Vrouedag-skryfkompetisie: Ongetiteld | LitNet
Jy het nooit voor ander gehuil nie, maar die oggend toe jy my skaam na die kantien lok en jy jou romp optrek, kon ek die trane in jou oë sien.
"Ek het geval."
"Weer by die bus?" vra ek, want ek het geweet van die mislike drywer wat gery het voordat jy jou kort bene van die onderste sport kon aflig. Ek het ook geweet dat die ander werkers vir jou gelag het en jy jouself met moeite langs die pad afgestof het voordat jy die fabriek se werf binnegekom het. Ek verbeel my vandag steeds die waaie van jou boarms en jou pofferige hande wat vies oor die voue van jou rok vee, die swart-en-goud handsak tussen die klippe en gras; jou gekwetste, donker oë versteek agter jou oordadige sonbrille. Jy was een van die trotses.
"Nee." Jy wys na die heup wat sedertdien pla. "By die huis."
"Oukei," antwoord ek onseker terwyl jy stelling op die stoel oorkant my inneem en jou romp tot by jou heup opwikkel. Jy ruik na Lace-handeroom en Dove-seep. Jy dra nie vanoggend die dik, lang sokkies waarmee ek jou al gesien het nie. Ek vind dit vreemd, want dit is 'n bitterkoue Juliemaand. Onder jou romp sien ek niks behalwe vleklose, gladde vel nie.
"Waar is dit seer?" vra ek uiteindelik.
"Tsss …" vertrek jou gesig met pyn, jou oë toe as ek jou been sywaarts trek.
Ek deins effe terug toe ek dit sien. "Hoe het dit gebeur?"
"Die heup," wys jy voordat jy vinnig weer jou hand terugplaas asof jy nie wil sien waarna ek kyk nie. "Dit was koud. Saterdagaand. Ek het nie 'n heater nie. Ek het op die heup gesit. Toe ek opstaan ..."
"Sit net stil."
Deur die ruit van die kantien het nuuskierige gesigte om die beurt geloer. Jy sit met jou rug na hulle. Onbewus van more-oggend se skinderstories.