Psigodrama - Moreno metode, tegnieke, opleiding, oefeninge, tipes - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
psycho - dit is beide 'n psigoterapeutiese tegniek en 'n sielkundige beradingsmeganisme wat deur J. Moreno ontwikkel is. In die klassieke psigodrama word die meganisme van dramatiese improvisasie gebruik om die interne lewe van die vak te bestudeer. Die werk van individue wat hul eie optrede voltooi met behulp van teatralisering, dramatiese selfuitdrukking en rolspeletjies, is die basis van die psigodrama-metode.
Psigodrama as 'n metode van psigoterapie word gebruik as 'n individuele praktyk (monodrama) en in groepaksie. Die psigodrama-tegniek behels die gebruik van verbale kommunikasie en nie-verbale interaksie. 'N Sessie is gebaseer op die speel van 'n paar tonele, wat byvoorbeeld kliënt herinneringe van sommige gebeure, sommige onvoltooide situasies, drome of fantasieë, ens. Kan uitbeeld. Sulke tonele kan naby die werklikheid wees of kan interne prosesse van die psige uitbring. Met die hulp van die verhoogspel van sy eie oomblikke van die lewe, kry die vak die geleentheid om vaardighede te bekom wat vir hom in die toekoms nuttig sal wees.
Psigodrama is 'n psigoterapeutiese praktyk, wat 'n rolspelspel is. In die proses van so 'n spel vind 'n dramatiese improvisasie plaas wat bydra tot die bestudering van die innerlike wêreld van die vakke en vorm die voorwaardes vir die spontane uitdrukking van gevoelens, wat nou verwant is aan die belangrikste probleme vir die individu.
Groeppsigodrama is gebaseer op spelstandaarde.
Die konsep van psigodrama as 'n regstellingstegniek het ontstaan ​​as gevolg van die eksperiment wat deur Ya. L. Moreno gestel is. So 'n eksperiment is later 'spontane teater' genoem. Vir die eerste keer het die terapeutiese komponent van wildtegnici Moreno gedink toe hy kinders sien loop in die parke van Wene wat hul eie fantasieë speel. Tydens die eksperimente om situasies uit te speel, het Moreno opgemerk dat spontaneïteit ontstaan, kreatiwiteit word geproduseer, 'n ware emosionele kontak ontstaan ​​wat die deelnemers van die situasie verbind, die sogenaamde catharsis, wat kreatiewe aktiwiteit en insig tot individue help behaal.
Groeppsigodrama bied die onderwerp in die spel die rol van die held. Die inhoud van die spel moet vasgestel word op die persoonlikheidsprobleme wat bydra tot die vrye uitdrukking van eie gevoelens in terapeut-gedrewe improvisasies. Die deelnemers aan die psigodrama volg die gebeure noukeurig en vergelyk die optrede wat op die spelstoneel uitgevoer word met hul eie probleme.
Die doel van psigodrama is om te diagnoseer en reg te stel vir onvoldoende houdings en emosionele reaksies, hul uitskakeling, die verdieping van selfkennis en die uitoefening van sosiale persepsie.
Psigodrama dra by tot die bekendmaking van diepgaande emosies in 'n veel ryker en doeltreffender opset as ander tegnieke gebaseer op die verbale beskrywing van ervaring.
In die proses van psigodrama vind die individu effektiewe metodes om probleme van 'n sielkundige aard op verskillende vlakke te oplos: van die alledaagse tot die eksistensiële. Die vak, met die hulp van 'n terapeut en deelnemers, reproduseer beduidende lewensgebeure in 'n dramatiese daad, speel tonele wat verband hou met sy probleemsituasie. Alle tonele word gespeel volgens die beginsel van "hier en nou", met ander woorde, hulle is nie afhanklik van die tyd van die voorkoms van situasies nie. Die aksie is so gestruktureer om die konkretisering van die probleemsituasie te fasiliteer. Daar is 'n analise van nuwe rolle, alternatiewe reaksies, affektiewe gedragstyle, die soek en toets van meer vrugbare probleemoplossingsmodelle word in die praktyk uitgevoer. Fisiese aksies waarop psigodrama gebou word, verhoog die moontlikheid om so 'n belangrike bron van kennis van jou eie persoon en diegene rondom hom te gebruik, as seine van nie-verbale gedrag.
Psigodrama is daarop gemik om die individue te help wat probleme het met die mondelinge uitdrukking van gevoelens en lewenservaring. In die proses van psigodrama is die onderwerp terselfdertyd die hoofrolspeler van die situasie wat gespeel word, sy skepper, die navorser van homself en sy eie lewe.
Pediatriese psigodrama word wyd gebruik in afwykende gedrag om onvoldoende emosionele response en die ontwikkeling van sosiale persepsievaardighede uit te skakel.
Soorte psigodrama het A. Voltman aangebied, soos poppedramatisering en biodrama. 'N Kenmerkende kenmerk van biodrama is die verspreiding van die rolle van diere onder babas. Voltman het geglo dat die kind, veral in die voorskoolse ouderdom, makliker is om die rol van 'n paar klein diere te speel as om hulself, kamerade of familielede te speel. Poppedramatisering behels die speel van volwassenes voor 'n kind van beduidende toestande of konfliksituasies deur 'n poppespel. Poppedramatisering word aanbeveel om by babas gebruik te word wat moeilik is om te kommunikeer en in die voorskoolse en voorskoolse ouderdom.
Daar is ander tipes psigodrama. Byvoorbeeld, een van die individue wat aan 'n groepterapie sessie deelneem, demonstreer of vertel oor lewensgebeure in 'n teatervorm. In hierdie geval word die sleutelrol gespeel deur improvisasie en die welwillendheid van die groep.
Psigodrama-metodes kan as onafhanklike psigoterapeutiese tegnieke gebruik word, maar terselfdertyd is die gebruik daarvan in kombinasie met ander terapeutiese metodes van groepspraktyk, byvoorbeeld met groepbespreking, meer doeltreffend.
Psigodrama in psigoterapie verhoed buitensporige rasionalisasie, help die vak om emosies aan te toon, waarvan die uitdrukking moeilik is met behulp van 'n verbalik, en bydra tot die bereiking van bewustheid. Hierdie metode as deel van groeppraktyk word wyd gebruik in die proses van korrektiewe werk met emosionele afwykings, die behandeling van sekere psigosomatiese siektes, en in gesinspsigokorrektiewe werk.
Die uitwerking van katarsis op die psigodramatiese praktyk, wat ontstaan ​​as gevolg van die reaksie van interne konflikte wat in die proses van psigodrama-optrede gevind word, het 'n groot betekenis.
Die elemente van psigodrama is baie gewild in ander psigoterapeutiese gebiede, byvoorbeeld in gestaltterapie of gedragsgerigte terapie.
Gestalt en psigodrama vandag is onder die hoogste prioriteit en gewildste. Na alles, is hulle mettertyd getoets, het 'n opgehoopte teoretiese basis en praktiese basis, word in baie lande wyd beoefen. Ook belangrik is die feit dat die gebruik van psigodrama metodes en die gestaltbenadering feitlik geen grense het nie. Hulle kan ewe effektief toegepas word, beide in sielkundige praktyke en in maatskaplike werk. Die universaliteit van hierdie tegnieke laat hulle toe om in individuele werk met vakke en groepwerk gebruik te word, ongeag die aantal deelnemers.
Gestalt en psigodrama is nie net psigoterapie tegnieke of 'n stel tegnieke wat in opleiding gebruik word nie. Hoofsaaklik, dit is 'n manier van dink, die praktyk van die alledaagse begrip van jou eie lewe hier en nou, wat bydra tot die vorming van persoonlikheid.
Die take van psigodrama sluit in kreatiewe heroorweging van eie konflikte, die vorming van meer perfekte en voldoende aspekte van selfkennis van 'n individu, vernietiging van destruktiewe gedragsmodelle en style van emosionele reaksie, ontwikkeling van nuwe toereikende gedragsresponse en modelle van emosionele reaksie.
Klassieke psigodrama sessies bevat 5 sleutelposisies. In die eerste plek is die protagonis, dit wil sê die eerste speler, wat uitbeeld in die psigodrama-daad van die held, die voorste akteur, wat sy eie probleme demonstreer. Die tweede posisie word beoefen deur die direkteur of fasiliteerder. Daarmee herleef die protagonis sy eie werklike werklikheid. Met ander woorde, die direkteur is 'n individu wat die kliënt help om sy eie probleme te analiseer, die regte atmosfeer in die groep te skep en rolle aan die deelnemers toe te ken. Die derde posisie is beset deur hulp "I", wat ander lede van die groep is, sekondêre rolle speel en die optrede van die direkteur versterk. Die hooffunksies van die hulpverlener "I" sluit in die rolle wat nodig is vir die protagonis om sy plan te besef, om die protagonis te help om sy verhouding met ander akteurs te verstaan ​​en bewusteloos protagonisverhoudings te vertoon. Dit help die protagonis om van 'n dramatiese daad na die werklike lewe te beweeg. In die vierde posisie is die toeskouers wat lede van die groep is wat nie direk aan die psigodrama-aksie deelneem nie, maar wat deelneem aan verdere bespreking van die situasie na die einde van die klop. Die toneel neem die vyfde posisie. Stage is 'n plek in 'n kamer of ander ruimte waar die verhoog aksie gespeel word.
Die ontwikkeling van groepmetodes van psigoterapie as 'n enkele terapeutiese rigting, hou nou verband met die naam van J. Moreno. Die psigodramepraktyk van die afgelope paar dekades is effektief in bykans alle Europese lande en die VSA gebruik.
Die kernbegrippe van psigodramepraktyk sluit in: rolle en verskeie rolspeletjies, liggaam, spontaneïteit, insig en catharsis.
Dit is nodig om die fundamentele verskil van psigodramatiese praktyk as 'n metode van terapie te begryp vanuit die teatervorm van rolspeelbeelde. As in die teater absoluut al die rolle versprei en geverf word deur die skrywer, dan impliseer dit in psigo-rammatiese praktyke nie 'n voorafbepaalde scenario nie.
In psigodrama herskep al die deelnemers self die skrif in die proses van plotontwikkeling en het geen idee wat dit kan lei nie. Die rolle wat by die skrif betrokke is, word gekies en onder mekaar gedeel. Die terapeut verduidelik slegs die hoofreëls en stimuleer, in hulle perke, alle improvisasie en spontaniteit.
Die begrip "liggaam" hou verband met die oordrag (oordrag) van Z. Freud. Onder die oordraganalise het Freud een van die tegniese instrumente van die praktyk van psigoanalise bedoel, waardeur hy probeer het om die persoonlikheid van die pasiënt te beskryf en die oorsake te identifiseer wat die opkoms van neurose veroorsaak. En oordrag beteken die proses van empatie (empatie) deur die psigoterapeut vir die kliënt se gevoelens en emosionele toestande.
In sy eie metode verenig Moreno die oordrag en die counter-pereposure, wat die wedersydse empatieproses kenmerk - die psigoterapeut-pasiënt en tussen alle deelnemers aan die psigodrama onder een konsep van "liggaam". Daarbenewens word in die psigodrama oordrag en teenoordrag nie soveel gebruik vir die vermoë om die persoonlikheid van die vak te karakteriseer nie, maar ter terapeutiese invloed vir sy self-openbaarmaking en oorwinning oor sekere komplekse en neuroses, om die groepsproses te verbeter.
Deur spontaneïteit het hy die natuurlikheid (onoplettendheid) van reaksie en persepsie bedoel. Baie kliënte is te geklamp in hul eie sielkundige verdedigingsmeganismes en standaarde van gedrag. Om sulke spontaneïteit en natuurlikheid te vind, help individue om hulself effektief te bevry van hul eie komplekse en gevolglik van neurose. Om individue spontaan te kry, moet die psigoterapeut hulle net stoot om hier en nou te werk sonder om hul eie skrif van die rolspelspel op te stel.
Die katarsis in die antieke Griekse tragedie het die sogenaamde suiwering, verligting deur lyding beteken. In psigoanalise het Freud die konsep van catharsis gebruik in die sin om die oorsake van neurose te openbaar deur intense emosionele onrus en die gevolglike verligting, dit is genesing. In die psigodrama-scenario moet die katarsis nie net deur die protagonis en alle deelnemers van 'n bepaalde storielyn ervaar word nie, maar ook deur alle ander individue wat nie in 'n bepaalde situasie betrokke is nie, maar toeskouers is. In J. Moreno is die proses van catharsis die sleuteltaak van die deelnemers in die psigodramatiese proses en empathiserende kykers. Hy het 'n impak op hulle psigoterapeutiese oriëntasie.
Die begrip insig, vertaal uit Engels, beteken "onverwagte insig" en beteken dat dit die vak se onverwagte begrip van sy eie probleme of 'n wysiging van sy siening op sy eie persoon is, en die moontlikhede om probleme op te los, uit te brei. Insig vind gewoonlik plaas as gevolg van katarsis. Die atmosfeer en dinamiese optrede van psigodrama behoort onderwerpe na Qatar-sis te lei, en daardeur tot insig.
'N Psigodrama-sessie bestaan ​​uit 'n verduideliking van die betekenisgroep en die kerntaak van psigodramepraktyk, 'n beskrywing van die stadiums van implementering. Die praktiese uitvoering van psigodrama bevat verskeie stadiums en drie stadiums van die organisasie van die psigodrama self.
Vandag word kinders se psigodrama besonder gewild vir die behandeling van hul neurotiese gedrag. Speel in psigodrama is nie net 'n simboliese optrede van konflikte nie, maar ook 'n aktiewe verwerking van ervaring. In psigodrama word hierdie werk uitgevoer om konfliksituasies te oorkom en op te los. In die spelproses voel kinders hulself as 'n kreatiewe ontwerp ingenieur, skepper, mede-skepper van hul eie lewens. Psigodrama bied 'n geleentheid vir kinders om weer gebore te word vir 'n meer bevredigende lewe.
Kinders se psigodrama is gefokus op die skepping van 'n kreatiewe en natuurlike persoonlikheid, so dit is nie beperk tot die uitskakeling van siektes nie. Sy sien haar eie sleuteltaak om die ontwikkeling van 'n ekspressiewe, kreatiewe persoonlikheid te bevorder. Kinders se psigodrama word gebruik om spontaneïteit, natuurlikheid en kreatiewe aktiwiteit in die baba te stimuleer en te ondersteun.
Vandag is daar 'n hele psigodrama-instituut wie se doel is om te help met die ontwikkeling en toepassing van verskeie psigodramategnieke en -instrumente in verskillende velde van aktiwiteit, byvoorbeeld in psigoterapie of onderwys. Daarom is die psigodramepraktyk opmerklik vir sy aansienlike tegniese toerusting. Die meeste van die tegnieke is ontwikkel in die praktyk in een spesifieke situasie. Daar is egter universele tegnici wat nie afhanklik moet wees van die inhoud van die probleemsituasie nie.
As 'n reël word die tegniek van selfverteenwoordiging aan die begin van die werk gebruik. Dit stel die vak in staat om homself aan te bied of betekenisvolle persoonlikhede in kort tonele uit te beeld. Hierdie tegniek kan in monoloog of in die vorm van 'n onderhoud uitgevoer word. Die aanbieding daarin is daarop gemik om inligting te verskaf oor die ware gedrag van die vak, en nie oor sy fantasieë oor homself nie. In hierdie geval besluit die vak self watter inligting moet verskaf, wat bydra tot 'n gevoel van sekuriteit. Toegang tot die psigodrama-daad deur hierdie tegniek vermeerder die effek van verhitting, bied die geleentheid om op die probleem te fokus.
Tegniek wat 'n rol speel, behels die erkenning en bevinding van die rol. Meestal word dit deur die hulp "I" gelyktydig uitgevoer, wat bydra tot die protagonis in die produksie van die plot uit sy eie lewe.
Die tegniek van die dubbel behels die hulp "Ek" wat die rol van die hoofrol speel. In hierdie geval word die "tweeling" aanbeveel om agter en effens van die hoofkarakter te wees. Aan die begin van die proses moet hy probeer om 'n soort skaduwee van die protagonis te word. Met behulp van bewegings sal sy manier om homself uit te druk, gewoond raak aan die stand van die protagonis. In hierdie geval verkry die hulp "Ek" terugvoer van die hoofkarakter, word gelei deur dit en dienooreenkomstig sy eie gedrag aanpas. Daarna probeer die "dubbel" sy eie begrip verdiep en 'n betekenisvolle aspek uitdruk wat nie deur die protagonis getoon word nie. Die prototipe kan weer die voorgestelde variasie aanvaar of ignoreer. Hy kan ook onenigheid en onenigheid op 'n kalm manier of gewelddadige emosionele reaksies verskil. Aan die einde van hierdie tegniek word die oorblywende deelnemers verbind om die aksies van die "tweeling" te bespreek.
In baie moderne lande bied die psigodrama-instituut die geleentheid om verskeie tegnieke vir verdere gebruik in die praktyk te bestudeer en toe te pas.
Opleiding impliseer die bestaan ​​van drie fases en die gebruik van oefeninge.
Psigodrama-oefeninge kan verskillende doelwitte vir hulself stel: van die sogenaamde opwarming tot die oefening van die rolspelvaardighede. Oefeninge kan gebruik word vir die emansipasie van deelnemers, byvoorbeeld, gebruik elemente van groepgimnastiek of pantomime in pare of drievoud.
In die eerste fase val die grootste las op die direkteur.Hier sluit sy take in: die bevryding van deelnemers, die oorkom van motorbeheersing, die stimulering van die voorkoms van spontaneïteit van nie-verbale verbale manifestasie van emosies, en die deelnemers aan die gemeenskaplike doel fokus.
Psigodrama-oefeninge dra by tot die verkryging van 'n groep ontspanning, natuurlikheid en spontaniteit. Terselfdertyd, hoe vinniger hulle sulke state verkry, hoe meer effektief sal die proses van psigodrama wees.
Nadat die vakke 'n sekere deel van ontspanning, natuurlikheid, en die skepping van 'n aktiewe kreatiewe omgewing verkry het, kom die tweede stadium van terapie, die belangrikste deel van die psigodramatiese praktyk, as gevolg van 'n goed opgewekte opwarming.
Eerstens bepaal die leier die protagonis en vra hy om 'n belangrike situasie, tema of probleem vir hom te kies, om almal bekend te maak met die algemene idee van die plot, wat die protagonis wil speel. Die direkteur vestig die aandag van die deelnemers dat die protagonis slegs 'n algemene rigting voorstel, en die direkte ontwikkeling van aksies moet spontaan wees in psigodrama. Daarna moet die protagonis vennote vind wat sy filiaal "I" sal wees en die take aan hulle verduidelik. Dan speel die protagonis direk die beoogde plot.
By die finale stadium van psigodrama vind 'n gesamentlike bespreking van aksies en ontleding van die gedrag van die protagonis en ander deelnemers plaas. Alle deelnemers aan die proses moet aan hierdie bespreking deelneem.