Die krisis van een jaar in 'n kind - wenke oor hoe om ouers op te tree - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Die krisis van een jaar in 'n kind is 'n natuurlike ontwikkelingsstadium wat in ongeveer dieselfde tydperk in alle kinders voorkom (plus of minus drie maande). Dit hou verband met ernstige veranderinge in die proses van interaksie met die wêreld en die verkryging van nuwe vaardighede, groter onafhanklikheid. Gedurende hierdie tydperk word die kind vertikale beweging beskikbaar, 'n onafhanklike keuse van rigting. Sulke vermoëns bied geleenthede vir kennis van die wêreld oop en behels die wens om aktief met voorheen onbekende voorwerpe te werk. Kinders is geneig om te probeer aanraak en smaak wat hulle nie voorheen gekontak het nie, en die kritiek op die graad van gevaar en die vermoë om die take te hanteer, is nog nie vasgestel nie, wat probleme vir ouers veroorsaak.
Benewens kennis word 'n ander aktiewe funksie gevorm - die mening van die mens verdedig. Dit manifesteer in die vorm van grille en skandale met ouers aangaande die kos wat geneem word, tydverdryf, gaan slaap en plek van verblyf. Die kind het nog nie geleer hoe om sy begeertes met die werklikheid te vergelyk nie, maar hy het reeds die geleentheid om sy eie doel selfstandig te bereik - om na 'n lekkergase te gaan, uit die bed te gaan slaap in 'n stoel, ensovoorts.
Die begeerte om die wêreld te verken, is in hierdie tyd 'n leidende behoefte, so probeer om 'n warm stoof aan te raak of jou vingers in die sok te hou, is heeltemal organies vir 'n kind en veroorsaak verskrikking aan ouers. By die kruising van interne begeerte en eksterne verbod word konflik gebore, en as gevolg daarvan - skandale.
Op hierdie ouderdom verskyn die eerste gevoel van onafhanklikheid, die kind is baie seker dat hy die meeste van die take en situasies kan hanteer, en selfs meer met die bevrediging van sy begeertes. Ouers, wat die onmoontlikheid daarvan besef, hou aan om te beperk - om hul hand te hou terwyl hulle loop, om ondernemings te verbied in die ondersoek van die vullishut, om hulle te dwing om nuttige dinge te gebruik, en nie net lekkernye nie.
Die krisis van een jaar word gekenmerk deur beduidende veranderinge, en dit is belangrik om te verstaan ​​dat dit nie skaduwee is nie, maar seine verander in eie interaksie met die kind.
Disrespek vir die manifestasie van persoonlike belange en behoeftes veroorsaak 'n protes. Daarbenewens kan mense bewustelik verstaan ​​dat hulle beperk is en hul posisies mondelings verbaas, en op so 'n vroeë ouderdom is daar slegs bewusteloosheidsmeganismes van die psige as regulatoriese faktore. Net soos in kinderskoene het die kind 'n ontevredenheid gehad met huil en huil, hy gaan ook 'n jaar gedra, soms kort kommentaar oor sy onwilligheid. Die minder ouers luister na wat aangaan en heg belang aan die individuele posisie van die kind, hoe hoër die mate van emosionele reaksie van pouting lippe na histerie met toenemende temperatuur.
Vir ongeveer 'n jaar, vir die eerste keer, is die krummels van selfbewustheid van hulleself 'n afsonderlike element, en nie 'n voortsetting van die ouerfigure nie. In die kinderskap onderskei mense nie die wêreld tussen buite en intern nie. As gevolg van hierdie verworwe ontdekking en neoplasma, is die handhawing van sy eie afsonderlikheid en eksklusiwiteit een van die belangrikste take. By die grens van konflik word 'n begrip gebore dat hy nie net van sy ouers geskei is nie, maar hy is 'n persoon met heeltemal verskillende moontlikhede, eienskappe en behoeftes waarvoor ander reëls van toepassing is. Dit gebeur wanneer gekonfronteer word met verbodsbepalings wat deur die oudstes opgelos word, bewus is van hul sterkte in die gesig van probleme en in baie ander oomblikke.
Terselfdertyd bly die ouerlike opinie baie belangrik vir die kind, wat versterk word deur die instink van selfbehoud (as hy nie gemaklik, gehoorsaam en geliefd is nie, sal hy nie sonder volwassenes oorleef nie). Daarom word 'n streng verbod en akute emosionele uitbarsting van seniors nie beskou as 'n poging om van gevaar te beskerm nie, maar as 'n manifestasie van afkeer vir die kind. Hierdie ervarings is soms so traumaties dat hulle 'n punt op alle verdere ontwikkeling verlaat.
Die duur van 'n 1-jarige krisis wissel van 'n week tot maande weens die tipe kind se senuweestelsel en hoe ouers reageer op veranderinge in hul psige.
Die simptome van die krisis van een jaar is baie soortgelyk aan alle kinders en is gebaseer op die geleentheid om die veranderinge in hul eie ontwikkeling en die geleenthede wat oopgaan, te danke aan hulle te verstaan. Die eerste ding wat ouers sal moet ondervind, is ongehoorsaamheid en ouerskapsprobleme. 'N Kind kan koppig wees, wispelturig, wat voortspruit uit vertroue in die oorkoepelende take (kry 'n speelding uit die boonste rak, dra 'n groot waterbak). Pogings deur ouers om te help of te beperk, word beskou as ongeloof, waardedaling van die belangrikheid daarvan en veroorsaak net 'n begeerte om die teenoorgestelde te bewys.
Ten spyte van die gevoel van skeiding, is daar 'n sterk vrees om die moeder te verloor (aan die vrees vir die dood). Hy sal die ontbrekende aandag op enige manier ontvang (volharding, klagtes, eise, manipulasies). Daar is 'n begeerte om nie aan die ouerlike vereistes te voldoen nie, maar eerder om die ouers te beveel. As gevolg daarvan kan protesgedrag verband hou met weiering om die gewone ritueelprosedures (bad, eet, aantrek) uit te voer. In 'n mildere weergawe, in plaas van om op te gee, sal die kind 'n begeerte toon om alles op sy eie manier te doen.
Daar is 'n teenstrydigheid van begeertes, wanneer 'n kind lankal gaan om vyf minute later huis toe te gaan, vra vir water en dadelik weier. Om sulke gedrag as 'n bespotting te beskou, is nie die moeite werd nie - die baba kan verwar word in begeertes, of wil kyk hoeveel ouer mense na hulle luister.
'N Onvolledige begrip van die reëls van die nuwe wêreld kan gereelde stemmingswisselings en onverwagte reaksies veroorsaak - flitse van aggressie of huil. Kenmerkend is 'n sterk emosionele beslaglegging op hul ervarings, daarom is dit moeilik om die baba te kalmeer.
Skerp veranderinge in die gedrag van die baba neem die ouers wakker, ten spyte van die algemene bewustheid van die krisis van die eerste lewensjaar. Sommige probeer om te ignoreer wat gebeur, ander probeer om alles terug te dwing. Die uitweg is op die punt om te verstaan ​​dat verandering onvermydelik is en nie net die kind sal moet aanpas en nuwe reëls en vereistes leer nie, maar volwassenes moet ook die stadiums van ontwikkeling en die behoeftes van die psige in ag neem.
Om die aantal teenstrydige oomblikke te verminder, is dit nodig om soveel moontlik verbiede uit te skakel. Natuurlik het niemand die veiligheidsreëls gekanselleer nie. Alle items waarmee kontak met kinders gevaarlik is, moet dus na ontoeganklike plekke verskuif word. Dit is beter as om hulle gereeld te verbied om aan te raak. In oomblikke van onafhanklikheid moet jy geduldig wees - laat hom aantrek wat hy wil en doen dit self, help jou met huiswerk en so aan. Selfs as jy alles later moet regstel, is dit beter, aangesien die kind self nuwe aksies leer, mettertyd sal hy sy foute verstaan. Kennis van die wêreld as 'n leidende aktiwiteit kan nie gepas word deur verbod of pogings om alles vir die kind te doen nie, maar jy kan die jag vir aktiwiteit ontmoedig of 'n aanval van histerie veroorsaak.
In die kinderjare behou die liggaam steeds sensitiwiteit, sodat jy nie kan dwing om te eet, te drink of te slaap as hy dit nie wil hê nie. Net wanneer hy honger kry, vra om te voed, kan jy kos gee. By voorkeur, deur 'n keuse te gee, ontwikkel 'n gevoel van outonomie en 'n gevoel dat ouers na behoeftes luister.
Moenie ophou om te kommunikeer nie, onthou dat die ouers op hierdie ouderdom selfs 'n groot spanning vir 'n kind sal hê. En ignoreer kan die balans van die kind se psige ernstig ontwrig. Daarbenewens kan u, in die proses van aktiewe interaksie, sy nuuskierigheid oor die buitewêreld onder toesig bevredig en die korrekte gedragspraktyk leer.
Doen sonder geweld en druk, die kind verstaan ​​reeds wie hier in beheer is. Alles wat hy doen, word bepaal deur sy eie aspirasie en behoefte aan ontwikkeling. Die taak van die ouers is om dit te help om nie saam te werk nie. Die gewenste gedrag kan verkry word deur u eie voorbeeld te gebruik. Op so 'n vroeë ouderdom stuur kinders sonder versuim hul gedrag aan volwassenes, so as jy jou hande was, eet gesonde kosse, loop op die afgesproken tyd, dan sal die kind al hierdie aksies uitvoer. Op hierdie stadium het hy nêrens ander gedragstrategieë nie, as die ouers nie tevrede is met iets nie, moet jy met jou eie veranderinge begin.