Liberty Party - Geskiedenis Podcasts - 2022
Sommige lede van die Anti-Slavery Society was ontevrede met die radikale leierskap van William Lloyd Garrison, en stig in 1839 'n mededingende organisasie, die American and Foreign Anti-Slavery Society. Die jaar daarna stig hulle hul eie politieke party, die Liberty Party.
In die presidentsverkiesing van 1840, die kandidaat van die Liberty Party, James Birney, het 7000 stemme gekry. Vier jaar later verhoog Birney dit tot 62 000. Gerrit Smith was hul onsuksesvolle presidentskandidaat in 1848 en 1852.
In Augustus 1848 het lede van die Liberty Party saam met lede van die Whig Party teen slawerny aangesluit om die Free-Soil Party te stig.
Open Forum 1ste Maandag van elke maand. 5/7/21: Hoe om 'n aktivis te wees?
Ons erken dat die kwessie van lewe verder strek as aborsie.
Lewenskwessies sluit in GMO's, agteruitgang van die omgewing, genadedood, oorlogsmisdade, mensehandel, ingeligte toestemming en alternatiewe gesondheidsorg.
Sonder Liberty is die lewe amper nie die moeite werd om te lewe nie.
Vryheid is die reg om ons daaglikse lewens as vrye mense te leef, met minimale inmenging deur die regering.
Vryheid is uiteindelik selfbesit van jou eie liggaam.
'N NUWE KONSTITUSIONELE GESENTREERDE PARTY
Ons bou 'n nuwe konstitusioneel gesentreerde koalisieparty. Ons bring die beste elemente van eendersdenkende patriotte oor ons groot land bymekaar. Ons verwelkom almal te goeder trou wat ons visie deel. Ons steek 'n hand van vrede en welwillendheid uit na die vele voormalige en huidige lede van onder meer die CP, DEM, GOP, LP en Independent bewegings. Ons is verenig in die oorsake van lewe, vryheid en die strewe na geluk! Ons streef daarna om ons republiek op vreedsame wyse te herstel.
Ons het u hulp nodig. Saam kan ons wen!
Snuffel, mond tot mond, vrywilligerswerk en skenkings is alle maniere om ons te help om saam ons doelwitte te bereik. Baie geluk met die vind van u ware politieke tuiste. Nou, laat ons besig wees!
Life & amp; Liberty -party se eerste presidensiële kaartjie ooit
J.R. Myers, ons presidensiële genomineerde vir 2020
'N Sluitingsverklaring van veldtog 2020 van J.R.Myers 11/08/2020:
Te midde van al die Covid -verwarring, burgerlike onrus, tekort aan toiletpapier, toesluitings, kwarantines en ekonomiese rampspoed, het die presidensiële veldtog 2020 & Life Liberty Party Myers/Lusk 2020 'n paar belangrike prestasies behaal. Ons het gehelp om die Life & amp Liberty Party as 'n nasionale teenwoordigheid te vestig. Ons het nou ondersteuners regoor die land in elke staat en gebied, met duisende volgelinge op sosiale media. Ons het in verskeie onderhoude verskyn. Ek was in 'n paar debatte. Ons verskyn op die stembrief in Arkansas, en as nie-amptelike inskrywingskandidate elders. Ons is opgeneem in die totale aantal presidensiële verkiesings in die hele land wat aangemeld word. In Arkansas met meer as 1,360 stemme het ons die sosialistiese kandidaat Gloria La Riva en die welgestelde stigter van die Alliance Party, Rocque De La Fuente, oortref! In Idaho het ons aangeslote kongreskandidate ook respekvolle resultate behaal. Die Amerikaanse senaatskandidaat, Ray Writz, wat onder die CP ID -etiket was, het meer as 10 000 stemme gekry, oftewel 1,2% in die hele land. Die Amerikaanse huiskandidaat in Idaho se distrik 2, Pro-Life, wat ook onder die CP ID-etiket loop, het meer as 8500 stemme of 2,2%gekry. Dit is duidelik dat ons 'n lewensvatbare politieke posisie het. Nou moet ons voortgaan om Life & amp Liberty Party -filiale op te bou in die verskillende state in die VSA.
Ons werk lê voor ons. Ons het nog steeds 'n verantwoordelike dienende leierskap in die regering nodig. Ons het nog steeds vrye, gelyke en regverdige verkiesings nodig. Ons moet nog steeds aandring op konstitusioneel gebaseerde burgerlike bestuur, behoorlike proses en die oppergesag van die reg. Ons sal aanhou om alle onskuldige lewe van bevrugting tot natuurlike dood te bevestig. Ons sal die verdediging van die tweede wysiging voortsit. Ons sal die veronderstelde wette van die Rooi Vlag teenstaan. Ons moet onsself verwyder van verstrengelde alliansies. Ons moet onwettige en onverklaarde oorloë beëindig! Ons sal die oorlog teen dwelms beëindig! Ons sal die pyplyn van die skool tot in die tronk beëindig! Ons moet die strafregtelike/militêre/industriële kompleks beëindig! Ons moet die militarisering van die polisie beëindig! Ons moet en sal die kriminalisering van ons bevolking beëindig! Gelukkig eindig die verbod op oorlog teen dwelms en dagga duidelik.
Ons moet aanhou om 'n keiserlike presidentskap te weerstaan ​​en die mag te desentraliseer na die mense, plekke en state. Ons moet bevele beëindig deur uitvoerende bevel. Niemand is bo die wet verhewe nie. Almal moet ewe verantwoordelik gehou word vir hul dade.
Ons moet 'n Universal Debt Jubilee implementeer as die enigste ware teenmiddel vir die dreigende tsunami van nasionale skuld van 'n biljoen dollar.
Die Kongres en die State oefen hul prerogatiewe uit. Ons moet ons ekonomie ontwikkel deur voortgesette tegnologiese innovasie en billike handelstransaksies. Ons sal aanhou om huishoudelike ontginning en raffinering van seldsame aarde -elemente, hennepproduksie en ander volhoubare alternatiewe, insluitend energiediversifikasie, te bevorder. Ons sal voorspoedig wees as verantwoordelike bestuurders van ons planeet en ywerige bewaarders van ons hulpbronne.
Gesonde verkiesings begin en eindig met gesonde veldtogte. Behoorlike kiesersregistrasie, liberalisering van stembriewe, stemming, teltelling, permanente rekords, hervorming van etiese veldtogfinansiering, onbevooroordeelde dekking en insluiting van debatte van alle stemgeregtigde kandidate is noodsaaklik. Ek sien uit daarna om die Life & amp Liberty Party verder op te bou as 'n ware politieke alternatief. Terwyl ons vorentoe beweeg, sal ons voortgaan om die ideale van lewe, vryheid en die strewe na geluk vir almal te bevorder!
2020 Life And Liberty Party se vise -president genomineerde
Ons het drie kandidate vir ons VP -benoeming by ons eerste virtuele byeenkoms gehad, Tiara Lusk van Idaho was ons eerste VP -genomineerde.
2020 Kongreskandidate vir Life And Liberty Party
Ray Writz was ons aangeslote Amerikaanse senaatskandidaat in Idaho, onder die IDCP -vaandel. Hy het 10 188 stemme of 1,19%gekry.
Pro-Life, voorheen bekend as Marvin Richardson, was ons aangeslote Amerikaanse Huis-kandidaat in Idaho Distrik #2, onder die IDCP-vaandel. Hy het 8.573 stemme of 2,19%gekry.
Plaaslike kandidate vir Life and Liberty Party 2020
In Arkansas, ons geaffilieerde kandidaat, het "Thorium" Glen Schwartz 1,653 stemme gekry in sy onpartydige wedloop om die pos van direkteur van Little Rock City #9.
In Colorado het ons geaffilieerde kandidaat, James K. Treibert, op die COUP -stembrief 57,387 stemme of 29,09% gekry vir die raad van kommissarisse van Adams County, distrik 2.
'N Vergete presidentskandidaat vanaf 1904
Ondanks wat u in sommige geskiedenisboeke gelees het-soos die Biographical Dictionary of Congressional Women-was rep. Shirley Chisholm (D-NY) nie in 1972 die eerste Afro-Amerikaanse kandidaat wat as president van die Verenigde State verkies is nie.
In 1904 het George Edwin Taylor - wat dikwels vergeet word in die bespreking van swart Amerikaanse politieke pioniers - as kandidaat van die National Negro Liberty Party, soms bekend as die National Liberty Party, as president gekies.
Seun van 'n slaaf
Volgens die Tacoma, Wash., Was 'n joernalis van beroep - wat in Iowa gewoon het - onderskeiding verwerf. Tye op 17 Augustus 1904, as 'n leier in die Republikeinse nasionale byeenkoms van 1892, "waartoe hy 'n plaasvervanger-afgevaardigde van sy staat was. Die volgende veldtog was hy as afgevaardigde in die Demokratiese konvensie."
In 1904 het 36 state verteenwoordigers na die Liberty Party -byeenkoms gestuur. Volgens die Tye, het die party die Demokrate se ontheffing van swart Amerikaners veroordeel. Dit bevraagteken die getrouheid van Theodore Roosevelt aan Afro-Amerikaners en dit staan ​​vir 'ongekwalifiseerde handhawing van die grondwet', vergoeding vir oud-slawe en onafhanklikheid vir die Filippyne.
Die kandidaat Taylor, volgens die koerant, was een van 'n dosyn kinders wie se pa 'n slaaf was en sy ma as 'n vrye persoon in die Suide gebore is. 'Toe sy ma sterf', lui die koerant, 'het die jong Taylor 'n skyfie agtergelaat en in die droë bokse geslaap. verlaat die skool binne 'n jaar nadat ek klaar was. "
Om homself te onderhou, die Tye berig, het Taylor 'n pos as koerantverslaggewer in La Crosse aangeneem. Uiteindelik word hy redakteur van die La Crosse Aandster.
Volgens die Murphy-biblioteek aan die Universiteit van Wisconsin-La Crosse in die 1880's was Taylor 'n belangrike speler in die Wisconsin's People's Party en die Union Labour Party. "Syne Wisconsin Arbeidsadvokaat was die stem van die arbeidersparty van Wisconsin in 1886-1887, "verduidelik die biblioteek." Van 1891 tot 1910 woon Taylor in Oskaloosa en Ottumwa, Iowa, waar hy 'n nasionale tydskrif publiseer met die naam Negro Prokureur. Gedurende hierdie tydperk het hy bekendheid verwerf in die nasionale swart politiek, waar hy as president van die National Colored Men's Protective Association en die National Negro Democratic League opgetree het.
Die biblioteek voeg by: "Van 1910 tot 1925 het Taylor van die nasionale verhoog af teruggetrek en 'n aktiewe lewe gelei in Jacksonville, Florida."
So wie was George Edwin Taylor. hierdie voormalige koerantredakteur met 'n baanbrekende politieke loopbaan? Vir antwoorde, skakel ons na David Brodnax, wat geskiedenis aan die Trinity Christian College gee.
NPR: Was George Edwin Taylor dalk die eerste Afro-Amerikaner wat in die Verenigde State verkiesbaar geword het, op die regte tyd?
David Brodnax: Aangesien Taylor minder as 2 000 stemme gekry het toe hy in 1904 as president verkies het, is dit moeilik om hom 'die regte man op die regte tyd' te noem. 'N Ander manier om hierna te kyk, is om te vra waarom hy veral die eerste Afro -Amerikaner geword het wat as president verkies het. Waarom het hy gedoen wat Frederick Douglass, T. Thomas Fortune, Blanche K. Bruce en ander vooraanstaande swart politici voor hom kon of wou doen? nie. 'N Deel van die ironie van die situasie is dat Taylor se marginale status hom moontlik die eerste plek gemaak het.
Net voor die burgeroorlog kon Afro -Amerikaanse mans slegs in New York en vyf state in New England stem, en hul persentasie van die bevolking in die state was veels te klein vir enige party om dit te oorweeg. In 1870 het die 15de wysiging aan swart mans regoor die land stemreg gegee (swart vroue het hierdie reg nasionaal nie verkry totdat die 19de wysiging in 1920 bekragtig is nie), en dus het swart politici in suidelike state of in die noordelike stede met vinnig groeiende swart bevolkings sou moontlik 'n aanloop tot die Withuis oorweeg het. Nóg die Republikeine nóg die Demokrate sou dit egter ernstig oorweeg het om 'n Afro-Amerikaner as president aan te wys, die Republikeine sou nie die risiko loop om wit kiesers te vervreem om swart stemme te kry wat hulle in elk geval seker sou kry nie, en die Demokrate het 'n goeie reputasie verwerf vir rasse -vyandigheid.
Vanweë die groot koste vir die verkiesing tot president, was die enigste Afro-Amerikaners wat selfs sou kon oorweeg om 'n ernstige derdeparty-veldtog te befonds lede van die hoër klas, wat ook die meeste getrou sou bly aan die GOP. Taylor, wat eers 'n Republikein en daarna 'n Demokraat was, was die eerste om president te word omdat hy die eerste swart politikus was wat (1) nie meer omgee wat die groot party van hom dink nie en (2) kon vind. bondgenote onder progressiewe blankes wat die ongelooflike dapper stap geneem het om hom aan te wys.
NPR: Wat was die politieke klimaat van die tyd?
Brodnax: Taylor het baie jare in Iowa deurgebring, wat die eerste staat was [buite New England] na die Burgeroorlog om swart mans stemreg te gee en waar hulle nooit die reg verloor het nie. Spesifiek, Taylor het in en naby die myndorpe in die suidooste van Iowa gewoon, wat 'n belangrike sentrum van swart politieke en arbeidsaktiwiteite was nog voordat hy daar aangekom het. Terselfdertyd het swartes in Iowa, hetsy in die suidooste of elders, geen staatswye amp beklee nie en kon hulle nie eers deur die GOP benoem word om in die staatswetgewer te dien nie, terwyl Afro -Amerikaners in Chicago, New York en ander groot noordelike stede genoeg getalle gehad om dit op ten minste 'n tekenvlak te bereik. Hierdie omgewing van politieke aktiwiteit sonder direkte politieke mag het moontlik daartoe bygedra dat Taylor gewillig was om 'n politieke doelwit na te streef waarvan hy moes geweet het dat hy geen kans het om te wen nie.
NPR: Watter lesse kan Amerikaners 90 jaar na sy dood by Taylor leer?
Brodnax: Elke vier jaar word Iowa en New Hampshire in teenstelling met Suid -Carolina uitgebeeld as die 'wit' vroeë primêre state. In 2008 het Barack Obama byvoorbeeld groot geloofwaardigheid verkry deur Iowa te wen en sodoende te wys dat hy 'n beroep op blanke kiesers kan doen. Alhoewel Iowa eintlik oorweldigend wit is, toon die verhaal van George Edwin Taylor dat Afro -Amerikaners nog altyd 'n rol gespeel het in die staat se presidensiële politiek en dus ook in die nasionale presidensiële politiek.
Taylor se verhaal toon ook dat sommige dinge die afgelope 90 jaar nie verander het nie. Afro -Amerikaners stem vandag oorweldigend vir 'n party wat daarvan beskuldig word dat hulle hul stemme as vanselfsprekend aanvaar het, terwyl die ander party blykbaar glad nie die kwessies ondersteun wat vir hulle belangrik is nie. Die meeste Afro -Amerikaners sal nie vir 'n derde party stem nie, selfs nie as hulle swart kandidate benoem nie, byvoorbeeld die Groen Party -kaartjie van Cynthia McKinney en Rosa Clemente in 2008, maar om eerlik te wees in die veldtog, het swart kiesers die ongekende keuse van twee verskillende partye wat 'n swart persoon vir president aangewys het. Daar is steeds die gevoel dat dit beter is om aan te dring tot verandering binne 'n groot party en ten minste marginale winste te wen as om stemme te mors op 'n verlore saak en niks te kry nie. Die steeds toenemende koste om aan president te werk, speel ongetwyfeld 'n rol.
NPR: Is daar ander lesse?
Brodnax: Die feit dat Taylor die eerste Afro -Amerikaner geword het wat in 1904 as president verkies het, dekades nadat byna alle Afro -Amerikaners stemreg gekry het, toon ook aan dat die verstaan ​​van swart "eerstes" nie net 'n kwessie is van wanneer wit Amerikaners liberaal genoeg geword het om so iets ondersteun, of toe Afro -Amerikaners uiteindelik hul stryd om die reg om iets te kan wen, kon wen, maar eerder afhang van baie verskillende faktore.
Laastens wys George Taylor ons die groot verskeidenheid politieke denke en die sterk politieke debat wat in die Afro -Amerikaanse gemeenskap plaasvind. Die media is geneig om Afro -Amerikaners uit te beeld as monolitiese en eensgesind lojaal aan die Demokratiese Party, net soos dit ons eens as monolitiese en eensgesind lojaal aan die Republikeinse Party uitgebeeld het. Die verhaal van Taylor toon dat dit eenvoudig nie waar is nie en nog nooit was nie. Selfs die besluit om 'n groot party te ondersteun bo 'n onafhanklike party met meer ras -progressiewe sienings, wat in 1904 gebeur het en sedertdien baie meer gebeur het, maak deel uit van hierdie bespreking en is 'n kwessie van pragmatisme, nie blinde trou nie.
Die deur die Parlement in Desember 1773 van die Tea Act, wat die Britse Oos -Indiese Kompanjie wat finansieel sukkel, gestut het deur dit 'n virtuele monopolie op die verkoop van tee aan die kolonies te gee, het die seuns gedwing om nog meer brutaal te word. Die wet bedreig die lewensbestaan ​​van die Amerikaanse handelaars wat tee van Nederlandse handelaars ingevoer het. Die Seuns kon dit nie laat staan ​​nie.
"I dink nie die Bostoniane het probeer om eiendom te vernietig nie. Ek dink hulle het gevoel dat dit 'n laaste uitweg is, sê#x201D Carp. Hulle eerste voorkeur sou gewees het om die tee terug te stuur. Maar toe die handelaars (ontvangers) nie bereid was nie, was die kapteins van die skip nie bereid nie & dit sou hulle verwoes het en die goewerneur was nie bereid om die reëls vir hulle te buig nie, maar hulle het gevoel dat hulle geen keuse het nie. "
As hulle die tee laat beland het, het hulle geweet dat kliënte dit nie sou kon weerstaan ​​nie, dus sou hulle die belasting betaal het EN 'n monopolie -onderneming, die Oos -Indiese Kompanjie, die plaaslike mark laat binnedring , " Carp sê.
Die Bostoniërs weet ook dat as hulle die tee laat aflaai, hulle in die oë van ander Sons of Liberty -groepe in New York, Philadelphia en ander plekke sal verloor, merk hy op.
Die Sons ' -uittarting van die Britte het nie net die Revolusionêre Oorlog aangehelp nie, dit het ook 'n Amerikaanse tradisie van voetsoolvlak -aktivisme bevorder wat verskillende aktivistegroepe deur die eeue toegepas het om verandering te bewerkstellig.
Hulle het bymekaargekom in die sitkamer van 'n ou plaashuis in West Rupert-jong mans en vroue met lang, deurmekaar hare/anti-oorlogsaktiviste van Marlboro College en ou radikale, baie van hulle in die stad. Hulle het op die bank, op stoele gesit of ruimte op die vloer van die groot kamer gevind. 'N Paar rukkerige honde lammel om die meubels. Die meer as 20 mense wat die naweek einde Junie 1970 by die voormalige kongreslid William en Bertha Meyer bymekaargekom het, het 'n nuwe politieke party gestig, 'n party wat hul kwessies met vrymoedigheid sou aanpak, die oorlog in Viëtnam, die militarisering van die samelewing , die probleme van die armes en die vernietiging van die omgewing.
Die naweek het hulle die Liberty Union Party gestig, wat 'n groot party in Vermont sou word, wat vol kandidate sou lewer en kleur en energie bygedra het tot talle veldtogte deur die jare. Die party het verlede week na sy laaste asem gesnak toe die minister van buitelandse sake aangekondig het dat hy sy grootste partystatus verloor het, want dit het vir die eerste keer sedert 1974 nie daarin geslaag om 5 persent van die stemme te wen nie. Ondanks die verlies aan status van die groot party, sal die Liberty Union Party 'n erfenis van derdeparty-aktivisme aan die Vermont-politiek oorlaat. Die geskiedenis bied ook 'n klassieke verhaal van vinnige sukses en dan mislukking in onbestendige tye.
Meyer 'n volksheld Wyle William Meyer, die eerste en enigste demokraat wat ooit verkies is om Vermont in die kongres te verteenwoordig, het saam met Richard Clarke, 'n kunstenaar van Chittenden, en Peter Diamondstone, 'n voormalige advokaat vir regshulp van Brattleboro, die stigtingsvergadering gereël . Meyer was iets van 'n volksheld vir die jong anti-oorlogsaktiviste wat die naweek by hom bymekaargekom het. Die groot bosbouer met 'n oop gesig, in sy laat vyftigerjare, het tydens sy enkele ampstermyn in die huis van 1958-60 ongewild standpunt ingeneem oor vrede en vryheid. Hy wou nou kandidate vir die Amerikaanse senaat wees as kandidaat vir 'n derde party. Hy, soos die ander in die kamer, was gefrustreerd deur die politiek in die Vermont Democratic Party.
Daar was baie besprekings wat die naweek gereeld in argumente oorgegaan het, maar in die algemeen was dit goedhartig, sê donker, 66. Almal was tevrede met wat ons probeer doen het. Ons wou 'n partytjie bou wat regtig dinge wou doen. ' Die vergadering het van die oggend tot die sononder op Saterdag gegaan. Bertha Meyer het saans 'n porsie koue hoender bedien en sommige het die nag oorgebly. Die groep het Sondag die omstrede taak aangeneem om die naam van die party te noem.
Die woord 'union ' was gewild onder Diamondstone. Dit het gedink aan die inwoner van Queens, NY, sowel as die vakbondbeweging as die Green Mountain Union, Marlboro College se studente-oorlogsgroep. Maar Dennis Morrisseau van Burlington, wat in Washington teen die oorlog gemarsjeer was geklee in sy weermagoffisier se uniform, het aangevoer vir die naam ' konserwatief. ' Hy wou hê die nuwe party moet terugkeer na die oorspronklike oortuigings van die stigters. Vir hom was dit konserwatisme met 'n radikale wending. Maar dié naam sou nie vir die meeste in die kamer gedoen word nie, het Morrisseau (46), die huidige eienaar van Leunigis Old World Cafe in Burlington, verlede week onthou. Die woord 'liberty ' is dus voorgestel, en 'n kompromie van 'Liberty Union ' het na vore gekom.
Aan die begin het die Liberty Union volle kandidate vir staatswye verkiesings opgestel en ook kandidate in sommige van die plaaslike verkiesings aangebied. Dikwels was daar meer kandidate van die Liberty Union as die Demokrate. Baie van die kandidate was onortodoks. In 1972 het die party die voormalige UPI -verslaggewer, Rod Clarke, gewerf, wat toe in Earth People's Park, 'n gemeente in die noordooste van die Koninkryk, gewoon het om vir die Essex County -prokureur te staan. Danksy Diamondstone was die partytjie die suksesvolste in die suide van Vermont. Daar was die enigste twee kandidate van die Liberty Union wat in minderjarige ampte verkies is - een arbeider is verkies tot 'n verteenwoordiger van die Representative Town Meeting in Brattleboro en 'n ander Liberty Union -kandidaat is verkies tot vrederegter in Westminster.
Ondanks slegs twee geringe oorwinnings, was die party se kandidate 'n konstante doring vir die hoofpartykandidate. Tydens debatte het hulle probeer om die skynheiligheid van Demokrate en Republikeine aan die lig te bring. Hulle het kwessies ter sprake gebring wat ander onaangeraak wou laat.
Oor die Libertarian Party
Die Libertarian Party (LP) is u verteenwoordiger in die Amerikaanse politiek. Dit is die enigste politieke organisasie wat u as 'n unieke en verantwoordelike individu respekteer.
Ons slagspreuk is dat ons "The Party of Principle " is, want ons staan ​​vas op ons beginsels.
Libertariërs is ten sterkste teen enige inmenging van die regering in hul persoonlike, familie en besigheidsbesluite. In wese glo ons dat alle Amerikaners vry moet wees om hul lewens te leef en hul belange na te streef, soos hulle goeddink, solank as wat hulle die ander geen kwaad aandoen nie.
Ons is gestig in 1971 en het elke honderd kandidate elke verkiesingsiklus. Hierdie kandidate soek poste wat wissel van stadsraad tot president van die Verenigde State. Elkeen van hierdie kandidate help om vryheid 'n stem te gee.
Die Libertariese opsie
Oorweeg om Libertarian te stem of om by die Libertarian Party aan te sluit, want …
Liberty Party - Geskiedenis
Waarom 'n afskaffer nie die Whig -party kon ondersteun nie?
Digitale geskiedenis -ID 316
Skrywer: Gerrit Smith
Tydens die presidentsverkiesing van 1844 het teëstanders van slawerny 'n dilemma te staan ​​gekom: of hulle vir die Whig -kandidaat Henry Clay moet stem, of die kandidaat van die Liberty -party, James G. Birney, ondersteun en moontlik die verkiesing na die Demokratiese genomineerde James Knox Polk gooi , 'n vurige voorstander van territoriale uitbreiding. In 1844 het die Liberty-party ongeveer 62 000 stemme-nege keer soveel stemme as vier jaar tevore-ondervra en genoeg stemme in Michigan en New York gekry om Clay die presidentskap te ontken. In hierdie brief aan 'n vooraanstaande New York Whig (en later Republikeinse) politikus, verduidelik Gerrit Smith waarom hy geweier het om die Whig -party te ondersteun.
Ek is van die getal diegene wat glo dat u die 'instinkte' en karakter van die Whig -party misgis. Sou ek dit beskou in die lig waarin u dit doen, moet ek gretig daarby aansluit. Nie my voorkeur vir 'n onafhanklike tesourie by 'n nasionale bank of my voorkeur vir absolute vrye handel teen hoë of lae tariewe of my oortuiging dat die regering nie meer die reg het om spoorweë en kanale vir die mense te maak nie, as om hoede en rokke vir hulle sou my weerhou daarvan om daarby aan te sluit. Hierdie dinge, wat deur die meeste mans as slegs geldvrae beskou word, is slegs "as die klein stof van die balans", in vergelyking met die kwessie van onvervreembare, onveranderlike persoonlike regte. Ek is so 'n 'een -idee -man' dat ek saam met die party gaan wat saam met die slaaf gaan; ek gaan daardie party soos dit mag oor hierdie minderwaardige vrae. Vir die Whig -party, soos u dit wil hê, moet ek as afskaffer min beswaar maak. Maar ek kan nie daartoe instem om u verbeelding van die hede, of u verwagtinge van die toekoms, karakter, te vervang deur wat dit werklik is en nou is nie.
Ek is verstom en bedroef dat hierdie party [die Liberty Party] as skynheilig, jesuit, verraai teenoor die slaaf en beginselvry gehou moet word, omdat dit nie vir meneer Clay sou stem nie en omdat dit net so 'n natuurlik soos dit altyd gesê het, en volgens konsekwentheid, waarheid en ordentlikheid sou dit nodig wees. Dit is nie genoeg dat die Liberty -party deur middel van die mees basiese bedrog en die dapperste vervalsings van minstens vyftien of twintigduisend stemme bedrieg is nie. Hulle, wat dit bedrieg het, jaag dit nou na met 'n gees wat deur die bewussyn van hul wrede, diepe en oorsaaklike beserings daarvan veroorsaak word.
Dat meneer Clay 'n slawehouer is, is voldoende rede waarom die Liberty -party nie vir hom kon stem nie. Om onder geen omstandighede of onder versoekings vir 'n slawehouer te stem nie, was van die eerste een van die belangrikste en eenparige leerstellings wat dit ontvang het. Alhoewel dit as 'n belydenis van sy bekrompenheid beskou kan word, staan ​​ek vry om toe te gee dat die Liberty-party dit is wat sy vyande dit verwytend noem-'' een idee-party '. Die enigste doel, sy enigste poging, is om slawerny af te skaf.
Daar word gesê dat Clay gekant was teen die anneksasie van Texas. Dit is egter genoeg om die opposisie van die Liberty -party teen hom te regverdig, dat hy 'n slawerny [verdediger] gebly het.
Daar word ook gesê dat hoe afstootlik die heer Clay ook al vir die afskaffers was, maar dat hy vir hom moes gestem het, aangesien die party, wie se kandidaat hy was, gekant is teen die anneksasie van Texas en teen slawerny en ook , aangesien sy mededingende party ten gunste van albei is. Wees verseker dat ek nie aanstoot neem as die ergste karakter aan die Demokratiese party gegee word nie. Daar was nooit 'n skuldiger partytjie nie. Dit het ingestem om vir James K. Polk te stem, toe hy goed geweet het dat sy korrupte en korrupte meesters hom om geen ander rede as sy voorstander van die verlenging en ewigheid van Amerikaanse slawerny benoem het nie.
Gratis grondveldtogte en kandidate
Aangesien slawerny baie in die openbare gedagtes was, het die kwessie na die presidensiële politiek gegaan toe president James K. Polk verkies het om nie vir 'n tweede termyn in 1848 te kies nie. weswaarts versprei het gelyk asof dit 'n beslissende kwessie sou wees.
Die Free Soil -party het ontstaan ​​toe die Demokratiese Party in die staat New York gebreek het toe die staatsbyeenkoms in 1847 nie die Wilmot Proviso sou onderskryf nie. Anti-slawerny-demokrate, wat 'Barnburners' genoem word, het saamgewerk met 'Conscience Whigs' en lede van die pro-abolitionist Liberty Party.
In die ingewikkelde politiek van die staat New York was die Barnburners in 'n hewige stryd met 'n ander faksie van die Demokratiese Party, die Hunkers. Die geskil tussen Barnburners en Hunkers het gelei tot 'n skeuring in die Demokratiese Party. Die anti-slawerny-demokrate in New York het na die nuutgestigte Free Soil Party gestroom en die raamwerk vir die presidentsverkiesing van 1848 voorgestel.
Die nuwe party het byeenkomste gehou in twee stede in die staat New York, Utica en Buffalo, en het die slagspreuk "Free Soil, Free Speech, Free Labour and Free Men" aanvaar.
Die party se genomineerde vir president was 'n onwaarskynlike keuse, 'n voormalige president, Martin Van Buren. Sy hardloopmaat was Charles Francis Adams, redakteur, skrywer en kleinseun van John Adams en seun van John Quincy Adams.
Daardie jaar het die Demokratiese Party Lewis Cass van Michigan aangewys, wat 'n beleid van 'volksoewereiniteit' bepleit, waarin setlaars in nuwe gebiede deur te stem sou besluit of hulle slawerny toelaat. Die Whigs het Zachary Taylor genomineer, wat pas 'n nasionale held geword het op grond van sy diens in die Mexikaanse oorlog. Taylor het die kwessies vermy en glad nie gesê nie.
In die algemene verkiesing in November 1848 het die Free Soil Party ongeveer 300 000 stemme gekry. En daar word geglo dat hulle genoeg stemme van Cass geneem het, veral in die kritieke deelstaat New York, om die verkiesing na Taylor toe te laat gaan.
Die Boston Tea Party – 'n Gebeurtenis wat die Amerikaanse geskiedenis verander het
Die Boston Tea Party het die Sons of Liberty vermom as Mohawk -Indiane. Hier is meer oor hierdie beroemde voorval.
Die Boston Tea Party het die Sons of Liberty vermom as Mohawk -Indiane. Hier is meer oor hierdie beroemde voorval …
'N Protesaksie wat deur die Amerikaanse koloniste teen Groot -Brittanje uitgevoer is, waarin die Amerikaanse koloniste baie kratte teestene wat op die skepe by die Boston -hawe was, vernietig het, staan ​​in die geskiedenis bekend as Die Boston Tea Party.
Hierdie voorval het plaasgevind omdat die Oos -Indiese Kompanjie van Brittanje op groot voorrade tee gesit het wat hulle nie in Engeland kon verkoop nie, en dit het byna bankrot geraak. Die regering het ingegryp en die Tea Act van 1773 goedgekeur, wat die onderneming die reg gegee het om sy goedere direk na die kolonies uit te voer, sonder om die gewone belasting wat op die koloniale handelaars gehef is, te betaal. As dit klaar is, kan die onderneming Amerikaanse handelaars onderverkoop en die koloniale teehandel monopoliseer.
Hierdie daad het om baie redes ontstekend geword. Die eerste was dat dit die invloedryke koloniale handelaars woedend gemaak het, wat gevrees het dat hulle vervang sou word deur 'n kragtige monopolie. Verdere wrok is geskep onder diegene wat uitgesluit is van die winsgewende handel met die besluit van die Oos -Indiese Kompanjie om franchises te verleen aan sekere Amerikaanse handelaars vir die verkoop van tee. Die belangrikste was egter dat die Tea Act Amerikaanse passies laat herleef oor die kwessies om belasting te betaal sonder verteenwoordiging. Lord North was van mening dat die meeste koloniste die nuwe wet sou verwelkom, omdat dit die prys van tee aan verbruikers sou verlaag deur middelaars te verwyder. Dit moes nie so wees nie. In plaas daarvan het die koloniste gereageer deur tee te boikot. Hierdie boikot het groot dele van die bevolking gemobiliseer en het ook gehelp om die kolonies te verbind in 'n algemene ervaring van massaprotes. Ook vroue het by die betoging aangesluit.
Planne is gemaak om te verhoed dat die Oos -Indiese Kompanjie sy vragte in koloniale hawens beland. Afgesien van die Boston -hawe, is agente elders oorgehaal om te bedank, en nuwe tee word na Engeland teruggebring of gestoor. Die agente in Boston het geweier om te bedank, en met die steun van die koninklike goewerneur is voorbereidings getref om inkomende vragte te land, ongeag die opposisie. Toe hulle nie die drie skepe in die hawe kon terugdraai nie, het hulle 'n drama opgevoer.
Die tee sou op Donderdag 16 Desember 1773 beland. Dit was op hierdie noodlottige nag dat die Sons of Liberty, vermom as Mohawk -Indiane, die groot protes verlaat en na Griffin 's Wharf gegaan het. Dit was hier waar die drie skepe ― The Dartmouth, die nuut aangekom Eleanor, en Bever was. Vate tee is met groot doeltreffendheid uit die ruim op die dek gebring, wat bewys dat die Indiane eintlik langboere was. Daarna is die vate oopgemaak en die tee oorboord gegooi. Teen die oggend is 90 000 pond tee, wat na raming minstens ₤ 10 000 sou kos, na die waters van die Boston -hawe gestuur. Afgesien van die tee en 'n hangslot wat per ongeluk gebreek is, was alles anders ongeskonde. Hierdie voorval het veroorsaak dat tee weke lank aan die oewers rondom Boston uitgespoel het.
Soos verwag, het die daad kritiek ontvang van beide die Britse en koloniale amptenare. Benjamin Franklin het gesê dat die vernietigde tee terugbetaal moet word, en hy het selfs aangebied om dit met sy eie geld terug te betaal. Die hawens van Boston is gesluit deur die Britse regering, wat ook ander wette ingestel het wat bekend gestaan ​​het as die Intolerable Acts of Coercive Acts of Punitive Acts. But this did not deter some colonists from carrying out similar acts, like the burning of the Peggy Stewart. It was the Boston Tea Party that eventually led to the American Revolution. At this time, many colonists in Boston and other parts of the country promised to abstain from tea as a protest. Instead, they resorted to drinking Balsamic hyperion, other herbal solutions, and coffee. Luckily, this social protest against tea drinking did not last long.