Ons hoor deesdae baie van gedragsverslawing - dat mense verslaaf kan word nie net aan alkohol of ander dwelms nie, maar ook aan skynbare onskadelike aktiwiteite soos seks, inkopies, video speletjies, dobbel, eet en oefening. Maar is hulle regtig verslawings?
'N Sentrale kontroversie op die gebied van verslawing is of die sogenaamde "gedragsverslawing" - verslawing aan aktiwiteite soos eet, oefening, seks, videospeletjies en dobbelary - ware verslawings is.
Maar konsepte van verslawing het oor die jare verander, en kenners verskil in hul begrip van wat 'n verslawing is, dus tot 'n konsensus bereik word, sal die kontroversie waarskynlik tot 'n mate voortduur. Die afgelope 15 jaar is egter baie geleer, aangesien die laaste opdatering van Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings ( DSM-IV ) gepubliseer is. Met die volgende uitgawe net om die draai kan ons 'n duideliker definisie van verslawing sien.
Die huidige status van gedragsverslawing is onbeslis. Ons is op die hoogte van 'n nuwe en lang verwagte uitgawe van die Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings, wat meer navorsing en debat as ooit tevore sal insluit. Alhoewel 'n sterk beweging van verslawingskundiges en die publieke opinie die erkenning van verslawing aan gedrag soos dobbel, seks, inkopies, videospeletjies, internet, eet en oefening ondersteun, blyk dit of die Amerikaanse Psigiatriese Vereniging (APA) , wat die DSM ontwikkel, skryf en publiseer, sal hierdie verslawings bymekaarbring onder 'n nuwe kategorie, of sal stofverwante afwykings skei.
'N Nuwe kategorie Gedragsverslawing is voorgestel, asook nuwe diagnostiese byskrifte vir hiperseeksualiteit en Binge Eating Disorder .
Daar is advokate - sowel as naysayers - vir die insluiting van elkeen van die gedragsverslawing as 'regte' verslawings, maar met 'n paar noemenswaardige uitsonderings, soos professor Jim Orford, 'n kliniese sielkundige en skrywer van "Oormatige eetlus", wat lank geargumenteer vir die erkenning van 'n verskeidenheid verslawende gedrag, is hulle geneig om op een gedrag eerder as die volle omvang te konsentreer.
Elkeen van die belangrikste verslawende gedrags wat hier genoem word, het egter gepoog om diagnostiese kriteria te formuleer gebaseer op die ervarings van diegene wat geraak word, wat nêrens ooreenstem met bestaande maatstawwe vir alkohol en dwelmafhanklikheid en dwingende dobbelary.
Buite die wêreld van professionele psigiatrie en sielkunde het die media die konsepte van gedragsverslawing aangeneem. "Oprah," is die mees suksesvolle, hoogs gegradeerde praatskou in wêreldwye televisiegeskiedenis, gerig op onderwerpe wat verband hou met 'n verskeidenheid verslawings. Hierdie onderwerpe sluit in gevestigde verslawings, soos onwettige en voorgeskrewe dwelmmisbruik, gedragsverslawing, soos seksverslawing en inkopieverslawing, en ander aktiwiteite wat nie gewoonlik by die bespreking oor verslawing ingesluit word nie, soos selfknipsel (dikwels bespreek in verhouding met Borderline Persoonlikheidsversteuring ) en plastiese chirurgie. Die uitbeelding van hierdie aktiwiteite as verslawings resoneer met beide die lyers en die kykende publiek, en duidelik is hierdie skoue in aanraking met kontemporêre kwessies.
Die geskiedenis van die verslawingskonsep is gegrond op werk met mense verslaaf aan alkohol en ander dwelms. Aangesien alkohol en ander dwelms fisiek mense se breinchemie verander, wat 'n siklus van verdraagsaamheid en onttrekking veroorsaak, wat mense kan help om meer en meer van die dwelm te hê, berus die hele basis van verslawingsteorie op die idee van chemiese afhanklikheid.
Die toksiese effekte van alkohol en ander dwelms op die brein en die res van die liggaam versterk die konsep van verslawing as 'n siekte. Mense wat baie drink en 'n groot aantal dwelms vir lang tyd gebruik, word uiteindelik baie siek.
Maar die siektemodel van verslawing, wat fokus op die fisiologiese dade van dwelms, was aanvanklik bedoel om die morele oordeel van verslaafdes te verminder deur hulle as "siek" eerder as "kwaad" uit te beeld. En die mediese gemeenskap as geheel beweeg na groter erkenning van die rol van stres en sielkundige gesondheid op alle gebiede, gesondheid en welstand.
Met voorkomende medisyne en pasiëntbemagtiging word beide professionele persone en die publiek as regmatige benaderings aangespreek om gesondheidsorgkwessies aan te spreek. Die siektemodel van verslawing word verouder.
Kompulsiewe of patologiese dobbelary is die langste mededinger vir die insluiting van gedrag as verslawings en is ingesluit in die DSM-IV as 'n impulsbeheerstoornis, afgesien van alkohol en dwelmafhanklikheid. Die enorme hoeveelheid navorsing wat in die dobbelary gedoen is, wat nie op 'n klein manier van die aansienlike befondsing van die dobbelbedryf gelei word nie, het dobbel as 'n "verslawing" geagverdig, en daar is min wat daardeur argumenteer.
So as dobbelary is 'n verslawing, waarom nie ander aktiwiteite wat sekere individue met die opwinding en verval wat kenmerkende verslawende gedrag kenmerk? Hoofsaaklik omdat daar nie die navorsing, gedryf deur geassosieerde befondsing, was om die bestaan ​​van ander verslawende gedrag voldoende te ondersteun nie. En die navorsing wat wel bestaan, is gefragmenteerd in baie dissiplines en areas van belang.
En is daar 'n risiko wat verband hou met die insluiting van andersins nie-problematiese gedrag saam met alkohol en dwelmafhanklikheid? Daar is belangrike argumente aan albei kante van hierdie debat.
Die ontwikkelingspatrone van elke verslawing, die gedagteproses wat betrokke is, die beloningsiklus wat verslawende gedrag handhaaf, die sosiale en verhoudingsgevolge, en die proses van herstel, het 'n groot deel in gemeen oor verslawende gedrag. As ons erken dat die verslaffingsproses self, eerder as die spesifieke stof of gedrag, wat die probleme veroorsaak wat mense met verslawings in die gesig staar, kan baie probleme met die huidige stelsel van klassifikasie en behandeling oorkom word.
Om te begryp dat dit nie self dobbel is nie, wat veroorsaak dat die dobbelverslaafde alles verloor, maar 'n proses om die realiteit van sy situasie te vermy, laat 'n terapeut toe om met hom te werk om sy werk te aanvaar, te aanvaar en te verbeter. lewe. Op dieselfde manier verstaan ​​die feit dat 'n dwelmgebruiker, 'n dwelmgebruiker, 'n oormatige oefenaar of obsessiewe winskoopjagter hierdie gedrag gebruik om die stres van hul lewens te vermy, en in die proses maak dinge erger, kan terapie fokus op die oplossing van hierdie, eerder as om op die gedrag self vas te stel.
'N Inklusiewe model van verslawing stel ons ook in staat om mense voldoende voor te berei vir die risiko dat hulle nie net terugval op hul vorige verslawende gedrag nie, maar dat hulle ook 'n ander verslawing kan ontwikkel. Hierdie algemene probleem is die gevolg van nie die leer van effektiewe hanteringsvaardighede om lewensstres te hanteer nie, en met die fokus op die vorige verslawende gedrag, om dieselfde verslawende patroon met 'n ander gedrag te ontwikkel.
Behandelingsbenaderings, soos die stadiums van veranderingsmodel en motiverende onderhoudvoering, is suksesvol in die behandeling van verslawings van alle soorte. Erkenning van die verslawende proses as die primêre dryfkrag agter alle verslawende gedrag, of dit nou op 'n stof of aktiwiteit fokus, kan baie meer mense gehelp word in geïntegreerde verslawingsdienste. Sommige van hierdie dienste bestaan ​​alreeds, en die insluiting van verskillende verslawings in groepsterapie is baie voordelig vir die terapeutiese proses, aangesien mense van die spesifieke gedrag ontkoppel en in plaas daarvan herken wat dit vir hulle doen en hoe om hierdie behoefte in 'n gesonder te ontmoet. manier.
Nog 'n positiewe aspek van die erkenning van gedragsverslawing as ware verslawings, is dat dit die onvoldoende siektemodel van verslawing beklemtoon, wat sy loop verloop het en nie meer sy oorspronklike doel dien nie.
'N belangrike argument teen die insluiting van 'n verskeidenheid van gedrag in 'n konsep van verslawing is dat hulle nie verslawing kan wees nie. Terwyl die patrone dieselfde kan wees, is dit moontlik dat verslawing aan stowwe 'n heeltemal ander proses is van kompulsiewe gedrag. Soos dr. Christopher Fairburn gesê het: "Die feit dat dinge soortgelyk is of gemeenskaplike eienskappe het, maak hulle nie dieselfde nie. En uitsluitlik op hierdie ooreenkomste fokus ... aflei van die verskil tussen hierdie gedrag."
Nog 'n argument teen die insluiting van nie-stofgedrag in 'n verslawingsteorie is dat die fisiese gevolge van alkohol en dwelmgebruik so erg is dat minder skadelike aktiwiteite die belangrikheid van "regte" verslawings verdun en dit meer sosiaal aanvaarbaar maak. Dit benadeel die erns van alkohol- en dwelmafhanklikheid, wat hierdie stowwe lyk as onskadelik as wat dit te veel in die winkelsentrum of oorinvulling in sjokoladekoek bestee.
Sommige mense dink ook dat insluiting van nie-stofaktiwiteite as verslawings beteken dat die term so wyd gebruik word dat dit op enige gedrag toegepas kan word, en almal kan gesien word verslaaf aan iets. Jim Orford haal 'n ander sielkundige, Hans Eysenck, aan, sê: "Ek hou van tennis en skryf van boeke oor sielkunde, beteken dit dat ek verslaaf is aan tennis- en boekskryf?"
Soos ons wag op die DSM-V, is die woord " verslawing " deel van die populêre kultuur. Die media gebruik steeds die verslaffingsetiket om oormatige gedrag te beskryf, en dit word in die alledaagse taal gebruik, aangesien mense hulp soek vir hul eie oormatige gedrag, en dié van hul geliefdes.
In reaksie op kritici van die inklusiewe verslawing benadering:
Individuele en spesiale aspekte van elke verslawende gedrag kan aangespreek word terwyl mense op die psigologiese aspekte van hul verslawing werk en met mediese benaderings geïntegreer kan word.
Die fyn argument dat verslawing toegepas kan word op enigiets wat iemand geniet, mis die punt. Dit geniet nie 'n aktiwiteit wat dit 'n verslawing maak nie, dit maak dit so buitensporig dat ander areas van die lewe ly. As Hans Eysenck soveel tennis gespeel het dat sy gesondheid en verhoudings gely het, kan hy beslis verslaaf wees aan tennis. Dieselfde geld vir sy boekskrywing.
> Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. Diagnostiese en Statistiese Handleiding van Geestesversteurings. (4de uitgawe - tekshersiening), Washington DC, Amerikaanse Psigiatriese Vereniging. 1994.
> Bradley, B. "Gedragsverslawing: algemene kenmerke en behandelingsimplikasies." British Journal of Addiction. 85: 1417-1419. 1990.
> Fairburn, C. Oorkom Binge Eating. New York: Guilford. 1995.
> Hartney, E., Orford, J., Dalton, S. et al. "Onbehandelde swaar drinkers: 'n kwalitatiewe en kwantitatiewe studie van afhanklikheid en gereedheid om te verander." Addiction Research and Theory 2003 11: 317-337. 25 Aug. 2008.
> Holden, C. "Gedragsverslawing": Bestaande hulle? " Wetenskap, 294: 5544. 2001.
> Klein, Ph.D., Marty. "Geslagsverslawing: 'n Gevaarlike Kliniese Konsep." Elektroniese Tydskrif vir Menslike Seksualiteit 5. 2002. 27 Desember 2009.
> Kreitman, N. "Alkoholverbruik en die voorkomende paradoks." British Journal of Addiction 88: 349-362.
> Marks, Isak. "Gedrags- (nie-chemiese) verslawings." British Journal of Addiction 1990 85: 1389-1394. 25 Aug 2008.
> Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik (NIDA), Navorsingsverslagreeks - Misbruik van Heroïen en Verslawing. 2005.