Diana, Artemis, Bendis, Heng-O, Maou, Selene, Luna…
Vanoggend kruip Madame ewe kuis agter 'n boom weg… so asof sy skaam voel omdat sy nog daar hoog in die hemel rondhang terwyl die res van ons plebs met ons voete op die grond al reeds oppad werk toe is.
En vanaand… vanaand kom loer sy ewe stuitig weer oor die muur… net om gou te hoor of ek die dag se hardloop, jaag, baklei, stry, lawaai oorleef het terwyl sy doodrustig haar gang deur die hemelruim gegaan het. En 'n ogie gaan gooi het oor die plebs in die res van die wêreld se nagtelike aktiwiteite.
Ek weet die gedig is baie depressing, maar wanneer die maan so volrond is laat dit my altyd dink aan Sylvia Plath se White as a knuckle beeldspraak in The Moon and The Yew Tree.
Klaarblyklik het die antieke mense geglo dat dit glad nie 'n goeie idee is om in die ligbaan van die maan te slaap nie. Dit het glo gelei tot malheid. Dalk moet ek vanaand my gordyne ordentlik toe trek….
Moenie 'n fout maak nie… ek was MAL oor my jare op Varsity.
Ek het dit so baie geniet dat ek sommer 'n hele paar ekstra jaar geswot het net om nog so bietjie soos 'n student te voel.
Maar, vra ek julle nou, hoekom het my skoolvoorligter my nooit vertel van Garpigiani Gelato Universiteit nie?
Ek belowe julle, daar is regtig so 'n plek. In Italië. Kyk hier.
En hulle het tot 6000 studente wat elke jaar daar kom swot.
En as jy klaar is kan jy dié maak…
Ek vermoed daai juffrou het my heupe en wange net één kyk gegee en besluit om maar eerder dié prospektus vir my weg te steek.
Dis jammer sy kon nie google nie. Want dan sou sy ook op Wiki kon lees dat…
Gelato differs from ice cream in that it has a lower butterfat content, typically gelato contains 4-8% versus 14% for ice cream. Gelato generally has slightly lower sugar content, averaging between 16-22% versus approximately 21% for ice cream. Non-fat milk is added as a solid.
En voor iemand dit waag om vir my te sê hulle is nie legit nie…TIME het al oor dié universiteit geskryf.
Dalk sal dit 'n goeie derde beroep vir my wees, oor so vyf-en-twintig jaar of so…
Net 'n klein gelato restaurantjie met smeulende jong Italiaanse kelners om my dae mee op te kikker.
Hoe't Eliza Doolittle gesê?
Wouldn't it be lovely…lovely…lovely
50 dinge wat my bly maak
Ek lees almal se lysies en tref skielik 'n Julie Andrews oomblik… Raindrops on roses and whiskers on kittens…these are a few of my favourite things:
Klassieke movies – Bogart, Bacall, Hepburn en die sulks
'n Lekker glasie wyn
My geheime stash chick-lit
Die ontdekking van 'n nuwe skrywer
Die reuk van ou boeke
My ma se telefoonoproepe net na sewe saans
Die laslappie kleur van wingerde in die herfs
Die geur en klank van branders wat breek
Die uitsien na 'n lank beloofde kuier wat eersdaags plaasvind
Blomme in my huis – rooi rose, wit St Joseph lelies of pienk proteas
Die reuk van enigiets wat ek self in die oond gesit het om te bak
'n Geliefde gesig wat via Skype verskyn
'n Vuur wat knetter
Brandende kerse en skuimbaddens
Die serpe wat my ouma nog vir my gebrei het
Om te dans in die donker
'n Mooi man se wegloop
Rafael Nadal (altyd, orals, julle weet mos 😉
Vriende wat ver is se fotos op FB
Kosmos in die Vrystaat
Varkore in die Kaap
Naweke in Yzerfontein
Elke keer wat ek by my huis instap en weet ek is tuis
Jack Vettriano skilderye
Lindt se chilli sjokolade
My pa se stuitige grappe
Wild-soek en -tel ritte
Om te verdwaal in nuwe, vreemde dorpe en stede
Kaapse Vonkel & Aarbeie
Die wete dat daar mense is wat lief is vir jou en dat jy hulle ook lief het
Konserte, toneelopvoerings, kunsmuseums en gallerye
Komplimente – om te gee en te ontvang
'n Skoon gewete
800 + 'n Antwoord vir DW
Toe ek by my 800ste blog kom verlede week het DinkWeer interessante kommentaar op my blog gelewer:
Daardie 800 pla my. Nie soos in "hinder" nie maar in "wonder". Ek het nou al my blog twee keer skoongemaak. Ge-"delete". Hoekom? Seker maar omdat dit my gewoonte is om gereeld die studeerkamer "skoon te maak" en dokumente te gaan liaseer in die buitekamer as ek hulle nie meer gebruik nie. Weet nie.
Ek het nogal 'n rukkie sit en dink daaroor. Hoekom het ek nog nooit my blog skoongemaak nie? Wel, daar is 'n paar antwoorde daarvoor.
In die eerste plek is my blog soos 'n virtuêle joernaal. Die meeste van die inskrywings is nerens anders gestoor as net hier nie. As ek hulle sou wou behou beteken dit ek moet die hele spulletjie eers save voordat ek kan blog-skoonmaak. En dis heeltemal te veel moeite.
As elektroniese joernaal is my blog dan ook 'n argief wat sy aanvanklike ontstaan te danke gehad het aan daardie laaste drie of vier maande se stuiptrekkings van home-sickness en 'n behoefte om te kommunikeer met mense wat my taal praat. Tussen daardie blogs is die laaste frustrasies, die paniek van op pak, die opwinding van terug kom vasgevang.
Die strepe van die aanpassing terug in Suid-Afrika, die nuwe ervaringe en baie spesiale oomblikke is ook in hierdie argiewe gestoor.
Maar, ek dink een van die groot redes waarom ek nog nooit oorweeg het om my blog skoon te maak nie, is nie soseer my inskrywings as die kommentaar wat daarmee gepaard gaan nie. Die aanmoedigings, vermanings, waarskuwings, ondersteuning, grappe en die geboorte van nuwe vriendskappe is daarin sigbaar. Sentimentele mens wat ek is, hou ek daarvan om ook dit te kan bewaar. Want dis net soveel deel van die bloginskrywings as wat die inskrywings self is.
Daar is seer sekerlik ook baie ander redes wat ek kan noem hoekom ek nie blog-huis skoonmaak nie. My blog is een van die joernale in die anale van my lewe. Nes my reisjoernaal, dagboek en skryf-idee notaboeke is. Elkeen verteenwoordig op 'n manier sekere fasette van wie en wat ek is. Om daarvan ontslae te raak, dit eenvoudig uit te wis sou wees asof ek 'n stukie van myself ontken.
Skrap, nie sommer nie. Maar dit beteken nie dat ek dit nie sal sluit indien ek voel dis tyd daarvoor nie. Dit gaan egter nie nou al wees nie…
Clueless… help asseblief
Ek besit 'n TV, ja, maar sedert ek terug gekom het van Engeland af word die ding net so nou en dan gebruik om die nuus of 'n DVD te kyk. Vanaand het ek om die een of ander rede gedink dis 'n goeie idee om vir 'n slag die nuus te kyk. En dit so oor 'n langnaweek – geen idee wat my besiel het nie.
In elk geval… ek sit die TV so vyf minute voor die nuus begin aan…en vang die laaste minute van 7de Laan
Ja, ek weet ek is clueless, maar iemand, help my asseblief…
Wie de hel is Flooze?
En waar de hel het hulle die Afrikaanse weergawe van Amerikaanse trailer-park trash in die hande gekry?
(Of is my eerste indrukke van die meisie verkeerd?)
En hoekom wil 'n mens so 'n karakter op televisie sit of sien?
Hide behind your name… Die Figes saga se (moontlike) implikasies vir anonieme bloggers
Soos ek reeds in my vorige blog genoem het, fassineer die Figes-saga my, maar nie juis as gevolg van die akademiese aspekte nie. En, ek dink dat dit dalk iets is waaroor almal wat anoniem blog/kommentaar lewer op die internet of resensies skryf begaan moet wees.
As hierdie net nog 'n Jan Rap of sy maat was wat neerhalende kommentaar oor boeke kwyt geraak het sou hy (of sy) heel waarskynlik as 'n leek sonder enige agtergrond, gravitas of gesag afgemaak word. Maar, die feit dat dit hoë profiel, gesaghebbende outeurs binne die historiese kringe van Britse akademici is wat daal tot op hierdie vlak van anonieme moddergooiery beteken dat die saak heelwat meer aandag trek as wat andersins die geval sou wees.
En dit is olie op die vuur van die debatte en besprekings wat die morele en etiese kwessies aangaande anonieme kommentaar en die regverdigheid van sulke kommentaar bevraagteken.
'n Voorbeeld: The Observer vra juis vandag Should internet commentators use their real names?
Rachel Cooke voel ons moet: As we've learnt from the case of the historian Orlando Figes, caught posting spiteful Amazon reviews of work by his peers, people are inclined to be a lot meaner when no one knows who they are; and the more unpleasant comment boards and review sites become – the more full of spite, envy, and hatred – the less inclined those with anything truly worthwhile to say are to join in. Why waste your time constructing an elegant argument when the person who posts next is just going to give you the verbal equivalent of two fingers? Why tell someone something interesting, hush-hush, or heartfelt, if they're just going to blow a raspberry at you, and call you "fat"? As for the effect that this behaviour has on life in the real world – on our manners, on what remains of our sense of decency and propriety – it cannot, surely, be benign. No one can pour out all that rage online and emerge from their office calm, kindly and reasonable – or not unless they are Patrick Bateman types, two-faced to an almost sociopathic degree. I find that my face grows hot just reading it. As for cowardice, yes, of course anonymous posters are cowards. It's pathetic. The honourable thing to do is to put your name to bad reviews and all the other stuff, and if this makes your social life awkward – as it sometimes does for me – the upside is that, in future, you will think rather harder before you begin typing.
Ten dele stem ek met haar saam. En ek is seker dat enigeen wat al onder die skeermeslem tong van 'n trol deurgeloop het ook met my sal saamstem dat daar niks meer onaangenaam is as sommige van die kommentaar wat daar op blogs gelaat word nie, veral nie wanneer dit 'n persoonlike aanval op jou karakter of integriteit en nie op jou blog se inhoud is nie. 'n Mens kan immers jou argumente verdedig. Karakter aanvalle, daarteenoor, laat 'n mens magteloos en sonder enige verweer.
Maar, ten spyte daarvan, is ek meer geneig om met Aleks Krotoski se teenargument saam te stem: Here's a little secret that anyone who's been involved with the internet for more than five minutes has known for decades: there is no such thing as anonymity online. Yes, you can post a comment on a website under the pseudonym NoOneKnowsImADog, but there is no direct correlation between that and the virtual "barroom brawls" which are inspiring some newspaper editors to demand that readers who contribute to their sites use their real names.
In fact, forcing people to use their offline identities is counter-productive in online situations: it has been well-documented that interacting in virtual environments behind a pseudonym inspires more contribution, greater collaboration and increased participation from people who would otherwise rather stay silent than be identified.
The anti-anonymity brigade assumes that the cloak of the keyboard brings out the very worst in people because there's no accountability in an identity vacuum. This belief, however, is purely anecdotal and is completely empirically unfounded. Really, what happens online is just the opposite: research shows that people are more willing to be open and honest and to help one another than to try to break down the virtual social order. Why? Because the web's only currency is social capital, a highly subjective judgement about someone's reputation, and what they can offer. In the high stakes of apparently anonymous settings like websites' comments sections, people rely on perceptions of social capital to assess their own and others' value. And this is only established through what you do or what people say about you.
Natuurlik kan ek nie anders as om hierdie argument ook toe te pas op ons eie gemeenskap nie. Die meerderheid Litnet-bloggers blog en lewer kommentaar onder skuilname. Maar, as jy na die Litnet-fine print kyk sal jy weet dat jy slegs anoniem mag blog indien jy jou werklike inligting bly Webvoet geregistreer het en in der ware 'toestemming' gekry het om wel onder 'n skuilnaam te blog. Ek wonder of dit steeds die geval is en tot die letter uitgevoer word? En wie onthou nog Melt se blitzkrieg van so twee jaar gelede toe alle anonieme bloggers gedreig is met verwydering van die blogs indien hul kontakinligting nie binne 24 uur aan hom verskaf word nie? [Ek onthou dit baie goed want DK wat haar mos nie regtig steur aan 'onbenullighede' soos fine-print nie, het natuurlik sonder aanvanklike toestemming anoniem begin blog en moes toe skarrel om my inligting by Melt te kry.]
Indien jy dié stipulasie wel sou ignoreer, is daar altyd ander metodes, insluitend IP adresse en dies meer (so word ek vertel deur my slim computer boffins en wetsgeleerde vriende) waardeur jy (alhoewel met 'n bietjie meer moeite) anonieme kommentators, bloggers en briefskrywers kan naspeur. Big brother is watching you – ja ons almal, of ons dit nou wil weet of nie.
Maar, die deel van Krotoski se argument waarmee ek die meeste saamstem is wanneer hy praat van the web's only currency is social capital. Die waarheid van hierdie stelling word op 'n daaglikse basis op Litnet se blogs bevestig: As 'n mens kyk na dié gemeenskap is dit baie duidelik dat dit 'n kombinasie is van wat bloggers skryf, hoe hulle kommentaar lewer op mekaar se skrywes en dan weer reageer op die kommentaar van ander wat die stand van hul sosiale kapitaal bepaal.
Die ouens met die laagste sosiale kapitaal op die blogs is seker die trolle. Maar, met die laaste trol-verskynsel, het ek 'n duidelike verskuiwing bespeur in die algemene houding van bloggers teenoor die trol. Killing with kindness is waarskynlik die beste manier om die bloggers se houding teenoor die trol te beskryf. Min agressie, min persoonlike karakter aanvalle, min aandag. En diegene wat hul wel verwerdig het om te reageer op die kommentaar wat hulle ontvang het het met 'n mate van grasie reageer wat ek nog nie vantevore gesien het nie. In my enigheid het ek elkeen van hulle bewonder vir die strategie wat hulle gevolg het. En die trol? Wel, sy sosiale kapitaal het van die eerste oomblik af na aan die rooi grens gehuiwer en hy't nogal vinnig verdwyn of hoe? Dalk genoegsame bewyse om die argument te staaf.
En indien hierdie tipe gedrag voortduur, ten spyte van waarskuwings en vermanings, is ons – almal van ons ongeag ons stand of statuur – wel binne ons regte om hierdie persone na te speur en te vervolg indien die saak van so 'n aard is dat dit 'n blogger se reputasie – persoonlik of professioneel – sou aantas. Ja, ek is bewus van die feit dat dit 'n duur spulletjie is, maar ek vermoed dat daar 'n dag sal aanbreek – gouer eerder as later as 'n mens in ag neem hoe internet forums se gewildheid steeds internasionaal toeneem – dat iemand, dalk selfs hier in Suid-Afrika, eendag 'n baanbreker saak teen die een of ander anonieme moddergooier aanhange sal maak wat as maatstaf sal kan dien vir wat aanvaarbare en onaanvaarbare kommentaar beskou kan word (selfs al weet die meeste van ons met 'n bietjie gesonde verstand reeds wat dit sou wees).
Dit gesê, moet ek erken dat ek steeds glo dat daar plek is vir anonimiteit in die blog-wêreld. En ek stem saam met ene Porthos se kommentaar op die Observer debat wanneer hy sê: The key is our attitude to debate, discussion and discourse. We sadly don't live in a liberal, open world where you can ask any question you like, simply to pose a new point of view, gauge responses and analyse an issue. This of course, is how all people learn: by testing ideas against others and assimilating the reactions. But officially we won't admit this. We are apparently supposed to appear, fully formed with a full set of beliefs, principals and arguments, without testing them and – dare I say it – changing our minds.
Anonymity can protect us while we learn. Protect us from other people's condemnations as we ask questions and test ideas. Now if we weren't so uptight about hearing positions we find scary or offensive, then it wouldn't matter. But, given the internet lasts forever, someone will be able to google your name and find everything ever posted under your name – forever. Even if it's something you said twenty years ago and don't even believe any more. Is that fair?
Wanneer jy begin blog onder 'n skuilnaam weet niemand wie jy is nie – tensy jy natuurlik self vir iemand daarvan vertel – en dit gee jou die vryheid om dinge kwyt te raak wat jy nie in jou daaglikse lewe kan/wil doen nie. As ek darem dink oor van die dinge wat ek in die ou dae van my base en huismaats hier kwytgeraak het… as hulle moes weet… Maar, die feit van die saak bly staan – die mense wat jou hier lees weet nie werklik wat in jou lewe aangaan en gebeur nie. Hulle leer jou ken slegs deur jou skrywes en hoe jy jouself aan hulle projekteer. Die persepsie wat gevorm word word eksklusief deur die blogger bepaal.
Wat natuurlik beteken dat jy 'n totaal ander karakter kan skep en projekteer as wat jy in jou daaglikse lewe projekteer. Maar ek vermoed dat dit bitter moeilik is om langtermyn te blog en steeds die illusie vol te hou – iewers sluip die waarheid wel in en plek-plek is die skeurtjies later sigbaar.
Mettertyd leer ken bloggers mekaar natuurlik. Hetsy julle mob, mail of PM. En dan is die spel natuurlik op die lappe. Die ontmoetinge en kennismaking beteken egter dat jy 'n mate van jou anonimiteit verloor, want sommige bloggers kan nou 'n naam en persoon aan die pseudoniem heg. En jy dink skielik twee keer oor sommige dinge wat jy dalk vantevore wél sou blog…of jy blog dit eenvoudig glad nie of jy verwoord dit anders as wat jy vantevore sou.
Ek dink byvoorbeeld aan 'n blog wat ek destyds vir Paint a World with Words geskryf het oor geheime. (Wat aanvanklik as 'n 'ware' bieg verhaal geblog is.) En die reaksie daarop. Want die storie was nie eintlik een wat by die geprojekteerde persona van my blog gepas het nie en dat mense ambivalent en onseker gevoel het oor die 'bieg' verhale wat ek vertel het nie, maar ook oor die kontras wat dié storie met my geprojekteerde beeld gevorm het.
Die groot vraag wat ek, na aanleiding van al hierdie dinge, myself afgevra het was: Sou ek nog steeds blog as ek dit onder my eie naam moes doen? My antwoord is sonder twyfel…nee.
My blog is immers 'n plek waar ek met idees rondspeel, met genres eksperimenteer en my opinies vorm, aanpas en met ander deel. Sommige van hulle sou ek nooit binne my beroepskonteks kon uiter sonder om in die moeilikheid te beland nie – selfs al is die argumente geldig. En ek sou beslis nie wou hê dat die kinders vir wie ek skool gee toegang tot my blog moes kry nie. Come to think about it ook nie sommige van my kollegas en familielede nie. (Ek weet van baie bloggers wie se families wéét hulle blog, maar nie weet waar om na hulle te gaan soek nie. Of bloot nie belangstel nie.)
Daar is 'n vryheid verbonde aan my anonimiteit wat ek geweldig geniet. Indien dit weggeneem moes word sou ek my skrywes en gedagtes weereens bloot in my dagboek neerskryf en dit daar los, waaroor ek baie spyt sou wees, want ek geniet dit om idees en opinies te deel met mense wat self ook sterk opinies het en ongeleeflike kreatiwiteit aan die dag lê. Selfs al doen hulle dit, nes ek, anoniem. En dit is waarom ek dink dat die Figes situasie dopgehou moet word, want die golwe wat as gevolg van die situasie deur die virtuêle wêreld gaan rimpel mag dalk net uiteindelik ook in ons eie blog-gemeenskap gevoel mag word.
Hide behind your woman… Die Figes sage vervolg
Maandag het ek geblog oor die Figes/Palmer kommentaar debakel op Amazon. Aan die einde van my blog het ek nog ewe gesê dat die nadraai van die saak interessant sou wees, maar ek het nie besef dat daar voor die einde van die week nóg 'n kinkel in dié kabel sou verskyn nie.
Vrydag het Figes se prokureur 'n nuwe verklaring gemaak. (Hoekom doen die man dit altyd op Vrydae? Dalk sodat die Sondag koerante genoeg tyd kan hê om hulle navorsing te doen?) Een waarin Figes volle verantwoordelikheid aanvaar vir die Amazon reviews:
"I take full responsibility. I have made some foolish errors and apologise wholeheartedly to all concerned. In particular, I am sorry for the distress I have caused to Rachel Polonsky and Robert Service. I also apologise to my lawyer to whom I gave incorrect information."
"I am ashamed of my behaviour and don't entirely understand why I acted as I did. Some of the reviews I now see were small minded and ungenerous, but they were not intended to harm.
"I panicked when confronted with an email sent to academics and the Press, and instructed my lawyer without thinking this through rationally. This escalated the situation and brought more pressure on myself by prompting a legal response. My wife loyally tried to save me and protect our family at a moment of intense stress when she was worried about my health. I owe her an unreserved apology."
"This crisis has exposed some health problems, though I offer that more as explanation than excuse. I need some time now to reflect on what I have done and the consequences of my actions with medical help."
Foolish errors? Distress? …not intended to harm? A moment of intense stress?
En hy verwag die wêreld moet hom glo?
Toe ek aanvanklik (danksy my pel wat die koerante lees terwyl ek langs die see sit en swot) van die about-face gehoor het, het ek aanvanklik gedink dat die man besig is om sy vrou en haar loopbaan te beskerm. Maar ek het sedertdien 'n paar ander dingetjies oor die man gelees wat my wil oortuig van die feit dat die man regtig daartoe instaat is om agter sy vrou se rokspante weg te kruip (en noudat die rokspante nie meer daar is nie, is daar skielik 'gesondheids-issues' waar agter die man kan skuil).
Soos Dr Polonsky sê: I think it is horrific to use one of the greatest acts of criminality in history to excuse his bad behaviour. In any case he has been behaving like this for years beforehand.
En sy weet klaarblyklik waarvan sy praat.
In 'n ander artikel skryf sy: I have history with Figes. In 2002, I gave his book Natasha's Dance a bad review in the Times Literary Supplement. My review made Figes incandescent with rage, I am told, and he issued libel threats to newspapers that wanted to follow up the story. Dan blah-blah-blah academia se eie Nancy Drew oor die hele proses voordat sy die volgende insiggewende stukkie kwytraak: Finally, Figes was on the receiving end of the kind of letter he has been sending out to publications great and small for more than a decade, to stop anyone criticising his books or saying there were problems of scholarly propriety with them. (He had the means for this legal barrage; he has made a lot of money from his books.) En dan, ter afsluiting van die artikel slaan Nancy Drew haar kloue in… sy is duidelik nog minder be?ndruk met Figes se 'mediese ongeskikdheid' verduideliking as ek: Millions of innocent people had their mental health destroyed by Stalin. Take it from me. Whatever his PR man may say, Orlando Figes is not one of them. Ouch!
'n Mens sou kon dink dat hierdie bloot die bewyse is van hell hath no fury, maar elders in die Britse koerante is dit duidelik dat Polonsky & Service nie die enigstes is wat al onder Figes deurgeloop het nie. The professor of Russian history at Birkbeck, University of London, who has previously been engaged in at least two legal disputes with other historians, has been accused and cleared of plagiarism, and received hate mail while an academic at Cambridge. One colleague who did not want to be named described the most recent episode as "the tip of the iceberg".
A number of historians recalled various incidents including the non-attribution of quotations and the inclusion of sentences in his books that seem to bear resemblance to their own work.
En in dié artikel word die ander akademici en voorbeelde van sy oortredinge op die naam genoem.
Die man het duidelik vir hom 'n BAIE diep graf gegrawe. Graf ja…een waarin sy akademiese reputasie, loopbaan en integriteit begrawe word. Ek wou sy skrywersloopbaan ook hierby insluit, maar ek ken uitgewers. Dit sal my nie verbaas as iemand, wanneer die stof natuurlik eers so bietjie gaan lê het, hierdie as 'n lekker bemarkings-spin gaan gebruik om 'n nuwe Figes boek te bemark nie.
Dis egter nie Figes, sy vrou of sy verkope wat my regtig ge?ntereseer hou in die storie nie, maar eerder die groter prentjie waarbinne die saga hom afspeel. Want die storie het ook sy kwota sosiale/akademiese debat ontlok. Een van die grootstes is natuurlik die vraag rondom anonimiteit op die internet en of mense die reg moet hê om anoniem kommentaar te mag lewer. Veral wanneer dit kan lei tot naamskending en ander regsimplikasies kan hê.
As blogger en gereelde internet kommentator is dit wat my na die storie aantrek en nie soseer die elektroniese sabotasie wat hierdie hele saga ontlont het nie. Hoekom? In my volgende blog sal ek verduidelik.
'n Huldeblyk aan 'n Ster in my lewe
April 23, 2010 in Sonder kategorie
Toe ek aan die begin van verlede jaar by my skool ingestap het was ek geweldig bevoorreg om een van die mees inspirerende vroue te ontmoet wat ek ooit in my lewe sal leer ken. Ten spyte van die feit dat sy amper oud genoeg was om my ma te wees, was sy so jonk van gees dat sy waarskynlik as die heel coolste juffrou in die skool bekend gestaan het. (Daar is bitter min juffrouens van haar ouderdom wat, op versoek, die lirieke van Metallica songs in die klas kon sing.)
Maar, daar was baie meer fasette aan die vrou as net haar jeugdigheid, haar lewenslus, hartlike lag, sin vir humor en ietwat aweregse musiek smaak. Kort nadat ek haar leer ken het, het ons uitgevind dat sy met kanker diagnoseer is. En toe het ons die sterk kant van hierdie vrou intiem leer ken.
Hierdie vrou was 'n vegter tot in haar murg. Sy het geweier om moed op te gee, het aanhou glo dat sy wel gesond sou raak en het elke oomblik ten volle benut. Ten spyte van die feit dat sy haar hare verloor het, 'n pruik moes dra en toenemend pyn ervaar het soos die kanker deur haar liggaam versprei het, het sy steeds verbete bly veg, het sy nog steeds skool toe gekom, klas gegee, saam met die kinders gaan ysskaats… Sy het nie haar eie kinders gehad nie en het die kinders in ons skool letterlik aangeneem as haar eie en ma gestaan vir hulle – en in hulle bly glo wanneer baie ander reeds moed verloor het.
Sy is die enigste persoon wat ek ken wat dit al ooit reg gekry het om 'n dominee na 'n Heavy Metal konsert toe te sleep.
Die enigste keer wat ek haar sien huil het was die dag toe haar dokter vir haar gesê het dat daar niks meer vir haar gedoen kan word nie…dat sy nou geleidelik haar oorblywende energie sou verloor en uiteindelik sou ophou lewe.
Maar sy het haar dokter en die res van ons verkeerd bewys. Want sy het eenvoudig geweier om geleidelik op te hou leef. Ná die finale diagnose het sy éérs begin leef. Want hierdie vrou het besluit dat, solank as wat sy kan, wanneer sy die energie en krag en durf het om dit te doen, sy alles sou doen wat sy nog altyd wou doen… 'n Parlotones konsert, ysskaats, nóg 'n sny appeltert (sy was so lief vir appeltert), 'n wildplaas safari, 'n aand saam met die damespersoneel by 'n Meksikaanse restaurant… sover sy kon het sy aangehou om voluit en ten volle te leef. Dit het haar geweldig baie ontstel as mense haar gevra het of sy dit nie moet stadiger vat nie. 'Wie weet hoeveel tyd ek oor het?' het sy altyd geantwoord. 'Hoe kan ek nou stadiger begin leef as daar soveel is om te doen en so min tyd om dit te doen?'
Die tweede keer wat sy gehuil het, het die personeel nie gesien nie, maar vandag eers van gehoor. Dit was die dag toe sy, vroeg in Februarie, in trane na die hoof se kantoor gegaan het en moes erken dat sy eenvoudig nie meer kon skool gee nie.
Die laaste keer wat ek haar gesien het was tydens ons begin van die jaar personeel funksie. Daardie aand het sy steeds saam met ons haar glas sjampanje gedrink (dit was altyd haar gunsteling) saam met ons gelag en gekuier, ten spyte van die feit dat almal kon sien dat sy moeg en uitgeput was. Selfs op daardie aand het sy elke oomblik met oorgawe meegeleef. Kort daarna is sy na haar familie in Gauteng waar hulle haar help versorg het die laaste paar maande.
Maandagoggend het ons die boodskap gekry. Die een waarvoor ons onbewustelik begin voorberei het die dag toe sy in trane by die skool aangekom het, selfs al het ons bly hoop dat daar 'n wonderwerk sou plaasvind en sy sou herstel. Want nie een van ons wou daaraan dink dat dié vrou met haar lewenslus, haar vreugde en haar innerlike krag van ons weggeneem sou word nie. Maar Sondagaand is sy stil-stil dood. So anders as wat sy gelewe het.
En vandag het ons haar gegroet.
Maar sy bly steeds leef in ons harte en ons herinneringe.
Vir my was sy die verpersoonliking van lewensvreugde. Die heel beste voorbeeld van live every moment and make every moment count. Sy was die sterkste vrou, die mees gedetermineerde vrou, wat ek ooit leer ken het. En sy is my inspirasie.
Want by haar het ek geleer dat die lewe altyd met oorgawe geleef moet word. Dat ons 'n verantwoordelikheid teenoor ons self het om elke dag, elke oomblik, te vul met vreugde, ervaringe en belewenisse wat die lewe die moeite werd maak.
Sy het my geleer om altyd te bly glo in ander mense. Om altyd te luister, begrip en empatie te hê vir ander en om aan te hou probeer om daar te wees vir diegene wat ons hulp en bystand nodig het – veral die kinders vir wie ons skool gee – want daardeur kan ons hulle help om ook hul volle potensiaal te bereik.
My oupa, 'n skoolhoof, het in verdediging van sy beroepskeuse altyd gesê dat dit nie saak maak met watter kar hy ry of in watter huis hy bly nie. Wat op die ou einde sou saak maak is of hy 'n verskil in die lewe van 'n kind gemaak het.
Hierdie vrou het nie net 'n verskil in die lewe van een kind gemaak nie. Tydens vandag se huldeblyke was dit duidelik dat sy 'n verskil gemaak het in baie kinders se lewens. Sy het ook 'n verskil gemaak in my lewe waarvoor ek haar altyd dankbaar sal wees.
Daarom wil ek vanaand hierdie song aan haar opdra. Dis van een van haar gunsteling bands se liedjie dié. Maar, meer as dit, dit is ook baie gepas. Want sy was 'n ster in die galaxy van ons skool en haar stardust klou aan ons almal se harte vas. En in die kort tydjie wat ek haar geken het, het van daardie stardust ook aan my hart kom kleef.
A shooting star explodes in deep space
I feel the truth in your warmest embrace
This desire you can never erase
I hope that we never change
On an insignificant planet of a humdrum star
I found significance in the shape of your heart
Let's journey to mars in this elevator car
stretch out for eternity
Travelled to the edge of our galaxy
I was looking for something that was right next to me
As I see you lying there, my real life fantasy
Stardust galaxies stretch out for eternity
I find comfort in your innocent face
As my fingertips trace your succulent taste
On this insignificant planet of a humdrum star
Your atoms drew me in right from the start
The meaning to life is the pursuit of a heart
Yes I hope that we never change
Ek is nie 'n engel nie. Veral nie aangaande kos nie. Want net so lief soos ek vir my stilettos is net so lief is ek vir lekker kos. My heupe en my smaak organe is dus in 'n semi-konstante oorlog met mekaar gewikkel. Die gees is wel gewillig en die meeste van die tyd is die vlees heel tegemoedkomend.
Maar, dié tyd van die jaar, wanneer die eerste winterkoue sy kop in die Kaap uitsteek kyk beide die gees en die vlees met redelike weersin na 'n bord hoenderslaai vir aandete of joghurt en vrugte ontbyt. Wanneer die weer situasie dan nou nog gryser vertoon as gevolg van chaos en omwentelinge in die daaglikse wel en wee van die lewe hunker alles in my na comfort food. Die week was weer een van daardie weke wat ek besef het dat dit noodsaaklik is om 'n bietjie tyd te maak om asem te haal en stadiger te beweeg.
En daar is geen lekkerder manier om stadiger deur die lewe te beweeg as met slow food nie. Kyk, ek sal nooit 'n voltydse slow food volgeling kan wees nie. Daarvoor maak my bedrywige werk/swot/sosiale single lewe ongelukkig nie voorsienning nie.
Die slow food beweging het sy oorsprong in Italië gehad in protes teen 'n MacDonalds wat in Rome se Piazza di Spagna oopgemaak is. Die beweging het so gewild geraak dat dit wêreldwye verteenwoordiging het – daar is selfs 'n Kaapse 'tak' Professor Guttorm Fløistad som die beweging beweging se filosofie as volg op:
Maar ek het gevind dat daar vir my emosionele en geestelike heling te vinde is in die kookproses. Die skil en sny en kerf van basiese bestandele wat my hande besig hou en my gedagtes kan laat dwaal, help my om te ontspan, om rustig te dink oor dinge en om helderheid te vind oor die dinge wat my kwel of hartseer maak. Die eet (amper ongelooflik, maar wel waar) is 'n baie sekondêre troos-aspek van die hele proses.
Wanneer ek slow food en in alle erns aan die kook gaan probeer ek ook om aan die natuur te dink. Dis goed en wel om mooi na myself te kyk, maar daar is min troos te vind in die idee dat ek myself probeer vertroetel en die natuur in die proses skade berokken. Ek probeer dus ook seisoenaal te kook (een van die dinge wat ek leer doen het in Engeland toe ek hoofsaaklik inkopies gedoen het by vars produkte markte). 'n Handige gids wat ek raakgeloop het op die internet is Natural Nutrition se seisoen kaart wat vir jou wys watter groente, vrugte, kruie en vis in seisoen is.
Van die April lys het die volgende bestandele in die pot beland: seldery, knoffel, sampioene, uie, aartappels, tamaties en roosmaryn. Dié het lekker stadig geprut in die geselskap van beesvleisblokkies, 'n glas wyn en aftreksel voor dit knus onder 'n deegkombersie in die oond beland het.
(Skielik onthou ek weer een van pa se gunsteling grappies… Die een van die kraamsuster wat na babadogtertjies verwys het as 'degies'… Want hulle kon nog nie sê of hulle koekies of tertjies sou word nie 😉 [Wonder waar sou daai suster pasteitjies in haar rangorde skik?]
Na die hele proses voltooi is, is my Steak & Sampioen pastei op kapokaartappels bedien met 'n gawe glasie rooi. Toe die eerste vurk-vol my mond bereik was dit die finale seël op die geleidelike herstel van ewewig van liggaam én siel.
[Edit: CHEERS! Ek sien nou net hierdie is my 800ste blog. Dankie vir die lekker kuier saam met julle. Ek drink 'n heildronk op die goeie geselskap van bloggers 🙂 ]
Random media player het Piet Botha se ''n Suitcase vol winter' identifiseer as laatnag musiek keuse. In die agtergrond sing die man van Marilyn Monroe…
Sy was altyd jou eie Marilyn Monroe
En dit was mamba om net huis toe te gaan
Waar sit jy nou, hier in 'n winter hotel
En verlang na die lag in haar stem
Ai jai jai jaai
Gister was ek nog jakkals se kind
Nou voel ek so oud
Asof alles verby is tussen my en jou
En dis koud hier op hierdie plek
En ek wil nie hier wees nie
En miskien sal ek jou nooit weer sien
Ek onthou die TT Cloete gedig wat 'n eerste jaar Toegepaste Wiskunde student in my matriekjaar voor 'n kaggel vir my lees terwyl ek met my kop op sy knie lê en niks-siennend na die vlamme bly staar.
in 'n volstrek
is 'n vliesdun vel
hou sy 'n leë glas in die linkerhand vas
gewelf soos 'n gekoesterde soet kriewelige wond
– met 'n omweg kan bysake die aandag trek
Toe het ek nog nie geweet wie Simone Lucie Ernestine Marie Bertrand de Beauvoir was nie. Of dat sy gesê het If you live long enough, you'll see that every victory turns into a defeat sowel as The word love has by no means the same sense for both sexes, and this is one cause of the serious misunderstandings that divide them en ook I am incapable of conceiving infinity, and yet I do not accept finity nie.
Die media player speel Van Tonder en verwys na my tuisdorp…
Hierdie is een van my gunsteling Marilyn fotos. Al is dit nie die een waarna Cloete verwys nie. Daar is iets fragile aan Marilyn. Dalk is dit die kombinasie van die posisie van haar voete en die ballerina uitrusting wat haar so weerloos en buite haar gemaksone laat lyk.
'n Ballerina sou haar voete outomaties in een van die vyf posisies geplaas het. (Ek weet, want my eie is huidiglik, ten spyte van stilettos, netjies in "derde". Ten spyte van die feit dat ek agtien jaar laas 'n ballet klas bygewoon het – old habits die hard.)
Marilyn lyk broos en breekbaar. Haar woorde bevestig ook dat sy die kilheid van eensaameid beleef en ervaar het, ten spyte van haar gewaande sensualiteit, huwelikke en berugte verhoudings.
Soveel fasette van een vrou… soveel waarhede vasgevang in min woorde. Ek vermoed baie mense het haar onderskat en, indien sy langer gelewe het sou sy hulle verkeerd bewys het. Maar dis net my opinie…