Grigory Efimovich Rasputin - Inligting - 2022
Hierdie persoonlikheid het 'n belangrike rol in die geskiedenis van Rusland gespeel. Legendes en anekdotes word oor hom geskryf, historiese en nie so films word gemaak nie, hulle het bonatuurlike eienskappe, waaronder seksuele krag.
Danksy sy vriendskap met die familie van die laaste Russiese tsaar, het die eenvoudige boer wêreldwyd roem verwerf. Rasputin se roem was dubbelsinnig, hy is bewonder en aanbid, maar hy is ook gevloek, beskou hom as 'n voorvanger van die val van die tsaristiese regime.
Dit is nie toevallig dat so 'n blink figuur by baie mense ingemeng het nie, wat die rede vir die moord op die ouderling geword het. Wie was hy regtig? 'N Heilige of 'n skelm? Kom ons probeer dit agterkom deur sommige van die mites oor Grigory Rasputin te ontknoop.
Rasputin is in 1864 (1865) gebore. Baie teenstrydige gegewens oor die geboortejaar van Grigory Efimovich. Historici stem saam dat hy tussen 1864 en 1872 gebore is. Die derde uitgawe van die Great Soviet Encyclopedia is van mening dat dit 1864-1865 was. In werklikheid is die geboortegisters van die dorp Pokrovskoye, waar Rasputin gebore is, bewaar. Die jare 1862-1868 het net oorleef. Die geboorte van verskeie kinders by Efim Yakovlevich is aangeteken. Gedurende hierdie periode is hulle almal in die kinderjare dood. Maar daar is niks geskryf oor die geboorte van Gregory nie. Maar in die rekords van die Al-Russiese sensus vir 1897 word daar melding gemaak van hom. Grigory Efimovich het aangedui dat hy 28 jaar oud is, wat vertrou kan word. Dus is Rasputin in 1869 gebore.
Rasputin het 'n kragtige liggaam gehad. Die feit dat Rasputin 'n sterk en gesonde man was, is 'n mite. Hy was 'n man met 'n kort statuur, fisies nie baie sterk en sieklik in sy jeug nie. In 1980 is die film "Agony" in Pokrovskoye vertoon, maar die ou mense wat Rasputin onthou, het gesê dat die hoofkarakter nie soos sy prototipe gelyk het nie. Hy was glad nie so groot en verskriklik nie, maar selfs swak, bleek, met gesonke oë en 'n uitgeputte voorkoms. Die beskrywing van Rasputin word in polisiedokumente bewaar. Die liggaamsbou van die ouderling was gemiddeld, die gesig was langwerpig, die neus was matig, die baard was rondom, en die algemene tipe was inheems Russies. Daar word gereeld geskryf dat Rasputin se hoogte 187-193 sentimeter was, maar dit kan nie waar wees nie.
Rasputin is 'n nie-inheemse van. Toe Rasputin pas die hof begin binnekom, begin hulle sê dat sy van 'n skuilnaam is wat die gedrag van hierdie persoon aan die lig bring. Hulle het selfs die 'regte' van van die ouderling Vilkin genoem. In werklikheid word hierdie van gereeld gevind in die registers van die Pokrovskoye-dorp. In die algemeen het sewe gesinne met so 'n familienaam daarin gewoon. In Siberië is hierdie van meestal algemeen, afgelei van die woord "kruispad" (vurk, kruispad). Diegene wat op sulke plekke gewoon het, word Rasputins genoem, wat later in Rasputins omskep is. In 1862 het landelike rekords die huwelik van die boer Efim Yakovlevich Rasputin en Anna Vasilievna Parshukova, die toekomstige ouers van Grigory, aangeteken.
Rasputin het sy gesin nie eens in sy liefdesverhoudinge onthou nie. Tydgenote het opgemerk dat die ouderling nie van sy vrou vergeet het nie en haar opreg liefgehad het. Rasputin is op agtienjarige ouderdom getroud. Van die sewe kinders wat gebore is, het net drie oorleef. Die gesinslewe het gelukkig begin, maar na die dood van die eersgeborene het Gregory verander. Hy het dit verstaan ​​as 'n verskriklike teken van God se toorn in reaksie op 'n gebrek aan geloof. Nadat hy reeds sy invloed gekry het, het Rasputin sy dogters na St. Petersburg verhuis om hulle 'n goeie opvoeding te gee. Sy vrou het hom een ​​keer per jaar in die hoofstad besoek, en reageer kalm op die skinder oor haar man en nie vir hom skandale nie. Daar word gerugte dat Praskovya selfs een van die minnares se man se minnaresse uit haar huis getrek het. Tydens die ondervraging van Lokhtina, wat die sentrale figuur van die skandaal geword het, het die volgende egter duidelik geword. Sy vrou het die gas regtig aan die hare getrek, maar slegs in reaksie op beskuldigings van gierigheid. Daar was dus geen sprake van jaloesie nie.
Rasputin was geweldig ryk. Diegene wat aanspraak maak op Rasputin se mag oor die tsaar, en daarom oor die hele land, maak 'n logiese gevolgtrekking dat die ouderling geweldige rykdom het. En dit lyk logies, gegewe die feit dat baie welgestelde klante hom met persoonlike versoeke omgedraai het. As dankbaarheid het hulle beduidende bedrae gelaat. Maar die skeppers van hierdie mite omseil die vraag of Rasputin al hierdie geld vir homself bewillig het. Sommige daarvan het hy regtig aan homself spandeer. Die ouderling het vir hom 'n twee-verdiepinghuis in sy dorpie gebou en 'n duur pelsjas gekoop. In vergelyking met die herehuise wat vandag deur die moderne elite gebou word, lyk sy huis in die dorp Pokrovskoye baie beskeie. En Rasputin het nooit sy eie behuising in die hoofstad gehad nie. Selfs die woonstel in Gorokhovayastraat was nie sy eiendom nie, maar is deur sy aanhangers verhuur. So waarheen het al die res van die geld heen gegaan? Die spesiale dienste het Rasputin se bankrekeninge nagegaan en geen beduidende fondse daar gevind nie. Maar die feit dat hy ernstige somme aan liefdadigheid bestee het, is 'n feit. Rasputin het baie persoonlike fondse toegewys vir die oprigting van kerke. Na die dood van die "welgestelde" ouderling het sy gesin om die een of ander rede in armoede begin leef. Kon dit met so 'n ryk man gebeur het?
Rasputin was 'n lid van die bende-diefstalbende. Dit is een van die eerste mites wat verskyn het ná die verskyning van die ouderling in St. Petersburg. Hulle het gesê dat dit perdstyl was wat die begin van 'n man se arbeid geword het. Daar is egter in wese geen bewyse van so 'n beskuldiging nie. Die mite verskyn danksy die woorde van 'n mede-dorpenaar Rasputin, Kartavtsev, wat in 'n privaat gesprek gepraat is. Hy beweer dat hy op een of ander manier die diefstal van sy perde gesien het; tussen die indringers het hy Rasputin gesien. Maar die misdadigers is deur die polisie betrap, en die byeenkoms van die dorpie is gevonnis vir verskillende strafversagtings. Om een ​​of ander rede het Grigory Efimovich van hierdie straf ontsnap. En as u dink dat hy die polisieman op een of ander manier kon oorhaal, dan kan hy beslis nie wegkom van die vergelding van bure as hy skuldig was nie. En die getuienis van Kartavtsev ly aan 'n gebrek aan logika. Waarom het die eienaar kalm gewaak toe sy eiendom gesteel is en die misdadigers nie keer nie? As Rasputin regtig 'n dief was, sou hy die respek van sy medeboere verloor het. Maar dit is bekend dat hulle hom die res van hul lewe vereer het. Heel waarskynlik het Rasputin se persoonlike vyand bloot sy getuienis uitgemaak, wat onmiddellik deur die pers opgeneem is, gretig vir 'n gewaarwording. In 1915 het 'n Siberiese koerant probeer om hierdie gerug te laat herleef. Toe draai Rasputin persoonlik na die redakteur en vra om feite om hierdie inligting te ondersteun. En die koerant kon niks vind nie, wat ook opvallend is.
Rasputin was 'n sektaris. Daar is gesê dat Rasputin 'n lid van die berugte Khlyst-sekte was. Haar aanhangers het geglo dat hulle gered kon word met behulp van self-vlaglegging en die storting van sonde, dit wil sê orgies. Inderdaad, sulke verenigings het in die Russiese Ryk onwettig opgetree. Die Khlysty, vermom as ware Christene, het op so 'n manier gesondig dat hulle niks met gewone Ortodoksie te doen gehad het nie. Dit was net dat iemand regtig wou wys dat die geestelike mentor van die koninklike familie lid is van 'n immorele en pseudo-godsdienstige samelewing. Net Rasputin het nie sulke roem verdien nie. Dit blyk uit die resultate van 'n spesiale ondersoek wat in 1903-1912 deur die Tobolsk Spiritual Consistory uitgevoer is. Die ondersoekers het 'n baie groot werk gedoen, onderhoude gevoer met Rasputin se medeboere en sy lewe bestudeer. Al die kennisse van die ou man het gesê dat hy 'n eerlike en diep godsdienstige persoon is wat aktief preek en op geen manier by sektarisme betrokke is nie. En alhoewel daar gesê is dat Rasputin genoeë hou met waaiers in die bad, is hierdie mite ook nie bewys nie. Alhoewel dit vinnig duidelik geword het dat Rasputin se verbintenis met die Khlystiete 'n fiksie was, het die Tobolsk-aartsbiskop Eusebius op 'n tweede ondersoek aangedring. Die agente het Grigory Efimovich voortdurend gemonitor, maar dit het geen inligting verskaf oor sy verbintenisse met die sekte nie. Gevolglik het die konsistorie op 29 November 1912 besluit om die saak van die Khlysty-boer Grigory Rasputin te sluit en hom heeltemal onskuldig te bevind.
Rasputin was 'n noemenswaardige lawaai. Hierdie mite verskyn in 1915, toe generaal Dzhunkovsky, die hoof van een van die spesiale dienste, die tsaar 'n nota gewys het. Daar word gesê dat Rasputin in die Moskou-restaurant "Yar" in Maart dieselfde jaar 'n eenvormige brak gemaak het. Daar word beweer dat Grigory Efimovich onbehoorlik gedra het: hy het baie gedrink, die dames met onbehoorlike voorstelle gepla en selfs sy broek uitgetrek. Die koning, omdat hy die aard van sy mentor geken het, het die laster nie geglo nie en het sy adjudant Sablin opdrag gegee om die voorval te ondersoek. Die beampte wend hom tot Dzhunkovsky met 'n versoek om vir hom skriftelike getuienis te lewer van die persone wat die aand in die restaurant was. En toe blyk dit dat hierdie dokumente eenvoudig nie bestaan ​​nie. Sablin kon nie ooggetuies vir dié oortredings vind nie. Maar daar was mense wat gewys het dat Rasputin die aand baie ordentlik in die instelling gedra het.
Rasputin was die de facto heerser van Rusland. In daardie jare is baie tekenprente op Rasputin gepubliseer. Een van hulle het hom uitgebeeld as 'n reus wat die klein tsaar Nicholas II in sy vuis gehou het. Vandag is 'n mite baie gewild waarvolgens Rasputin die laaste jare van die bestaan ​​van die Russiese Ryk regeer het. Maar 'n studie van die feite dui daarop dat dit ver van die geval is. Met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Rasputin die tsaar byvoorbeeld tot soveel as 15 telegramme gestuur, met 'n beroep op Rusland om die konflik te betree. Maar die koning het nie met hierdie mening saamgestem nie, nadat hy die wêreldmoord opgetree het. Vroeër, in 1911, het Rasputin die tsaar versoek om nie Stolypin saam met hom na Kiëf te neem nie. Grigory Efimovich het geglo dat die minister in sterfgevaar was. Maar Nikolai het hierdie advies, wat die beroemde hervormer sy lewe gekos het, van die hand gewys. Daar is baie voorbeelde daarvan dat die tsaar nie die portefeuljes van predikante aan die mense gegee het wat Rasputin aanbeveel het nie. En Nikolai het sy siening oor die oorlogvoering geïgnoreer. Hy het byvoorbeeld nie in die omgewing van Riga aangeval nie en ook nie die offensief naby Kovel stopgesit nie. Dit word duidelik dat dit die Russiese keiser was wat die land regeer, met 'n beslissende en enigste stem in die beslissing van belangrike staatskwessies. Rasputin kon soms net raad gee.
Rasputin was die liefhebber van die keiserin Alexandra Feodorovna. Wat regtig in die slaapkamer van die gekroondes gebeur het, is moeilik om uit te vind. Daar is trouens geen betroubare gegewens dat sulke verskillende mense deur iets anders as godsdienstigheid gekoppel is nie. Die gerug oor die obsessiewe gedrag van die tsarina is van stapel gestuur met 'n heeltemal voor die hand liggende betekenis - om Nicholas en sy gesin te laster. Reeds in ons tyd het die groep "Boney M" in hul lied tot die mite gekeer en direk gesing: "Rasputin is die minnaar van die Russiese koningin." Die kommunikasiemetodes tussen Rasputin en sy bewonderaars het nie selfmoord beteken nie. Die ouderling streel die vrouens uit en bring hulle in 'n bewende toestand. Toe het hy opgehou klap en gebid om die sonde van welwillendheid te vergewe. Dit is waarskynlik dat Rasputin hierdie vorm van innige vriendskap met Alexandra Fyodorovna en haar beste vriendin, die diensmeisie Anna Vyrubova, gehad het. Maar daar is teenbewyse vir hierdie mite: die avonturier Nadezhda Voskoboinikova het as slavin vir Vyrubova gewerk. Sy het haarself 'n doelwit gestel: om sensasionele bewyse te vind van Rasputin se liefdesverhouding met die koningin. Die diensmeisie het voortdurend na die 'liefhebbers' begin spioeneer en afluister, maar kon niks kry nie. Selfs Voskoboynikova is gedwing om openlik te erken dat daar geen fisiese nabyheid tussen Alexandra Fedorovna en Rasputin was nie.
Die erfgenaam van die troon, Alexei Nikolaevich, was die seun van Rasputin. Die mite van die liefdesverhouding van die keiserin het tot hierdie een gelei. Eers nou was daar nie net feite oor die verraad van Alexandra Fedorovna met Rasputin nie, sy kon eenvoudig nie 'n seun van hom gebaar het nie. Die feit is dat Alexei Nikolaevich in die somer van 1904 gebore is, en die keiserin eers in die herfs van 1905 met die ouderling ontmoet het.
Rasputin was 'n heilige man wat gely het vir sy geloof. Alhoewel hy die gerugte en mites oor die vreemdhede in die seksuele gedrag van Rasputin, sowel as sy dronkenskap, tersyde stel, is sy deelname aan die aanstelling van ministers 'n historiese feit. Natuurlik het die ouderling dit gedoen om sekere kringe te behaag en nie oninteressant nie. Daar is bewyse dat Rasputin betrokke was by diefstal in die weermag en selfs spioenasie. Die aanstelling van Dobrovolsky as Minister van Justisie het Grigory Efimovich byvoorbeeld honderdduisend roebels gebring. En danksy die avonturier Manasevich-Manuilov, kon die Duitsers militêre geheime van Rasputin ontdek. Die ouderling het nie gely vir sy geloof nie. Regs en links het daarvan gedroom om hom te verwyder - Rasputin het 'n pynlik sterk en onbeperkte invloed op die tsaar gehad.
Rasputin was 'n leek. Hierdie mite word voortdurend gerepliseer in verskillende verhale oor Rasputin. Daar is baie feite wat hierdie mite ondersteun. Maria Vishnyakova het dus as onderwyser vir kinders gewerk. Sy was een van die bewonderaars van Pokrovskoye en het later verklaar dat Rasputin haar snags verkrag het. Net die dag was daar baie gaste in die huis, en niemand het die gille gehoor nie. En selfs vir Nicholas II self kon die onderwyser hierdie feit nie bevestig nie, omdat hy vanweë laster ontslaan is. 'N Ander slagoffer, non Ksenia Goncharenkova, beweer dat sy ernstig en permanent verlei is deur die ouderling. Maar die ondersoek het getoon dat die vrou Rasputin nie eers persoonlik geken het nie, omdat sy hom net 'n paar keer van ver af gesien het. Hulle het geskryf dat Rasputin se meesteres Anna Vyrubova se eredienste was. Maar in werklikheid is hulle verbind deur suiwer en ongeïnteresseerde vriendskap. Na die Februarie-rewolusie het Vyrubova 'n mediese ondersoek ondergaan, wat getoon het dat die 'slagoffer van die verval' eintlik 'n maagd was! Interessant genoeg, ná die omverwerping van die outokrasie, het die Voorlopige Regering 'n spesiale kommissie opgerig wat veronderstel was om die figure uit die onlangse verlede na die oppervlak te bring, insluitend Rasputin. Die doel was veral om die waarheid van die gegewens oor die ouderling in die boek van "Holy Devil" van Iliodor uit te vind. Die kommissie het egter uitgevind dat daar nog geen slagoffers van seksuele misbruik bestaan ​​nie, skandalige briewe bestaan ​​eenvoudig nie. Ter wille van geregtigheid moet gesê word dat Rasputin kontak met prostitute gehad het. Hy het aan sy vriend, die sakeman Filippov, erken dat hy lief is om na 'n naakte vroulike liggaam te kyk. Maar terselfdertyd het Rasputin geen seksuele aksies onderneem nie. Inligting hieroor is in die polisieverslae opgeneem. Een van die priesteresse van die liefde het gesê dat Rasputin, wat na haar toe gekom het, gevra het om uit te trek, 'n paar minute lank gekyk en huis toe gegaan het. Dit is al die misleidings wat aan hierdie buitengewone persoonlikheid toegeskryf word.
Rasputin was 'n seksreus. Vandag is die mite modieus dat Rasputin nie net baie minnaresse gehad het nie, maar ook aan priapisme gely het en 'n pynlike lang ereksie beleef het. Psigiaters wat die persoonlikheid van Rasputin bestudeer het, het egter tot die gevolgtrekking gekom dat hy 'n histeriese tipe persoon was, wie se seksuele vermoëns baie beskeie was. Die ou man het heel waarskynlik 'n swak krag gehad, en sy hiperseksualiteit het gebuk gegaan. Sulke ongebreidelde gedrag in hierdie verband het hom toegelaat om sy eie minderwaardigheid te verberg.
'N Lid van Rasputin word in St. Petersburg aangehou.Die land se enigste museum vir erotiek bevat 'n reuse-penis van 30 sentimeter. Die organiseerder van die instelling, uroloog Igor Knyazkin, beweer dat hierdie orgaan aan Rasputin self behoort het. Hy vertel hoe hy 'n penis by private versamelaars gekoop het. Saam met hierdie deel van die liggaam was ou foto's en briewe. Daar is trouens geen bewyse dat die orgaan regtig aan die groot ou man behoort het nie. Knyazkin het 'n ondersoek gedoen, wat getoon het dat die enorme penis inderdaad meer as 80 jaar oud is. Maar Rasputin se eie DNA het nie oorleef nie, so daar is eenvoudig niks om mee te vergelyk nie. Nietemin het die pragtige mite wortel geskiet, wat die eienaar van die "skat" materiële inkomste in die vorm van nuuskierige besoekers bring.
Rasputin was 'n Duitse spioen. Die Russiese leër is onderdruk deur nederlae, en die skuldige van alle probleme was nodig. Dit is hoe die mites oor die spioen Rasputin verskyn het, aan wie die Duitse koningin al die geheime vertel, en hy dit aan vyandelike intelligensie verkoop. Hierdie vraag het die hofdienaars ook geïnteresseerd, wat nie gehuiwer het om die koningin te volg en selfs haar briewe te lees nie. Maar selfs mense neutraal teenoor Rasputin het geglo dat hy bloot militêre geheime uitblaas. Later, tydens die ondersoek, het die diensmeisie Vyrubova gesê dat die geheime kaart van die tsaar in sy geslote kantoor was, waar selfs kinders nie toegelaat is nie. In die familiekring het Nikolai nooit oor militêre aangeleenthede gepraat nie. Maar uit die briewe van die keiserin blyk dit dat sy bewus was van die militêre strategie van die Russiese leër, en vertrou dit op haar vriend. Rasputin het dus geheime geken en kon 'n onwillekeurige spioen word, omdat daar geheime Duitse agente in sy omgang was.
Rasputin was 'n charlataan. Die ander uiterste is om Grigory Efimovich 'n heilige te noem. So wie was hy regtig? U hoef net na die feite van sy aktiwiteite te kyk. Rasputin was die man wat die erfgenaam van Alexei gehelp het in sy stryd teen hemofilie. Na Rasputin se behandeling het die seun merkbaar herstel. Daar is geen twyfel dat die ouderling 'n kragtige, hipnotiese geskenk het, wat mense letterlik programmeer om te herstel om hul lewens te verander nie. Dit is geen toeval dat diegene wat met hom wou kommunikeer en genees word, voortdurend na Rasputin gekom het nie. Selfs as u die goddelike basis van die invloed van die ouderling bevraagteken, kan u sy talente van geestelike invloed nie vermy nie. Hy was beslis nie 'n charlataan nie, hy was 'n talentvolle, helder en kontroversiële persoon, volgens die wil van historiese gebeure en lot, wat deur baie mites gediskrediteer is.