Die probleem met gedagtes is nie dat ons so baie van hulle het nie, maar dat ons so nou saam met hulle identifiseer. Gedagtes kom en gaan. Sommige is duidelik meer interessant as ander. Maar ongeag hul inhoud neem ons die opkoms van gedagte ernstig op omdat ons geneig is om te glo dat wie ons is, die stille spreker is van al hierdie gedagtes, hierdie geheimsinnige karakter wat ons almal as "I." noem. gedagtes? Ek doen.
Babas betree die wêreld, voel saam met alles, maar soos ons groei en volwasse is dit uiters belangrik dat ons die samesmelting agterlaat en besef dat daar 'n belangrike kwalitatiewe verskil is tussen ons fisiese liggaam en alles wat ons buite ons liggaam sien. En so word ons elkeen 'n ek, 'n unieke entiteit geskei van almal en alles.
Hierdie radikale verskuiwing in persepsie is 'n heeltemal natuurlike ontwikkeling, en dit is noodsaaklik dat dit voorkom. Dit beteken 'n veroudering in ons begrip van die wêreld van die fisiese realiteit en van ons verhouding tot dit, en as die natuurlike progressie van die samesmelting tot skeiding nie plaasvind nie, sal die kind dikwels baie moeilikheid deur 'n wêreld wat almal anders anders beleef.
Kalm Gees van Boeddha
Uit 'n Boeddhistiese perspektief, egter, is hierdie ontwikkeling van samesmelting tot skeiding nie die einde van die storie nie. Daar is nog 'n derde fase van groei en ontwikkeling wat in die lewe van 'n volwasse persoon kan voorkom, en dit sou wees om verder te groei as die rigiede separatistiese perspektief van ek deur die substratum van die unie te herontdek wat die wêreld van verskynings ondervind wat die baba geen keuse gehad het nie. maar om te ervaar.
Maar hierdie herontdekking van die saamgesmelte gevoel van ons kinderskoene vereis 'n vordering van bewussyn gebaseer op ontspanning van liggaam en kalmte, nie 'n regressie op die ongedifferensieerde bewussyn van die pasgebore. Op hierdie manier kan die verloop van die lewe 'n perfek ontwikkelende spiraal volg: van samesmelting met die wêreld tot skeiding daarvan en dan op 'n gevoel van bewustheid wat deel van beide.
En hierdie siklus - vanuit die substratum van onverdeelde heelheid wat alle fisiese vorm deurdring, tot die duidelike en duidelike skeiding wat tussen daardie voorwerpe en vorme bestaan, tot die coterminous en gelyktydige bewustheid van beide dimensies - kan die natuurlike evolusie van 'n mens voorstel wie se verstand nie meer vasgevang is in of geïdentifiseer word met gedagtes van geloof en vooroordeel nie en wie se liggaam ontspanne het om die stroom van die lewenskrag te laat beweeg om meer vrylik deur sy lengte te beweeg.
Die Heart Sutra, een van die mees eerbiedige tekste van Boeddhisme, vertel ons dat alles van hierdie twee dimensies deelneem. Aan die een kant is die konvensionele realiteit van die wêreld waarmee ons so bekend is, wie se fisiese vorms en voorwerpe solied, duidelik en ewig van mekaar onderskei. Aan die ander kant is 'n absolute werklikheid wat die hele wêreld van fisiese vorm deurdring, wie se deurskynende stof, so subtiel sy aanraking is, voel baie soos 'n groot leegheid, en wie se emosionele toon beklemtoon 'n gevoel van vakbond, nie skeiding nie.
Die Heart Sutra waarsku ons na die bestaan ​​van hierdie parallelle heelal van deurskynende leegheid, die polêre teenoorgestelde van die sigbare vorme en voorwerpe van ons konvensionele wêreld en impliseer dat die doel van die praktyk is om 'n bewustheid van die gelyktydige bestaan ​​van hierdie twee te ontwaak dimensies, om in albei kan funksioneer, beweeg heen en weer tussen hulle soos die gebeurtenisse in jou lewe dikteer. En om dit te doen, moet ons ons identifikasie laat vaar met die deurlopende gedagtes in ons kop en gee die impulse op om na hierdie boonste register van die evolusionêre spiraal te beweeg.
In teenstelling met puberteit is daar nie 'n maklik voorafbepaalde ouderdom waarop hierdie impuls ontketen word nie en hierdie persepsie van leegheid het eers besef. Dit kan met sommige van ons gebeur as ons baie jonk is. Dit kan gebeur as ons ouer is. Dit kan enige tyd gebeur of glad nie gebeur nie.
Hou Aan Die Egoïese Perspektief
In teenstelling met die kragtige hormonale energie van puberteit wat feitlik niemand kan weerstaan ​​nie, het ons die vermoë om hierdie hoogtepunt van die evolusionêre spiraal van die lewe te keer. So sterk is die egoïese fiksasie op die tweede vlak van skeiding (ek is immers 'n duidelike en kritiese afbakening van skeiding) dat ons meestal in ons lewe bly verbonde aan sy separatistiese perspektief.
Ons is geneig om die heeltemal natuurlike evolusionêre impuls te weerstaan ​​om verder as ons beperkte self en in die rustige omhelsing van wat die Boeddha verwys as die nibbanic toestand, waar ons sien dat die wêreld van vorm en alomvattende ruimte maar verskillende perspektiewe van die een werklikheid is. Dit is asof ons onsself hou, maar uiteindelik verloor wat regmatig ons s'n is.
Verder is die manier waarop ons die egoïese perspektief hou en hierdie evolusionêre krag beperk, om spanning in die liggaam te bring. En sodra onnodige spanning in die liggaam ingaan, is onrust in die gedagte nie ver agter nie.
Oorgee aan die Ontwaakte Evolusionêre Strome
Die Boeddha het geglo dat die lyding wat ons ervaar - die onrus in ons gedagtes en die ongemak in ons liggame - die direkte gevolg is van die weerstaan ​​van die huidige en aangebore intelligensie van die lewensmag en dat dinge anders moet wees as wat dit is.
Die lewe gebeur, of ons dit wil of nie. Die energie van puberteit word losgelaat, of ons wil hê dat hulle moet wees of nie. En as ons eenvoudig oorgee en op hierdie ontwaakte evolusionêre strome ry, sal hulle ons in die derde fase van die evolusionêre spiraal inneem - en niks kan natuurliker wees nie.
En tog, vir meeste van ons, die ongemerkte karavaan van gedagtes, met sy intrinsieke taalkundige vooroordeel wat die perspektief van skeiding ondersteun (woorde noem naamlik voorwerpe en state as uniek en verskillend van mekaar), net parades aan en aan sonder enige duidelike vermoë van ons kant om daaroor iets te doen.
Maar weer, as ons begin wakker word met wat voorheen so bewusteloos was - die asem wat ons lewe onderhou, sowel as die voortdurend verskuiwing, veranderende en morfende aspekte, geluide en gevoelens van die huidige oomblik - die liggaam kan onthou om te ontspan en gedagtes kan verminder, en soos gedagtes verdamp en oplos, so ook die spreker van daardie gedagtes.
Trek die stekker op die parade van gedagtes
Wanneer die verstand stil is en taal afwesig is, het ek nie 'n stabiele grond waarop ek kan staan ​​nie. En as die klere van onder die I af getrek word, val ons dadelik en natuurlik terug in die dimensie van bewussyn wat die Boeddha as ons intrinsieke geboortereg beskou het.
Trek die prop op die parade van gedagtes, en ons claustrofobe identiteit wat slegs verband hou met die wêreld van vaste vorm, los in die groter grondtoestand op, nie in teenstelling met hoe 'n individuele druppel water uiteindelik terug na die oseaan kom nie en deel daarvan word .
Die Soefies het 'n fundamenteel soortgelyke uitdrukking vir die versagting van die ego-fiksie en die vestiging van die onstuimige parade van gedagtes wat gewoonlik die verstand verteer. Hulle sê dat jy moet doodgaan voordat jy doodgaan. Op geen manier praat hulle van 'n voortydige dood van die fisiese liggaam nie.
Waarna hulle verwys, is die smelt weg van die kwaliteit van die verstand, en van die spanning in die liggaam wat dit ondersteun en brand, dit hou verband met die lewe net deur die skeiding van "I." As ons hierdie ontbinding kan bewerkstellig, is hierdie smelting van die rigiditeit van die ego perspektief, wat begin opkom om sy plek in te neem, 'n soort opgewonde teenwoordigheid en bewustheid wat nie die wêreld deur die verwronge lens van die separatistiese konsep moet sien nie " I. "
Op soortgelyke wyse het die Westerse godsdienstige filosoof, William James, die termyn geskep sciousness Om dieselfde toestand van verstand te beskryf, 'n gedagte kalm en duidelik, 'n spieël van bewustheid vry van die verwronge gedagtes wat so versteur die gemoed se innige kalmte en helderheid, 'n bewussyn wat nie die bemiddeling van 'n ek nodig het om die wêreld te betrek nie.
Vervanging van Turbulensie Met Quiescence
'N Gees wat turbulensie met stilstand vervang het, is 'n gedagte waarin die ongemerkte proses van gedagtes tot die punt van onbeduidendheid vertraag het. En wanneer dit gedink word aan 'n tempo en plek van verwaarlosing, wat gebeur met die spreker van al die gedagtes, die "Ek"? Dit verdwyn ook en smelt, tot dusver terug in die agtergrond van bewustheid om as illusoriese geopenbaar te word.
Uit die perspektief van die wêreld van skeiding is die egoïese fiksasie van die verstand baie werklik. Wat egter fiktief is, is dat dit glo dat dit die enigste perspektief is wat bestaan, en hierdie geloof laat nie die verdere evolusie in die derde vlak van die spiraal toe nie. Verder, ons beslaglegging op die bewussyn van skeiding en ons weerstand teen die evolusionêre stroom wat ons aan die derde fase van die spiraal wil herder, vereis dat ons 'n gesofistikeerde patroon van hou en in die weefsels van die liggaam inbring en dit onnodig spanning maak seer.
Die primêre pad na hierdie smelt van die verstand, vanuit die Boeddha se perspektief, is deur soveel aandag as moontlik aan die verskynsel en proses van asemhaling te betaal, terwyl u bewustheid heroriënteer na die geluide, visioene en sensasies wat u kan hoor, sien, en voel nou.
Wat ook nodig is, is dat jy nie so vas aan iets raak nie - enige visie, klank, sensasie, asemhalingspatroon - wat jy ewig wil hou, wat nooit kan plaasvind nie, of dit wegstoot omdat jy nie ' Ek wil of wil dit hê.
Albei hou aan en wegstoot is uitdrukking van weerstand teen die steeds veranderende gebeure en vloei van wat die lewe jou in hierdie oomblik bied, en die Boeddha sê vir ons dat jy jouself meer visceraal moet bely met hierdie vloei wat jy moet asem, ontspan en bly bewus. Asem in. . . uitasem. Sien. Gehoor. Gevoel. Net asemhaal en bly bewus. En onthou om te ontspan.
Die pad wat die Boeddha vir ons uitlig, is nie 'n aggressiewe pad waarin ons probeer om die onstuimige gedagtes aan te val om dit te vernietig en te vernietig om dit uit sy en ons ellende te stel nie. Jy kan nie met geweld die gedagte stop nie. Jy kan net asemhaal en bewus wees. Uiteindelik werk die opgehoopte oomblikke van bewustheid met verloop van tyd hul magie. Die gekondisioneerde rigiditeit van liggaam en gees begin smelt, vervang deur 'n gevoel van vloei op die vlakke van beide die teenwoordigheid van die liggaam en denkvorme in die verstand.
As jy wil weet wat die Boeddha weet, moet jy doen wat die Boeddha gedoen het. As jy wil weet wat die Boeddha weet, gaan sit en asemhaal. En bly bewus. Jy hoef nie te probeer om 'n spesiale toestand of 'n unieke insig te verkry nie.
Wees so bewus soos jy kan van die gevoel van teenwoordigheid van die liggaam, van die asem wanneer dit inkom en verlaat die liggaam, van die velde van gesig, klank en sensasie wat omring en jou binnedring. En, so veel as moontlik, bly in kontak met die geheim van die huidige oomblik, wie se enigste konstante is dat die inhoud daarvan altyd verander.
Doen net die oefening en kyk hoe die liggaam ontspan en die verstand word stiler. Wat gebeur met jou wanneer hierdie ontspanning en stilte die spanning en turbulensie vervang?
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Mindfulness > Die probleem met gedagtes is dat ons dit ernstig neem