Gedagtes oor die Kerklike Tug: Deel 1 - Willie Jonker
Gedagtes oor die Kerklike Tug: Deel 1
GEDAGTES OOR DIE KERKLIKE TUG
Die Kerkbode, lxxviii (15), 10 Oktober 1956, 665 – 666
Hier is daar maar net een antwoord moontlik, en dit is ’n baie besliste: Ja! En die redes waarom hier alleen maar ja gesê kan word, is so duidelik, dat enige persoon wat Bybels probeer dink, met hulle sal moet instem.
(b) Wat hierbo genoem is, is egter nog maar die mees uiterlike rede waarom die tug noodsaaklik is. Daar is ’n gewigtiger rede, en dit is die feit dat die Kerk, solank dit op aarde is, blootgestel is aan versoeking en dwaling. Die Kerk is op aarde nog midde in die sonde en die sonde is nog midde in die Kerk. Veel stryd van binne en buite kenmerk die bestaan van die Kerk in hierdie bedeling, en die gevolg is dat die Kerk gedurig blootgestel is aan die moontlikheid van dwaling en leuen. Op die weg van heiligmaking het die Kerk op aarde nog maar min gevorder, en gevolglik is die Kerk soos ’n akker wat gedurig geskoffel en soos ’n boom wat gedurig gesnoei moet word. Solank die ou mens nog in die gelowige aanwesig is, solank bly die tug noodsaaklik om alle verkeerde groei in die Kerk sover moontlik teen te gaan.
As kenmerke van die ware Kerk noem ons Kerk in een van sy belydenisskrifte (Nederlandse Geloofsbelydenis, artikel 29) die suiwer verkondiging van die Woord, die suiwer bediening van die sakramente volgens die instelling van Christus en die handhawing van die tug. Waar die kerklike tug nie gehandhaaf word nie, is daar geen waarborg dat die Woord en die sakramente suiwer bewaar word nie. Verslapping van die tug is dus teken van kerkverval en loop daarop uit dat die kenmerke van die ware Kerk in ’n bepaalde Kerk al meer verdof en later verdwyn.
So is die handhawing van die tug uiteindelik vir die Kerk ’n saak van gehoorsaamheid. As daar in die Kerk sprake is van tug, dan spreek dit vanself dat dit met straf en afransel en boete niks te make het nie, laat staan nog dat dit die weg sou wees waarlangs ’n klompie liefdelose mense (die Kerkraad) geleentheid sou vind om andere liefdeloos te kasty terwyl hulle self tog ook sondig is. Ons hoop om later op hierdie vraag weer terug te kom. Maar hier kan ons tog baie beslis sê dat die tug eenvoudig vir die Kerk beteken dat hy gewillig word om aan God meer gehoorsaam te wees as aan die mense. ’n Kerk wat geen tug toepas nie, omdat hy bang is om mense van hom te vervreem, speel met die evangelie, laat mense onder die indruk dat alles maar reg is met hulle, selfs al sien hy dat dit nie so is nie, en is daarin nie alleen ontsettend ongenadig en liefdeloos teenoor hulle nie, maar ook meer bevrees vir hul woede of afskeiding van die Kerk, as vir God, wat tog duidelik in sy Woord sê dat Hy die kwade haat en dat dit ontvlug moet word.
Die mens – ook die ongehoorsame kerklidmaat is altyd daarop uit om die Woord van God tot swye te probeer bring, soos die Sanhedrin dit met Petrus en Johannes wou doen: maar die Kerk mag hom nie deur sulke mense die mond laat stop nie, maar moet óók, net soos die apostels, aan God meer gehoorsaam wees as aan die mense (Handelinge 4: 19 – 20). Daarom moet die Kerk weier om te doop as dit nodig is, weier om te trou waar dit nodig is, weier om tot die openbare belydenis toe te laat, waar dit nodig is, en in die lewe van die gemeente moet die tug daagliks daar wees om die gemeente op te roep tot daadwerklike gehoorsaamheid aan God.
En as die gehoorsaamheid by ’n lidmaat dan volhardend geweier word, dan is die tug ook afsnyding van die Kerk, omdat die Kerk wél bestaan uit sondaars, maar dan ten minste sondaars wat is om in diepe berou oor hul swakheid na Christus te vlug. En as die Kerk dit alles doen, is hy nie liefdeloos nie, maar betoon hy dieselfde liefde wat Christus aan mense betoon het, toe Hy met alle erns mense van Hom laat weggaan het wat, hoewel in baie opsigte ernstig en goed, in die enigste noodsaaklike kortgekom het: die waaragtige vlug tot Hom met hul hele hart (vgl. Lukas 9: 57 – 62 en 18: 18 – 30).
Skrywer Willie JonkerGepubliseer op 10 Oktober 1956 1 Februarie 2018 Kategorieë Kerkbode
Vorige Vorige artikel: Ons is Kinders van God
Volgende Volgende artikel: Is ons gehoorsaam?