Miracle op die berg: Die Oproep tot Service
Wit Eagle dring ons om altyd bereid wees om in ons harte vir die oproep om diens, want ons weet nooit wanneer ons sal nodig wees om 'n ander te help. Op die oomblik is dit een van my belangrikste gebede vra dat ek gebruik om ander te help. Maar dit was nie altyd my gebed.
In 1977 het Joyce en ek die somer naby Mt. deurgebring. Shasta met eenjarige dogter Rami. Ons was destyds besig met mistieke leerstellings en paranormale verskynsels. Ons plan was om elke dag beurte te bewerkstellig, een van ons op soek na verligting op die hange van die beroemde berg, terwyl die ander die "wêreldse, nie-geestelike taak" van ons kleuter omgee. Natuurlik besef ons ons dwaasheid nou en geniet ons die geleentheid om tyd met 'n baba of kind te spandeer as een van die hoogste paaie vir die goddelike.
Gaan vorentoe op die heilige berg?
Dit was my beurt hierdie spesifieke dag om voort te gaan op soek na verligting op die heilige berg. Ek het my familie totsiens gesoek, ek het die alpiene terrein hoog opgevolg en uiteindelik my "power spot" op 'n rand gevind met 'n pragtige uitsig op die berge aan die westekant van die vallei. Daar het ek 'n paar uur lank ander wêreldse ervarings gesoek. Ek het meer vreedsaam geword, en vandag sal ek 'n groot sukses oorweeg. Ek het uiteindelik moegheid gegee en 'n dutjie in die warm sonskyn geneem.
Teen laatmiddag was dit tyd om my rand te verlaat. Ek het ongelukkig my tyd op die berg beskou as 'n mislukking. Ek het op die steil helling afgetrek na Panther Meadow, met sy klein stroomjie wat in die middel van die middel van die middelpunt gegooi het. Toe ek langs die roete afkom, het ek opgemerk dat 'n man op die gras naby die stroom lê. Ek het hom miskien dertig voet aan die kant oorgesteek, en het 'n eienaardige gevoel dat iets verkeerd was. Ek het 'n oomblik stilgehou om seker te maak dat hy asemhaal, wat hy was en toe voortgaan om te loop, maar weer met 'n vreemde impuls gestop om na hom toe te gaan. Onmiddellik het my gedagtes dit as dwaas geoordeel. Die man het waarskynlik 'n middagslapie geneem, waarskynlik op soek na eensaamheid, dalk selfs op die berg, om dieselfde rede dat ek daar was, op soek na geestelike groei.
Ek het hom begin slaag toe ek weer gevoel het deur 'n sterker aanval langs hom. Weereens het my gedagtes ingeskryf met al die redes wat ek nie moet doen nie. Hy sal waarskynlik dink jy is 'n bietjie vreemd, en vra jou om hom alleen te laat. Ek sal hom nie skuld nie. As ek langs 'n stroom in die woestyn mediteer of ontspan en iemand langs my gaan sit, sal ek waarskynlik ook ontsteld wees.
Die sinvolle ding om te doen, was om hom alleen te laat, maar ek kon die drang wat ek gevoel het, nie ignoreer nie. Miskien was dit al die meditasie op die berg wat my sensitiwiteit vir hierdie oënskynlik onvanpaste aansporing verhoog het, maar ek huiwer nie meer nie. Ek het omgedraai, na hierdie man gestap, en een voet van sy kop af gesit. Ek het gevoel soos 'n volledige idioot.
As daar 'n god is ...
Die man het sy oë oopgemaak en na my gekyk met 'n uitdrukking wat glad nie verras het nie. Ek het die vreeslike gevoel gehad dat hy my verwag het. Hy het gaan sit en sonder 'n klein praatjie of enige vorm van groetjie, het my vertel dat hy daar gaan lê en sy selfmoord beplan, maar het die laaste keer in wanhoop gebid: "As daar 'n God is, stuur asseblief iemand om my te help." 'n Paar minute later het ek langs hom gaan sit.
Ek het dertig minute gespandeer met hierdie man. In daardie tyd het dit vir ons albei duidelik geword dat daar inderdaad 'n hoër mag in die heelal was, en hierdie mag het my na hom gestuur in sy tyd van die diepste nood. Hy kyk reguit in my oë en verkondig: "Nou hoef ek myself nie dood te maak nie. Ek het 'n bewys van God se bestaan. Hoe kan ek jou ooit bedank? "
Ek het gesê, "Jy het my alreeds bedank. Ek het dieselfde goddelike bewys nodig gehad wat jy gedoen het. Jy het my waarskynlik soveel gehelp as wat ek jou gehelp het. "
Ons staan ​​saam en knuffel, dan gee hy sy afskeid en begin die pad afloop. Hy het na omtrent vyftig voet gestop, draai en swaai, en ek het 'n stralende glimlag gesien wat sy gesig oplig. Toe draai hy weg en is weg.
Gebruik my as 'n instrument van jou liefde
Ek het voortgegaan om in daardie heilige plek te sit, betoverd deur wat net gebeur het. Ek het nie eens sy naam geken nie, maar ek het geweet dat ek as instrument van liefde gebruik is. Ek het ook sonder twyfel geweet dat hierdie man hom nooit sou doodmaak nie. En dit was nie my psigiatriese opleiding en ervaring wat my daarvan oortuig het nie. Dit was 'n dieper kennis van die ware geestelike besef.
Daardie middag op Mt. Shasta het die verloop van my geestelike soeke verander. Voorheen was spiritualiteit iets om te bekom, iets net vir my. Nou word spiritualiteit meer as net vir my. Ek het besef dat die hoogste mistieke ervaring die vreugde en vervulling was om werklik 'n ander te help. Ek het besef dat onvolwasse spiritualiteit selfsugtig is. Dit gaan oor die verkryging van meer krag of roem. Volwasse spiritualiteit is nie selfsugtig nie. Dit gaan oor help en deel, en skep 'n groter goed as self.
Sedert daardie dag op die berg probeer ek noukeuriger na daardie soms irrasionele intuïsie luister. Ek wil regtig van diens wees hier op aarde, en ek kan nie die hoogste werk doen deur net na my gedagtes te luister nie. Ek moet luister na die dieper aansporing, die stem van my hart, en dan weet ek dat ek regtig help.
So, ja, doen alles wat jy kan om ander te help. Maar, bo alles, luister na daardie dikwels subtiele aannames om iets te doen wat jy nie normaalweg sou doen nie. Jou gedagtes mag rebelleer, soos myne op die berg gedoen het, maar jou hart en siel sal jou die beste lei. Jy mag foute maak, dink jy volg intuïsie. Ek het baie gemaak. Maar so leer ons almal. Soms moet jy net die risiko inneem. Leer die vreugde van goddelike diens.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Inspirasie > Miracle op die berg: Die Oproep tot Service