Ek weet nie – Kouevuur
Mei 19, 2010 Son
Ek weet nie wat om te doen nie, ek sit nou maar net hier en wag om huis toe te gaan. Ek wil hierdie dag nooit weer oorhê nie. Skryf daaroor gaan dit nie beter maak nie, maar dalk help dit my beter voel. Al glo ek amper nie.
Hoe bel ‘n mens jou kollega wat vanoggend douvoordag op ‘n “field trip” vertrek het en sê vir hom hy moet omdraai, want sy babadogtertjie van 5 maande oud, sy eerste en enigste kind, het vanoggend sommer net ophou asemhaal? ‘n Dogtertjie met wie hy net gister nog hier in die gange geloop en spog het. Wat oopmond vir ons gelag het?
Dis wat ek vandag moes doen.
‘n Kollega wat in sy haas om betyds te wees vanoggend sy selfoon by die huis vergeet het. ‘n Vrou wat in haar haas om hul dogtertjie by die hospital te kry, ook haar foon iewers verlê het, nie weet hoekom haar man nie sy foon antwoord nie en in haar verwardheid net sy kantoor nommer kan onthou. ‘n Hospitaal wat my bel en vra of ek hom kan opspoor en laat weet.
En ek wat een van sy mede-kollegas, wat saam met hom is, moet bel en vra om die motor te stop dat ek die nuus aan hom kan oordra, want daar is net geen ander manier om dit sagter of beter te doen nie. En ‘n man wat twee ure lank ‘n terugrit moet verduur, oppad terug met hierdie wete.
Hierdie dag is te veel vir my. Pas julle kinders op, pas almal op vir wie jy lief is. Niemand weet hoe môre lyk nie.
Previous Post Skepe in die nag
Next Post Voetstappe
14 thoughts on “Ek weet nie”
Augustus 29, 2011 om 3:51 nm
Dit is te verskriklik om enige iets te antwoord. Dius geen kommentaar.
Mei 23, 2010 om 9:05 vm
Dis een van die slegste goed wat mens seker kan doen…dink aan jou!
Mei 21, 2010 om 8:33 nm
Ek het nou al n paar maal by hierdie post kom draai, hier vertoef in die hoop om die regte woorde te vind, en dan maar weer gedwee weggestap. My hart gaan uit na daardie gesin. Ek het ontsaglike empatie vir dit wat jy moes doen. En terselfdertyd het ek net weer besef hoe verganklik tyd werklik is. Daar is GEEN sekuriteit in hierdie lewe nie. As dit so vinnig van n onskuldige klein baba weggevat kan word, hoeveel te meer nie vir my wie dit ‘meer verdien’ nie. Dankie vir die deel hiervan en sterkte met dit wat vir julle in die komende tyd op kantoor voorle.
Mei 21, 2010 om 8:08 nm
Ai nee, dis verskriklik. Ek sal nooit die dinge verstaan nie. Ek is bly jy moes met hom praat – ek is seker jy het dit met die meeste simpatie en die mooiste manier ooit gedoen- want dis die tipe mens wat jy is. God het daai takie vir ou gestuur om ander te help. Liefde vir jou.
Mei 21, 2010 om 1:09 nm
Mei 20, 2010 om 9:28 nm
Ons sal nooit verstaan hoekom gebeur verskriklike goed met goeie mense nie. Nooit. Ek ook nie.
Mei 20, 2010 om 8:13 vm
O wee jy ek is bly ek was nie in jou skoene nie. Net die anderdag vertel ek vir iemand, ek kannie sulke goed hanteer nie. Ek kom soms emosioneel koud voor, juis oordat ek net nie weet hoe om dit te hanteer nie.
Mei 19, 2010 om 7:24 nm
PJ – dit was my eerste gedagte ook. Dis net nie bleddie fair nie. Die ding kou my, dit flippin kou my. Daai is ‘n goeie man en pa, en nou dit. Ek weet dis nie vir my om te bevraagteken nie, maar ek sukkel met hierdie een. Ek flippin sukkel!
Mei 19, 2010 om 6:44 nm
‘n Hartseer dag. So verskriklik seer en onregverdig.
Mei 19, 2010 om 5:58 nm
Niks hiervan is fair nie. Vetweet. Dit issie fair nie.
Mei 19, 2010 om 5:29 nm
Xena – sy hoof sou as hy kon, maar hy is self tans weg van die kantoor af.
Mei 19, 2010 om 5:21 nm
Ai Kubermaatjie – dit moes aaklig gewees het! Kom ek jou ‘n drukkie gee ….((()))
Mei 19, 2010 om 4:30 nm
Ek beny jou wragtig nie. Kon sy hoof dit nie gedoen het nie?
Mei 19, 2010 om 4:14 nm
Ai Sonnetjie, dis AAKLIG! Dis seker een oproep wat jou hele lewe by jou sal bly. Maar dink asb só daaraan—— dat dit eerder jý, die een met ‘n hart, moes wees om die nuus oor te dra, omdat jy dit met liefde kon doen, as ‘n onpersoonlike nooddienste personeellid.