’n Lêer met verklarings van getuies is glo sonder ondersoeker se wete uit sy kantoor gehaal en in die nag Kaap toe gejaag, skryf Herman Jansen.
Oudpres. PW Botha het in Maart 1987 persoonlik ingegryp om ’n polisieondersoek na ’n pedofiel-netwerk – wat moontlik lede van sy kabinet kon betrek – te kelder.
’n Oudpolisieman wat sê hy het kennis van die gebeure, het vroeër die week een van die skrywers van die boek, Die seuns van Bird
Island, per e-pos gekontak met die nuwe inligting. Hy het tydens ’n telefoniese onderhoud met Rapport bevestig dat Minnie wel aan so ’n saak gewerk het en dat die dossier sonder Minnie se medewete uit sy kantoor verwyder is.
“Ek wil nie betrokke raak nie. Ek het net die Rapport-stories gesien en vir Chris Steyn (een van die skrywers) gekontak om te sê al sê Pik (Botha) hul boek is st**nt, is hulle op die regte spoor.”
Hy sê PW Botha het vir brig. Ernie Schnetler, destyds die afdelingskommissaris in Port Elizabeth, opdrag gegee dat hy (Botha) “môre 7:30 die lêer op sy lessenaar wil hê”.
Botha se bemoeienis met die ondersoek was kort nadat die lyk van John Wiley (60), destyds die minister van omgewingsake en waterwese, op 29 Maart 1987 met ’n koeëlwond aan die kop in sy huis buite Kaapstad aangetref is. ’n Paar weke tevore is die lyk van Dave Allen (37), ’n Port Elizabethse vrygesel­sakeman en vriend van Wiley, met ’n skietwond aan die voorkop op die strand by Schoenmakerskop gekry. Allen moes die oggend van sy dood in die landdroshof verskyn op onder meer ’n klag van seks met minderjariges nadat Minnie hom die vorige dag by sy luukse huis gearresteer het.
Minnie skryf in Die seuns van Bird Island dat die geboeide Allen “soos ’n kanarie gesing het” in die motor op pad na die polisiestasie ná sy inhegtenisneming.
“Dan los hy ’n bom. Hy noem die naam van ’n magtige minister. Hy noem die naam van nóg twee ministers. Hy dreig om die hele miernes oop te krap. Hy is klaarblyklik nie bereid om alleen die skuld te dra nie,” skryf Minnie.
Ná Wiley se dood het sy noue verbintenis met Allen ’n druk besprekingspunt in die media geword. Martin Welz, destyds ’n verslaggewer by Rapport, het die afgelope week gesê hy het destyds oor onbevestigde inligting beskik dat Botha vir Wiley gekonfronteer het oor sy vriendskap met Allen en dat dit die rede was vir sy selfmoord. (Sien berig hier-
Die kolonel wat Rapport genader het, sê hy het na vore gekom om Minnie se weergawe van die verdwene dossier uit sy kantoor te staaf. Hy sê hy het glad nie met Steyn of Minnie kontak gehad voor die verskyning van die boek nie. Hy het ook nie destyds vir Minnie persoonlik geken nie.
Hy onthou die dag toe die lêer sonder Minnie se toestemming uit sy kantoor in die destydse Louis le Grange-plein (vandag Mount Road-polisiekantoor) verwyder is: “Ek was in ’n offisiersvergadering toe Ernie Schnetler daar opdaag. Hy het gesê hy wou privaat gesels met die stasiebevelvoerder, kapt. Corrie van Rooyen.
“Ons ander is toe uit, maar Corrie het ons offisiere oor die gesprek ingelig nadat Schnetler weg is. Hy het toe gesê dat die opdrag direk van PW Botha af gekom het om Mark Minnie se dossier na hom toe te bring.
“Maar Minnie se baas by die narkotika-tak, Willie O’Connel – hy was toe ’n kaptein of luitenant – het volstrek geweier om die lêer aan Schnetler te oorhandig.
Die afgetrede kolonel sê Wiley was sonder enige twyfel ’n verdagte in die seksskandaal. Hy sê O’Connel het Wiley kort voor sy dood persoonlik in Kaapstad geskakel.
Oor Minnie sê die kolonel: “Hy was ’n goeie polisieman. Hy het sy werk deeglik gedoen. Met drugs en hoere gewerk. ’n Polisieman is maar ’n snaakse ding. As hy drink, drink hy sterk. As hy werk, werk hy hard.”
Minnie het Saterdag aan Rapport gesê die dossier wat destyds uit sy kantoor verwyder is, het net op sy ondersoek na Allen betrekking gehad.
Hy sê die bewerings oor die seksnetwerk is nuus vir hom en dat hy nie geld gaan mors op die boek nie. Hy sê hy was nie bewus van Minnie se ondersoek na die politici nie, omdat hy hoof van die narkotika-tak was en so ’n ondersoek nie onder hom sou val nie.
Sy getoetse IK was net 87, maar hy kon in tien sekondes twee bladsye gelyktydig lees deur die een bladsy met die linkeroog te lees en die ander bladsy met die regteroog.
Laurence Kim Peek, wat in 2009 in die ouderdom van 59 aan ’n hartaanval dood is, was die inspirasie vir die fliek Rain Man met Dustin Hoffman in die rol.
Hy was ook nie outisties soos uitgebeeld in die fliek oor hom nie. Die skaars genetiese toestand wat hy gehad het, is FG-sindroom, wat weens genetiese veranderinge op die X-chromosoom voorkom.
Peek is erken as ’n savant, een van die mees besonderse nóg. Maar sy brein het nie ’n corpus callosum gehad nie (bekend as agenesie van die corpus callosum). Die corpus callosum is die grootste witstofstruktuur in die brein en verbind die linker- en regsterhemisfeer met mekaar.
Dit speel ’n groot rol in die kommunikasie tussen die twee hemisfere en bly groei tot ’n mens 12 jaar oud is.
Daarná kon hy skielik teken en het in fisika en meetkunde belanggestel. Hy “voel” die vorms wat hy teken – ’n toestand bekend as sinestesie.
Studies oor Peek het gehelp om mense se wanopvattings oor diegene met intellektuele gestremdhede reg te stel. Hy en sy pa het in die openbaar verskyn om stereotipes af te breek en het gehelp om te verduidelik dat daar nog baie meer oor die brein te leer is.