Dansbewegingsterapie - as 'n metode van psigopstelling - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Dansterapie - Dit is 'n tak van psigoterapie, met gebruik van dansbewegings as 'n metode wat die integrasie van die individu in die samelewing bevorder. Dansterapie vestig kommunikasie met die onbewuste deur liggaamlike en integrasie van die materiaal wat in die bewuste veld verkry word. As 'n nie-voorskriftelike styl van terapeutiese intervensie, studeer sy beweging sonder om dit te verander.
Moderne kultuur, wat die fisiese en geestelike aspekte van die individu verdeel, die liggaam beskou as 'n voorwerp wat verpligte verandering, verbetering vereis, gebruik baie aggressiewe metodes in die vorm van voedselbeperking, beperking van fisiese inspanning, onvolhoubare vas en chirurgiese ingryping. Dit stoot die liggaam aan opstand, veroorsaak psigosomatiese siektes, kweek 'n negatiewe vir die self.
Aangesien dansbewegingsterapie nie die konsep verwysingsbeweging kweek nie, integendeel, leer die terapeut die kliënt om interne impulse te volg. So 'n ervaring van koördinering met jouself is soms uniek vir 'n volwassene.
Geskiedenis van dans en bewegingsterapie
Die oorsprong van dansbewegingsterapie kan gevind word in die vroeë rituele danse van die mense van die wêreld wat beweging gebruik het in 'n simboliese vertoning van die verskillende stadiums van inisiasie wat belangrik is vir die bestaan ​​van prosesse, soos jag. Selfs toe is geglo dat die gedrag in ritueel en in werklike omstandighede identies sou wees, dat die liggaam in ritueel demonstreer of 'n persoon gereed is om 'n sekere taak uit te voer. Die groepdans het die eenheid gevorm wat nodig is vir effektiewe interaksie in werklike situasies, en sodoende die kommunikatiewe funksie vervul selfs in die stadium van spraakafwesigheid of op sy verskille.
Later is die aspek van individuele bewegingsinisiasie afgeskaf, maar die dans bly 'n element van sosiale kommunikasie, beweeg in die vlak van kuns en dra 'n vermaaklike funksie. Hy het sy individualiteit verloor en word deur sekere reëls en tradisies beperk. Die popularisering van impuls, nie-meganiese dans word geassosieer met die naam van Isadora Duncan, 'n groot danser van die 20ste eeu, wat 'n vrybewegingstegniek ontwikkel het wat gebaseer is op die antieke Griekse Mysteries.
Die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog het die sielkunde van die rehabilitasie van 'n groot aantal mense verbind deur verskeie probleme, beserings, wat volgens ouderdom en bevolking verskil. In daardie tyd het die psigoanalitiese teorie oorheersende psigoterapie, wat in klassieke gebruik ietwat beperk was tot verbale instrumente.
Dansterapie, as 'n regstellingsmetode, is oorweeg na die ontwikkeling van die idees van die neo-Freudiese Wilhelm Reich, wat gewerk het aan die konsep orgon energie en spierklampe (armors). Ook, Karl Jung (analitiese psigoanalise) het 'n dansrigting van behandeling gekweek, aangesien dans een van die maniere is om "aktiewe verbeelding" uit te druk, wat help om 'n onbewuste laag te ontleed vir die analise en bereiking van catharsis.
Die finale integrasie van psigoanalise en die konsep van gratis dans moderniseer Marian Chace, 'n Amerikaanse dansonderwyser. Sy het die bewegings gebruik om die sielkundige toestand te verstaan ​​en te verander, en kyk na die transformasies wat by die studente van haar skool plaasvind, wat meer aandag aan emosionele uitdrukking gegee het, en nie die akkuraatheid van die tegniese implementering van die gebaar nie. Later, nadat hulle die metode op die pasiënte van 'n psigiatriese instelling getoets het en verstommende resultate behaal het, toe hulle ontoeganklik was vir kommunikasie vroeër, kon pasiënte kommunikasie tot stand bring en gevoelens kon uitdruk. Dansterapie is in die laat 40's deur die gemeenskap van sielkundiges en psigiaters erken.
Dansbewegingsterapie, as 'n metode van psigo-regstelling, word gebruik om die vermoë om emosies, onbewuste materiaal deur simboliese aksie uit te druk, integrasie van die gevolglike bewussyn uit te druk.
Die elemente van die terapeutiese proses van rigting is bewustheid, beide van die individuele komponente van die liggaam, en sensoriese ervarings tydens beweging, toename in ekspressiwiteit, outentieke beweging en bekendmaking van spontaneïteit.
Dans- en bewegingsterapie-oefeninge wat daarop gemik is om 'n gesonde persepsie van die liggaam te skep, gebruik vir bewustheid van die kliënt van sy persoon in ander. Om in vorms ongewoon vir die alledaagse lewe te beweeg, leer 'n mens sy beperkings en hulpbronne beter.
Dansterapie word in individuele en groepsvorme uitgevoer. 'N Tipiese sessie sluit opwarming, direkte oefening en voltooiing in.
Dansterapie word afsonderlik en integraal met die analise toegepas. Gewoonlik vind verbale uitdrukking, terugvoer, analise plaas in die voltooiingsfase, maar word deur die sessie toegelaat, afhangende van die werklike take.
Dansbewegingsterapie, as 'n regstellingsmetode, word gebruik om enige psigoterapeutiese take op te los. Dit is 'n metode van keuse in psigosomatiese siektes, post-traumatiese stresversteuring, kindert neurose, wanneer die verbale komponent onvoldoende is weens ouderdom of die onvermoë om te besef watter soort emosie 'n persoon werk. Dieselfde dans- en motorterapie word gebruik om interpersoonlike en groepskonflikte op te los, die innerlike potensiaal van 'n persoon te ontwikkel en die onbewuste se hulpbronne te ontsluit.
Dansterapie vir kinders
Taktiele sensasies vanaf geboorte is dominante vir die gesonde vorming van die individu, omdat die inligting wat verkry is fisies relevant is vir die psige. Aangesien spraak nie dadelik gevorm word nie, is die liggaam vanaf geboorte 'n instrument van vertaling en persepsie van verstandelike prosesse. Die kind voel letterlik die emosies van die liggaam en die sleutelelement van persoonlike ontwikkeling is die vermoë om die emosie te abstrak en te verbaliseer. As hierdie aspek geïgnoreer word, word psigosomatiese siektes gevorm, wat 'n manier is om sielkundige probleme te oordra.
Voorskoolse kinders word reeds gediagnoseer met somatoformafwykings, chroniese spierspanning, gekombineer met die onvermoë om deur interne ervarings te werk. Die gebrek aan vorming van abstrakte denke beperk die gebruik van verbale metodes, projektiewe kinders, insluitende motors, word die belangrikste instrumente.
Dansterapie in die kleuterskool word uitgevoer deur 'n voltydse sielkundige. Dit word aanbeveel dat onderwysers die oefeninge leer om in die daaglikse lewe van die tuin in te voer. Die stadiums en oefeninge is identies aan die klassieke toepassing met die prioriteit van nie-verbale komponente. Die voordeel van die implementering van dansmotoriese terapie onder voorskoolse kinders is die spelformaat wat help om die effek van weerstand te vergelyk.
Die effekte wat deur hierdie metode behaal word, word behartig as 'n element van kreatiewe vorming. Die behoud van die natuurlike sensitiwiteit van die liggaam, die omvang van bewegings, die ontslag van spanning, die uitdrukking van die emosionele spektrum, die studie van die uitwerking van ervarings.
Dansterapie in kleuterskool help om te verenig, kommunikeer, vorm bevoegde oriëntering in groepsbotsing.
Dansterapie is toelaatbaar in die regstelling van versteurde en disharmoniese vorming.
Dansterapie vir bejaardes
Isolasie vanuit die samelewing word 'n belangrike probleem vir die gemeenskap van ouer mense genoem. Die vernouing van die sosiale sirkel, veral vir voorheen aktiewe en gesellige mense, is baie ervare, wat somatiese welsyn beïnvloed.
Die vermindering van die funksionele effektiwiteit van jou liggaam word dikwels as traumaties beskou, aangesien motor tegnieke as 'n prioriteit beskou kan word in die psigoterapie van bejaardes, wat 'n genesingsfunksie verrig.
Dansterapie vir bejaardes laat elke deelnemer toe om binne hul eie fisiese hulpbronne en vermoëns te werk, dus suksesvol van toepassing op mense met gestremdhede. Gebaseer op impuls, spontane beweging, nie opgelê deur die akkuraatheid van uitvoering nie, laat dit die ouderdomsverteenwoordiger toe om take sonder 'n gevoel van minderwaardigheid te verrig.
Dans- en bewegingsterapie oefeninge oor plastiek, koördinasie en buigsaamheid word gebruik om die reeks motoriese funksies uit te brei, wat positief in somatiese gesondheid weerspieël word. Die bekendstelling van dansterapie in 'n konserwatiewe plan vir die rehabilitasie van ouer mense dra by tot toenemende aktiwiteit, uitbreiding van psigomotoriese vermoëns, die skep van 'n voldoende persepsie van die fisiese beeld van self, uiting en uiting van angs, hartseer.
Prioriteit is groepterapie, as 'n bron van kommunikasie en wedersydse ondersteuning. Visuele bevestiging van die gemeenskaplikheid van probleme maak 'n hulpbron oop vir 'n kollektiewe oplossing, wat die aandag skuif na ondersteuning en deel. Gesamentlike kreatiewe interaksie verenig en kwalitatief uitgebrei sosiale kontakte.
Dit is raadsaam om die basiese beginsels en grondbeginsels van gratis dans op te lei vir later gebruik deur ouer mense individueel. Veiligheidsmetode kan die gebruik van oefeninge op hul eie.