Boogbeenkinders - Publiek - 2022
Ons sê dat ons te make het met "uitgesteekte bene" of genu varus wanneer die enkels van die kind aanraak en die knieë skei. Om 'n idee te kry van die belangrikheid van die genu varus, sal die dokter die afstand tussen die twee knieë meet. Dit word as normaal beskou as die afstand tussen die twee minder as 6 cm is, en as daar simmetrie in die grootte van die twee onderste ledemate is.
Gedurende die ontwikkeling van die kind is daar sekere fases waarin die bene normaalweg 'n 'geboë' voorkoms het, soos 'n hoepel. Dit is wat bekend staan ​​as 'fisiologiese genu varus'. Hierdie feit is veral duidelik by pasgeborenes, en 'n bietjie minder met die begin van die optog, ongeveer die anderhalf jaar van die lewe. Hierdie toestand veroorsaak gewoonlik geen ongemak nie. Buiten hierdie ouderdom moet daar altyd in gedagte gehou word dat daar variante van normaliteit is (daar is gesinne met 'n diskrete en onbeduidende boog).
Buigbene kan in 'n klein persentasie gevalle 'n probleem word:
- Blount se siekte: Dit is 'n siekte van onbekende oorsaak, wat jong kinders en adolessente tref, en waarin die binneste deel van die tibia nie korrek ontwikkel nie. Hierdie feit lei tot abnormale en progressiewe hoeking van die tibia. Die betrokkenheid kan eensydig of bilateraal wees. Oorgewig, vetsug, kort gestalte en vroeë ambulasie is risikofaktore vir die aanvang van hierdie siekte. Die diagnose daarvan vereis kliniese vermoede en 'n radiologiese ondersoek. Regstellende toestelle word in die eerste plek gebruik vir die behandeling daarvan. In sekere gevalle is chirurgie nodig.
- In ragitis:daar is 'n sekere neiging tot genus varus, wat weer kan lei tot pyn in die knie. Die behandeling daarvan bestaan ​​uit die toediening van vitamien D.
- In sommige primêre beensiektes 'beendisplasie' genoem, kan ons 'n belangrike genu varus vind. Hulle benodig gewoonlik chirurgiese behandeling.