Kerntoetse wat die weer 60 jaar gelede beïnvloed is - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Britse veterane se gedenkteken vir troepe wat gesterf het sedert die wapentoetse. Beeld: NotFromUtrecht, via Wikimedia Commons
Koue oorlogtoetse het die weer in die 1960's verander. Die aarde het nie aan die brand geslaan nie, maar 'n harde reën het begin val.
Sestig jaar later het Britse wetenskaplikes 'n eens gewilde opvatting bevestig: dat kerntoetse van vroeë wapens in ontwikkeling in die atmosfeer die daaglikse weer beïnvloed. 'N Nuwe studie van weerrekords van 1962 tot 1964 onthul die handtekening van eksperimentele atoom- en termonukleêre ontploffings gedurende die vroeë dae van die Koue Oorlog.
Die wetenskaplikes het atmosferiese elektriese lading en wolkgegewens gemeet om vas te stel dat in die dae toe die radioaktief gegenereerde elektriese lading hoër was, die wolke dikker was en daar 'n kwart meer reën was as op die dae toe die lading laag was.
Die klimaatsimpak van kernontploffings was moontlik nie so verwoestend nie, soos wat baie ouer mense hiertyds gedink het, en sommige van die toetse het voorgekom: navorsers wat bestralingsverspreiding bestudeer het, het versprei oor die planeet van wapen-toetsareas opgebou. versameling van data wat 'n nuwe manier gelewer het om atmosferiese sirkulasiepatrone te volg.
"Ons het hierdie data nou weer gebruik om die effek op reënval te ondersoek," het gesê Giles Harrison van die Universiteit van Reading in die UK. "Die polities gelaaide atmosfeer van die Koue Oorlog het tot 'n kernwapenwedloop en wêreldwye angs gelei. Dekades later het die wêreldwolk 'n silwer voering opgelewer, wat ons 'n unieke manier gegee het om te bestudeer hoe elektriese lading reën beïnvloed. "
Tussen 1945 en 1980 Amerikaanse, Sowjet-, Britse en Franse regerings het 510 megaton ontplof kernwapens ondergronds, onder water en in die onderste en boonste atmosfeer. Hiervan was 428 megatons - die ekwivalent van 29,000 bomme van die grootte wat aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog op Hiroshima in Japan neergelê is - in die ope lug, en die grootste konsentrasie toetse was in die laat 1950's en vroeë 1960's.
Die weer grom
Wetenskaplikes het begin versamel strontium-90 isotope en ander radioaktiewe splitsingsprodukte in die reën wat geval het na sulke toetse. Teen 1960 kon mense in Europa en die VS hoor kla oor die veronderstelde impak op die weer van toetse wat 10,000 kilometer ver uitgevoer is.
Britse filmmakers is behandel op 'n onwaarskynlike visie van klimaatskatastrofe veroorsaak deur kerntoetse in die film van 1961 Die dag waarop die aarde vuur gevang het. Die Amerikaanse regering het die Rand Corporation opdrag gegee om af te lewer 'n onoortuigende verslag in 1966 oor die invloed op die weer, maar teen daardie tyd 'n internasionale verdrag het toetse verbied in die atmosfeer, in die water en in die ruimte.
Die publiek se kommer oor radioaktiewe uitval en die gevolge daarvan vir die weer het stadig begin vervaag.
Wetenskaplikes het op ander maniere die klimaatgevolge van kernkonfrontasie oorweeg: in 1983 stel Amerikaanse navorsers voor 'n moontlike kernwinter, veroorsaak deur radioaktiewe sampioenwolke van brandende stede wat die stratosfeer sou bereik en die son se lig vir 'n dekade verdof.
Maar lank voor die tyd het vrede en welvaart weer 'n klimaatgevaar geskep: die versnelde verbranding van fossielbrandstowwe het atmosferiese kweekhuisgasvlakke begin verhoog om aardverwarming aan te wakker, en klimaatwetenskaplikes het kernmateriaal aangeneem om die effek te meet.
"Die atmosferiese toestande van 1962-64 was uitsonderlik en dit is onwaarskynlik dat dit om baie redes herhaal sal word."
Een berekening is dat deur die mens in vliegtuie te vlieg of motors te bestuur of elektriese krag op te wek, die mens nou die ekwivalent in hitte-energie van vyf Hiroshima-ontploffings elke sekonde na die wêreld se atmosfeer, en sodoende die wêreldklimaat onverbiddelik verander.
Dit het ander wetenskaplikes nie verhinder nie bekommerd wees oor die koue effekte oor klimaat en menslike beskawing van selfs 'n beperkte kernwisseling. Maar die veronderstelde impak van bars van kernstraling op die weer is min of meer vergete.
Nou het professor Harrison en kollegas teruggekeer na die legkaart in die joernaal Physical Review Letters, om vas te stel dat die antwoord losgemaak kan word van die weerrekords wat in Kew, naby Londen, en 1000 km afstand in Lerwick in die Shetland-eilande noord-oos van Skotland versamel is, 'n webwerf wat gekies is omdat dit die minste deur roet, swaeldeeltjies en ander soorte industriële besoedeling.
Kernbestraling ioniseer die materie in sy pad om elektries gelaaide atome en molekules te skep. Elektriese lading verander die manier waarop waterdruppels in wolke bots en kombineer - dink aan dramatiese donderstorms, weerlig en stormreën - en dit beïnvloed die grootte van die druppels en die hoeveelheid reën: dit wil sê, die reën val glad nie totdat die druppels word groot genoeg.
Die son doen meestal die meeste van die werk, maar in die vergelyking van die weerstoestande van twee stasies kon die navorsers vir die eerste keer bydraes lewer uit die ontploffings van die Koue Oorlog in die Nevada-woestyn, die Siberiese Arktiese gebied, of die ver suid van die Stille Oseaan, met Skotse reënval tussen 1962 en 1964.
Hulle het 150 dae gevind waarin atmosferiese elektrisiteit hoog of laag was, terwyl dit bewolk in Lerwick was: hulle het ook 'n verskil in neerslag gevind wat, volgens hulle, verdwyn het sodra die opbou van kern-radioaktiewe uitval verdwyn het.
Hul statistiese ontledings dui op geen ernstige of blywende verandering nie, maar die verband was daar: waar die radioaktiwiteit hoog was, het reënval vanaf 2.1mm per dag na 2.6mm gestyg - 'n toename van 24% in die daaglikse reën. Ook wolke was dikker.
Die studie bly as nog een stuk van die klimaatpuzzel, as 'n toets vir metingstegnieke, en nog 'n herinnering aan die lesse wat nog uit die Koue Oorlog geleer moet word.
Dit bevestig 'n verdiepende begrip van die ingewikkelde masjinerie wat die eerste druppels reën lewer, en die ideaal is dat wetenskaplikes nie veel kanse kry om hul begrip op dieselfde manier te toets nie.
Die skrywers kom tot die gevolgtrekking dat die navorsingspublikasies bevoordeel is: "Die atmosferiese toestande van 1962-64 was buitengewoon en dit is onwaarskynlik dat dit om baie redes herhaal sal word." - Climate News Network
Mere en damme is die finale rusplek vir baie van die aarde se plante. Riviere versamel baie van die planeet se dooie organiese materiaal en vervoer dit in rustiger waters.
'N Beslissing deur die Britse hooggeregshof kan groot gevolge hê vir Britse ondernemings wat in die buiteland beskuldig word van omgewingsbeskadiging.
As ons hoor van die gruwels van industriële veeboerdery - die besoedeling, die afval, die ellendige lewens van miljarde diere - is dit moeilik om nie 'n bietjie skuldgevoelens te voel nie en kom tot die gevolgtrekking dat ons ...
Een van die vroegste voorspellings oor klimaatsmodelle oor hoe die menslike klimaatsverandering ons planeet sou beïnvloed, het getoon dat die Noordpool ongeveer twee tot drie keer meer sou warm word as die wêreldgemiddelde.
Ek word gereeld gevra hoe koolstofdioksied 'n belangrike uitwerking op die wêreldklimaat kan hê as die konsentrasie daarvan so klein is - net 0.041% van die aarde se atmosfeer.
Die grootste olie- en gasprodusent, Saoedi-Aramco, moet die wêreld se waardevolste beursgenoteerde maatskappy word.