Tina, `n nagedagte | SkalkSkryf
« Oggend in die Goudstad
Tina, `n nagedagte
Junie 13, 2009 deur Louwie
Die groot lollery het begin die dag toe iemand gedurende middernagtelike ure vir haar gaan kos kook het. Staan sy een oggend op en vind groente geskil en ‘n hoender in porsies gesny mooi netjies in potte in die kombuis, alles reg om gekook te word.
Sy is erg verbaas en so effe ontsteld. Hoe durf hulle in haar huis in kom terwyl sy slaap! En wie sou so iets doen? Net haar dogter en ‘n susterskind het elkeen ‘n sleutel vir die huis, net vir ingeval. Maar waarom sal een van hulle in die middel van die nag soos ‘n skelm in die huis rondsluip en kos maak?
Sy bel. Eers die dogter. Sy praat oor ditjies en datjies, dan vra sy versigtig en om ‘n draai (net sodat sy nie moet dink haar ma is besig om van haar kop af te raak nie verstaan) of die kind, of dalk die kleinkinders in die nag in haar huis was nie?
“Ma, wat’s fout Ma?” vra die dogter agterdogtig.
“Nee niks, niks,” keer Ma. “Dis net, daar was iemand in my huis laasnag.”
“Ma, wat de duiwel gaan aan? Is jy OK? vra die dogter benoud. Die ding klink vir haar te veel na Rooikappie en die wolf.
“Nee, geen probleem nie my kind. Ma dog maar net.”
“Ma dog maar net wat?” vra sy.
“Jy sien, iemand het laasnag vir my kom kos maak. Al die groente geskil en die vleisies reggemaak, alles net reg vir kook toe dog ek maar net …..” sê sy so half verskonend. “As dit nie jy of die kinders was nie was dit dalk maar iemand anders. Ek sal nog rond bel en hoor.” Die ou stemmetjie raak nou heel dun, want in die agterkop begin ‘n ander stemmetjie sag vluister; ‘Is dit nie dalk jy self wat dit gedoen het nie? En as dit jy self was dan is jy mos besig om van jou trollie af te raak!’
Sy bel later die susterskind. Vertel die storie, maar nou baie versigtig. Die ding begin vir haar sleg lyk.
“Nooit,” sê susterskind. “Ek maak met moeite vir my eie mense kos helder oor dag. Vir wat sal ek in die middel van die nag vir jou loop staan en kos maak?”
Sy bly lank stil, dan sê sy ergerlik “Maak nie saak nie, die kos was elkgeval nie lekker nie, te min sout. Hoekom vra hulle my nie hoeveel kruie ek gebruik nie,” en sit die telefoon neer.
Susterskind staan verbaas met die dooie gehoorstuk in die hand. Sy bel haar antie se dogter. Wat de duiwel is met jou ma aan die gang? wil sy weet. Die twee lag senuweeagtig oor die ding. Iets is nie mooi pluis nie.
Die huisdokter se hulp word uiteindelik ingeroep. Dit wil toe voorkom of dit verkeerde medikasie was wat die koppie so bietjie deurmekaar gemaak het. Toe kook niemand weer vir haar in die middel van die nag nie.
Maar eintlik het die lollery reeds lank voor dit begin. Sy was in haar twintig jaar oue BMW op pad winkels toe met een van haar kleindogters. Sy kon dit nie verstaan nie, maar as sy maar hoor dan kort een of meer van die kleindogters ‘n bra of ‘n pantie of twee. Sy weet nie of hulle so swaar op die ondergoedjies is en of hulle die goed iewers langs die pad verloor nie. Sy wil nie eers daaraan dink nie. Die een wat nou by haar is, is in elk geval nog te jonk vir broekverloor dinge.
Worstelend met die probleem van kantgoedjies en dogters en hormone ry sy, en toe is daar moeilikheid.
“My kind,” sê sy. Hoekom ry daar so baie mense aan die verkeerde kant van die pad vanmore? Kyk hoe kom hulle aan.”
“Oumatjie pas op …” skreeu die kleinkind.
“Kyk hoe flikker hulle hulle ligte vir my. Kan jy glo!” sê sy verontwaardig.
“Ouma jy ry verkeerd ….!” Skreeu die kind.
“Ek sal hulle wys. Waar’s my ligte. Ek het ook ligte, ek kan ook flikker. Daar, vat so!” skel sy en flikker haar ligte verwoed.
“Ouma jy is aan die verkeerde kant van die pad. Dis ‘n eenrigting!” skreeu die kind nou histeries. “Hou stil, hou stil!”
“Oooo” sê Ouma en sy swaai oor die randsteen op die sypaadjie uit. Die karre jaag verby en druk hoeter en die mense wys vir haar obsene tekens.
“En hoekom sit jy nou op die agterste sitplek, en wat beteken dit as hulle daai middelste vinger so wat hulle so in die lug in hou hê ?” vra Ouma vir die kind wat doodsbleek en groot-oog agter die sitplek uitloer.
Toe ry hulle maar weer huis toe want die kind moes ‘n bietjie suikerwater inkry teen die skok, en Ouma het ook nie sterk genoeg gevoel om nog winkel toe te gaan nie. Sy wou liewers gaan tee drink by die huis.
Antie kom kuier by ons met haar BMW. Drink tee en gesels. Laatmiddag gaan sy huis toe, maar sy moet agteruit ry om by die hek uit te kom die straat in. Die Bee Em het nie kragstuur nie en sy moet haar hele, skamel 45 kilogram gewig agter die stuurwiel ingooi om die skip te maak draai. Kan skaars oor die “dash board” sien. Loer so tussen die stuurwiel en die instrument paneel deur terwyl sy soos ‘n vink aan die stuurwiel hang. Sy ry agteruit. Die nek is op 72 jarige ouderdom ook nie meer so soepel soos dit moet nie, dus kan sy nie mooi sien waar sy ry nie. Met die nekdraaiery draai sy ook die stuurwiel en mik vir die hekpaal. Ek skreeu “Tina jy’s skeef, jy’s skeef!”
Sy gluur my aan. “En van wanneer af is ek miskien skeef hê?” raas sy en stop sentimeters van die hekpaal af.
“Moet dit nie probeer ontken nie,” spot ek. “Ons weet dit al lank al dat jy skeef is. Ry nou vorentoe en draai links en kom dan weer agteruit.”
Sy lag so dat sy beswaarlik gery kry. “Pas op vir jou mannetjie, jy spot nie met ‘n ou mens nie!” sê sy en kom die keer by die hek uit.
“Koebaai skewe Antie,” roep ons haar agterna toe sy wegry. Sy blaas die hoeter en waai verwoed soos sy altyd maak.
Nie lank daarna nie is daar weer moeilikheid. Susterskind bel haar een oggend, maar sy antwoord nie haar telefoon nie en ook nie haar selfoon nie. Dan maar ry en gaan kyk wat aangaan. Sy is by die huis, die weet ons.
Klop aan die deur. Geen reaksie nie. Gaan klop aan die kamervenster. Na ‘n ruk loer sy deur die gordyne. Sy is nog in haar nagklere, dit 11 uur in die oggend. Sy gaan maak die deur oop. Sy lyk gehawend en praat deurmekaar. Susterskind volg haar slaapkamer toe. Die slaapkamer lyk of iets daar ontplof het, die vloer lê besaai met 150 paar skoene en die se bokse en deksels.
“Ek soek my slippers,” sê die skewe Antie. Sy is koorsig, sy is deurmekaar, sy is baie, baie siek. Die slippers lê onder die bed.
Susterskind help haar aantrek en hare kam. Sy vat die siek mens dokter toe. Die dokter diagnoseer long ontsteking en stuur haar dadelik hospitaal toe.
Die kleinkinders daag op. Ouma praat deurmekaar, vermaan almal om nie verkeerde dinge te doen nie. Susterskind sê sy doen niks verkeerd nie, Ouma praat beslis met die kleinkinders. Die kleinkinders ontken heftig dat hulle iets verkeerds doen, maar gegee beide kinders se status as ongehude moeders is daar ‘n sterk vermoede dat Ouma met hulle praat. Maar hulle is sulke pragtige dogters dat niemand die jeugdige onnoselheid teen hulle kan hou nie. Die tweeling is pragtig, selfs Ouma is gek na die twee woelwaters. Hoe kan sulke pragtige goedjies dan sonde wees? Die dogtertjie wat nog aan die kom is, glo ons, gaan net so pragtig wees.
Die volgende dag lê ons besoek af by die hospitaal. Tina is siek, so bleek soos die dood. Sy haal swaar asem in haar suurstof masker. Ons is gewaarsku deur haar dogter dat sy nie reageer op mense nie. Sy lê net en staar voor haar uit. Ons praat met haar maar sy antwoord nie. Uiteindelik vra sy water, en drink glas na glas leeg. Jy mag nie aan die glas raak om haar te help sodat sy nie mors nie. “Ek kan self,” brom sy as jy wil help. Ek sê vir haar sy hou die glas skeef, sy gaan mors.
“Daar gaan ons alweer,” sê sy. “Nou is ek alweer skeef!” ons lag, maar meer van verligting oor dit lyk of sy weer weet wat om haar aangaan. Sy sê ek moet vir haar ‘n storie skryf, ‘n funny storie soos die een wat ek geskryf het na ek die hart omlyning gehad het. Ek belowe ek sal skryf, sy moet net gesond word.
Toe ons die volgende dag by haar kom lê sy in die “ICU”. Sy lê skeef teen die kussings, sy is geel, die vel span oor die skedel asof dit ‘n lyk is wat daar lê. Sy is aan ‘n hart-long masjien gekoppel. Dit lyk of sy dood is. Net een oog staar nikssiende voor haar uit, die ander een is toe. Ek praat met haar, belowe ek sal die storie wat sy gevra het skryf. ‘n Traan loop teen haar wang af.
Susterskind huil onbedaarlik. Ons gaan verslae huis toe. Ons glo ons skewe Antie het aan die einde van haar tyd gekom. Daar is geen hoop dat sy die nag sal oorleef nie. Ons begrawe haar vir die soveelste keer.
Hoe skryf ‘n mens ‘n funny storie vir iemand wat besig is om dood te gaan?
‘n Dag later lyk sy 100% beter. Daar is effense kleur in haar wange , nou nie granaat-rooi rooi nie, eerder soos baie, baie flou rooibos tee rooi. Sy reageer steeds nie as jy met haar praat nie. Ons vermoed dis maar haar normale “stubborn” streep wat weer kop uitsteek.
Daar is ‘n pyp wat soos ‘n slang in haar keel in verdwyn en drade wat aan haar borskas vasgeplak is. Sy kry aarvoeding uit vier sakkies bo die bed uit ‘n kontrepsie met liggies wat dit laat lyk soos ‘n krismisboom. Deur haar een neusgat verdwyn nog ‘n pyp binne toe. Dis met ‘n pleister aan haar neus vasgeplak, nou lyk sy soos Pinochio. Was Pinochio “skeef”? wonder ek so terloops.
Na nog ‘n dag is ons seker sy gaan dit oorleef, en ‘n dag later kry ons die “Thumbs up” van haar af. Ons skewe Antie is weer soos ‘n kat met sewe lewens terug by ons. Ek dink sy het nou reeds ses en halwe van die sewe lewens opgebruik. Van hier af sal sy moet fyntrap, die man met die sekel lê en loer vir haar.
Met die slang in die keel kan sy nie met ons praat nie en dit frustreer haar. Die kleinkinders bring vir haar ‘n skryfboek en ‘n potlood en sy pen haar sê driftig op die papier vas. Sy skryf “Ek wil niemand sien behalwe my kinders en kleinkinders nie.” Sy skryf “Ek kry koud.” Sy skryf “Julle is so pragtig.” Sy skryf “Ek is bang.” En sy skryf “Wil nie meer skryf nie, wil praat.” Die kleinkinders teken vir haar olifante en renosters. En toe kom die slangpyp uit haar keel uit en sy gesels. Sy praat so baie dat Dogter dreig om die pyp weer in die keel af te druk. Sy kla van moeg maar niks van pyn nie. Die fisioterapeut kom vryf die lyf en tel haar uit die bed uit. Sy gee twee of drie treë en val om van uitputting.
Vrydag sê sy dis nog net vier dae dan gaan slaap sy waar haar kind is. Die hele naweek gesels sy en maak grappies. Maandag oggend besoek die dominee en Susterskind haar. Sy erg haar vir die prediker wat dit waag om te sê dit lyk of sy gewig opgetel het, haar wangetjies lyk vir hom mooi rond. “Is die kortisoon wat hulle in my inpomp,” brom sy ongelukkig. Niemand moet tog dink sy is vet nie! Sy haal effens swaar asem, maar lag en gesels.
Maandag aand is sy terug op die hart-long masjien, sy lyk nie goed nie. Dinsdag vroeg bel die hospitaal haar dogter, Tina se toestand is kritiek. Om nege dertig blaas sy haar laaste asem uit, nee dit is niks so dramaties nie, dis die asem wat haar tenger lyfie stilweg verlaat. Dis die einde van ‘n lang en soms moeisame pad vir haar. Dis die vierde dag, die dag wat sy gesê het sy sal na haar kind toe gaan.
Gaan in vrede na daar waar daar rus is ons liewe Antie, vriendin en suster. Gaan daar na waar Hy is, Hy sal daar wees om jou te omhels, jou trane af te droog.
Ek kan nie funny skryf nie, nie nou nie, nie as die hart so seer is nie.
Jou lag is stil. Ons gaan jou mis skewe Antie.
Posted in Louwie | Tagged Tina | 1 Kommentaar
op Junie 13, 2009 at 9:47 vm Sonkind
Dis ‘n mooiste ode vir ‘n lief Antie. Ek dink daar waar sy nou is, sal sy verstaan van nie funny kan skryf nie. Sterkte!