Ook die Rand Lords - die wat ongelukkig genoeg was om 'n Duitse naam te hê - het die geweld nie ontkom nie. Selfs Sir Jules Wehner, wat in Brittanje sy herehuis en landgoed beskikbaar gestel het as hospitaal vir gewonde soldate, se myne en eiendomme is ook gekonfiskeer, en dit bloot omdat daar 'n radio gevind was op die solder van sy huis. Die berig het vinnig versprei dat hy 'n Duitse spioen was.
Beide Wêreld Oorloë het Johannesburg op 'n manier betrek. Na die Eerste Wêreldoorlog het die myners wat as soldate geveg het, by hulle terugkoms gevind dat hulle poste gevul was deur swart mynwerkers wat die take verrig het teen veel laer lone. Dit het gelei tot die myn rebellie van 1922 waarin talle mense gedood is. Onder die rebelle was daar ook die Kommunistiese Party wat meerendeels bestaan het uit verontregte blanke mynwerkers, baie van hulle Afrikaners, wat met uiterste rassisme te velde getrek het teen al wat swart was. Onder hulle was 'n Walliser genaamd Taffy Long, 'n myner met die stem van 'n engel, wat vir moord gehang was, ten spyte daarvan dat hy tydens sy eerste verhoor onskuldig bevind was. Skaars was hy vrygelaat of hy is weer in hegtenis geneem vir dieselfde misdaad. Dit was tydens hierdie tweede verhoor van hom dat die jurie sisteem vir die eerste keer afgeskaf is. Die regerings-aangestelde regs paneel wat oor sy lot beslis het, het Taffy die doodstraf opgelê. Taffy met die mooi stem het singend sy einde tegemoet geloop na die galg, waarna sy vrou, Ria Long, toegelaat was om sy lyk terug te koop vir tien pond. Sy is verbied om enige ophef te maak van sy dood, maar ten spyte daarvan het tienduisende mense die begrafnis bygewoon. Daar is gesweer dat Taffy as "verontregte held" nooit vergeet sou word nie.
As u sy graf in die ou begraafplaas besoek sal u slegs 'n naamlose graf vind onder 'n boom; bloot 'n nommer is die enigste aanduiding dat Taffy Long wel daar begrawe is.
Die Joodse sakemanne het egter tog daarin geslaag om die ou kêrel tot 'n mate na hulle kant oor te haal, miskien te wyte aan mildelike bydraes tot die staat koffers, wat dan gelei het tot begunstiging in plofstof konsessies en drank lisensies.
Solly Marks, veral, was beskou as 'n persoonlike vriend van die ou President, en Barney Barnato het hom die twee leeu standbeelde geskenk wat vandag nog te siene is voor sy huis in Pretoria. Dit is dan ook verstaanbaar dat hierdie manne erg ontsteld was toe Kruger 'n stuk grond aan die Katoliek geloof gegee het vir die oprigting van 'n kerk. 'n Stuk grond is ook toegesê aan die Joodse gemeenskap vir dieselfde doeleinde, maar tot hulle ontsteltenis was die standplaas die helfte kleiner as die van die Katolieke. 'n Hele deputasie van Joodse sakemanne het opgeruk om die saak met die President te besleg. "Dis onregverdig!" is daar gemor. "Ons doen dan soveel vir u en die Staat, meneer die President! Waarom is die grond vir ons sinagoge dan kleiner?" Die ou President het glo etlike minute in stilte aan sy pyp gesuig en uiteindelik net sy kop verbaas geskud. "Neefs," antwoord hy vriendelik maar ferm, "ek begryp g'n waaroor julle kla nie; julle glo net aan die een helfte van die Bybel, so daarom verdien julle net een helfte van Kerkgrond!"
Die staaltjies om Barney Barnato is legio. Een daarvan wat my amuseer is toe hy vir sy nuwe praghuis in Berea 'n Venus de Milo standbeeld uit Italië bestel het. Barney het egter ook die moontlikheid ingesien om vinnig 'n slag te slaan uit die kunswerk. Toe die standbeeld in Johannesburg aankom, het 'n erg-verontwaardigde Barney 'n klag gaan lê by die destydse Z.A.R. (die spoorweg department). Hy het gekla dat die Z.A.R. die arm van sy standbeeld afgebreek het! Daar was naarstiglik 'n nuttelose soektog op tou gesit na die vermiste arm; die resultaat daarvan was dat die Z.A.R. ten volle die skadevergoeding aan Barnato moes uitbetaal.
Onder die enkele wonings wat nog behoue gebly het is daar Northwards, die pragtige ou herehuis waar die Dale-Lace familie gewoon het. Hier het die beroemde - of ietwat berugte - Josie Dale-Lace haar gaste op 'n koninklike manier onthaal. Daar word vertel dat Josie, wat altyd die mode toon aangewer van die stad was, op 'n aand almal se asems laat wegslaan het: sy het die tuiniers se kinders aangesê om die erf te stroop van al wat vuurvliegie is. Die stomme gloeiende vliegies is inderhaas in talle sakkies in haar tabberd vasgevang en op 'n gegewe oomblik is alle ligte in die huis afgeskakel. 'n Letterlik stralende Josie het haar verskyning gemaak, al met die trap af, 'n visioen van skoonheid, omhul deur die lig van honderde klein vuurvliegies! (Geen wonder ons het geen vuurvliegies meer oor in die stad nie!)