In sy loopbaan van langer as ’n halfeeu het Hitchcock sy eie regisseurstyl ontwikkel. Hy het ’n kamerategniek geskep wat so beweeg dat dit lyk of dit die akteur se blik volg en so het hy die gehoor in staat gestel om ’n soort voyeurisme te beleef. Hy het skote geraam om angstigheid, vrees of empatie te verhoog en het geïnnoveerde regisseurstegnieke gebruik. Sy prente het dikwels mense uitgebeeld wat voor die gereg vlug en baie van die vroulike karakters was blondines. Sy rolprente het dikwels uitbeeldings van geweld, moord en misdaad en ’n onverwagte einde gehad. Van hulle het ook temas ontleen aan psigoanalise en het sterk seksuele ondertone gehad. Danksy sy kameerolle in baie van sy rolprente het Hitchcock ’n kultuurikoon geword.
Hitchcock het in sowat ses dekades altesaam 50 rolprente geregisseer. Hy word dikwels as die beste Britse regisseur van alle tye beskou en het die eerste plek behaal in ’n meningsopname in 2007 in die Britse Daily Telegraph, wat geskryf het: "Hitchcock is onteenseglik die beste rolprentmaker wat hierdie eilande opgelewer het en hy het meer as enige ander regisseur gedoen om die moderne rolprentwese te vorm, wat heeltemal anders sou gewees het sonder hom. Hy het ’n aanleg gehad vir die vertellende styl en het op ’n wrede manier belangrike inligting weerhou (van sy karakters en van ons), en so die gehoor se emosies betrek soos niemand anders nie." Die tydskrif MovieMaker het hom beskryf as die invloedrykste regisseur van alle tye, en hy word wyd beskou as een van die rolprentwese se belangrikste kunstenaars.
Toe Hitchcock 15 was, is sy pa oorlede. Hy het daarna aan ’n ingenieurskool in Poplar, Londen, studeer en toe ’n tegniese tekenaar en advertensie-ontwerper geword by ’n maatskappy met die naam Henley's. Met die Eerste Wêreldoorlog is hy afgekeur vir militêre diens weens sy oorgewig. Tog het hy in 1917 by ’n kadetregiment van die Royal Engineers aangesluit.
Toe Henley's in 1919 ’n maatskappypublikasie, The Henley Telegraph, stig, het Hitchcock dikwels kort artikels daarvoor geskryf en gou een van die mees gereelde bydraers geword. In dié tyd het hy ook in fotografie begin belangstel en in Londen in die rolprentwese begin werk. In 1920 het hy ’n voltydse pos by Islington Studios gekry as ontwerper van stilrolprente se onderskrifte. Sy opgang na rolprentregisseur het vyf jaar geduur.
In 1929 het Hitchcock aan die prent Blackmail begin werk. Terwyl hulle besig was met die vervaardiging, het die ateljee, British International Pictures (BIP), besluit dit moet ’n klankprent wees. Die prent word dikwels ’n mylpaal genoem en beskou as die eerste Britse dialoogrolprent. Die klimaks van die rolprent speel af op die koepel van die Britse Museum, en dit was die begin van Hitchcock se tradisie om bekende landmerke as die agtergrond vir spanningstonele te gebruik. Hy het ook sy langste kameerol daarin gehad, dié van ’n man wat op ’n moltrein deur ’n seuntjie lastig geval word.
Sy volgende groot sukses was The Lady Vanishes (1938), ’n prent in ’n vinnige trant oor die soektog na ’n vrou wat op ’n trein in ’n denkbeeldige land verdwyn het. Sy gewildheid het nou nog toegeneem oorsee. Die New York Times het berig daar is drie waardevolle Britse instellings wat Amerika nie het nie: die Magna Carta, Tower Bridge en Alfred Hitchcock. Die tydskrif Variety het na hom verwys as "moontlik die beste vertelstyl-regisseur in Engeland". David O. Selznick het hom ’n kontrak vir sewe jaar aangebied en in 1939 het die Hitchcocks na Hollywood getrek.
In Hollywood het die spanning en galgehumor wat Hitchcock se handelsmerk geword het, steeds in sy rolprente voorgekom. Die werkomstandighede was egter nie baie goed nie; Selznick het dikwels geldelike probleme gehad en Hitchcock was dikwels ontevrede oor Selznick se beheer oor sy werk. Selznick het Hitchcock meer aan die groter ateljees verhuur as wat hy self Hitchcock-prente vervaardig het. Daarby het Selznick net ’n paar prente per jaar gemaak en het hy nie altyd projekte vir Hitchcock gehad nie.
In 1946 het Notorious gevolg, met Grant en Bergman. Dit was ’n reusesukses by die loket en is steeds een van Hitchcock se prente wat die hoogste aangeslaan word. Weens sy gebruik van uraan as deel van die storielyn is hy vir ’n kort ruk deur die FBI dopgehou. Hy het ook navraag gedoen oor die bou van ’n atoombom, maar Selznick het gemeen dit is "wetenskapsfiksie". Kort daarna, in Augustus 1945, was die atoombomme op Hirosjima en Nagasaki in Japan in die nuus.
Ná nog ’n prent vir Selznick het Hitchcock sy eerste kleurprent gemaak: Rope (1948). Hy wou die hele prent in een skoot opneem, maar die langste film wat ’n kamera op ’n slag kon hou, was 10 minute lank. Die prent is toe in ’n paar skote geskiet, maar van die oorgange tussen skote is verdoesel deur ’n donker voorwerp die hele skerm te laat vul. Die volgende skoot is dan van presies dieselfde plek geneem. James Stewart was in die hoofrol. In 1949 het Under Capricorn gevolg. Hitchcock het vir dié twee prente sy eie produksiemaatskappy gestig saam met Sidney Bernstein, maar dit het ophou prente vervaardig ná dié twee onsuksesvolle pogings. Hitchcock het hierna vir die res van sy lewe sy eie rolprente vervaardig.
Psycho (1960) is feitlik seker Hitchcock se bekendste prent. Dit is vervaardig met ’n klein begroting van $800,000 en is in swart-wit geskiet. Die ongekende geweld van die storttoneel, die vroeë dood van die heldin en die onskuldige lewens wat deur ’n versteurde moordenaar uitgewis word, het die kenmerke van ’n nuwe rilfliek-genre geword.
The Birds was Hitchcock se 49ste rolprent. Die nuweling Tippi Hedren het haar debuut daarin gemaak. In sy volgende prent, Marnie, het Hedren saam met Sean Connery gespeel. Dit was ’n romantiese drama en sielkundige riller. Dekades later het Hedren die regisseur ’n vrouehater genoem en gesê hy het haar loopbaan verwoes deur haar vir twee jaar op ’n eksklusiewe kontrak te hou nadat sy sy seksuele toenadering van die hand gewys het. In antwoord hierop het verskeie aktrises wat saam met hom gewerk het, onder andere Eva Marie Saint, Doris Day en Kim Novak, in ’n Daily Telegraph-berig gesê hulle het nooit gesien dat hy seksuele toenadering by enigiemand soek of snaaks teenoor iemand optree nie.
In 1972 het Hitchcock teruggekeer na Engeland om sy voorlaaste prent, Frenzy, te maak. Dit was weer ’n moordriller en soortgelyk aan sy vroeë prent The Lodger. Hy het vir die eerste keer naaktheid en vloekwoorde in ’n prent toegelaat; voorheen was dit taboe.
Hitchcock verskyn vir ’n kort rukkie in die meeste van sy eie rolprente. Hy word byvoorbeeld gesien waar hy sukkel om ’n kontrabas op ’n trein te kry (Strangers on a Train), waar hy met sy honde uit ’n troeteldierwinkel loop (The Birds), as ’n skaduwee (Family Plot), waar hy by ’n tafel sit op ’n foto (Dial M for Murder) of waar hy ’n bus verpas (North by Northwest).
Sommige resensente, onder andere Donald Spoto en Roger Ebert, stem saam dat Vertigo die prent is wat die persoonlikste is en die meeste van die regisseur onthul – dit gaan oor die obsessies van ’n man wat ’n vrou verander in die soort vrou wat hy begeer. Dit verken meer openlik en vir langer sy belangstelling in die verhouding tussen seks en die dood as enige ander van sy prente.
Hitchcock is ’n paar keer benoem vir pryse en hy het verskeie van hulle gewen. Hy het twee Golden Globes, agt Laurel-pryse en vyf toekennings vir sy lewenswerk gewen (insluitende ’n Bafta). Hy is ook vyf keer vir ’n Oscar vir beste regisseur benoem, maar het dit nooit gewen nie. Rebecca (wat in 1941 elf Oscar-benoemings gekry het) het die prys vir beste prent gewen. Nog ’n Hitchcock-prent, Foreign Correspondent, is in dieselfde jaar ook vir beste prent benoem.