Die trein uit Krakau - Interessant
Die trein uit Krakau
Rolfoto deur Kr. B. Foto hierbo deur austinevan.
Een reisigers se herinnering en die lukrake aard van die reis, veral nadat hy jou reismaat uitgegooi het en in die middel van die nag op 'n trein gespring het.
Dit was nie my trotsste oomblik nie. Ons het net 'n week gereis, maar dit was meer as genoeg. My probleem met haar was nie 'n ligte irritasie nie, maar 'n volledige afkeer; so ek het die maklike opsie geneem - ek het gehardloop, my tasse gepak en met die eerste trein uit die stad, buite Pole, gespring.
Ek kan die verbaasde blik van die ander passasiers sien. In my skuldige toestand oortuig ek myself dat hulle my verraad ken. Ek hou my kop neer.
Nadat ek 'n paar maande in Oos-Europa getoer het, het ek die voordele van 'n metgesel verneem. U ontmoet mense wat in dieselfde rigting op pad is en saamspan. U verduur ligte snaaksighede vir die gemak van die wete dat iemand op u rug kyk.
Binnekort het dit my opgekom dat die enigste ding wat ons gemeen het, Engels was.
Ons was twee weke tevore in 'n koshuis in Warskou ontmoet en besluit om saam te reis. Dit het gou vir my opgekom dat die enigste ding wat ons gemeen het, Engels was.
Dit was moeilik om vas te stel wat ek nie van gehou het nie, maar dit was waarskynlik 'n kombinasie van 'n oor-die-top persoonlikheid, 'n kamervulende stem en 'n houding wat sê 'Ek weet alles van alles'.
Ek probeer myself troos. Ons het pas ontmoet, ons het geen kontrakte onderteken nie; ek was 'n gratis agent om te kom en gaan soos ek wil. Maar dit help nie. Skuld. Ek begin taamlik laag voel. Natuurlik het ek te veel gereageer. Daar is veel erger scenario's as om saam met iemand te reis wat 'n bietjie aanmatigend is.
Foto deur arekolek.
Ek kyk na 'n groep ouer Duitsers oor die eiland; hul roosagtige, dronk gesigte, oë van die lag. Alhoewel hulle nie die gesprek verstaan ​​nie, is dit duidelik dat dit baie lekker is.
Die adrenalien van die trein (drie kilometer van die middel van die nag na die stasie) het verswak. Die binne ligte verdof. Die Duitsers gaan voort met hul gesprek.
Die sitplekke met hul diep metaalarmleunings is nie bedoel vir slaapplek nie. Ek kantel my kop in verskillende hoeke om een ​​te vind wat nie te ongemaklik is nie. Ek gaan voort met scenario's. Ek sien die toneel voor wanneer Hannah uiteindelik besef dat ek haar verlaat het. Of miskien gee ek myself meer krediet as wat ek werd is. Sal sy selfs omgee?
Ek dink aan die willekeur van reis. Mense kom binne 'n sekonde binne en uit u lewe, maar laat 'n blywende indruk. Ek is positief dat die Duitsers langs my my sal vergeet kort nadat die reis geëindig het as hulle my selfs opgemerk het. Ek is egter seker dat ek hulle sal onthou. Ek trek my baadjie onder my kop in om as 'n skynbare kussing op te tree. Ek is lank in.