Marli het Rae het saam gewerk by Star South, so die twee kon nie ophou praat toe hul mekaar sien nie. ŉ Ongelooflike dame en mens kan sien aan die detail van haar gastehuis dat sy regtig baie moeite doen vir haar gaste.
Blad word geskud met een van die voormanne terwyl die wind semi onsmaaklik die los takkies om ons weg waai. Man kyk my snaaks aan toe ek verduidelik dat ons net een voertuig is, maar stel my gerus dat die paar wolke in die lug nie reën is nie. Hulle ken mos die wêreld so as hy se dit is nie reën nie dan wat het ons om oor te worry.
Uiteindelik in die middel van die pan kry ons die tent gou staande met die Crusier wat as wind skerm moet dien teen die effense onsmaaklike wind. Marli het die vorige aand reeds kos gemaak wat nou net warm gemaak moet word.
ŉ Paar wolke het hul verskyning gemaak laat middag, maar niks om oor bekommerd te wees nie. Toe die son sy laaste strale oor die pan gegooi het, het die wind ysig koud begin raak en dit was ons teken om rustig te begin raak in die tent.
2am die oggend en ek skrik wakker met reën en wind wat teen ons tent slaan. Skielik besef ek dat ons avontuurtjie nou na ŉ ander vlak geskuif het, want jy wil nie in die middel van ŉ pan wees as dit reën nie. Niks wat ons nou aan die situasie kan doen nie en al waarvoor ons nou kan hoop is dat die reën so gou moontlik stop.
Teen die tyd is my hande bloed rooi van die koue en sukkel my gat af om die sleutel te draai. Met die dat ons in die middel van ŉ semi dam is is ons vorige dag se spore van die hek iets van die verlede. Ek zoom so diep moontlik in op my GPS om die track log te volg.
100m voor die hek (wat toe en gesluit is) gaan stop ek op ŉ gedeelte wat nie onder water is nie. Hier gaan ek momentum nodig hê, want ek is nie lus om vas te sit voor die hek nie. Uiteindelik gaan ons gly gly deur die hek terwyl die kinders agter in die trok juig vir die Cruiser.
Elke aand skrik jy jou yskoud as die leeus brul. Dit voel letterlik of die knaap hier reg agter jou tent sy longe skoon maak. Die een oggend wys een van die park manne die spore van ŉ maanhaar so 10m van ons tent. Skielik sink die realiteit in dat ons nou in maanhaar wêreld kamp en dat ons ekstra versigtig moet wees met die kinders.
Nossob is bekend vir sy leeu aktiwiteite en dit het DEFINITIEF nie teleurgestel nie. Was bevoorreg om leeus al 3 dae te gesien het. Die hele avontuur om die spore te volg en dan hul te kry was onvergeetlik vir die kinders. Elke rit het soos ŉ mini avontuur uitgedraai.
Die Kgalagadi is definitief ‘n merkwaardige plek én iets wat mens moet beleef. Die sonsondergange was definitief die hoogtepunt vir my. Die son se strale wat rooi glooi as dit oor die rooi duine sak terwyl die vuur knetter in die sand. En hoe kan mens dit ooit beskryf as jy die leeus hoor brul in die aande.
As jy nog nie by Verneukpan was nie, moet jy dit op jou lysie sit. Probeer maar die winter verby want die wind en reen is ‘n avontuur op sy eie 🙂
[…] laaste keer toe ek en Marli op die pan was, het die weer teen ons gedraai en toe ons die volgende oggend ons […]