PressReader - Kuier: 2018-11-14 - Gru-aan­val: ­Oor­le­wen­de­ly­nog­el­ke­dag
Ná ’n wre­de aan­val is hy vir die dood ge­laat en sy vrien­din ver­krag en ver­moor. Maar al het hy van fi­sie­se won­de ge­nees, bly die e­mo­si­o­ne­le let­sels ’n pyn­li­ke her­in­ne­ring aan daai ril­ler­nag.
Kuier - 2018-11-14 - Inhoud - DEUR CHRISLYNN SIAS
“Mam­mie, waar is Han­nah?” Dít was die 22-ja­ri­ge C­heslin Marsh van Wel­ling­ton se vraag toe sy ma hom die eer­ste keer in die Kraai­fon­tein­se dag­hos­pi­taal sien ná die gru-aan­val waar­in hy erg be­seer en sy 21-ja­ri­ge vrien­din, Han­nah Cor­ne­li­us, her­haal­de­lik ver­krag en ver­moor is.
“Die og­gend van 27 Mei is vir al­tyd in my brein ge­ëts. Ek was by die werk toe die Kraai­fon­tein-po­li­sie my bel en vra of ek C­heslin se ma is. Ek is toe in­ge­lig dat ek so gou moont­lik by die dag­hos­pi­taal in Kraai­fon­tein moet kom om­dat my kind aan­ge­rand is. ‘S­joe, Kraai­fon­tein? Wat sal C­hes dan nou daar maak?’, het ek nog ge­dink. Dis een van die erg­ste en mees vrees­aan­ja­en­de op­roe­pe wat ’ n ma kan kry,” ver­tel Ma­ri­lyn Marsh (47) in haar voor­ka­mer in Wel­ling­ton ter­wyl ons op C­heslin wag.
“Toe ek hom sien, het ek on­mid­del­lik ge­dink, ‘ Maar wie sou my kind so seer wou maak? Wat­ter ti­pe mens doen dit aan ie­mand an­ders? Wat het hy ooit ge­doen om dit te ver­dien?’. Dit was so ’ n groot skok om hom só te sien dat ek nie eens ’ n woord kon uit­kry nie. Al wat ek wou doen, was om my kind vas te hou en vir hom te sê dat al­les ou­kei gaan wees. Jy is nou vei­lig, Mam­mie is hier.”
Niks kon dié ma eg­ter voor­be­rei op wat C­heslin vol­gen­de vir haar sou sê nie.
“Toe ek by die hos­pi­taal aan­kom, het ek steeds nie ge­weet wat ge­beur het nie. Al wat die po­li­sie ge­sê het, is dat C­heslin aan­ge­rand is. Toe C­hes my sien, het hy by my ge­pleit, ‘ Mam­mie, waar is Han­nah? Sê hul­le moet vir Han­nah gaan soek. Sy is steeds by daai men­se; hul­le moet haar as­se­blief gaan soek en bring’.”
Eers toe het sy be­sef C­heslin en Han­nah was saam. “Ek kon en wou hom ook nie oor­wel­dig met vrae nie om­dat hy self in ’ n dwaal was. Die pyn wat hy er­vaar het, het my hart met el­ke kreun ge­breek.”
Dis eers la­ter die dag dat Ma­ri­lyn die vol­le om­vang van die si­tu­a­sie ver­staan het. Dis toe hul­le in­ge­lig is dat die be­skul­dig­des vas­ge­trek is en Han­nah se lyk ge­vind is. “Ek kan steeds nie my­self in­dink die pyn wat haar fa­mi­lie moes er­vaar nie, die pyn wat hul­le steeds er­vaar. Dis nooit mak­lik om ie­mand te ver­loor nie, maar dan nog op so ’ n wre­de ma­nier en dan die gru-be­son­der­he­de daar­van te moet hoor in die hof. Dis af­grys­lik. My hart is stuk­kend vir hul­le. Dit moet van die erg­ste pyn wees wat e­ni­ge mens ooit kan be­leef . . .”
Die nag­mer­rie wat C­heslin en Han­nah in die vroeë og­gend­u­re van 27 Mei deur­ge­maak het, het ver­le­de maand weer in die Kaap­se hoog­ge­regs­hof af­ge­speel toe die vier be­skul­dig­des se saak aan­ge­hoor is.
Die hof het ge­hoor hoe C­heslin en Han­nah in haar blou VW Gol­fie ge­sit het toe vier mans hul­le oor­val en ont­voer het. Vol­gens ge­tui­e­nis wou hul­le aan­vank­lik net die kar vat om tot by die huis te kom, maar ie­wers langs die pad het die plan ’n bo­se draai ge­vat en is C­heslin wreed aan­ge­rand en Han­nah ver­krag en ver­moor.
Ver­non Wit­booi, Ge­ral­do Par­sons, E­ben van Nie­kerk en Nashwill Ju­lies staan te­reg op Han­nah se moord en ver­krag­ting as­ook roof, ont­voe­ring en aan­ran­ding. Ju­lies is nie van Han­nah se moord en ver­krag­ting aan­ge­kla nie. Ge­ral­do het skuld be­ken.
C­heslin se hart­ver­skeu­ren­de ge­tui­e­nis het een­klaps die roof af­ge­ruk van die e­mo­si­o­ne­le won­de wat daar­die nag­mer­rie­nag vir e­wig op sy siel ge­laat het.
Selfs dié on­der­houd is moei­lik en Ma­ri­lyn druk in­stink­tief en be­moe­di­gend aan haar seun se been voor hy ver­der ver­tel: “Dit was die eer­ste keer dat ek voor men­se moes ver­tel wat pre­sies daai aand ge­beur het. Al­les in die hof was net te veel vir my. Ek kan dit op ’n ma­nier self nie eens be­skryf nie, maar dit was ge­meng­de ge­voe­lens van vrees, angs, haat, en hart­seer. Ek weet nie. Al­les was net te veel vir my.”
C­heslin het­ge­tuig die be­skul­dig­des het hom in die boot van Han­nah se mo­tor ge­dwing en tot in Ber­na­di­no Heig­hts in Kraai­fon­tein ge­ry. Daar het hul­le hom uit­ge­laai en is twee van hul­le saam met hom in die bos. C­heslin het getuig die twee was elk­een ge­wa­pen met ’n bak­steen. “Ek het my oë toe­ge­maak en ge­bid. Dit is as­of ek nie daar was nie.”
Dit is toe dat die aan­val­lers hom met klip­pe be­stook en hy sy be­wus­syn ver-
Ek sal nooit daai ge­voel van hul­pe­loos­heid en mag­te­loos­heid kan ver­geet nie. C­HESLIN MARSH
loor het. Die hof moes ver­daag toe C­heslin on­be­heersd be­gin huil het ty­dens sy ge­tui­e­nis. Die aan­val­lers het hom vir die dood in die bos ge­los. Vol­gens hom het hy by die eer­ste huis wat hy ge­sien het, gaan aan­klop om hulp. Daar het hul­le hom soos ’n hond weg­ge­jaag en die po­li­sie vir hom ge­bel. Die po­li­sie het hom be­bloed en kaal­voet in die straat ge­kry.
Ná die aan­val was C­heslin drie we­ke lank in Ty­ger­berg-hos­pi­taal en sy ma moes el­ke dag uit Wel­ling­ton ry om hom te be­soek. Vir Ma­ri­lyn was dit ’n e­mo­si­o­neel uit­mer­ge­len­de tyd.
“Die dok­ters was be­sig om toet­se te doen om die om­vang van sy be­se­rings vas te stel. Hy is vir ’n ske­del­breuk, ge­bars­te oor­drom en ge­breek­te arm be­han­del. Daar het ook vloei­stof uit sy een oor ge­loop en die dok­ters het ge­vrees dit kan dalk me­nin­gi­tis wees. Ek het net el­ke mi­nuut van die dag vir die He­re ge­bid en ge­vra dat hy my kind moet ge­nees. Ek het ge­vrees dat hy brein­ska­de kon op­ge­doen het en het my­self ge­vra wat ons dan sou doen. Maar ek het bly glo en die He­re het Sy werk ge­doen.”
Ge­na­dig­lik is daar nog geen te­ken van brein­ska­de nie en is die e­nig­ste sig­ba­re te­kens van C­heslin se be­se­rings ’n let­sel bo sy lin­ker­kant­se oog­lid. Ná die voor­val het hy eg­ter sy stu­dies op­ge­skop, want hy kon nie meer kon­sen­treer nie. Hy moet ook ge­reeld vir ’n brein­skan­de­ring gaan en hy is heel­te­mal doof in sy lin­ker­oor weens die aan­ran­ding.
Maar vol­gens Ma­ri­lyn is dit die e­mo­si­o­ne­le en siel­kun­di­ge won­de wat vir C­heslin die erg­ste ska­de aan­ge­rig het en die he­le Cor­ne­li­us-ge­sin se le­wens on­her­roep­lik ver­an­der het.
Dit is as­of sy ma se woor­de nou eers tot C­heslin deur­dring. Dis hy wat voort­gaan om te ver­dui­de­lik hoe hy hom­self die eer­ste paar dae ná die voor­val ver­wyt het: “Ek het my­self bla­meer. My­self laat glo dat ek meer kon ge­doen het om hul­le teen te sit. Ek sal nooit daai ge­voel van hul­pe­loos­heid en mag­te­loos­heid kan ver­geet nie. Dis eers toe an­der men­se my ook be­gin sê dat dit nie my skuld is nie dat dit in­ge­sink het. Ek het be­gin glo, ek het my­self be­gin glo. As ek daai men­se te­ë­ge­sit het, sou ek ook ses voet on­der ge­wees het. Ter­wyl hul­le met my ge­ry het, het ek baie vrae ge­had en ge­won­der oor hoe­kom dit met ons moes ge­beur. Wat ons ge­doen het om dit te ver­dien, maar ek het in­tus­sen be­rus­ting in my hart ge­vind. Ons het niks ver­keerd ge­doen nie. Die men­se wat ons seer­ge­maak het; dis hul­le wat hul­self moet ver­wyt.”
Ma­ri­lyn se tra­ne be­gin on­wil­le­keu­rig loop ter­wyl sy na C­heslin sit en kyk. Dan be­gin sy skie­lik praat: “Hy het nie be­ra­ding ge­kry ná die voor­val nie. Hy wil ook nie. Ek het al ver­skeie ke­re pro­beer om hom so­ver te kry dat hy met ie­mand kan praat, maar hy wei­er vol­strek. Ek kan hom nie dwing nie. Dit moet iets wees wat hy self wil doen. Ek het al selfs men­se tot by die huis ge­bring, maar hy wil nie. Hy sê dis iets wat hy moet han­teer.”
C­heslin sê hy het aan­vank­lik ’ n siel­kun­di­ge gaan sien, maar om­dat hy self voor­heen ’ n jaar maat­skap­li­ke werk stu­deer het voor hy met sy te­o­lo­gie stu­dies be­gin het, het hy ge­weet dit gaan nie vir hom werk nie. “Ná die eer­ste ses­sie het ek ge­weet dit gaan nie vir my werk nie. Ek kan nie met ie­mand praat wat nie weet waar­deur ek gaan nie. Dis net ek wat my­self hier­deur kan bring. Ek en die men­se wat vir my om­gee en lief­het. Wat gaan dit baat ek praat met vreem­de men­se wat my nie ken nie en vir wie ek nie ken nie. Nee, ek is my eie siel­kun­di­ge. Dis net ek wat my­self hier­deur kan bring.”
As­of die her­le­wing van daar­die nag­mer­rie-rit nie ge­noeg is nie, moet Ma­ri­lyn eers­daags in die hof gaan getuig ter verswaring van die be­skul­dig­des se straf. C­heslin kyk stil op na sy ma en met die knik van sy kop is dit as­of hy woor­de­loos vir sy ma die ge­rus­stel­ling gee dat al­les in die haak is, dat sy kan voort­gaan.
Met ’ n swaar sug van ’ n moe­der­hart wat diep be­proef is, gaan Ma­ri­lyn sag­gies voort. “El­ke keer as ek te­rug­dink aan daar­die tyd in ons le­wens, raak ek be­woë. Dis net deur God se ge­na­de en on­der­steu­ning van fa­mi­lie en vrien­de wat ons staan­de ge­bly het.
“Ek sal dit ook nou moet her­leef as ek in die hof gaan getuig en of ek sterk ge­noeg sal wees daar­voor, sal ons daai tyd moet sien. As ek so na hul­le kyk, kan ek nie dink wat hul­le ge­dink het nie. Hul­le sit daar, jong mans en lyk heel or­dent­lik, maar om te dink dis hul­le wat vir Han­nah en C­heslin seer­ge­maak het. Hul­le het Han­nah ver­krag en ver­moor en my kind vir die dood ag­ter­ge­laat. Ek kan eg­ter geen wrok teen hul­le koes­ter nie. Wat­ter ti­pe Chris­ten sal ek wees as ek moet? As ek na hul­le kyk, is dit nie haat wat ek voel nie. Ek is kwaad. Vir hul­le het ek ver­ge­we, maar ek wil hê hul­le moet be­sef die pyn wat hul­le vir twee ge­sin­ne ver­oor­saak het. Die let­sels van hul da­de wat steeds ons le­wens oor­heers. Dit wil ek hê hul­le moet weet en ver­staan. Hul self­sug­ti­ge da­de het le­wens ver­woes.”
Vol­gens Ma­ri­lyn het die voor­val nie net haar en C­heslin se le­wens ver­an­der nie, maar ver­al ook C­heslin se ou­ma, Mar­ga­ret Jo­han­nes, s’n. Dié het vir C­heslin ge­wag die dag toe hy aan­ge­val is.
“Ek sal nooit daai og­gend ver­geet nie. Dis as­of dit gis­ter ge­beur het. Sy ma het gaan werk en ek het ge­wag dat hy moet huis toe kom. Hy het die vo­ri­ge dag ge­bel en ge­sê hy kom hier­heen vir die na­week. Dit het laat be­gin raak en ek het net be­gin pa­niek­be­van­ge raak toe Ma­ri­lyn vir my bel en sê C­heslin is aan­ge­rand,” sê ou­ma Mar­ga­ret en be­gin sag­gies huil.
Dis as­of C­heslin se ou­ma se tra­ne iets in hom wak­ker maak. Hy is ook nie meer self­be­heersd nie.
Sy gaan voort: “Ek ont­hou ek het heel­tyd op en af in die huis ge­loop ter­wyl ek ge­wag het vir nuus van Ma­ri­lyn om te hoor hoe dit met hom gaan en wat pre­sies ge­beur het. Ma­ri­lyn was baie kort­af en dis hoe ek ge­weet het din­ge is erns­tig. Sy wou my nie ont­stel nie en wou nie eens ’ n fo­to s­tuur van hoe hy lyk nie. Ek was his­te­ries. ’ n Mens lees en hoor al­tyd van dié ti­pe goed, maar nooit as te nim­mer dink jy dit gaan met jou of jou naas­tes ge­beur nie. Oor en oor speel dit af. As dit vir ons so erg is om daar­oor te praat, kan ek nie eens dink hoe C­heslin daar­oor voel nie.”
Met ’n teer­heid in sy oë en stem kyk hy na sy ou­ma en ant­woord “Ek is nou reg, Ou­ma. Al­les is reg.”
LE­WE NÁ AL­LES
Ná ’n kort ruk­kie van ab­so­lu­te stil­te en tra­ne is dit C­heslin wat bab­be­lend be­gin ver­tel oor sy hui­di­ge werk. Hy werk tans vir ’n e­vents com­pa­ny waar hy sy lyf kel­ner of kroeg­man hou. “Ek ge­niet my werk ver­skrik­lik baie om­dat ek met men­se kan werk en kom­mu­ni­keer en dis iets wat nie­mand van my kan weg­neem nie – my lief­de om men­se te ont­moet en met hul­le te ge­sels. Ek het al van skool­dae af as ’n deel­tyd­se kel­ner ge­werk, so dit is iets wat ek aan ge­woond is en goed in is.”
Her­ken men­se hom as hul­le hom in die straat raak­loop of by een van sy werk­funk­sies? “Hul­le doen, maar dit is baie wei­nig dat hul­le my tromp­op sal loop en my daar­oor uit­vra. Twee we­ke te­rug het ’n vrou na toe my ge­kom en ge­sê, ‘Jy is C­heslin, C­heslin Marsh’. Ek haar net aan­ge­kyk en ge­sê ja. Sy het my nie ver­der uit­ge­vra daar­oor nie en net met deer­nis en be­gry­pen­de oë aan­ge­kyk.
“Ek gaan vol­gen­de jaar weer stu­deer, maar gaan niks daar­oor sê nie. As ek die dag gaan gra­du­a­te sal men­se sien waar en wat ek stu­deer het. Ek wil din­ge in my le­we pri­vaat hou. Hoe­wel ek my stu­dies op­ge­skop het om­dat ek nie die e­mo­si­o­ne­le trau­ma van wat ge­beur het en die werk­la­ding van die u­ni­ver­si­teit kon han­teer nie, voel ek dat vol­gen­de jaar vir my ’n nu­we blaad­jie gaan wees. My ge­loof en ver­troue in God is nou ster­ker as ooit. Din­ge kan net be­ter raak.”
Vol­gens C­heslin het hy nooit die kans ge­had om Han­nah se ou­ers te ont­moet nie om­dat daar al­tyd iets voor­ge­val het. “Ek het nooit haar ma en pa ont­moet nie. Ek het wel al haar siel­kun­di­ge ont­moet en haar ma se sus­ter check ge­reeld by my in om te hoor hoe dit met my gaan. Sy het my baie on­der­steun en doen steeds. Ek is baie dank­baar daar­voor.”
Op die vraag oor of hy die vier be­skul­dig­des ver­ge­we het, raak C­heslin en sy ma stil. Dit vat ’n ruk­kie voor hy weer ant­woord en dis as­of hy eers daar­oor moet dink: ”Ja, ek het. Ek het be­sluit dat ek dit nie toe gaan laat dat hul­le my e­mo­si­o­neel, fi­sies en gees­te­lik ge­van­ge­ne gaan hou nie. Ek het hul­le ver­ge­we, maar ek het hul­le nie ver­geet nie, dit is nie iets wat mens kan ver­geet nie. Hul­le toon geen be­rou oor wat hul­le ge­doen het nie. As ek hul­le moet sien, sal ek nie eens vir hul­le vra hoe­kom hul­le dit ge­doen het nie. Ek dink hul­le het blyd­skap en ge­not daar­uit ge­put. Al toon hul­le ook be­rou, is daar geen ver­sko­ning vir sul­ke ge­drag nie. Dwelms het ’n groot rol ge­speel in wat hul­le ge­doen het, maar steeds is dit nie ’n ver­sko­ning nie. Nie­mand het die reg om ie­mand an­ders seer te maak nie. Nie­mand nie.
“Hoe dit ook al sy, ek gaan my le­we vol­uit le­we. Ek gaan nie in vrees le­we nie. Ek is in be­heer van my eie skip.” *Teen druk­tyd was uit­spraak nog nie ge­le­wer nie.
HOOFFOTO: C­heslin Marsh vind dit steeds moei­lik om oor daai nood­lot­ti­ge nag te praat toe hy wreed aan­ge­val is. INLAS: C­heslin in die hos­pi­taal ná die aan­val. LINKS: Sy vrien­din, Han­nah Cor­ne­li­us, is her­haal­de­lik ver­krag en ver­moor.
BO:­D ie­be­skul­dig­des­ty dens­die­hof­saak.REGS:­C heslin­se­ma,­Ma­ri­lyn, ­troos­hom­in­die­hof­ná­sy­emo ­si­o­ne­le­ge­tui­e­nis.
C­heslin en Ma­ri­lyn se band is nou ster­ker as ooit.