Om te reis leer jou om goed te ly - Diverse
Reisigers wat van 'n reis terugkeer, staar altyd een laaste uitdaging in die gesig: om gedwing te word om ander daarvan te vertel. Mense verwag verhale van verwondering, persoonlike evolusie, verligting. Met lang of intense reise, is hulle reg om hierdie dinge te verwag. Maar dit is ongelooflik moeilik om presies oor te dra watter effek 'n reis op u gehad het, en op watter manier u begrip van die wêreld verander het.
Ek het meer as een keer met hierdie situasie geworstel, nadat ek op 'n fasette manier beantwoord het oor vrae oor my tyd in die buiteland. Alhoewel hierdie woorde mettertyd gesê is, weet ek dat hulle almal waar is, hoewel ek u nie presies kon vertel hoe nie. My beste vriend van die huis, enkele minute nadat ek my die eerste keer in meer as twaalf maande gesien het, het ek gesê dat ek "meer na vrede" kyk, wat 'n sterk voorsprong was in my persoonlike soeke na die begrip van wat presies verander het.
My huidige hipotese: Een van die vele positiewe aspekte van reis (veral solo-reise) is dat dit u die geduld gee om die beste te maak uit aaklige situasies. Tog is 'bring' hier nie 'n sterk genoeg woord nie - dit magte jy om dit te doen, anders word jou lewe inderdaad baie ellendig. Hetsy dit 'n gemiste vervoerverbinding, slegte weer of uiteindelik teleurstellende bestemmings is, sal reis op een of ander manier swaarkry in u lewe bring. U taak is om daarop te reageer, en as u wêreldbeskouing veel meer veranderlik is as die omgewing, moet u dit meestal op u eie regkry.
Viktor Frankl, 'n sielkundige en oorlewende van Auschwitz, skryf dat, "wanneer ons nie meer in staat is om 'n situasie te verander nie, word ons uitgedaag om onsself te verander." Terwyl die omstandighede van die gemiddelde reisiger niks vergelyk met 'n Nazi-konsentrasiekamp nie, kan hulle op hul eie manier lyding veroorsaak. Die reisiger moet besluit wat hy met die lyding moet doen. Die situasie is buite hul hande en kan nie verander word nie, daarom moet hulle iets in hulself verander.
Ek het al bogenoemde ondervind en nog meer op pad. Die eerste paar gemisde vervoerverbindings is rof en het miskien 'n paar trane van frustrasie veroorsaak, maar daarna aanvaar jy dit as 'n feitelike reis. Oor die algemeen was ek die enigste persoon wat die skuld gegee het, en verbasend genoeg was ek ook die enigste persoon wat die gevolge moes hanteer. Na 'n ruk het ek die perspektief aanvaar dat 'n ekstra tien uur (of soms dae) van vervoer niks in die groot skema van dinge is nie, en as 'n solo-rugsakreisiger met al my besittings op my rug, kon ek die beste uit byna enige ongerief. Van die kettingrookende motormaats in 'n Bulgaarse trein wat my vermoë om te slaap verwoes, tot set-ups vir minder as sterretjies (in Rusland het ek 'n stapel bontjasse gekry om op te slaap), kom ek by die punt waar ek sou draai dit een keer in my gedagtes op, trek dan die skouers op en bepaal hoe dit werk.
GK Chesterton het eenmaal opgemerk: ''n Avontuur is slegs 'n ongemak wat met reg oorweeg word.'
En dan, as ek meer gevolglike probleme moes hanteer - 'waar gaan ek vanaand slaap', of 'hoe gaan ek môre in hierdie land wees' - maak al die trivialiteite van die lewe tuis baie makliker om aanvaar. Daar is baie min wat die daaglikse lewe na my toe kan gooi wat vergelyk kan word met die beproewings op die pad. Daar is egter baie ongemak wat u moet leer om te hanteer, van onverwagte take tot stukkende fietskettings tot swaar verkeer. My tyd op pad laat my toe om hierdie normaal frustrerende struikelblokke met 'n rustiger ingesteldheid te benader.
Miskien is dit wat my swerftogte my geleer het - die vermoë om 'n minder as perfekte werklikheid te hanteer. Dit is 'n waardevolle hulpmiddel, want die oorweging van die lewe sal altyd minder as perfek wees. U reise beïnvloed die lens waardeur u die wêreld sien, wat op u beurt u werklikheid definieer. GK Chesterton het eenmaal opgemerk: ''n Avontuur is slegs 'n ongemak wat met reg oorweeg word.' Die lyding wat u ly om 'n ondeurdagte situasie reg te stel, kan die prys wees wat u betaal vir 'n nuwe, heeltemal onverwagte geleentheid. En as jy op pad is, kan elke nuwe geleentheid vrugbaar wees.
Neem die tyd wat ek in Bosnië gereis het. Ek het gehoor dat dit maklik was om in die land te ry en daarom het ek 'n 4-uur busrit van Mostar na Sarajevo ontwyk ten gunste van 'n haakplek. Maar na 5 uur in die brandende son met my duim uit, en geen takers nie, het ek uiteindelik opgehou en na 'n ander bus gesink en gedink ek het my kans verloor om met 'regte Bosniërs' te verkeer. Tog op die volgende bus stop, 'n pragtige, welsprekende jong vrou het langs my gesit en was nie net bereid om met my te gesels tydens die rit nie, maar het my ook in die volgende 2 dae versteekte plekkies in Sarajevo gewys. Ek het van haar ontelbare waardevolle insigte oor die land ontvang - wie weet of my verbeelde 'regte Bosniese' bestuurder net so akkommoderend sou gewees het?
Al daardie ure langs die snelweg lyk nie meer so sleg nie - as ek dieselfde opbrengste verseker het, sou u vind dat ek langs die volgende snelweg op die afrit gaan kampeer. Lyding kom voor in ongemak, wat ook beteken dat dit 'n bestanddeel vir avontuur is. Dit is aan u om dit so te oorweeg. Die vermoë om dit te doen is miskien die waardevolste ding wat ek op reis gekry het.