As iemand wat so tussen die twee fenomene sit (Voëlvry en Fokofpolisiekar), is dit vir my vreemd hoe elke generasie dieselfde ou demone (of is dit nou engele?) moet doodmaak, maar ook hoe elke generasie dink hulle doen dit vir die eerste keer. Dink maar aan die verskeidenheid improvisasies wat in populêre films gebruik word en nie as ontoeganklik beskou word nie. In Die ander een is ek is die vermenging van tekssoorte en verwysingsvelde weldeeglik gemotiveer en logies. Ook die seun se vrees is funksioneel en illustreer sy lewensdrang en doodsvrees. Die moeder en die dogters van die elwekoning, wat slegs genoem word en nie self optree nie, word in die elwekoning se stryd om die kind betrek as lokmiddele. Die gedig tref my weens die gewigtigheid vd strekking (swaartillend,ja)asook die gewig vd segging – lg. so swaar soos ‘n kubieke meter ystererts van Sishen. Myns insiens moet mens JUIS politiseer; jy moet net REG politiseer!!