Joe Shaw - Inligting
Joseph Shaw is gebore in Bury op 7 Mei 1883. Hy was 'n heelagter en het die Lancashire Amateurbeker gewen met Bury Athenaeum. Daarna het hy by Accrington Stanley aangesluit wat die Lancashire Combination League gewen het terwyl hy by die klub was.
Shaw het in Mei 1907 by Woolwich Arsenal geteken. Hy het sy buiging gemaak teen Preston North End, maar was vir die grootste deel van die 1907-08 seisoen reserwe-agterspeler vir Jimmy Sharp. Hy het die posisie egter sy eie gemaak nadat Sharp aan die einde van die seisoen aan Glasgow Rangers verkoop is.
Hy het by 'n span aangesluit wat Bert Freeman, Charlie Satterthwaite, Tim Coleman, Bobby Templeton, Billy Garbutt, Jimmy Ashcroft, Andy Ducat, Roderick McEachrane en Percy Sands ingesluit het. Arsenal het egter op hierdie tydstip ernstige finansiële probleme ondervind en in die volgende twee jaar verkoop die klub Freeman, Coleman, Ashcroft, Garbutt, Ducat en Templeton.
In die seisoen 1912-13 eindig Arsenal onderaan die Eerste Divisie en word degradeer. Henry Norris was van mening dat die klub moes verhuis na 'n gebied met 'n baie bevolking en 'n goeie vervoernetwerk. Uiteindelik betaal hy £ 20,000 vir 'n huurkontrak van 21 jaar op grond wat die Church of England in Highbury besit. Een van die groot voordele van die perseel was die nabyheid van die Gillespie Road -metrostasie.
Dit het Henry Norris £ 80 000 gekos om die Highbury -stadion te bou. Norris het Arsenal dringend nodig gehad om terug te keer na die Eerste Divisie as hy wins uit sy belegging sou haal. In die 1913-14 seisoen eindig Arsenal egter in die 3de plek en kon dit nie styg nie as gevolg van 'n slegter doelgemiddeld as Bradford Parklaan.
Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Arsenal vir die volgende vier jaar onmoontlik gemaak om promosie te wen. Die spelers het óf by die gewapende dienste aangesluit óf in die ammunisiefabrieke gewerk. Die klub het wel vriendskaplike wedstryde gespeel en op 19 Februarie 1916 is 'n wedstryd met Reading gereël. Joe Shaw kon nie van sy werk wegkom nie en sy plek word ingeneem deur Bob Benson, wat weens sy oorlogswerk vir byna 'n jaar nie kon speel nie, en het vrywilliglik Shaw se plek in die span ingeneem. Benson was duidelik ongeskik en moes onwelkom uit die veld. Hy is tragies dood in die kleedkamer toe 'n bloedvat in sy brein bars.
Na die oorlog het Joe Shaw sy plek in die eerste span teruggekry. In 'n wedstryd teen Newcastle United op 23 April 1921 het Shaw in sy 300ste wedstryd vir Arsenal gespeel. Hy het nog nege wedstryde gespeel voordat hy die daaropvolgende seisoen uit sy voetbal gespeel het.
Shaw is aangestel as die bestuurder van Arsenal se reserwekant. Toe Herbert Chapman in Januarie 1934 oorlede is, is George Allison aangestel as die nuwe bestuurder. Allison was 'n radiojoernalis wat ook die klub se besturende direkteur was. Hy het egter geen ervaring met sokkerbestuur nie. Ten tyde van Chapman se dood was Arsenal boaan die tafel en Joe Shaw en Tom Whittaker kon die span tot aan die einde van die seisoen bestuur. Daardie jaar het die span die Eerste Divisie -titel gewen.
Onder leiding van Joe Shaw het die reserwespan nege kampioenskappe in twaalf seisoene gewen. Na die Tweede Wêreldoorlog het hy 'n kort tydjie by Chelsea gewerk, maar in 1947 is hy aangestel as hoofafrigter en assistent -bestuurder onder Tom Whittaker. 'N Pos wat hy beklee het tot met sy aftrede in 1956.
Joe Shaw is in September 1963 oorlede.
Joe Shaw - Geskiedenis
Ingestuur deur William G. A. Shaw, Seannachaidh van die Clan
Betekenis van naam: In die eerste plek, of leier. Moontlik Storm, Storm of die Wolf.
Gaelies van naam: Na Si'each, of Mhic Sheaghd.
Familie slagspreuk: Fide et Fortitudine. (Deur geloof en deur sterkte. Ons dwing nae vriend, ons is bang vir vyand.)
Clansfolk's Crest -kenteken: 'N Dexter -arm, die hand wat die dolk vashou, bleek, behoorlik (die helmteken van die persoonlike arms van John Shaw van Tordarroch)
Plantkenteken: Red Whortleberry of Boxwood (volgens ou tradisie, ook 'n takkie spar.)
Pypmusiek: The Rothiemurchus Rant, The Shaws March.
Invloedgebiede: Rothiemurchus, Strathnairn, Upper Glengairn, Deeside, Nr. Crathie, Glenshee en Glenisla, Harris en Jura.
Gedurende die afgelope twee duisend jaar van Gaeldom was dit die taak van die Seannachaidh (stamhistorikus/genealoog, bard, digter en storieverteller) om baie dinge te doen om die samehang van die stam en stam te versterk.
As die Seannachaidh van die Chief en die wêreldwye clan -familie, is my persoonlike missie om 'n groter uitbreiding van die kollektiewe kennis, begrip en bewaring van ons ryk Keltiese en Gaeliese clan -etos, gebruike, tradisies, taal en (mondeling en skriftelik) te fasiliteer. geskiedenis.
Dit is ook deel van my missie om 'n moderne weergawe van die baie ou en immergroen skakels na ons stamklaven en land van ouds te help bevorder. . . verbind ons as 't ware deur die tyd met die diepe liefde en heilige simbiotiese verhouding tot die land en sy seisoenale ritmes wat ons voorouers in hulle verweef het.
... Ek sal hulle uit elke nasie inbring, hulle uit ander lande versamel,
en lei hulle huis toe na hul eie grond.
... Elke man van die kinders van Israel moet sy tent opslaan, elkeen volgens sy eie standaard,
met die vaandels van sy vaderhuis.
William G.A. Skyf van Paasfees
Seannachaidh en Bard aan John Shaw van Tordarroch
Amerikaanse raadslid - Clan Chattan Association, Skotland.
Vanuit ons algemene agtergrond in die Clan Mackintosh en die gre by Clan Chattan Confederation of stamme, begin die nimmereindigende Clan Shaw-familieverhaal by die ou heuwelfort by The Doune in Rothiemurchus Forest aan die einde van die veertiende eeu. Die vroeë Mackintosh Shaws, of "Ciars" (bynaam vir swart of bruin) het in 1468 spoedig 'n kragtige noordelike tak of sept in Strathnairn ontketen, genaamd Clan Ay. 'N Geslag later vestig die hoofstamfamilie ander kragtige en kragtige septe in Rothiemurchus by Dell en Dal navert.
en stig 'n tak in die Westelike Eilande op Skye, genaamd die Clan Mhic Iver. Hierdie sept versprei vinnig na Harris en Jura. Gedurende hierdie tyd van konsolidasie is daar ook 'n tak begin oor die Cairngorms in Deeside, wat uiteindelik in Invercauld gevestig het. Hierdie oostelike tak van die gesin het vinnig 'n kragtige en onafhanklike stam in hul eie reg geword, die Clan Fhionnlaigh, later Clan Farquharson genoem.
As gevolg van stam- en nasionale geopolitiek, het die hoofgesin van Mackintosh Shaw aan die einde van die sestiende eeu sy posisie van eminensie en hegemonie verloor. Uiteindelik het die tweede en nou senior tak van die Clan Shaw in die noorde van Tordarroch begin optree as hoofde van die Shaws in die Clan Chattan Confederacy. Teen 1629 het 'n deel van die Shaw of Dell Chieftains by ons neefs van ons Clan Farquharson aangesluit. Hierdie Shaw het 'n nuwe tak van die clan in Crathienaird in Deeside gestig onder die territoriale hegemonie van die Chief of Clan Farquharson. Hierdie semi-onafhanklike sept, genaamd Clan Seumas, versprei ook noord van Crathienaird na Glengairn en suid na die pragtige Glenshee en Glenisla.
Van hierdie en baie ander septe, takke en gesinne, het die Clan Shaw versprei oor Eire en Engeland in Skotland, versprei gedurende die negentiende en twintigste eeu 'na al die Airts' oor die hele wêreld. Dit is jou storie!
Die skeiding van die newels van tyd
Die bloedlyn van die ou en eerbare Highland -familie en die naam van Shaw strek verder as die draai van die eerste millennia. Deur die Chiefs van Mackintosh en die Mac Duff Earls of Fife verweef na die Kings of Moray en Fife, daal dit van die kroon van Skotland af terug na die Kings of DalRiada na die antieke High Kings of Eire en na die koninklike bloed van die Noordelike en Suidelike koninkryke van die Cruitne-tuath, oftewel die Pikte.
In daardie tyd was Alba of Albany (later Skotland genoem) verdeel in sewe koninkryke: Moray, Ath-fhotla, of Atholl, Fife, Cirech, Ce, Fortrenn en Strath-Cluaidh. Die Ard-Righ na Alba, of High Kingship of Alba, het afwisselend gedraai tussen twee van die sterkste en mees gesogte koningshuise van hierdie koninkryke, Atholl en Moray. Alhoewel hulle nou verwant was, was hierdie twee huise ook mededingers om die troon.
Ons vroegste voorouer was Aethelred, die eerste graaf van Fife. Aethelred, of in Gaelies: Aedh was die oudste seun van Malcolm (III) Mac Duncan (ook bekend as "Malcolm Ceann-Mhor"), die hoë koning van Alba. Aedh se koninklike vader was uit die geslag van Kenneth Mac Alpin (oorlede 858), die Dal Riadiese koning van Albany, wat deur sy ouma ook 'n aanspraakmaker was op die hoë koningskap van die ou Cruithne, wat vroeër deur die indringende Romeine Picts genoem is. Nou word Aedh Mac Malcolm as erflike abt van Dunkeld aangewys, en is vanweë sy belangrike kerklike posisie van die troon belet (sy jonger broers was konings Alexander I en David I). In die Keltiese "Culdee" Kerk ('n sagte mengsel van Christelike en Druïdiese tradisie) is priesters toegelaat om te trou en hul godsdienstige pligte deur te gee deur hul gesinslyne. Aedh, 'n leidende persoon in die koninkryk, trou met die suster en erfgenaam van Mael Snectai, die koning van Moray. Mael Snectai was ook die hoof van Clan Duff as kleinseun van koningin Gruoch (Gruoch was ook die vrou van die goeie koning Mac Beth, wat beide die regmatige koning van Keltiese Skotland was, en een van die land se beter monarge), self erfgenaam van die lyn van koning Duff, wat in die ou 'Kingdom of Fife' verwoes is. Aedh se pa, Malcolm III (wat in Engeland grootgeword het sedert hy nege was en later met Engelse militêre hulp die kroon van Mac Beth toegeneem het) is deur sy eie ambisie en die Normandiese en feodale invloed van sy nuwe vrou Margaret, self 'n Saksiese prinses in ballingskap, beïnvloed. . 'Ceann Mhor' het die stelsel van wentelende koningskap in Alba verander en (onwettig) besluit dat die hoë koningskap vir ewig by sy geslag, die House of Atholl, sou bly. Dit is in teenstelling met die ou Keltiese wette Tanistry: waardeur die opvolging of uitverkiesing van die volgende koning of opperhoof gekies word uit die beste of bekwaamste persoon uit die derb-boete, of hoofsaaklik familie. Koningin Margaret het haar man ook beïnvloed om verskillende 'hervormings' by die hof aan te moedig: Normandies Frans oor Gaelies, die laat vaar van die antieke en edele Keltiese Brehoniese wette - die oudste gekodifiseerde regstelsel in Europa. Margaret het ook die land se elite gedwing om die beginsels van feodalisme oor stamme te begin aanneem. Hierdie persoonlike, kulturele en geopolitieke optrede het baie daartoe bygedra dat die onafhanklike stamme en stamme van Moray (voorheen deel van die Piktiese Noord -koninkryk) teen die sentrale regering vervreem is. Die seun van Aedh, Duff Mac Aedh, was voor sy pa oorlede, maar nie voordat hy eie kinders gehad het nie, Ghillemicheal en Constantine Mac Duff. Na die dood van Aedh in 1128 het die koninkryk Moray in verskeie rebellies opgestaan ​​om hierdie twee kleinseuns tereg tot die High Kingship of Scotland te vestig. Ghillemichael se seun Duncan, 5de Toiseach (Gealic for Thane, Saxonised as Earl) of graaf van Fife, was regent van Skotland in 1153. Die Mackintoshes en Shaws is afstammelinge van Duncan se tweede seun, Shaw Mac Duff. Die getroue Shaw Mac Duff, 'n deel van die koninklike derb-fyn lyn van die King of Scots, het in 1160 saam met sy neef en vriend Malcolm IV noord gery om die stygende emosies en militêre byeenkomste van sy opstandige neefs in Moray te bedaar. Die Moraymen, ontevrede met die geleidelike verlies van hul onafhanklikheid van hul klein koninkryk, het nog 'n opstand teen die koning van Skotte gevra. Shaw Mac Duff 'the Thane' ('n Toiseach) is aangestel as die bewaarder van die koninklike kasteel in Inverness. Wie is beter om die plaaslike stamme van Moray te vestig as 'n kleinseun en 'n neef van die manne wat hulle vroeër as konings wou hê? Sy nageslag, later 'Mhic an Toiseach' genoem, het in omvang en mag gegroei en het die land Petty en Breachley saam met die woud van Strathdearn in die vallei van Findhorn besit. Ondanks hul afstand, het die Mackintoshes steeds die koninklike regering in die suide lojaal ondersteun.
Die land van die wilde kat
Shaw Mac Duff se kleinseun, Shaw Mac William, het die strategies belangrike lande van Rothiemurchus in 1236 van die bisdom Moray verkry. Rothiemurchus was deel van die ou Caledoniese woud. 'N Deel daarvan het ook bestaan ​​uit die dikwels oorstroomde en baie vrugbare landerye van Strathspey. In die buurt van die strydlustige Clan Comyn, het Shaw Mac William se seun Ferquhard sy klein clan met die kragtige Mac Donald Kings van die Eilande verbind. Toe hy hierdie noordwestelike alliansie bereik het, trou hy met Mora, dogter van Angus Mhor, die Here van Islay (die Here of Koning van die Eilande). Tydens die minderheid van hul seun Angus is Clan Comyn se beslag gelê op die Mackintosh -kastele van Meickle Geddes en Rait. In 1291 trou Angus Mac Ferquhard met Eva, dogter van Dougall Dall, 6de hoof van Clan Chattan, of "Clan of the Cats". Die Chiefs van Clan Chattan kom af van Ghillechattan Mhor (ongeveer 1075), die Groot Dienaar of toegewyde van Saint Cattan, 'n afstammeling van die ou Dal Riadic -konings van Lorne. Die 'ou' Clan Chattan se oorspronklike land was ook losweg verbonde aan die Mac Donald Kings of the Isles in Glenloy en Loch Arkaig, met die belangrikste stamsentrum in Torcastle. Met hierdie huwelik is die Clan Chattan en Clan Mackintosh verweef tot 'n nog sterker en groter stamkonfederasie, nou gevange geneem deur die hoof van Mackintosh. Vanweë hul twis met die Comyns oor Rait en Meickle Geddes, het Clan Chattan die graaf van Carrick, Robert the Bruce, gesteun in sy hewige dinastiese stryd met die Rooi Comyn. Angus Mac Ferquhard was een van die graaf van Moray se hoofoffisiere in Bannockburn in 1314. Hy het ook 'n kontingent van Clan Chattan -konfederasie vir die Skotse invalle van Engeland in 1318 en 1319 opgerig.
Die kinders van die dennebos
Clan Shaw, of die Children of Shaw, stam van Shaw Mac Ghillechrist Mhic Iain, 'n agterkleinseun van Angus en Eva. Shaw, ook bekend as Sheagh Bheagh, of Little Shaw ', en Coriacalich, of' Buck-tooth ', is grootgemaak saam met sy hoofneefs en neefs op die Mackintosh-sitplek in Moigh. Gedurende Shaw se jeug is die indringende krag van die Clan Cameron gevoel toe hul Mac Millan-, Mac Gillonie- of Mac Martin -septe die ou Mackintosh -lande van Torcastle met die swaard gevat het. Hierdie lang vete het gelei tot die wipplankryery en uiteindelike Mackintosh -oorwinning in Invernahavon in 1370 of 1386, waaraan Shaw en sy vader Ghillechrist sou deelgeneem het. Shaw, (laasgenoemde Shaw Mhor), is in 1391 verkies as kaptein van Clan Chattan in die legendariese Raid of Angus. het van die Cairngorm -berge afgestam om die vrugbare vlaktes van Angus in te val, te plunder en te plunder. Net vir die plesier, om 'n punt te maak oor 'n lang-prutende kantstryd (oor 'n vrou) met die biskop van Moray, het hulle ook 'n sweep geneem na die stad Elgin en die katedraal op die pad na die fakkel gesit! Hierdie wildaanvalparty het die magte van die Balju van Angus en David Lindsay van Glenesk gelei.
Ondanks die vroeëre oorwinning van Mackintosh op Invernahavon, het die jarelange stryd met die stamme van Clan Cameron voortgegaan. Hierdie vete het die brose stabiliteit van die Hoogland so bedreig dat die graaf van Moray en Lindsay van Glenesk besluit het dat 'n gevegsverhoor die saak sal afhandel. Namens die opperhoof van Mackintosh het Shaw weer op 28 September 1396 in die North Inch naby Perth Clan Chattan gelei in die Battle of the Clans. Shaw en sy 29 krygers veg teen 30 Camerons voor houtblakers vol plaaslike burgers, Skotse adel, koning Robert III en selfs die Dauphin van Frankryk. Toe die slagting verby was, het Shaw en 10 van sy mans meer as 29 gesneuwelde Camerons gestaan. As beloning vir sy moed, leierskap en vegvermoëns, het sy dankbare neef en hoofman, Lachlan Mackintosh, Shaw die huur van die grond van Rothiemurchus gegee. Ons belangrikste stamstoel was by die ou en strategiese fort van die houtheuwel aan die Doune. Shaw is ongeveer dood. tien jaar later en word opgevolg deur sy seun Seumas, oftewel James.
In 1411 het die hoof van Mackintosh Clan Chattan grootgemaak om die Mac Donald Lord of the Isle se aanspraak op die graafskap van Ross te ondersteun. Sy hoofoffisier was Shaw se seun, James Mackintosh. Aangesien hierdie groot leër, wat hoofsaaklik bestaan ​​uit Clan Donald en sy ondersteuners en bondgenote, in die Aberdeen -kapel geplunder het, word die graaf van Mar en sy goed toegeruste magte op "Red" Harlaw op 24 Julie ontmoet. In die daaropvolgende geveg is James dood.
Met die ontydige dood van ons vierde opperhoof, het verskillende verspreide takke van Comyns, waarskynlik uit hul lokaal in Altyre, Rothiemurchus binnegeval en dit met vuur en swaard gevat. Hulle het die hout- en grondwerkfort by die Doune verbrand en die ou eilandhut by Loch an Eilean opgemaak. Gedurende hierdie tyd van twis is James se twee jong seuns na veiligheid weggeneem: die oudste seun Alasdair na sy ma se familie in die suidelike sentrale Hoogland by Strathardle, en jong Aedh noordwaarts na sy neef se kasteel in Moigh. Na meer as tien jaar se oorheersing, het die Comyns -mag uiteindelik afgeneem. Baie Comyns is verdrink omdat hul eie sluise gesaboteer is terwyl hulle probeer het om die beleërde Moigh -kasteel te oorstroom. Terwyl hulle verraderlik die Clan Chattan -hoofmanne lok om te slag tydens 'n versoeningsfees in Rait, op die teken van die swart swart kop, is die Comyns self doodgemaak deur die gewaarsku mans van Clan Chattan.
Toe die seuns van James, Alasdair en Aedh, volwassenheid bereik het, het hulle hul Mackintosh -verhoudings en Clan Chattan -vriende byeengebring en hul vader wreek in 'n wilde hinderlaag en skermutseling by Lag na Cuimenach by Loch Pityloulish, tien kilometer van Loch in Eileen. In die lig van sy sukses om die gebied van die verraderlike Cuimenach skoon te maak, het Duncan, die 11de hoof van Mackintosh, die tydelike huurooreenkoms van Rothiemurchus aan Alasdair 'Ciar' ('n Gaeliese familie bynaam vir swart of bruin) gegee. Die biskop van Moray verleen Alasdair egter die permanente eienaarskap van die grond op 4, September 1464. Hierdie eienaarskap van die belangrike hout- en Speyside -landerye is deur die Mackintosh gekant en veroorsaak 'n skeuring van tien jaar in die verhouding tussen die twee Chiefs. Hierdie gesinsgeskil is uiteindelik opgelos deur die leiding van Jakobus III in 1475. Hulle territoriale verskille is opgelos, en Alasdair Ciar, nou Thane van Rothiemurchus, het Rothiemurchus direk van die kroon af opgelos, en het by verskeie geleenthede sy neef, hoof van Mackintosh, verteenwoordig. belangrike sake wettig, feodaal en van veiligheid binne en sonder Clan Chattan.
Nadat hy sy broer gehelp het om die stamgebiede van Rothiemurchus van die usurpende Comyns terug te neem, vestig Aedh Mackintosh hom naby sy seuntjiehuis van Moigh wat Tordarroch in Strathnairn van die Mackintosh verhuur het in 1468.Hierdie noordelike tak van die Mackintosh Shaw -familie, wat op 'n belangrike, strategiese plek bokant die vloed van die rivier Nairn geleë was, het spoedig 'n kragtige stam uit eie reg geword, wat hoofsaaklik as kadetfamilie van die Mackintosh en later as verteenwoordigers van die hele Shaw -tak van die Mackintosh -familie. Die Shaws of Tordarroch het bekend geword as die Clan Aedh, of Ay.
Terwyl die oudste seun van Alasdair Ciar Iain of John 'Ciar' Mackintosh die hooflyn van Thanes van Rothiemurchus voortgesit het, was Iain se jonger broer Alasdair 'Og' die stamvader van 'n ander tak van die familie by die nabygeleë Dell. Hierdie aktiewe tak van die Rothiemurchus -familie het gou 'n kragtige stam in eie reg geword, en het spoedig hul eie septe in die nabygeleë Guislich en Kinrara na Choille gehad. Alasdair Ciar se derde seun, James, stig 'n ander tak van die gesin in Dalnavert, noord van Glenfeshie. Onder die hoof van die hooflyn by die Doune was hierdie takke baie invloedryk in plaaslike en gesinsaangeleenthede. Hul jonger broer Farquhar emigreer oor die somber pas van Lairig Ghrue en vestig hom met sy 'aansienlike besittings' in Upper Deeside. Die graafskap van Mar, wat vroeër in 1435 by die kroon geannekseer is, en Farquhar is uiteindelik tot kamerheren van Mar. Sy nageslag is later Clan Fhionnlaigh genoem, na die vyfde hoof, Finlay Mhor, wat gesterf het in die Slag van Pinkie, met die Royal Standard in 1547. Clan Farquharson het 'n noue verbond gebly met hul neefs van Mackintosh Shaw, net oor die berge in Rothiemurchus, en was deel van die groot Clan Chattan Confederation. Die Clan Farquharson was binnekort 'n mag om mee rekening te hou in die Aberdeen -stad. Iver, die jongste seun van Alasdair Ciar, het na die Skye -eiland gery. Sy nageslag, genaamd Clan Mhic Iomhair, het later na Harris, Jura, Islay en Mull in die Wes -Eilande versprei.
Terwyl die Clan Shaw -gesinne in Rothiemurchus, Strathnairn en verder saamtrek, word die opperhoof van Mackintosh in 1524 vermoor terwyl hy op die Findhorn gejag het, en sy babaseun William as hoofman agterlaat. Tot grimmigheid van die Clan Chattan Chieftains het die graaf van Moray met geweld opgetree as 'bewaarder' van klein William. Tydens die gevangenskap van die jong kaptein was sy neef Hector Mackintosh die kaptein van Clan Chattan. Ons 7de hoof, Alan Ciar Mac Iain Mackintosh, was 'n baie goeie vriend en medewerker van Hectors. Met sy Mackintosh Shaws van Rothiemurchus het hy en sy familielede by Hectors vergeldingsaanvalle op die graaf van Moray se lande aangesluit. In 1528 ondersteun Hector en Alan Ciar die graaf van Angus, berugte gevangene van die seuntjie-koning James V. As gevolg van hierdie aanvalle en van die steun van Angus, word Alan Ciar 'n boete opgelê vir sy "Verraadlike dade". In 1531 het die graaf van Moray in sy pogings om die slim Hector vas te vang, 'n aanval op die Clan Chattan -land uitgevoer en 18 Mackintoshes summier aan die balke van die Tiendehok by Tordarroch probeer hang. Vanweë sy boetes, in 1539, is Alan Ciar gedwing om die feu van Rothiemurchus aan George Gordon, seun van die graaf van Huntly, te verkoop. Alan het egter die lewenshuur van die plaas en grond van die Doune behou, wat by Alan se dood in 1542 aan sy jong seun James oorgedra is.
Op 22 Mei 1543 is 'n Clan Chattan Band by Inverness onderteken deur die meeste stamme van Cla n Chattan. As hoofman van Clan Ay, die senior sept van die Mackintosh Shaws, onderteken Angus Mac Robert van Tordarroch namens sy suidelike neef, toe 'n baba -hoofman in Rothiemurchus. Intussen het die magtige Chiefs van Clan Grant van hul kasteel by Freuchie lank begeer en beplan om die ryk Rothiemurchus -hout en vrugbare Speyside -landerye in die suide te kry. Op 14 Julie 1567 koop Iain Grant van Freuchie die Akte van Rothiemurchus van die graaf van Huntly. In Februarie twee jaar later het Lachlan Mackintosh van Mackintosh aan die Chief of Grant geskryf dat hy sy 'eie geboorteland Rothiemurchus wou terugkoop, waarvoor hy geld daarvoor het'. Sy versoeke aan Grant het geïgnoreer, die Mackintosh het toe gedreig om die tien stamme van Clan Chattan teen hom op te wek, maar sonder sukses. Die Mackintosh Shaws, die groter Clan Mackintosh en die hele Clan Chattan het inderdaad baie gedoen om die lewe vir die Grants in Rothiemurchus en elders vir byna twintig jaar lank moeilik te maak. Terwyl die Grants die Shaws met swaard en regsgeding haas en uitsit, het die Shaws en Mackintoshes vrolik teëgestaan ​​met weerheffing van beeste, af en toe aanranding en dak, graanbou en gewasverbranding.
Alhoewel die Mackintosh Shaws van Doune 'n belangrike plaaslike familie gebly het en steeds by geleentheid 'n prominente rol gespeel het in gesinsaangeleenthede, het die Tordarroch en Dell bra nches van die clan ekstra krag en invloed gekry binne en sonder Clan Mackintosh en Clan Chattan. Op 4 April 1609, as senior hoofman in die gesin, onderteken Ay of Adam Mac Bean Mac Robert vir Clan Ay en namens die Rothiemurchus -stamme in die Great Clan Chattan confederation Band of Union en Manrent by Termit.
Aan ons weskus het John Shaw van Trumpan in Skye, 4de hoofman van Clan Mhic Iomhair en 40 gewapende vriende en familielede 'n handelsskip van die eiland Lewis gevang. In 1616 is hy kort gevange geneem vir genoemde seerowery, moord en roof. Later onderteken John van Trumpan en sy broer Donald Shaw van Harlosh 'n Band of Maintenance met John Farquharson van Cloak (ook bekend as die magtige Farquharson van Invercauld) wat erkenning gee aan gemeenskaplike stamverwantskap van Mackintosh Shaw, trou en wedersydse beskerming. In 1628 sterf James Mackintosh, 8ste van Doune, en laat 'n jong seun Alan oor. Dieselfde jaar het James Mackintosh 'alias Shaw', 'n afstammeling van die hooflyn van Shaws of Dell, eerstens in Kinveachie in Rothiemurchus gewoon, en dan by Tullochgrue, net noord van Loch an Eilean. James van Tullochgrue, 'n belangrike man in Rothiemurchus, trou met 'n dogter van sy verwant Robert Farquharson van Invercauld. As gevolg van die druk van die Grants wat hul greep op die gebied vergroot, het hul seun, James 'Og' Shaw, Rothiemurchus verlaat en oor die Lairig Ghrue na die boonste Deeside geëmigreer en by sy ma's en neefs Farquharson gaan woon. Teen 1 633 woon James 'Og' op Crathienaird naby Balmoral, sy nageslag later Clan Seumas. Hierdie klein tak van Clan Shaw, wat saam met hul neefs die Farquharson Chiefs was, het uiteindelik 'n eie kragbasis gegenereer en spoedig gou noordwaarts versprei na Glengairn en Glen Avon en later suidwaarts na Glenshee en Glenisla.
So laat as 1645 het die laaste van die Chiefly -lyn van Rothiemurchus, Alan Shaw, 9de van Doune 'n verband onderteken tussen Grant of Freuchie en baie magtige Badenoch Chiefs. As bewys van sy plaaslike gesinsstatus onderteken Alan onder Mac Pherson van Cluny en twee belangrike Mackintosh Chieftains en bo die Sha w Chieftains van Dell en Dalnavert. 'N Ruk later, in 'n aanval van warmbloedige woede, onthoof Alan sy wrede stiefpa Dallas van Cantray, wat volgens die legende dat Alan se hond doodgemaak is. Alan gooi toe Dallas se kop na sy ma se voete. Aangesien Dallas redelik ongewild was, alhoewel dit nou verbied was, was die plaaslike gevoel in Alan se guns. Hy het vinnig baie familielede en vriende byeengebring wat dit geniet het om sy vyande te beroof, te stroop en te plunder, hoofsaaklik van Clan Grant. Uiteindelik is Alan gevange geneem en na Castle Grant geneem vir 'verhoor', waar hy geheimsinnig gesterf het terwyl hy 'burgerlik vermaak' was. Tot op hede protesteer die Grants (steeds in Rothiemurchus) op hul onskuld. . . (Ons weet beter! -WSEL.) In die noorde in die Clan Ay -land het Robert Shaw van Tordarroch 'n stewige toring of fortalice gebou op 'n strategiese knoppie net wes van Tordarroch House. Hy het dit ook omring deur 'n klipmuur. 'N Jakobitiese ondersteuner van die markies van Montrose, Robert en sy familielede en Strathnairn -vriende het die kamerone wat gereeld probeer het om die fort te verower, verset teen boog, pistool en vuurslot. Teen 1691, oor die Lairig - in Deeside, was kaptein Duncan "Riem Aon" Shaw, 2de van Crathienaird, kamerheer by die graaf van Mar en faktor by sy neef, Farquharson van Invercauld. As 'n besige man, het Duncan ook 'n plaaslike "Watch" van 20 mans grootgemaak, gewapen en beveel om die woonbuurt te beskerm teen veeteisende spyseniers wat uit hul lêplekke in Glenavon afstam. Duncan het later Crandard Castle in Glenisla gehuur, terwyl sy oudste seun James op Crathienaird gewoon het. James het later op Daldownie in Glengairn gewoon. Die ander seuns en kleinseuns van Duncan vestig hulle gou gemaklik in die boonste Glenshee en Glenisla. Op 19 Mei 1711 sien Alexander Shaw van Tordarroch, Duncan Shaw van Crathienaird en John Shaw van Guislich by Culloden 'n Band and Tack tussen Lachlan Mackintosh van Mackintosh en James Shaw van Dell.
Onder bevel van William Mackintosh van Borlum, het die stamme van Clan Chattan op 15, September 1715 naby die Tordarroch by Farr opgestaan ​​vir die ballingskap King James VIII. Onder leiding van Robert Shaw, die jongste van Tordarroch, met sy broer Angus as luitenant, word die Shaw -kontingent van Clan Chattan dikwels opgemerk as die mees resolute, die beste gewapende, toegeruste en gekomponeerde in die graaf van Mar se leër. Na die ineenstorting van die styging in Preston, is beide Robert en Angus wreed mishandel in die berugte Newgate -gevangenis. As gevolg van die ernstige marteling wat hom toegedien is, sterf Robert Shaw kort na sy vrylating in 1718. Angus Shaw is na die Virginia -kolonie vervoer waar hy gewoon en gewerk het as 'n "ingebore dienaar" of slaaf totdat hy deur 'n aantal Clan Chattan -here losgekoop en begenadig is. in 1722. By sy terugkeer na die Hoogland was hy gedwing om 'n eed van getrouheid te onderteken om nooit weer die wapens teen die Hanoveriese regering op te hef nie. Angus Shaw het 'n groot deel van sy volwasse lewe deurgebring om Tordarroch te vergroot en te verbeter.
Die laaste opkoms van die stamme
By die aanvang van die opkoms van 1745 vergeet Angus Shaw van Tordarroch nooit die harde lyding wat hy en sy broer in die tronk na 'die vyftien' ondergaan het nie. Lank onthou hy die pyn van vervoer en diensbaarheid in die Amerikas. Alhoewel hy baie versoek word, verbied hy Clan Ay om die wapen teen die regering op te neem. Volgens Tordarroch se voorbeeld bly die bejaarde James Shaw van Dell ook in vrede. So laat as 1750 is berig dat ... die Shaw's twee hoofmanne van dieselfde graad het, Shaw van Tordarroch in Strathnairn en Shaw van Dell in Rothiemurchus, nie een van hulle was in die wapen, maar sommige van hul manne is gestuur onder bevel van sommige here wat niks gehad het om te verloor nie. ". Maar in Deeside het die Farquharson van die broerskind van Invercauld, Francis Farquharson van Monaltrie, sy oom en Chief se wense geïgnoreer en meer as 300 Farquharsons as 'n semi-onafhanklike bataljon van Ogilvie van Airlie's Deeside Regiment opgerig. Monaltrie se bure. , neefs en vriend, *James Shaw van Crathienaird en sy seuns John en Duncan Shaw het as kapteins in die Farquharson -bataljon opgetree. as kaptein in Ogilvy van Airlie se 2de bataljon. 'n Klein tak van die Crathienaird-sept, die trotse en oorlogsagtige Shaws of Inchrory, het ook prins Charles se wapen opgeneem.
Namate die opkoms vorder, het Lady Anne Mackintosh, die dogter van Invercauld (dus uit die bloedlyn van die Clan Shaw Chiefs self), die Clan Chattan -konfederasie vir prins Charles opgerig in weerwil van haar man, die hoof van Mackintosh se lojaliteit en bied (In eerlikheid, The Mackintosh van Mackintosh was 'n offisier in Lord Louden 'Regiment en het sy eed en woord as 'n offisier en as 'n Highland Gentleman gehou. Twee van Lady Anne se vertroude luitenante was James en John Shaw van Kinrara. Begin April 1746, toe die twee opponerende magte na die Clan Chattan -land marsjeer, was Angus Shaw van Tordarroch se eed van lojaliteit aan die Hanoveriese regering naby die breekpunt. Op die bitter oggend van die 16de, met die twee leërs naby Culloden, is Angus verhinder om onder die geel vaandel van Clan Chattan te veg slegs deur die moed en gesonde verstand van sy vrou Isabel, wat sy wapens, toebehore en klere weggesteek en gesluit het en hom in 'n stewig vasgemaakte kas vasgebout.
Beide Clan Chattan en Clan Farquharson vorm saam die middelpunt en regs van prins Charles se mag by Culloden en beveel as een een deur middel van moorddadige Engelse druiweskote om 'n kortstondige wanhopige melee van klei, dirk en pistool op die Engelse regimente te bring voordat hulle op bajonette van die tweede reël. Ernstig gewond het James en John Shaw van Kinrara teruggetrek met wat oorgebly het van die verpletterde Clan Chattan. James is die dag dood. John, wat gewond is in 'n nabygeleë hut, is drie dae later summier tereggestel. Die ses Shaw van Crathienaird -beamptes van Glenshee, wat saam met Clan Farquharson aangekla het, kon ná die geveg in die rook ontsnap. Na 'n paar gevaarlike avonture het hulle 'n paar skrikwekkende maande in die land naby hul huise in Glengairn, Glenshee en Glenisla "geloer".
Toe die rook verdwyn na die slag van Culloden, het die Hanoveriese regering pogings aangewend om die Keltiese/Gaeliese stamkultuur en taal vir ewig uit die Hoogland uit te wis. Nadat baie Highlanders se huise en plase verbrand is en die meeste beeste en skape na die Laeveld en Engeland suidwaarts gery is, het die stam of militêre gees wat die mense agtergelaat het, gebreek deur 'n kombinasie van honger, pistoolskoot, geweerkolf en die bedreiging en uit verkragting, gevangenis, vervoer, hang of erger nog. Die mag van die nou verspreide Chiefs en Chieftains is beëindig deur militêre piquet en met streng wetgewing uit Londen. 'N Ander aspek van hierdie kulturele vernietiging was die uitroei van die tradisionele Highland -drag. Dit was strafbaar met die dood of gevangenisstraf om wapens, of selfs die tartan, kilt, plaid of slang te dra. Skoolkinders is gedwing om Engels te leer. Die stamstelsel is uitgeroei met 'n finaliteit wat slegs die Romeine of Normane kon bewonder. Hierdie onderdrukking is op ekonomiese skaal tot in die industriële tydperk uitgevoer met die gehate klaring. Om te oorleef, is baie gou gedwing om na die Laeveld, na Kanada, Amerika, Indië en Australië en verder te immigreer.
Alhoewel ons duisende kilometers van ons heilige stammetoetse versprei was, het ons van Clan Shaw altyd geweet waar ons vandaan kom. Baie van hierdie geheue het die hedendaagse stam te danke aan die Bards, historici en storievertellers van ouds - die Seannachaidhean. Gedurende die laat 1700's en 1800's het hulle ons geslagsregisters, geskiedenisse versamel en gekoester en ons Gaeliese taal en kultuur bevorder. Terwyl hulle dit doen, vertel en onthou hulle ons na ons geliefde lande van ouds. . . Rothiemurchus, Strathnairn, die Westelike Eilande, Deeside en Glenshee. Hulle mondelinge en gepubliseerde werke, wat die Shaw's van regoor die wêreld bymekaar gebring het, was ook 'n helder vuur van stamwarmte, troos en gesinsgemak. In 'n wêreld wat vinnig verander. Lank sal hulle name vereer word: ds William G. Shaw, Alasdair Mackintosh Shaw Mackintosh, Norman Rhymer Shaw, ons ontslape hoof, majoor "Iain" CJ Shaw van Tordarroch en sy immer talentvolle Seannachaidh Edward John Redshaw, en meer onlangs wyle St. Clair Shaw.
In 1970 erken die Hof van die Lord Lyon, koning van die wapen vir Skotland wyle majoor "Iain" Charles John Shaw van Tordarroch, die 16de hoofman van Clan Ay as die 21ste hoof van die Highland Clan, familie en naam van Shaw. By sy dood in 1978 word Iain opgevolg deur sy seun, ons 22ste kaptein, John Shaw van Tordarroch. Die hoofkwartier van die stam is in Newhall op die Black Isle in Ross, naby Inverness. Ons hoof, John Shaw van Tordarroch woon saam met die lieflike en genadige Lady Silvia op Mallorca. Hul seun en Tanist, Iain Shaw, jonger van Tordarroch woon in Noorweë.
Wyle William Iain Gordon Shaw van Easter Lair (1915-1997), die senior wapenvertegenwoordiger/hoof van die Shaws of Crathienaird en Glenshee, word met sy dood opgevolg deur sy Tanist, hierdie skrywer wat 'n toekenning van wapens in die Court of Lord behaal het Lyon King of Arms for Scotland on Beltaine, 2002.
Huidige Armigers of the Highland Clan Shaw:
John Charles Shaw van Tordarroch - 13de hoofman van Clan Ay, 22ste hoof van Clan Shaw: Newhall, Ross -shire, Skotland. Tanist is Iain Shaw, jonger van Tordarroch.
Thomas Donald MacKay Shaw, 3de Baron Craigmyle-Londen en Knoydart, Inverness-shire, Skotland. Tanist is Thomas Columba Shaw, jonger van Craigmyle.
William Shaw van Easter Lair - 12de verteenwoordiger van die Territorial House of Shaw of Easter Lair. (The Senior armiger of the Shaw of Crathienaird sept): Wester Crathienaird, Squak Mountain, Issaquah, WA. VSA. Tanist is Liam David Shaw, jonger van Easter Lair.
Iain Farqhuar Shaw - Mount Blair, Glenshee, Perthshire, Skotland. 'N Jonger geslag van die Crathieniard -sept in Glenshee, Shaw Inherited Arms en land as Tanist/erfgenaam van sy ooms: MacKenzie Smith Shaw van Achenleish en Little Forter, WS (wat in Maart 1930 wapens in Lyon Court gematrikuleer het) en William Thomas Shaw van Tenandry nr. Killiecrankie, WS (wat in Maart 1927 wapens in Lyon Court gematrikuleer het).
Tanist is William James Shaw. Beide mans staan ​​by Mount Blair, Glenshee, Perthshire.
Robert James Shaw - Tintenbar, Nieu -Suid -Wallis, Australië.
Volgens die Hof van Lord Lyon, HM King of Arms in Skotland, is alle wapens die persoonlike erfenis van bogenoemde persone en mag dit in geen enkele vorm deur iemand anders gebruik word nie. Die geskikte vorm vir 'n familielid of 'n gesinsvrou is om die helmteken van die opperhoof in 'n band en 'n gespe te dra.
Alle geskrewe inhoud onder kopiereg van William G.A. Skyf van Paasfees
Geen deel van hierdie webwerf kan in sy geheel of gedeeltelik of in verwysing of in parafrase gebruik word sonder die nodige krediet aan die outeur, of as dit in druk of op ander webwerwe gepubliseer word, sonder vooraf toestemming van die outeur nie. Tapadh Leit. WSEL
Arsenal se vergete bestuurder, Joe Shaw, wen die liga vir Arsenal. 28 April 1934.
Joseph Ebenezer Shaw - 'n naam om mee te toor, hoewel hy in werklikheid bekend gestaan ​​het as Joe Shaw.
Joe Shaw is gebore op 7 Mei 1883 (Arsenal, die voetbalfeite het 1882) en sterf in September 1963 op 80 -jarige ouderdom na 'n leeftyd van diens by Arsenal. Hy is een van die handjievol mans wat 'n gedenkplaat in die klub se distrikte benodig.
Hy het 309 ligawedstryde gespeel as agterspeler vir Woolwich Arsenal, Arsenal en Arsenal het nooit 'n doel aangeteken nie.Hy was die kaptein van Arsenal, en slegs die derde speler wat 300 wedstryde aangeteken het (die vorige twee was ook in die aanvangskant van 1910: Percy Sands en Roddy McEachrane.)
Joe Shaw het begin met Bury, waar hy gebore is, en het daarna na Accrington Stanley gegaan voordat hy in 1907 by Plumstead gekom het. dat hierdie keer in nie-liga sokker was (hulle het in 1921 teruggekeer). Bury was egter 'n eersteklas -klub wat so onlangs as 1901 op die 5de plek gekom het.
Toe Shaw kom, was Jimmy Sharp die linker agterspeler, en in sy eerste seisoen het hy 'n paar keer opgedaag toe Sharp beseer is-sy eerste wedstryd teen Preston op 28 September 1907 (verloor 0-3 weg). Maar van die begin van die daaropvolgende seisoen af ​​was Joe Shaw die eerste keuse, en speel tussen 28 en 38 wedstryde per seisoen tot 1921 - na die oorlog terug. Teen die 1921-22-seisoen was hy 37 jaar oud, maar hy het nog steeds die eerste twee wedstryde begin speel, maar die ouderdom het sy tol geëis, en daarna 'n nederlaag van 1-0 teen Manchester United op 11 Maart geëindig. , 1922, 'n paar maande kort van sy 38ste verjaardag.
Joe Shaw was dus 'n speler wat by die klub in die eerste afdeling aangesluit het, was daar met die degradasie, verhuis na Highbury en was daar vir die terugkeer na die topliga in 1919 - toe hy as kaptein aangestel is. Hy sou baie meer wedstryde gespeel het en moontlik ons ​​rekordgetal optredes gehad het, as dit nie die vier oorlogsjare was toe geen amptelike sokker gespeel is nie.
Toe hy klaar was met Arsenal (na 326 wedstryde, insluitend die FA Cup -wedstryde), word hy bestuurder van Arsenal Reserves, en met die dood van Herbert Chapman neem hy die eerste span oor vir die res van die seisoen. Toe George Allison kom, het hy teruggegaan na die reservate. Nie juis Pat Rice (heelagter, tydelike bestuurder voor Wenger) nie, maar nie ver nie.
Hy het tydens die tweede wêreldoorlog by die klub gebly en daarna assistent -bestuurder van Tom Whittaker geword, voordat hy 'n 'klubambassadeur' was. Hy tree in 1956 af na 'n ongelooflike 49 jaar wat hy vir Arsenal gewerk het - en (as ek 'n persoonlike nota kan byvoeg) is hy die eerste verbinding (buite my familie van Arsenal -ondersteuners) tussen my en Woolwich Arsenal. Ek het my eerste reise na Highbury gemaak terwyl Joe Shaw nog daar was. Swak weet ek, maar tog ...
Ek het 'n geruime tyd 'n versoekskrif aan Arsenal gedoen om 'n gedenkplaat vir hom op te sit, maar tot dusver sonder geluk. Maar ek herinner hulle soms aan die idee. Ons het immers sukses behaal met die standbeelde.
Maar ek wil nou teruggaan na Joe Shaw se grootste triomf.
Toe Herbert Chapman sterf, word Joe Shaw vir die res van die seisoen bestuurder met die duidelike verstandhouding dat die skakeling tussen Joe en die direksie George Allison sou wees.
Na die dood van Chapman het die klub 'n bietjie gewankel, een gelykop gespeel en drie van die volgende vier wedstryde verloor, maar daarna het dinge opgeduik met 'n lopie van ses oorwinnings, een nederlaag en een gelykop -uitslag. Maart. Op hierdie punt lees die tabel …
Arsenal was nou weer gelyk op punte met Huddersfield en 0.03 doele agter. Daar was eintlik nog net een doel daarin. Al wat nodig was, was dat die nuwe ondertekenaar Ted Drake aan die gang sou kom.
Die onlangse vorm was beslis by Arsenal. Arsenal het nie 'n groot aantal doele aangeteken nie (drie twee keer, twee twee keer en een vier keer), maar hulle het die punte behaal. Maar soos destyds opgemerk was, behalwe vir 'n wedstryd teen Derby, hoef hulle 'n rukkie nie een van die beste spanne te pak nie.
Dit was op die punt om te verander, want op 2 April moes Arsenal die terugkeerwedstryd met Derby speel, en op 7 April sou hulle teen Huddersfield moes speel - twee wedstryde wat volgens u die uitslag van die seisoen goed kon bepaal.
Soos die tabel hierbo toon, het Derby aan die begin van die maand teruggesak na die vierde plek nadat hy net een van die laaste nege gewen het en in werklikheid 2 van die laaste 15 gewen het, nadat hy 10 in 12 vroeër in die seisoen gewen het. Arsenal se oorwinning met 4-2 het die huidige vorm bevestig-Derby het nou geen kans op die liga gehad nie.
Cox gaan voort in die doelwit en weer neem Bowden regs van Jack oor. Drake het sy vierde wedstryd gespeel en sodoende die span aangeteken
Tot dusver het Drake drie gespeel ná sy oorplasing uit Southampton, en net een aangeteken, maar berigte het gesê dat hy die rol soek en binnekort gaan score - en inderdaad het hy nou begin met twee doele wat Bowden die ander twee behaal het.
Dieselfde dag verloor Tottenham, ook met 'n wegwedstryd, met 2-0 op Stoke. Die gevoel is bevestig dat dit nou net Arsenal en Huddersfield is.
Huddersfield het nie op 2 April (Paasmaandag) gespeel nie, maar het op Dinsdag 3 April 'n tuiswedstryd teen die nederige Liverpool gehad. Die spanne het mekaar op 30 Maart op Anfield ontmoet en met 2-2 gelykop gespeel-self 'n verrassing sedert Liverpool hul vorige wedstryd met 5-1 teen Leeds United verloor het.
Maar hulle het herstel en op die laaste dag van Maart het hulle 'n tuisoorwinning oor Derby met 4-2 behaal. Liverpool het egter baie probleme ondervind, want hulle het net twee gewen, drie gelykop gespeel en 13 wedstryde verloor. Huddersfield tuis het 13 gewen, drie gelykop gespeel en net een verloor.
As daar ooit 'n tuisbankier was (soos die swembaddens dit graag noem), was dit beslis die geval. En tog eindig dit ongelooflik op die tweede plek, Huddersfield Town 0, 19de, Liverpool 2. Dit was een van die groot ontsteltenis van die seisoen.
Voor die wedstryd was Arsenal bo -aan die puntelys met twee punte, maar met 'n doelgemiddelde van net 'n honderdtal beter as Huddersfield.
Die resultaat het nie net Arsenal se posisie bo -aan verseker nie, maar ook die doelverskil van Huddersfield.
Intussen, weg van sokker, op een van die gebeure wat natuurlik destyds nie opgemerk is nie, maar wat almal wat op 'n openbare pad was, op 3 April gepatenteer het, het Percy Shaw die padveiligheidsapparaat van die kat se oog vir die middel van (en later die kant van) paaie - met ligte wat terugskyn as motorligte na hulle wys. Hy het op 13 -jarige ouderdom as arbeider in 'n doekmeule begin werk en het die UGO in 1965 gekry.
Terug met die sokker, die resultate hierbo stel die beskou as die kampioenskapsbeslisser: Arsenal teen Huddersfield Town op 7 April 1934. 'n Oorwinning vir Arsenal sou Huddersfield vier punte agterlaat en 'n verdere afname in hul doelgemiddelde. 'N Oorwinning vir Huddersfield met net een doel op nul sou hulle met gemiddeld 0,004 doele terug na bo haal.
Maar Huddersfield het nou net een oorwinning, een nederlaag en een gelykop uitslag in die afgelope drie wedstryde. OK vir 'n middelklub, maar geen manier om die liga te wen nie. Hul wegweer was beter as die gemiddelde (ses oorwinnings, sewe gelykop wedstryde, vyf nederlae, aangesien hulle nog gespeel het op die teenaanvalstelsel wat deur Chapman ingestel is), maar dit het Arsenal hoop gegee.
Arsenal het Chapman se eerste keuse -verdediging vir die seisoen vir die eerste keer sedert Februarie op sy plek gehad: Moss, Male, Roberts, Hapgood, Hill, John en 'n sekere oortuiging het teruggekeer na die span. Drake het weer aangeteken, wat 'n positiewe gevoel van vooraf gegee het. Beasley en Bowden het nog twee gekry, en die resultaat op 7 April 1934 was Arsenal 3 Huddersfield Town 1. 55.930 volgepak Highbury om te sien dat Shaw se span 'n groot stap neem na die tweede agtereenvolgende ligatitel.
Intussen het die ander twee lede van die top -vier in ander nuus (soos hulle sê) en deur 'n vreemde toeval mekaar gespeel en die resultaat was Derby 4 Tottenham 3.
Dit het beteken dat Arsenal tot die volgende wedstryd op 14 April die absolute span was met vyf oorwinnings en een nederlaag in die laaste ses. Huddersfield en Tottenham het pas hul laaste twee wedstryde verloor, terwyl Derby twee oorwinnings, drie nederlae en 'n gelykop uitslag in die laaste ses behaal het. Arsenal en Huddersfield moes nog vyf wedstryde speel. Tottenham met net drie om te speel, was nou wiskundig nie in staat om Arsenal te vang nie.
14 April was een van die gekke dae wat op hierdie tydstip in die sokkerkalender bestaan ​​het waarin internasionale wedstryde gehou is net soos klubs probeer het om die liga te wen of om degradasie te vermy. Dit het beteken dat Frank Moss (wat sy internasionale debuut maak), Eddie Hapgood en Cliff Bastin almal uit die span was. Cliff Bastin het inderdaad vir Engeland aangeteken teen Skotland, ses jaar nadat hy sy eerste wedstryd ooit gespeel het - vir Exeter Reserves teen Bath City.
Arsenal se span vir die wedstryd teen Liverpool was dus
Hulme Bowden Drake James Beesley
Maar Arsenal was voorbereid op hierdie oomblik - almal was gereed om op te staan ​​en hul kans te waag.
Terloops ook op 14 April 1934 speel Arsenal Reserves Watford Reserves, 'n wedstryd wat as 'Toelating 7d (belasting ingesluit)' geadverteer word. Dit was minder as 'n halwe sent in 2017 se pryse en geld.
Terug met die eerste span Arsenal, met slegs ses van die manne wat die seisoen onder Herbert Chapman begin het, het Liverpool weg gespeel en met 3-2 gewen. Elders het Huddersfield Town die jaag aangehou, met die belangrikste resultate ...
Huddersfield Town 4 Newcastle United 1
Tottenham Hotspur 5 Manchester City 1
Wolverhampton Wanderers 3 Derby County 0
Dit is duidelik dat Huddersfield 'n totaal van 58 punte uit hul oorblywende wedstryde kan behaal. Arsenal het dus twee oorwinnings en 'n gelykopuitslag uit hul oorblywende vier wedstryde nodig gehad om heeltemal seker te wees van die titel.
Die eerste kans om die nodige uitslae te kry, kom op Woensdag 18 April, toe Portsmouth teen Arsenal die enigste eerste afdeling in die sportkalender was. En tot almal se verbasing het Arsenal met 1-0 verloor. Die span was dié wat die wedstryd in Liverpool gewen het, plus die vermiste internasionale spelers keer nou terug na hul klub.
Portsmouth het pas vyf agtereenvolgende nederlae gely, gevolg deur 'n oorwinning van 2-0 oor Blackburn tuis. Hulle was 15de voor die wedstryd met 'n redelike ordentlike tuisrekord van nege oorwinnings, vyf gelykop en vyf nederlae. Vir Arsenal het alles net verkeerd geloop op die dag.
Alhoewel Derby nou nie relevant is vir die bestemming van die ligatitel nie, verloor Derby weer die volgende dag met 2-0 weg teen Leicester, om hul voortgesette afname te bevestig. So was alles reg vir Saterdag 21 April. Arsenal was tuis by Sunderland, Huddersfield weg na Middlesbrough.
Lees die tabel nou voor die wedstryde
Met Middlesbrough in die 17de plek was dit duidelik dat Arsenal die moeilikste van die twee wedstryde gehad het, alhoewel hulle tuisvoordeel gehad het. Huddersfield het die wedstryd byderhand, maar was steeds afhanklik daarvan dat Arsenal sou gly. Hulle het dit pas in Portsmouth gedoen, maar Huddersfield moes dit weer gebeur.
Maar soos sokker was, het dit alles anders gegaan. Die resultate was
Birmingham City 2 Tottenham 0
Derby County 1 Aston Villa 1
Middlesbrough 3 Huddersfield Town 0
Drake en Beasley het die Arsenal -doele behaal. Drake het nie in elke wedstryd aangeteken nie, dit was waar, maar nadat hy agt gespeel het, het hy vyf aangeteken - nie sleg vir 'n speler wat op so 'n gespanne oomblik aan die einde van die seisoen ingekom het nie.
Wat hierdie dag betref, was dit in kort 'n opspraakwekkende stel resultate vanuit Arsenal se oogpunt en het niemand in twyfel getrek waarheen die kampioenskap op pad was nie.
Huddersfield moes nou al drie die oorblywende wedstryde wen, terwyl Arsenal hul laaste twee wedstryde moes verloor. Die doelgemiddelde was naby genoeg om te beteken dat Huddersfield in sulke omstandighede waarskynlik genoeg doelverbetering sou hê om die titel te neem - maar selfs dan was dit nie seker nie. Na die verlies aan Middlesbrough het niemand buite Huddersfield geglo dat dit moontlik is nie.
Op 25 April het Huddersfield hul swak hoop lewendig gehou met 'n oorwinning van 1-0 oor Everton. Hul wedstryd op Saterdag 28 April was teen die vyfde plek, Blackburn. Arsenal het eenvoudig 'n gelykopuitslag nodig gehad teen die 19de plek in Chelsea om die titel te verseker.
Chelsea het weliswaar 'n ordentlike tuisrekord gehad, maar het in sy gewone lae posisie 'n goeie tuisrekord behaal nadat hulle 12 gelykop twee gewen en ses verloor het.
Arsenal se span vir die dag was
65344 daag op vir die wedstryd en rustyd was Arsenal met 1-0 voor deur 'n doel van Alex James. Alhoewel Chelsea in die tweede helfte twee gekry het, het Bastin weer 'n telling vir Arsenal behaal en die gelykopuitslag is verseker. Met 'n wedstryd oor, was dit genoeg om Joe Shaw die kampioenskap te gee en dit twee titels in 'n ry vir Arsenal te maak. Dit was ook Charlie Jones se laaste wedstryd vir die klub. Huddersfield het Blackburn met 5-3 geklop, maar vir hulle was dit alles verby.
Daar was nog 'n wedstryd oor vir Huddersfield en Arsenal op 5 Mei. Arsenal het Sheffield United met 2-0 geklop terwyl Huddersfield Birmingham City met 3-1 verslaan het.
Buitengewoon, soos dit vandag vir ons lyk, lyk die idee om Arsenal se tweede opeenvolgende triomf te vier, die idee van Joe Shaw, die mees onwaarskynlike bestuurder in die geskiedenis van die klub, en die idee om Herbert Chapman nog 'n keer te vereer, verlore op die skare. Slegs 25 265 het vir die laaste wedstryd opgedaag.
In daardie wedstryd het nege van Chapman se gekose span vir die eerste wedstryd van die seisoen gespeel. Die twee toevoegings was Beasley, wat Chapman onderteken het en Drake, wat hy so hard gejaag het, maar wat uiteindelik deur Allison onderteken is, namens Shaw.
Passend as 'n terugblik op die verlede en op die toekoms, het Drake beide doele aangeteken. Dit het hom sewe doele gegee in die tien laaste wedstryde van die seisoen wat hy vir Arsenal gespeel het, en was sonder twyfel 'n belangrike deel van Arsenal se triomf.
Hier is 'n tabel met 'n opsomming van die April- en Mei -spele.
Op pos, is die ligaposisie van die opposisie voor die wedstryd
Pos is Arsenal se posisie na die wedstryd
AC is die gemiddelde skare vir die tuisspan gedurende die seisoen, wat 'n vergelyking bied tussen die skare op daardie dag (in die vorige kolom) en die norm wat die tuisspan verwag.
Volgens my was dit die belangrikste seisoen in die geskiedenis van Arsenal. Dat Chapman kan sterf net vier dae nadat hy heeltemal goed gelyk het, lyk ons ​​vandag onbegryplik. Dat Joe Shaw, een van die voortreflike knegte van die klub, die bestuurder moet wees wat die span kan oorneem en die span na die kampioenskap kan neem, blyk te veel binne die konteks van sy lewe, voor hierdie gebeurtenis en inderdaad daarna, soos hy het (skynbaar baie gelukkig) teruggekeer om reserwespanbestuurder te wees.
Vir my lees die seisoen soos 'n verhaalboek, 'n soort Roy of the Rovers -gebeurtenis, en die tragedie daarvan is nie net dat die seisoen amper nie deur baie ondersteuners verstaan ​​word nie, maar dat die klub self nie die werk van Joe erken nie Shaw.
Dit is die rede waarom ek my (sonder enige sukses) moet beywer vir 'n gedenkteken vir Chapman, Shaw, Allison en Whittaker-die vier mans wat in 1925 saamgewerk het en die sukses van die klub tot in die na-oorlogse era voortgesit het.
Arsenal het 23 ligawedstryde onder Joe Shaw gespeel en 'n oorwinningsyfer van 60,87%gehad, die hoogste van enige Arsenal -bestuurder wat die klub vir meer as 20 wedstryde beheer het.
Hy het in die klub se eerste twee halfeindronde van die FA Cup gespeel en was in die tweede seisoen op Highbury 'n immer teenwoordige in die Arsenal-span. Hy was klubkaptein in die na-oorlogse era en het, soos genoem, net die derde speler geword wat meer as 300 ligawedstryde vir die klub gespeel het.
Hy het by Arsenal aangegaan tot en met die tweede woordoorlog, en hoewel hy daarna 'n kort rukkie by Chelsea oorgeneem het, keer hy terug na Arsenal en word assistent -bestuurder van Tom Whittaker.
Joe tree in 1956 uit sokker en sterf in 1963 op 80 -jarige ouderdom. Hy verdien 'n groot erkenning in die Emirates -stadion.
Die volledige verhaal van Arsenal in die dertigerjare word vertel in ons reeks met die naam. Elke wedstryd, insluitend bekerwedstryde en vriendskaplike wedstryde, is ingesluit, en daar is afsonderlike artikels oor die meeste spelers en die wat nog ontbreek word gereeld bygevoeg.
U kan die indeks van al die artikels oor Arsenal se ongelooflikste dekade by Arsenal in die dertigerjare vind.
Daar is 'n indeks van al die ander reekse op die webwerf op die tuisblad van Arsenal History Society.
3 opmerkings aan Arsenal ' se vergete bestuurder Joe Shaw wen die liga vir Arsenal. 28 April 1934.
Ek is 'n toegewyde volgeling van AFC, maar het nooit geweet dat Arthur Manager die bestuurder was in die jaar wat Chapman oorlede is nie. Ek is bly om hom te help om sy waardering te ontvang, al is dit postuum.
Ek sou graag wou hê dat Joe Shaw 'n soort gedenkteken sou hê. Hy was my groot oom, my oupa aan moederskant was sy jonger broer, Walter. Ongelukkig het ek niks van hom nie, alhoewel hy verskeie kere by ons huis gekom het. Ons, ek en my susters, is destyds nie bewus van sy sukses nie. Hou aan met die goeie werk. Dankie.
Ek het Arsenal voorgestel dat daar 'n gedenkteken moet wees vir die vier groot bestuurders van die era, Chapman, Shaw, Allison en Whittaker, en hoewel die klub die idee erken het, het daar niks van gekom nie. Ek hoop om die idee weer in die nabye toekoms aan die klub te kan oordra. Baie dankie dat u kontak gemaak het.
Joseph C. Shaw Jr., oseanograaf
Joseph C. Shaw Jr., 81, van Lewes, is op Dinsdag 22 Junie 2021 vreedsaam oorlede in sy huis, omring deur familie. Hy is gebore op 6 Maart 1940 in Washington, DC, seun van wyle Joseph C. en Ruth (Jones) Shaw.
Joe het die George Washington -universiteit bygewoon en was 'n loopbaan -oseanograaf vir NOAA. Hy was 'n ywerige seëlversamelaar en modeltrein -entoesias. Joe was mal oor die strand, sy tuin en om tyd by sy kajuit in Vermont deur te bring. Met aftrede het hy tyd bestee aan die Friends of Cape Henlopen State Park. Bowenal het Joe die tyd gekoester saam met diegene wat hy die meeste waardeer het. Hy was 'n liefdevolle en toegewyde eggenoot, pa, oupa, broer en vriend wat deur almal wat hom geken het, diep gemis sal word.
Joe word oorleef deur sy geliefde vrou van 53 jaar, Judith A. Shaw, sy kinders: Matthew Shaw (Cynthia Furtado-Shaw) van Bristol, R.I., Andrew Shaw (Sei Jung Shaw) van Kuala Lumpur, Maleisië. en Erin Specht (Fritz Specht) van Martinsburg, W.Va. sy nege kleinkinders en sy susters: Kathleen Palcher van Potomac, Md., en Margaret Shaw van Sarasota, Fla.
'N Privaat gedenkdiens is deur die familie beplan. Reëlings is toevertrou aan Parsell Funeral Homes & amp Crematorium, Atkins-Lodge Chapel, Lewes.
In plaas van blomme, versoek die familie skenkings aan St.Jude Children's Research Hospital, 501 St. Jude Place, Memphis, TN 38105.
Meer oor hierdie onderwerp
Rogers koop Shaw in 'n transaksie ter waarde van $ 26 miljard, wat Kanada se twee grootste kabelverskaffers kombineer
Cogeco kan 'n silwer randjie in die Rogers-Shaw-band vind
Tom Shaw Realtors is die oudste eiendomsonderneming in St. Oorspronklik gestig in 1922, deur wyle Charles A. Shaw en Joe Francis, was dit bekend as "Shaw en Francis ". Sommige van die bekendste buurte in Clayton en Ladue is onder hul beskerming ontwikkel, waaronder Clayton Gardens, Davis Place, Lake Forest, The Moorlands en Claverach Park. Charles Shaw, die vader van Tom, het van 1933 tot 1940 as burgemeester van Clayton gedien en word daarvoor erken dat Clayton uit die Groot Depressie gekom het. Vandag dra die stad se sentrale park sy naam.
Tom Shaw het laat in die 1940's begin werk by sy pa. Teen die laat 60's het sy liefde vir perde en die begeerte na 'n stadiger pas gelei tot die weste. Die onderneming met die notering van perdeboerderye en plase het 'n belangrike fokuspunt van die onderneming geword. In die daaropvolgende jare is duisende hektaar verkoop en ontwikkel, waaronder Beacon Hill, Forest Green Estates, Cheri Acres, Westbury Manor, Village of Green Trails, Christmas Valley, Shepard Ridge, Deepwoods en talle ander.
Teen die vroeë 1970's was Tom Shaw Realtors stewig gevestig in West St. Louis County. Dit is toe dat Charles (Chuck) DeWitt as vise-president aangesluit het. Saam het Tom en Chuck die neiging om baie groot perseelontwikkelings te koop, verkoop en te ontwikkel, voortgesit, waaronder Shiloh, Thunder Mountain, Thunder Valley, Whitsetts Fork en Babler Forest. .
Die derde generasie het in die laat 70's en vroeë 80's gekom. Tom 's se kinders, Tom Jr., John, Cathy en Chuck 's se seun, Chip het aangesluit tydens die hoogtepunt van die 80 's resessie. Dit was hard geveg, maar 'n uitstekende leerervaring vir hulle almal. Met harde werk en deursettingsvermoë het hulle kundig geword in bemarking en goed ingelig oor finansiering in die eiendomsbedryf. Dertig jaar later is almal ervare, suksesvolle makelaars.
In die 1990's het Tom Shaw Realtors weer 'n resessie beleef en die "Great Flood " van Chesterfield Valley. Die onderneming het deurgedring en het 'n geweldige groei en ongekende styging in eiendomswaardes beleef. Terwyl ons ons Chesterfield -wortels behou het, verhuis Tom Sr. en Tom, Jr. na Western St. Charles County, en hulle het talle eiendomme in New Melle, Defiance en Augusta, sowel as Warren en Lincoln Counties gelys en verkoop.
Onder leiding van Cathy het ons ons woonhuisafdeling weer gevestig, van die boog tot by die Missouri-rivier en verder. Of dit nuut of bestaande is, ons verkoop huise in die hele streek. Nou, die seuns van John ', Matthew en Patrick, is die vierde generasie wat by Tom Shaw Realtors verkoop word. Hul sterk begrip van die tegnologiese vereistes van die 21ste eeu verseker maksimum blootstelling vir genoteerde eiendomme.
Lede van Tom Shaw Realtors het in baie openbare poste gedien, wat wissel van president van die St Louis County Real Estate Board, president van die Mortgage Bankers Association, president van Chambers of Commerce en talle ander burgerlike voorsitterskappe. Ons waardeer en ondersteun werklik die gemeenskappe waarin ons leef, deur 'n verskeidenheid pogings.
Ons is opreg van mening dat ons almal kan help wat verhuising nodig het, of ons nou 'n huis, 'n boerdery, 'n oppervlakte, 'n pakhuis of 'n fabriek koop of verkoop. Dankie dat u ons webwerf besoek het.
George Bernard Shaw bedank
Op 5 Julie 1880 verlaat George Bernard Shaw (23) sy werk by die Edison Telephone Company om te kan skryf.
Shaw is gebore in Dublin, Ierland, en het op 14 -jarige ouderdom die skool verlaat om by 'n landagent se kantoor te werk. In 1876 het hy opgehou en na Londen verhuis, waar sy ma, 'n musiekonderwyser, hom gevestig het. Hy het verskillende werk gedoen terwyl hy toneelstukke wou skryf. Hy begin boekresensies en kuns- en musiekkritiek publiseer in 1885. Intussen word hy 'n toegewyde hervormer en 'n aktiewe krag in die nuutgestigte Fabian Society, 'n groep middelklas-sosialiste.
Sy eerste toneelstuk, Wewenaars ' Huis, is in 1892 vervaardig. Sy tweede toneelstuk, Mev. Warren se beroep, is in Brittanje verbied vanweë sy eerlike hantering van prostitusie. In 1905, toe die toneelstuk in die VSA opgevoer is, het die polisie dit ná een opvoering gesluit en die akteurs en vervaardigers in die tronk gestop. Die howe het spoedig beslis dat die vertoning weer kan oopmaak. Alhoewel sommige privaat produksies gehou is, was die vertoning eers in 1926 wettig in Brittanje opgevoer.
Shaw het die teaterkritikus vir die Saterdag Resensie in 1895, en sy resensies gedurende die volgende paar jaar het die ontwikkeling van drama help vorm. In 1898 publiseer hy Speel aangenaam en onaangenaam, wat bevat het Arms en die man, The Man of Destiny en ander dramas. In 1904, Man en Superman vervaardig is.
In sy werk ondersteun Shaw sosialisme en ontken hy die misbruik van kapitalisme, die agteruitgang van vroue en die bose gevolge van armoede, geweld en oorlog. Sy skryfwerk was gevul met humor, humor en sprankel, sowel as reformistiese boodskappe en sy spel Pygmalion, vervaardig in 1912, het later die treffermusiek en film geword My Fair Lady.
Niemand onthou wie Alexander die Grote opgevolg het, of wie die volgende Khan was, na Genghis nie. Joe Shaw het die gevoel geken: toe hy in Julie 1973 aangesluit het om Chesterfield te bestuur, word sy taak al hoe moeiliker gemaak deur in die skoene van die groot Jim McGuigan te moet tree.
Joe het 'n loopbaan van 18 jaar op Bramall Lane voltooi met 'n rekord van 629 ligawedstryde. Hy het die afrigters van die Blades begin afrig toe hy afgetree het, maar het in 1967 by York City begin bestuur. redes. Sy vrou het 'n wolwinkel in Sheffield gehad en die egpaar kon dit nie verkoop voordat hulle na York verhuis het nie.
Voordat Joe teruggekeer het na die klubbestuur in Chesterfield, het Joe as speurder vir die Blades en Fulham gewerk. Hierdie ervaring het gelei tot die werwing van goeie spelers in Ken Burton en die ervare Eric Winstanley. Sy eerste seisoen, met die rugkant van McGuigan se span, was 'n sukses, hoewel die verkoop van Jim Brown aan Sheffield United op die sperdatum van die oordrag daartoe gelei het dat ontnugterde ondersteuners op 'n vermoedelike gebrek aan ambisie dui, aangesien drie nederlae teen April 'n kans op promosie doodgemaak het.
1974-5 was 'n strydhek wat onder 4 000 gedaal het en onrus het gegroei onder spelers en ondersteuners. Dieselfde vraag oor ordentlike salarisse wat tot die bedanking van McGuigan gelei het, was nog steeds nie opgelos nie, en Ray McHale en Kenny Tiler was prominent onder die spelers wat 'aangegaan' is nadat hulle met hul ongelukkigheid in die openbaar was. Baie van die ondersteuners se klagtes is egter voor die voete van 'n antidiluviaanse bord gelê, en Shaw is streng kritiek oor die swak vertoning van die span ontsien. Shaw het oorgeskakel na 'n 4-4-2-formasie met Malcolm Darling in die middel-voorspeler, 'n bod van Watford van £ 50,000 vir Ernie Moss van die hand gewys en 'n herlewing het die span van die onderste tot die 14de plek gebring, en Shaw het 'n tweede toekenning van die Bestuurder van die Maand gekry in die proses.
Shaw het Rod Fern in die somer van 1975 na die klub gebring, maar die seisoen van '75 -6 het weer 'n teenstrydigheid veroorsaak omdat die geduld van die ondersteuners minder geword het. Die moraal van die spelers het verminder. Die bestuurder het ekstra opleiding probeer en dreig om spelers te laat val, maar die gebrek aan diepte het hierdie dreigemente met 'n hol ring gelaat. Die verkoop van Ernie Moss het dinge in die wiele gery. Shaw het 'n aanbod van £ 30,000 van Peterborough vir die aanvaller aanvaar, wat diep onrus op die terrasse veroorsaak het, terwyl hy die nuwe ondertekenaar Steve Cammack bekendgestel het met die woorde "As hierdie seun 'n paar doele behaal, sal die publiek spoedig van Ernie Moss vergeet." Cammack was 'n goeie speler, maar enige debat oor die relatiewe verdienste van die twee het verlore geraak na Shaw se skynbaar afwysende opmerkings oor Ernie.
In die somer van 1976 het die laaste van die 69-70-kampioenskapspan voortgegaan, toe Albert Holmes dit 'n dag noem. Gerry Clarke, wat al lank diens doen, het 22 jaar as speler en afrigter aangegee, maar het van vakansie teruggekeer om in 'n onderhoud van drie minute met Shaw te hoor dat hy nie meer werk het nie. Aanhangers wat die waarde van lojaliteit verstaan, was ontsteld dat 'n ander Spireite -held so maklik ontslaan kon word.
Hoewel die openingswedstryde van '76 -7 die span in die middel van die tafel beleef het, is sewe spelers in die eerste vier wedstryde vir onenigheid bespreek. Dit was duidelik dat iets onder die oppervlak nie reg was nie. Op Saterdag, 11 September, het Wrexham na Saltergate gekom en 'n 6-0 nederlaag opgelewer, die slegste klub tuis vir 41 jaar. Die geregtelike doodsondersoek het 'n halfuur lank voortgegaan, en twee dinge het duidelik geword: die spelers het nie selfvertroue nie, veral in tuiswedstryde, en Shaw kon hulle nie motiveer om beter te doen nie. Die daaropvolgende Saterdag het 'n nederlaag met 4-1 op Hillsborough Chesterfield na 'n degradasieplek gedruk en Woensdag, 22 September, het Shaw bedank. Peter Swan, wat Matlock na die FA Trophy -eindstryd geneem het, is as gunsteling aangewys om oor te neem.
Joe Shaw het nie weer 'n senior afspraak in sokker geneem nie. Dieselfde mededingingsvoorsprong wat hom so 'n uitstekende speler gemaak het, het veroorsaak dat hy te veel van sy spelers verwag het, en te maklik tot frustrasie gelei het toe hulle nie gelewer het nie. 'N Reeks bestuurders wat in dieselfde strik getrap het, sal waarskynlik van hier na Bramall Lane strek, daarom moet ons hom nie hard daarvoor oordeel nie. Alhoewel hy nie heeltemal gesny was vir mensebestuur nie, het hy 'n goeie oog vir 'n speler gehad, maar sy volgende werk nadat Chesterfield as verkoopsdirekteur vir Bakewell Bodyworks Ltd. was, het Joe na Sheffield afgetree en is daar op 18 November 2007 oorlede.
Die Cincinnati Reds het gisteraand in die agtste beurt gereën, alhoewel u waarskynlik die skeidsregter met die stelling kon verras. Dit het gelyk asof hulle net die partytjie wou aanhou. 'N Vinnige blik op 'n paar Youtube -video's wys hoe die gode alles behalwe die wasbak op die veld gooi in 'n poging om die omps hulle koppe uit hul eggokamers te laat trek. Ek het selfs 'n paar silwerware sien vlieg.
Dit is nie sokker nie, hoor. Dit is nie rugby nie. Dit is bofbal. Ons hanteer nie ligte lentereën hier nie. Nee Meneer. Dit beledig ons sensitiewe gevoelens.
Maar in werklikheid sou u wou opstaan ​​teen 'n professionele chuck-flinger in die groot liga, wat projektiele teen 100 km / h in u rigting kan gooi as die chuck-flinger sê dat die reën so erg is dat hy nie kan vashou nie die bal?
Ek sou eerder in die middel van die NFL-wedstryd in die middel van November 'n moddergat op die bodem van 'n modderput wees, waar die opwindendste reën en reënbuie die opwindendste is. Ten minste daar kan u handseine maak by die lynman van £ 350 wat tans u borsholte vergruis terwyl u helm met water gevul word. Die dood is geen verrassing in hierdie scenario nie. En wie weet? Miskien beweeg die ou en laat u weer die dobbelsteen gooi tydens die volgende toneelstuk? Gebeur heeltyd.
'N Kruik verloor beheer oor sy vinnige bal in die reën, en u kan drie dae later in die hospitaal wakker word deur u beste nabootsing van Dan Crenshaw te doen. 'N Permanente een. Al wat u dan oor het, is 'n loopbaan in seerowery of politiek (maar ek herhaal myself), en watter pret is dit?
Die spel hervat vanaand, en laat ons hoop dat die gode ander dinge gevind het waarmee hulle hul aandag kan aflei.
Besluitwetenskap Ain 't Presiese wetenskap – 'n TEDx Talk
Hey almal. Die TED -toespraak van Januarie is hier. Hierdie een was 'n lang, vreemde reis om van idee na die verhoog te bring. Mayhap I 'll gaan in op 'n stadium. Tot dan: kyk gerus en laat weet my wat u dink!
'N Gewilde Christelike skrywer en spreker het onlangs die volgende op sy Twitter- en Facebook -bladsye geplaas.
Ek was van mening dat ons 'n gevaarlike en ontmenslikende stap neem as ons na mense wat anders as ons dink, as 'n soort siekte begin verwys.
Dit is konserwatiewe (nie liberale) Christene wat nie ingeënt word nie, alhoewel baie nie-konserwatiewes teen inenting besluit het. Hulle maak nie 'n persoonlike keuse nie (ek het gedink "my liggaam, my keuse" is 'n gewilde slagspreuk aan die linkerkant?). Hulle weier irrasioneel om te doen wat ALMAL (wat soos hy dink) reeds getoon het 'n regverdige en regverdige daad is!
Trouens, hul gedrag in die verlede het oplewing veroorsaak! Dit is die rede waarom u u kleinkinders al 'n jaar lank nie gesien het nie! Dit is hul skuld dat jy nie kan gaan eet nie! Hulle versprei aktief vrees en verkeerde inligting! Dit is 'n heeltemal nuwe en gevaarlike pandemie!
Hy sê nie reguit dat konserwatiewe Christene self 'n siekte is nie. Maar dit word sterk geïmpliseer, en hoe ver is die sprong van die etikettering van 'n groep mense met wie u nie saamstem nie as aktiewe verspreiders van vrees en verkeerde inligting tot dinge soos "ons moet hierdie insekte stop ... op enige manier wat nodig is."
Hy beskuldig mense van gevaarlike retoriek sonder bewyse, maar is besig met ontmenslikende retoriek sonder 'n tweede gedagte.
Die geskiedenis is vol magtige mense wat propagandistiese taktieke soos hierdie gebruik om dit te regverdig om gruwelike dinge te doen aan mense wat hulle haat. In plaas daarvan om in gesprek te tree en te probeer verstaan, pas hulle die ANDER by toenemend gevaarlike ideologieë en skreeu. Uiteindelik val iemand aan. Iemand val altyd aan. Dit is 'n speelboek so oud soos die tyd self.
Die gesprek op sy Facebook -blad het nie goed afgeloop nie. Hy het my beskuldig dat ek nie omgee vir die COVID-pandemie nie, dat ek samesweringsteorieë geïgnoreer het, dat ek 'n anti-vaxxer en 'n anti-wetenskaplike idioot was. Dit is niks waar nie, maar dit maak nie saak nie. Die mense wat betrokke is by ontmenslikende taal stel nie belang in dialoog nie. Punt, Shriek, aanval. Dit is al wat hulle weet.
Sy aanhangers was dieselfde. Talle ongegronde beskuldigings. Naam roep. Persoonlike aanvalle. Geen stof nie. Ek is nie 'n mens vir hulle nie. Ek is 'n siekte. En as u anders dink, is u ook 'n siekte.
Om eerlik te wees, bestaan ​​hierdie soort aktiwiteite in alle ideologieë, regoor die politieke en geestelike spektrum. Dit is nie net 'n liberale of konserwatiewe ding, 'n Christelike ding of 'n ateïstiese ding nie. Dit is 'n menslike ding. Dit is almal, ons almal.
My kommentaar is uiteindelik uitgevee. Kort daarna was daar 'n opmerking van The Man self, waarin gesê word dat alle kommentare teen vaxxer uitgevee word omdat die mense gevaarlik is en gestaak moet word.
En ek veronderstel dat dit baie min saak maak dat ek hierdie opmerking gelees het kort nadat ek na die openinge gekyk het om 'n entstof by enige van die plaaslike sentrums te kry (ek kon niks vind nie. Florida doen goeie werk, maar ons het baie mense hier) . Hierdie mense is vinnig om te oordeel, en vind vinnig fout. Hulle skryf hul etikette in ink en heroorweeg dit selde.
Ek dink die bespreking van inentings en werklike redes waarom sommige mense verkies om te doen en sommige mense verkies om dit nie te doen nie. Maar ons kan nie daar kom as mense soos Matthew Paul Turner hul koppe so ver in hul eie eggokamers laat stoot nie, hulle kan nie dink dat mense wat anders dink as hulle nie goggas is wat uitgeroei moet word of siektes wat gestop moet word nie .
Ons gaan op 'n gevaarlike pad as ons dit word.
Guy #1: Wat doen ons vir middagete?
Guy #1: Eintlik het ek daaraan gedink om 'n slaai te kry.
Guy #1: Ek het die afgelope tyd baie gewig opgetel. Ek moet dit terugbel.
Guy #2: Ek is jammer. Ek is jammer. Jy's reg. Ek bedoel, jy lyk asof jy 'n skaap ingesluk het.
Guy #3: Reg. Dit is asof jy die omgekeerde Captain America Serum geneem het.
Guy #2: Ons moet seker kyk of ons 'n hyskraan na u huis kan stuur sodat u van kamer tot kamer kan rondbeweeg.
Guy #3: Maar een van die versterkte hyskrane wat hulle gebruik om groot klippe bo -op geboue op te lig.
Guy #2: Waarom wil iemand 'n rots bo -op 'n gebou hê?
Guy #3: Hierdie man sou. Hy het dit waarskynlik probeer eet.
Guy #1: Goed. Ons gaan na Chipotle.
Kersvader is hier en 'n gratis kersverhaal deur Kersvader (ook bekend as Joe Courtemanche)
Ons het die einde van nog 'n Holiday Explode-A-Ganza met die Fondue Writers Club AND Bar & amp Grille EN Laudromat bereik. Wat 'n beter manier om hierdie een te poets as om af te sluit met 'n verhaal van Santa Claus self, Joseph Courtemanche.
Hier is 'n wonderlike verhaal oor gemeenskappe en die Gees van Kersfees. Dit heet " Santa Claus is Here "
Terwyl u besig is, kyk gerus na ons nuwe boek met kortverhale. Dit word https://commotioninthepews.com/ genoem. Hy het 'n paar boeke te koop op sy Amazon Author Page sowel as op Audible.
Dankie dat u na ons verhale gekyk het. Ons het ook 'n paar Halloween- en dankseggingsverhale, as u belangstel. Dit was 'n wilde rit hierdie jaar. Ons hoop julle het pret gehad. Ons weet ons het dit gedoen. Geseënde Kersfees almal. Geniet dit, bly gesond en moenie iets breek nie.
Christmas Fair – A Free Christmas Story van Kathy Kexel
As Kathy Kexel 'n bofbalspeler was, sou sy Ted Williams gewees het. Sy sou Hank Aaron wees. Sy sou Joey Votto wees. Elke keer as sy (letterlik gesproke) na die bord stap, gebeur daar iets opwindends.
Kathy's kry vandag 'n nuwe storie. Dit bel "Christmas Fair, " en daar is baie Duitse woorde in. Dit is goed vir my, want ek het grootgeword in 'n stad met baie Duitse wortels. Alles drink en eet, dans en musiek. Geen fascisme nie.
Kyk na die verhaal van Kathy en kyk of u nie dieselfde soort Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz kan vind wat ek gevoel het toe ek dit gelees het nie.
Terwyl u besig is, kyk gerus na ons nuwe boek met kortverhale. Dit word https://kathykexel.wordpress.com genoem.Sy het ook 'n paar boeke te koop by sy Amazon Author Page.
Dankie dat u na ons verhale gekyk het. Ons het ook 'n paar Halloween- en dankseggingsverhale, as u belangstel. Kersvader, sy eie, sluit ons môre af met die laaste Kersverhaal. Sien jou dan. Soos altyd ... Om pret te hê, bly gesond en moet asseblief niks breek nie.
The Spirit of Christmas – A Free Christmas Story van Rob Cely
Rob Cely het die vermoë om boeiende verhale te skep waarmee jy meer wil hê. Vandag bring hy dit terug na alles waaroor dit gaan met sy Kersfeesverhaal, The Christmas Spirit,
Dankie dat u saam met ons gekuier het! Terwyl u besig is, kyk gerus na ons nuwe boek met kortverhale. Dit word ook Halloween- en dankseggingsverhale genoem, as u belangstel. Die uwe is môre by ons vir nog 'n Kersverhaal. Sien jou dan. Soos altyd ... Om pret te hê, bly gesond en moet asseblief niks breek nie.
Of Love and Lunchboxes – A Free Christmas Story deur Paul Bennett
Paul Bennett skryf verhale soos jy in die winter op 'n stoep sit en aan warm kakao drink en aan die verlede herinner terwyl jy na die sneeu kyk. Sy Kersverhaal, vandag is nie anders nie.
Terwyl u besig is, kyk gerus na ons nuwe boek met kortverhale. Dit word https://afallofsparrows.blogspot.com genoem. Hy het ook 'n paar boeke te koop by sy Amazon Author Page.
Dankie dat u na ons verhale gekyk het. Ons het ook 'n paar Halloween- en dankseggingsverhale, as u belangstel. Kathy Kexel is môre by ons vir nog 'n Kersverhaal. Sien jou dan. Soos altyd ... Om pret te hê, bly gesond en moet asseblief niks breek nie.
Charlie Miller haat Kersfees – 'n gratis kortverhaal van Joe Shaw
Na my Thanksgiving -verhaal het mense begin vra of daar iets fout is met my.
Die antwoord is "Ja. Daar is baie fout met my. " Maar dit is nie hier of daar nie.
Mense was bekommerd dat ek nie in staat is om 'n verhaal te skryf waar niemand sterf en niks uiters tragies gebeur nie. Ek weet nie. Ons sal moet sien. Hier is my Kersverhaal:
Charlie Miller haat Kersfees
Charlie Miller het Kersfees gehaat. Elke kind by die William Howard Taft Middle school was mal oor Kersfees. Dit was hul gunsteling vakansie. Maar nie Charlie Miller nie. Charlie Miller het Kersfees gehaat.
Dit was so sedert hy 'n klein kind was. Destyds werk sy ouers albei op 'n tweede skof, sodat hy die grootste deel van sy Kersaand alleen in sy kamer deurgebring het, na tekenprente gekyk en te veel lekkergoed geëet het. Net soos hy elke aand gedoen het.
Selfs in die jare toe sy ouers dit reggekry het, het dit sleg gegaan. Daar was die jaar toe 'n waterpyp bars, wat die sitkamer oorstroom, die vloer, al die geskenke vernietig en die afslag -valse kersboom wat sy ouers die vorige Januarie by die McAlpin -winkelsentrum gekoop het.
'Hulle het hulle feitlik weggegee!' Charlie se pa het gesê toe hy met net een, maar vyf valse bome by die huis kom. 'Ek kan dit volgende jaar verkoop en geld verdien.' Charlie moes van die grootste deel van sy Lego -versameling ontslae raak om plek te maak vir die bome, waarvan die meeste uiteindelik teen Thanksgiving verkoop is.
Dan was daar die jaar waarin Charlie se tantes, ooms en neefs na Tampa gery het om vir ouma Joan te gaan kuier.
"Ek wil nie gaan nie!" Charlie gesê. 'Ek kan nie saam met my vriende kuier nie, Florida is te warm, en wie sit kersliggies op palmbome? Dit is net vreemd. "
'Dit is ouma Joan se laaste Kersfees,' het sy ma gesê. 'En in elk geval, sou u nie op Kersdag in die see wou gaan swem nie?'
'En al die sand in my broek kry? Glad nie!"
Hulle het in elk geval gegaan. Natuurlik het hulle dit gedoen. Hulle kon nie net op Kersdag na die strand gaan nie, en dit het die hele tyd gereën, maar Charlie moes op sy ouma se bruin, lieflike sitplek slaap.
'Dinge lyk asof dit reguit uit 'n velvlek kom,' het Charlie se oom gesê. Charlie het nie geweet wat dit beteken nie, maar hy was te moeg om te vra omdat hy vier dae lank nie geslaap het nie.
Die ergste Kersfees was egter die jaar toe sy ma hom oortuig het om deel te wees van die jaarlikse toneelstuk van Forrest Par Baptist Church. Charlie wou 'n nuwe fiets hê, en sy ma het gesê dat sy dit sou kry solank hy die rol van Gabriel speel.
'Staan op 'n verhoog. Sê 'n paar reëls. En BOEM! Gratis fiets! " Sê Charlie vir homself. "Baie maklik."
Op 'n Oukersaand trek Charlie sy wit toga aan en staan ​​saam met die res van die "akteurs" agter die verhoog. Toe dit sy oomblik was, stap hy die lig in om sy reëls te sê.
Wat Charlie veronderstel was om te sê, was: "Sy naam is Jesus Christus: die redder van die hele mensdom."
Wat Charlie eintlik gesê het, was: "Sy naam sal wees ... Fudge, ek het my gedagte vergeet."
Slegs Charlie het nie 'Fudge' gesê nie.
'N Golf van skok en ongeloof trek deur die gehoor. Ouers het hul kinders se ore toegemaak. Die blouharige agtjariges glimlag van agter af. 'N Oudere man in die tweede ry bars uit van die lag, en stop toe weer nadat sy vrou hom met haar beursie geslaan het.
Twee dinge het daardie aand nooit weer gebeur nie. Eerstens: die toneelstuk het nooit weer begin nie. Dit sou trouens etlike jare neem voordat die kerkouderlinge dit sou toelaat.
Die tweede: Charlie Miller is nooit weer in die Forrest Park Baptist Church verwelkom nie.
Dit was goed met hom, want hy was al op die heining oor die hele Kersfees -ding. Dit het dit net vir hom versterk.
Van toe af het Charlie se haat teenoor Kersfees groot geword.
Eerstens was dit net Kersliedere. Charlie het teruggekeer vir elkeen van hulle.
'As dit veronderstel is om 'n stil nag te wees, hoekom hoor ek u sing?' En. 'Wie wil in 'n oop perd met 'n perd ry? Die perde stink en dit is koud buite. " En. 'Waarom voel hierdie' Twelve Days of Christmas' -liedjie na 'n paar maande?
'As ek nog 'n keer' iemand 'VYF GOLDEN RINGS' hoor skree, sal ek dit net verloor, 'het Charlie gesê.
Trouens, op die oomblik dat Kersfees sy lelike kop begin opsteek het - vroeër en vroeër elke jaar, volgens Charlie se skatting - sou Charlie hard vra: 'Waarom hou Kersvader sy vet boude in ander vakansiedae? Hy het die hele Desembermaand. Waarom moet hy Thanksgiving, Halloween, The Fourth of July oorneem? Dit hou aan, ons kan hom net sowel tydens 'n halfskouvertoning in 'n valskerm laat valskerm en die hele gemors weer begin.
Ja. Charlie Miller het Kersfees gehaat. Charlie Miller het Kersfees baie gehaat.
Maar hierdie jaar, die jaar waarin Charlie Millr veertien geword het, was die ergste op die rekord, en dit het niks te doen met Kersvader of geskenke of Kersliedere nie. Vanjaar het Charlie Miller Kersfees gehaat weens Emily Campbell.
Meer spesifiek, Charlie het Kersfees gehaat oor wat sy vriende oor hom en Emily Campbell gesê het.
Charlie het in September saam met sy vriende na die tuiskomsdans gegaan. Aan die begin kuier hulle saam in 'n hoek en dans en maak grappies oor hoe hul skoolhoof, dr. Rivera, soos 'n seekoei lyk. Maar toe die DJ die eerste stadige liedjie van die aand opbring en die dansvloer skei met seuns aan die een kant en meisies aan die ander kant, stap Charlie in 'n oomblik van skaars moed oor die dansvloer en vra Emily Campbell om te dans.
Sy het ja gesê, en hulle dans stadig in die middel van die vloer deur drie hele liedjies terwyl elke ander kind op die William Howard Taft Middle school jaloers en ongeloof aanskou.
Hulle was daarna amptelik 'n item, of hulle wou wees of nie. Dit het natuurlik beteken dat die vriende van Charlie Miller hom konstant opgejaag het.
"Het jy haar al gesoen?" het hulle gevra.
'Wel, as ek u was, sou ek bang wees,' het een van sy vriende gesê. 'My broer het een keer saam met hierdie meisie uitgegaan. Hy het aan die einde van die nag ingegaan om haar te soen, en hy het gesê dit ruik na aartappelskyfies met sout en asyn en vrot kaas. "
'Hy het aangehou. Moes op daardie stadium. Dit sou onbeskof gewees het om dit nie te doen nie. "
'Ek is seker dit sal nie so erg wees nie, Charlie,' het 'n ander kind gesê. 'Steek net u tong in haar mond die volgende keer as u haar sien. Kyk hoe dit gaan. "
Dit was dieselfde ding elke keer as Charlie en Emily êrens heen gegaan het of iets gedoen het.
Na 'n afspraak in die flieks: "Het jy haar gesoen?"
Nadat sy saam met Emily gaan kyk het hoe haar ouer suster se kollege speel: 'Kom! Soen haar!"
Toe Charlie haar huis toe stap van die skool af net voor die Thanksgiving -pouse: "Ernstig, ou. Steek die tong in haar mond as sy nie kyk nie. Sy sal daarvan hou. Vertrou my."
Charlie wou haar soen, maar hy het nooit regtig kans gesien nie. Byna elke keer as hulle iewers heen gegaan het, was dit met ander mense. Die een keer dat hy haar na die flieks geneem het, het die pa van Emily daarop aangedring om saam te gaan. Hy sit twee rye agteroor, en Charlie voel hoe hy die heeltyd dolke in sy kop kyk.
Anders as dit, was hulle gewoonlik saam met familie of vriende. Die laaste ding wat Charlie wou gehad het, was dat hy uiteindelik senuweeagtig was om haar te probeer soen, net om een ​​van sy vriende te laat onderbreek om te sê: "Dooooood. Te lank! "
Die waarheid was egter dat Charlie Miller ook 'n bietjie bang was. Hy het nog nooit 'n meisie gesoen nie. Wat sou sy sê as hy dit verkeerd gedoen het? Hy was die man in die verhouding, het Charlie vir homself gesê. Hy was veronderstel om hierdie dinge te weet.
Maar hy het nie. Dit het hom bang gemaak.
Toe Emily hom vra om saam met haar gesin te gaan eet vir Oukersaand, het Charlie gehoop dat sy ouers nog 'n reis na Tampa sou maak om vir ouma Joan te gaan kuier - wat nog steeds nie al die jare later gesterf het nie. Hulle moes hul gewone werkskofte kry. Hy het probeer om een ​​van sy vriende iets te laat beplan, maar hulle het niks daarvan gehad nie. Hy het sy vriende by Forrest Park Baptist gevra of hy dalk hierdie jaar na die toneelstuk kan kom.
"Absoluut nie!" hulle het gesê. Charlie aanvaar dus teësinnig die uitnodiging van Emily.
Charlie se vriende het hom gaan sit vir 'n praatjie.
"Kyk, ou. Dis nou of nooit. Jy moet dit doen. U het nie 'n keuse nie. "
'Reg, Charlie. Dit is maande. Mense begin vrae vra. "
"Who?" Vra Charlie. "En watter vrae?"
"Toemaar. U moet fokus. Dit is die vierde kwartaal, jou span is met drie lopies onder, en die skootklok raak op. Maar die doelwagter het 'n oop net gelos. Al wat u hoef te doen is om die puck oor die ys te gly! "
'Fokus,' het hulle gesê. "Voltooi die missie."
'Goed,' het Charlie gesê en hom bedink met die idee wat ook al tydens hierdie Kersete gebeur het, dit gaan erg wees, want Kersfees is sleg en Charlie haat dit. "Ek sal dit doen."
Die aand van die Kersete kom. Toe Charlie se pa hom daarheen ry, het hy sy oë toegemaak en besluit.
'Vanaand is die nag,' het hy vir homself gesê. 'Ons vind 'n oomblik alleen, selfs al het ons van haar pa. Ek sal haar soen, klaarmaak, en dan kom al hierdie waansin tot 'n einde. "
Emily het die deur oopgemaak om hom te groet en byna dertig lede van die Campbell -gesin het hom eendragtig begroet.
"Geseënde Kersfees, Charlie!" hulle het gesê.
'Ek haat Kersfees,' sê Charlie en stap op die terrein.
Dit was so aaklig as wat Charlie verwag het. Daar was liedjies en Kersverhale, klein kindertjies wat rondloop en speelgoed gooi, en ou manne praat oor politiek en werk terwyl hulle te veel wyn drink. Dit alles het Charlie hoofpyn gegee.
Net voor ete het Emily se tante Delia 'n boks uitgehaal en 'n aankondiging gemaak. Sy het 'n skatkis van Kersfees -truie in die afslagblik by WalMart gevind, en sy het een vir almal saamgebring. Charlie's het 'n rendier laat dans met 'n nar wat op die voorkant van syne gelyk het. Hulle het foto's geneem en dit onmiddellik op sosiale media geplaas en almal daar, insluitend Charlie, gemerk.
'Ek kan nie wag dat dit volgende jaar verskyn nie,' het Charlie gesê.
Om hom in die rendier- en hans trui te sien laat Emily lag. Dit het Charlie ook net 'n bietjie laat glimlag.
'Wil u 'n oomblik hier wegkom?' sy het gevra.
Sy vat sy hand en lei hom na die trappe wat na die tweede verdieping lei. Nadat sy gekyk het of die kus duidelik is, het sy hom na bo gelei.
'Dit is dit,' het Charlie vir homself gesê toe hy by die trappe stap. 'Doen dit, maak klaar, en gaan aan.'
Charlie kon hoor hoe die gesin in die eetkamer begin met die "twaalf dae van Kersfees".
'Asof dit nog erger kan word,' dink hy.
Toe hulle bo kom, het Emily hom na haar kamer gelei. Charlie was nog nooit in 'n meisie se slaapkamer nie. Hy was verbaas om te sien dat dit baie soos syne was. N lessenaar. 'N Boekrak. 'N Gemaklike stoel langs die venster. Haar bed het 'n pienk trooster gehad, maar dit was te wagte.
Charlie wou nie te gretig verskyn nie, en daarom het hy gemaak asof hy vir 'n oomblik in haar boeke belangstel.
'Jane Austen,' het hy gesê. "Lekker." Persoonlik het Charlie gedink dat 'n versameling wat nie Jane Austen bevat nie, 'n goeie versameling was, selfs al het dit geen ander boeke nie. Maar selfs op veertien jaar het hy beter geweet as om dit hardop te sê.
"Charlie?" Vra Emily van agter af.
'Dit is dit,' het Charlie homself aangeval. Hy maak sy oë toe, draai om en berei hom voor.
Maar voordat hy dit kon doen, hardloop Emily na hom toe, draai haar arms om hom en gee hom die grootste, natste soen wat hy nog ooit gesien of gehoor het.
"Wat sy gesê het. "Het ek dit verkeerd gedoen?"
'Nee,' het Charlie gesê. "Geen. Dit is net ... ek het dit nie verwag nie. "
"Ek is jammer. My vriende druk my aan. Ek moes dit nie gedoen het nie. "
Charlie lag hardop, toe sien hy hoe Emily haar oë laat sak, en hy verduidelik.
'My vriende het dieselfde gedoen.'
"Vir maande. Hulle is meedoënloos. "
Hulle het verhale gedeel van hul vriend se manewales. Emily lag toe hy die deel oor die tongkind deel.
'Ek dink ek sal daarvan hou,' het sy gesê.
En vir die tweede keer sedert hulle mekaar ontmoet het, het hy moed opgetel, haar in sy arms geneem en haar gesoen. Net hierdie keer, omdat hulle nie so senuweeagtig was nie, was dit terselfdertyd wonderlik en opwindend en pragtig.
'Miskien is Kersfees tog nie so erg nie,' dink Charlie.
'N Paar minute later stap Charlie en Emily af. Emily se pa kyk versigtig na hulle, maar Charlie glimlag terug en vra of hulle klaar is met die sing van "The Twelve Days of Christmas."
'Ons is op die tiende dag,' het Emily se ma gesê. "Sluit by ons aan."
Charlie het Emily se hande vasgehou en die twaalf dae van Kersfees met sy hele hart gesing. Hy sing ekstra hard op die Five Golden Rings -gedeelte. Daarna lei hy die koor op Jingle Bells en glimlag die hele tyd deur Stille nag.
Die pa van Emily het die aand met Charlie huis toe gery en Emily het saam met hom na die stoep gestap om goeie nag te sê. Hy soen haar weer, al weet hy dat haar pa hulle uit die motor kan sien.
Hy kyk hoe sy op die sypaadjie afstap na haar motor en stap in. Charlie groet haar pa toe hulle wegry en binne sy huis gaan om te wag dat sy ouers huis toe kom.
Van daardie oomblik af was Charlie lief vir Kersfees. Kersfees was Charlie Miller se gunsteling vakansie.
Banished – A Free Christmas Story deur Jamie D Greening
Family Fueds is 'n vreeslike ding. Hulle vernietig die bande wat ons bymekaar hou, en hulle gooi gesinne en vriende in 'n warboel.
Gooi zombie elwe in die mengsel, en dinge word eksponensieel erger.
Vandag se Kersverhaal van die Fondue Writers kom van Jamie D. Greening, en dit het al die bogenoemde. En dan 'n paar. Kyk na "Banished. "
Terwyl u besig is, kyk gerus na ons nuwe boek met kortverhale. Dit word https://jamiegreening.com genoem. Hy het ook 'n paar boeke te koop gekry op sy Amazon Author Page.
Dankie dat u na ons verhale gekyk het. Ons het ook 'n paar Halloween- en dankseggingsverhale, as u belangstel. Die uwe is waarlik môre by ons vir nog 'n Kersverhaal. Sien jou dan. Soos altyd ... Om pret te hê, bly gesond en moet asseblief niks breek nie.
Ek het in 2005 by die Departement Geskiedenis aan die Universiteit van Sheffield aangesluit. Voor dit was ek 'n voorgraadse student aan die Universiteit van Edinburgh en het ek my Ph.D. aan die European University Institute in Florence (1998). Daarna het ek 'n postdoktorale genootskap van die British Academy aan die Universiteit van Oxford gehou vir 'n navorsingsprojek wat kleinmisdaad en klein eise in die vroeë moderne Venesië ondersoek. Hierdie navorsing het 'n Britse Akademie-kompetisie vir postdoktorale monografieë gewen en na publikasie in 2006 as The Justice of Venice: Authorities and Liberties in the Urban Economy, 1550-1700, word die Gladstone-prys van die Royal Historical Society bekroon.
In samewerking met Prof. Die projek ondersoek hoe farmaseutiese middels in die Renaissance -Italië gekoop en verkoop is. Deur middel van kwantitatiewe ontleding van die rekeninge van 'n apteekwinkel, het dit getoon hoe sulke ondernemings opgetree het as tussengangers tussen veranderende mediese teorieë en hedendaagse praktyk. Terselfdertyd het die projek beklemtoon hoe uitruil in hierdie tydperk sterk ingebed was in persoonlike verbintenisse. Hierdie navorsing is in 2011 gepubliseer as Making and Marketing Medicine in Renaissance Florence. Sien die resensies in die tydskrifte Oxford, Cambridge en Chicago.
My navorsing fokus op die verhouding van regstrukture (wette, praktyke, instellings) tot die daaglikse praktyke van die ekonomiese lewe.Gedurende 2009-10 het ek kredietgeskille in die vroeë moderne Florence ondersoek deur die studie van smekinge om geregtigheid noukeurig te ondersoek. Hierdie bronne is van onskatbare waarde vir die aanbied van kredietgeskille wat in 'n vertelling van persoonlike omstandighede ingebed is, en bied 'n ryk bewys van markpraktyke, wette en etiek, asook sleutelaspekte van die werking van geregtigheid, gesag en mag in die vroegmoderne staat.
My nuwe projek pas hierdie benadering toe op die vroeë moderne Venesië met behulp van veroordelings vir bedrog. Hier het eisers gewoonlik 'n morele saak gemaak dat hul kontraktuele verhoudings ten opsigte van persoonlike omstandighede geïnterpreteer moet word, in teenstelling met die normaalweg droë en formele rekords van skuldgedinge. Ek poog om hierdie rekords te gebruik om te ondersoek wat etiese en regsbegrippe in die praktyk beteken vir diegene wat in die mark werk.
Ek is tans besig om 'n navorsingsgroep te ontwikkel met belangstellings in die werking van markte, wette en etiek in die vroeë moderne tydperk. Ek verwelkom kontakte met ander navorsers wat op hierdie gebied werk, veral waar die benadering regs-, ekonomiese en sosiale geskiedenis strek.
Shaw J & Welch E (2011) Making and Marketing Medicine in Renaissance Florence. Uitgawes Rodopi B.V ..
Shaw JE (2006) The Justice of Venice: Authorities and Liberties in the Urban Economy, 1550-1700. OUP/Britse Akademie.
Shaw JE (2020) Guido Alfani en Matteo Di Tullio. The Lion's Share: Ongelykheid en die opkoms van die fiskale staat in pre-industriële Europa .. The American Historical Review, 125 (5), 1992-1993.
Shaw JE (2019) Helen Fulton en Michele Campopiano, reds., Anglo-Italiaanse kulturele verhoudings in die latere middeleeue (York: York Medieval Press, 2018. pp. Xii+212. 2 fig. ISBN 9781903153697 Hbk. £ 60). The Economic History Review, 72 (1), 398-399.
Shaw JE (2018) The Informal Economy of Credit in Early Modern Venice. The Historical Journal, 61 (3), 623-642. Kyk na hierdie artikel in WRRO
Shaw JE (2016) Was die renaissance 'n nuwe era? Evaluering van die vroeë moderne tydperk. Moderne geskiedenisoorsig, 19 (2).
Shaw JE (2012) Skryf aan die prins: smekinge, billikheid en absolutisme in die sestiende-eeuse Toskane. Verlede en hede, 215 (1), 51-83.
Shaw JE (2011) Zanobi Machiavelli, Battista Strozzi en die hoë altaar van die Badia Fiesolana. The Burlington Magazine, 153 (1305), 794-796.
Shaw JE (2010) MONIQUE O'CONNELL. Men of Empire: Power and Negotiation in die maritieme staat van Venesië. Baltimore: Johns Hopkins University Press. 2009. Bl. viii, 253. $ 55,00 .. The American Historical Review, 115 (2), 631-632.
Shaw J (2007) Agente van die ryk: Spaanse ambassadeurs in die sestiende-eeuse Italië .. GESKIEDENIS, 92 (305), 115-116.
Shaw JE (2002) Retail, Monopoly and Privilege: The Dissolution of the Fishmongers 'Guild of Venice, 1599. Journal of Early Modern History: kontakte, vergelykings, kontraste, 6 (4).
Shaw JE () Marketiek en kredietpraktyke in die sestiende-eeuse Toskane. Renaissance Studies.
Shaw J () «Kontrakte wat deur God en deur die wêreld verdoem word»: die regverdige prys in vroegmoderne Venesië. Quaderni storici.
Shaw JE (2018) Women, Credit and Dowry in Early Modern Italy In Dermineur E (Ed.), Women and Credit in Pre-Industrial Europe, 1400-1800 (pp. 173-202). Turnhout: Brepols. Kyk na hierdie artikel in WRRO
Shaw JE & Middleton S (2017) Inleiding: markte, etiek, praktyke in Middleton S & Shaw JE (red.), Marketiek en praktyke, c. 1300–1850 Routledge
Shaw JE (2011) Interessi privi e polizia dei mercati a Venezia, art. XVI-XVII In Antonielli L (red.), La polizia del lavoro: il definirsi di un ambito di controllo (Messina, 30 novembre-1 dicembre 2007) (pp. 23-36). Soveria Mannelli: Rubbettino.
Shaw JE (2006) Likwidasie of sertifisering? Geskille oor klein eise en kleinhandelkrediet in die sewentiende-eeuse Venesië In Blondé B, Stabel P & Stobart J (red.), Kopers en verkopers: kleinhandelbane en -praktyke in die Middeleeuse en vroeë moderne Europa (pp. 277-296). Brepols Uitgewers
Shaw JE (2006) Institutional Controls and the Retail of Paintings: The Painters 'Guild of Early Modern Venice In Marchi ND & Miegroet HJV (red.), Kartering van markte vir skilderye in Europa 1450-1750 (pp. 107-122). Brepols Pub
Shaw JE (2004) Justice in the Marketplace: Corruption at the Giustizia Vecchia in Early Modern Venice In Goldgar A & Frost RI (red.), Institusionele kultuur in die vroeë moderne samelewing (pp. 281-316). Leiden: Brill Academic Publishing.
Shaw JE (2019) Anglo-Italiaanse kulturele verhoudings in die latere middeleeue. EKONOMIESE GESKIEDENIS OORSIG, 72 (1), 398-399.
Shaw JE (2017) La révolte des boules de neige: Murano face à Venise, 1511, deur Claire Judde de Larivière. The English Historical Review, 132 (556), 695-697.
Shaw JE (2015) Nourrir la ville: Ravitaillement, marché et métiers de l'alimentation à Venise dans les derniers siècles du Moyen Age. Fabien Faugeron. Bibliothèque des Écoles françaises d'Athènes et de Rome 362. Rome: École française de Rome, 2014. xxv + 886 pp. € 59 .. Renaissance Quarterly, 68 (4), 1386-1387.
Shaw J (2015) Die held van Italië: Odoardo Farnese, hertog van Parma, sy soldate en sy onderdane in die dertigjarige oorlog. Franse geskiedenis, 29 (2), 264-264.
Shaw JE (2014) Tim Carter en Richard A. Goldthwaite. Orpheus in the Marketplace: Jacopo Peri and the Economy of Late Renaissance Florence .. The American Historical Review, 119 (5), 1795-1795.
Shaw JE (2014) Sandra Cavallo en Tessa Storey, Healthy Living in Late Renaissance Italy. Social History of Medicine, 27 (4), 813-814.
Shaw JE (2012) Cultures of Plague: Medical Thinking at the End of the Renaissance. AFRIKAANSE HISTORIESE OORSIG, 127 (524), 164-166.
Shaw J (2010) Sandra Cavallo en David Gentilcore (reds), Spaces, objects and identities in early modern Italian medicine, Oxford, Blackwell in samewerking met die Society for Renaissance Studies, 2008, pp. 123, illus., £ 19,99 (sagteband 978-1-4051-8040-5) .. Mediese geskiedenis, 54 (3), 403-404.
Shaw JE (2010) Men of Empire: Power and Negotiation in Venice's Maritime State .. AM HIST REV, 115 (2), 631-632.
Shaw J (2009) Information and Communication in Venice: Rethinking Early Modern Politics. The English Historical Review, CXXIV (511), 1487-1488.
SHAW J (2009) Crime and Justice in Late Medieval Italy - Deur Trevor Dean. Geskiedenis, 94 (315), 391-392.
SHAW J (2008) Civic Christianity in Renaissance Italy: The Hospital of Treviso, 1400–1530 Deur David M. D'Andrea. Geskiedenis, 93 (311), 422-423.
Shaw J (2008) Living on the Edge in Leonardo se Florence: geselekteerde essays. The English Historical Review, CXXIII (501), 451-452.
shaw J (2008) Guilds and association in Europe, 900–1900 - Geredigeer deur Ian A. Gadd en Patrick Wallis. The Economic History Review, 61 (1), 252-253.
Shaw J (2008) Florence en Toskane, XIVde-XIXde eeue: dinamika van 'n Italiaanse staat. AFRIKAANSE HISTORIESE OORSIG, 123 (500), 183-184.
SHAW J (2007) Renaissance Florence: A Social History - Geredigeer deur Roger J. Crum en John T. Paoletti. Geskiedenis, 92 (308), 570-572.
SHAW J (2007) Verlate kinders van die Italiaanse Renaissance: Weeshuis in Florence en Bologna - Deur Nicholas Terpstra. Geskiedenis, 92 (306), 259-260.
SHAW J (2006) Vroue, seks en huwelik in die vroeë moderne Venesië deur Daniela Hacke. Geskiedenis, 91 (303), 453-453.
Ek verwelkom aansoeke van nagraadse studente wat belangstel in die geskiedenis van die vroeë moderne Italië, veral projekte wat sosiale, ekonomiese en regsbenaderings volg.
Titel: Die ontvangs van drome in die vroeë moderne Italiaanse populêre kultuur.
Titel: 'Die een wou dit kook en 'n ander braai': The Florentine Family and its Politics, 1492-1512.
Philip Back - 'As u dit bou, sal dit kom': die oorsprong van Skotland se parke.
Richard Scott (tweede toesighouer) - Drome en passies in die revolusionêre Engeland.
HST202 - Historici en geskiedenis
HST2010 - Die mite van Venesië
HST3085/86 - Kuns, krag en geskiedenis: idees en werklikheid in die Renaissance -Florence
HST3304 - Skuld, geld en sedelikheid
Ek is tans die direkteur van nagraadse studies vir die geskiedenis geskiedenis.
Ek het voorheen gedien as eksamensbeampte, senior tutor, vlak 3 -tutor en onregverdige middelbeampte.