Hoe dit ook al sy, die gebreklike god Hefaistus het by ons kom bly en, soos die vervloekte god Prometheus, vir ons metaalwerk en tegnologie kom leer.
Die Olimpiese gode het besluit om die mensdom te straf en het Hefaistus opdrag gegee om 'n mens van oorweldigende skoonheid te skep. Die gode het toe aan dié pragtige vrou 'n bedrieglike hart en leuenagtige tong gegee.
En uiteindelik het Pandora se nuuskierigheid die oorhand gekry – sy het haar kissie oopgemaak en op dié manier al die ellendes wat die mensdom teister, uitgelaat: hartseer, plae, siektes en ongelukke. (Weer eens 'n bedrieglike vrou as die oorsaak van alle menslike ellende...)
Loki was egter 'n wrede poetsbakker en was verantwoordelik vir die dood van Baldur, die god wat verbind is met lig, skoonheid, liefde en geluk.
As straf is Loki aan 'n rots vasgeketting waar 'n slang elke duisend jaar 'n druppel gif op sy naakte lyf gedrup het. Dit het aan hom ondraaglike pyn besorg.
Die tema van 'n tegnologies-bedrewe god wat as straf vir sy oortredings aan 'n klip vasgeketting word, is 'n herhalende tema.
In die Midde-Oosterse religieë kry ons 'n voorbeeld hiervan in Levitikus 16:?8-10: "Hier moet Aäron lootjies trek oor die bokke. Die een lootjie moet gemerk wees 'vir die Here' en die ander een 'vir Asasel'. Aäron moet die bok wat vir die Here geloot word, as 'n sondeoffer offer. Die bok wat vir Asasel geloot is, moet bly lewe. Die bok moet in die teenwoordigheid van die Here bly staan sodat Aäron die versoeningshandeling daarop kan verrig, en daarna moet die bok die woestyn in gestuur word vir Asasel."
In die Koran het die engele Asasel by God verkla omdat hy die hemelse geheimenisse aan die mensdom bekend gemaak het. God het die aartsengel Rafael gestuur om Asasel op rotse vas te bind, waar hy sou bly tot hy met die oordeelsdag in die hel gewerp sou word.
Sonder tegnologie kan die mens nie oorleef nie. Ons bring hulde aan die god wat aan ons tegnologie gegee het, maar dit maak die hoofgod die josie in, want dit maak die mens onafhanklik van hom. Die mensliewende god – Prometheus, Loki, Asasel – moet dus vir ewig gemartel word.
Ons kan nie sonder tegnologie leef nie, maar tegnologie vernietig die natuur wat ons onderhou. Ons is dankbaar vir die god wat vir ons tegnologie geleer het, maar ons is veronderstel om lojaal te wees aan die hoofgod, en sy straf van die mensliewende god goed te keur.
Cyrillus van Alexandrië (AJ 376-444), die pous van Alexandrië, beskou die apompaios (die verworpene; die sondebok van Levitikus) egter as 'n voorafskouing van Jesus. In Jesaja 52-53 word 'n misvormde, siek man beskryf wat deur God geslaan en gepynig is weens sy verbintenis met die mensdom.
Die Bronstydperk bring die koms van 'n manlik-gedomineerde tegnologiese wêreld. Om erts te myn en instrumente te smee, vereis harde, fisieke werk – dit was dus onder die beheer van die manlike deel van die bevolking. Met die ontwikkeling van landbou en metaalwerk het groot ryke soos die Egiptiese, Sumeriese, Assiriese, Babiloniese, Persiese en Griekse ryke onstaan.
Met die koms van die ploeg en eg word die aardsgodin, Moeder Aarde, gedemistifiseer deurdat ons haar verkrag, met ons saad saai en haar aan ons ondergeskik maak. Maar omdat ons dit nie kan laat reën nie, beskou ons reën steeds as 'n mistieke fenomeen – dit word steeds beheer deur 'n deïteit, en ons bid steeds vir reën.
Volgens die Bybel het God die natuur vir die mens gemaak sodat hy daaroor kan heers en dit na goeddunke kan gebruik.
Omdat die mens, veral die Jood, Christen en Moslem, onder die indruk is dat hy spesiaal gemaak is en nie déél van die natuur is nie, is baie mense ongeërg oor die natuurlike katastrofe wat ons in die gesig staar.
As God die kosmos in 'n ommesientjie geskep het, kan Hy enigiets wat uitgesterf het, binne 'n oogwink weer daarin terugsit.
As ons vir reën kan bid, kan ons ook bid vir beskerming teen kosmiese strale wanneer die osoonlaag beskadig word; vir uitkoms wanneer die gevolge van klimaatsverandering ons tref; vir skoon water as ons waterbronne besoedel word.
Die religieë van elke tydperk gee aan die mens 'n rede en reg om dood te maak – al is dit bloot ter wille van oorlewing.
Hoewel kulture, tale en religieë oor die millennia heen versmelt, evolueer en soms vergaan, is daar 'n samebindende kenmerk wat die mensdom deur die eeue tipeer – ons moor.
Wanneer die einde van die tegnologies-gedrewe era aanbreek, sal dít wat van die natuur oorbly, weer oorneem.
Al herinnering aan die mensdom wat sal oorbly, sal die skade wees wat dit aan die planeet en sy inwoners aangerig het.