Kritiek Tydlyn - Die storie - 2022
Atlantis (Ou Grieks: Ἀτλαντὶς νῆσος, Atlantis nesos, "eiland van Atlas") is 'n fiktiewe eiland wat genoem word in 'n allegorie oor die hubris van nasies in Plato se werke Timaeus en Kritiek, waarin dit die antagonistiese seemag verteenwoordig wat 'Antieke Athene' beleër, die pseudo-historiese verpersoonliking van Plato se ideale toestand in Die Republiek.  In die verhaal keer Athene die Atlantiese aanval af in teenstelling met enige ander nasie in die bekende wêreld,  wat vermoedelik getuig van die meerderwaardigheid van Plato se konsep van 'n staat.   Die verhaal word afgesluit met die feit dat Atlantis uit die guns val by die gode en onderdompel in die Atlantiese Oseaan.
Ondanks die geringe belangrikheid daarvan in Plato se werk, het die verhaal van Atlantis 'n aansienlike impak op die literatuur gehad. Die allegoriese aspek van Atlantis is opgeneem in utopiese werke van verskeie Renaissance -skrywers, soos Francis Bacon se Nuwe Atlantis en Thomas More's Utopie.   Aan die ander kant het amateurgeleerdes uit die negentiende eeu Plato se vertelling verkeerd geïnterpreteer as historiese tradisie, veral Ignatius L. Donnelly in sy Atlantis: Die Antediluviaanse wêreld. Plato se vae aanduidings van die tyd van die gebeure (meer as 9 000 jaar voor sy tyd ) en die beweerde ligging van Atlantis ("anderkant die pilare van Hercules") het tot baie pseudowetenskaplike bespiegelinge aanleiding gegee.  As gevolg hiervan het Atlantis 'n spreekwoord geword vir alle vermeende gevorderde prehistoriese verlore beskawings en bly dit kontemporêre fiksie inspireer, van strokiesprente tot films.
Terwyl hedendaagse filoloë en klassisiste dit eens is oor die fiktiewe karakter van die verhaal,   is daar steeds debat oor wat as inspirasie daarvan gedien het. Dit is bekend dat Plato sommige van sy allegorieë en metafore vryelik geleen het uit ouer tradisies, soos byvoorbeeld met die verhaal van Gyges.  Dit het 'n aantal geleerdes laat ondersoek na moontlike inspirasie van Atlantis uit Egiptiese verslae van die Thera -uitbarsting,   die Seevolke -inval,  of die Trojaanse Oorlog.  Ander het hierdie ketting van tradisie as onwaarskynlik verwerp en dring daarop aan dat Plato 'n heeltemal fiktiewe verslag geskep het,    wat los inspirasie put uit hedendaagse gebeure soos die mislukte Atheense inval in Sicilië in 415–413 v.C. of die vernietiging van Helike in 373 vC. 
Die Akademia was 'n skool buite die stadsmure van antieke Athene. Dit was geleë in of langs 'n bos olyfbome wat toegewy is aan die godin Athena,  wat op die terrein was nog voordat Cimon die gebied met 'n muur toegemaak het.  Die argaïese naam vir die webwerf was Ἑκαδήμεια (Hekademia), wat teen klassieke tye ontwikkel het tot Ἀκαδημία (Akademia), wat verduidelik is, ten minste so vroeg as aan die begin van die 6de eeu vC, deur dit te koppel aan "Akademos", 'n legendariese Atheense held.
Die plek van die Akademie was heilig vir Athena, dit het haar godsdienstige kultus sedert die Bronstydperk beskut. Die webwerf is miskien ook geassosieer met die tweelingheld-gode Castor en Polydeuces (die Dioscuri), aangesien die held Akademos wat met die webwerf verband hou, erkenning ontvang het aan die broers waar die ontvoerder Theseus hul suster Helen weggesteek het. Uit respek vir sy lang tradisie en sy verbintenis met die Dioscuri - wat beskermgode van Sparta was - sou die Spartaanse leër nie hierdie oorspronklike "bosse van Academe" verwoes toe hulle Attika binnegeval het nie.  Hulle vroomheid is nie gedeel deur die Romeinse Sulla nie, wat die heilige olyfbome van Athena in 86 v.C. laat afkap het om beleërmotors te bou.
Onder die godsdienstige vieringe wat by die Akademeia plaasgevind het, was 'n fakkelagtige nagwedloop van altare in die stad tot Prometheus se altaar in die Akademeia. Die pad na Akademeia was bedek met die grafstene van Atheners, en begrafniswedstryde het ook in die omgewing plaasgevind, sowel as 'n Dionisiese optog van Athene na die Hekademeia en dan terug na die stad.  
Die terrein van die Akademie  is geleë naby Colonus, ongeveer 1,5 kilometer (0,93 myl) noord van Athene se Dipylon -poorte. 
Die terrein is in die 20ste eeu herontdek, in die moderne Akadimia Platonos -omgewing is aansienlike opgrawings gedoen en die besoek is gratis. 
Besoekers kan vandag die argeologiese terrein van die Akademie aan weerskante van die Cratylus -straat in die omgewing van Colonos en Plato's Academy besoek (poskode GR 10442). Aan weerskante van die Cratylus-straat is belangrike monumente, waaronder die Geometriese Era van die Heilige Huis, die Gimnasium (1ste eeu vC-1ste eeu nC), die Proto-Helladic gewelfde huis en die Peristyle-gebou (4de eeu v.C.), wat miskien die enigste groot gebou wat aan die werklike Akademie van Plato behoort het.
Die gebied wat Plato's Academy sal wees, is vernoem na Academus, 'n solderheld in die Griekse mitologie. Daar word gesê dat Academus Athene gered het van die aanval deur Troje, wat onthul het waar Helen van Troje weggesteek was, toe sy ontvoer is deur koning Theseus jare voor die voorvalle van die latere Trojaanse oorlog. Nadat Athene 'n oorlog gespaar is (of dit ten minste vertraag het), word Academus beskou as 'n redder van Athene. Sy land, ses stadions ('n totaal van ongeveer een kilometer, of 'n half myl, die presiese lengte van 'n stadion, verskil noord van Athene), word selfs deur naburige stadstate vereer, en het tydens die vele plaaslike oorloë die vernietiging vrygespring.
Hierdie stuk grond was in die historiese Griekse tyd versier met oosterse vliegtuie en olyfplantasies  en is Academia genoem na sy oorspronklike eienaar. 
Dit wat later as Plato se skool bekend sou staan, blyk deel uit te wees van Academia. Plato erf die eiendom op dertigjarige ouderdom, met informele byeenkomste wat Theaetetus van Sunium, Archytas van Tarentum, Leodamas van Thasos en Neoclides insluit.  Volgens Debra Nails het Speusippus "in ongeveer 390 vC by die groep aangesluit". Sy beweer: "Eudoxus van Cnidos kom eers in die middel van die 380's vC toe Eudemus 'n formele akademie erken." Daar is geen historiese rekord van die presiese tyd waarop die skool amptelik gestig is nie, maar moderne geleerdes is dit algemeen eens dat die tyd in die middel van die 380's was, waarskynlik na 387 vC, toe Plato vermoedelik teruggekeer het van sy eerste besoek aan Italië en Sicilië .  Oorspronklik is die vergaderings op Plato se eiendom gehou, so dikwels as in die nabygeleë Akademiegimnasium, maar dit het gedurende die vierde eeu so gebly. 
Alhoewel die akademie oop was vir die publiek, was die belangrikste deelnemers mans uit die hoër klas.   Dit het ten minste gedurende Plato se tyd geen fooie vir lidmaatskap gehef nie.   Daarom was daar op daardie stadium waarskynlik nie 'n 'skool' in die sin van 'n duidelike onderskeid tussen onderwysers en studente nie, of selfs 'n formele kurrikulum.  Daar was egter 'n onderskeid tussen senior en junior lede.  Dit is bekend dat twee vroue saam met Plato aan die Akademie gestudeer het, Axiothea van Phlius en Lasthenia van Mantinea. 
In ten minste Plato se tyd het die skool nie 'n spesifieke leerstelling gehad nie, maar Plato (en waarskynlik ander medewerkers van hom) het probleme opgelewer wat deur die ander bestudeer en opgelos moes word.  Daar is bewyse van lesings, veral Plato se lesing "On the Good", maar waarskynlik was die gebruik van dialektiek meer algemeen.  Volgens 'n nie -verifieerbare verhaal, dateer uit ongeveer 700 jaar na die stigting van die skool, bo die ingang van die Akademie is die frase "Let None But Geometers Enter Here" ingeskryf. 
Baie mense het gedink dat die akademiese kurrikulum baie sou gelyk het aan die van Plato Republiek.  Ander het egter aangevoer dat so 'n prentjie die voor die hand liggende eienaardige reëlings van die ideale samelewing wat in die dialoog in die vooruitsig gestel word, ignoreer.  Die vakke van die studie bevat byna seker wiskunde sowel as die filosofiese onderwerpe waarmee die Platoniese dialoë handel, maar daar is min betroubare bewyse.  Daar is bewyse vir wat vandag as streng wetenskaplike navorsing beskou sou word: Simplicius berig dat Plato die ander lede opdrag gegee het om die eenvoudigste verklaring van die waarneembare, onreëlmatige beweging van hemelliggame te ontdek: "deur te veronderstel wat eenvormige en geordende bewegings is dit is moontlik om die voorkoms van planetêre bewegings te red. "  (Volgens Simplicius was Plato se kollega Eudoxus die eerste wat aan hierdie probleem gewerk het.)
Daar word dikwels gesê dat Plato's Academy 'n skool was vir toekomstige politici in die antieke wêreld, en dat hy baie beroemde alumni gehad het.  In 'n onlangse opname van die getuienis het Malcolm Schofield egter aangevoer dat dit moeilik is om te weet in watter mate die Akademie belangstel in praktiese (dws nie-teoretiese) politiek, aangesien baie van ons bewyse "antieke polemiek weerspieël" vir of teen Plato ". 
Die drie Platoniese tydperke Edit
Diogenes Laërtius het die geskiedenis van die Akademie in drie verdeel: die Ou, die Middel en die Nuwe. Aan die hoof van die Oue het hy Plato, aan die hoof van die Middelakademie, Arcesilaus en die Nuwe, Lacydes geplaas. Sextus Empiricus het vyf afdelings van die volgelinge van Plato opgesom. Hy het Plato tot stigter gemaak van die eerste Academy Arcesilaus van die tweede Carneades van die derde Philo en Charmadas van die vierde en Antiochus van die vyfde. Cicero erken slegs twee akademies, die ou en nuwe, en het laasgenoemde met Arcesilaus begin. 
Old Academy Edit
Plato se onmiddellike opvolgers as 'Scholarch' van die Akademie was Speusippus (347-339 v.C.), Xenokrates (339-314 v.C.), Polemon (314-269 v.C.) en Kratte (ongeveer 269-266 v.C.). Ander noemenswaardige lede van die Akademie sluit in Aristoteles, Heraclides, Eudoxus, Philip van Opus en Crantor.
Middle Academy Edit
Omstreeks 266 vC word Arcesilaus Scholarch. Onder Arcesilaus (ongeveer 266–241 vC) het die Akademie sterk klem gelê op 'n weergawe van akademiese skeptisisme wat baie ooreenstem met die pirronisme.  Arcesilaus is gevolg deur Lacydes van Cirene (241–215 vC), Evander en Telecles (gesamentlik) (205 - ongeveer 165 v.C.) en Hegesinus (ongeveer 160 v.C.).
Nuwe Akademie Edit
Die Nuwe of Derde Akademie begin met Carneades, in 155 vC, die vierde Scholarg in opvolging van Arcesilaus. Dit was nog steeds grootliks skepties en ontken die moontlikheid om 'n absolute waarheid te ken. Carneades is gevolg deur Clitomachus (129 - ongeveer 110 v.C.) en Philo van Larissa ("die laaste onbetwiste hoof van die Akademie", ongeveer 110–84 v.C.).   Volgens Jonathan Barnes, "blyk dit waarskynlik dat Philo die laaste Platonis was wat geografies verbonde was aan die Akademie." 
Omstreeks 90 vC het Philo se student Antiochus van Ascalon sy eie mededingende weergawe van Platonisme begin onderrig, wat skeptisisme verwerp en die stoïsisme bepleit, wat 'n nuwe fase begin het wat bekend staan ​​as die middelste platonisme.
Vernietiging van die Akademie Edit
Toe die Eerste Mithridatiese Oorlog in 88 vC begin, verlaat Philo van Larissa Athene en skuil in Rome, waar hy blykbaar tot sy dood gebly het.  In 86 vC het Lucius Cornelius Sulla Atene beleër en die stad verower en baie verwoesting veroorsaak. Dit was tydens die beleg dat hy die Akademie verwoes het, soos Plutarchus vertel: "Hy het hande op die heilige bosse gelê en die Akademie, wat die mees beboste voorstede van die stad was, sowel as die Lyceum verwoes." 
Dit lyk asof die vernietiging van die Akademie so ernstig was dat die heropbou en heropening van die Akademie onmoontlik was.  Toe Antiochus van Alexandrië na Athene terugkeer, het c. 84 vC hervat hy sy onderrig, maar nie in die Akademie nie. Cicero, wat in 79/8 vC onder hom studeer het, verwys na die onderrig van Antiochus in 'n gimnasium Ptolemeus. Cicero beskryf 'n besoek aan die webwerf van die Akademie een middag, wat 'stil en verlate was op daardie uur van die dag'. 
Alhoewel die Platoniese Akademie in die eerste eeu vC vernietig is, het die filosowe gedurende die Romeinse era steeds in Platonisme onderrig in Athene gegee, maar dit was eers in die vroeë 5de eeu (ongeveer 410) dat 'n herleefde akademie (wat geen verband met die oorspronklike Akademie) is deur 'n paar vooraanstaande neoplatoniste gestig.  Die oorsprong van neoplatonistiese onderrig in Athene is onseker, maar toe Proclus in die vroeë 430's in Athene aankom, vind hy Plutarchus van Athene en sy kollega Syrianus daar in 'n akademie onderrig. Die neoplatoniste in Athene noem hulself 'opvolgers' (diadochoi, maar van Plato) en het hulself voorgestel as 'n ononderbroke tradisie wat terugkeer na Plato, maar daar kon eintlik geen geografiese, institusionele, ekonomiese of persoonlike kontinuïteit met die oorspronklike akademie gewees het nie.  Dit lyk asof die skool 'n privaat stigting was, in 'n groot huis wat Proclus uiteindelik van Plutarch en Syrianus geërf het.  Die hoofde van die Neoplatoniese Akademie was Plutarchus van Athene, Syrianus, Proclus, Marinus, Isidore en uiteindelik Damascius. Die Neoplatoniese Akademie bereik sy toppunt onder Proclus (oorlede 485). Severianus studeer onder hom.
Die laaste "Griekse" filosowe van die herleefde Neoplatoniese Akademie in die 6de eeu is afkomstig uit verskillende dele van die Hellenistiese kulturele wêreld en dui op die breë sinkretisme van die algemene kultuur (sien koene): Vyf van die sewe akademie-filosowe wat deur Agathias genoem is, was Siries in hul kulturele oorsprong: Hermias en Diogenes (albei uit Fenicië), Isidorus van Gaza, Damascius van Sirië, Iamblichus van Coele-Sirië en miskien selfs Simplicius van Cilicië. 
In 529 beëindig die keiser Justinianus die finansiering van die herleefde Neoplatoniese Akademie. Ander filosofiese skole het egter voortgegaan in Konstantinopel, Antiochië en Alexandrië, wat die middelpunte van Justinianus se ryk was. 
Die laaste skolarg van die Neoplatoniese Akademie was Damascius († 540). Volgens Agathias het die oorblywende lede gesoek na beskerming onder die bewind van die Sassanid -koning Khosrau I in sy hoofstad in Ctesiphon, met kosbare boekrolle van letterkunde en filosofie en in 'n mindere mate van wetenskap. Na 'n vredesverdrag tussen die Perse en die Bisantynse ryk in 532, is hul persoonlike veiligheid ('n vroeë dokument in die geskiedenis van godsdiensvryheid) gewaarborg.
Daar word bespiegel dat die Neoplatoniese Akademie nie heeltemal verdwyn het nie.   Na sy ballingskap het Simplicius (en miskien sommige ander) moontlik na Harran, naby Edessa, gereis. Van daar af kon die studente van 'n in-ballingskap-akademie tot in die 9de eeu oorleef het, lank genoeg om 'n Arabiese herlewing van die neoplatonistiese kommentaartradisie in Bagdad  te begin, begin met die stigting van die Huis van Wysheid in 832. Een van die belangrikste leersentrums in die tussenperiode (6de tot 8ste eeu) was die Academy of Gundishapur in Sassanid Persië. [ verduideliking nodig ]
Critias Tydlyn - Geskiedenis
Die Egiptiese priesters by Sais het aan die Griekse historikus Solon gesê (later berig aan Plato wat in sy boek Timaeus geskryf het) dat die vloed van Deucalion en Pyrrha slegs een van vele oorstromings was wat 'n groot deel van die wêreld in antieke tye verwoes het, het die priesters toe gesê na Solon omstreeks 600 v.C. dat die vloed wat die legendariese Atlantis verteer het, die grootste van almal was en dat die Deucalion -vloed met duisende jare voorafgegaan het.
Die antieke Egiptenare het egter nooit 'n wêreldwye vloed aangemeld wat die hele wêreld bedek het nie, net soos die vloed van Deucalion, omdat die ou Egiptenare gesê het dat Neith/Athena (werklik die vrou van Ham ' se vrou Naamah) die wêreldwye vloed voorkom wat Ra (Adam/Atum Ra) bedoel het die Griekse legende van die vloed van Deucalion, volgens die Egiptenare, was dus nie dieselfde vloed wat deur die Hebreërs, wat Noag se vloed was, en die Grieke (die vloed van Deucalion), die vloed wat die aarde heeltemal bedek het, berig het nie , maar was 'n mindere vloed (volgens die Egiptenare) as die vloed wat Atlantis verteer het (toe die ystydperk geëindig het).
Die verhaal van Atlantis was al eeue lank 'n punt van ontsteltenis vir Bybelgelowiges en darwiniste, maar nou weet ons dat dit 'n ware ystydperk was van die westelike Middellandse See en die oostelike Atlantiese Oseaan, in ooreenstemming met die Bybelse tydlyn, so die darwiniste is vandag gedwing om óf teësinnig die geskiedenis en aardrykskunde wat hier aangebied word onder kategorie Atlantis Revealed te erken, hulle posisie teen die einde van die ystydperk vernietig, óf aanhou bespot met die Table of Nations in Genesis 10 en so ook die waarheid ignoreer dat slegs 'n Warmer wêreldse oseaan, wat van onder af verhit is, kon 'n bron van verdamping van die wolkbedekking van die ystydperk (die warmer oseaan na die vloed van Noag) gewees het.
Plato het gesê dat die kusryk van Atlantis strek tot Egipte en Italië, en ook buite die pilare van Hercules (Gibraltar), ongetwyfeld verby die nou ondergedompelde ruïnes op baie plekke buite Spanje tot die ondergedompelde ruïnes van die eilande Scilly naby Cornwall, insluitend ook die nou ondergedompelde ruïnes aan die Atlantiese Marokko, so daar is geen twyfel dat dit 'n ystydperk was wat deur die stygende seevlak met die einde van die ystydperk verteer is nie (toe die wêreldzee tot ongeveer vandag afgekoel het) . Dit was ook die tyd van die katastrofiese verwoestyning van 'n groot deel van die wêreld, die baie verminderde neerslag teen daardie tyd die skuldige, die tyd van die uittog van die Jode uit Egipte na Kanaän.
En die Romeinse historikus Plinius het geskryf dat die Rhode -rivier in argaïese tye uit die Swartsee -stroomgebied afgevloei het, waar die wêreld -oseaan nou verbind is met die Swart See deur die Dardanelles -seestraat, duidelik dat die Swartsee -kom voorheen 'n groot binnemeer was die tyd van die einde van die ystydperk, alles in ooreenstemming met die Bybelse tydlyn en die lyste van die Table of Nations wat die Rhodanim (nageslag van Japheth) insluit, naamgenoot van die Rhode -rivier wat Plinius 1500 jaar na die einde van die ys aangehaal het ouderdom wat bekend gestaan ​​het as die Vloed van Dardanus en Ogyges.
"Weet u hoekom hulle my" The Deathless "noem, my vrou? Omdat ek meer lewens- en sterftesituasies oorleef het as wat ek kan tel. Ek was trots daarop. twee seuns voor hul tyd begrawe. Die derde een was stom genoeg om te dink dat dit 'n eer is om die nagwag te dien, en nadat die dood my beweer het, sal ek my laste aan my dogter moet oorlaat. " ―Critias Huxley aan Sansa Stark
Here Kritici Huxley is die huidige Lord of Dramath, hoofman van die Northern Mountain Clans en Overlord of the Northern Mountains. Hy is 'n magtige heer en een van die belangrikste baniere van House Stark van Winterfell.
Gebore as die seun van Lord Tromos Huxley en Lady Serena Stark, was hy hul enigste kind en aangewese erfgenaam.
Critias was getroud met Lady Wylona Manderly met wie hy vier kinders gehad het - Kyron, Moror, Jasper en Cressida.Die oudste seuns is dood, terwyl Jasper in die Night's Watch is en die Huxley -lande na Cressida verlaat.
Plato oor Atlantis
Die geskiedenis van Atlantis is deur Plato geleer nadat dit deur sy voorouer Solon die Wetgewer oorgedra is. Egiptenare het Solon die verhaal vertel. Plato's Critias bevat die volgende: & quotO Solon, Solon, julle Hellenes is nooit iets anders as kinders nie, en daar is nie 'n ou man onder julle nie. Solon het hom in ruil daarvoor gevra wat hy bedoel. Ek bedoel om te sê, het hy geantwoord, dat in gedagte dat julle almal jonk is, bestaan ​​daar nie 'n ou mening onder die ou tradisie nie, en ook geen wetenskap wat met die ouderdom hewig is nie. En ek sal jou vertel waarom. Daar was, en sal weer, baie vernietigings van die mensdom wees wat uit baie oorsake ontstaan ​​het, die grootste is deur die agentskappe van vuur en water veroorsaak, en ander kleiner deur ontelbare ander oorsake. Daar is 'n verhaal wat selfs u bewaar het, dat Paethon, die seun van Helios, op 'n tyd die perde in sy pa se wa gebuk het, omdat hy hulle nie in die pad van sy vader kon ry nie, verbrand alles wat op die aarde was en self deur 'n donderbol vernietig is. & quot (http://earthbeforeflood.com/plato_timaeus_-_fragment.html)
Die fragment wat die verhaal van Atlantis bevat, is onvolledig en breek abrupt af.
Selfs gedurende Solon se leeftyd was die Egiptiese beskawing oud, wat reeds aanspraak maak op meer as tweeduisend jaar geskiedenis, sodat hierdie deel van die verhaal heeltemal aanneemlik sou wees. Die priesters van Saïs-as Plato se karakter Critias vertel egter dat die Atlantiese-Atheense oorlog ongeveer 8 000 jaar voor Solon se leeftyd omstreeks 9 000 vC gevoer is: baie ouer as enige bewyse wat moderne argeoloë tot dusver gevind het vir die beskawing in die Middellandse See , of op enige plek ter wêreld. & quot (https://www.csicop.org/sb/show/Atlantis_no_way_no_how_no_where). In teenstelling met die bewering van die skrywer hier, is daar bewyse van 'n antieke beskawing wat dateer uit 11 500 jaar gelede, Gobekli Tepe. [Klik HIER]
Die Atlantiese beskawing is die oorsprong van die Indo-Europese tale. Atlantiërs het die taal gepraat wat in baie tale verdeel het. Proto-Indo-Europees is gepraat deur die beskawing wat uit die Atlantiese Oseaan spruit voordat die Toring van Babel geval het. Die Atlantiese beskawing was wêreldwyd en het meer as 11 000 jaar gelede 'n wêreldwyd gebruikte taal gepraat. Hierdie taalkrag is 'n slegte seën.
"Die" Atlantiese Oseaan "is afgelei van" Sea of ​​Atlas " In antieke Grieks noem Plato ' s Timaeus -dialoog ook & quotἈτλαντὶς νῆσος & quot;  (vanaf https://en.wikipedia.org/wiki/Atlas_(mythology)
Klik HIER vir 'Onderdrukte antieke onderwater -ontdekkings wat die geskiedenis kan herskryf'. Dit is 'n ongelooflike ontdekking wat alles kan verander wat ons gedink het ons weet oor die geskiedenis. http://bit.ly/AncientAliensandGods Arcane -berigte uit Egipte, Griekeland, Rome en Sumerië vertel skrikwekkende soortgelyke verhale oor die oseaniese vernietiging van gevorderde beskawings wat in die oseane van die wêreld verdwyn het en vergeet is deur die tyd van die tyd. & quot
Klik HIER vir & quotIs die huis van die geskiedenis gebou op fondamente van sand? & Quot | Graham Hancock | TEDxReading.
Sedert 2007 is dwingende bewyse in toonaangewende wetenskaplike tydskrifte gepubliseer wat bevestig dat fragmente van 'n ontbindende reuse -komeet die aarde ongeveer 12 800 jaar gelede getref het. Die gevolge het 'n geheimsinnige wêreldwye diepvries van 1 200 jaar aan die gang gesit wat wêreldwyd uitsterwing van spesies veroorsaak het. Gevestigde teorieë oor die opkoms van die beskawing noem die uitvinding van landbou en monumentale argitektuur sowat 11 600 jaar gelede - onmiddellik na die vries. & Quot
Klik HIER vir "Die gevorderde pre -ystydse beskawings wat van die aarde af verdwyn het" Wat is die verband tussen Angkor Wat in die oerwoud van Kambodja, die piramide in die woestyn van die Egiptiese woestyn, en monumente op Paaseiland en in. Wat ons op skool geleer het oor die antieke menslike beskawing, is verkeerd - ons was baie ouer en meer gevorderd as wat ons ooit gedink het. & Quot Gepubliseer op 17 November 2017.
4 En hulle sê: Gaan na, laat ons vir ons 'n stad en 'n toring bou, waarvan die top tot in die hemel kan reik en ons 'n naam kan maak, sodat ons nie verstrooi word oor die hele aarde nie.
5 En die HERE het afgekom om die stad en die toring te sien wat die mensekinders gebou het.
6 En die HERE sê: Kyk, die volk is een, en hulle het almal een taal, en dit begin hulle doen;
7 Gaan na, laat ons afgaan en hulle taal daar verwar, sodat hulle mekaar se toespraak nie verstaan ​​nie.
8 En die HERE het hulle daarvandaan verstrooi oor die hele aarde; en hulle het opgehou om die stad te bou.
9 Daarom word die naam daarvan Babel genoem, omdat die HERE daar die taal van die hele aarde verwar het; en daarvandaan het die HERE hulle verstrooi oor die hele aarde.
Die menslike vermoë om tegnologie te ontwikkel, het meer as 70 000 jaar gelede ontwikkel. Soos onontwikkelde kulture vandag toon, hoef die kapasiteit nie in moderne tegnologie te manifesteer nie. Simboolstelsels soos wiskunde, piktografiese voorstellingstelsels en alfabet moet geskep word voordat dit toegepas kan word om tegnologieë te skep. Elke mens het die vermoë om komplekse simboolstelsels te leer. Min doen dit. Atlantiërs pas al meer as 11 000 jaar komplekse simboolstelsels toe. Ons ontwikkel slegs 'n paar eeue tegnologie wat op komplekse simboolstelsels gebaseer is. Dit laat hulle vandag lyk asof hulle ander wêreldse is. Maar dit is nie 'n uitheemse spesie wat meer ontwikkel is as ons nie, dit is meer 'n menslike spesie ontwikkel met 11 000 jaar.
Die presiese biologiese verhouding van Atlantiërs tot oppervlakmense is 'n vraag. Hulle het moontlik tot hul eie vorm van hominin -spesies vertak: Homo sapiens atlanteanis.
Die eiland Atlantis was soortgelyk aan Ysland en was geleë op die vergadering van die Afrika-, Eurasiese en Noord -Amerikaanse plate in die Atlantiese Oseaan. Graham Hancock stel 'n asteroïde 11.600 jaar gelede voor. 'N Staking in die Stille Oseaan sou veroorsaak dat hoeveelhede water die atmosfeer binnedring en 'n verdraaiing van die tektoniese plate aan die teenoorgestelde kant van die aardbol. 'N Tektoniese sinkgat sou oopgemaak het waar die drie plate in die Atlantiese Oseaan bymekaarkom, wat 'n gaping tussen die plate skep, waarin Atlantis gesink het.
Mense kan vandag 'n rampspoedige vernietiging ly, soos die Atlantiërs. Plato se waarskuwingsverhaal oor wêreldvernietiging is vandag meer relevant as ooit. Alhoewel Plato daarop aandring dat die vernietiging van Atlantis nie 'n mite is nie, word dit steeds as sodanig beskou.
Atlantiërs wat vandag leef, kan hul stede bou wat uit die aardkors gesny is. Die ingange is moontlik deur die mure van die diepste seegrawe- Marianas, Puerto Rico en Catalina. Atlantiërs leef in die aardkors omdat hulle langtermyn dink. Hulle weet hoe gevaarlik die oppervlak van die aarde kan wees as gevolg van weer, klimaat, aardbewings, vulkane, asteroïdes, [klik HIER] komete, sonaktiwiteit en miskien ander gevare wat die mens nie ken nie. [Klik HIER vir 'Civilization Lost'
Ondergrondse bunkers bestaan ​​vandag om militêre en regeringsoorlewendes van 'n kernwinter of ander wêreldwye vernietiging te huisves. Die teorie wat hier voorgestel word dat vreemdelinge van Atlantis kom, is gebaseer op die idee dat Atlantiërs meer as 11 000 jaar gelede soortgelyke planne gemaak het. Dit wil sê, UFO/USO -aktiwiteite dui vandag aan dat sommige Atleanteans oorleef het. Hulle beskawing bestaan ​​tot vandag toe. Hulle belangstelling in ons is gebaseer op ons vermoë om die planeet wat ons deel, te beskadig deur 'n termonucleaire oorlog en ander vernietigende gedrag aan te gaan.
Daar bestaan ​​in Turkye 'n ondergrondse skuilingkompleks van 12 000 duisend jaar oud. Dit gaan duisende jare voor die Hetiete. Klik HIER vir 'n dokumentêr oor die antieke ondergrondse bunkerkompleks wat oor Europa strek & quot12,000 jaar oue massiewe ondergrondse tonnels is werklik en strek van Skotland na Turkye & quot. Klik HIER vir 'n dokumentêr oor die huidige ondergrondse UFO -basisse van menslike en quotaliens in Italië, bekend as vriende.
Ufoloog Stanton Friedman stel voor dat vernietigende menslike aktiwiteite soos kernontploffings die aandag van vreemdelinge regoor die sterrestelsel kan trek. Hoewel dit waar is dat menslike aktiwiteite die aarde radikaal kan verander, waarom sou die wesens ligjare daarvandaan sorg? As daar intelligente wesens in ander sonnestelsels is, het hulle waarskynlik meer onmiddellike kommer. Die teorie dat menslike aktiwiteite vreemdelinge sou inspireer om ligjare aarde toe te reis, veronderstel baie.
Ons aktiwiteite hou 'n onmiddellike bedreiging in vir mense met wie ons hierdie aarde deel. UFO se belangstelling in ons kernaktiwiteit is moontlik bewys deurdat die Sowjets doelbewus UFO's deur militêre oefeninge ontbied het. (Sien "Alien Nuclear Interventions" -afdeling.)
Ons planeetmaats, The Watchers, hou ons dop.
Klik HIER vir 'n dokumentêr oor hierdie onderwerp & quot
Klik HIER vir 'n dokumentêr wat die legende van Atlantis verband hou met bekende wetenskaplike tydsberekeninge. & quotJonker Dryas Cataclysm en die vernietiging van Atlantis & quot
Klik HIER vir 'n bespreking van bewyse van 'n 'buitenaardse gebeurtenis' wat voorafgegaan het aan die jonger Dryas & quot, jonger Dryas impak kwantifisering. & Quot
Klik HIER vir 'n & quotDocumentary on the Minoan Disaster and the Theory of Atlantis & quot
Klik HIER vir die 2015 National Geographic Documentary & The Lost World of Atlantis & Full Documentary
Klik HIER "Fire from the Sky" (TBS-1997) gebaseer op Randall Carlson se navorsing. Hierdie video dui aan waarom Atlantiërs sou kies om hul stede onder die grond onder die oseane te bou.
Klik HIER vir & quotFILM: Demise of the Ice -Age Civilization (Pt. 1 & amp 2) - 'n Gesprek met Robert Schoch & quot Om 1:54:00 gee Schoch die presiese tydsberekening van die dramatiese opwarming 11 700 jaar gelede wat die laaste ystydperk prakties beëindig het oornag.
Klik HIER vir & quotAtlantis- The Lost Continent & quot
Klik HIER vir & quotLost City of Atlantis & quot
Naked Science Documentary (Full) & quotAtlantis, 'n waarskynlike mitiese eilandnasie wat in Plato se dialoë "Timaeus" en "Critias" genoem word, was al byna 2400 jaar lank 'n bekoring van Westerse filosowe en historici. Plato (c. 424–328 v.C.) beskryf dit as 'n kragtige en gevorderde koninkryk wat in 'n nag en 'n dag in die see gesink het rondom 9 600 v.C .. & quot (Wisdom Land Gepubliseer op 14 Desember 2016)
Klik HIER vir "The Lost Atlantis" (Dokumentêr) DocSpot Gepubliseer op 19 April 2018.
Klik HIER vir & quotNew Forbidden Archaeology Documentary on Discovery of Ancient Real Giants & quot. Berei voor om verbaas te wees as u na hierdie dokumentêr kyk van reuse uit die werklike lewe wat u nie sal glo nie. A Race of Giants het nie net in Amerika gewoon nie, maar ook oor die hele wêreld. & Quot
Klik HIER vir "Vader Crespi en die ontbrekende goue artefakte" Die verhaal van vader Crespi is een van die mees raaiselagtige verhale wat ooit vertel is - 'n onbekende beskawing, ongelooflike artefakte, groot hoeveelhede goud, uitbeeldings van vreemde figure wat Amerika met Sumerië verbind, en simbole wat aan 'n onbekende taal. & quot
Klik HIER vir & quotMYSTERY OF THE MEGA FLOOD & quot NOVA Discovery Science History volledige dokumentêr.
Klik HIER vir Ancient Aliens (dokumentêr) DocSpot Gepubliseer op 24 Februarie 2018.
Klik HIER vir "Abraham Hancock - Impact Events and Ancient Civilizations" en "Abraham Hancock" bespreek die getuienis dat die aarde deur 'n kosmiese voorwerp getref is, wat 'n gevorderde beskawing uitgewis het, ongeveer 11 600 jaar gelede. Wetenskaplikes erken nou hierdie impak, maar die geskiedenis het nog nie hierdie inligting ingebou in die tydlyn van die menslike verhaal nie. & Quot
Klik HIER vir & quotWhat עס was, dit was regtig! & Quot. Die Lost History Channel TKTC. Gepubliseer op 23 November 2018. & quot 'n Fantastiese ontdekking van 2 legendariese navorsers, 10 jaar gelede het hulle 'n epiese reis onderneem om die waarheid agter #Plato & #39; s testament te ontdek, wat hulle ontdek het, het die wêreld geskud; besoek Atlantis is die baanbrekerswerk Dokumentêr wat meer lig as enigiets anders werp op die waarheid agter ons obsessie met Atlantis. & Quot
Klik HIER vir 'n "Massiewe krater onder die ys van Groenland dui op 'n klimaatsveranderende impak in die tyd van mense" deur Paul Voosen. 14 November 2018. 'n Asteroïde van 1,5 kilometer, ongeskonde of in stukke, het moontlik net 13 000 jaar gelede in 'n ys geslaan.
Klik HIER vir 'Mystery Of The Sphinx Egypt, Atlantis, & Mars'. "Mystery Of The Sphinx Egypt, Atlantis, & Mars aangebied deur Charlton Heston met John Anthony West en dr Robert Schoch."
Klik HIER vir 'Langwerpige skedels in Paracas en die verbinding met Atlantis'. & quot Wat is die verband tussen die verlengde skedels van die Paracas en die Atlantiërs? Is die Atlantiërs verwant? & Quot
Klik HIER vir & quotUnderworld - Flooded Kingdoms of the Ice Age I & quot. & quot Ruimte en intelligensie. Gepubliseer op 28 Desember 2014:
2000's [wysig | wysig bron]
2001 Maart - IceSpark se karakter en haar kamermaat val in haar woonstel aan. 11 September aanvalle. Die menslike en bonatuurlike wêreld skrik uit. Chicago Kindred trek terug na Milwaukee om die storm te deurstaan.
2002 Sabbat beleer weer die stad. Annabelle en die meeste Toreador vlug. Crystal skop gat en doen nie moeite om name te neem nie. Khalid en Nicolai veg om hordes terug te dryf. Lodin vermoor saam met die grootste deel van die stad Ventrue. Dyl is na Texas gestuur vir veilige bewaring. Robert het ernstig beseer om Sabbat te beveg. Archons neem beheer oor die stad.
2003 maak Luc regent van die stad, hou konklaves. DuSable aangewys as Lord of Chicago Greater Realm. Dyl en Toreador keer terug na City. Nicolai word Pontifex van die Sentrale Orde van die VSA genoem. Robert herstel en betaal Life Boon af aan Tremere. Dyl omhels. Roreca is regent van Chicago Chantry genoem. Tekens van die eindtyd verskyn.
Alcibiades is in Athene gebore. Sy vader was Cleinias,  wat hom in die Persiese Oorlog onderskei het as 'n vegter self en deur die koste van 'n trireme persoonlik te subsidieer. Die familie van Cleinias het ou verbintenisse met die Spartaanse aristokrasie gehad deur 'n verhouding van xenia, en die naam "Alcibiades" was van Spartaanse oorsprong.   Alcibiades se ma was Deinomache, die dogter van Megacles, hoof van die magtige Alcmaeonid -familie, en kon haar gesin terugvoer na Eurysaces en die Telamonian Ajax.  Alcibiades het daardeur deur sy ma tot die magtige en omstrede familie van die Alcmaeonidae behoort, die bekende Pericles en sy broer Ariphron was neefs van Deinomache, aangesien haar pa en hul ma broers en susters was.  Sy oupa aan moederskant, ook die naam Alcibiades, was 'n vriend van Cleisthenes, die beroemde grondwetlike hervormer van die laat 6de eeu v.C.  Na die dood van Cleinias in die Slag van Coronea (447 vC) het Pericles en Ariphron sy voog geword. 
Volgens Plutarchus het Alcibiades verskeie beroemde onderwysers gehad, waaronder Sokrates, en was hy goed opgelei in retoriek. [b] Hy is egter opgemerk vir sy onstuimige gedrag, wat deur antieke Griekse en Latynse skrywers by verskeie geleenthede genoem is. [c] Daar word geglo dat Sokrates Alcibiades as 'n student geneem het omdat hy geglo het dat hy Alcibiades van sy nietige weë kon verander. Xenophon het probeer om die naam van Sokrates tydens die verhoor skoon te maak deur inligting oor te dra dat Alcibiades altyd korrup was en dat Sokrates bloot nie daarin geslaag het om hom moraliteit te leer nie. 
Alcibiades het in 432 vC aan die Slag van Potidaea deelgeneem, waar Sokrates na bewering sy lewe gered het  en weer by die Slag van Delium in 424 vC. [d] Alcibiades het 'n besonder noue verhouding met Sokrates, wat hy bewonder en gerespekteer het.   Plutarchus en Plato  beskryf Alcibiades as die geliefde van Sokrates, en eersgenoemde verklaar dat Alcibiades "Sokrates alleen gevrees en eerbiedig het en die res van sy geliefdes verag het". 
Alcibiades was getroud met Hipparete, die dogter van Hipponicus, 'n welgestelde Atheens. Sy bruid het 'n groot bruidskat saamgebring, wat die reeds aansienlike gesinsfortuin van Alcibiades aansienlik verhoog het.  Volgens Plutarchus was Hipparete lief vir haar man, maar sy het probeer om van hom te skei omdat hy met hofdienaars gesels het, maar haar verhinder het om in die hof te verskyn. Hy het haar in die hof gegryp en haar weer huis toe gedra deur die oorvol Agora. : 185 Sy het by hom gewoon tot haar dood, wat kort daarna gekom het, en het geboorte gegee aan twee kinders, 'n seun met die naam Alcibiades die Jongere en 'n dogter.  Alcibiades was sy lewe lank beroemd om sy fisiese aantreklikheid, waarvan hy buitengewoon ydel was. 
Styg tot bekendheid Redigeer
Alcibiades het eers bekend geword toe hy aggressiewe Atheense optrede begin voorstaan ​​het na die ondertekening van die Vrede van Nicias. Die verdrag, 'n ongemaklike wapenstilstand tussen Sparta en Athene wat halfpad deur die Peloponnesiese oorlog onderteken is, kom aan die einde van sewe jaar van gevegte waartydens geen van die twee partye 'n beslissende voordeel behaal het nie. Geskiedkundiges Arnold W. Gomme en Raphael Sealey meen, en Thucydides berig,  dat Alcibiades aanstoot geneem het dat die Spartane daardie verdrag deur Nicias en Laches beding het, met die oog op hom as gevolg van sy jeug.  
Geskille oor die interpretasie van die verdrag het daartoe gelei dat die Spartane ambassadeurs na Athene gestuur het met volle mag om alle ongeskikte sake te reël. Die Atheners het hierdie ambassadeurs aanvanklik goed ontvang, maar Alcibiades het hulle in die geheim ontmoet voordat hulle met die ekklesia (die Atheense vergadering) sou praat en vir hulle gesê dat die vergadering hoogmoedig en groot ambisies het.  Hy het hulle aangespoor om afstand te doen van hul diplomatieke gesag om Sparta te verteenwoordig, en hom in plaas daarvan toelaat om hulle by te staan ​​deur sy invloed in die Atheense politiek.  Die verteenwoordigers was dit eens en onder die indruk van Alcibiades vervreem hulle hulself van Nicias, wat werklik 'n ooreenkoms met die Spartane wou bereik.  Die volgende dag, tydens die vergadering, het Alcibiades hulle gevra watter magte Sparta hulle gegee het om te onderhandel, en hulle antwoord, soos ooreengekom, dat hulle nie met volle en onafhanklike magte gekom het nie. Dit was in direkte teenstryd met wat hulle die vorige dag gesê het, en Alcibiades het die geleentheid aangegryp om hul karakter aan die kaak te stel, hul doelwitte te vermoed en hul geloofwaardigheid te vernietig. Hierdie slenter het die status van Alcibiades verhoog terwyl hy Nicias in die verleentheid gestel het, en Alcibiades is daarna as generaal aangestel.Hy het voordeel getrek uit sy toenemende mag om die totstandkoming van 'n alliansie tussen Argos, Mantinea, Elis en ander state in die Peloponnesos te bewerkstellig, wat Sparta se oorheersing in die streek bedreig. Volgens Gomme, "was dit 'n grandiose plan vir 'n Atheense generaal aan die hoof van 'n hoofsaaklik Peloponnesiese leër om deur die Peloponnese te marsjeer en 'n snoek na Sparta te slaan terwyl haar reputasie op sy laagste was".  Hierdie alliansie sou egter uiteindelik tydens die Slag van Mantinea verslaan word. 
Iewers in die jare 416–415 vC het 'n komplekse stryd plaasgevind tussen Hyperbolos aan die een kant en Nicias en Alcibiades aan die ander kant. Hyperbolos het probeer om die uitwissing van een van hierdie twee te bewerkstellig, maar Nicias en Alcibiades het hul invloed gekombineer om die mense te lok om Hyperbolos te verdryf.  Hierdie voorval onthul dat Nicias en Alcibiades elkeen 'n persoonlike volgorde gehad het, wie se stemme bepaal is deur die wense van die leiers. 
Alcibiades was nie een van die generaals wat betrokke was by die vang van Melos in 416–415 vC nie, maar Plutarchus beskryf hom as 'n voorstander van die bevel waardeur die volwasse mans van Melos vermoor en die vroue en kinders tot slawe gemaak is.  'n Redenering wat die uitstoot van Alcibiades, "Against Alcibiades" (wat histories toegeskryf word aan die redenaar Andocides, maar eintlik nie deur hom nie), beweer dat Alcibiades 'n kind gehad het deur een van hierdie verslaafde vroue. 
Siciliaanse ekspedisie wysig
In 415 vC het afgevaardigdes van die Siciliaanse stad Segesta (Grieks: Egesta) in Athene aangekom om te pleit vir die steun van die Atheners in hul oorlog teen Selinus. Tydens die debatte oor die onderneming was Nicias ten sterkste gekant teen die Atheense ingryping en verduidelik dat die veldtog baie duur sal wees en die karakter en motiewe van Alcibiades, wat as 'n groot voorstander van die ekspedisie na vore gekom het, aanval.  Aan die ander kant het Alcibiades aangevoer dat 'n veldtog in hierdie nuwe teater rykdom na die stad sou bring en die ryk sou uitbrei, net soos die Persiese oorloë. In sy toespraak het Alcibiades voorspel (te optimisties, volgens die mening van die meeste historici) dat die Atheners bondgenote in die streek sou kon werf en hul heerskappy sou afdwing op Syracuse, die magtigste stad van Sicilië.  Ondanks die entoesiastiese voorspraak van Alcibiades vir die plan, was dit Nicias, nie hy nie, wat 'n beskeie onderneming in 'n massiewe veldtog verander het en die verowering van Sicilië moontlik en veilig laat lyk het.  Dit was op sy voorstel dat die grootte van die vloot aansienlik vergroot is van 60 skepe  tot "140 galeie, 5,100 man by die wapen en ongeveer 1300 boogskutters, slingeraars en ligte gewapende mans".  Filosoof Leo Strauss beklemtoon dat die Siciliaanse ekspedisie alles oortref het wat Pericles onderneem het. Byna seker Nicias se bedoeling was om die vergadering te skok met sy hoë skatting van die benodigde magte, maar in plaas daarvan om sy medeburgers af te skrik, het sy ontleding hulle des te gretiger gemaak.  Tegen sy wense is Nicias aangestel as generaal saam met Alcibiades en Lamachus, wat al drie volle magte gekry het om te doen wat in die beste belang van Athene was terwyl hy op Sicilië was. 
Op 'n aand tydens die voorbereidings vir die ekspedisie is die hermai, hoofde van die god Hermes op 'n sokkel met 'n fallus, in Athene vermink. Dit was 'n godsdienstige skandaal, wat 'n aanklag van asebeia (goddeloosheid) teen Alcibiades, en word beskou as 'n slegte teken vir die missie. Plutarchus verduidelik dat Androcles, 'n politieke leier, valse getuies gebruik het wat Alcibiades en sy vriende daarvan beskuldig het dat hulle die beelde vermink het en dat hulle die Eleusiniese raaisels ontheilig het. Later het sy teenstanders, onder wie Androcles en Thessalus, die seun van Cimon, redenaars ingeroep om te argumenteer dat Alcibiades soos beplan moes vaar en teregstaan ​​wanneer hy uit die veldtog terugkeer. Alcibiades was agterdogtig oor hul bedoelings en het gevra dat hy onmiddellik teregstaan, onder die doodstraf, om sy naam skoon te maak.  Hierdie versoek is geweier, en die vloot vaar kort daarna, terwyl die aanklagte onopgelos is. 
"Mans rus nie tevrede met die paries van die aanvalle van 'n meerder nie, maar slaan dikwels die eerste hou om die aanval te voorkom. En ons kan nie die presiese punt vasstel waarop ons ryk sal stop nie. Ons het 'n posisie bereik waarin ons nie moet wees tevrede met die behoud, maar moet besluit om dit uit te brei, want as ons ophou om ander te regeer, loop ons die gevaar om self regeer te word. jou gewoontes en laat hulle soos hulle s'n wees. "
Alcibiades se redenasie voor die Siciliaanse ekspedisie, soos opgeteken deur Thucydides (VI, 18) Thucydides ontken mondelinge akkuraatheid [e]
Soos Alcibiades vermoed het, het sy afwesigheid sy vyande bemoedig, en hulle het hom begin beskuldig van ander godsdienstige optrede en opmerkings en selfs beweer dat hierdie dade verband hou met 'n komplot teen die demokrasie.  Volgens Thucydides was die Atheners altyd bang en het hulle alles agterdogtig opgevat.  Toe die vloot in Catania aankom, vind dit die staat trireme Salaminia wag om Alcibiades en die ander aangeklaagdes te bring omdat hulle die hermai vermink het of die Eleusiniese geheimenisse ontheilig het na Athene om tereg te staan.  Alcibiades het aan die aankondigers gesê dat hy hulle met sy skip terug na Athene sou volg, maar in Thurii het hy met sy bemanning in Athene ontsnap, is hy skuldig bevind in absentia en ter dood veroordeel. Sy eiendom is gekonfiskeer en 'n beloning van een talent is beloof aan elkeen wat daarin geslaag het om diegene wat gevlug het, te vermoor.  ​​Intussen het die Atheense mag op Sicilië, na 'n paar vroeë oorwinnings, teen Messina beweeg, waar die generaals verwag het dat hul geheime bondgenote in die stad dit aan hulle sou verraai. Alcibiades het egter voorsien dat hy verban sou word, het die vriende van die Sirakusane in Messina inligting gegee, wat daarin geslaag het om die toelating van die Atheners te voorkom.  Met die dood van Lamachus in die geveg 'n geruime tyd later, val bevel oor die Siciliaanse ekspedisie in die hande van Nicias, bewonder deur Thucydides (maar 'n moderne geleerde het hom as 'n onvoldoende militêre leier  geag).
Oortrek na Sparta Edit
Na sy verdwyning by Thurii, het Alcibiades vinnig met die Spartane in aanraking gekom en 'belowe om hulle hulp en diens te verleen wat groter is as al die skade wat hy hulle voorheen as 'n vyand aangerig het' as hulle hom heiligdom sou bied.  Die Spartane het hierdie versoek toegestaan ​​en hom onder hulle ontvang. As gevolg van hierdie afwyking het die Atheners hom ter dood veroordeel in absentia en beslag gelê op sy eiendom.   In die debat by Sparta oor die vraag of 'n mag gestuur moet word om Syracuse te verlig, het Alcibiades gepraat en vrees vir die Atheense ambisie by die Spartaanse efore ingeboesem deur hulle in te lig dat die Atheners hoop om Sicilië, Italië en selfs Kartago te verower.  Die historikus van Yale, Donald Kagan, meen dat Alcibiades bewustelik die planne van die Atheners oordryf het om die Spartane te oortuig van die voordeel wat hulle met sy hulp sou kry. Kagan beweer dat Alcibiades nog nie sy "legendariese" reputasie verwerf het nie, en die Spartane het hom as 'n "verslane en gejaagde man" beskou, wie se beleid 'strategiese mislukkings opgelewer het' en 'geen beslissende resultaat' gebring het nie. As dit akkuraat is, beklemtoon hierdie beoordeling een van Alcibiades se grootste talente, sy hoogs oortuigende redenasie.  Nadat die dreigement dreigend gelyk het, het Alcibiades die Spartane aangeraai om troepe te stuur en die belangrikste, 'n Spartaanse bevelvoerder om die Sirakusane te dissiplineer en te help. 
"Ons party was die van die hele bevolking, ons geloofsbelydenis was om ons deel te behou in die behoud van die regeringsvorm waaronder die stad die grootste grootheid en vryheid geniet, en wat ons gevind het. Wat demokrasie betref, is die verstandiges onder ons het geweet wat dit is, en ek miskien net so goed, aangesien ek meer rede het om daaroor te kla, maar daar is niks nuuts om te sê oor 'n patent -absurditeit nie - intussen het ons nie gedink dit is veilig om dit onder die druk te verander nie van u vyandigheid. "
Alcibiades se toespraak tot die Spartane, soos opgeteken deur Thucydides (VI, 89) Thucydides ontken mondelinge akkuraatheid
Alcibiades was 'n militêre adviseur van Sparta en het die Spartane gehelp om verskeie belangrike suksesse te behaal. Hy het hulle aangeraai om 'n permanente fort by Decelea te bou, net meer as 16 kilometer van Athene en binne sigafstand van die stad.  Hierdeur het die Spartane die Atheners heeltemal van hul huise en gewasse en die silwer myne van Sunium afgesny.  Dit was deel van Alcibiades se plan om die oorlog met Athene in Attika te hernu. Die stap was verwoestend vir Athene en het die burgers gedwing om die hele jaar binne die lang mure van die stad te woon, wat hulle heeltemal afhanklik maak van hul handel in see vir voedsel. Lede van die Delian League het gesien hoe Athene op 'n tweede front beleër word, en begin opstand dink. Na die rampspoedige nederlaag van Athene op Sicilië, vaar Alcibiades met 'n Spartaanse vloot na Ionia en slaag daarin om verskeie kritieke stede te oorreed om in opstand te kom.  
Ten spyte van hierdie waardevolle bydraes tot die Spartaanse saak, het Alcibiades omstreeks hierdie tyd in die guns van die Spartaanse regering geval, regeer deur Agis II.  Leotychides, die seun wat gebore is deur die vrou van Agis, Timaea, koningin van Sparta, kort hierna, is deur baie geglo dat hy die seun van Alcibiades is.   'n Ander rekening beweer dat Alcibiades voordeel trek uit die afwesigheid van koning Agis by die Spartaanse leër in Attika en sy vrou, Timonassa, verlei het. : 207
Die invloed van Alcibiades is verder verminder na die uittrede van Endius, die ephor wat op goeie voet met hom was.  Daar word beweer dat Astyochus, 'n Spartaanse admiraal, bevele ontvang is om hom dood te maak, maar Alcibiades het 'n waarskuwing ontvang oor hierdie bevel en oorgeloop na die Persiese satrap Tissaphernes, wat die Peloponnesiese magte in 412 vC finansieel ondersteun het. 
Afloop na die Achaemenidiese Ryk in Klein -Asië Edit
By sy aankoms in die plaaslike Persiese hof het Alcibiades die vertroue van die magtige satrap gewen en verskeie beleidsvoorstelle gemaak wat goed ontvang is. Volgens Thucydides het Alcibiades onmiddellik met Tissaphernes alles in sy vermoë gedoen om die Peloponnesiese oorsaak te beseer. Op sy aandrang het die satrap die betalings wat hy aan die Peloponnesiese vloot gemaak het, verminder en dit onreëlmatig begin aflewer.  Alcibiades het Tissaphernes vervolgens aangeraai om die generaals van die stede om te koop om waardevolle intelligensie oor hul aktiwiteite in te win. Laastens, en die belangrikste, het hy vir die satrap gesê dat hy nie haastig is om die Persiese vloot in die konflik te bring nie, want hoe langer die oorlog uitloop, hoe meer uitgeput sal die strydlustiges word. Dit sou die Perse in staat stel om die streek makliker te verower na die gevegte. Alcibiades het probeer om die satrap te oortuig dat dit in Persië se belang was om Athene en Sparta eers te versmoor, "en nadat hy die Atheense mag soveel as moontlik kon opdok om die land van die Peloponnesiërs te bevry". 
Alhoewel die advies van Alcibiades die Perse bevoordeel het, was dit slegs 'n middel om Thucydides te vertel dat sy eintlike motief was om sy beweerde invloed met die Perse te gebruik om sy herstel na Athene te bewerkstellig.  Alcibiades was een van verskeie Griekse aristokrate wat hul toevlug tot die Achaemenidiese Ryk geneem het na ommekeer tuis, terwyl ander beroemdes Themistocles, Demaratos of Gongylos was.  Volgens Thucydides (Thuc.8.47) het Alcibiades ook die Achaemenidiese koning (Darius II) geadviseer, en daarom het hy moontlik ook na Susa of Babilonië gereis om hom te ontmoet.  
Onderhandelinge met die Atheense oligarge Redigeer
Dit lyk asof Alcibiades aanvaar dat die 'radikale demokrasie' nooit sal instem met sy terugroeping na Athene nie.  Daarom het hy boodskappe uitgeruil met die Atheense leiers op Samos en voorgestel dat as hulle 'n oligargie wat hom vriendelik was, kon installeer, hy na Athene sou terugkeer en Persiese geld en moontlik die Persiese vloot van 147 trireme sou saambring.  Alcibiades het begin om die invloedrykste militêre offisiere te wen en sy doel bereik deur 'n drievoudige plan aan hulle te bied: die Atheense grondwet sou verander word, die herroeping van Alcibiades moes gestem word, en Alcibiades sou wen oor Tissaphernes en die koning van Persië aan die Atheense kant. Die meeste van die offisiere in die Atheense vloot het die plan aanvaar en verwelkom die vooruitsig van 'n smaller grondwet, wat hulle 'n groter aandeel in die bepaling van beleid sou gee. Volgens Thucydides het slegs een van die Atheense generaals in Samos, Phrynichus, die plan gekant en aangevoer dat Alcibiades nie meer omgee vir die voorgestelde oligargie as vir die tradisionele demokrasie nie.  Die betrokkenheid by die komplot van 'n ander generaal, Thrasybulus, bly onduidelik. [f]
Hierdie offisiere van die Atheense vloot het 'n groep samesweerders gevorm, maar die meerderheid soldate en matrose het hulle teëgestaan, dit is uiteindelik bedaar "deur die voordelige vooruitsig op die betaling van die koning".  Die lede van die groep het vergader en voorberei om Pisander, een van hulle, na 'n ambassade na Athene te stuur om te behandel vir die herstel van Alcibiades en die afskaffing van die demokrasie in die stad, en sodoende Tissaphernes die vriend van die Atheners. 
Phrynichus, uit vrees dat Alcibiades, indien herstel, homself op hom sou wreek vir sy opposisie, stuur 'n geheime brief aan die Spartaanse admiraal, Astyochus, om hom te vertel dat Alcibiades hul saak verwoes deur Tissaphernes die vriend van die Atheners te maak en 'n uitdruklike openbaring bevat van die res van die intrige. Astyochus het na Alcibiades en Tissaphernes by Magnesia gegaan en Phrynichus se brief aan hulle meegedeel. Alcibiades reageer in natura en stuur 'n brief aan die owerhede in Samos teen Phrynichus, waarin hy sê wat hy gedoen het en vereis dat hy doodgemaak moet word.  Phrynichus skryf wanhopig weer aan Astyochus en bied hom die kans om die Atheense vloot by Samos te vernietig. Dit het Astyochus ook aan Alcibiades onthul wat die beamptes op Samos meegedeel het dat hulle deur Phrynichus verraai is. Alcibiades het egter geen eer gekry nie, want Phrynichus het die brief van Alcibiades verwag en, voordat die beskuldigings kon kom, aan die weermag gesê dat hy inligting ontvang het van 'n vyandige plan om die kamp aan te val en dat hulle Samos so vinnig as moontlik moet versterk. 
Ondanks hierdie gebeure het Pisander en die ander gesante van die samesweerders in Athene aangekom en 'n toespraak voor die mense gehou. Pisander wen die argument en plaas Alcibiades en sy beloftes in die middel. Die Ecclesia het Phrynichus afgesit en Pisander en tien ander gesante verkies om met Tissaphernes en Alcibiades te onderhandel. 
Op hierdie punt het die plan van Alcibiades 'n groot struikelblok teëgekom. Tissaphernes sou geen ooreenkoms aangaan nie en wou sy beleid van neutraliteit volg.  Soos Kagan aantoon, was Tissaphernes 'n verstandige leier en het hy die voordele erken om elke kant uit te dra sonder direkte Persiese betrokkenheid.  Alcibiades het dit besef, en deur die Atheners namens Tissaphernes strengere en strenger eise te stel, het hulle probeer oortuig dat hy Tissaphernes oorreed het om hulle te ondersteun, maar dat hulle nie genoeg aan hom toegegee het nie. Alhoewel die gesante kwaad was oor die vermetelheid van die Persiese eise, het hulle nietemin vertrek met die indruk dat Alcibiades 'n ooreenkoms tussen die magte sou kon bewerkstellig as hy dit sou verkies.  Hierdie fiasko aan die hof van Tissaphernes maak egter 'n einde aan die onderhandelinge tussen die samesweerders en Alcibiades.  Die groep was oortuig dat Alcibiades nie sy kant van die winskopie kon lewer sonder om buitensporig hoë toegewings van hulle te eis nie en hulle het gevolglik hul planne laat vaar om hom na Athene te herstel. 
Herinstelling as 'n algemene redakteur van Athene
Ondanks die mislukking van die onderhandelinge, het die samesweerders daarin geslaag om die demokrasie omver te werp en die oligargiese regering van die vierhonderd op te lê, onder wie die leiers Phrynichus en Pisander was. By Samos het 'n soortgelyke staatsgreep wat deur die samesweerders veroorsaak is, egter nie so glad verloop nie. Samiese demokrate het van die sameswering verneem en vier prominente Atheense in kennis gestel: die generaals Leon en Diomedon, die trierarg Thrasybulus en Thrasyllus, op daardie stadium 'n hopliet in die geledere. Met die ondersteuning van hierdie mans en die Atheense soldate in die algemeen, kon die Samiese demokrate die 300 Samiese oligarge verslaan wat probeer het om die mag daar te gryp.  Verder het die Atheense troepe by Samos hulself gevorm in 'n politieke vergadering, hul generaals afgesit en nuwe gekies, waaronder Thrasybulus en Thrasyllus. Die weermag, wat verklaar dat hulle nie uit die stad in opstand gekom het nie, maar dat die stad van hulle in opstand gekom het, besluit om by die demokrasie te bly terwyl hulle die oorlog teen Sparta vervolg. 
Na 'n rukkie het Thrasybulus die saamgestelde troepe oorreed om die herroeping van Alcibiades te stem, 'n beleid wat hy sedert voor die staatsgreep gesteun het. Toe vaar hy om Alcibiades te gaan haal en keer saam met hom terug na Samos. Die doel van hierdie beleid was om Persiese steun van die Spartane weg te wen, aangesien daar steeds geglo word dat Alcibiades 'n groot invloed op Tissaphernes uitoefen.  Plutarchus beweer dat die weermag Alcibiades gestuur het om sy hulp te gebruik om die tiranne in Athene neer te sit.  Kagan voer aan dat hierdie herinstelling 'n teleurstelling was vir Alcibiades, wat gehoop het op 'n glorieryke terugkeer na Athene self, maar dat hy slegs in die opstandige vloot herstel is, waar die immuniteit teen vervolging wat hy hom verleen het 'hom voorlopig beskerm' maar nie uit 'n berekening in die toekoms nie ", verder is die terugroeping, wat Alcibiades gehoop het om deur sy eie aansien en waargenome invloed te bewerkstellig, bewerkstellig deur die beskerming van Thrasybulus. 
By sy eerste toespraak met die bymekaargemaakte troepe het Alcibiades bitter gekla oor die omstandighede van sy ballingskap, maar die grootste deel van die toespraak bestaan ​​uit roem oor sy invloed op Tissaphernes. Die belangrikste motiewe van sy toespraak was om die oligarge in Athene vir hom bang te maak en sy krediet by die leër by Samos te verhoog. Toe hy sy toespraak hoor, het die troepe hom onmiddellik verkies tot generaal saam met Thrasybulus en die ander. Trouens, hy het hulle so opgewek dat hulle voorgestel het om tegelyk na Piraeus te vaar en die oligarge in Athene aan te val.  Dit was veral Alcibiades, saam met Thrasybulus, wat die mense kalmeer en hulle die dwaasheid van hierdie voorstel gewys het, wat 'n burgeroorlog sou veroorsaak het en gelei het tot die onmiddellike nederlaag van Athene.  Kort na Alcibiades se herstelling as 'n Atheense generaal, is die regering van die vierhonderd omvergewerp en vervang deur 'n breër oligargie, wat uiteindelik vir demokrasie sou meegee. 
Tans vaar Alcibiades na Tissaphernes met 'n groot deel skepe.Volgens Plutarchus was die bedoelde doel van hierdie missie om te keer dat die Persiese vloot die Peloponnesiërs te hulp kom.  Thucydides is dit met Plutarchus eens dat die Persiese vloot by Aspendus was en dat Alcibiades vir die troepe gesê het dat hy die vloot na hulle kant toe sou bring of sou verhinder dat dit enigsins sou kom, maar Thucydides bespiegel verder dat die eintlike rede was om met hom te pronk nuwe pos aan Tissaphernes en probeer om 'n werklike invloed op hom te verkry.  Volgens die historikus het Alcibiades al lankal geweet dat Tissaphernes nooit bedoel het om die vloot te bring nie. 
Slae van Abydos en Cyzicus Edit
Alcibiades word herroep deur die 'tussenregime' van The Five Thousand, die regering wat die vierhonderd in 411 opgevolg het, maar dit is heel waarskynlik dat hy tot 407 vC gewag het om werklik terug te keer na die stad.  Plutarchus vertel ons dat, alhoewel sy herroeping reeds deur die kritiek van Critias aangeneem is, 'n politieke bondgenoot van hom, Alcibiades besluit was om met glorie terug te keer.  Hoewel dit beslis sy doel was, was dit weer 'n middel tot 'n doel, met die doel om vervolging te vermy by sy terugkeer na Athene.
Die volgende belangrike rol wat hy in die oorlog sou speel, sou plaasvind tydens die Slag van Abydos. Alcibiades het met 'n klein mag by Samos agtergebly, terwyl Thrasybulus en Thrasyllus die grootste deel van die vloot na die Hellespont gelei het. Gedurende hierdie tydperk het Alcibiades daarin geslaag om geld in te samel uit Caria en die omliggende gebied, waarmee hy die roeiers kon betaal en hul guns kon verkry.  Na die Atheense oorwinning op Cynossema het albei vloote al hul skepe van om die Egeïese See ontbied om by hulle aan te sluit vir 'n beslissende volgende verbintenis. Terwyl Alcibiades nog onderweg was, het die twee vlootbotsings by Abydos, waar die Peloponnesiërs hul belangrikste vlootbasis opgerig het, gebots. Die stryd was eweredig en het lank gewoed, maar die balans het na die Atheners gekantel toe Alcibiades met agtien trireme die Hellespont binnevaar.   Die Persiese satrap Pharnabazus, wat Tissaphernes vervang het as borg van die Peloponnesiese vloot, het sy landleër na die oewer verskuif om die skepe en matrose wat hul skepe gestrand het, te verdedig. Slegs die ondersteuning van die Persiese landleër en die koms van die nag het die Peloponnesiese vloot van totale vernietiging gered. 
Kort na die geveg het Tissaphernes in die Hellespont aangekom en Alcibiades het die vloot by Sestos verlaat om hom te ontmoet, geskenke te bring en weer te hoop om die Persiese goewerneur te probeer wen. Klaarblyklik het Alcibiades sy posisie met die satrap ernstig verkeerd beoordeel, en hy is by aankoms gearresteer.  Binne 'n maand sou hy ontsnap en die bevel hervat.  Dit was egter nou duidelik dat hy van nou af geen invloed met die Perse gehad het nie, sy gesag sou afhang van wat hy eintlik kon bereik, eerder as van wat hy beloof het om te doen. 
Na 'n onderbreking van 'n paar maande waarin die Peloponnesiërs nuwe skepe gebou het en die Atheners stede beleër en geld in die hele Egeïsche See ingesamel het, het die volgende groot seestryd die lente van 410 vC in Cyzicus plaasgevind. Alcibiades is gedwing om van Sestos na Cardia te vlug om sy klein vloot te beskerm teen die heropgeboude Peloponnesiese vloot, maar sodra die Atheense vloot daar herenig is, het sy bevelvoerders dit na Cyzicus gelei, waar die Atheners oor intelligensie beskik het wat daarop dui dat Pharnabazus en Mindarus, die Peloponnesiese vlootbevelvoerder was saam besig om hul volgende stap te beplan. Versteek deur storm en duisternis, bereik die gekombineerde Atheense mag die omgewing sonder om deur die Peloponnesiërs opgemerk te word.  Hier het die Atheners 'n plan beraam om die vyand in die geveg te lok. Volgens Diodorus Siculus het Alcibiades met 'n klein eskader gevorder om die Spartane na die geveg te trek, en nadat hy Mindarus met hierdie truuk suksesvol mislei het, het die eskaders van Thrasybulus en Theramenes by hom aangesluit en die terugtog van die Spartane afgesny. [g] 
Die Spartaanse vloot het verliese gely tydens die vlug en het met die Atheners die kus bereik. Die troepe van Alcibiades, wat die Atheense agtervolging gelei het, het geland en probeer om die Spartaanse skepe terug te trek see toe. Die Peloponnesiërs het geveg om te verhoed dat hul skepe weggesleep word, en Pharnabazus se troepe het opgedaag om hulle te ondersteun.  Thrasybulus het sy eie mag geland om die druk op Alcibiades tydelik te verlig, en intussen beveel Theramenes om met die nabygeleë Atheense landmagte saam te werk en hulle te bring om die matrose en mariniers op die strand te versterk. Die Spartane en Perse, oorweldig deur die aankoms van verskeie magte uit verskeie rigtings, is verslaan en verdryf, en die Atheners het al die Spartaanse skepe gevang wat nie vernietig is nie.   'n Brief wat deur Hippocrates, onder-admiraal onder Mindarus, aan Sparta gestuur is, is onderskep en na Athene geneem: dit loop soos volg: "Die skepe is verlore. Mindarus is dood. Die mans is honger. Ons weet nie wat nie te doen ".  'n Kort rukkie later het Sparta om vrede versoek, maar hul beroepe is uiteindelik deur die Atheners verwerp. 
Verdere militêre suksesse Redigeer
Na hul oorwinning begin Alcibiades en Thrasybulus die beleg van Chalcedon in 409 vC met ongeveer 190 skepe.  Alhoewel hy nie 'n beslissende oorwinning kon behaal of die stad kon oorgee nie, kon Alcibiades 'n klein taktiese landgeveg buite die stadspoorte wen en het Theramenes 'n ooreenkoms met die Chalcedoniërs gesluit.  Daarna sluit hulle 'n tydelike alliansie met Pharnabazus wat 'n paar noodsaaklike onmiddellike kontant vir die weermag verseker het, maar ten spyte hiervan was Alcibiades steeds gedwing om te vertrek op soek na meer buit om die soldate en roeiers van die vloot te betaal.
Op soek na hierdie fondse reis hy na die Thraciese Chersonese en val Selymbria aan. Hy het 'n pro-Atheense party in die stad beplan en die Selymbriërs redelike terme gebied en streng dissipline opgelê om toe te sien dat dit nagekom word. Hy het hul stad hoegenaamd geen besering opgedoen nie, maar het net 'n som geld daaruit geneem, 'n garnisoen daarin gesit en vertrek.  Epigrafiese bewyse dui aan dat die Selymbriërs gyselaars oorgegee het totdat die verdrag in Athene bekragtig is.  Sy prestasie word deur geskiedkundiges as bekwaam beoordeel, aangesien dit tyd, hulpbronne en lewens bespaar en steeds sy doel bereik het.  
Van hier af het Alcibiades saam met Theramenes en Thrasyllus die beleg van Byzantium aangesluit. 'N Gedeelte van die burgers van die stad, gedemoraliseerd en honger, het besluit om die stad aan Alcibiades oor te gee vir soortgelyke terme as wat die Selymbrians ontvang het. Op die aangewese nag het die verdedigers hul poste verlaat, en die Atheners val die Peloponnesiese garnisoen in die stad en hul bote in die hawe aan. Die deel van die burgers wat getrou gebly het aan die Peloponnesiërs het so wreed geveg dat Alcibiades te midde van die gevegte 'n verklaring uitgereik het wat hul veiligheid gewaarborg het, en dit het die oorblywende burgers oortuig om hulle te bekeer teen die Peloponnesiese garnisoen, wat byna heeltemal vernietig is. 
Keer terug na Athene Edit
Dit was in die nasleep van hierdie suksesse dat Alcibiades besluit het om uiteindelik in die lente van 407 vC na Athene terug te keer. Selfs in die nasleep van sy onlangse oorwinnings, was Alcibiades uiters versigtig in sy terugkeer, bedag op die veranderinge in die regering, die aanklagte wat nog steeds tegnies oor hom hang en die groot besering wat hy Athene opgedoen het. Dus, in plaas van om reguit huis toe te gaan, het Alcibiades eers na Samos gegaan om 20 skepe te gaan haal en saam met hulle na die Keramiese Golf gegaan, waar hy 100 talente versamel het. Uiteindelik vaar hy na Gytheion om navraag te doen, deels oor die berigte voorbereidings van die Spartane daar, en deels oor die gevoelens in Athene oor sy terugkeer.  Sy navrae het hom verseker dat die stad vriendelik teenoor hom was en dat sy naaste vriende hom aangespoor het om terug te keer. 
Daarom vaar hy uiteindelik in Piraeus waar die skare bymekaarkom, en wou die beroemde Alcibiades sien.  Hy het die hawe vol vrees binnegegaan totdat hy sy neef en ander van sy vriende en kennisse sien, wat hom uitgenooi het om te land. Toe hy op die strand aankom, word hy met 'n held verwelkom.  Tog het sommige 'n bose teken gesien in die feit dat hy op die dag teruggekeer het na die seremonie van die Plynteria (die fees waar die ou standbeeld van Athena gereinig sou word).  Dit word beskou as die ongelukkigste dag van die jaar om enigiets van belang te onderneem. Sy vyande het hiervan kennis geneem en dit in gedagte gehou vir 'n toekomstige geleentheid. 
Al die strafregtelike verrigtinge teen hom is gekanselleer en die aanklagte van godslastering is amptelik teruggetrek. Alcibiades kon sy vroomheid bevestig en die Atheense moraal verhoog deur die plegtige optog na Eleusis (vir die viering van die Eleusiniese Geheimenisse) per land te lei vir die eerste keer sedert die Spartane Decelea beset het.  Die optog is vervang deur 'n seereis, maar hierdie jaar het Alcibiades 'n groep soldate gebruik om die tradisionele optog te begelei.  Sy eiendom is herstel en die ecclesia het hom tot opperbevelvoerder van land en see verkies (strategos autokrator). 
Nederlaag by Notium Edit
In 406 vC vertrek Alcibiades uit Athene met 1 500 hopliete en honderd skepe. Hy het nie daarin geslaag om Andros te neem nie, en daarna is hy na Samos. Later verhuis hy na Notium, nader aan die vyand in Efese.  Intussen is Tissaphernes vervang deur Kores die Jongere (seun van Darius II van Persië) wat besluit het om die Peloponnesiërs finansieel te ondersteun. Hierdie nuwe inkomste het begin om Atheense woestyne na die Spartaanse vloot te lok. Boonop het die Spartane Mindarus vervang met Lysander, 'n baie bekwame admiraal. Hierdie faktore veroorsaak die vinnige groei van die Peloponnesiese vloot ten koste van die Atheense. Op soek na geld en nog 'n beslissende stryd moes dwing, het Alcibiades Notium verlaat en geseil om Thrasybulus te help in die beleg van Phocaea.  Alcibiades was daarvan bewus dat die Spartaanse vloot naby was, en daarom het hy byna tagtig skepe verlaat om hulle te sien onder die bevel van sy persoonlike stuurman Antiochus, wat uitdruklik bevel gekry het om nie aan te val nie. Antiochus was ongehoorsaam aan hierdie enkele bevel en het probeer om Lysander in 'n geveg te lok deur die taktiek wat by Cyzicus gebruik is, na te volg. Die situasie by Notium was egter radikaal anders as in Cyzicus, die Atheners het geen verrassing gehad nie, en Lysander was deur woestyne goed ingelig oor hul vloot.  Antiochus se skip is gesink, en hy is deur 'n skielike Spartaanse aanval doodgemaak, en die oorblywende skepe van die lokmag is agterna teruggejaag na Notium, waar die belangrikste Atheense mag onvoorbereid betrap is deur die skielike aankoms van die hele Spartaanse vloot. In die daaropvolgende gevegte behaal Lysander 'n hele oorwinning. Alcibiades keer gou terug en probeer desperaat om die nederlaag by Notium ongedaan te maak deur nog 'n oorwinning te behaal, maar Lysander kon nie gedwing word om die vloot weer aan te val nie. 
Die verantwoordelikheid vir die nederlaag het uiteindelik op Alcibiades geval, en sy vyande het die geleentheid gebruik om hom aan te val en hom uit die bevel te laat verwyder, hoewel sommige moderne geleerdes meen dat Alcibiades onregverdig die skuld gekry het vir Antiochus se fout.  Diodorus berig dat, benewens sy fout by Notium, Alcibiades ontslaan is weens valse beskuldigings wat deur sy vyande teen hom gebring is.  Volgens Anthony Andrewes, professor in antieke geskiedenis, was die uitspattige hoop dat sy suksesse van die vorige somer 'n deurslaggewende element in sy ondergang was.  Gevolglik het Alcibiades homself tot ballingskap veroordeel.  Hy het nooit weer teruggekeer na Athene nie, maar het noordwaarts gevaar na die kastele in die Thraciese Chersonese, wat hy tydens sy tyd in die Hellespont beveilig het. Die gevolge van die nederlaag was ernstig vir Athene. Alhoewel die nederlaag gering was, het dit veroorsaak dat nie net Alcibiades verwyder word nie, maar ook sy bondgenote soos Thrasybulus, Theramenes en Critias.  Dit was waarskynlik die bekwaamste bevelvoerders wat Athene destyds gehad het, en die verwydering daarvan sou tot die Atheense oorgawe slegs twee jaar later, na hul volledige nederlaag by Aegospotami, lei. 
Met een uitsondering het Alcibiades se rol in die oorlog geëindig met sy bevel. Voor die Slag van Aegospotami, in die laaste getuigskrif van sy loopbaan,  erken Alcibiades dat die Atheners op 'n takties benadeelde plek veranker was en het hulle aangeraai om na Sestus te verhuis waar hulle voordeel kon trek uit 'n hawe en 'n stad.  Diodorus noem hierdie advies egter nie, en voer aan dat Alcibiades die generaals Thraciese hulp aangebied het in ruil vir 'n aandeel in die bevel. [h] In elk geval het die generaals van die Atheners, "in ag genome dat die skuld hulle in geval van nederlaag sou heg en dat alle mans dit in geval van sukses dit aan Alcibiades sou toeskryf", gevra om te vertrek en nie naby die ooit weer kamp.   Dae later sou die vloot deur Lysander vernietig word.
Na die Slag van Aegospotami, steek Alcibiades die Hellespont oor en skuil in Hellespontine Phrygia, met die doel om die hulp van die Achaemenidiese koning Artaxerxes te beveilig tegen Sparta.  Alcibiades was een van verskeie Griekse aristokrate wat hul toevlug tot die Achaemenidiese Ryk geneem het na ommekeer tuis, ander beroemdes was Themistocles, Hippias, Demaratos en Gongylos.  Oor die algemeen is dit mildelik verwelkom deur die Achaemenidiese konings, en het hulle grondtoelaes ontvang om dit te ondersteun, en het hulle regeer in verskillende stede van Klein -Asië. 
Baie oor die dood van Alcibiades is nou onseker, aangesien daar teenstrydige rekeninge is. Volgens die oudste hiervan was die Spartane en spesifiek Lysander verantwoordelik.  Alhoewel baie van sy besonderhede nie onafhanklik bevestig kan word nie, is die weergawe van Plutarchus die volgende: Lysander het 'n gesant na Pharnabazus gestuur, waarna sy broer na Phrygia gestuur is waar Alcibiades by sy minnares Timandra gewoon het. [i]
In 404 vC, toe hy op pad was na die Persiese hof, is sy woning omring en aan die brand gesteek. Hy het geen kans gesien om te ontsnap nie en storm toe op sy sluipmoordenaars, met 'n dolk in sy hand, en word doodgemaak deur 'n stortpyl.  Volgens Aristoteles was die plek van Alcibiades se dood Elaphus, 'n berg in Frigië. 
In antieke Griekeland was Alcibiades 'n polariserende figuur. Volgens Thucydides het Alcibiades, wat 'uiters ambisieus' was, die ekspedisie op Sicilië voorgestel om 'deur sy suksesse in rykdom en reputasie te wen'. Alcibiades word nie deur Thucydides verantwoordelik gehou vir die vernietiging van Athene nie, aangesien "sy gewoontes vir almal aanstoot gegee het en veroorsaak het dat die Atheners sake aan ander hande oorgedra het en sodoende die stad verwoes het".  Plutarch beskou hom as "die minste nougesette en mees sorgelose mens".  Aan die ander kant voer Diodorus aan dat hy 'in die gees briljant was en op groot ondernemings ingesteld was'.  Sharon Press van die Brown -universiteit wys daarop dat Xenophon die klem lê op Alcibiades se diens aan die staat, eerder as op die skade wat hy daarvan beskuldig is.   Demosthenes verdedig die prestasies van Alcibiades en sê dat hy wapens geneem het in die saak van demokrasie, wat sy patriotisme toon, nie deur geldgeskenke of toesprake nie, maar deur persoonlike diens.  Vir Demosthenes en ander redenaars het Alcibiades die figuur van die groot man tydens die glorieryke dae van die Atheense demokrasie verpersoonlik en 'n retoriese simbool geword.  Een van die toesprake van Isokrates, wat deur Alcibiades die Jongere gelewer is, beweer dat die staatsman die Athene se dankbaarheid verdien vir die diens wat hy hulle gelewer het.  Lysias, aan die ander kant, het in een van sy redenasies aangevoer dat die Atheners Alcibiades as 'n vyand moet beskou as gevolg van die algemene tenoor van sy lewe, as 'hy betaal met besering die openlike hulp van enige van sy vriende'.   In die Grondwet van die Atheners, Aristoteles bevat Alcibiades nie in die lys van die beste Atheense politici nie, maar in Posterior Analytics hy voer aan dat eienskappe van 'n trotse man soos Alcibiades 'gelykheid is te midde van die wisselvallighede van die lewe en ongeduld van oneer'.   Alcibiades was in sy tydgenote opgewonde oor die vrees vir die veiligheid van die politieke orde.  Daarom het Andocides van hom gesê dat "in plaas daarvan om vas te stel dat hy homself behoort te voldoen aan die wette van die staat, verwag hy dat u moet voldoen aan sy eie lewenswyse".  Sentraal in die uitbeelding van die Atheense staatsman is die beroemde frase van Cornelius Nepos dat Alcibiades "al die Atheners oortref het in grootsheid en grootheid van lewe". 
Selfs vandag nog verdeel Alcibiades geleerdes. Vir Malcolm F. McGregor, voormalige hoof van die Departement Klassiek aan die Universiteit van British Columbia, was Alcibiades eerder 'n skerp dobbelaar as 'n blote opportunis.  Evangelos P. Fotiadis, 'n prominente Griekse filoloog, beweer dat Alcibiades ''n eersteklas diplomaat' was en 'groot vaardighede' het. Sy geestelike kragte word egter nie in balans gebring met sy wonderlike verstand nie, en hy het baie geluk gehad om 'n volk wat vatbaar is vir demagogie, te lei.  K. Paparrigopoulos, 'n groot moderne Griekse historikus, onderstreep sy 'geestelike deugde' en vergelyk hom met Themistocles, maar hy beweer dan dat al hierdie gawes 'n 'verraaier, 'n vermetel en goddelose man' geskep het.  Walter Ellis is van mening dat sy optrede verregaande was, maar dit is paniekbevange uitgevoer.  David Gribble beweer dat Alcibiades se optrede teen sy stad verkeerd verstaan ​​is en meen dat "die spanning wat tot Alcibiades se skeuring met die stad gelei het, was tussen suiwer persoonlike en burgerlike waardes".  Russell Meiggs, 'n Britse antieke historikus, beweer dat die Atheense staatsman absoluut gewetenloos was ondanks sy groot sjarme en briljante vermoëns. Volgens Meiggs is sy optrede bepaal deur selfsugtige motiewe en het sy vete met Cleon en sy opvolgers Athene ondermyn. Dieselfde geleerde beklemtoon die feit dat "sy voorbeeld van rustelose en ongedissiplineerde ambisie die aanklag teen Sokrates versterk het".  Nog meer krities, Athanasios G. Platias en Constantinos Koliopoulos, professore in strategiese studies en internasionale politiek, beweer dat Alcibiades se eie argumente "voldoende behoort te wees om die idee dat Alcibiades 'n groot staatsman was, soos sommige mense nog steeds glo, af te skaf. ".  Sielkundige Anna C. Salter skryf vanuit 'n ander perspektief en noem Alcibiades as 'al die klassieke kenmerke van psigopatie'.  'n Soortgelyke beoordeling word gemaak deur Hervey Cleckley aan die einde van hoofstuk 5 in syne Die masker van gesonde verstand. 
Militêre prestasies Redigeer
Ten spyte van sy kritiese opmerkings, erken Thucydides in 'n kort afwyking dat "sy oorlogsvoering in die openbaar so goed was as wat gewenste was". Diodorus en Demosthenes beskou hom as 'n groot generaal.   Volgens Fotiadis was Alcibiades 'n onoorwinlike generaal en waar hy ook al gegaan het, het die oorwinning hom gevolg as hy die leër op Sicilië gelei het, sou die Atheners 'n ramp vermy het en as sy landgenote sy advies by Aegospotami gevolg het, sou Lysander sou verloor het en Athene sou oor Griekeland geheers het.  Aan die ander kant glo Paparrigopoulos dat die Siciliaanse ekspedisie, wat deur Alcibiades aangevoer is, 'n strategiese fout was.  In ooreenkoms met Paparrigopoulos beklemtoon Platias en Koliopoulos die feit dat die Siciliaanse ekspedisie 'n strategiese fout van die eerste omvang was, wat voortspruit uit 'n "ligsinnige houding en 'n ongelooflike onderskatting van die vyand".  Angelos Vlachos, 'n Griekse akademikus, onderstreep van sy kant af die konstante belangstelling van Athene vir Sicilië vanaf die begin van die oorlog. [j] Volgens Vlachos het die ekspedisie niks van die buitensporige of avontuurlustige gehad nie en was dit 'n rasionele strategiese besluit gebaseer op tradisionele Atheense aspirasies.  Vlachos beweer dat Alcibiades reeds 'n breër plan bedink het: die verowering van die hele Weste.  Hy was van plan om Kartago en Libië te verower, om daarna Italië aan te val en, nadat hy dit gewen het, Italië en Peloponnesus in beslag te neem.  Die aanvanklike besluit van die ecclesia het egter voorsiening gemaak vir 'n redelike militêre mag, wat later onredelik groot en duur geword het vanweë Nicias se eise.  Kagan kritiseer Alcibiades omdat hy nie besef het dat die omvang van die Atheense ekspedisie die diplomatieke plan waarop sy strategie berus, ondermyn het nie. 
Kagan meen dat hoewel Alcibiades 'n bevelvoerder met 'n aansienlike vermoë was, hy geen militêre genie was nie, en sy selfvertroue en ambisies baie verder was as sy vaardighede. Hy was dus in staat tot belangrike foute en ernstige wanberekeninge. Kagan voer aan dat Alcibiades op Notium 'n ernstige fout begaan het om die vloot in die hande van 'n onervare beampte te laat, en dat die grootste deel van die eer vir die briljante oorwinning by Cyzicus aan Thrasybulus toegewys moet word.  In hierdie uitspraak stem Kagan saam met Cornelius Nepos, wat gesê het dat die Atheners se uitspattige mening oor Alcibiades se vermoëns en dapperheid sy grootste ongeluk was. 
Press beweer dat "alhoewel Alcibiades op grond van sy optrede in die Hellespont as 'n goeie generaal beskou kan word, dit nie op grond van sy optrede op Sicilië beskou sou word nie", maar "die sterkpunte van Alcibiades se optrede as generaal swaarder as sy foute ". 
Vaardigheid in redelike redigering
Plutarchus beweer dat "Alcibiades naas sy ander gawes 'n mees bekwame spreker was", terwyl Theophrastus beweer dat Alcibiades die beste in staat was om te ontdek en te verstaan ​​wat in 'n gegewe geval vereis word. Nietemin sou hy te midde van sy toespraak dikwels struikel, maar dan sou hy voortgaan en met alle omsigtigheid ter wêreld te werk gaan.  Selfs die lisp wat hy gehad het, wat deur Aristophanes opgemerk is, het sy toespraak oortuigend en vol sjarme gemaak.   Eupolis sê dat hy 'prins van sprekers was, maar in die mees onbekwame spraak' , dit wil sê, meer welsprekend in sy privaat gesprekke as wanneer hy voor die ekklesia spreek. Demosthenes onderstreep op sy beurt die feit dat Alcibiades as "die vaardigste spreker van die dag" beskou is.  Paparrigopoulos aanvaar nie die mening van Demosthenes nie, maar erken dat die Atheense staatsman sy saak voldoende kan ondersteun.  Kagan erken sy retoriese krag, terwyl Thomas Habinek, professor in klassieke styl aan die Universiteit van Suid -Kalifornië, meen dat die redenaar Alcibiades by elke gegewe geleentheid blyk te wees wat sy gehoor nodig het.   Volgens Habinek het die mense op die gebied van redenaars gereageer op die liefde van Alcibiades met hul eie liefde. Daarom was die redenaar "die instelling van die stad wat met homself praat en liefhet".  Volgens Aristofanes, "Athene smag na hom en haat hom ook, maar wil hom terug hê". 
Antieke komedie het Alcibiades nie ontsien nie en verhale getuig van 'n epiese konfrontasie tussen Alcibiades en Eupolis wat lyk soos dié tussen Aristofanes en Cleon.  Hy verskyn ook as 'n karakter in verskeie Sokratiese dialoë (Simposium, Protagoras, Alcibiades I en II, sowel as die gelyknamige dialoë deur Aeschines Socraticus en Antisthenes). Na bewering gebaseer op sy eie persoonlike ervaring, beskryf Antisthenes die buitengewone fisieke krag, moed en skoonheid van Alcibiades en sê: "As Achilles nie so lyk nie, was hy nie regtig aantreklik nie."  In sy verhoor moet Sokrates die poging om hom skuldig te hou weerlê vir die misdade van sy voormalige studente, insluitend Alcibiades,.  Daarom verklaar hy in Verskoning: "Ek was nog nooit iemand se onderwyser nie". 
Alcibiades word gereeld in kuns uitgebeeld, beide in Middeleeuse en Renaissance -werke, sowel as in verskeie belangrike werke uit die moderne literatuur.  Hy was die hoofkarakter in historiese romans van skrywers soos Anna Bowman Dodd, Gertrude Atherton, Rosemary Sutcliff, Daniel Chavarria, Steven Pressfield en Peter Green. 
Kopkrappers / Indiana Jones en die lot van Atlantis
In die verlore dialoog sê Hermokrates dat Critias Egipties in Grieks verkeerd vertaal het en 'n tienvoudige fout gemaak het toe hy die afstand van Atlantis tot Griekeland en die tydperk waarin dit bestaan ​​het, aangehaal het. Sokrates sê dan dat die werklike getalle tien keer minder moet wees, aangesien 'n tienvoud groter is belaglik. Waarom noem Indy en al die ander karakters dit dan as "Plato se tienvoudige nommerfout"? Die fout is die van Critias. Plato het eenvoudig daaroor geskryf in sy dialoë. Hoe dom is dit tog dat Hermokrates die Egiptiese nommering goed genoeg ken om te besef dat Critias met 'n faktor tien verkeerd was, maar nie weet of dit 'n vermenigvuldiging van tien of 'n afdeling van tien is nie? Hy sê basies: "Ek weet jy is verkeerd Critias, maar ek weet nie HOE jy verkeerd is nie."
Dit kan óf wees omdat dit Plato se boek is, óf omdat Plato nie die moeite doen om Critias reg te stel nie, dus is Plato ook verkeerd.
Ek dink dat die aard van geskrewe antieke Griekse filosofiese dialoë hier opgemerk moet word. Dit was nie transkripsies van gesprekke wat eintlik gebeur het nie, maar 'n literêre hulpmiddel vir die skrywer om filosofiese kwessies te ondersoek en hul standpunte te bevorder. Uiteindelik moet dit wat in die dialoog gesê word, toegeskryf word aan Plato, ongeag wie in die dialoog gesê word dat dit gesê word.