"Sê kaas sodat ek al my vriende kan wys hoe oulik jy is - en onbewustelik wys korporasies jou ouderdom, ras en geslag!" Fancy Studio / Shutterstock.com
in 'n onlangse opstel gepubliseer in The Washington Post, het 'n ma haar besluit verduidelik om voort te gaan met die skryf van opstelle en blogposte oor haar dogter, selfs nadat die meisie geprotesteer het. Die vrou het gesê dat terwyl sy sleg gevoel het, sy "nie my moederskap in my skryfwerk verken het nie."
Een kommentaar gekritiseer ouers soos die skrywer se skrywer omdat hulle hul familie se daaglikse dramas in inhoud verander het. 'n Ander gesê die vrou se opstel oorleef 'n "nagging- en gelaaide vraag onder ouers in die ouderdom van Instagram. ... Is ons huidige sosiale media poste gaan ons kinders in die toekoms te verlig? "
Hierdie vrae is geldig, en ek het gepubliseerde navorsing oor die behoefte aan ouers om hul kinders se privaatheid aanlyn te beplan. Ek stem saam met kritici wat die vrou daarvan beskuldig dat sy dadelik dowe is vir haar kind se kommer.
Ek glo egter die breër kritiek op ouers en hul sosiale media-gedrag is misplaas.
Ek het hierdie onderwerp bestudeer - soms genoem "Sharenting" - vir ses jaar. Te dikwels sit openbare diskoers ouers teen kinders. Ouers, kritici sê, is narcisties deur te blog oor hul kinders en hul foto's op Facebook en Instagram te plaas; hulle is bereid om hul kind se privaatheid in te win in ruil vir aandag en hou van hul vriende. So die storie gaan.
Maar hierdie ouer-teenoor-kind-raamwerk verberg 'n groter probleem: die ekonomiese logika van sosiale media-platforms wat gebruikers vir wins uitbuit.
'N Natuurlike impuls
Ten spyte van die warm antwoorde wat sharenting kan oproep, is dit niks nuuts nie. Vir eeue het mense daagliks minutiae in dagboeke en plakboeke aangeteken. Produkte soos bababoeke nooi ouers uit om inligting oor hul kinders te teken.
Kommunikasie-geleerde Lee Humphreys sien die impulsouers voel om inligting oor hul kinders te dokumenteer en te deel as 'n vorm van "media rekeningkunde"In hul lewens besit mense baie rolle - kind, eggenoot, ouer, vriend, kollega. Humphreys argumenteer dat een manier om hierdie rolle uit te voer, is deur hulle te dokumenteer. Om terug te kyk na hierdie spore kan mense help om 'n selfbeeld te vorm, 'n samehangende lewensverhaal te skep en met ander verbind te voel.
As jy al ooit deur 'n ou jaarboek geduik het, 'n grootouer se reisfoto's of 'n historiese figuur se dagboek, het jy na media-rekeninge gekyk. Dieselfde as jy deur 'n blog se argiewe of jou Facebook-tydlyn blaai. Sosiale media kan redelik nuut wees, maar die daad van die opneem van die daaglikse lewe is oud.
Skryf oor familie lewe aanlyn kan help ouers hulself kreatief uitdruk en kontak met ander ouers. Media-rekeningkunde kan ook mense help om sin van hul identiteit as ouer te maak. Om 'n ouer te wees - om jouself as ouer te beskou - behels die praat en skryf van jou kinders.
Opname kapitalisme kom in die vergelyking
Op hierdie manier is dit duidelik hoe om ouers te vertel om op te hou om blogs te plaas of om hul kinders aanlyn te plaas, is dit 'n uitdagende voorstel. Media rekeningkunde is sentraal in mense se sosiale lewens, en dit het al lankal gebeur.
Maar die feit dat ouers dit op blogs en sosiale media doen, bring unieke probleme op. Familie albumfoto's stuur nie digitale data nie en word eers sigbaar wanneer jy besluit om dit aan iemand te wys, terwyl die Instagram-foto's op bedieners besit word wat deur Facebook besit word en sigbaar is vir enigiemand wat deur jou profiel blaai.
Kinders se menings is belangrik, en as 'n kind heeltemal teen sharenting teenstaan, kan ouers altyd oorweeg om papierdagboeke of fisiese fotoalbums te gebruik. Ouers kan neem ander stappe om hul kinders se privaatheid te bestuur, soos om 'n pseudoniem vir hul kind te gebruik en hul kind veto oor die inhoud te gee.
Debatte oor privaatheid en sharenting fokus egter dikwels op 'n ouer se volgelinge of vriende wat die inhoud sien. Hulle is geneig om te ignoreer wat maatskappye met daardie data doen. Sosiale media het nie veroorsaak dat ouers in die media-rekeningkunde betrokke was nie, maar dit het die terme waarmee hulle dit doen, ingrypend verander.
In teenstelling met die dagboekinskrywings, fotoalbums en tuisvideo's van yore, blogposte, Instagram-foto's en YouTube-video's woon in platforms wat deur korporasies besit word en kan dit vir baie meer mense sigbaar gemaak word as wat die meeste ouers besef of verwag.
Die probleem is minder oor ouers en meer oor sosiale media-platforms. Hierdie platforms werk toenemend volgens 'n ekonomiese logika wat sake-skolier Shoshana Zuboff noem "toesig kapitalisme. "Hulle produseer goedere en dienste wat ontwerp is om enorme hoeveelhede data van individue te onttrek, my data vir patrone te gebruik en dit te gebruik om mense se gedrag te beïnvloed.
Dit hoef nie so te wees nie. In haar boek Op media-rekeningkunde noem Humphreys dat Kodak in sy vroeë dae uitsluitlik sy kliënte se film ontwikkel het.
"Terwyl Kodak miljoene kliëntefoto's verwerk het, skryf Humphreys," het hulle nie daardie inligting met adverteerders gedeel in ruil vir toegang tot hul kliënte nie. ... Met ander woorde, Kodak het nie sy gebruikers gekommunikeer nie. "
Om foto's van jou kinders te deel, is om menslik te wees. pxhere
Sosiale media platforms doen net dit. Skrikwekkend vertel hulle hoe jou kind lyk, wanneer sy gebore is, wat sy graag doen, wanneer sy haar ontwikkelingsmylpale en meer raak. Hierdie platforms streef na 'n besigheidsmodel wat daarop gemik is om gebruikers te ken - dalk meer diep as wat hulle hulself ken - en die gebruik van daardie kennis tot hul eie doel.
Teen hierdie agtergrond is die besorgdheid minder dat ouers oor hul kinders aanlyn praat en meer dat die plekke waar ouers tyd aanlyn spandeer, besit word deur maatskappye wat toegang tot elke hoek van ons lewens wil hê.