eamesBot / Shutter
Wat is 'n veilige afstand as dit kom by die verspreiding van COVID-19? Die antwoord hang af van waar jy woon.
China, Denemarke en Frankryk beveel sosiale afstand van een meter aan; Australië, Duitsland en Italië beveel 1.5 meter aan, en die VSA beveel ses voet, of 1.8 meter, aan. Die Verenigde Koninkryk oorweeg intussen sy relatiewe groot afstand van twee meter, maar het wel kritiek ontlok van top wetenskaplikes om dit te doen.
Die waarheid is dat ons nog nie weet hoe ver dit ver genoeg is as dit by koronavirus kom nie. In 'n onlangse studie is die virus sover in die lug gevind vier meter weg van besmette pasiënte in 'n COVID-19-afdeling. Maar nog een bestudeer, aangewys deur die WGO, het tot die gevolgtrekking gekom dat die risiko van oordrag aansienlik laer word met 'n afstand van een meter of meer van 'n besmette persoon, wat verder verminder met 'n groter afstand.
Waarom so 'n reeks 'veilige' afstande? Dit is omdat sosiale distansieering 'n komplekse probleem is met baie veranderlike faktore. Hier is vier van die belangrikste.
As ons inasem, praat, hoes en nies, word duisende druppels uit ons mond en neus verdryf. Die grootte van hierdie druppeltjies verskil - sommige kan millimeter groot wees en sommige duisende kere kleiner. Die groter druppels, wat meer virusdeeltjies dra, vestig vinniger as gevolg van swaartekrag. Die kleiner druppeltjies wat minder deeltjies dra, kan ure lank in die lug hang.
Die aantal en grootte van die druppels wissel afhangende van die aktiwiteit. 'N Hoes lewer meer druppels in die algemeen en 'n groter deel daarvan is groter. Asemhaling produseer in die algemeen minder druppels en is oor die algemeen kleiner. Die spoed waarmee die druppels u mond en neus verlaat, beïnvloed ook hoe ver hulle beweeg - niesdruppels sal die verste beweeg.
Virale las verwys na die aantal kopieë van die virus in 'n monster (byvoorbeeld in die druppels wat ons mond en neus verlaat). Ons weet hoeveel viruskopieë in die asemhalingsmonsters van COVID-19 kan pasiënte van 'n paar duisend tot honderde biljoene per milliliter.
Die viruslading wissel van persoon tot persoon, maar hang ook af van watter stadium van die siekte hy is. Ons weet ook dat mense sonder simptome die virus kan vergiet.
Deur die viruslading in respiratoriese druppels te ken, kan ons bereken hoeveel virusdeeltjies aan mense blootgestel kan word en of dit voldoende is om besmet te raak.
Die aansteeklike dosis is die aantal kopieë van die virus waaraan u liggaam blootgestel moet word om 'n infeksie te ontwikkel. As dit kom by die berekening van 'n veilige afstand, hoe nader u aan 'n besmette persoon is, hoe groter is die kans dat u aan die aansteeklike dosis blootgestel sal word deur 'n virusbelaaide druppel in te asem.
Die aansteeklike dosis vir griepstamme wissel van duisende tot miljoene van kopieë. Ons ken nog nie hierdie nommer vir SARS-CoV-2 nie.
Mettertyd kan verdere navorsing oor hoe die virus by mense en ander diere optree, en vergelykings met ander virusse help om hierdie getal te verbeter. Ons kan in elk geval seker wees dat die aansteeklike dosis tussen verskillende mense sal verskil.
Of ons nou binne of buite is, op skool, by die werk, met die openbare vervoer of in die supermark, die vloei van lug, ventilasie, temperatuur en humiditeit sal beïnvloed wat met asemhalingsdruppels gebeur.
Dit hang baie af van ons omgewing as dit kom by die verspreiding van waterdruppels. TravelerPix / Shutter
Lugstrome sal druppels in verskillende rigtings waai. Goeie ventilasie sal die aantal druppels in die lug verdun. Temperatuur en humiditeit beïnvloed die tempo waarteen water verdamp van druppels. Dit alles beïnvloed ons begrip van hoeveel afstand ons in verskillende soorte ruimte moet hou.
Met hierdie vier elemente kan ons begin om 'n veilige afstand saam te stel.
Kom ons begin met hierdie scenario: drie mense is in 'n kamer wat nie geventileer is nie. Een daarvan is besmet en twee nie. Een van die gesonde mense staan ​​nader aan die besmette persoon - byvoorbeeld, 80 sentimeter verder - en een is verder weg, sê twee meter.
Die besmette persoon hoes en produseer 'n wolk druppels. Die groter druppeltjies wat meer virusdeeltjies bevat, vestig vinniger weens swaartekrag. Die kleiner druppeltjies met minder virus reis verder. Die persoon wat nader aan die besmette pasiënt staan, loop dus 'n groter risiko om aan aansteeklike druppeltjies blootgestel te word as die een wat verder weg staan.
Die bogenoemde scenario is natuurlik te eenvoudig. Mense beweeg rond. 'N Oop venster kan lug in 'n bepaalde rigting waai. Die besmette persoon kan gedurende 'n periode herhaaldelik hoes. 'N Lugversorger kan lug rondom 'n kamer hersirkuleer. Kamertemperatuur en humiditeit kan droog word, wat lei tot kleiner deeltjies wat hoër konsentrasies van die virus dra. Blootstelling aan baie kleiner druppels oor 'n langer tydperk kan gelykstaande wees aan blootstelling aan 'n paar groter in 'n kort periode.
Daar is 'n oneindige aantal scenario's, en dit is onmoontlik om een ​​reël te hê wat op almal van toepassing is.
Dit beteken dat verskillende lande se reëls uiteindelik die beste raaiskote gemaak word op grond van die faktore wat hierbo beskryf word. Dit kan nie in alle kontekste van toepassing wees nie.
Dit is baie onwaarskynlik dat u blootgestel sal word aan besmetlike druppels in die buitelug weens vinnige lugvloei en verdunning, maar ingeslote binnenshuise ruimtes is 'n groter risiko. Ons moet almal doen om die verspreiding van koronavirus te stop, so hou u afstand, verkieslik so ver as wat u kan.