Nou het dit vir my duidelik geword dat lande in die Weste bedreig word en dat die reëns wat van Tuscany (Italië) na die suide beweeg, ‘n teken van genade is – ‘n teken dat die Suide nie in die ramp betrokke sal wees nie.
Maar die Weste is natuurlik ‘n baie wye begrip, en dit was eers op die aand van die kroning van Elizabeth II dat ek nader besonderhede omtrent die lande wat spesifiek bedreig word, gekry het. Ek was destyds as joernalis werksaam, en terwyl ek nog op kantoor was om berigte omtrent die kroning wat van Sapa-Reuter ontvang is, te vertaal, het ek die volgende reëls neergeskryf:
Uit later gedigte wil dit egter voorkom asof die splitsing van die atoom êrens met die ramp oor die Weste hang, skakel en ek glo dan ook dat die wetenskap in hierdie opsig sekere wette oortree het – ‘n gesigpunt wat ek in die afdeling “The rape of the Atom” behandel.
Ek hoop om in ‘n later artikel die moontlike verband tussen ‘n geweldige atoomontploffing en die noodlottinge styging van die uiteen te sit, maar laat voorlopig slegs die volgende gedig wat daarop dui dat die opbreek van die atoom tragiese gevolge vir die wêreld gaan hê:
Op hierdie stadium kan ek miskien net meld dat die skrywe van die gedig nie sommer so voor die wind gegaan het nie. Baie aande, veral wanneer ek moeg was, het ek vergeefs gesit en wag op die inspirasie. En wanneer die inspirasie dan wel gekom het, was dit gewoonlik net twee of drie reëls en ek moes die res voltooi deur moeitevol terug te tas in die onderbewuste, want ek het geen materiaal tot my beskikking gehad nie. Mens sou dit kon vergelyk met die persoon wat op ‘n delwery ‘n klein diamantjie kry en dan weer naarstigtelik in die aarde moet delf totdat hy die volgende edelgesteente ontdek, wat hy aan die glans daarvan sou erken. En net soos die delwer voortgedryf word deur die delwerskoors, is ek gedurig voortgeja deur die besef van die geweldige taak wat op my skouers gelê is soos saamgevat in die volgende twee reëls:
‘n Interessante feit omtrent die gedigte is dat dit verder teruggaan as bestaande werke oor Atlantis. Daar is diegene wat meen dat Atlantis die land van die Paradys, die verlore Eden, is. Ek onderskryf dan ook hierdie gedagte. Maar met inbegrip van die verhaal van die sondvloed in die Bybel en Plato se beskrywing word daar slegs gemeld dat die mense op Atlantis sondig geword het. Waarom en hoe dit gebeur het, word nêrens aangestip nie. In die gedig “The Rape of Atlantis” word die oorspronklike sonde wat op Atlantis gepleeg is, egter volledig behandel. Ek het vreemd genoeg, eers die slot van hierdie gedig, wat bykans vierhonderd reëls beloop, geskryf en daarna moeitevol teruggetas om dit te voltooi. Die enigste bestaande materiaal wat ek vir hierdie lang gedig gebruik het, is ‘n beskrywing van die Songod op Peru wat sowat ‘n paragraaf van agt of tien reëls beloop.
Nou word die land sondig totdat die Gode dit in die see laat verdwyn. In die gedig “Atlantis Sinks” kom daar onder andere ‘n beskrywing voor hoe die laaste klompie oorlewendes Noag se ark oor die water sien vaar met ‘n Engel aan die stuur. Tydelik word die storms gestil totdat die ark verdwyn en dan woed die elemente weer voort:
En ek sê vir julle, my eie, dat daardie heilige Atlandse beeldskrif wat volgens my opdrag voorberei is, in die toekoms herontdek sal word deur hom wat dit op my bevel geskryf het.