1. Wag op die Here! Skriflesing: Hand.1:1-14 .
2. Geen geloofsgemeenskap sonder die Heilige Gees nie Skriflesing: Hand.2:1-18;37-44
3. Geloofsgemeenskap deur toewyding Skriflesing: Hand.2:37-47
4. Begin deur ware aanbidding Skriflesing: Hand.2:38-44
5. Deelname aan geloofsgemeenskap Skriflesing: Hand.2:41-47
6. Geloofsgemeenskap verheerlik God Skriflesing: Hand.2:37-47
Die eerste sleutel is om God se plan vir jou lewe te vertrou. Die dissipels kon dit wat op Pinksterdag en die res van Handelinge gebeur het alleenlik doen omdat hulle God se plan vertrou het. Dis nie altyd maklik om Sy plan te vertrou nie. Ons maak dinge vir onsself moeilik deur nie altyd op God te wag nie, maar ons eie kop volg. Dis dan dat 'n gebrek aan vertroue ons geestelike lewe laat stilstaan en 'n vrees vir die onbekende ons van geestelike hoogtes weerhou. Ons word bang om 'n nuwe begin te maak.
Wag is maar 'n nare ding, veral vir 'n haastige mens. Christus se opdrag het die dissipels egter nie ledig gemaak nie. Hulle het diè wagtyd gebruik om reg te maak vir die groot oomblik as hulle moes beweeg. Niks gebeur toevallig nie. God het altyd 'n plan. Die dissipels moes net in pas daarmee kom deur hul eie planne te los en by God s'n in te skakel.
Dis belangrik dat ons planne, hoe edel dit ookal mag wees, nie met God s'n inmeng nie. Paulus wou bv.die Evangelie aan 'n verlore wêreld bring, maar het van plan verander na die droom van die Macedoniër (Hand.16:9). By geleentheid wou hy na Misië gaan, maar is deur die Gees verhoed en na Troas gegaan. Toe hy in Philippi kom, was God alreeds besig om heidene se harte vir die Evangelie oop te maak.
Daar is ook diegene wat vir die kerk wag om iets te doen alvorens hulle self beweeg. Dis fataal! Geen mens het al ooit 'n nuwe begin gemaak deur passief te wag nie! Mense wat van die kerk verwag om God se plan vir hul lewe te verwerklik, is altyd terleurgestel. Dis die mense wat nie wil geen nie, maar slegs ontvang. Hulle sal hoogstens eredienste bywoon en die sakramente gebruik, maar niks meer nie. Die kerk moet maar plan maak om hulle in hemel te kry. Dis allermins 'n Protestantse siening, maar Rooms!
Die tweede sleutel waarmee die dissipels 'n nuwe begin gemaak het, was om God se tydsberekening te vertrou. Sy plan kan nie verwerklik as mense Sy tydsberekening nie vertrou nie! In Hand.1 wou die dissipels weet wanneer God se koninkryk kom en gereken dat dit 'n nuwe politieke bedeling was. Hulle is egter net aangesê om te wag en op Hom te vertrou. Sy koninkryk sou op die regte tyd kom.
Dis 'n kragtige boodskap vir almal wat 'n nuwe begin met God begeer. (i) Volg God se plan vir jou lewe. (ii) Moenie Hom aanjaag nie (iii) Vertrou Hom vir die resultate.
2. GEEN GELOOFSGEMEENSKAP SONDER DIE
HEILIGE GEES NIE
Skriflesing: Hand. 2:1-18; 37-41
" En Petrus sê vir hulle: Bekeer julle en laat julle doop en laat elkeen van julle gedoop word in die Naam van Jesus Christus tot vergewing van sondes, en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang" (vers 38).
1. Gebruik die Bybel reg
Ons koop soms 'n artikel wat ons nie ten volle gebruik nie. Dit kan eintlik baie meer doen, maar ons weet nie hoe nie. My rekenaar is bv.niks anders as 'n (verskoon die Engels!) glorified tikmasjien nie! Dit kan baie meer doen as waarvoor ek dit gebruik, maar ek weet nie hoe nie. Dis hoe baie mense die Bybel hanteer - 'n glorified boek, terwyl dit soveel meer kan doen!
Sonder die werking van die Heilige Gees is die Bybel niks anders as 'n geskrewe kode nie. Daarom verg dit meer as blote Bybellees om tot verheerliking van God te kan leef. Dit was die probleem met die Ou Testamentiese wet. Dit het mense vertel wat hulle mag en nie mag doen nie, maar nie die krag gegee om uitvoering daaraan te gee nie. Gevolglik het die Wet feitlik 'n doodvonnis aangekondig sonder om bystand te verleen (Rom.3:9-20).
In hierdie opsig verskil die Nuwe Testament nie veel van die Ou Testament nie. Let bv. op die Bergpredikasie en 'n mens besef dat dit wat Christus daar sê eintlik slegte nuus is. Want watter mens kan uitvoering daaraan gee? Dit plaas die mens eintlik terug op die Ou Testamentiese weg.
Die dissipels het gesien hoe Christus mense gesond maak, twee uit die dood opgewek, blindes laat sien, lammes laat loop en besetenes genees. Toe sê Hy vir hulle om selfs groter dinge as dit te doen. Was dit goeie nuus? Nee, Hy kon (met alle eerbied gesê) net sowel vir hulle gesê het: "Vlieg maan toe!". Om iemand 'n onmoontlike opdrag te gee, is nooit goed!
Net so ook Sy opdrag aan die dissipels om mense lief te hê soos Hy hulle (dissipels) het. Hoe kon Christus so 'n iets van hulle verwag? Hulle het gesien wat mense Hom aangedoen het - pyn, leed, lyding en later selfs die dood laat smaak! Om van hulle sulke liefde te eis, het hulle moedeloos gemaak. Sulke opdragte was ver buite hulle geestelike bereik. Geen mens kon daarby kom nie!
2. Onontbeerlike krag
Christus het geweet dat Sy dissipels meer as blote Bybelse voorskrifte vir vernuwing nodig gehad het. Hulle het ook krag kortgekom. Daarom moes hulle in Jerusalem op Sy belofte wag:"want julle sal krag ontvang" (Hand.1:8). Dit het baie beter geklink; voorskrifte plus krag. Dit was nou goeie nuus! En dis presies wat op Pinksterdag gebeur het. Die dissipels het krag van God ontvang.
Christus se kruis en opstanding was merkwaardige vertonings van God se liefde en krag. Maar was dit nie vir die wondergebeure van Hand.2 nie, sou hierdie verhaal verlore gegaan het. Die kragvolle teenwoordigheid van die Heilige Gees het die geskiedenis omgekeer en as die geboorte-uur van die Christelike kerk laat aanteken.
Ons sal die vreugde van dissipels oor die opstanding van Christus en Sy 40 dae saam met hulle nooit kan bedink nie. Dit was groots! Hulle het egter meer as dit nodig gehad vir die teenstand wat op hulle gewag het. Die Heilige Gees moes hulle met geestelike krag toerus ten einde weerstand te kon bied.
Sonder die werking van die Heilige Gees is ons kragteloos. Opgewondenheid en geesdrif is nie plaasvervangers vir die werking van die Gees nie. Sektes verwar dikwels die vurige betoog van 'n ekstrovert met Geesvervulde prediking. Nee, net die Heilige Gees kan ons krag gee: "En net so kom ook die Gees ons swakhede te hulp, want ons weet nie reg wat ons moet bid nie…" (Rom.8:26).
'n Klompie jare gelede moes ek my litte roer om 'n vliegtuig na Windhoek te haal. 'n Man het van agter by my verbygekom sonder om juis vinnig te loop. Hy het op 'n voetgangersvervoerbaan gestaan. Dis hoe gelowiges in die Heilige Gees loop. Hy kom onder ons in en laat ons in Sy krag beweeg. Ons moet net opklim. Ons besef nie wat 'n verskil daar is tussen wat ons vir onsself en wat die Heilige Gees vir ons kan doen nie. Kyk maar net wat Hy vir Petrus gedoen het!
Maak gerus 'n lys van alles wat jy in die lewe nodig het. Laat die Heilige Gees daarna toe om Sy lys vir jou te gee d.w.s wat Hy dink jy nodig het. Dit sal iets soos Efes.3:14-21 wees. Wees eerlik: Gee God jou nie baie meer nie? Eintlik lyk ons behoeftelys maar eenvoudig!
Ons het almal 'n groot behoefte aan geestesgemeenskap. En dis net moontlik indien gelowiges met die Heilige Gees vervul is en Sy inwonende krag ervaar. Let gerus op Simon Petrus. Waar het sy vreesloosheid om voor duisende mense te praat vandaan gekom? Beslis nie uit homself nie. Daarvoor was hy te bang! Die Heilige Gees het hom krag gegee. En dis 'n gawe wat ons van God kan afbid. "As julle wat sleg is, dan weet om goeie gawes aan julle kinders te gee, hoeveel te meer sal julle Vader wat in die hemele is, goeie dinge gee aan die wat Hom bid!" (Mt.7:11).
Die gawe van die Heilige Gees (Hand.2:38) ontbreek in baie mense en gemeentes. Diegene wat dit ontvang, is anders en doen God se werk met toewyding en oorgawe. Daarbenewens het hulle 'n lewensvreugde wat geen geld kan koop nie. Hand.2:46 maak van twee eienskappe wat uit die vervulling met die Heilige Gees voorvloei melding nl. eendrag en blydskap. Dis onontbeerlik. Daarsonder kom die gemeenskap van die gelowiges nie van die grond af nie.
3. Satan haat die kerk
Die geloof in Christus was vir die eerste Christengelowiges geen pad van maneskyn en rose nie. Toe onweerswolke teen die kerk opsteek, het hulle heftige teenstand gekry (Hand.6). Nadat 'n dissipel gestenig is, het die gemeente deels uitmekaar gespat. God het egter 'n doel hiermee gehad – die kerk moes uitbrei sodat die verlossingsboodskap wyd en syd gehoor kon word (Hand.1:8).
Satan het die kerk eers van buite aangeval en met wrede vervolgings probeer dooddruk. Toe dit nie werk nie, het hy haar in haar fondamente geskud deur met daallering in haar midde op te duik. Indien Christus haar nie bewaar het nie, sou dit haar einde gewees het! Hy het egter tere gelowiges gebruik om die Bybel te bewaar en die verlossingsboodskap suiwer te verkondig.
Geloofsgemeenskap sorg vir eendrag, blydskap en die bewaring van hemelse skatte. Oral waar dit nie beleef word nie, trek die Evangelie skeef en bly die waarheid in die slag. Satan haat Evangelieverkondiging en geloofsgemeenskap en verwek altyd teenstanders. Paulus waarsku alreeds baie vroeg daarteen: "Want ek weet dit, dat na my vertrek wrede wolwe onder julle sal inkom en die kudde nie sal spaar nie" (Hand.20:29). Satan weet dat as hy geloofsgemeenskap vernietig, kwyn die kerk.
Daarom moet ons ons geloofsgemeenskap soos goud oppas. Waar dit ontbreek, is die einde in sig. Geloofsgemeenskap is kosbaar en verwerklik net indien ons die gawe van die Heilige Gees het en Hy in ons woon. indien Christus haar nie bewaar het nie.
3. GELOOFSGEMEENSKAP DEUR TOEWEIDING
"En hulle het volhard in die leer van die apostels en in die gemeenskap en in die breking van die brood en in die gebede"(:42).
1. Wat verander?
Die wêreld het die afgelope eeu baie verander. Nie die mens nie. Sy wesensaard het basies dieselfde gebly. Die mens het nog steeds dieselfde behoeftes as toe Christus op aarde was. Wat het wel verander? Slegs sy omstandighede. Die Bybel spreek dit wat nie verander het nie (sy wese) aan. Daarom is en bly die Bybel altyd nuut.
Die mens was nog altyd bereid om sy omstandighede te verander en te verbeter, maar nie sy aard (persoonlikheid) nie. Het jy al ooit probeer om 'n uiters negatiewe persoon in 'n positiewe een te verander, of een wat altyd laat is, in iemand wat altyd betyds is? Jy kry dit nie reg nie. Dis sy aard!
Daarom misluk kerke wat net daarop ingestel is om mense se omstandighede te verander, deur die bank. Hulle peuter bv. gereeld met die inkleding van die erediens. te gepeuter nie! In plaas van 'n vaste, stemmige liturgiese orde, gebruik hulle los ordes wat mense verwar. In plaas van stemmige geestelike liedere, word melodieë gebruik wat selfs op 'n dansbaan gewild sal wees. Nie eens van onstigtelike orkeste, oneerbiedigheid vir God en die Amerikaanse jeans-en-tekkie kultuur te praat nie!
Omdat geen werklike verandering plaasvind nie, werk dinge op die ou einde nie uit soos verwag is nie. Kerke probeer die verkeerde dinge verander! As mense se aard nie verander nie, mors kerke hul tyd met ander dinge!
2. Begin reg!
As jy 'n verandering in jou lewe wil maak, moet jy reg begin - daar waar jy nou is. Hou op droom oor daardie eendag wanneer alle dinge gaan regkom, want dit sal nie! Niks sal gebeur alvorens jy ophou droom en iets daadwerklik aan jou geestelike lewe doen nie. Herstel is die eerste treë na vernuwing en uiteindelike geloofsgemeenskap.
As jy 'n verandering in jou geestelike lewe wil maak, moet jy hulp kry. Die pad van vernuwing begin as ons vir God sê: "Here, ek het hulp nodig!" Dis hoe terapie werk. Ek het 'n probleem en het hulp nodig. Nou is dit so dat mense God nie maklik om hulp vra nie en hulself uit die diepwater van ellende probeer sleep (Ps.32:3-5). Help is genesende woord wat God se hand in ons lewe in beweging bring. In Ps.40 roep Dawid beangs na God om hulp, waarna Hy sy voete op 'n rots plaas.
Geestelike vernuwing is 'n persoonlike saak. Pasop vir 'n groepsgevoel! Baie mense wag vir dinge om in hulle gemeente verander alvorens hulle verander. Moenie vir die groep wag alvorens jy beweeg nie. Dit gebeur gewoonlik nooit nie! Moenie dat die onwilligheid van 'n groep jou laat terugdeins nie.
3. 'n Toegewyde lewe
Geestelike herstel loop altyd op 'n nuwe toeweiding aan die Here uit. Daar is vir Hom niks so mooi soos 'n toegewyde lewe nie (Ps.1). Gen.5 vertel ons van Henog wat ten spyte van die goddelose tydsgees waarin hy gewoon het, nogtans met God gewandel het.
Toewyding maak die lewe nie saai nie, maar eerder baie interressant. Dit laat mense dinge met oorgawe doen. Jare gelede het 'n sakeman begin gholf speel. Hy het vir hom ou stokke en 'n gehawende gholfsak gekoop net om te sien of hy met die spel regkom. Toe hy geen sukses behaal nie, het hy belangstelling verloor en dit gelos.
Toe hy later oor sy mislukking nadink, moes hy erken dat sy hart nie in die spel was nie. Hy het bv.selde nuwe balle gekoop omdat hy bang was dat hy dit in die water kon verloor. Die gehawende sak, ou stokke en gebruikte balle het sy gebrek aan toewyding gekenmerk.
Dieselfde gebeur met die kerk. Mense raak nie toegewyd nie. Gevolglik vind hulle nie in die kerk waarna hul soek nie Dit gebeur ook dat diegene wat die meeste van die kerk verwag, die mins toegewyd is. Hulle verloor gou belangstelling en vertrek dan na die volgende kerk sonder om êrens tuis te kom.
4. Moue op!
Die kerk/gemeente is wat jy daarvan maak. Moenie van ander verwag om dit wat jy moet doen vir jou te doen nie! Moet ook nie 'n vinger na die kerk wys nie. Dis nie haar skuld nie. Vier vingers wys terug! Op Pinksterdag het die 3000 bekeerlinge nie vir die hele groep gewag alvorens hulle hul lewe vir Christus gegee het nie. As hulle vir mekaar moes wag, sou geen Christelike ontstaan het nie! Elkeen het sy eie besluit geneem.
Wat het hulle daarna bymekaar gehou? 'n Toewyding aan die leer van die apostels wat op die Bybel geskoei was. Opregte toewyding val altyd die openbare oog op. Die apostels se toewyding het ander na Christus gelok en deel van die gemeente laat word. God bring altyd mense bymekaar wat bymekaar hoort.
Ek het in Houtbaai grootgeword en dikwels gesien hoe kleinvis in die vlakwater inbeweeg met duisende seevoëls wat rasend op hulle afduik en vreet. Dit het my altyd aan God se vaderlike versorging laat dink. Dis presies wat in 'n geestelike sin op Pinksterdag gebeur het. Jode het uit die uithoeke van die wêreld in Jerusalem byeengekom om deur God gevoed te word. Die afstande wat hulle moes reis om by die tempel te kom, het van hul volkstoewyding getuig. Daar was maklik 'n miljoen mense by so 'n saamtrek!
5. Opgewonde in God
God het die Joodse volk eeue lank op die koms van Christus voorberei. Ongelukkig het sommige verveeld geraak. Desondanks was minstens 3 uit elke 1000 aanwesiges opgewonde oor wat die apostels na die uitstorting van die Heilige Gees verkondig het. Dis maklik om met iemand oor Christus te praat as hy oor God se Woord opgewonde is. Hoe langer ons die Bybel bestudeer, hoe meer opgewonde behoort dit ons oor Christus te maak. Is jy nog opgewonde oor Hom?
In Hand.17:11,12 lees ons van opgewonde gelowiges in Berea (Griekeland): "En hierdie mense was edelmoediger as diè in Thessalonika; hulle het die woord met welwillendheid ontvang en elke dag die Skrifte ondersoek of hierdie dinge so was. Baie van hulle het dan ook gelowige geword, en van die aansienlike Grieke 'n groot aantal, vroue en manne".
Slegs toegewydes raak opgewonde oor God se Woord en doen wat Hy vra. Daarom moet ons die Bybel nie net lees nie, maar werklik bestudeer. Daardeur leer ons wat God in menselewens doen en wat Hy van ons verwag. Wanneer die Woord van God in ons leef, leef ons anders as die wêreld (Rom.12:2).
Baie mense verwag van God om hul omstandighede maar nie hul persoonlikhede te verander nie. Daarna raak hulle baie terleurgesteld in God as Hy dit nie iets aan hulle situasie doen nie. Die dissipels het dieselfde fout gemaak. Oppad na die hemelvaart het hulle Christus gevra of Hy hulle politieke situasie gaan verander? Hulle het geen benul van die aard van die koninkryk van God gehad nie. Christus moes hulle politieke omstandighede verander; nie hul sieleheil nie.
Met ongeveer 'n miljoen Jode byeen, was Pinksterdag voorwaar 'n skouspel van toewyding aan nasionale broederskap! Daar was geen vliegtuie, treine of motors wat pelgrims Jerusalem toe kon vervoer nie, slegs sandale, donkies en ou skepe. Hierdie toewyding was egter 'n vulletjie in vergelyking met die toewyding van Christene na die uitstorting van die Heilige Gees!
Die gelowiges het alles in hulle vermoë gedoen om mekaar by te staan. En dis belangrik. Ons diepte van toewyding aan God word nie net aan ons kerkbywoning gemeet nie, maar ook aan die fisiese bystand wat ons mekaar verleen. Daarom het van die gelowiges hulle besittings verkoop om ander in stoflike nood te help.
Daar was egter nog iets wat hierdie mense heg saamgebind het – aanbidding. Die Engelse sê: "Those who pray together stay together". Dis was waar van die eerste Christene. Hulle het gereeld saamgebid. Dis waarom hulle in die eerste instansie op Pinksterdag in die tempel was. God is altyd in aanbidding te vind want daardeur leer gelowiges wat Sy wil vir hulle is (Hand.4:31-32; 13:1-3; 16:23-33). Sal ons dit nie ook doen nie?
4. BEGIN DEUR WARE AANBIDDING
"En almal wat gelowig geword het, was bymekaar, en het alles gemeenskaplik
besit" (vers 44).
1. Moenie die doel mis nie!
Henry Beecher was 'n gewilde predikant in Plymouth (Engeland). Mense het van heinde en verre gekom om na hom te luister. Sy broer was ook 'n leraar, maar nie so gewild nie. Een Sondagoggend was daar weer baie mense in die kerk, maar toe hulle hoor dat Henry nie op kansel sal wees nie, maar sy broer, wou baie opstaan en loop. Toe sy broer op die kansel kom, het hy gesê: "Almal wat na Henry Beecher kom luister het, kan maar opstaan en gaan. Almal wat God kom aanbid het, moet asseblief bly!". Niemand het geloop nie!
Dis jammer as godsdienstiges die doel van godsdiens mis. Dit gebeur wanneer mense kerkgang met aanbidding verwar. Dis nie eenders nie. Wat is aanbidding dan? Is dit om dinge wat God beveel, uit te voer? Is godsdienstigheid gehoorsaamheid aan God? Baie van die ou Jode het so geglo en die klem swaar op plig laat val.
Mense maak nog steeds dieselfde fout. Kerkbywoning is vir baie die enigste maatstaf vir gehoorsaamheid en gehoorsaamheid vir godsdienstigheid. As jy kerk toe gaan, is jy godsdienstig andersins nie. Die klem val so swaar op die dinge van die kerk, dat mense van God se teenwoordigheid vergeet en nooit by aanbidding uitkom nie.
2. Kerklike dilemmas
Kerke wat die verkeerde maatstawwe gebruik, spits hul al hoe minder op God en meer op die mens toe. Wat maak 'n gemeente lewendig? 'n Goeie leraar, uitmuntende orrelis, goeie koor of puik kategese? Dis alles wonderlike dinge, maar geen plaasvervanger vir ware aanbidding nie.
Baie kerke is nie met ware aanbidding besig nie, maar met toneelspel. Mense stroom na sulke kerke net om getrakteer te word en goed oor hulself te voel – entertainment in Engels. Leraars probeer elke diens so opwindend, interressant en anders as die vorige een te maak. 'n NG leraar het 'n paar jaar gelede selfs tydens 'n Kersdiens op 'n kameel die kerk ingery! In plaas van aanbidding en geloofsgemeenskap, word mense, soos in die Roomse Kerk, passiewe toeskouers van 'n godsdienstige skouspel.
Soos wat mense teë raak van te veel roomys eet, raak baie mense ook sat vir kerklike vermaak. Gemeentes wat na geestelike vernuwing smag, moet wegkom van die gedagte dat dit slegs kan plaasvind deur dinge waarvan mense hou te doen. Dis 'n strik van die Satan! Die Bybel hou 'n geheel ander model voor.
3. Die Bybelse model
Die Bybelse model vir ware aanbidding bestaan nie uit godsdienstige mannewales, raserige orkeste, slenterdrag of watter sirkusagtige lokmiddels ookal nie. Ware aanbidding spruit uit die harte en lewens van bekeerdes. Die ou Jode het dit met hulle kerklike dwang en wettiese lasopleggings lelik vermink. Dis waarom Petrus die besorgdes op Pinksterdag opgeroep het om uit die Joodse kerk pad te gee: "Laat julle red uit hierdie verkeerde geslag"(Hand.2:40). Hulle moes na die Woord terugkeer soos wat die apostels, gelei deur die Heilige Gees gelei, hulle geleer het.
Ware aanbidders ondersoek altyd die Skrif. Die Woord van God het die eerste Christengelowiges geleer om hul lewens op Christus te vestig. Daarvoor was deeglike Bybelstudie nodig. Blote lees sou nie deug nie. Dit het hulle in geloofsgemeenskap saamgebind.
Geen lewe verander sonder 'n deeglike studie van die Skrif nie. Daardeur word alles nuut - harte, gedagtes en lewenswyses (2 Kor.5:17). Die eerste Christengelowiges het deur Bybelstudie geleer wat God werklik in Christus vir hulle gedoen het. Dit het tot ware aanbidding gelei. Mense word nie deur rituele, formaliteite, tradisies en sirkusagtige vermaak saamgebind nie, maar deur die Woord van God!
Die Kwakers was baie ernstig met hul godsdiens. By geleentheid het 'n vreemdeling tydens stilgebed by een van hul huiskerke opgedaag en aan 'n persoon gevra hoe laat die erediens begin? "Nadat die aanbidding verby is" was die antwoord. Diens, aanbidding en gemeenskap was vir die Kwakers een en dieselfde ding. Dis hoe dit in elke gemeente behoort te wees!
Ware aanbidding vorm hegte gemeenskappe. In Hand.2 lees ons hoe die gelowiges vir mekaar gesorg het. Hulle het van hul besittings verkoop en behoeftiges gehelp. Dit was nie van hulle verwag nie, maar 'n natuurlike geloofsreaksie. Hulle was soos familie. "Want elkeen wat die wil doen van my Vader wat in die hemele is, diè is my broer en my suster en moeder" (Mt.12:50).
Die geloofsgemeenskap het lewens so heg met mekaar verweef, dat gelowiges uit die oog verloor het wat myne en wat joune was. Individuele nood het gemeenskaplike nood geword. Dit het gelowiges van ongelowiges onderskei wat eerder aan hul besittings vasgeklou het. Jim Davis sê: "Real worship is where lives are wrapped up in one another". God het groot behae in deelgemeenskap. Hy het immers Christus met ons gedeel (Joh.10:11; Gal.4:4; Heb.13:12,13).
Geloofsgemeenskap het in lofprysing oorgegaan (Hand.2:47). Lof en aanbidding is immers kenmerke van ware aanbidding. Wat die hart van vol is, loop die mond van oor! Gelowiges prys God nie omdat hulle moet nie, maar omdat hulle wil (Ps.150).
In 1808, 'n jaar voor Franz Joseph Haydn se dood, was daar 'n uitvoering van sy beroemde werk Die Skepping in Wene (Oostenryk). Hy was self teenwoordig; baie oud en in 'n rystoel. Sy teenwoordigheid is deur 'n geesdriftige gehoor begroet. Toe die orkes by die gedeelte "En daar was lig" kom, het die gehoor dawerend applous vir hom gegee waarna Haydn aangedaan orent gekom en die toejuiging stopgesit het. "Nee, nee, moenie my vereer nie; alles kom van die hemel daarbo!" het hy uitgeroep en in sy stoel teruggeval. Haydn het 'n belangrike punt gemaak – God moes eerder die eer ontvang het!
5. DEELNAME AAN GELOOFSGEMEENSKAP
"En dag vir dag het hulle eendragtig volhard…." (vers 46)
1. Waak teen verdeeltheid!
Krygsgevangeneskap is baie erg. Die vyand probeer altyd sy krygsgevangenes se gees te breek. Jare gelede is 'n studie onder eertydse Amerikaanse krygsgevangenes in Vietnam gedoen om vas te stel watter vyandelike metodes wel hulle gees gebreek het. Die bevinding het almal verras. Dit was nie fisiese faktore soos marteling of die weerhouding van kos en water nie, maar eensame opsluiting en die opbreek van hegte vriendskappe.
Die vyand het krygsgevangenes altyd verdeeld probeer kry – verdeel en heers, soos die Britte meer as 'n eeu gelede in Suid-Afrika en baie ander lande reggekry het. Verdeeldheid gee altyd aan die vyand oorwinning. Hierdie eertydse Amerikaanse krygsgevangenes het hul diepste geesteskrag nie in patriotisme of die saak waarvoor hulle geveg het geput nie, maar uit die hegte vriendskappe wat hulle tydens die oorlog in klein militêre eenhede gesmee het.
Hierdie bevinding onderstreep vir gelowiges 'n baie groot waarheid: Ons het mekaar nodig om ons geloof aan die gang te hou! Niks is so goed en opbouend vir ons gees soos 'n daadwerklike deelname aan geloofsgemeenskap nie.
Dit was wonderlik om met 'n geloofsgemeenskap soos in Hand.1 te kon begin. Maar hoe volhard 'n mens daarmee sodat dit nie verwater en later verdwyn nie? Hiervoor moet ons vir onsself drie vrae afvra: (i) Wat is die werklike dryfkrag agter so 'n geloofsgemeenskap? (ii) Wat is die aard daarvan? (iii) Wat is my persoonlike bydrae daartoe?
Ons het alreeds by 'n paar belangrike bestanddele van geloofsgemeenskap stilgestaan. In Hand.1 het ons gesien hoedat die dissipels God se plan vertrou het. Tweedens dat hulle aanvaar het dat Hy hierdie plan op Sy eie tyd sou ontvou en derdens dat hulle in die gebed volhard het. Hand.2 leer ons weer hoe die gelowiges van die krag van die Heilige Gees afhanklik geraak het deur alle vrees oorboord te gooi en groot dinge vir God se koninkryk gedoen het.
Daarbenewens het die apostels se treffende prediking 'n baie belangrike bydrae tot die geloofsgemeenskap gelewer. "En elkeen wat die Naam van die Here aanroep, sal gered word" (Hand.2:21). Hulle prediking het mense geroer. Hulle het vir die eerste keer in hul lewe verstaan dat Christus die vervulling van God se beloftes was. God se verlossingsplan het deur Christus geloop!
Drieduisend mense het onmiddellik positief daarop gereageer en hulle in die leer van die apostels verlustig. Daarbenewens het hulle nuwe vriendskappe aangeknoop, saam Nagmaal gehou en 'n uitsonderlike gebedsgemeenskap beleef. Namate die heerlike besef dat hulle 'n nuwe begin kon maak, het tot almal deurgedring het, is hulle met 'n heilige ontsag vir God vervul.
God het mense bymekaar gebring wat by mekaar gehoort het. Hulle het bv. nie vooraf besluit om 'n kerk te stig nie. Daar was geen voorgeskrewe erediensorde of enige ritueel nie. Lukas beskryf slegs wat gelowiges gedoen het omdat die Heilige Gees hulle harte geopen het, asook dit wat die apostels en nuwe gelowiges daarna spontaan gedoen het. Daarom word die boek HANDELINGE genoem.
3. Die nuwe gemeenskapslewe
Een van die opvallendste kenmerke van hierdie nuwe begin, was die gelowiges se hartlike gemeenskapslewe. Hulle het hul harte vir mekaar oopgemaak en mekaar se geestelike en stoflike belange op die hart gedra. As hulle nie hul harte vir mekaar oopgemaak het nie, was dit geen gemeenskap nie, maar hoogstens 'n byeenkoms.
Wat het hulle so heg saamgebind? Die bestudering van die Woord van God aan die hand van wat die apostels geleer het. Hierdie besielende boodskappe het gelowiges se aandag so op die Skrif gevestig, dat 'n heerlike samesyn daaruit voortgevloei het.
Die eerste Christene het geen belydenisskrif gehad nie. Nie eens die Nuwe Testament nie! Die apostels het uit die Ou Testament gepreek - Moses en die profete. Dis baie jammer as mense die Ou Testament eenkant toe skuif en slegs die Nuwe Testament van saligheidwaarde ag. Ons kan en sal die saligmakende geloof nooit sonder die verlossingsgeskiedenis van die Ou Testament verstaan nie!
Die apostels se prediking het mense op hulle voete gebring. In 'n geloofsgemeenskap is daar nie plek vir passiewe luisteraars nie, slegs vir aktiewe werkers. Onder die eerste Christene was daar 'n ontsettende geestelike dors om meer van God se Woord te wete te kom en 'n gewilligheid om hul eie lewens te ondersoek (Ps.139:23,24).
Dit was nie selfkastydend van aard nie. Gelowiges wou slegs in die spieël van God se Woord kyk wat in hulle lewens verkeerd was. Dit het gelowiges na nuwe geestelike horisonne laat uitsien. Daar was 'n opgewondenheid om God se wil vir hul lewens te soek en vir Hom te leef.
Hierdie saamwees en saambid het nie hul honger na God gestil soos iemand wat lekker eet en versadig word nie. Dit het eerder hul aptyt aangewakker! "Want ons is sy maaksel, geskape in Christus Jesus tot goeie werke, wat God voorberei het, sodat ons daarin kan wandel" (Efes.2:10). "As iemand ore het om te hoor, laat hom hoor. En Hy het vir hulle gesê: Pas op wat julle hoor; met die maat waarmee julle meet, sal vir julle gemeet word, en daar sal bygevoeg word vir julle wat hoor" (Mark.4:23-24).
Die apostels het sulke groot wonders gedoen, dat die aanskouers met heilige ontsag vervul is. Desondanks het die apostels se persoonlikhede hulle nooit so geboei dat hulle hul oog van Christus weggeneem het, soos in talle charismatiese kerke en kultusse gebeur nie. Die klem het altyd op Christus se verlossingsboodskap geval.
Die apostels het ook van huis tot huis brood gebreek. Dit verwys na die Nagmaal. Brood en wyn was deel van elke Joodse tafel. Daarom kon die apostels eenvoudige dinge gebruik om die aandag nog verder op Christus toe te spits. Hulle het Hom as die vervulling van die Messiaanse belofte van die Ou Testament voorgehou en die gelowiges opgewonde daaroor gemaak. Die gelowiges was gretig om 'n nuwe lewe met Christus, die beloofde Messias, te begin.
4. Die openbare oog
Hierdie nuwe begin het die openbare oog opgeval. Baie ander wou by die Christene aansluit, maar was bang vir vergeldingstappe. Hulle het uiteraard geweet wat die Joodse kerk met Christus gedoen het. Gevolglik het hulle bevrees teruggetree om hul saai lewens sonder geloofsekerheid, onderlinge liefde of geestelike opwinding voort te sit.
Moenie kerkbywoning met geloofsgemeenskap verwar nie. Dis nie noodwendig dieselfde ding nie. Baie mense beleef kerkbywoning soos 'n fles met albasters. Hulle stamp slegs teen mekaar, maar het geen verdere uitwerking op mekaar nie. Ons moet eerder soos 'n fles vol druiwe wees wat in mekaar versink. Ons geloof moet aan mekaar afgee. Na 'n erediens groet ek so baie tannies, dat my lippe later rooi is soos hul lipstiffies afgee. Gelukkig kla my vrou nie oor hierdie sakdoeke nie omdat sy weet dat die tannies lief is vir hul dominee! Ons geloof behoort aan mekaar af te gee en mekaar bly te maak.
Kerkbywoning sonder geestesgemeenskap maak van mense ysberg-Christene. Hulle dryf maar bloot in die kerklike see rond en stamp so af en toe teen mekaar. In sommige gemeentes is dit so geestelik koud, dat die diakens maar met ysskaatse aan die kollekte kan opneem!
5. Jy in jou klein hoekie…
Gelowiges het mekaar bitter nodig. Mense leef al hoe losser van mekaar – jy in jou klein hoekie en ek in myne. Dis 'n toenemende wêreldverskynsel. Amerikaners glo dat elke lid van die gesin 'n eie kamer, badkamer, telefoon en vervoer moet hê. Geen wonder dat mense al hoe vreemder vir mekaar en eensamer in hulself word nie.
Kinders speel deesade selfs met 'n tamagotchi, 'n gerekenariseerde troeteldier wat jou vertel as dit honger is en gevoer moet word. Dit sê jou as moeder natuur roep of wanner dit wil speel of gaan slaap. Dit hou kinders glo vir ure lank in hul kamers besig - al hoe eensamer!
Kom ons neem die eerste Christelike gemeenskap vir ons as rolmodel wat 'n intense verantwoordelikheidsgevoel jeens mekaar ervaar het. Niemand het dit verdra dat een te veel en die ander te min het nie. Alle goeie gawes het uit dankbare harte gekom. Dis waar ware gemeenskap setel - dankbare harte. Laat jou dankbaarheid vir dit wat God in Christus vir jou gedoen het by almal bekend word!
6. GELOOFSGEMEENSKAP VERHEERLIK GOD
"terwyl hulle God geprys het en in guns was by die hele volk. En die Here het daagliks by die gemeente gevoeg die wat gered is" (:47).
1. Die allerbelangrikste
Die eerste Christene het 'n wonderlike ervaring gehad toe alles op geestelike gebied nuut geword het. Maar wat was die hoogtepunt van hul toewyding? Hul spontane verheerliking van God. Hulle het Ps.150:6 spontaan ervaar: "Laat alles wat asem het die Here loof. Halleluja!"
Hulle het besef dat hul geestesgemeenskap nie moontlik sou wees indien God hulle nie baie liefgehad het nie. Was dit nie vir Sy liefde nie, sou niks verander het nie en sou hulle maar hul saai lewe voortgesit het. God se liefde en genade het 'n nuwe begin en geesvervulde lewe moontlik gemaak.
Dit kon nie uit hulself gewees het nie omdat hulle minder as twee maande tevore nog toegesien het dat God se Seun gekruisig is (Mark.15:12-14). Wat 'n paar jaar later met Paulus gebeur het, was dus eintlik niks nuuts nie. Onder die eerste Christene was daar eertydse vervolgers.
God het egter hulle harte deur die Heilige Gees omgekeer en hulle lewe van 'n kruisig Hom! na 'n hosanna verander - die effek van die kruis en opstanding van Christus op menselewens. Soos wat Hy gesterf en tot 'n nuwe lewe opgestaan het, het hierdie sondaars ook die ou lewe afgesterf en met 'n nuwe een vol lof vir God opgestaan. Daarom is hulle gedoop - die simboliese sterwe en opstaan in 'n nuwe lewe.
Lukas beskryf die eerste Christenaanbidding in eenvoudige taal - almal is met vrees en eerbied vervul. Almal was seker van hul redding en deeglik daarvan bewus dat Christus by teenwoordig hulle was soos wat Hy beloof het (Mt.28:20). Hulle het die onsigbare teenwoordigheid van die Messias-Verlosser ervaar en hul dankbaarheid aan God bekend gemaak.
2. Die waarde van samesyn
Om dinge saam te doen, tel baie punte in geloofsgemeenskap. Kom ek gebruik 'n bekende voorbeeld. Jy kyk na 'n rugbywedstryd in 'n groot stadion. Die tyd is bykans verstreke en die Springbokke is met een punt agter. Hulle vorder tot 'n meter van die doellyn af. Daar is 'n opgewondenheid in die lug! Dan kom die bal uit 'n losgemaal en 'n Springbok duik oor! Almal spring op en juig! Ja, dis wonderlik om 'n groot oomblik saam met ander te geniet. Maar gestel jy is die enigste persoon by daardie wedstryd en die drie word geduk; sal jy net so opgewonde wees soos in 'n volgepakte stadion? Beslis nie. Die Engelse sê: "Excitement breeds excitement".
Geen opgewondenheid kan egter met diè van die gelowiges op Pinksterdag vergelyk nie. Wat sportsterre op 'n veld kan vermag, is niks in vergelyking met wat 'n mens kan wen deur sy lewe aan Christus te gee nie. Dis die grootste wen! "Want wat baat dit 'n mens as hy die hele wêreld win, maar aan sy siel skade ly? Of wat sal 'n mens gee as losprys vir sy siel?" (Mt.16:26).
Toe Christus die oorwinning oor die Satan aan die kruis behaal het, was dit ook my en jou oorwinning oor hom. Die Satan kan ons nie terugvat nie. Hy het ons eens en vir altyd verloor en is baie kwaad daaroor. Hy loop, om die waarheid te sê, soos 'n brullende leeu rond (1 Petr.5:8). Christus het vir ons 'n nuwe lewe by God gewen!
3. Spontane lofprysing
Hand.2:43 meld dat die gelowiges vol ontsag en bewondering vir die wondertekens van die apostels was. Dit was heelwaarskynlik genesings. Alhoewel die apostels dit gedoen het, was daar by die aanwesiges geen twyfel dat hierdie dinge van God was nie. Daarom het hulle in 'n spontane verheerliking van God uitgebreek, nie omdat hulle wou nie, maar omdat hulle nie anders kon nie. Hulle het vir Christus dankie gesê vir hul redding.
Lofprysing is en bly 'n onmisbare deel van gelowiges se dankbaarheid. In Mark.5 lees ons van die genesing en bekering van die besetene van Gadara waarna hy uit dankbaarheid na Dekapolis en die omstreke gegaan het om vir Christus te getuig en God groot te maak. Wanneer laas het jy God vir jou redding gedank?
Ons behoort Hom elke dag daarvoor te dank. Daar is geen heerliker wete as om te weet dat jy gered is nie! Dis soos iemand wat van 'n brandende gebou of sinkende skip gered word. Die eerste Christene het die Een wat dit moontlik gemaak het nie uit oog verloor nie. Hulle lofprysing en verheerliking was 'n natuurlike reaksie uit dankbaarheid vir dit wat Hy in hul lewens gedoen het.
Hierdie eerste geloofsgemeenskap het baie ander gelok om aan te sluit. Jim Davis sê: "It was here that we see the first believers unified, magnified and multiplied". Dit het met die eerste bekeerlinge soos met die Voortrekkers gegaan. Hulle was slegs die baanbrekers. Daar was baie meer agternatrekkers.
Elke saak het sy baanbrekerswerk gehad. So ook die Christelike kerk. Christene het deur egte gemeenskap mense se oog opgeval. Paulus gebruik die voorbeeld van 'n denkbeeldige buitestaander as hy die gelowiges in Korinthe tot geloofsgemeenskap aanmoedig: "En so sal hy op sy aangesig val, God aanbid, en verkondig dat God werklik onder julle is" (1 Kor.14:25).
4. 'n Geestelike eenheid
Lewendige geloofsgemeenskap is onontbeerlik vir die kerk. Dis God se groeimiddel vir Sy kerk. Sulke gemeenskap bring eensgesindheid. Op Pinksterdag was daar 'n groot verskeidenheid van volke (14 tale) in die tempel byeen waarvan sommige gelowig geword het. God het nie van die bekeerdes verwag om hulle volksidentiteit en/of kultuur ter wille van hul nuutgevonde geloof prys te gee nie. Die Christelike eenheid is nie 'n sigbaar, demonstreerbare eenheid nie, maar 'n geestelike eenheid. Hieroor is Christus baie duidelik: "Ek het nog ander skape wat nie aan hierdie stal behoort nie. Ek moet hulle ook lei, en hulle sal na My stem luister, en dit sal wees een kudde, een herder" (Joh.10:16).
Kerke wat alle volks- en kultuurbande wil verbreek en almal onder een dak wil inbondel, hou hulle nie met God se saak besig nie, maar met diè van die Satan wat Babel wil herbou. Dit kan nooit Godsverheerlikend wees nie. Let maar net op die spanning en skade wat sulke ydele, vrysinnige pogings in ons land veroorsaak het! Nee, die Christelike eenheid is en bly geestelik van aard!
Die eenvoud van hierdie eerste geloofsgemeenskap het die openbare oog gunstig opgeval. Daar was geen argumente oor name, leerstellings, rituele of tradisies soos in die Joodse kerk nie. Alles was reaktief – eenvoudige geloofsreaksies. Eenvoud lok altyd mense na Christus.
Nêrens word geloofsgemeensk so treffend as in Hand 2 beskryf nie. Die gelowiges het in die Heilige Gees gewandel en geesvervulde onderrig ontvang. Hulle het nie eens 'n amptelike naam gehad nie en net as: die wat Sy woord aangeneem het en hulle wat gered is, bekend gestaan. Geen amptelike naam, geen leerstellings, geen organisasie - doodeenvoudige gelowiges wat die reddende boodskap van genade ontvang en hul voete op 'n nuwe lewenspad geplaas het.
Dis hoe God vandag nog werk. Hy neem sondaars, herskep hulle deur die Gees en plaas hulle voete op 'n nuwe lewensweg. Dis wat ons vandag in ons gemeentes nodig het – 'n nuwe begin in Christus. En waar gaan dit begin? By jou! Kom ons bid: "Doen slegs U wil Heer, U wil met my, U, Pottebakker en ek die klei…"