Gedagte vir die dag: Bemoedig my tog!Foto: Jackson David, pixabay.com Jonatan seun van Saul het toe klaargemaak en na Dawid toe in Goresa gegaan en hom bemoedig in sy vertroue op God. Hy het vir hom gesê: “Moenie bang wees nie, want my pa sal jou nie in die hande kry nie.” (1 Samuel 23:16-17) Nadat die Siffiete aan Saul vertel het dat Dawid by hulle wegkruip, het hy na Goresa, diep in die onherbergsame Sifwoestyn, gevlug. Hy was afgemat, ontredderd en bang. Psalm 54 is ’n roerende klaaglied waarin Dawid sy hart uitstort en tot God pleit: Red my deur u mag, o God, laat aan my reg geskied deur u krag. Hoor my gebed, o God, luister na my woorde. Dis die smeekroep van iemand in doodsgevaar. ’n Voortvlugtige. Iemand wat verraad ken. Wat weet hoe dit voel om dag na dag die troos en nabyheid van geliefdes te ontbeer. Ek lees eenmaal: ’n Vriend is iemand wat inkom wanneer die hele wêreld uitgestap het. Die Here werk op ongewone maniere. Jonatan kom na Dawid waar hy wegkruip in die woestyn. Watter blye ontmoeting moes dit nie gewees het nie! Jonatan troos Dawid nie sommer bolangs met “toemaar, alles sal regkom” nie. Hy help hom om verder as Saul en sy soldate te kyk en sy oë op God te rig. Hulle twee het toe ’n verbond voor die Here gesluit. (1 Samuel 23:18) Daarna sluit die vriende ’n tweede verbond voor die Here. Ek kan my die innigheid van hierdie oomblikke indink. Die heiligheid en teenwoordigheid van die Here tussen hulle waar hulle voor Hom kniel. En die tasbare belewenis van sy liefde en beskutting. Here, dankie vir die troos van vriende. Amen