Dieselfde behoefte aan ‘n nuwe begin kan ingelees word in die slot van Alexander Strachan se Dwaalpoort en so kan daar sekerlik meer voorbeelde gevind word in die kontemporêre Afrikaanse literatuur maar ook in die wêreldliteratuur. Die vernietiging van die aarde se hulpbronne deur die mens se sug na ontwikkeling en ekonomiese en politieke heerskappy en mag in welke vorm ookal, lei klaarblyklik tot ‘n byna apokaliptiese behoefte aan vernuwing wat in hierdie tekste na vore kom. 4. Die Anglo-Boereoorlog is ’n kwessie waaroor die afrekening van die Afrikaanse digter se kant af klaarblyklik nog nie afgehandel is nie. Ek hou van die behoudendheid van sy benadering. ŉ Aanhaling om te illustreer: Hier in Suid-Korea word alle kos ‘versnipper’ en dan wyd versprei d.m.v. sop en rys (gepraat van melk en heuning – dit is ons land nou baie duidelik en deeglik vir my – ons skort net ietsie van Suid-Koreaanse dissipline – maar ek weet ook nie elkedag of vry en kleurvolle mense so gedissiplineer kan of moet word nie)- en krap is een van die dinge wat so opgeknip word (eters hier het mos nie messe nie)- en dit is dan vir my baie moeilik om dit so te eet – die doppe is oral in mens se pad (ook die visgrate en hoenderbene as dit vis of hoender is)- en ek kan dit veral dan nie ook nog met chopsticks (djod kara is hul woord) vashou en ‘luidkeels’ uitsuig nie – so ek smag al woes na ‘n stukkie kreef waarvan ek die vleisies so kan “slide it