Hoe was dit om tipe 1 -diabetes in die vroeë 20ste eeu te hê? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe was dit om tipe 1 -diabetes in die vroeë 20ste eeu te hê?
Iemand in my gesin sterf in 1924 aan tipe 1 -diabetes op 26 -jarige ouderdom. Hoe sou die lewe vir haar gewees het? Sou sy gereeld in die hospitaal gewees het? Wat was destyds die gemiddelde lewensverwagting vir iemand met tipe 1-diabetes?
Die lewe vir iemand met diabetes in die vroeë 20ste eeu sou dieselfde wees as iemand met diabetes as dit nie behandel word nie. Die gevolge van die behandeling van diabetes sluit in:
Die ontdekking van insulien as 'n behandeling vir diabetes het in die 1920's plaasgevind, sodat hierdie familielid reeds ernstige gevolge van diabetes gehad het, of dat sy nie betyds behandeling gekry het nie. Alle behandelings wat beskikbaar was voor die ontdekking van insulien was slegs eksperimenteel.
Op 'n verwante noot het ek 'n artikel in die Diabetes -joernaal gevind wat die opmerking van msh210 bevestig dat toetsing gedoen is deur die urine te proe.
'N Geskiedenis van vetsug, of hoe goed was lelik en dan sleg
Chroniese voedseltekort en wanvoeding was sedert die begin van die geskiedenis die plaag van die mensdom. Die huidige wêreldwye vetsugepidemie, wat nou as 'n openbare gesondheidskrisis erken word, is skaars 'n paar dekades oud. Eers nadat die tegnologiese vooruitgang van die agtiende eeu 'n geleidelike toename in voedselvoorraad beskikbaar geword het. Die aanvanklike uitwerking van hierdie vooruitgang in die verbetering van die volksgesondheid en die hoeveelheid, kwaliteit en verskeidenheid voedsel was 'n lang lewensduur en liggaamsgrootte. Ten spyte van hierdie vroeë gunstige gevolge van tegnologiese vooruitgang, was die toenemende effek sedert die Tweede Wêreldoorlog 'n oorvloed van maklik bereikbare voedsel, tesame met verminderde fisieke aktiwiteit, wat verantwoordelik is vir die onlangse toename in vetsug. Vetsug as 'n chroniese siekte met goed gedefinieerde patologiese gevolge is minder as 'n eeu oud. Die gebrek aan voedsel gedurende die grootste deel van die geskiedenis het gelei tot konnotasies dat vet goed was, en dat korpulensie en verhoogde "vlees" wenslik was, soos weerspieël in die kunste, literatuur en die mediese mening van die tyd. Eers in die laaste helfte van die negentiende eeu het vetheid gestigmatiseer geword om estetiese redes, en in die twintigste eeu is die verband met verhoogde sterftes erken. Terwyl vroeë verslae vetsug as 'n risikofaktor vir sterftes as gevolg van 'chroniese nefritis' noem, het die daaropvolgende erkenning van die meer algemene verband tussen vetsug en diabetes, hipertensie en hartsiektes die lys verander en dit bevraagteken of dit 'n risikofaktor vir niersiekte is. 'N Groeiende getuienis wat die afgelope dekade opgedoen het, dui nou op 'n direkte verband tussen vetsug en chroniese niersiekte en die gevolge daarvan.
9 Skrikwekkende mediese behandelings vanaf 1900 en hul veiliger moderne weergawes
Die volgende keer dat u 'n vervelige verblyf in die wagkamer van 'n dokter moet deurmaak, moet u dankbaar wees dat u nie in die vroeë 20ste eeu woon nie. Alhoewel medisyne vinnig verbeter het, het hierdie vreesaanjaende of gevaarlike behandelings steeds geduur.
Voordat radioaktiwiteit ten volle verstaan ​​is, is radium wat natuurlik voorkom geprys vir die oënskynlik buitenaardse voordele daarvan. Water is in emmers met radium vasgemaak, en mense drink die besmette vloeistof om alles van artritis tot impotensie te genees. Dit was natuurlik 'n aaklige idee, en toe mense van hierdie wonderwater begin doodgaan, is die verbinding gemaak. Nou word nie-radioaktiewe voorskrifmedisyne gebruik om artritis en impotensie te bekamp.
Hierdie verouderde instrument het 'n kettinglus wat die dokter om 'n siste of aambei sou trek. Hierdie vernouing sal die area van bloedvloei beroof, wat veroorsaak dat die aanstootlike knop afval. In moderne mediese kantore word rome gebruik om aambeie te verlig, terwyl meer delikate chirurgie meestal gebruik word om siste te verwyder.
Plombage was 'n riskante vroeë 20ste -eeuse behandeling vir tuberkulose waarin 'n chirurg 'n holte in die onderste long van 'n pasiënt sou skep en dit sou vul met vreemde materiaal, soos lucite balletjies. Hierdie prosedure kan die boonste, besmette long laat ineenstort. Die teorie beweer dat 'n ineengestorte long homself uiteindelik sou genees. Danksy moderne entstowwe is TB in groot dele van die ontwikkelde wêreld grootliks uitgeroei, hoewel dit wêreldwyd nog lank nie heeltemal uitgeskakel is nie.
Voor die koms van gevorderde prostetika, moes houtpennetjies in die uitgeholde holtes van 'n geamputeerde se voet vasgesteek word of aan die pasiënt se middel vasgemaak word. Die toestel sou in die regte hoogte gevorm en gekerf word, en soms was die pas perfek. Sommige ontvangers van die prosedure kon kilometers ver loop sonder om ongemak op te let. Tog was dit nie 'n pasmaat vir moderne prostese nie.
5. Petrol om luise te genees
In die vroeë 20ste eeu sou 'n pasiënt met 'n slegte geval van kopluise sy of haar koepel met petrol of parafien besweer in 'n poging om van die ongewenste gaste ontslae te raak. Alhoewel hierdie behandeling effens effektief was, was dit ook ongelooflik gevaarlik vir almal wat naby 'n oop vlam geloop het. Moderne medisyne kan die besmetting baie veiliger oplos met sjampoe wat medisyne bevat.
6. Morfien vir tande
Elke ouer kan die noodsaaklikheid verstaan ​​om die pyn van 'n tande te versag, maar selfs in die 20ste eeu het sommige mammas en pappas ongelooflike riskante of reguit gevaarlike stappe gedoen om hul maats te help. Behalwe om te sny (om die tandvleis te sny om die nuwe tande 'n duidelike weg te gee), het ouers kinders morfiestrope gegee om hul huil te verlig en het hulle tandvleis besmeer met poeiers wat dodelike kwik bevat. Moderne ouers is gelukkig en kan nie-giftige pynstillers of koue tande speelgoed gebruik.
7. Kwik vir sifilis
Vir die grootste deel van die geskiedenis was 'n sifilisdiagnose ongelooflike nuus, en aan die begin van die 20ste eeu was die beste behandeling van die meeste dokters om onbepaalde tyd giftige kwik aan die pasiënt toe te dien, wat 'n gewilde geveg veroorsaak het oor liefhebbers wat ''n aand saam met Venus' , 'n leeftyd saam met Mercurius. " Selfs namate die mediese kennis in die vroeë 1900's verbeter het, het behandelings steeds ernstige maatreëls behels, soos om arseen te neem of die pasiënt doelbewus met malaria te ent, wat die liggaamstemperatuur sou verhoog en die sifilis kon doodmaak. Gelukkig het hierdie eng behandelings almal by die venster uitgekom met die bekendstelling van penisillien in 1943.
8. Hongersdiëte vir aneurismes
Dokters het probeer om aneurisme in die vroeë 20ste eeu te behandel deur die krag waarmee die hart gepomp word, te verminder. Een van die twyfelagtige regimes wat gebruik is om hierdie doel te bereik, staan ​​bekend as die dieet van Tuffnell, wat bestaan ​​uit bedrus en karige, droë rantsoene. In 'n mediese teks uit 1901 word die daaglikse spyskaarte van die behandeling uiteengesit: Twee onse brood en botter met twee onse melk vir ontbyt, drie onse vleis en vier onse melk of rooiwyn vir middagete, en twee onse brood met twee onse melk vir aandete. Tans kan baie gevalle met minimaal indringende operasies behandel word.
9. Hidro -elektriese baddens vir migraine
Die broodrooster in die bad kan vandag noodlottig wees, maar vir 'n paar dekades, aan die einde van die 19de eeu, het sommige dokters aanbeveel om chroniese migraine te behandel deur in 'n hidro -elektriese bad te sit - 'n warm bad met 'n klein stroom wat deur die water gaan. Dokters het uiteindelik skepties geraak oor hierdie metode, en vandag se migraine kan meer effektiewe farmaseutiese behandelings gebruik.
Verskil tussen O positiewe en negatiewe bloed
In 1901 het Karl Landsteiner 'n mediese referaat gepubliseer wat drie bloedgroepe identifiseer - A, B en C (later verander na O) 1. 'n Jaar later voeg sy kollegas Alfred Decastello en Adriano Sturli AB by as die vierde en laaste bloedgroep. Alhoewel wetenskaplikes reeds besef het dat daar verskille in die samestelling van bloed is, het Landsteiner ontdek dat menslike bloed nie universeel versoenbaar is nie, omdat ons immuunstelsels teenliggaampies teen ander bloed produseer. Landsteiner het later die Nobelprys vir Vrede gewen vir sy baanbrekende bloednavorsing.
In 1901 het Karl Landsteiner 'n mediese referaat gepubliseer wat drie bloedgroepe identifiseer - A, B en C (later verander na O) 1.
Alhoewel wetenskaplikes reeds besef het dat daar verskille in die samestelling van bloed is, het Landsteiner ontdek dat menslike bloed nie universeel versoenbaar is nie, omdat ons immuunstelsels teenliggaampies teen ander bloed produseer.
Die geskiedenis van die spuit
Die oorsprong van die inspuiting gaan effektief terug in die voorgeskiedenis, met die gebruik van wapens soos blaaspype en pyle met gifstowwe om stowwe in die liggaam in te voer-al is dit onwillekeurig vir die meeste ontvangers-in baie dele van die wêreld.
Op sy mees basiese manier is 'n spuit 'n eenvoudige pomp, en dit is waarskynlik dat spuitapparate deur baie mense vervaardig is. Die vroegste en mees algemene tipe spuit is 'n 'clyster' genoem, 'n toestel om enemas te gee.
Dit is onmoontlik om presies te wees oor wanneer dit ontwikkel het en wanneer ingespuit is soos ons dit begin het - die oorsprong van die onderhuidse spuit is vertroebel in onsekerheid, want daar was talle parallelle prosesse van evolusie en eksperimentering wat gelei het tot die ontwikkeling van toestelle om medisyne te spuit en medisyne.
As gevolg hiervan word verskillende mense erkenning gegee aan die 'uitvinding' van die spuit, waaronder Christopher Wren, Robert Boyle en Pascal, en binneaarse inspuiting word reeds in die 17de eeu aangeteken.
Die eerste aangetekende inspuitings
Christopher Wren is die eerste persoon wat aangeteken is dat hy binneaarse inspuiting in Brittanje gebruik het - in 1656 in 'n hond by Wadham College, Oxford, ingespuit het.
Dit was eintlik 'n psigo -aktiewe stof: die hond is met alkohol ingespuit omdat die effek bewys kon word deur waarneming toe die hond dronk geword het! Hy het ook eksperimenteer deur honde met opium en ander stowwe te spuit (Macht 1916). Wren se 'spuit' vir hierdie eksperimente was 'n ru -toestel wat bestaan ​​uit 'n veer wat aan 'n klein blaas geheg is. Om toegang tot 'n aar te verkry, moes eers 'n insnyding in die vel gemaak word.
Wren het ook binneaarse inspuiting by mense probeer. Sy onderwerpe hiervoor was "die misdadiger van 'n buitelandse ambassadeur". Maar dit het nie goed gegaan nie:
'... die slagoffer het werklik of listig in 'n duik geval en die eksperiment moes gestaak word' (Macht 1915). As 'n bykomende opmerking, is die inspuiting van hoë risiko met spuitapparate selfs vandag nog nie verdwyn nie: op plekke soos gevangenisse waar toegang tot moderne steriele toerusting dikwels afwesig is, of soms word beperkte tydelike gebruik gemaak.
In 1807 definieer die Edinburgh Medical and Surgical Dictionary 'n spuit as:
'' N Bekende instrument wat dien om 'n hoeveelheid vloeistof in te suig of in te suig en daarna met geweld te verdryf. 'N Spuit word gebruik om inspuitings in holtes of kanale oor te dra.
In die 17de eeu het De Graaf 'n toestel gemaak wat baie soos die moderne spuit lyk, met 'n metaalvat waarop die naald direk vasgemaak is. Die doel daarvan was om die bloedvate van lyke op te spoor.
Doelbewuste onderhuidse inspuiting (onder die vel) het eers in die middel tot laat 19de eeu begin, waarskynlik as 'n uitbreiding van die destydse nuwe inenting teen siektes.
Die Fergusson -spuit van 1853 het die voorloper geword van die moderne spuit toe Alexander Wood dit gebruik het vir die onderhuidse inspuiting van opiate om pyn te verlig.
Eksperimente met binneaarse inspuiting het voortgegaan en tegnieke is verder ontwikkel in die 17de eeu. Talle middels is gebruik om verskillende toestande te behandel, veral epilepsie en sifilis.
Opium was een van die eerste middels wat op hierdie manier ingespuit is, maar probleme met die betroubare toegang tot are, die gebruik van stowwe wat nie geskik is vir binneaarse inspuiting nie (soos kaneel, swaelolie en arseen) het swak resultate gelewer - wat verkeerdelik toegeskryf is aan die toedieningsweg - en waarskynlik die ontwikkeling van binneaarse inspuiting beperk as 'n algemene metode van aflewering.
Absorpsie van dwelms deur die vel
Aan die begin van die 19de eeu was daar meer belangstelling in pogings om middels via die vel self in die liggaam in te voer. Aanvanklik het dit gewoonlik die vorm aangerig om blase op 'n gebied te veroorsaak, die buitenste laag vel te verwyder en 'n omhulsel of pleister wat die geneesmiddel bevat, daarop te plaas. In 1836 het Lafargue hierdie idee verder ontwikkel deur 'n inentingslanset in morfien te doop en onder die vel te druk.
Teen die middel van die eeu het Lafargue 'n tegniek ontwikkel om soliede pille op morfienbasis onder die vel te plaas. Dit is aanvanklik bereik deur eenvoudig 'n gat met 'n groot naald te maak en die korrel in die gat te druk. Met verloop van tyd is 'n instrument ontwikkel om hierdie prosedure te ondersteun, wat Lafargue die 'seringue seche' of droë spuit genoem het.
Ander variasies van hierdie metode was dié van Crombie, wat in 1873 'n tegniek gebruik het om sydraad met morphia te bedek en dan die geïmpregneerde draad onder die vel te trek. Crombie het hierdie metode ontwikkel omdat hy van mening was dat die spuit wat onlangs ontwikkel is, duur en maklik beskadig is.
Gedurende die 19de en vroeë 20ste eeu word subkutane inspuiting oor die algemeen beskou as 'n meer waardevolle toedieningsweg as binneaarse inspuiting. Dit kan wees as gevolg van die vroeëre belangstelling in die opname van geneesmiddels deur die vel, sowel as 'n gebrek aan besef van die potensieel verhoogde sterkte van binneaarse inspuitings.
In 1880 beskryf H.H Kane binneaarse inspuiting as hoofsaaklik 'n ongewenste gevolg van onderhuidse inspuiting en gee maniere om die voorkoms daarvan te vermy. Macht het so laat as 1916 geskryf en gesê:
"Hoe nuttig ook binneaarse medikasie in spesiale gevalle is, die toepassingsgebied is beslis meer beperk as die van subkutane inspuiting ..."
Die ontdekking van sistemiese aksie
Dit lyk nou vreemd, maar vroeë dokters het nie besef dat stowwe wat ingespuit word, 'n sistemiese effek sal hê nie, dit wil sê dat hulle deur die hele liggaam sal reis, en dink dat die werking van dinge wat hulle ingespuit het, plaaslik sal wees.
Die vroeë begrip van die pynstillende effekte van opiate was gebaseer op die oortuiging dat die grootste deel van die geneesmiddel op die plek bly waar dit ingespuit is. Trouens, dwelms wat op enige inspuitingsweg toegedien word, sal uiteindelik deur die liggaam deurdring. Binneaarse inspuiting is die vinnigste manier vir ingespuitte middels om die brein in gekonsentreerde vorm te bereik, en subkutane inspuiting is die stadigste ingespuitte metode.
Alexander Wood, hoewel hy 'n mate van sistemiese aksie erken, was van mening dat die werking van opiate wat deur subkutane inspuiting veroorsaak word, hoofsaaklik gelokaliseer is. Daar word vermoed dat die gebruik van die spuit eerder as die vorige metodes groter akkuraatheid in die toediening van die geneesmiddel naby die senuwee moontlik maak.
Hierdie geloof in gelokaliseerde aksie het destyds baie dokters beïnvloed. Dr Francis Anstie, redakteur van The Practitioner, het in 1869 geskryf dat daar geen gevaar is wat verband hou met die inspuiting van middels nie, en later:
"Dit is beslis so dat daar baie minder geneigdheid is vir onderhuid as met maagmedisyne om 'n vinnige en groot toename van die dosis te hê as morphia vir 'n lang tyd saam gebruik word."
Charles Hunter, 'n huischirurg in die St George's -hospitaal, het 'n sistemiese aksie gemaak dat opiate wat deur inspuiting toegedien word, 'n sistemiese aksie uitoefen toe hy as gevolg van absesvorming van die oorspronklike inspuitplek moes wegbeweeg. Hy het gevind dat die pasiënt steeds soortgelyke pynverligting ervaar. Dit, soos Berridge en Edwards opgemerk het, "het gelei tot 'n tydperk van volgehoue ​​en vurige debat tussen Wood en Hunter" oor die bestaan ​​of nie van sistemiese optrede nie.
Onderhuidse inspuiting met 'n spuit is aanvanklik deur Wood beskryf en gewild gemaak. Daar word beweer dat die fundamentele misverstand dat afhanklikheid nie deur inspuitingsmedisyne kan plaasvind nie, deels verantwoordelik was vir die skepping van 'n groot aantal pasiënte wat afhanklik was van morfien, wat in die 19de eeu as 'morfiniste' beskryf word. Dit was omdat die effek van die ingespuitte middel as lokaal beskou word, eerder as sistemies, en deels omdat afhanklikheid vermoedelik op die maag gesentreer is.
Algemene probleme met vroeë inspuitings
In die 19de eeu was inspuiting geensins sonder voorvalle of probleme nie. Die volgende uiteensetting van die laat 19de eeu oor die probleme wat met mediese inspuitings gepaardgaan, bevat kragtige weergawes vir straatinspuiters in die Verenigde Koninkryk en ander dele van die wêreld wat vandag steeds sure moet byvoeg by die basiese vorme van bruin straat heroïne en kokaïen. maak hulle oplosbaar vir inspuiting.
'Die aktiewe middel wat onderhuids ingespuit moet word, moet in 'n perfekte oplossing wees. Die oplossing self moet neutraal wees (dws nie suur of alkalies nie), duidelik en vry van vreemde stowwe, en nie te gekonsentreerd nie. Die moeilikheid om aan al hierdie voorwaardes te voldoen, het die meer algemene gebruik van hierdie behandelingsmetode in die verlede baie wesenlik belemmer. Maar 'n paar jaar gelede moes baie alkaloïede relatief slegs as basisse gebruik word. Hulle was min of meer onoplosbaar sonder die toevoeging van suur en die geringste oormaat laasgenoemde veroorsaak intense plaaslike irritasie. " (Sharpe & Dhome 1898)
Beskrywings van die 19de eeu van gereelde onderhuidse inspuiters kan soortgelyk klink aan die voorkoms van gereelde inspuiters van straatmedisyne in die 21ste eeu, veral diegene wat probleme ondervind om toegang tot are te kry.
'' N Buitengewone skouspel is tydens die ondersoek onthul. Die hele oppervlak van die buik en onderste ledemate was bedek met verkleurde vlekke, wat soos klein vibbes lyk, die merke van die inspuitings. Hy is opgemerk as 'n luiperd. Vir vier jaar was hy gemiddeld drie of vier per dag - 'n totaal van tussen 5 en 6 duisend salige gate! Die regterbeen was rooi en geswel, en ek het 'n subkutane abses ontdek wat strek van die knie tot by die enkel en die helfte van die omtrek van die ledemaat beslaan. (Gibbons 1870)
Die groei van die mediese gebruik van opiate
'N Kragtige invloed op die ontwikkeling van wydverspreide en herhaalde gebruik van opiate deur inspuiting, sou die voor die hand liggende en onmiddellike voordelige gevolge van ingespuit morfien gewees het, veral vir diegene wat chroniese pyn ervaar. Dokters destyds, met min effektiewe behandelings beskikbaar, sou moeilik gewees het om die impuls te weerstaan ​​om pyn te behandel met iets so kragtig, vinnig en effektief as ingespuit morfien.Courtwright het tydens die bespreking van die 19de eeuse opiaatverslawing in Noord -Amerika gesê:
'Die toediening van opium en morfien deur dokters was die grootste oorsaak van opiaatverslawing in die negentiende eeu ... geskiedenis, kliniese aantekeninge en opmerkings in die mediese literatuur ondersteun die siening dat hoewel opium en morfien uiteindelik gegee is vir onwaarskynlike afwykings soos masturbasie, fotofobie, nimfomanie en 'gewelddadige hik', veral by diegene wat aan chroniese siektes ly, het die gebruik van hierdie middels tot chroniese verslawing gelei. " (Courtwright 1982)
Die kombinasie van die ontwikkeling en verspreiding van inspuitings, tesame met die wydverspreide beskikbaarheid van opiate en opiaatgebaseerde patentmedisyne, het waarskynlik aansienlik bygedra tot die toename in die hoeveelheid inspuiters van opiate in hierdie tydperk.
Inspuiting in die 20ste eeu - die groei van binneaarse inspuiting
Gedurende die 19de en vroeë 20ste eeu was die mees algemene inspuiting onder beide mediese en 'nie-mediese' inspuiters onderhuidse inspuiting.
Interessant genoeg beskryf vroeë verslae van binneaarse inspuiting dit as iets onaangenaams en moet vermy word, hoewel dit waarskynlik die gevolg is van die gebruik van 'n te groot dosis. Die voorkeur vir die binneaarse metode van toediening van dwelms blyk veral gedurende die 1920's veral by onwettige gebruikers te voorkom.
Richard Pates het die literatuur oor die verspreiding van onwettige binneaarse inspuiting (Pates 2005) hersien en tot die gevolgtrekking gekom dat vroeë binneaarse inspuiters waarskynlik die roete per ongeluk ontdek het en geleer het om kleiner dosisse te gebruik as wat nodig was vir subkutane inspuiting. Voor 1925 was binneaarse inspuiting onder onwettige gebruikers relatief skaars, teen 1945 was dit die norm:
'... in die vroeë 20ste eeu het verslaafdes dosisse geneem wat volgens die huidige standaarde enorm was en meestal 'n oordosis ondervind het toe hulle per ongeluk 'n aar tref. Maar toe verdowingsmiddels moeiliker begin word en die dosisse kleiner word, het kommunikasie in die subkultuur van medisyne die verspreiding van die binneaarse tegniek vergemaklik. Die feit dat (binneaarse) inspuiting meer ekonomies is en die aangename vinnige effek, of 'jaag', het bygedra tot die vinnige verspreiding. " (Pates et al 2005)
Dit is egter baie belangrik om te verstaan ​​dat medisyne in die eerste dekade van die 20ste eeu die binneaarse roete vir spesifieke medisyne begin bevoordeel het, veral 'n middel genaamd Salvarsan, 'n behandeling vir sifilis. Die doeltreffendste alkaliese vorm van Salvarsan kon slegs binneaars toegedien word. Soos Patricia Rosales sê:
'Om alkaliese Salvarsan sy nie-giftigheid te behou, moes dit binneaars toegedien word. Daarom was dit wat in 1911 as 'n chirurgiese prosedure beskou is, 'n proses wat baie moeiliker was om te bereik as die huidige skoot in die arm. " (Rosales 1997)
Rosales stel voor dat verbeterings en standaardisering in die ontwerp en vervaardiging van spuite, naalde, ampulle en die formulering van medisyne grootliks gedryf is deur die presisie wat nodig was in die nuwe behoefte om binneaarse inspuitings te gee. Dit is dus baie waarskynlik dat mediese vooruitgang 'n deurslaggewende rol gespeel het in die verspreiding van die binneaarse roete.
Die nie-mediese binneaarse inspuiting van heroïen is die eerste keer in 1925 beskryf (Kolb 1925). vyf jaar tevore het B.S. Wyatt het die volgende geskryf oor die binneaarse behandeling van malaria:
"Van die subkutane inspuiting tot die binnespierse inspuiting was 'n logiese evolusie. Van die binnespierse inspuiting tot die binneaarse inspuiting was onvermydelik. Dit moes kom. Dit is hier om te bly. Daar is elke argument vir geen argument teen binneaarse terapie nie. Een keer erken dat die bloed die medium is waarin medisyne na elke orgaan, weefsel en sel van die liggaam vervoer word ... "(Wyatt 1920)
Die oorskakeling na weggooienaalde en spuite
Patente vir weggooibare spuite van glas is reeds in 1903 uitgehaal, maar dit was waarskynlik idees voor hul tyd, en dit lyk nie of hulle in produksie gekom het nie.
Die eerste weggooibare 'spuite' wat in groot hoeveelhede vervaardig is, is oorspronklik ontwerp deur James T Greeley omstreeks 1912. Dit was opvoubare blikbuise ('n bietjie soos 'n moderne buis supergom) wat 'n aangehegte naald bevat en 'n spesifieke hoeveelheid bevat. morfien vir subkutane inspuiting op die slagveld. Dit is in die 1ste Wêreldoorlog gebruik en is gedurende die 1920's en 30's verder ontwikkel om die morfien Syrette te word wat deur Squibb vervaardig is.
Syrette was 'n standaard deel van die eerstehulpkissie wat deur Amerikaanse mediese hulpmiddels in die Tweede Wêreldoorlog gedra is. Gebruikte Syrette is aan die kraag van 'n ongeval vasgemaak om onbedoelde oordosis te vermy.
Greeley beskryf die redes vir die ontwikkeling van sy weggooigoed in 1912, en praat oor die probleme met bestaande spuite:
"Asepsis is onseker, die vervaardiging van die oplossing is tydrowend en onmoontlik, waar water nie beskikbaar is nie, lek die gewrigte gereeld, die suier steek af en toe vas en die naald word dof en verroes van kook."
Gedurende die 20ste eeu is die vervaardiging van presies gemaakte glasspuite geleidelik verfyn. Die eerste groot vooruitgang was die vervaardiging van spuite en naalde met verwisselbare onderdele volgens presiese spesifikasies, eerder as as 'eenmalige' items, soos hierbo gesê, die dryfveer vir hierdie standaardisering is die gevolg van die behoefte om die -sifilitiese middel Salvarsan binneaars.
Tot in die 1960's was die meerderheid naalde en spuite wat buite oorlogvoering gebruik is, hergebruikbaar en onsteriliseer. Hulle moes voor elke gebruik gesteriliseer word.
Die ontwikkeling van weggooibare plastiekspuite
Daar is verskeie mededingende aansprake op die ontwerp van die eerste weggooibare plastiese spuit, maar die mees aanneemlike is die van die Monoject -spuit wat in 1955 deur Roehr -produkte in die VSA ontwikkel is. Die ontwikkeling van die Monoject -spuit het Becton Dickinson aangespoor tot die ontwikkeling van soortgelyke plastiek spuite (hulle was voorheen besig met die ontwikkeling van weggooibare glas) en BD het in 1961 hul eie Plastipack -spuit bekendgestel.
Vrees vir die oordrag van hepatitis B (en die gevolglike regsgedinge) deur dokters wat onvoldoende gesteriliseerde herbruikbare spuite gebruik het, het daartoe gelei dat die mark deur plastiek-weggooigoed oorgeneem is. In 'n artikel uit 1998 in die San Francisco Chronicle oor naaldstokbeserings in die gesondheidsorg, word 'n uitvoerende hoof van BD, Joseph Welch, in 1990 aangehaal oor hepatitis B:
'Dit was waarskynlik die rede waarom Becton Dickinson vandag 'n $ 2 miljard -onderneming is,' '
Becton Dickinson het in 1970 die eerste insulinespuit in een stuk met 'n integrale naald vervaardig.
Moeilik om spuite weer te gebruik
Daar is baie soorte spuite wat moeilik is om te hergebruik, elk met 'n ander meganisme om te voorkom dat 'n spuit meer as een keer gebruik word. Hulle is ontwikkel vir hospitale en ander gesondheidsorginstellings waar hulle die onopsetlike hergebruik van spuite kan voorkom.
Alhoewel dit lyk asof die verskaffing van hierdie spuite aan onwettige dwelmgebruikers die deling van naalde en spuite sou verminder, word algemeen geglo dat die toediening daarvan daartoe lei dat die spuite wat reeds in omloop is, meer gereeld gehou word, hergebruik en gedeel word - wat lei tot 'n toename in hepatitis C en MIV -oordrag. Die Verenigde Koninkryk Harm Reduction Alliance en die National Needle Exchange Forum het albei gewaarsku oor die moontlike gevare van hierdie tipe spuit.
Ons het 'n aparte artikel hieroor geskryf om dit te lees KLIK HIER
Toevallige deel en die ontwikkeling van die Nevershare -spuit
'N Videostudie oor die inspuiting van risiko in Glasgow deur Avril Taylor van die Paisley -universiteit, beklemtoon die voorkoms van' toevallige deel 'waarin dwelmgebruikers sukkel om te vermy omdat al hul spuite dieselfde lyk.
Exchange Supplies het 'n dokumentêre film met die navorsers gemaak om hul bevindings te versprei, om dit te sien, KLIK HIER
Een van die belangrikste aanbevelings van die studie was dat 'n groot deel van die risiko van deelname verwyder kan word as inspuiters (wat deeglik bewus is van die risiko's) hul spuite meer kan onderskei.
Na 'n paar jaar se spuitvervaardigers om hulle te versoek om op grond van hierdie bevindings te handel, het dit duidelik geword dat hulle dit nie uit eie wil gaan doen nie, sodat Exchange Supplies sy grootste produkontwikkelingsprojek ooit aangepak het, wat gelei het tot die bekendstelling van die 1 ml spuit met insulien -tipe spuit met plunjers in 5 verskillende kleure om per ongeluk te deel in Mei 2007.
Die Nevershare was die eerste spuit ter wêreld wat spesifiek ontwikkel is vir die inspuiting van dwelmgebruikers, en benewens plunjers in verskillende kleure, bevat dit ook merke in milliliter in plaas van insulien -eenhede, 'n vat sonder druk sodat inspuiters die oplossing kan sien en 'n 30 -meter naald om aarskade te verminder.
In September 2011 het ons 'n 2 ml afsluitbare spuit met 'n aflosbare naald by die reeks gevoeg, sodat dwelmgebruikers wat 'n ander naaldgrootte benodig as die 'tradisionele' insulinespuit, ook toegang tot gekleurde plunjers het sodat hulle hul spuite kan onderskei.
Macht D I (1916) Die geskiedenis van intraveneuse en subkutane inspuiting van medisyne. Die Journal of the American Medical Association. LXVI
Kane HH (1880) The Hypodermic Injection of Morphia. Die geskiedenis se voordele en gevare. Chas L Bermingham en Co, New York.
Anstie F E (1871) Oor die gevolge van langdurige gebruik van morphia deur subkutane inspuiting. Praktisyn 6: 148-57
Berridge V en Edwards G (1987) Opium en die mense. Opiaatgebruik in die negentiende eeu Engeland, pp. 139-40. Yale University Press, VSA.
Sharp & Dhome (1898), 'n Kort opsomming van onderhuidse medikasie, 6de uitgawe pp.8-9. Sharp & Dhome, Baltimore. Aangehaal in Rosales P, A history of the hypodermic spuit 1850's - 1920's. Harvard -universiteitstesis, Desember 1997
Gibbons H (1870). Letheomania: die gevolg van die onderhuidse inspuiting van morphia. Stille Oseaan mediese en chirurgiese tydskrif 12: 481-495. Aangehaal in Rosales P, A history of the hypodermic spuit 1850's - 1920's. Harvard -universiteitstesis, Desember 1997
Courtwright D (1982) Dark Paradise Opiate Addiction in America before 1940, p.42 Harvard University Press, VSA
Pates R, Mcbride A, Arnold K (Redakteurs) Injecting Illicit Drugs Blackwell Publishing 2005
Rosales P, 'n Geskiedenis van die buisspuit 1850's - 1920's. Harvard -universiteitstesis, Desember 1997
Kolb L, plesier en agteruitgang van narkotiese verslawing, "Geestelike higiëne, 9 1925
Wyatt BS (1920) Die binneaarse behandeling van malaria, New York Medical Journal 112: 366-369
Redakteur. (1876) Tetanus na onderhuidse inspuiting van morphia. Lancet 2: 873-6
Bartholow R. (1891) 'n Handleiding vir hipodermiese medikasie: Die behandeling van siektes deur die hipodermatiese of subkutane metode, 5de uitgawe, J B Lippincott Company p 38. Philadelphia USA.
Van Thomas Jefferson tot dwelm -kingpins, navigeer het generasies beïnvloed.
Wat gebeur as twee middeljarige branderplankryers in 'n wêreldbekende branderplankry in Kalifornië in die reeks inkom?
As die twee surfers ter sprake ernstige wetenskaplike historici is by vooraanstaande universiteite in Kalifornië, is die resultaat 'n fassinerende nuwe verhaal oor een van die oudste sportsoorte ter wêreld: The World in the Curl: An Unconventional History of Surfing.
Peter Westwick, 'n kenner in die geskiedenis van die lugvaartbedryf aan die Universiteit van Suid -Kalifornië, en Peter Neushul, 'n navorsingshistorikus aan die Universiteit van Kalifornië, Santa Barbara, het 'n blaaskans genaamd Cojo naby Santa Barbara gesoek toe hulle besluit om hul passies vir geskiedenis en branderplankry. Maar die resultaat is nie net 'n lys van wenners van die wedstryde nie, of 'n vlugtige behandeling van 'n popkultuurverskynsel wat alles van musiek tot film tot mode deurdring het.
Westwick en Neushul probeer in plaas daarvan om belangrike historiese gebeure te verduidelik aan die hand van wat verkeerdelik vermoedelik een van die ernstigste sportsoorte is-nou 'n wêreldwye industrie van tien miljard dollar wat met meer as 20 miljoen praktisyns wêreldwyd spog. Onderweg breek hulle verskeie mites oor die sport in en verdiep hulle in die ryk Hawaiiaanse kultuur wat dit steeds toevoeg, terwyl hulle fassinerende onthullings uit die brandgeskiedenis -kluise onthul.
Wie sou kon raai dat die uitdrukking 'strewe na geluk' in die Onafhanklikheidsverklaring moontlik geïnspireer is deur vroeë berigte oor branderry? Of dat die moderne branderplank eintlik diep wortels in die militêr-industriële kompleks het? Of dat hy, nadat Daniel Ellsberg die Pentagon Papers tydens die Viëtnam -oorlog uitgelek het, sy spanning verlig het deur 'n paar golwe te vang?
Die bydraende skrywer Joel Bourne het onlangs 'n storie gepraat met die skrywers van die onkonvensionele geskiedenis van branderplankry.
U het 'n paar wonderlike, min bekende oomblikke in die branderplankry-geskiedenis ontdek. Een van my gunstelinge is dat vroeë berigte oor branderry moontlik Thomas Jefferson beïnvloed het om 'die soeke na geluk' 'n onvervreembare reg te maak in die Onafhanklikheidsverklaring.
PW: Dit kom van 'n ander historikus met die naam Andy Martin in 'n boek wat hy geskryf het oor die tyd van die Verligting en die Romantiek met fassinerende insigte. Beide die Franse en Amerikaanse revolusies het plaasgevind toe hierdie ongelooflike literêre beelde terugkom van ontdekkingsreisigers in die tropiese Stille Oseaan. Die surfer op 'n tropiese golf is die teenoorgestelde van wat ons in Europa gedoen het, wat die guillotine en beter maniere om mekaar dood te maak, vervolmaak.
As u in Europa of in die koloniale Amerika sit en die reisgenote van die Suid -Stille Oseaan lees en die "grootste plesier" beskryf, kan dit u regtig laat stilstaan. Dit kan u laat dink: "Sjoe, hierdie surfers het dit reg."
U skryf dat golfritte eintlik in baie kuskulture rondom die trope beoefen is, maar dat dit sy hoogtepunt in Hawaii bereik het, nie net vanweë die warm water en konstante golwe nie, maar ook as gevolg van die geweldige produktiwiteit van die tarolande en visdamme wat het vroeë Hawaiiane nie net uiters fiks gemaak nie, maar hulle kon ook elke jaar drie maande afneem om te surf.
PN: Ek werk al jare aan akwakultuurstelsels. Ek was gereeld saam met my pa, wat 'n beroemde mariene botanis was, na Hawaii [Kaptein Cook kom, hy vertrek, en as hy terugkom, kom sifilis net onder die mense voor. Daarna was daar werklik nie meer suiwer Hawaiiane nie. Daar is mense met Hawaïese bloed. Hulle moes Chinees, Filippyne en Japannese inbring net om die suikerriet te bewerk, omdat die Hawaiiane so deur siektes gedempte was.
Dit was soortgelyk aan wat met die inheemse Amerikaners gebeur het met die eerste kontak. Hulle het uiteindelik weerstand ontwikkel en kon hergroepeer. Maar as u op 'n eiland is, kan u nie daarvan wegkom nie. Dit was 'n ware tragedie.
Branderplankry begin vroeg in die 20ste eeu as 'n toeristeaantreklikheid deur eiendomsontwikkelaars in Hawaii en daarna in Kalifornië, wat mense in hul hotelle aan die strand wou lok. Maar mense vergeet gewoonlik dat die ou wat grootliks verantwoordelik was vir die herbekendstelling van branderplankry, sowel as die Hawaiiaanse kultuur, 'n Olimpiese swemmer en 'n wêreldrekordhouer, Duke Kahanamoku, was.
PN: Duke was en sal altyd die grootste surfer van alle tye wees. Hoeveel sportsoorte of tydverdrywe het die Michael Phelps van die wêreld as hul middelpunt? Hy was net 'n fenomenale atleet. Die vinnigste man in die water vir 16 jaar. En hy het ook hierdie gees vir hom gehad, hierdie teenwoordigheid.
Maar sy verhaal is ietwat tragies. Om sy amateurstatus te behou, het hy by vulstasies gewerk. Hy het vir die stad Honolulu gewerk. Uiteindelik het hy 'n rukkie as die balju gewerk. Toe word hy die hoofgroet, die verteenwoordiger van aloha. Toe 'n president daar aankom, sou Duke daar wees en sou hy met hom praat. Dit was op 'n manier hartseer, want sy lewe was verteenwoordigend van wat met baie van die oorblywende Hawaïese mense gebeur het. Hulle het op 'n manier amper gemarginaliseer. Ander het geld uit sy naam gemaak.
Hawaii het dus die siel van die sport verskaf, maar u skryf dat Kalifornië die groot sprong in tegnologie gemaak het wat dit moontlik gemaak het om oor die hele wêreld te versprei, van ligter, meer hidrodinamiese planke, tot golfvoorspellings, tot wetsuits wat branderplankry na kouer klimaat uitgebrei het. Baie van die tegnologie kom van die militêre en lugvaartnavorsing wat by Caltech aan die gang was. Gerard Vultee, 'n Caltech-lugvaartingenieur en mede-ontwerper van Amelia Earhart se Lockheed Vega met sy stewige, hol vaste vleuel, was 'n vriend en paddleboard-mededinger van Tom Blake, wat die eerste hol branderplank op dieselfde manier uitgevind het. Bob Simmons, wat veselglas, skuim en gevorderde hidrodinamika na branderplanke gebring het, was 'n Caltech -ingenieur, terwyl Hugh Bradner, 'n Caltech -ingenieur wat aan die Manhattan -projek gewerk het, die vader geword het van die moderne neopreen -wetsuit.
PW: Wat ons probeer bereik het, is hoekom branderplankry op sekere tye floreer, hetsy voor-koloniale Hawaii of Kalifornië in die middel van die 20ste eeu. Die standaard geskiedkundige benadering is "hoekom dan, waarom daar?" Wat is nog meer aan die gang wat surf kan bevorder? Wat in die middel van die 20ste eeu in Kalifornië aangaan, is die verdedigingsbedryf, en veral die lugvaartbedryf.
U probeer dus verbindings vind. En seker nog, selfs in die twintigerjare was daar Gerry Vultee, destyds die Tweede Wêreldoorlog met Bob Simmons, Hugh Bradner en Walter Munk [die vader van golfvoorspelling], almal by Caltech. Al hierdie mense wat deur die verdedigingsbedryf kom, was ook besig om te surf.
U verdiep u ook in die mooier kant van die sport wat gedurende die 1960's ontstaan ​​het, met die Brotherhood of Eternal Love, 'n bemanning van Kalifornië-surfers wat 'n massiewe dwelmsmokkeloperasie geskep het.
PW: Surfers weerspieël nie net die 60's nie, hulle het ook eintlik gehelp om die 60's te skep, want dit was hulle wat hierdie geweldige voorraad dwelms dryf. Hierdie beeld van branderplankryers as 'n klomp langhare op die strand wat nie regkom nie, het hulle moontlik gehelp om weg te kom.
Toe u die verslae van die federale taakmag lees oor die bedreiging van dwelmsmokkelary, het die federale organisasies geweier om te glo dat hierdie hippie -surfers moontlik iets van hierdie komplekse en georganiseerde aard kan verwyder. Dit was 'n groot wêreldwye netwerk dat hierdie ouens Laguna opraak. Hulle het onder meer miljoene LSD -dosisse ingebring.
U spreek ook 'n paar van die kusomgewingskwessies aan wat surfers teëkom - veral rou riool wat in die see beland.
PN: Een van die mees skokkende dinge vir my is dat u uitgaan na die North Shore en hulle het nie eens 'n rioolstelsel daar op Oahu nie. Hulle het putte. Eintlik kan u op 'n reënerige dag moontlik weer kennis maak met dit waarvan u die oggend ontslae geraak het.
Ek het my dogter afgehaal om 'n wetenskaplike projek te doen oor ontlasting van kolikale in die oseaan in Goleta, Kalifornië, waar die riool in ons omgewing behandel word. Die ou daar het vir my gesê dat fekale koliforms altyd daar is. Dit is net wanneer hulle die skerpste word dat u die strand toemaak.U swem dus altyd in fekale koliform, ongeag waar u gaan.
Die enigste probleem is of dit genoeg sal wees om u siek te maak.
U het 'n goeie afdeling in die boek oor hoe die styging in surfers direk teruggevoer kan word na die invloed van Titel IX - deel van die federale Onderwyswysiging van 1972, geborg deur die legendariese Hawaiiaanse kongresvrou Patsy Mink.
PN: Ek wou regtig weet of Mink ooit gaan surf het. Toe bel ek haar dogter, en sy sê nee, sy was 'n plantasie -meisie. Het nie gesoek nie. Rondspeel is nie 'n kollegiale sport nie. Maar sodra Titel IX kom, word u meisies wat atlete word, basketbal speel, vlugbal, swem. As u kan swem, kan u surf.
Vroue se swem neem op weens titel IX, en dit het dus 'n groot impak op atletiek in die Verenigde State gehad. Ek dink in die laaste Olimpiese Spele het ons meer vroue -medaljes as mansmedaljes gehad.
U skryf ook oor die huidige obsessie om reuse golwe te ry en die dodelike impak daarvan. Meer branders is die afgelope 15 jaar dood as in al die vorige vier dekades saam.
PN: Groot golfbranderry op 'n manier is 'n herlewing van die waterman wat die hertog was. U moet regtig atleties en oseaangewys wees. Dit is ook 'n uitlaatklep vir 'n ander soort surfer om winsgewend te word in terme van professionaliteit. Almal wat meer as 1,8 meter lank is, probeer om met die kort toerusting in die huidige branderwedstryd mee te ding en fokus op prestasie in die lug.
Tog is mense gefassineer deur groot golwe te ry. Daar is nou 'n kontantprys vir die persoon wat 'n foto kry van homself wat op die grootste golf van die jaar blaai. En as daar geld op die tafel is, gaan mense hul lewens in gevaar stel om dit te kry.
Maar laat ons eerlik wees: kommersiële visvang is baie gevaarliker as branderplankry. En jy gaan nie op die groot golwe ry tensy jy bereid is om dit te doen nie. U sal nie eers kan uittrek nie. Die mense wat dit doen, is goed voorbereid, en ten spyte daarvan word mense doodgemaak. Dit is die aard van uiterste sport.
Laaste vraag. Branderplankry bestaan ​​al honderde, indien nie duisende jare nie, van vroeë Hawaiiane, tot Mark Twain, tot Duke, tot Gidget, tot Kelly Slater, en tog lyk die krag daarvan om ons aandag te trek sterker as ooit. Madisonlaan gebruik dit om alles van motors tot Keulen te verkoop. Waarom fassineer hierdie aktiwiteit ons steeds?
PW: Ek dink dit het sy oorsprong in Hawaii en die idee dat branderplankry die suiwer strewe na plesier is. Sy assosiasie met die tropiese paradys en hierdie beeld van branderplankry as die teenstelling van die moderne samelewing help om sy gewildheid te behou. Ons is nie meer tieners nie, maar ons het nog steeds hierdie identifikasie daarmee.
Ek het my kind nou die dag na die skatepark geneem en die ou sê: ou, jy is 45 jaar oud, jy behoort nie meer in 'n skatepark te wees nie. En ek was so, wel, dit is wat ek doen. Daar is geen branderplankry nie, so ek gaan saam met my kinders na die skatepark en maak asof ek navigeer. Dit is 'n ewige adolessensie.
PN: Dit is pure onvervalste pret. As 'n goeie suidelike deining loop en ons na Cojo gaan, maak nie saak hoe lank u gaan surf nie, u sal die golwe wat u vir altyd vasgevang het, onthou. Dit is 'n unieke golf, baie skoon. Dit is dus 'n baie unieke tydverdryf wat herinneringe skep omdat dit so anders is. Die gevoel van gewigloosheid, van die spoed en om in die see te bly, bly u by.
Dit is net baie pret. U hoef nie op 'n golf van 40 voet te ry om die gevoel te kry nie.
'N Oorsig van insulien
Insulien is 'n hormoon wat verantwoordelik is vir die toelaat dat glukose in die bloed die selle binnedring, wat hulle die energie gee om te funksioneer. 'N Gebrek aan effektiewe insulien speel 'n belangrike rol in die ontwikkeling van diabetes.
Hormone is chemiese boodskappers wat sekere selle of weefsels opdrag gee om op 'n sekere manier op te tree wat 'n spesifieke funksie in die liggaam ondersteun.
Insulien is noodsaaklik om aan die lewe te bly.
In hierdie artikel kyk ons ​​na hoe die liggaam insulien produseer en wat gebeur as daar nie genoeg daarvan sirkuleer nie, asook die verskillende tipes wat 'n persoon kan gebruik om insulien aan te vul.
Insulien is 'n noodsaaklike hormoon vir die beheer van bloedsuiker en energie -opname.
Insulien is 'n chemiese boodskapper waarmee selle glukose, 'n suiker, uit die bloed kan absorbeer.
Die pankreas is 'n orgaan agter die maag wat die belangrikste insulienbron in die liggaam is. Groepe selle in die pankreas genaamd eilandjies produseer die hormoon en bepaal die hoeveelheid gebaseer op bloedglukosevlakke in die liggaam.
Hoe hoër die glukosevlak, hoe meer word insulien in produksie om die suikervlakke in die bloed te balanseer.
Insulien help ook om vette of proteïene vir energie af te breek.
'N Delikate balans van insulien reguleer bloedsuiker en baie prosesse in die liggaam. As insulienvlakke te laag of te hoog is, kan oormatige hoë of lae bloedsuiker simptome veroorsaak. As 'n toestand van lae of hoë bloedsuiker voortduur, kan ernstige gesondheidsprobleme begin ontwikkel.
Klik hier om alles te lees oor diabetes en hoe dit ontwikkel.
By sommige mense val die immuunstelsel die eilandjies aan, en hulle hou op om insulien te produseer of produseer nie genoeg nie.
As dit gebeur, bly bloedglukose in die bloed en selle kan dit nie absorbeer om die suikers in energie om te skakel nie.
Dit is die begin van tipe 1 -diabetes, en 'n persoon met hierdie weergawe van diabetes benodig gereeld insulieninspuitings om te kan oorleef.
By sommige mense, veral diegene wat oorgewig, vetsugtig of onaktief is, is insulien nie effektief om glukose na die selle te vervoer nie en kan dit nie sy optrede uitvoer nie. Die onvermoë van insulien om die effek daarvan op weefsels uit te oefen, word insulienweerstandigheid genoem.
Tipe 2 -diabetes ontwikkel wanneer die eilandjies nie genoeg insulien kan produseer om insulienweerstandigheid te oorkom nie.
Sedert die vroeë 20ste eeu kon dokters insulien isoleer en in 'n inspuitbare vorm voorsien om die hormoon aan te vul vir mense wat dit nie self kan produseer nie of insulienweerstand verhoog het.
Lees hier meer oor die ontdekking van insulien.
'N Persoon kan verskillende tipes insulien neem, gebaseer op hoe lank dit nodig is om die effek van die aanvullende hormoon te hou.
Mense kategoriseer hierdie tipes op grond van verskillende faktore:
die spoed van aanvang, of hoe vinnig 'n persoon wat insulien neem, kan verwag dat die effek begin.
piek, of die snelheid waarmee die insulien die grootste impak bereik
duur, of die tyd wat dit neem voordat die insulien afneem
konsentrasie, wat in die Verenigde State 100 eenhede per milliliter is (U100)
die toedieningsweg, of die insulien deur inaseming onder die vel, in 'n aar of in die longe benodig word.
Mense lewer meestal insulien af ​​in die onderhuidse weefsel, of die vetweefsel wat naby die veloppervlak geleë is.
Drie hoofgroepe insulien is beskikbaar.
Die liggaam absorbeer hierdie tipe baie vinnig uit die onderhuidse weefsel in die bloedstroom.
Mense gebruik vinnigwerkende insulien om hiperglukemie of hoë bloedsuiker reg te stel, asook om die bloedsuikervlakke te beheer nadat hulle geëet het.
Snelwerkende insulien-analoë: Dit neem tussen 5 en 15 minute om 'n effek te hê. Die grootte van die dosis beïnvloed egter die duur van die effek. Die veronderstelling dat vinnigwerkende insulien-analoë 4 uur duur, is 'n veilige algemene reël.
Gereelde menslike insulien: Die aanvang van gewone menslike insulien is tussen 30 minute en 'n uur, en die uitwerking daarvan op bloedsuiker duur ongeveer 8 uur. 'N Groter dosis versnel die aanvang, maar vertraag ook die maksimum effek van gewone menslike insulien.
Hierdie tipe kom stadiger in die bloedstroom, maar het 'n langdurige effek. Dit is die doeltreffendste om bloedsuiker oornag sowel as tussen etes te bestuur.
Opsies vir tussenwerkende insulien sluit in:
NPH menslike insulien: Dit neem tussen 1 en 2 uur om te begin, en bereik sy hoogtepunt binne 4 tot 6 uur. In sommige gevalle kan dit meer as 12 uur duur. 'N Baie klein dosis sal die piek -effek na vore bring, en 'n hoë dosis verhoog die tyd wat NPH neem om sy hoogtepunt te bereik en die totale duur van die effek.
Voorgemengde insulien: Dit is 'n mengsel van NPH met 'n vinnigwerkende insulien, en die effekte daarvan is 'n kombinasie van die intermediêre en vinnigwerkende insuliene.
Alhoewel langwerkende insulien stadig in die bloedstroom kom en 'n relatief lae piek het, het dit 'n stabiliserende 'plato'-effek op bloedsuiker wat die grootste deel van die dag kan duur.
Dit is nuttig oornag, tussen etes en tydens vas.
Langwerkende insulien-analoë is die enigste beskikbare tipe, en dit begin tussen 1,5 en 2 uur. Alhoewel verskillende handelsmerke verskillende tydsduur het, wissel hulle in totaal tussen 12 en 24 uur.
Vroeë twintigste eeu spoorweë
Teen 1900 was die spoorweë van Amerika byna op hul hoogtepunt, wat die totale kilometers en indiensneming betref. In die twintig jaar voor die Eerste Wêreldoorlog sou die fondamente van spoorweë egter drasties verander. Nuwe tegnologie sou bekendgestel word, en die land sou oorlog voer, waartydens die spoorweë deur die regering bestuur sou word. Die belangrikste is dat die spoorweë die tydperk van die regering se regulasies binnegaan.
Die aanbreek van die twintigste eeu is grotendeels gretig deur Amerika verwag. Daar was baie om te vier. Dit gaan goed met die sakewêreld, en dit beteken dat daar werk byna almal is.
Spoorweë profiteer van die welvaart met kleurvolle brosjures wat passasierstreine van topgehalte bevorder. Die Weste is verheerlik as die wonderland van die land, wat gereeld verskyn in skilderye met spoorweë en in die blaaie van talle tydskrifte. Plakkate met dromerige meisies lok vakansiegangers na eksotiese bestemmings soos Kalifornië, terwyl vinnige sakebesoekers oor die land heen jaag.
Die spoorweë van die land het steeds gegroei. Teen 1900 was meer as 195 000 myl se baan in diens, en daar lê nog 16 jaar se uitbreiding voor. Die grootste geleenthede bestaan ​​in die Weste en in die Suide, waar groot gedeeltes van die landskap nog steeds lig bevolk is.
Gedurende die jare voor die Eerste Wêreldoorlog het die Florida East Coast Railroad sy spore tot by Key West uitgebrei, en die Union Pacific het Los Angeles bereik deur die Utah, Nevada, en Kalifornië te verwoes, en die Westelike Stille Oseaan het sy lyn voltooi van Salt Lake City na Oakland, Kalifornië en die Chicago, Milwaukee, St. Paul & Pacific verbind die Midde -Weste met die Weskus.
Omtrent hierdie tyd bereik die passasierstrein betroubaarheid, gemak en spoed wat spoorpassasiers oor die algemeen die volgende 50 tot 60 jaar sou geniet. Treine het so betroubaar geword dat dit die hele generasie sakereisigers aanmoedig om die volgende dag vergaderings in verre stede te reël, en die basiese geriewe van treinreise - 'n gemaklike sitkamer, onberispelike diens vir motors, slaapmotors met toilette en lopende water en matte deurgaans - was hier om te bly. Spoorweë het selfs hul fynere treine gereeld begin bestuur teen snelhede wat selfs vandag se reisigers 80 tot 100 myl per uur sou oorweeg.
Lees meer oor spoorweë van die twintigste eeu:
Die spoorlyn was nêrens duideliker as in die nuuswaardige gebeure en populêre kultuur van die dag nie, wat dikwels kleurvolle verhale van spoorweë en spoorwegpersoneel bevat. Neem byvoorbeeld die verhaal van Casey Jones. Alhoewel dit blykbaar weens Casey se eie verkeerde oordeel was, het die beroemde wrak van sy passasierstrein in 1900 by Vaughan, Mississippi - waarin hy omgekom het - tot gevolg dat geen passasiers gesterf het nie. Deur by sy lokomotief te bly totdat dit te laat was om homself te red, kon ingenieur Casey die trein aansienlik vertraag en die gevolge van die botsing tot die minimum beperk. Die gevolglike publisiteit wat Casey hier as 'n held geskilder het, was die verhaal van 'n "dapper ingenieur" wat sy lewe gegee het om dié van sy passasiers te red. Die verhaal - en die gewilde liedjie wat spoedig gevolg het - bly vandag 'n permanente deel van die Amerikaanse folklore en geskiedenis.
Met die opkoms van rolprente en rolprentteaters sou spoorweë en spoorweë 'n lang tydjie in die filmlig geniet. Die sukses van die film The Great Train Robbery uit 1903-'n eenvoudige, vinnige en quotshoot-'em-up & quot Western-het gewaarborg dat meer treinverwante films sou volg.
In 1905 was 'n rekordbreuk per trein, van Los Angeles tot Chicago via die Santa Fe, nog 'n spoorweggebeurtenis wat die land se aandag getrek het. Die aanhitser, Walter Scott - in die volksmond bekend as & quot; Death Valley Scotty & quot; en wyd onthou vir sy kleurryke aansprake oor sy ontginning van mynbou - het die trein blykbaar bloot gehuur ter wille van die publisiteit.
Tydskrifte, literatuur en selfs die poskantoor bevat spoorweë op 'n manier wat die openbare kennis nie kan ontduik nie. Na sy gevierde rit in 1893 teen 'n topsnelheid van 112,5 myl per uur. Die beroemde lokomotief van New York Sentraal, nommer 999, is op 'n posseël van twee sent weergegee. Van berigte oor langpadreise in Harper's Weekly tot Frank Norris se emosionele, minder as vleiende fiktiewe weergawe van die stryd tussen boere en die spoorweë in & quotThe Octopus, & quot; die land se treinstelsel word voortdurend in ag geneem en ondersoek.
Bedreigings vir spoorweë in die vroeë 20ste eeu
Daar moes natuurlik ook 'n nadeel wees. En inderdaad, in die vorm van 'n toenemende ongemak onder Amerikaners oor die eienaarskap en bestuur van die grootste onderneming van die land - wat die spoorweë gesamentlik geword het - is dit in die hande van 'n relatiewe paar gekonsentreer. Hoeveel krag was te veel? Was die regering se regulering of beheer nodig, of was markkragte die beste manier om hierdie ryke in toom te hou? Dit word wyd deur burgers en politici bespreek, en in boeke soos "The Railroad Question" bespreek, en dit was kwessies wat in die eerste dekades van die twintigste eeu nie sou verdwyn nie.
Voor die begin van die eeu was spoorweë besig met 'n voortdurende proses van innovasie, uitbreiding en konsolidasie. Spoorweë het die nasie gevorm en is op sy beurt daardeur gevorm.
Die nuwe eeu was basies nie anders nie, maar die veranderinge het voortgegaan. Maar terwyl sommige van die aangeboden veranderings belofte bied, lyk dit asof ander minder gebruik het, ten minste vir die spoorweë. Daar was selfs vernuwings wat onderweg mededingende bedreigings vir spoorweë sou inhou, hoewel dit aanvanklik grotendeels onbekend was.
Dink byvoorbeeld aan die telefoon. In die vroeë 1900's het die telegraaf op Amerikaanse spoorweë verdring. Die idee was dieselfde - elektriese impulse wat oor drade gedra word - maar quottelephony & quot was 'n manier om hierdie transmissies vir almal toeganklik te maak. Voorheen was die stasie -agent in baie klein dorpies dikwels die enigste persoon met die & quotpower & quot om telegrafiese boodskappe wat in Morse -kode gestuur is, te vertaal.
Die telefoon het ook baie geleenthede vir besigheid. Dit bied 'n manier om te kommunikeer in regte woorde, in reële tyd - en op 'n oomblik. Sommige waarnemers het bespiegel dat daar minder behoefte sou wees aan reis- en aangesig-tot-aangesig-vergaderings in die toekoms, maar selfs die moontlikheid dat telefone nuttig sou wees in die huis.
Die binnebrandenjin het ook belofte vir spoorweë gehou. Reeds in 1890 is 'n primitiewe 18-pk-petrolenjin naby Chicago gebruik om die nut van selfaangedrewe spoorwaens aan te toon. Net na die eeuwisseling is primitiewe gas-meganiese en gas-elektriese motors (die onderskeid in die transmissies) gebou vir spoorweë soos die Erie, die Pennsylvania, die Union Pacific en die Suidelike Stille Oseaan.
Soos dit blyk, het selfaangedrewe motors besparings in die vorm van arbeid gebied, maar dit was oor die algemeen baie lastig om behoorlik te funksioneer. Die petrolenjin blyk beter geskik te wees vir die persoonlike motor, wat ook tans ontwikkel is.
Dan was daar die dieselenjin. In die beginjare van hierdie eeu is die diesel - vernoem na Rudolf Diesel, sy Duitse uitvinder - reeds aan die gang vir verskillende industriële gebruike.
Die Corliss Engine Works, wat in 1902 as die wêreld se grootste beskou is, het sy groot vervaardigingsaanleg geheel en al met dieselkrag bedryf. Brouer Adolphus Busch het die eerste dieselenjin wat in Amerika gebou is, vir sy brouery gebou en uiteindelik 'n nuwe firma, Busch-Sultzer, gevorm om dieselenjins vir Amerikaanse en Kanadese gebruikers te vervaardig. Selfs magtige American Locomotive Works, die land se tweede grootste bouer van stoomlokomotiewe, het die diesel met gunstige resultate getoets. Tog sou dit nog 'n kwarteeu neem om Amerikaanse lokomotiefbouers te begin met 'n ernstige program om hierdie prototipe -ontwerpe te bou en te toets.
Die spoorwegpassasier het baie baat by die vooruitgang van tegnologie. Byvoorbeeld, die bekendstelling van stoomverhitting het van die koolstoof ontslae geraak, altyd geneig tot ongelyke verhitting en onveilig in geval van botsing. Na Edison se suksesvolle demonstrasie van die gloeilamp, is elektriese beligting aan boord van passasierstreine aangebring (alhoewel dit slegs op die fynere treine sou duur tot die Tweede Wêreldoorlog voordat baie spoorweë heeltemal kon skakel na elektrisiteit vir beligting). Tanks vir vars water word ook ingevoer, sodat drink en was onder goeie higiëne moontlik is. En die bekendstelling van die geheel-staal passasiersmotor in 1906 het gehelp om groter veiligheid te verseker in geval van 'n botsing, en het terselfdertyd die waarskynlikheid van brand verminder as so 'n ongeluk sou plaasvind.
Elektrisiteit het uiteindelik 'n skoon, veilige beligting aan boord van passasiersmotors verskaf, maar 'n verwante gebeurtenis in Richmond, Virginia, in 1887, was byna onmiddellik kommerwekkend vir Amerika se stoomspoorweë. Toe die uitvinder Frank J. Sprague die spoorwegstelsel van die stad suksesvol geëlektrifiseer het, was die plan gereed vir die grootskaalse toepassing van straatspoorweë op dorpe en stede van alle groottes. Tot op hierdie tydstip kon slegs die grootste stede die nodige hoëryersskap of groot kapitaalbeleggings ondersteun wat nodig is vir perde- of kabelaangedrewe spoorwegstelsels.
In 'n voor-motor-tydperk, het die sukses van Sprague beteken dat stadswerkers nou baie doeltreffender van en na hul werk kon kom, maar dit het ook beteken dat ontwikkeling aan die rande van stede aangespoor is, 'n voorloper van ons hedendaagse patroon van voorstedelike lewens.
Binnekort word die nuwe tegnologie van die karretjie ook op verhoogde spoorweë toegepas, sodat groot stede soos New York, Chicago en Boston vinnig kan groei. Met die verloop van die eeu was die oplewing aan die gang. Die elektriese spoorwegbedryf het groot geword totdat dit teen 1920 die vyfde grootste bedryf in die Verenigde State was. In 1890 het straatspoorweë teen 1902 twee miljard passasiers vervoer, die getal het tot vyf miljard gestyg, meer as 'n paar keer meer as die aantal stoomspoorweë in die land.
'N Ander variasie, die inter -stedelike elektriese spoorlyn, het die eerste twee dekades van die twintigste eeu regstreeks met stoomspoorweë meegeding. Hierdie interurbans, soos hulle genoem is, het groot strate in stedelike gebiede gevolg en daarna - dikwels parallel met bestaande spoorweë - oor die platteland begin om dorpe in die omgewing te bedien.
Alhoewel die reis dikwels stadiger was as die diens van die parallelweg, is dit meer gereeld aangebied. So het die stedelike gebiede tot die grootste deel gegroei in streke met dorpe en voorstede rondom 'n groot metropolitaanse kern-soos Los Angeles en Indianapolis-of 'n gekonsentreerde ontwikkeling langs 'n bevolkingsgang, soos dié wat Chicago-Milwaukee, Cincinnati- Dag ton, of Oakland-Sacramento-Chico (Kalifornië).
Die stadswese was weinig meer as 'n oorgangstap tussen die enigste afhanklikheid van die stoomspoorweg vir intercityvervoer en byna die enigste vertroue in die persoonlike motor (wat nog 'n paar dekades in die toekoms was). Alhoewel 'n paar stedelike stelsels werklik floreer het - gewoonlik as gevolg van die feit dat hulle ook in direkte mededinging met stoomtreine vrag vervoer het, het min nywerhede so vinnig gegroei of so vinnig afgeneem, en geen enkele bedryf van sy omvang het ooit so 'n somberder geword nie. finansiële rekord.
Nie verrassend nie, het die interurbans aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog hul skerp agteruitgang begin - terwyl die motor vir almal beskikbaar geword het - en tydens die depressie is die bedryf feitlik vernietig.
Vroeë 20ste -eeuse spoorwegkompetisie
Daar word verwag dat mededinging in 'n vryemark samelewing skerp sal wees, maar spoorweë voor die begin van die eeu was in 'n besonder bekoorlike weergawe betrokke. Spoorweg kilometers het uitgebrei, maar veral in die Ooste en Midde -Weste - waar die spoorwegnetwerk teen 1900 dig was, is hierdie nuwe kilometers dikwels gebou ten koste van mededingende lyne. "Die dag van hoë rentekoerse het verbygegaan om nou geld te verdien op die omvang van die onderneming," het W. H. Vanderbilt, die oudste seun van "quotCommodore" en "Vanderbilt" en hoof van New York Central gesê.
Die beheer van koste was een manier om spoorweë winsgewender te maak, en die vele verbeterings in tegnologie rondom die eeuwisseling het daartoe bygedra. Terselfdertyd beleef die Amerikaanse spoorwegstelsel 'n ongekende konsolidasieperiode. Teen 1906 het sewe groot belangegroepe ongeveer twee derdes van alle spoorweg kilometers in die Verenigde State beheer.
Die Harriman -lyne - Union Pacific, Southern Pacific en Illinois Central - bestaan ​​uit 25.000 myl die Vanderbilt -paaie - New York Central en Chicago en North Western - 22.000 Hill -paaie - Great Northern, Northern Pacific en Chicago, Burlington en Quincy - 21.000 die Pennsylvania -groep - die Pennsylvania Railroad, Baltimore en Ohio, en Chesapeake & Ohio - 20.000 die Morgan -paaie - Erie en Southern -stelsels - 18.000 die Gould -paaie - Missouri Pacific en verskeie ander suidwestelike stelsels - 17 000 die Rock Island-groep- Chicago, Rock Island en die Stille Oseaan-stelsel- 15 000.
Interessant genoeg het konsolidasie grootliks hand aan hand gegaan met 'n neiging tot minder uitbreiding. Teen 1910 het die spoorweë van die land teen 1916 240,293 myl saamgetrek, die totaal bereik 254,037-Amerika se rekord vir spoorweg kilometers.
Die spoorwegindiensneming het ook gegroei tot 'n hoogtepunt van 1,7 miljoen mense in 1916, maar die neiging sal van daar af afwaarts wees. Die era van die groot naam & quotempire builders & quot was ook besig om te eindig die laaste, James J. Hill, is in 1916 oorlede.
Ondernemingsbestuurders en bankiers - eerder as entrepreneurs - neem toenemend die uitdagings aan om die spoorweë van die land te bestuur. En hoewel dit vandag moeilik is om te begryp, was 'n aantal kragte aan die werk om die mededingende prentjie drasties te verander - net soos die spoorweë 'n soortgelyke ewewig bereik het.
Hierdie magte was eintlik al 'n geruime tyd aan die werk.
Spoorwegwette in die vroeë 1900's
Reeds in 1871 is spoorwegregulering in individuele state ingestel, in reaksie op agitasie deur boere vir tariefbeheer. Die eerste beduidende federale regulasie - die Interstate Commerce Act - het in 1887 gevolg, selfs toe het die spoorwegbedryf weinig te vrees gehad, aangesien quotsupervision byna heeltemal nominaal is, 'skryf prokureur -generaal Richard S. Olney in 1892.
Die volgende jaar het president Benjamin Harrison die wet op die spoorwegveiligheid onderteken, wat lugremme vereis (die vervanging van die handremse en die snelheid van die remme deur die remme bo -op die waaiende spoorwaens) en outomatiese koppelaars (wat die berugte & quotlink en pin & quot -variëteit vervang wat verantwoordelik was vir die verpletter elke jaar tientalle remme en die verlies van duisende vingers) op die meeste lokomotiewe en motors om die begin van die eeu.
Alhoewel die Interstate Commerce Commission voor 1900 grootliks ondoeltreffend was, het die aanvang van die Progressiewe Beweging die kwessie van regulasie laat herleef. Die meeste Amerikaners was van mening dat strengere beheermaatreëls nodig was om misbruik soos die wat op die finansiële markte voorkom te voorkom - en wat soms tot groot ineenstortings van spoorwegstelsels gelei het, sowel as die gevolglike verlies aan beleggersgeluk. Dit was duidelik dat iets gedoen moes word om die vertroue van die publiek te herstel.
In hierdie lig het president Theodore Roosevelt sy prokureur-generaal in 1901 opdrag gegee om-ingevolge die bepalings van die Sherman Anti-Trust Act-aansoek te doen teen Northern Securities, 'n reuse-beheermaatskappy wat deur die spoorwegkonsolidasie-eienaars Edward H. Harriman en James J. Hill. Die onderneming word in 1904 verbied, en later dieselfde jaar is Roosevelt herkies tot 'n tweede termyn. Voordat die jaar verby was, het Roosevelt die kongres gevra om die magte van die I.C.C. Dit is oorweldigend gedoen met die aanvaarding van die Hepburn -wet, wat die kommissie bemagtig het om 'n redelike maksimum tarief vas te stel.
& quot Binne twee jaar van [die Hepburn -wet] se verloop, is meer tariefklagtes - ongeveer 1 500 - by die I.C.C. as wat in die twee voorafgaande dekades ingedien is, skryf die historikus John F. Stover in sy boek The Life and Decline of the American Railroad. staptogte was redelik en nodig. 'N Verwante wetgewing in 1913 het voorsiening gemaak dat die regulerende agentskap die werklike waarde van elke spoorweg kon begin beoordeel, inligting wat nodig was om tariewe vas te stel wat 'n billike opbrengs vir beleggers sou bied.
Nie onverwags is die koersverhogings wat deur die spoorweë aangevra is, nie altyd deur die I.C.C. Die tariewe tussen 1900 en 1916 het effens gedaal, hoewel die algemene prysvlak van die land met byna 30 persent gestyg het.
Belegging in spoorweë het instandhoudingstandaarde afgeneem en nuwe vrag- en passasieruitrusting is nie in voldoende hoeveelhede bestel om tred te hou met die voortgesette eise vir die vervanging en modernisering van spoorwegvlote nie. Die land het daarin geslaag om sy spoorweë te reguleer, maar met onbedoelde resultate.
Spoorweë tydens die Eerste Wêreldoorlog
Aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog was Amerika se spoorweë op dreef in 'n see van dramatiese kontraste. Aan die een kant kon die invloed van die spoorweg nog steeds in die dorpe en stede van Amerika gevoel word, en langafstandreise was byna uitsluitlik die domein van die passasierstrein.
En tog, in teenstelling met hierdie gesonde tekens, was houtvoertuigmotors nog steeds op baie spoorweë gebruik, net soos verouderde en ondermynde lokomotiewe. Vragmotors se vloot bestaan ​​nog steeds grotendeels uit ouer motors met 'n laer kapasiteit (30 ton), alhoewel die toenemende gebruik van staal die motor van 40 ton tot dusver 'n werklikheid gemaak het.
Die uitbreek van die oorlog in Augustus 1914 het aanvanklik gelei tot verminderde Amerikaanse industriële aktiwiteite. Spoor ton myle het in 1914 vier persent gedaal en die volgende jaar nog vier persent. Eers in 1916 het die geallieerde nasies die ekonomiese hulpbronne van die Verenigde State begin gebruik. Daardie jaar het tonmyl dramaties toegeneem-32 persent-en die spoorweë van die land voel spoedig. Aangesien die verkeersstroom meestal ooswaarts was, is ernstige opeenhopings in die werwe, terminale en hawens van die noordooste en New England ondervind.
As gevolg hiervan het 'n motortekort ontstaan, hoofsaaklik in die weste en suide. Motortekorte was nie ongewoon tydens spitsperiodes van besigheidsvoorspoed nie, en 'n aantal het voor hierdie tyd voorgekom. Tog sou hierdie een anders wees. Dinge het van erger na erger gegaan, en in Januarie 1917 het die Interstate Commerce Commission gemeld dat & quot . . meulens het gesluit, pryse het gevorder, bederfbare artikels van groot waarde is vernietig. . . . Vervoersdiens is in ongekende verwarring beland. & Quot
Teen die tyd dat die Verenigde State eintlik oorlog verklaar het, het die situasie in April daardie jaar ondraaglik geword. Amerikaanse spoorweë het gedurende die voorafgaande agt maande hul swaarste verkeer in die geskiedenis beleef, en die begin van die oorlog het die las net verhoog. Tog het die Amerikaanse gees van individualisme die oorhand gekry, en 'n uitvoerende komitee genaamd die Railroads 'War Board is gevorm deur bedryfsleiers. Hierdie liggaam het daarin geslaag om motortekorte en ander probleme te verminder. Ongelukkig het die winter van 1917-1918 wraak geneem. Dit, plus 'n reeks teenstrydige versendings en bestellings van die federale regering se eie oorlogsagentskappe, het dinge uiteindelik tot stilstand gebring.
Op 26 Desember 1917 verklaar president Woodrow Wilson uiteindelik: & quotI het die magte uitgeoefen oor die vervoerstelsel van die land, wat my verleen is deur die kongreswet van Augustus verlede jaar, omdat dit noodsaaklik geword het dat ek dit moes doen. Hy het die kongres net 'n paar dae later, op 4 Januarie 1918, toegespreek en aan almal gesê dat hy hierdie bevoegdheid uitgeoefen het. die regering kan doen en private bestuur nie. & quot
Geskiedenis onder die voete: vloer in die huis van die 19de eeu
Ek gaan graag oop huise saam met vriende wat wil koop, of vir myself, om my nuuskierigheid te bevredig oor plekke in my omgewing wat ek nog altyd wou sien. En hey, jy weet nooit ... Vir my is die beste ou huise dié wat niemand in jare geraak het nie. Die vloere is van muur tot muur tapyt bedek van twyfelagtige oudheid, of lae op lae linoleum.
Die oomblik van waarheid kom op wanneer u aan die einde van die mat kan gryp, of die linoleum kan optel, en dit is daar, vir vyftien jaar lank beskerm teen slytasie en die swakhede van slegte dekor: parketvloere! Nog beter is om na 'n hoek te gaan en 'n sierlike rand raak te sien, die kamer te laat lui, die verskillende kleure hout wat lyne en patrone vorm, kuns in hout. Mal daaroor! Soms kan u egter die mat optrek, en daar is niks besonders nie.
'N Huis met sierlike houtwerk, marmer kaggels, die werke, en daar gaan u 'n vloer. Wat het gebeur? Was die oorspronklike eienaars goedkoop? Het iemand die vloere geskeur? Waarom het sommige huise sulke wonderlike oorspronklike vloere, en ander nie? Wanneer het parket gewild geword, en wat het huiseienaars voorheen in ons huise in Brooklyn gebruik?
The Sargent Family ' wat deur 'n onbekende kunstenaar in 1800 geskilder is, toon gestileerde mure en 'n patroonvloer of mat. Beeld via National Gallery of Art
Met die uitsondering van 'n handjievol huise uit die koloniale era, is die meeste van die oudste bruin klippe en raamhuise in ons oudste woonbuurte van die 1830's tot die laat 1850's. In hierdie vroegste huise was die oorspronklike vloere sagtehoutvloere, soos denne, in willekeurige breedtes gelê. Die oorspronklike afwerking was nooit 'n glansende was of vernisde afwerking nie. Om hierdie vloere skoon te maak, is dit gewoonlik met sand en 'n draadborsel geskrop, of soms met loog gebleik. Die vloer was meestal geverf of bedek.
Geverfde vloere is dikwels met rand- of matpatrone gestempel. Bedekkings wissel van geweefde matte, ietwat soortgelyk aan ons hedendaagse sisal -matte, tot swaar doekgeverfde vloerlappe tot 'n bedekking met die naam drugget of tapyt. Drugget was 'n goedkoop stof van wol of katoen/vlas wat aan die gewenste breedte vasgemaak is.
Joseph Moore and His Family ' deur Erastus Salisbury Field in 1839 wys die gesin in hul vloerbedekking. Beeld via Museum of Fine Arts Boston
Afhangende van die begroting, is dwelm dikwels gebruik om 'n beter mat te bedek, om dit te beskerm, en was dit ook gewild onder die mat om 'n aantreklike rand te bied waar die matte stop. Mat, waarvan baie uit Indië en China ingevoer is, is ook gebruik as tapytbedekking, en ook om die tapyt te beskerm in gebiede wat baie gereis is, soos naby trappe en by ingange.
Namate die vervaardigingstegnieke vir matte verbeter word, kon al hoe meer huishoudings matte bekostig. Een gewilde tapyt was die lappies, wat gereeld tuis gemaak word deur repe stof te vleg of stukke stof deur 'n weefstok te weef, wat die soort matte is wat die meeste van ons vandag ken as klein badkamer of gemaklike matte.
Die meeste vloerbedekkings van destyds was op weefstowwe in smal lengtes geweef en dan aanmekaargewerk om die gewenste breedte te bereik. Die term broadloom kom uit hierdie tyd, en verwys na die eerste groter weefgetalle wat uitgevind is wat breër en breër matte kon weef. Tapyt uit hierdie tydperk was omkeerbaar, aangesien die weefsel nie die getapte mat was waaraan ons vandag gewoond is nie.
Die ontwerpe en patrone is in die mat geweef, soos 'n Franse Aubousson -mat. Die jacquard -weefgetouw is in 1804 in Frankryk deur Joseph Marie Jacquard uitgevind. Dit het ponskaarte gebruik wat deur die staalnaalde in die weefstoel gelees is, wat die harnas van die weefstok verhoog en laat sak sodat verskillende kleure ingeweef kan word, wat patrone skep. Die tegnologie het teen 1825 na die VSA gekom, en teen 1832 is jacquard -weeflywe in die matfabrieke in Lowell, Massachusetts, gebruik, wat 'n bloeiende sentrum vir mattevervaardiging in die VSA geskep het.
Die ingangsvloer van 'n Bed Stuy -bruinsteen. Foto deur Susan De Vries
Tot in die 1870's het die neigings in vloere ongeveer dieselfde gebly. Geverfde vloere word aanbeveel, veral vir bedieningsareas, gange en slaapkamers. Stenciling was nog steeds gewild en 'n lewensvatbare plaasvervanger vir tapyt in hierdie gebiede. Teëlvloere het al hoe meer gewild geword, veral omhulselteëls in voorportale, gange en soms stoepe en stoepe. Die teël was duur, maar langdurig en die moeite werd, aangesien dit maklik was om skoon te maak en die patrone baie aantreklik was. Baie welgestelde huise het hul ontvangskamers en voorportale op die Europese manier begin teël, dikwels met kaste, maar ook met marmer, soms in patrone van verskillende kleure.
Vloerdoeke was ook steeds gewild, net soos grasmat, veral in die somermaande. Drugget is nou meestal gebruik as 'n mat onderstreep, en as 'n isolasie vir plankvloere in die winter, toe kontraktering van hout toelaat dat trek deur die skeure en skeidings in die vloer trek. Maar matte was koning.
'Die wedstryd vir die boeket: die gesin van Robert Gordon in hul eetkamer in New York ' deur Seymour Joseph Guy, 1866. Beeld via The Metropolitan Museum of Art
Die verbruiker van die middel van die 19de eeu het opsies. Tapyt het so goedkoop geword dat huiseienaars van die middelklas dit kon bekostig om al hul vloere in hul openbare kamers met 'n mat te bedek. Tapyt was 'n basiese huishoudelike item, nie 'n luukse nie. Tydskrifte en boeke oor huisversiering word aangeraai, aangesien dit in hierdie land gebruiklik is om elke kamer in die huis te vloer, hoef die vloer nie gelê te word met die oog op voorkoms nie. Dit is goedkoop om 'n ongeklede vloer neer te lê, die voeë met strokies bruin papier te bedek en dan ou koerante in plaas van strooi onder die mat te versprei. " (The Economic Cottage Builder) Baie vloere was bedek met die sogenaamde Venesiaanse tapyt , 'n smal geweefde matte van gestreepte bande. Dit was gewild op trappe, sowel as in groter kamers. Tapytstapeltapyt, genaamd Brussel- of Wilton -tapyt, is sedert die laat 1700's in Europa uitgevind, maar was baie duur.
Teen die middel van die 1900's het die tegnieke meer gemeganiseer geraak, en die produksie het in die Verenigde State begin. Die weefgetuie vir hierdie matte was nog relatief smal, en die mat is nog steeds aanmekaar vasgewerk om die nodige breedte vir 'n huis te skep. Axminster tapyt, nog 'n stapel tapyt uit Engeland, geweef met baie realistiese natuurlike patrone en kleure, is ook gedurende hierdie tydperk na beter huise ingevoer.
Namate die tapyte in die gewildheid toeneem, het die patrone en kleure ook toegeneem. Vir ons oë vandag is baie van die patrone en kleure uiters kieskeurig en helder, en die patrone is oorweldigend. Huishoudelike kritici van die dag het ook so gedink. Hulle het die realistiese, skaduryke blompatrone wat drie dimensies gegee het, afgemaak en gesê " Versigtig gekleurde blomme en ander vegetatiewe versiering verskyn altyd op hul plek om op te trap. "
'N Wol tapytfragment uit ongeveer 1885. Beeld via Cooper Hewitt
Om lewende blomme onder die voet te krap, selfs om hul reuk in te asem, is 'n barbaarsheid, maar dit lyk beslis sinloos om op die kam te trap, reukloos en sonder vorm. " (Landelike huise). 'N Ander publikasie, The World of Art and Industry, het gesê: 'n Mens is amper bang om hierheen te loop, sodat sy onbedoelde voet nie die skoonheid van die rose kan knars of die pers sappe van die druiwe sal trap nie. Ons gooi nie ruikers of vrugte op ons vloere om dit te versier nie. . . gesonde verstand moet leer dat dit onvanpas is. "
Ongelukkig vir die kritici, was mense mal oor hul matte met blomme en het dit tot in die 1870's en daarna ver gekoop. Tapyt van muur tot muur was koning. Om 'n verwarde huiseienaar te help om dit reg te doen, het talle publikasies reëls neergelê oor die kleure wat u moet gebruik, die grootte en skaal van die patroon in verhouding tot die kamer en die belangrikste reël hoe die algehele kleure van die mat die kleurskema beïnvloed het van die res van die kamer, sodat kamers die groen kamer, die rooi kamer, ens. genoem kan word, in plaas van net die suidwestelike kamer, of die kamer wat u ouma verlede somer gehad het.
Terwyl Amerika deur die tweede helfte van die 19de eeu hardop jaag, was die Bybel in 1872 stewig in die hande van huishoudings, en Charles Eastlake se wenke oor huishoudelike smaak in meubels, stoffering en ander besonderhede. " Die invloed hiervan Engelse smaakmeester kan nie verminder word nie.
'N Advertensie vir oosterse matte by Abraham & Straus in 1900. Beeld via Brooklyn Daily Eagle
Onder sy vele uitsprake was om die terugkeer van die hardehoutvloer te bepleit. Eastlake het volgehou dat die beste vloer vir 'n behoorlike huis 'n Oosterse mat oor 'n hardehoutvloer was.
Eastlake wou saam met William Morris, wie se eie idees besig was om veld te wen in die VSA, die kuns en vakmanskap van die wewer opgemerk en waardeer word. Hy het ook gesê dat Oosterse matte nie so mors as muur tot muur tapyt nie, wat nie maklik in 'n ander kamer hergebruik kan word nie, en die belangrikste is dat die vloer versteek word, in teenstelling met die eerste beginsels van dekoratiewe kuns, wat vereis dat die aard van die konstruksie ... moet altyd geopenbaar word. Amerikaanse skrywers stem saam en pleit vir harde hout en parketvloere.
Skielik word matte as vuil en vuil van buite die huis belaster en kan dit baie verwoes word as dit blootgestel word aan klam en warmte. In 'n paar jaar het die neiging verskuif van muur tot muur tapyt na hardehoutvloere en eksotiese matte uit die Ooste, 'n neiging wat tot in die volgende eeu sou voortduur.
Ongelukkig vir huiseienaars wat nie nuwe huise gekoop het nie, wat hulle laat het met minderwaardige en verouderde sagtehoutvloere. Wat om te doen? Die kritici bepleit verskeie opsies: parket neerlê, wat Eastlake geskryf het, was baie in die mode in Engeland, maar dit kan redelik duur wees.
Parketgrensmonsters uit 1892 vervaardig deur die Interior Hardwood Company of Indianapolis, Ind. Illustrations via " Parket Floors and Borders "
'N Mens kan 'n kompromie aangaan en 'n parketgrens van ongeveer drie meter van die mure af in die kamer neerlê en 'n mat in die middel van die kamer sit (wat ons vandag sou noem), verf of 'n hout tapyt neersit. Ek het onlangs 'n huis met die tweede opsie gesien. Die kamer het 'n effense omtrek van hardehout wat ongeveer vier voet in die middel van die kamer strek.
Dit het ook 'n aantreklike grens gehad. In die middel van die kamer, wat oorspronklik 'n slaapkamer was, was 'n groot vierkantige ruimte wat nie parket was nie, en oorspronklik ondervloer was, alhoewel iemand die mat, waarskynlik lank gelede, opgeneem het en vinielteëls vervang het. Dit was in 'n luukse huis deur 'n bekende argitek, wat in die 1890's gebou is, dus was hierdie praktyk nie beperk tot vroeë herboude huise nie, of so ongewoon. As 'n groot Oosterse tapyt gelê is, sou die bed in elk geval die meeste bedek het, en niemand sou ooit geweet het nie.
'N Axel Hedman het Bed Stuy brownstone ontwerp uit 1888. Foto via Corcoran
Vir baie huiseienaars was houtvloer die regte pad. Hout tapyt was dunner as gewone parket, en bestaan ​​uit stroke hardehout, ongeveer 'n kwart duim dik, vasgeplak op 'n swaar mousseline agterkant. Dit kan bo -op die bestaande vloer geïnstalleer word.
Gedurende die 1880's het die Decorative Wood Carpet Company van Warren, Ohio, meer as 50 patrone gedra. Die mat kan ook gebruik word as 'n skottelgoedwasser, en die onderneming het ook vloermedaljes en rande gemaak. Die prys was mededingend met die van Brussel en ander matte, teen ongeveer $ 1,75 per meter.
Skildery was ook nog steeds 'n opsie, maar nou, in plaas daarvan om kunsmatige matte te verf, het die kritici pleit vir vlekke en verf wat ingelegde hout naboots, of vir minder werk, beter grade hout. Teëls, veral in gange en ingange, was ook gewilder as ooit, veral omdat die gewildheid van Minton -teëls sterk geword het.
Dit was egter duur, en binnekort het Amerikaanse maatskappye die voorbeeld gevolg, wat beide geglasuurde Minton-agtige teëls sowel as kabinetsteëls gemaak het. Vloerdoeke was nog steeds gewild in gange en bedieningsgebiede, maar die kritici veroordeel die gewilde gebruik om kunsmarmer en klipdoeke te skilder en pleit vir eenvoudige geometriese ontwerpe.
Hout tapyt aangebied in 1900 deur The Foster-Munger Co., Chicago. Beeld via " Patrone van roosters, kaggels, hout tapyt "
Linoleum is ook uitgevind en het gou 'n gewilde vloer geword, veral in sale en kombuise. Strooimatte was steeds uiters gewild vir slaapkamers, veral in die somer en in warmer klimate. Dit is nou geverf of gekleur in kleure en patrone, en het gewoonlik stofgrense wat ooreenstem met die kamer, baie soos die huidige sisal- en grasvloer.
Ironies genoeg, was die tapyt van muur tot muur op sy goedkoopste, as gevolg van soveel vordering in die weeftegnologie, het die kritici en huishervormers dit onder die bus gegooi. Oosterse matte was die nuwe mat, matte wat met die hand van vakmanne vervaardig is, nie masjiene nie. Eastlake, Morris en hul Amerikaanse eweknieë was vasbeslote oor hierdie beginsel. Maar die meerderheid Amerikaners, dit wil sê diegene wat nie ryk is nie, het matte en matte by die masjien vasgehou. Die enigste ding wat verander het, was die gewildheid van geometriese patrone in Oosterse styl, wat die mode vir vrugte en blomme en blare onder die voete vervang het.
Teen die laaste dekade van die 19de eeu en tot in die 20ste het hardehoutvloere die norm geword vir alle nuwe konstruksies. Gewone stroke tong- en groefvloere, gewoonlik in eikehout, was nou deurgaans op die meeste spesiaal gemaakte en spesiaalhuise, in gange, grondvloere en boonste verdiepings. Die meeste sitvloere het parketvloere geniet, gewoonlik met 'n dekoratiewe rand. Die versiering van die patrone en die tipe hout wat gebruik word, is bepaal deur die geld wat spandeer is.
Die beste parket was 7/8 dik, saam met tong- en groefrande. Die grense, dikwels redelik versierd en ingewikkeld, is ook tong en groef, en gebruik verskillende hout vir kleurveranderinge. Goeie parket was ongeveer 1/2 dik en is vasgespyker op die ondervloer. Sommige style het afwisselende blokke, bestaande uit stroke hout, ander is 'n meer Europese visgraatpatroon, en sommige vloere het net smal houtstroke op die diagonaal van die een kant van die kamer na die ander, met 'n breë rand.
Hierdie rande word ook vasgespyker, en is moontlik van eikebome, met sommige 'n donkerder kleur. Hout tapyt was nog steeds in gebruik, en was nog steeds uiters gewild, en is vandag in baie van ons huise. Teen die 1890's was dit 3/8 dik, nog vasgeplak op 'n moeselienrug, en dan vasgespyker met afwerkingsnaels. Baie huiseienaars het vandag ontdek dat hulle hierdie soort parket het, as te veel skuur die parketpapier dun gemaak het.
Die houtwerk van die dag is gemaak om die natuurlike kleure en korrels van die hout te wys, hetsy eikehout, okkerneut, mahonie of ander eksotiese hout. Die vloere sou dieselfde gedoen het. Ons dink dikwels dat die houtwerk in die laat 19de eeu donker en onderdrukkend was. Dikwels is dit omdat ons dit sien na meer as 100 jaar oud skulp en vernis, vuil, slytasie. As die afval van 'n eeu verwyder word, skyn die natuurlike hout. Dieselfde geld vir hardehoutvloere.
Ter afsluiting, teen die einde van die eeu, was houtvloere nie wat hulle aan die begin van die eeu was nie. In 1898 het die Wood-Mosaic Company van Rochester, N.Y., geskryf in 'n artikel getiteld "How to Treat a Soft Pine Floor ": "Indien dit baie sleg gebruik word om hout aan te steek. "
Die artikel is uitgebrei, en die meeste sagte dennevloere is baie sleg. As dit in 'n redelike toestand is, bedek dit met 'n dun parket of 'n hout tapyt. Of, as dit soos 'n kroeg of 'n slaghuis se skrop en doppie moet word, bedek dit dan met linoleum of olie doek. Moenie in hierdie geval met parket bedek nie. Moenie pêrels gooi voor varke nie. Of dit kan geverf word. Verf kleef goed aan denne. Moenie dit bedek met 'n stowwerige, vuil, tapyt wat deur siektes versprei word nie. " Gelukkig kan ons vandag besluit.
My bron vir die meeste van hierdie inligting was die wonderlike Victoriaanse interieurversiering: American Interiors 1830-1900 " deur Gail Casky Winkler en Roger W. Moss.
Hoe was dit om tipe 1 -diabetes in die vroeë 20ste eeu te hê? - Geskiedenis
Na die depressie van die 1890's het die immigrasie gestyg van 'n laagtepunt van 3,5 miljoen in daardie dekade tot 'n hoogtepunt van 9 miljoen in die eerste dekade van die nuwe eeu. Immigrante uit Noord- en Wes -Europa het drie eeue voortgegaan om te kom, maar in afnemende getalle. Na die 1880's kom immigrante toenemend uit Oos- en Suid -Europese lande, sowel as Kanada en Latyns -Amerika. Teen 1910 was Oos- en Suid -Europeërs 70 persent van die immigrante wat die land binnekom. Na 1914 het immigrasie afgeneem weens die oorlog, en later weens immigrasiebeperkings wat in die 1920's opgelê is.
Die redes waarom hierdie nuwe immigrante die reis na Amerika gemaak het, verskil weinig van dié van hul voorgangers. Deur te ontsnap van godsdiens-, rasse- en politieke vervolging, of om hulp te soek van 'n gebrek aan ekonomiese geleenthede of hongersnood, het baie immigrante steeds uit hul tuislande gedryf. Baie is hierheen getrek deur kontrakarbeidsooreenkomste wat deur werwingsagente aangebied word, bekend as padrones vir Italiaanse en Griekse arbeiders. Hongare, Pole, Slowake, Boheemse en Italianers het na die steenkoolmyne of staalmeulens gestroom, Grieke verkies die tekstielmeulens, Russiese en Poolse Jode het die naaldhandel of stootwaentemarkte in New York gedoen. Spoorwegondernemings het die beskikbaarheid van gratis of goedkoop landbougrond in die buiteland geadverteer in pamflette wat in baie tale versprei is, en 'n handjievol landbouwerkers na westelike landerye gebring. Maar die oorgrote meerderheid immigrante het in die groeiende stede ingestroom en gesoek na hul kans om 'n beter lewe vir hulself te maak.
Immigrante wat die Verenigde State binnekom wat nie die eerste- of tweedeklasgang kon bekostig nie, kom deur die verwerkingsentrum op Ellis Island, New York. Die sentrum, wat in 1892 gebou is, het ongeveer 12 miljoen Europese immigrante gehanteer en duisende van hulle per dag deur die skuuragtige struktuur gehaas om gedurende die spitsjare te kyk. Regeringsinspekteurs het 'n lys van nege-en-twintig ondersoekende vrae gestel, soos: Het u geld, familielede of werk in die Verenigde State? Is u 'n poligamis? 'N Anargis? Daarna steek die dokters en verpleegsters
Ellis -eiland, 1910
en het hulle opgeduik, op soek na tekens van siektes of verswakte gebreke. Immigrante is gewoonlik slegs 3 of 4 uur in aanhouding, en dan vry om te vertrek. As hulle nie goedkeuringseëls ontvang het nie, en baie nie omdat hulle as misdadigers, stakers, anargiste of siektes beskou word, is hulle teruggestuur na hul plek van herkoms ten koste van die redery.
Vir die nuwelinge wat sonder familie aankom, kan daar troos gevind word in die etniese woonbuurte wat deur hul landgenote bevolk word. Hier kon hulle in hul moedertaal praat, hul godsdiens beoefen en deelneem aan kulturele vieringe wat die eensaamheid verlig het. Maar die lewe vir almal was dikwels nie maklik nie. Die meeste bedrywe bied gevaarlike toestande en baie lae lone-verder verlaag nadat die padrone sy deel geneem het. Stedelike behuising was oorvol en onhigiënies. Baie het dit baie moeilik gevind om te aanvaar. 'N Ou Italiaanse gesegde het die ontnugtering van baie mense saamgevat: "Ek het na Amerika gekom omdat ek gehoor het die strate is met goud geplavei. Toe ek hier aankom, vind ek drie dinge uit: Eerstens, die strate was nie met goud geplavei nie, was glad nie geplavei nie: en derdens was daar van my verwag om dit te baan. " Ten spyte van die probleme het min opgegee en teruggekeer huis toe.