Bybelskool » 2 Korintiërs 12 – As ek swak is, is ek sterk
Paulus brei hier uit oor die paradoks van sy ervaringe, verbluffende hoogtepunte en uitmergelende laagtepunte (12:1-10) en weer oor sy besorgdheid oor die Korintiërs wat hy met die metafoor van 'n ouer teenoor kinders uitdruk (12:11-21).
Dit lyk op die oog af asof Paulus van 'n ander persoon as hyself praat in vers 2-4. Dit is egter waarskynlik dat Paulus hier oor homself in die derde persoon skryf, en wel om die volgende redes: 1) hy is besig om sy apostoliese gesag te verdedig, en dit sou nie sin maak om oor iemand anders se gesigte en openbarings te skryf nie; 2) Ons lees op 'n paar ander plekke van gesigte wat hy gehad het (vgl. Hand. 9:3; 16:9; 22:17; 27:24; Gal. 1:12); 3) vers 6 is 'n verskuilde aanduiding dat dit wel hy is: "al sou ek wil roem, sal ek tog nie dwaas wees nie, omdat ek die waarheid sal praat;" en 4) hy wil nie eintlik oor iets praat waaroor hulle nie 'n oordeel sal kan uitspreek nie, maar nou dwing hulle hom op dwaas te wees, om die aansprake van die valse apostels te troef.
Let ook op hoe Paulus die merktekens van 'n apostel uitspel: tekens, wonders en kragtige dade (vers 12). Dit kan ook as 'n meetinstrument aangelê word vir mense vandag wat graag die term apostel op hulle eie bediening van toepassing wil maak.
Hy is ook baie duidelik oor wat sy doel met sy bediening aan hulle is: "Alles wat ons doen, geliefdes, is in belang van julle geestelike opbou." En hy is baie besorgd dat hulle onderlinge twis en afguns hulle van die pad af kan verlei.