Valerie Malyvanh Jansen en Ingrid Mayer, Vanderbilt Universiteit
Daar was aansienlike publisiteit oor die MINDACT verhoor, wat kan lei tot veranderinge in behandeling met borskanker. Die studie se resultate dui daarop dat vroue met 'n sekere genetiese profiel 'n goeie kans het om oorlewing en genees te word, ongeag chemoterapie.
Terwyl die resultate bemoedigend is, is besluite vir borskankerbehandeling kompleks, en hierdie studie gee nie noodwendig 'n duidelike ja of geen antwoord oor die behoefte aan chemoterapie nie.
As onkoloë sien ons hierdie nuutste wetenskaplike ontwikkeling as nog 'n kragtige instrument om die pasiënt se risiko om kankerherhaling te ontwikkel, te assesseer.
Die studieuitslae kan egter nie as 'n enkele hulpmiddel gebruik word om die besluitnemingsproses vir behandeling te help nie. Dit vertel jou nie dat as 'n pasiënt 'n genetiese profiel het wat verband hou met 'n hoë risiko vir herhaling nie, sal die gebruik van chemoterapie die risiko verander.
In wese is hierdie verhoor nog een instrument om pasiënte en dokters in te lig oor 'n tumor se biologiese gedrag (min of meer aggressiewe, min of meer kans op die ontwikkeling van 'n kanker herhaling). Maar die tuisboodskap is dat hierdie resultate steeds nie dokters en pasiënte help om te besluit of chemoterapie oorgeslaan kan word of nie.
Vir jare was chirurgie gewoonlik die eerste stap om 'n borskanker tumor uit die liggaam te verwyder. Beide operasie en bestraling (wat nodig is in sekere gevalle) help met die bevordering van "plaaslike beheer" van borskanker. Behandelings soos chemoterapie en / of hormoonblokkers word beskou as addisionele of bevorderingsmiddel behandelings, om die res van die liggaam ("sistemiese beheer") te help steriliseer van potensiële mikroskopiese kankerselle wat van die oorspronklike tumor in die bors kan afbreek en uiteindelik verantwoordelik wees vir die sogenaamde verre herhaling van die bors. Kanker.
Die besluit of 'n pasiënt met borskanker chemoterapie en / of hormoonblokkers sal ontvang, is gebaseer op baie faktore, insluitend tumorgrootte, graad, limfknoopstatus en teenwoordigheid of afwesigheid van hormoonreseptore of HER2-reseptore.
Oor die jare is chemoterapie aan die meeste vroue gegee. Dit bring dikwels onaangename newe-effekte, insluitend naarheid, haarverlies en moegheid. Sommige van die giftige middels wat in chemoterapie gebruik word, kan soms gesondheidskwessies jare onder die pad veroorsaak, soos denk- of geheueprobleme chemo brein.
Daarbenewens benodig chemoterapie baie tyd. Dit is ook duur, dikwels kos tien duisende dollars, VSA. Die besluit om chemoterapie te hê of nie, is dus 'n baie belangrike keuse vir honderde duisende vroue wat behandeling ontvang vir borskanker. Dit is verstaanbaar dat baie vroue verkies om nie chemoterapie te hê nie.
Die goeie nuus is dat baie vroue met vroeë stadiums siekte nou moontlik genees word, soms sonder chemoterapie wat na operasie gegee word.
Beter begrip van 'n komplekse siekte
Borskanker is die mees algemene kanker diagnose en die tweede grootste oorsaak van kankerverwante sterftes in Amerikaanse vroue. Slegs longkanker vermoor meer vroue.
Nie alle borskanker is gelyk nie. Trouens, ons vind dat baie meer aggressief is as ander. Baie reageer goed op nuwe terapieë.
In 'n nuwe era van persoonlike medisyne het ons, as onkoloë wat spesialiseer in borskanker, baie meer inligting as ooit om ons te help om ons pasiënte te help.
Navorsing het bevind dat meer as 75 persent gevalle van borskanker uitdruk wat ons hormoon-reseptore noem, wat proteïene in die kankersel is wat deur die hormoon oestrogeen gevoer word. Hierdie "brandstof" veroorsaak op sy beurt dat die selle groei en verdeel. Hierdie kankers word estrogeen-reseptor positief, of ER + genoem. Behandeling van vroeë stadium ER + borskanker bestaan ​​uit chirurgie, soms straling, en hormoon-blocker (endokriene) terapie met of sonder chemoterapie.
Nadat 'n vrou se tumor in 'n biopsie ondersoek word, kan sommige van die onlangs ontwikkelde profiele gereedskap gebruik word om die risiko van herhaling en dood op 'n meer akkurate manier te assesseer.
Eerstens is daar Bevorderingsmiddel! Online. Hierdie sagteware bied 'n skatting van chemoterapie effektiwiteit wanneer dit by endokriene terapie gevoeg word, gebaseer op kliniese patologiese kenmerke, of wat ons in 'n pasiënt sien tydens eksamens of wat ons deur laboratoriumtoetse leer.
Tweedens, daar is Oncotype DX, 'n 21-geen-toets, wat eintlik die vermoë het om chemoterapievoordeel te voorspel en die waarskynlikheid van herhalende borskanker herhaling, of metastase.
Meer onlangs het 'n derde instrument genoem Mamma Print is ontwikkel. Hierdie 70-gen-handtekening ondersoek 70-gene wat betrokke is by die groei en oorlewing van borskanker, en was die een wat in die MINDACT-proef getoets is. In teenstelling met Oncotype DX, bied dit slegs risikobepaling (lae risiko of hoë risiko) vir verre herhaling, of metastase, maar dit voorspel nie chemoterapie voordeel nie.
Die doel van die MINDACT (Microarray in Node-Negative en 1 tot 3 Positiewe Limfknoop-siekte kan Vermy Chemoterapie) verhoor, 'n internasionale voornemende, gerandomiseerde fase 3-studie, was om die kliniese nut van die toevoeging van die 70-gen-handtekening (MammaPrint) na standaard te bepaal kriteria vir die seleksie van pasiënte vir chemoterapie.
Die analise fokus op pasiënte met onoordeelkundige risiko-uitslae. Dit sluit in dié met kankers wat hoë kliniese risiko toon maar lae genomiese risiko. Hoë kliniese risiko sal insluit 'n vrou wat 'n groter tumor grootte en meer limf knoop betrokkenheid gehad het. Lae genomiese risiko verwys na die kankers wat die gene wat aggressiewe groei aandui, ontbreek.
Die vroue is lukraak gekies, gebaseer op hoë of lae kliniese risiko's, of op hoë of lae genomiese risiko. Die vroue wat beide lae kliniese en genomiese risiko gehad het, het nie chemoterapie ontvang nie en is nie in die verhoor geëvalueer nie. Die vroue met beide hoë kliniese en genomiese risiko's het almal chemoterapie bykomend tot endokriene terapie ontvang en is ook nie in die verhoor geëvalueer nie. Die vroue met onoordeelkundige risiko (dws hoë genomiese risiko, maar lae kliniese risiko, of lae genomiese risiko en hoë kliniese risiko) is almal behandel met endokriene terapie, maar was gesentraliseer om chemoterapie te ontvang of om nie chemoterapie te ontvang nie.
In die groep vroue met hoë kliniese risiko, maar lae genomiese risiko wat met chemoterapie behandel is, was daar slegs a 1.5 persent verhoog In die vyfjaar-oorlewingsyfer, sonder dat die kanker versprei na 'n ander orgaan in die liggaam, het die skrywers berig. (95.9 persent in die chemoterapie groep vs 94.4 persent in die geen chemoterapie groep). Aangesien die oorlewing van vyf jaar in beide groepe baie soortgelyk is, is dit nog nie duidelik wat is die vroue wat eintlik werklik van chemoterapie gespaar kan word nie. Soortgelyke resultate is in die groep vroue met lae kliniese risiko's gesien, maar hoë genomiese risiko's (dws die vyfjaar-oorlewingsyfer was baie soortgelyk tussen die pasiënte wat aan chemoterapie gerandomiseer is al dan nie).
Bring al die inligting saam
So, wat beteken dit vir ons pasiënte in die kliniek? Kom ons kyk na twee hipotetiese kliniese scenario's.
Pasiënt 1 is 'n 55-jarige vrou met 'n 1.5 sentimeter tumor wat ER +, lae graad, laag is proliferatiewe koers met 0 van 3 sentinel limfknope, of nodes waaraan die gewas waarskynlik versprei het. Proliserende koers verwys na die groeisnelheid van selle binne die tumor; minder as ses persent is laag, en groter as 10 persentasie is hoog.
Gebaseer op hierdie kliniese-patologiese kenmerke van haar tumor, word sy beskou as 'n lae kliniese risiko. Volgens die resultate van die MINDACT-verhoor sou haar kliniese risiko haar genomiese risiko vertrap. Om 'n MammaPrint-toets te kry, sou dus 'n mors van tyd en geld wees.
Pasiënt 2 is 'n 55-jarige vrou met 'n 3.0 cm-tumor wat ER +, hoë graad, intermediêre proliferatiewe koers, met 2 tot 5 positiewe sentinale limfknope is. Die pasiënt is vasbeslote om nie chemoterapie te ontvang nie. Gebaseer op die kliniese-patologiese kenmerke van haar gewas, word sy beskou as 'n hoë kliniese risiko, en chemoterapie gevolg deur endokriene terapie sal die standaard van sorgaanbevelings wees.
As haar MammaPrint-toets as lae genomiese risiko terugkeer, kan ons die pasiënt rakende haar risiko van ver metastase sonder chemoterapie raadpleeg en 'n sug van verligting asemhaal as sy lae genomiese risiko het. Sy sal beslis baat vind by endokriene terapie, 'n daaglikse, mondelinge medikasie, vir vyf tot 10 jaar om haar risiko te verminder verre herhaling, of kanker wat versprei of gemetastaseer het.
Dit is egter nie duidelik of sy in die 1.5 persentasie pasiënte sal wees wat moontlik van chemoterapie voordeel kon trek nie, maar dit nie ontvang het nie, of in die groep pasiënte wat die toksisiteit van chemoterapie op grond van die MINDACT-verhoor gespaar het.
Hierdie gevalle illustreer die kompleksiteit van kliniese besluitneming in 'n era wanneer ons 'n groeiende hoeveelheid data oor die biologie van elke pasiënt se kanker het. Die MammaPrint-toets soos gebruik in die MINDACT-proef dui daarop, maar voorspel nie 'n pasiënt se voordeel uit chemoterapie nie. Dit is bloot 'n prognostiese instrument wat ons vertel dat die biologie van die tumor saak maak. Ons het dit alreeds geweet.
Om hierdie rede glo ons dat die MammaPrint-toets 'n ander instrument is wat pasiënte help om hul risiko van herhaling beter te verstaan. Dit is belangrik dat pasiënte voortgaan om aktief te gesels met hul dokters oor behandelingsopsies wat gebaseer is op hierdie genpaneeltoetse in 'n poging om persoonlike sorg te bewerkstellig.