Die een sinsnede na die ander vertel in die taal van poësie hoe die spreker hieroor voel en daarop reageer: droom jou om, gode se uur (pasop!), silwer duif van die nag is in die omtes, haar hart klop in amber, sillabes van skyn, die dag ontdaan, niks te berig. 10 Omdat, ja, omdat hulle my volk verlei het deur te sê: Vrede! terwyl daar geen vrede is nie; en as die volk ‘n muur bou, kyk, dan bepleister hulle dit met los kalk; Die artikulasie met die daaropvolgende sin ("Het Morpheus hom nog nie verwerdig om julle in sy kalmerende arms te kom wegdra nie?") is ook gemaklik. 31 Laat hom nie vertrou op nietigheid nie—hy kom bedroë uit! —want nietigheid sal sy vergelding wees. Die ondersoek na verskillende (ander) vlakke van saambestaan (Barthes se “blend and crash”-vlakke!) kan ŉ interessante studie op sigself uitmaak. Daarom is dit m.i. uniek én belangrik omrede dit ‘n totaal ander (en afgeskeepte) register van Afrikaans betrek.