’n Blou oog, detensie en bowenal het hy nog die bus ook verpas. Kevin stap huis toe na skool. Skool is nooit lekker vir hom nie, maar vandag was bietjie erger as gewoonlik. Vir Kevin is die klas nie so erg nie, maar sodra die klok vir pouse lui, kan hy nie help om te voel hoe sy hart losruk in sy borskas nie. Groot Frikkie en sy twee skoothonde, Robbie Rooies en Ou Valie, teiken hom altyd as hulle die dag lus voel om iemand te boelie.
Kevin is twee blokke van die huis af. Dit reën nog liggies en hy kan voel hoe die modder van sy skoene af teen sy kuit spat. Kevin is verbaas om nie vir Frikkie en sy trawante by die hoekkafee raak te loop nie. Hulle koop gewoonlik kougom daar en spandeer die hele middag in die strate op hulle fietse. Kevin loop ingedagte toe hy Frikkie se stem hoor.
Kevin kyk om en kan die verligting tot in sy skoene voel toe hy sien dat Frikkie aan die ander kant van die sportgrond se heining staan.
“So, jy dink jy is groot en sterk omdat jy vandag gedink het jy kan my seer maak, Oosie?” vra Frikkie. Kevin kan in Frikkie se stem hoor dat sy ego bietjie seer gekry het. Dit is verstaanbaar, want amper die hele skool het vir hom gelag; tot die tannie wat in die snoepie werk.
“Ek het net vir myself opgestaan, Frikkie. Dit is jy wat begin het. Jy het voor my ingedruk. Jy het gekry net wat jy verdien, Frikkie.”
“As jy dink jy is man genoeg om mý aan te vat moet jy dit bewys; voor die hele skool.” Frikkie sê dit met ’n breë glimlag op sy gesig. Kevin weet dat hy nooit ’n vuisgeveg met Frikkie sal kan wen nie. Sonder verdere gesprek stap Kevin weg en vermy Frikkie sover hy kan.
Ek is tog nie bang nie, dink hy, ek is net baie slim. Dit sal baie dom wees om ’n geveg met Frikkie te soek. Hy is amper drie keer my grootte. Ek wonder wat sal hy doen as hy bang was? Hy sal seker soos ’n maer vark skree. Kevin onthou die keer toe hulle op die uitstappie na die pretpark toe was. Frikkie wou ewe vir Lunette Vries beïndruk deur, soos hy self gesê het, “’n vinnige stappie deur die spookhuis te vat”.
Hy het so bleek daar uitgestorm dat hy self soos ’n spook gelyk het. Sy gesig was so wit dat juffrou Anette hom nie, met haar bril op, kon herken nie.
Dit is toe Kevin dié plan van aksie uitdink. Hy gaan nou vir Frikkie ’n les leer. Hy gryp sy foon en begin vinnig met beide duime daarom tik.
Die storie is geskryf deur PJ Loock. PJ is 'n Skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2016.