Dit was 'n baie warm en bedompige aand, en almal het moeg en afgemat gevoel. Toe Moeder vir klein Jessie sê om bed toe te gaan, was sy vir 'n wonder maar te bly. Toe die lig egter afgeslaan was, het sy 'n bietjie bang gevoel, want daar in die verte het sy die donderweer gehoor, en so nou en dan was daar flitse weerlig.
Toe het die reën saggies begin val. Onder die gereent het sy aan die slaap geraak. Hoe lank sy geslaap het, het sy nie geweet nie; dit moes 'n hele paar uur gewees het, maar vir haar was dit soos 'n paar minute. Iets het haar wakker gemaak: dit was haar Moeder se stem, en daar was vrees in die stem.
"Jessie, Jessie, staan gou op!" het Moeder gesê terwyl sy haar skud. Toe Jessie wakker was, het sy 'n vreeslike gedreun gehoor - sy het nog nooit so iets gehoor nie. Dit was 'n gedreun soos baie donderslae in een.
Toe het hulle 'n harde slag gehoor - dit was die bure se huis wat deur die wind verbreek is. Daar was weer 'n harde slag - dit was die huis aan die oorkant van die straat. "O Here, bewaar ons tog!"
Vandag bedreig 'n vreeslike storm die hele wêreld, en baie mense is bang omdat hulle die storm hoor kom, maar Jesus wil nie hê dat ons bang moet wees nie. Hy wil hê dat ons Hom met ons hele hart moet vertrou. Al gebeur daar ook wat, sal Hy ons bewaar, en ons moet glo dat Hy op Sy eie tyd die goed oor die kwaad sal laat seëvier. Hy fluister die volgende beloftes aan ons: "Hy wat in die skuilplek van die Allerghoogste sit, sal vernag in die skaduwee van die Almagtige, ...Jy hoef nie te vrees vir die skrik van die nag, of vir die pyl wat bedags vlieg nie...Die Allerhoogste het jy jou beskudding gemaak. Geen onheil sal jou tref en geen plaag naby jou tent kom nie." (Ps. 91: 1-10).
Hy verseker ons dat Sy ewige arms onder ons is - arms van liefde wat onder ons en oor ons is, net soos die arms van die Vader en Moeder wat oor Jessie was. Wanneer die storm losbreek, sal Jesus nie sy beloftes vergeet nie. Laat ons nie vergeet om te bid en altyd te bid nie.
Wat se lawaai is dit daar in die tuin! Daar is gegil en geskreeu, so erg dat Moeder besluit het om te gaan kyk wat aan die gang was. En wat sou sy sien? George en Janet het woes op die grond gestoei; hulle het gekrap en geskop en dinge vir mekaar gesê wat ek nie hier kan neerskryf nie.
"Loop maak jou werk in die tuin klaar, George; en kom jy hier, Janet," het Moeder gesê. Ewe gedwee het Janet saam met haar Moeder gegaan na die eetkamer; sy het die ergste verwag. Sy het vreeslik gelyk; haar hare was deurmekaar; haar rok was geskeur; haar kouse het afgehang, en sy was vaal van die stof!
"Ek is moeg hiervoor," het Moeder gesê. "Dis die derde skoon rok wat jy vandag aangetrek het, en kyk hoe lyk dit! Jy gedra jou soos 'n wilde ding, net soos 'n wilde dier in die bos. Ek glo nie dat selfs 'n dier so 'n lawaai sou maak soos jy nie. Regtig Janet, hierdie soort gedrag moet ophou. Ek wil hê dat jy 'n verfynde dame moet wees en nie 'n wildemens nie; verstaan jy?"
"Nou ja," het Moeder gesê, "dit moet nie weer gebeur nie, of dinge sal baie skeef loop. Jy moet leer om jou te gedra - maar wag bietjie, daar klop iemand. Jy moet liewer wegkruip, want besoekers kan jou nie in so 'n toestand sien nie. Kruip hier agter die rusbank weg voordat hulle jou sien."
Moeder het die deur oopgemaak. Dit was die predikant se vrou en hulle dogterjie, Clarice. Dit was sommer 'n vriendelike besoek, en Moeder het hulle gevra om in te kom. Daar agter die rusbank kon Janet nie haar oë van Clarice of hou nie. Sy was so deftig! Haar hare was so mooi gekam, en sy het 'n pragtige rokkie aangehad. Hoe het haar skoentjies geblink! Sy was so skoon, en so goedgemanierd. Sy het Moeder baie deftig gegroet, en toe stil gaan sit. Sy het nie gepraat as daar nie met haar gepraat is nie.
En hoe musikaal was haar stem wanneer sy praat! Sy het so vriendelik geglimlag dat dit 'n genot was om te aanskou.
"En hoe gaan dit met u dogterjie," het die predikant se vrou gevra. Moeder het so 'n ongemaklike hoesie gegee en gesê: "Heeltemal goed, dankie."
"Sy speel seker buite?" het die predikant se vrou gesê. Moeder het weer gehoes en 'n bietjie gebloos ook. "Sy het feitlik die hele dag buite gespeel," het sy gesê, terwyl Janet nog 'n bietjie dieper wegkruip agter die bank. Sy kon nou nooit te voorskyn kom voor daardie deftige dogtertjie nie. Sy het nog nooit so vuil gevoel as juis op daardie oomblik nie, en sy het ook nog nooit so skaam gevoel nie. Eindelik, na wat vir Janet 'n ewigheid was, het die besoeker gegroet en geloop. Hoe bly was Janet om uit haar skuilplek te kom. "Wat 'n liewe dogtertjiie" het sy gesê. "Dis dammer dat jy nie met haar 'n bietjie kon gespeel het nie."
Sommer daar en dan het Janet besluit om nie meer so wild te wees nie, en dat sy ook 'n deftige dametjie wil wees net soos daardie dogtertjie.