Omdat ek die gelukkiger gedeeltes van my lewe aan die suidelike kant van die White Mountains van New Hampshire deurgebring het, regeer twee pieke my verbeelding: Monteer Washington vir sy groot grootte, sy rekordwinde en die dood van weer, en Mount Chocorua vir sy edele profiel en vir die legende van die uitdagende Pequawket-Indiese hoof wat na sy dood van sy top gespring het en die wit mans wat hom daar agtervolg het, vervloek het.
Ek het Chocorua baie keer as 'n seun geklim, en vanaf die tyd van ons hofdienste het ek en my vrou 'n staptog opgetel as een van ons jaarlikse rituele. Op so 'n staptog het ons die romantiese en wild onpraktiese besluit geneem om 'n seisoenale huis hier in New Hampshire te bou, die plek van my seun se somers, meer as 'n duisend myl weg van die Midwestern-platteland waar ons die meeste van die jaar woon en werk.
Op dieselfde stap het ek 'n tienerjare gepraat van die groot hoekige boulder wat net 'n paar meter van die top aan die oostekant aflê. Die seun het bo-op die rots geklim, omtrent die grootte van 'n eenpersoonskamer, en dan kon hy nie weer homself weer klim nie. Terwyl hy op die punt was om te spring, aangemoedig deur sy vriende hieronder, het ek my beste klaskamer opgeroep en gesê: "Moenie dit doen nie." Ek het hom dan gepraat oor die manier waarop hy opgedaag het. In die agterhoof het ek gedink dat hierdie jongman nie vir Chief Chocorua se lot uitgesny is nie.
Met 'n wonderwerk sal ek nie weer Chocorua klim nie. Dit is amper vier jaar sedert ek met Lou Gehrig se siekte gediagnoseer is, 'n degeneratiewe en uiteindelik noodlottige neurologiese toestand sonder effektiewe behandeling en geen genesing nie. In daardie tyd het ek daarin geslaag om al agt-en-veertig van die New Hampshire-pieke bokant vierduisend voet te klim, 'n taak wat ses jaar oud geword het met my eerste opkoms van Mount Washington. Nou gaan my bene egter nie verby nie, en ek moet myself in die oggend tevrede stel met die mindere triomfies om in die oggend op my sokkies te kom en dit af te maak.
Op die dag verlede Saterdag toe ek hierdie skrywe begin skryf, het my vrou, Kathryn, en ons sewejarige seun, Aaron, Mount Washington sonder my geklim. Ek kon nie in die liggaam bymekaarkom nie, ek het 'n vinnige soektog op die web gedoen en 'n lewendige aansig gevind van 'n kamera wat op die sterrewag by die beraad gemonteer is. In die noorde het die kamera die donker pieke van die noordelike presidensiële reeks onder die blou lug gewys. Nog 'n klik van die muis het my die huidige weerstoestande gegee. 'N Byna perfekte Julie-dag: sigbaarheid tagtig kilometer, wind op vyf en dertig myl per uur, temperatuur twee-en-veertig grade. Tevrede dat my vrou en seun op sy beste die beraad sal ervaar, het ek dan besluit om te ontdek wat dit moontlik sou wees om te klim en nie te klim nie. Oor die oorblywende regop, en leer om te val.
Akteurs en stuntmense leer val: as kinders het ons gekyk hoe hulle van treine en toneelbane beweeg. Ek het 'n dowwe herinnering aan 'n agtste klas waarnemende klas waarin ek geleer is om te val, maar ek kan nie die tegniek onthou nie. Atlete leer om te val, en die meeste mense wat sport gespeel het, het op 'n stadium 'n afrigter vertel hoe om te duik en rol, 'n kuns wat ek nooit bemeester het nie. Gewyde van die vechtkunsten leer val, net soos dansers en klimmers. Meestal leer ons egter om dit sleg te doen.
My vroegste herinnering: Ek staan ​​alleen bo-op die trappe, kyk af, bang. Ek bel vir my ma, maar sy kom nie. Ek vat die banister vas en kyk af: Ek het dit nog nooit voorheen gedoen nie. Dit is die eerste bewuste besluit van my lewe. Op 'n sekere vlak moet ek weet dat ek hiermee iets nuuts word: ek word 'n "I." Die herinnering eindig hier: my hand gryp die spoor bo my kop, een voet wat in die ruimte ingeplaas word.
Veertig jaar later het die kaalheid inderdaad dit makliker gemaak om die letsels te sien wat ek van daardie avontuur gekry het. Tog betreur ek dit nie. 'N Mens moet êrens begin. Val nie soveel soos klim ons geboortereg nie? In die Christelike teologie van die val, ly ons almal die val uit genade, die val van ons oergebonde verbintenis met God. My klein tuimel af in die trappe was my eie uitsetting uit die tuin: ooit nadat ek in die skaars jare van die bewuste lewe vorentoe en vallend geval het, en in die kennis van pyn, hartseer en verlies gekom het.
Miskien het ons egter wel 'n paar sê in die manier waarop ons val. Dit is, miskien het ons 'n uitspraak oor stylsake. As kinders het ons almal die spel gespeel om van 'n duikplank of dok te spring, en voordat ons die water slaan, het ons 'n skandalige of goofy poseer: bylmoordenaar, Washington wat die Delaware-hondsdol oorsteek. Miskien is dit nie meer as dit nie. Maar ek wil graag dink dat leer om te val, meer as net 'n kwessie van posisionering is, meer as 'n geleentheid om dit vir lag te speel. Om die waarheid te sê, sou ek dit hê dat ons in die weg van ons val die geleentheid het om ons noodsaaklike mensdom uit te druk.
Daar is 'n bekende Zen-gelykenis oor die man wat 'n veld oorsteek toe hy 'n tier op hom sien laai. Die man het gehardloop, maar die tier het op hom gekom en hom na die rand van 'n krans gejaag. Toe hy die rand bereik, het die man geen ander keuse as om te spring nie. Hy het een kans gehad om homself te red: 'n skurftige tak wat omtrent halfpad van die kant af groei. Hy het die tak gegryp en opgehang. Wat het hy onder op die grond gesien en afgekyk? Nog 'n tier.
Toe het die man gesien dat 'n paar voete van links af 'n klein plantjie uit die krans grootgeword het, en daar het daar een ryp aarbei gehang. Hy het met een hand afgekom dat hy sy arm net net ver genoeg kon uitsteek om die bessie met sy vingerpunte te pluk en dit na sy lippe te bring.
Hoe lekker het dit geproe!
Ek is seker ons het almal onsself in hierdie moeilikheid gevind.
Ek het myself daar in die somer voor laas opgespoor, halfpad tot by die rotsglip op die noordpunt van die Tripyramid. Die noordelike skyfie van Tripyramid is 'n myl van gladde granietplakkers en los gruis wat gedeeltelik oorgegroei word met skurwe spar en berk op 'n steil as steil as die dak van jou huis. Ek het hierdie staptog as 'n seun, in doekstrokies en langbroeke gedoen, maar het nie onthou hoe moeilik dit was nie.
Vroeër daardie somer het my verswakking, wobbly bene daarin geslaag om my Chocorua op te knap met net 'n bietjie moeilikheid op die boonste ledges. Maar hier het hulle my misluk. Ek het al twee keer geval, ribbes geknip, knieë geknip, een elmboog na pulp gesmeer. Toe ek daar uitkyk oor die vallei, het my bene geskud en elke asem het pyn gebring. Ek was vroeër in die berge in die berge, maar dit was die naaste wat ek ooit gevoel het vir die hele ellendige besigheid van rommelstrooies, reddingspanne en noodvoertuie. Ek het na die berge gekyk, want hulle was die enigste ding waarna ek kon kyk. Die uitsig op die helling van my voete was skrikwekkend, die uitsig op die klim voor ondraaglik.
In so 'n situasie soek mens seëninge. Terwyl ek daar in pyn staan, het ek nie op en af ​​gekyk nie, maar oor die vallei waar granietpieke teen 'n onstuimige lug opgestaan ​​het, het ek onder my seëninge die feit dat dit nie reën nie, getel. Die steil rotsglip, verraderlik soos dit nou was, sou dodelik wees wanneer dit nat was. Ek het ook ander seëninge gehad om te tel. Drie jaar in die loop van 'n siekte wat die meeste mense in vier of vyf doodslaan, het ek statisties in 'n rolstoel gehelp, nie aan die kant van 'n berg nie. Ek was bly om oral te staan, en veral gelukkig, alles wat oorweeg word, om hier te staan, in my geliefde Witberge, uitkyk oor die myl van beboste wildernis.
Daar was egter die onstuimige lug. Feit was, reën het die hele dag gedreig. Diegene van julle wat nog nooit op 'n hoë plek gestaan ​​het en 'n reënstorm na jou oor 'n vallei gekyk het nie, het een van die dinge gemis wat die woorde geweldig en majestueus uitgevind is om te beskryf. Jy is nooit heeltemal seker dat jy die reën self sien nie: net 'n grys waas wat onder wolke lê wat stadig en stabiel dryf soos hoogseilse skepe. Pragtig, ja, maar in my huidige omstandighede het ek iets meer as skoonheid gevoel. As ek so 'n storm sien, kom ek nou oor die uitgestrekte ruimte, ek het die verbasing van die sublieme gevoel, wat Edmund Burke in die agtiende eeu gedefinieer het as "nie plesier nie, maar 'n soort van vreugdevolle verskrikking, 'n soort kalmte wat met terreur geteister is." Dit was asof ek bevoorreg was met 'n blik op my eie dood en gevind dat dit die verskriklikste en pragtigste ding was wat ek nog ooit gesien het.
Ek veronderstel dat ek hier kon stop en dit alles met 'n netjiese moraal omsluit. Ek kan die soort raad gee wat jy vind in die tydskrifte wat by die kruidenierswinkel verkoop word. Jy weet wat ek bedoel. Ek het my deel van kruideniersware inkopies gedoen, en soos alle rooibloedige Amerikaanse pa's, beloon ek myself deur die vroue se tydskrifte in die kassa te lees. Lyk dat ek nie genoeg van "Drie Weke tot Dunner Dye" kan kry nie, en "Tien Suksesvolle Mans Vertel Wat Hulle Regtig In Bed wil." En ek het nog altyd my beste ouerskapadvies van Working Mother-tydskrif gekry. Die artikels in die werkende moeder volg 'n rigiede formule: begin met 'n pakkende anekdote en trek 'n gepaste geloofwaardige deskundige uit oor enige probleem wat die anekdote bedoel het om te illustreer - die blink kind, die stoute eter - laat die deskundige afkom na Die besigheid van die uitreiking van nuggets van advies het in die teks met koeëlpunte afgekom. Die formule is troosvol en doeltreffend. Jy weet net wat daaraan kom, en as jy haastig is, kan jy die anekdote en geloofsbriewe oorskiet en reg op die koeëlpunte kom.
Ek kan dieselfde ding doen met die stories wat ek tot dusver vertel het. Die verhaal van die tiere en my escapade op Mount Tripyramid gee sekerlik nuggets van advies wat 'n koeëlpunt of twee verdien:
Moenie wag vir 'n tragedie om die klein dingetjies in die lewe te waardeer nie. Ons moet nie deur tiere gejaag word nie, of 'n krans spring om die soetheid van 'n enkele aarbei te geniet.
Stop en ruik die kamperfoelie. Of ten minste vir die welsyn, stop en kyk na 'n reënstorm die volgende keer as jy een sien.
Tel jou seeninge. Waardeer wat jy het in plaas daarvan om te kla oor wat jy nie het nie.
Nou is dit alles goeie raad. Maar ek skryf dit nie om raad te gee nie. Ek skryf, dink ek, om te sê dat die lewe nie 'n probleem is om opgelos te word nie. Wat bedoel ek daarmee? Sekerlik, die lewe bied ons probleme. As ek tandpyn het, probeer ek rasioneel oor die oorsake daarvan dink. Ek oorweeg moontlike middels, hul koste en gevolge. Ek kan 'n kenner raadpleeg, in hierdie geval 'n tandarts, wat bekwaam is om hierdie spesifieke soort probleem op te los. En so kry ons baie van die lewe.
As 'n kultuur het ons baie bereik deur die lewe as 'n stel probleme te sien wat opgelos moet word. Ons het nuwe medisyne uitgevind, ons het na die maan gereis, die rekenaar ontwikkel waarop ek hierdie opstel skryf. Ons het ons metode van die Grieke geleer. Vanaf die kinderjare word ons geleer om klein Aristoteles te wees. Ons sien die wêreld, ons breek af wat ons in sy komponente sien. Ons sien probleme op en stel hulle op om hulle op te los en ons oplossings in volgorde bestel, soos die instruksies vir die samestelling van 'n kind se fiets. Ons het so goed gekry met hierdie metode dat ons dit op alles toepas, en daarom het ons tydskrifartikels wat ons die ses maniere gee om 'n maat te vind, die agt maniere om groter vreugde in jou lewe te bring, die tien elemente van 'n geslaagde familie, die twaalf stappe na geestelike verligting. Ons kies om die lewe as 'n tegniese saak te sien.
En hier is waar ons verkeerd gaan. Vir die diepste vlakke is die lewe nie 'n probleem nie, maar 'n raaisel. Die onderskeid wat ek van die filosoof leen Gabriel Marcel, is fundamenteel: probleme moet opgelos word, ware geheimenisse is nie. Persoonlik wens ek dat ek hierdie les makliker kon geleer het - sonder om my tennis wedstryd op te gee. Maar elkeen van ons vind sy of haar eie pad na die geheim. Op een of ander tyd konfronteer elkeen van ons 'n ervaring wat so kragtig, verwarrend, vreugdevol of vreesaanjaend is dat al ons pogings om dit as 'n probleem te beskou, nutteloos is. Elkeen van ons word na die krans se rand gebring. By sulke oomblikke kan ons óf in bitterheid of verwarring terugbeweeg, of in die geheim gaan spring. En wat vra die geheim van ons? Net dat ons in sy teenwoordigheid is, dat ons ons ten volle bewustelik oorhandig. Dit is alles, en dit is alles. Ons kan slegs aan misterie deelneem deur los te maak van oplossings. Hierdie loslaat is die eerste les van val, en die moeilikste.
Ek bied my stories nie as illustrasies van 'n probleem nie, maar as ingange in die verborgenheid van die val. En nou bied ek nie raad aan nie, nie koeëlpunte nie, maar misteriepunte, in my teks, nie met die bekende ronde kolle nie, maar met vraagtekens:
? As geestelike groei is wat jy soek, moenie vir meer aarbeie vra nie, vra vir meer tiere.
? Die dreigement van die tiere, die sprong uit die krans, is wat die aarbei sy geur gee. Hulle kan nie vermy word nie, en die aarbei kan nie sonder hulle geniet word nie. Geen tiere nie, geen soetigheid nie.
? As ons val, kry ons een of ander manier wat die meeste beteken. As ons val, word ons ons lewens terug gegee, selfs as ons hulle verloor.
of herdruk sonder skriftelike toestemming van die uitgewer. © 2002.
Leer om te val
deur Philip Simmons.
Info / Bestel hierdie boek (paperback) (hardeband)
Philip Simmons was 'n medeprofessor in Engels by Lake Forest College in Illinois, waar hy nege jaar lank literatuur en kreatiewe skryfwerk voorgehou het voordat hy gestremd was. Sy literêre beurs is wyd gepubliseer en sy kort fiksie het in Playboy, TriQuarterly, Plowshares, en die Massachusetts Review, onder andere tydskrifte, verskyn. Hy het aan komplikasies gesterf as gevolg van ALS op Julie 27, 2002. Besoek sy webwerf by http://www.learningtofall.com
Hoe om balans, seëninge en geleentheid te vind in ...
Die dankbaarheid manier om dinge te sien is 'n geskenk nie 'n ...