Redakteursbrief: Ek wens vir jou ‘n eetkamertafelSusan Lombaard, uitvoerende hoof en redakteur van Maroela Media Foto: Noeleen Foster Ons is ŉ eg stedelike gesin wat ly aan al die stedelikegesin-kwale: ons hol verby mekaar, weet dikwels nie wat in mekaar se lewe aangaan nie, is gedurig besig om skedules te probeer sinchroniseer (met min sukses) en ry in aparte motors na afsprake en selfs kerk toe, bloot omdat ons program dit dikwels nie toelaat om saam van die huis af te ry nie. Ek en my man praat sommige dae meer met mekaar op Skype en Whatsapp as van aangesig tot aangesig. My en manlief se vroegoggend-koffie word in ŉ wegneembeker in die motor op pad werk toe gedrink (darem met liefde vir mekaar gemaak). Die kwaliteit-tyd wat ons veronderstel is om te hê nadat die kinders saans met ŉ groot aanjaery uiteindelik in die bed is, ontaard dikwels in pappa of mamma wat aan die slaap raak langs ŉ kind wat sukkel om te slaap (dis nou wanneer ons nie ná die kinders se slaaptyd weer ons skootrekenaars aanskakel om ŉ laaste bietjie werk gedoen te kry nie). Soms laat ons gesin my dink aan ŉ klomp rekkies, wat elkeen deur die lewe styfgetrek en dan gelos word en ŉ rigting in skiet; weer terugkom huis toe, net om weer styfgetrek en ŉ rigting ingeskiet te word. As ons toevallig langs die pad mekaar se paaie kruis of in dieselfde rigting geskiet word, is dit ŉ bonus. Maar voor jy veroordelend frons: As daar een ritueel is wat ons gesin getrou volg, is dit dat ons elke aand, aan tafel, saam aandete eet. Dit beteken almal is aandete-tyd tuis. Selfone of elektroniese toestelle is in dié tyd verbode en die TV is af (nie dat ons in elk geval veel tyd kry om dit aan te skakel nie). Soms sal ons oudste ŉ paar blommetjies in die tuin pluk en in ŉ potjie druk, of ons seunskind sal kerse aansteek. Maar meestal is dit sommer messe, vurke en plekmatjies om die hout-eetkamertafel wat ons ŉ klompie jaar terug met ŉ erfgeldjie gekoop het. Gisteraand, etenstyd, raak ons om die tafel aan die lag. Ek moet nou mooi dink om te onthou waaroor ons so gelag het, want dis die lekker lag wat my bybly, nie eers die onderwerp nie. Ek onthou nou: Ons het gesels oor die hamster wat vir ŉ paar jaar deel van ons lewe was; veel langer as wat ŉ hamster veronderstel is om te lewe. Daar om die eetkamertafel vertel ons vir die eerste keer vir ons seuntjie dat sy hamster uit sy kleuterdae, jare gelede, eintlik drie keer dood is, en elke keer het ons hom so jammer gekry dat ons stilletjies die dooie hamster met ŉ nuwe een vervang het. Só is hy deur drie hamsters – verskillende kleure en groottes – sonder om enigiets agter te kom. Gisteraand vertel ons hom vir die eerste keer daarvan, en hy lag dat hy amper van sy stoel afval omdat hy niks agtergekom het nie. In dié oomblik besef ek: By hierdie eetkamertafel skiet ons rekkies terug, almal na een plek toe. Ons is geanker aan dié eetkamertafel. Die spanning is vir ŉ oomblik weg. Ons vergeet van toetsreekse, sperdatums, moeilike onnies en verkeersknope. Ons bid eers saam, en elke kind kry ŉ beurt. Dan gesels ons sonder vooroordeel, kyk mekaar in die oë, gee ons mening, hoor mekaar se probleme. Ons hoor mekaar se harte en wys ons gee om. Sonder om enige formele agenda te volg word waardes oorgedra: “Bella, dalk moet jy vir hom verduidelik hoekom jy nie daarvan hou as hy só met jou praat nie;” of “Josua, dogtertjies is nie grillerig nie, hulle is net anders as jy.” Ons preek nie; ons praat net. Ons hê mekaar net lief. Ná ŉ halfuur of wat spat die spulletjie weer uit mekaar, elke rekkie in sy eie rigting. Die kinders dek tafel af en ons spring weg met die res van die dol aandroetine. Maar ons het saam geëet, en dis goed. Ek lees vanoggend weer hoekom so baie bronne en navorsing dui op die belangrikheid daarvan dat gesinne saam moet eet. Focus on the Family, ŉ organisasie wat hulle beywer vir gesonde, Christelike gesinswaardes, lys in die artikel “Dinner: Nourish your family as a family” ŉ lang lys voordele daarvan om as gesin saam te eet, alles bevestig deur navorsing: Daar is nog ŉ lang lys voordele; ook die vanselfsprekende voordele soos die aanleer van tafelmaniere, sosiale vaardighede en gesonde eetgewoontes. Maar net hierdie vyf is al klaar genoeg om my ŉ knop in die keel te gee. Ek is dankbaar vir daai erfgeldjie waarmee ons ons lekker ou hout-eetkamertafel kon aanskaf, en bitter dankbaar vir elke kosbare oomblik wat ons al saam om hom gehad het. Dis dalk tyd dat ons vir ŉ oomblik ophou moedeloos voel oor die land, en die hopelose taak om iets daaraan te doen. Ons sê gereeld vir mekaar ons moet ŉ verskil maak; betrokke raak; die nood om ons raaksien en help net waar ons kan. Maar dalk is dit tyd dat ons net vir ŉ oomblik stilstaan en na ons eie gesinne kyk. As ons kerngesonde gesinne kweek, is daar vier of vyf of ses meer mense wat in die oggend kan uitskiet, elkeen in hul eie rigting, en met ŉ gesonde hart ŉ verskil kan gaan maak. Dit hoef nie elke aand te wees nie. Begin met een aand ŉ week, dan twee, en probeer by vier of vyf uitkom. Ek wens vir jou ŉ eetkamertafel. Eenvoudig, sonder spoggerige eetgerei. Een met merke wat stories vertel, en stoele wat moeg gery is. Mag jou mooiste herinneringe om jou tafel gemaak word. Groetnis Susan Lombaard Uitvoerende hoof: Maroela Media