Oorlogskommunisme - Geskiedenis Tydlyne - 2021
Oorlogskommunisme was die naam wat gegee is aan die ekonomiese stelsel wat in Rusland bestaan ​​het vanaf 1918 tot 1921. Oorlogskommunisme is deur Lenin ingestel om die ekonomiese probleme wat deur die burgeroorlog in Rusland meegebring is, te bekamp. Dit was 'n kombinasie van noodmaatreëls en sosialistiese dogma.
Een van die eerste maatreëls van Oorlogskommunisme was die nasionalisering van grond. Banke en skeepvaart is ook genasionaliseer en buitelandse handel is as 'n staatsmonopolie verklaar. Dit was die reaksie toe Lenin besef dat die Bolsjewiste bloot onvoorbereid was om die hele ekonomiese stelsel van Rusland oor te neem. Lenin benadruk die belangrikheid daarvan dat werkers dissipline toon en 'n wil om hard te werk as die revolusie sou oorleef. Daar was diegene in die Bolsjewistiese hiërargie wat wou hê dat fabrieksbestuurders moet verwyder en dat die werkers die fabrieke vir hulself moet oorneem, maar namens die mense. Daar is gevoel dat die werkers beter sou werk as hulle glo dat hulle 'n saak aanwend, in teenstelling met 'n stelsel wat sommige ryk maar baie arm maak. Die burgeroorlog het baie in die Bolsjewiste nog meer klassiek gemaak, omdat daar baie van die ou wag was wat geveg het om die Bolsjewiste te vernietig.
Op 28 Junie 1918 word 'n besluit uitgevaardig wat alle vorme van private kapitalisme beëindig het. Baie groot fabrieke is deur die staat oorgeneem en op 29 November 1920 is enige fabriek / industrie wat meer as tien werknemers in diens gehad het, genasionaliseer.
Oorlogskommunisme het ook beheer oor die verspreiding van voedsel oorgeneem. Die voedselkommissariaat is saamgestel om hierdie taak uit te voer. Alle koöperasies is onder hierdie Kommissariaat saamgesmelt.
Oorlogskommunisme het ses beginsels gehad:
1) Produksie moet deur die staat bestuur word. Privaatbesit moet tot die minimum beperk word. Privaat huise moes deur die staat gekonfiskeer word.
2) Staatskontrole sou oor die arbeid van elke burger verleen word. Sodra 'n militêre leër sy doel gedien het, sou dit 'n arbeidsleër geword het.
3) Die staat moet alles in sy eie ondernemings oplewer. Die staat het die aktiwiteite van miljoene kleinboere probeer beheer.
4) Ekstreme sentralisasie is ingestel. Die ekonomiese lewe van die gebied wat deur die Bolsjewiste beheer word, is net 'n paar organisasies in die hande van hulle gebring. Die belangrikste was die Hoogste Ekonomiese Raad. Dit het die reg tot beslaglegging en rekwisisie gehad. Die spesialiteit van die SEC was die bestuur van die industrie. Meer as 40 hoofafdelings (bekend as glavki) is gestig om dit te bewerkstellig. Een glavki kan verantwoordelik wees vir duisende fabrieke. Dit het gereeld gelei tot chroniese ondoeltreffendheid. Die kommissariaat van vervoer het die spoorweë beheer. Die Kommissariaat van Landbou het beheer oor wat die kleinboere gedoen het.
5) Die staat het probeer om die sielverspreider sowel as die enigste produsent te word. Die kommissarisse het wat hulle nodig gehad het om aan die eise te voldoen. Die mense is in vier kategorieë verdeel - handwerkers in skadelike ambagte, werkers wat harde werk verrig het, werkers in ligte take / huisvroue en professionele mense. Kos is in 'n verhouding van 4: 3: 2: 1 versprei. Alhoewel die handklas die begunstigde klas was, het dit steeds min kos gekry. Baie mense in die beroepsklas het honger gehad. Daar word geglo dat ongeveer 0% van alle voedsel wat verbruik word, van 'n onwettige bron afkomstig is. Op 20 Julie 1918 besluit die Bolsjewiste dat alle oorskotkos aan die staat oorgegee moes word. Dit het gelei tot 'n toename in die aanbod van graan aan die staat. Van 1917 tot 1928 is ongeveer ¾ miljoen ton deur die staat ingesamel. In 1920 tot 1921 het dit gestyg tot ongeveer 6 miljoen ton. Die beleid om 'n oorskotkos te oorhandig het egter 'n groot wrok op die platteland veroorsaak, veral omdat Lenin voor November 1917 'alle land aan die mense' belowe het. Terwyl die kleinboere die land gehad het, is hulle nie daarvan bewus gemaak dat hulle sal enige ekstra kos wat hulle uit hul land geproduseer het, moet oorhandig. Selfs die ekstra kon nie aan die vraag voldoen nie. In 1933 is 25 miljoen ton graan versamel en dit het net aan die vraag voldoen.
6) Oorlogskommunisme het gepoog om geld as 'n ruilmiddel af te skaf. Die Bolsjewiste wou oorgaan na 'n stelsel van 'n natuurlike ekonomie waarin alle transaksies in natura uitgevoer is. Effektief sal ruilhandel ingestel word. Teen 1921 het die waarde van die roebel op groot skaal gedaal en inflasie het aansienlik toegeneem. Die regering se inkomsteverskaffingsvermoë was chronies swak, omdat dit die meeste belasting afgeskaf het. Die enigste toegelate belasting was die 'Buitengewone rewolusionêre belasting', wat op die rykes en nie die werkers gerig was nie.
Oorlogskommunisme was 'n ramp. Op alle gebiede het die ekonomiese sterkte van Rusland onder die 1914-vlak gedaal. Boerboere het net vir hulself gegroei, omdat hulle geweet het dat enige ekstra bedrag deur die staat geneem sou word. Daarom was die industriële stede honger na voedsel ondanks die bekendstelling van die verhouding 4: 3: 2: 1. 'N Slegte oes kan rampspoedig wees vir die platteland - en nog erger vir stede. Wanvoeding was algemeen, net soos siekte. Diegene in die stede het geglo dat hul enigste hoop was om na die platteland te verhuis en vir hulself kos te kweek. Tussen 1916 en 1920 het die stede in Noord- en Sentraal-Rusland 33% van hul bevolking op die platteland verloor. Onder oorlogskommunisme het die aantal mense wat in die fabrieke en myne werk, met 50% gedaal.
In die stede was private handel onwettig, maar meer mense het hieraan gewerk as ooit in die geskiedenis van Rusland. Groot fabrieke het verlam geraak weens 'n gebrek aan brandstof en geskoolde arbeid.
Klein fabrieke vervaardig in 1920 slegs 43% van hul totaal in 1913. Groot fabrieke produseer 18% van hul syfer in 1913. Steenkoolproduksie was in 1920 27% van sy syfer in 1913. Met min voedsel om hulle te voed, kon daar nie verwag word dat die werkers doeltreffend kon werk nie. Teen 1920 het die gemiddelde werker 'n produktiwiteitskoers gehad wat 44% minder was as die syfer in 1913.
Selfs as iets van waarde kon geproduseer word, was die vermoë om dit rondom Rusland te verskuif beperk. Aan die einde van 1918 was die spoorwegstelsel van Rusland in chaos.
Op die platteland is die meeste grond gebruik vir die groei van voedsel. Gewasse soos vlas en katoen word eenvoudig nie gekweek nie. Tussen 1913 en 1920 was daar 'n daling van 87% in die aantal akker wat aan katoenproduksie oorgedra is. Daarom is die fabrieke wat katoenverwante produkte vervaardig, verhonger van die mees basiese kommoditeit wat hulle nodig gehad het.
Hoe het die mense op oorlogskommunisme gereageer? Binne die stede was baie daarvan oortuig dat hul leiers reg was, en dat die wittes die skuld van die Blankes en internasionale kapitaliste was. Daar was min stakings tydens die oorlogskommunisme - alhoewel Lenin vinnig besig was om iemand in hegtenis te neem wat 'n moontlike probleem was. Diegene wat in die Bolsjewistiese gebied besit het, was ook gretig om 'n Bolsjewistiese oorwinning in die burgeroorlog te sien, en was dus bereid om te doen wat nodig was. Die plaasvervanger - 'n Blanke oorwinning - was ondenkbaar.
Ook die Bolsjewistiese hiërargie kon baie van Rusland se probleme op die Blankes die skuld gee omdat hulle die gebiede beheer het, wat die fabrieke van produkte sou voorsien het. Die Oeral het Petrograd en Tula van steenkool en yster vir hul fabrieke voorsien. Die Oeral was van die lente van 1918 tot November 1919 van die Bolsjewistiese Rusland heeltemal geskei. Olievelde was in die hande van die Blankes. Ook die Bolsjewiste se Rooi Leër het die meerderheid van die voorraad wat daar was in die stryd teen die Blankes opgeneem.
Geen vreemde land was bereid om handel te dryf met die Rusland wat deur die Bolsjewiste beheer word nie, dus het die buitelandse handel nie meer bestaan ​​nie. Tussen 1918 en November 1920 het die Geallieerdes Rusland formeel geblokkeer.
Die hardheid van oorlogskommunisme kan geregverdig word terwyl die burgeroorlog aan die gang was. Toe dit klaar was, kon daar geen sodanige regverdiging wees nie. Daar was gewelddadige opstandings in Tambov en in Siberië. Die matrose in Kronstadt het mekaar vermink. Lenin het die werklike risiko van 'n opstand van werkers en kleinboere in die gesig gestaar en hy moes die soort benadering tot die probleem wys dat die tsaristiese regime nie in staat was nie. In Februarie 1921 het Lenin besluit om oorlogskommunisme weg te doen en dit te vervang met 'n heeltemal ander stelsel - die Nuwe Ekonomiese Beleid. Dit is op die 10de partykonferensie in Maart gebring en aanvaar. Oorlogskommunisme is weggevee. Tydens die oorlogskommunisme het die volk geen aansporing gehad om te produseer nie omdat geld afgeskaf is. Hulle het gedoen wat gedoen moes word as gevolg van die burgeroorlog, maar sodra dit beëindig is, kon Lenin dit nie langer as verskoning gebruik nie.