Pierre Laval - Inligting
Pierre Laval is gebore in Auvergnac, Frankryk, op 28 Junie 1883. Nadat hy 'n graad in regte en natuurwetenskappe behaal het, het hy besigheid begin doen.
Laval, lid van die Sosialistiese Party, is in 1903 tot die parlement verkies. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Laval by die Franse leër aangesluit.
Na die oorlog het die politieke standpunte van Laval dramaties verander en het hy weer as 'n regse konserwatief in die Kamer van Afgevaardigdes toegetree. Een teenstander het daarop gewys dat dit nie verbasend was nie, aangesien Laval dieselfde van links of regs lees.
Gedurende die volgende paar jaar beklee hy verskeie kabinetsposte, waaronder minister van buitelandse sake, en was premier in 1931-32 en 1935-36. Gedurende sy ampstermyne werk hy nou saam met Aristide Briand om goeie betrekkinge met Duitsland en die Sowjetunie te vestig.
In Oktober 1935 werk Laval saam met H, die Britse minister van buitelandse sake, in 'n poging om die krisis wat die Italiaanse inval in Ethiopië veroorsaak het, op te los. Die geheime ooreenkoms, bekend as die Hoare-Laval-verdrag, het voorgestel dat Italië twee derdes van die gebied wat dit verower het, sou ontvang, asook toestemming om bestaande kolonies in Oos-Afrika te vergroot. In ruil daarvoor sou Ethiopië 'n smal stuk grondgebied en toegang tot die see ontvang. Besonderhede van die Hoare-Laval-verdrag is op 10 Desember 1935 aan die pers uitgelek. Die skema is wyd veroordeel as 'n versagting van Italiaanse aggressie en Laval en Hoare moes albei bedank.
Laval keer terug na sy sakeloopbaan en bou 'n kommersiële ryk op wat gebaseer is op koerante, drukwerk en radio. Toe die Duitse leër Frankryk in 1940 beset, gebruik Laval sy media-ryk om Henri-Philippe Petain en die Vichy-regering te ondersteun. Hy het ook sy invloed in die Nasionale Vergadering gebruik om Petain diktatoriale magte te gee. Twee dae later, op 12 Julie 1940, is Laval aangewys as hoof van die regering en Petain se regsopvolger.
Laval ontwikkel 'n noue verhouding met Otto Abetz, die Duitse ambassadeur in Frankryk, en op 22 Oktober 1940 ontmoet hy Adolf Hitler en stel voor dat die twee lande nou saam moet werk. Op 'n ander ontmoeting met Hermann Goering later die maand het Laval 'n militêre alliansie met Nazi -Duitsland voorgestel.
Sommige lede van die regering het besorg geraak oor hierdie verwikkelinge en op 13 Desember 1940 het Henri-Philippe Petain beveel dat Laval ontslaan moet word. Hy is ook vlugtig gearresteer, maar Otto Abetz het troepe gestuur om hom vry te laat, en hy is na Parys geneem waar hy onder die beskerming van die Duitse weermag gewoon het. Op 27 Augustus 1941 het 'n jong student, Paul Collette, dit reggekry om vier skote in Laval af te vuur terwyl hy Franse vrywillige troepe afgesien het om aan Operasie Barbarossa deel te neem.
Laval het herstel en teen die lente van 1942 was hy gereed om terug te keer na die politieke lewe. Na toenemende druk van Otto Abetz, die Duitse ambassadeur, het Henri-Philippe Petain op 18 April 1942 ingestem om Laval as hoof van die Franse regering terug te roep.
Laval het nou die Franse polisie beveel om Jode in Frankryk te begin oproep. Hy neem ook die omstrede besluit in Junie 1942 om geskoolde arbeiders na Duitsland te stuur in ruil vir Franse krygsgevangenes. In September het hy toestemming gegee dat die Gestapo op die Franse verset in onbewoonde Frankryk jag.
In Januarie 1943 stig Laval Milice, 'n politieke polisiemag onder leiding van Joseph Darnard. Binne ses maande was hulle meer as 35 000 man in die mag en het hulle die leidende rol gespeel om Jode en linkse aktiviste vas te vang en na Nazi-Duitsland te laat deporteer.
Na die D-Day Landings het Laval sy regering na Belfort verskuif. Terwyl die geallieerde magte goeie vordering gemaak het, trek Laval terug na Sigmaringen en in Mei 1945 vlug hy na Spanje. Hy is in Barcelona opgesluit en is op 30 Julie aan die nuwe Franse regering oorhandig onder leiding van generaal Charles De Gaulle.
Pierre Laval word daarvan aangekla dat hy die vyand gehelp het en die staatsveiligheid geskend het. Hy is skuldig bevind en is op 15 Oktober 1945 deur 'n vuurpeloton in die Fresnes -gevangenis in Parys geskiet.
Ek wil u vertel dat ek dink dat hierdie oorlog 'n groot fout is. As ons met Mussolini ooreengekom het, soos ek wou, sou ons moontlik Duitsland gehou het. Dit is nie meer moontlik nie. Ons het die grootste deel van Europa aan Hitler gegee. Laat ons probeer om vas te hou wat ons oor het. Ek is 'n boer uit die Auvergne. Ek wil my plaas behou, en ek wil Frankryk behou. Niks anders maak nou saak nie.
Die Fuhrer beskou die optrede van die Franse regering teenoor Laval as 'n persoonlike belediging. Terwyl Duitsland die Franse regering se vryheid van optrede op geen enkele manier wou benadeel in geval van 'n Franse weiering (om hom weer in te stel), sou sy nie voortgaan met die samewerkingsbeleid wat op Montoire moontlik was nie.
Daar is baie slegte nuus in die feit dat Laval teruggekeer het na die Franse kabinet. Laval is 'n Franse miljoenêr wat al jare bekend is as 'n direkte agent van die Nazi -regering. Hy het 'n leidende rol gespeel in die intriges wat gelei het tot die ondergang van Frankryk en sedert die wapenstilstand geleidelik gewerk het vir wat genoem word
'samewerking' tussen Frankryk en Duitsland, wat beteken dat Frankryk sy lot met die as moet ingooi, 'n leër moet stuur om aan die oorlog teen Rusland deel te neem en die Franse vloot teen Brittanje te gebruik. Danksy Amerikaanse druk is hy meer as 'n jaar lank uit sy amp gehou, en sy terugkeer beteken waarskynlik dat diplomatieke betrekkinge tussen Frankryk en die VSA nou tot 'n einde sal kom. Die Amerikaanse regering herinner reeds sy ambassadeur en het sy onderdane aangeraai om Frankryk te verlaat. Dit is miskien op sigself geen slegte saak nie, want daar is min twyfel dat Duitse duikbote wat in die Atlantiese Oseaan werk, gereeld gebruik gemaak het van Franse hawens, sowel in Afrika as in Wes -Indië, en dat Frankryk en Amerika teoreties vriendelik was terme het hierdie maneuvers moeiliker gemaak om te hanteer. As verhoudings verbreek word, sal die Amerikaners in elk geval nie voel dat hul hande vasgebind is deur die sogenaamde neutraliteit van Frankryk nie. Tog is daar 'n baie groot gevaar dat Laval op 'n kritieke oomblik daarin sal slaag om die Franse vloot in die stryd te werp teen die Britse vloot, wat reeds sukkel teen die gekombineerde vloot van drie nasies.
In die geval van 'n oorwinning oor Duitsland deur Sowjet -Rusland en Engeland, sou die bolsjewisme in Europa noodwendig volg. Onder hierdie omstandighede sou ek verkies dat Duitsland die oorlog wen. Ek voel dat daar 'n verstandhouding (met Duitsland) bereik kon word wat 'n blywende vrede met Europa tot gevolg sou hê en ek glo dat 'n Duitse oorwinning verkiesliker is as 'n Britse en Sowjet -oorwinning.
Vir Frankryk in haar huidige posisie bestaan ​​intelligensie duidelik uit die beoefening van 'n entente -beleid met Duitsland om te oorleef. Maar dieselfde intelligensie dwing Duitsland om dieselfde beleid te volg. Ek daag niemand uit - en ek het dit aan die Duitsers gesê - om 'n soliede, geartikuleerde en lewensvatbare Europa te bou sonder die toestemming van Frankryk. Frankryk kan nie vernietig word nie. Sy is 'n ou land wat, ondanks haar ongelukke, 'n geweldige aansien in die wêreld het, en altyd sal hê, ongeag die lot wat haar toegedien word.
As die Duitsers geslaan word, sal generaal de Gaulle terugkeer. Hy sal ondersteun word deur 80 of 90 persent van die Franse mense en ek word opgehang.
Werkers van Frankryk, dit is vir die vryheid van die gevangenes dat u in Duitsland gaan werk! Dit is vir ons land dat u in groot getalle gaan! U sal op my appèl reageer sodat Frankryk haar plek in die nuwe Europa kan vind.
Die figuur van Pierre Laval hang soos 'n bose skaduwee oor Vichy toe die jaar begin. Die voormalige premier was 'n skrander en bekwame politikus wat sy eie toekoms en dié van Frankryk op 'n asoorwinning ingedruk het. Hy is bevoordeel deur die Duitse besettingsowerhede. 'N Kragtoets tussen Duitsland en die Verenigde State in Vichy was besig om te begin toe 1942 geopen is. Dit sou in April 'n tydelike gevolg hê
oorwinning vir Laval toe die Duitsers die maarskalk dwing om hom terug te neem in die regering, wat 'n gebeurtenis my na Washington moes terugroep.
Hy was 'n klein man, donkerbruin, sorgeloos in sy persoonlike voorkoms, maar met 'n aangename manier van spraak. In 'n baie eerlike bespreking van sy beleid wek Laval die indruk dat hy fanaties toegewyd is aan sy land, met die oortuiging dat die belange van Frankryk onherroeplik met dié van Duitsland verbind is. 'N Mens se indruk is noodwendig gekwalifiseer deur aanhoudende berigte dat hy sy politieke gebruik het
kantore om sy private persoonlike fortuin te bevorder. Dit was waar dat hy, van niks af, van 'n arm afleweringsseun in 'n provinsiale stad se kruideniersware gevorder het om 'n baie ryk man en 'n mag in sy land te word.
Hy het my oortuig dat sy regering ten volle toegewyd was en dat hy sou kon verwag om so ver as moontlik te werk om met Duitsland saam te werk en te help met die nederlaag van wat hy die Sowjet-Britse bolsjewisme noem. Pierre Laval was beslis nie aan ons kant in hierdie oorlog nie.
Laval het nooit die onmenslike stelsel en die gruweldade waaraan die mense wat in hegtenis geneem en na die ooste gedeporteer is, vermoed nie. As hy dit geweet het, sou geen van die oorwegings wat hom gedwing het om aan die regering van die land te bly, hoe ernstig dit ook al was, hul geldigheid behou het nie. Hy sou die feit voor die beskaafde wêreld aan die kaak gestel het en sou geen kontak geweier het met die verteenwoordigers van 'n regering wat hulle aan sulke dade van barbaarsheid toegegee het nie.
Dit is nie die staatsman of die vriend wat u hulp en hulp vra nie, maar bloot die man. Ek vra u in my eie naam sowel as in die van my vrou en my getroue vriend, Maurice Gabolde, om toestemming om Spanje binne te gaan en te wag vir beter dae. Vandag is dit 'n moeë en verslete ou wat aan u skryf, en ter herinnering aan ons lang vriendskap, bedank ek u by voorbaat.
Hoof van die Vichy -regering in Frankryk tydens die Tweede Wêreldoorlog wat deur baie beskou word as die bose meesterbrein van samewerking.
Pierre Laval is gebore in Châteldon, in die Auvergne, uit 'n gesin van winkeliers. Hy het goed gevaar op skool en op twaalf jaar sy sertifikaat vir primêre studies verwerf. Ten spyte van sy pa se aandrang dat hy in die familieonderneming werk, het Laval in 1902 sy baccalaureus behaal. Na 'n jaar diensplig in die infanterie in 1903, is Laval ontslaan as gevolg van spatare.
Pierre Laval: Die man in die wit das
Richard Wilkinson onthul vooroordeel en mites in die beoordeling van die loopbaan van 'n sleutelfiguur in die moderne Franse geskiedenis.
Churchill se sirene-pak, Chamberlain se sambreel, Harold Wilson se gannex, Baldwin se pyp, mevrou Thatcher se handsak-alles is gepas. Maar die wit bande van Pierre Laval, van sy veldtog om 'n parlementêre sitplek in 1914 tot sy teregstelling in Oktober 1945, lyk bisar. Tydgenote en historici verenig hom om sy reputasie as wielhandel te beklemtoon, vandaar sy bynaam 'die perdehandelaar'. Sy skynbare gebrek aan beginsel het Vincent Auriol aangespoor om te beweer dat 'alles oor hom swart is, sy klere, sy gesig, sy siel. Of jy nou sy naam agteruit of vorentoe spel, hy sal altyd Laval wees. Die Britse historikus David Thomson het beklemtoon dat 'dit sy polisse was wat swak was, nie sy klere nie', terwyl Alfred Cobban hom 'een van die natuur se beste' tussen die natuur 'noem. Marshal Pétain, wat van 1940 tot 1945 aan die hoof was van die Vichy-administrasie in Frankryk, was nog erger oor sy regterhand: 'Ce Laval - 'n vinniger gasheer! '(' Wat 'n perd! ')
Vroeë vrywilligers van Milice was lede van Frankryk se voor-oorlogse verregse partye (soos die Action Française) en werkersklasmanne wat oortuig was van die voordele van die Vichy-regering se politiek. Benewens ideologie, het aansporings om by die Milice aan te sluit ingesluit werk, gereelde salarisse en rantsoene. (Laasgenoemde het veral belangrik geword namate die oorlog voortgesit het, en burgerlike rantsoene het tot byna hongersnood afgeneem.) Sommige het aangesluit omdat lede van hul gesinne in geallieerde bomaanvalle gedood of beseer is of deur Franse weerstandsgroepe bedreig, afpers of aangeval is. . Nog ander het aangesluit om meer alledaagse redes: klein misdadigers is gewerf deur te sê dat hulle vonnisse sal verminder as hulle by die organisasie aansluit, en Milice -vrywilligers word vrygestel van vervoer na Duitsland as dwangarbeid.  Na raming word deur verskeie historici (insluitend Julian T. Jackson) beraam dat die lidmaatskap van Milice teen 1944 25 000–30 000 bereik het, hoewel dit moeilik is om amptelike syfers te kry. Die meerderheid lede was nie voltydse militante nie, maar het slegs 'n paar uur per week gewy aan hul Milice-aktiwiteite.  Die Milice het 'n afdeling vir voltydse lede, die Franc-Garde, gehad wat permanent gemobiliseer en in 'n kaserne gewoon het. 
Die Milice het ook jeugafdelings vir seuns en dogters gehad, genaamd die Avant-Garde. 
Die gekose embleem vir die Milice dra die Griekse letter γ (gamma), die simbool van die Ram -astrologiese teken in die Zodiac, wat oënskynlik verjonging en aanvulling van energie verteenwoordig. Die gekose kleurskema was silwer op blou agtergrond in 'n rooi sirkel vir gewone miliciens, wit in swart agtergrond vir die armdraende militante, en wit in rooi agtergrond vir die aktiewe vegters.
Hulle optog was Le Chant des Cohortes . 
Militêre troepe (bekend as miliciens) het 'n blou uniform baadjie en broek, 'n bruin hemp en 'n wye blou baret gedra. (Tydens aktiewe operasies in paramilitêre styl is 'n Adrian-helm gebruik, waarop die embleem gereeld verskyn, óf geverf óf as 'n kenteken). Bestry (nie te verwar met die underground Resistance -koerant nie, Bestry). Die weermag van die Milice was amptelik bekend as die Franc-Garde. Hedendaagse foto's toon die Milice gewapen met 'n verskeidenheid wapens wat deur die geallieerde magte gevang is.
Rang  Wysig
Die Weerstand was gerig op individu miliciens vir moord, dikwels in openbare gebiede soos kafees en strate. Op 24 April 1943 het hulle Paul de Gassovski, a tekortkoming in Marseille. Einde November, Bestry berig dat 25 miliciens is dood en 27 gewond in weerstandsaanvalle.
Die prominentste persoon wat deur die verset vermoor is, was Philippe Henriot, die minister van inligting en propaganda van die Vichy -regime, wat bekend was as "die Franse Goebbels". Hy is in die vroeë oggendure van 28 Junie 1944 in sy woonstel in die Ministerie van Inligting op die straat Solferino vermoor deur weerstandbiedendes aangetrek as miliciens. Sy vrou, wat in dieselfde kamer was, is gespaar. Die Milice het hiervoor teruggekap deur verskeie bekende anti-Nazi-politici en intellektuele (soos Victor Basch) en die konserwatiewe leier Georges Mandel voor die oorlog te vermoor.
Die Milice werk aanvanklik in eersgenoemde Zone libre van Frankryk onder die beheer van die Vichy -bewind. In Januarie 1944 verhuis die geradikaliseerde Milice na die wat was sone beset van Frankryk (Parys ingesluit). Hulle vestig hul hoofkwartier in die ou hoofkwartier van die Kommunistiese Party in Le Peletier 44 en in Monceau 61. (Die huis was voorheen die eiendom van die Menier-familie, vervaardigers van die bekendste sjokolade in Frankryk.) Die Lycée Louis-Le-Grand is as 'n kaserne beset, en 'n amptelike kandidaatskool is in die Auteuil-sinagoge gestig.
Opmerklike aksies Wysig
Miskien was die grootste en bekendste operasie wat die Milice onderneem het, die Slag van Glières, sy poging in Maart 1944 om die verset in die departement van Haute-Savoie (in die suidooste van Frankryk, naby die Switserse grens).  Die Milice kon die verset nie oorkom nie, en moes Duitse troepe inroep om die operasie te voltooi. Op Bastilliedag, 14 Julie 1944, onderdruk die Franc-Garde 'n opstand wat gevangenes in die gevangenis in La Santé in Parys begin het, gevolglik is 34 gevangenes dood. 
Die wettige status van die Milice is nooit verduidelik deur die Vichy -regering nie, dit werk parallel met (maar los van) die Groupe mobile de réserve en ander Franse Vichy -polisiemagte. Die Milice werk buite die burgerlike reg, en sy optrede was nie onderhewig aan geregtelike hersiening of beheer nie. [ aanhaling nodig ]
Einde van die oorlog Wysig
In Augustus 1944, terwyl die vloed van die oorlog besig was om te verander en uit vrees dat hy aanspreeklik gehou sou word vir die bedrywighede van die Milice, het marskalk Philippe Pétain probeer om homself van die organisasie te distansieer deur 'n harde brief te skryf wat Darnand bestraf oor die "oordrewe" van die organisasie. [ aanhaling nodig ] Darnand se reaksie dui daarop dat Pétain sy besware vroeër moes uitgespreek het. [ aanhaling nodig ]
Geskiedkundiges [ watter? ] het oor die sterkte van die organisasie gedebatteer, maar dit was waarskynlik tussen 25 000 en 35 000 (insluitend deeltydse lede en nie-vegters) teen die tyd van die Geallieerde inval in Normandië in Junie 1944. [ aanhaling nodig ] Die lidmaatskap het daarna vinnig begin wegsmelt. [ wanneer? ] Na die bevryding van Frankryk het lede wat nie na Duitsland gevlug het nie (waar hulle beïndruk was [ aanhaling nodig ] in die Karel die Grote-afdeling van die Waffen-SS) of elders, in die algemeen in die gesig gestaar word weens verraad, teregstelling na krygshowe of moord deur wraakgierigheid weerstandbiedendes en burgerlikes. Gedurende 'n tydperk van nie -amptelike vergelding onmiddellik na die Duitse terugtog, het 'n groot aantal miliciens individueel of in groepe uitgevoer is. [ aanhaling nodig ] Milice -kantore in Frankryk is deurtrek met agente wat dikwels wreed geslaan en dan uit kantoorvensters of in riviere gegooi is voordat hulle in die tronk geneem is. [ aanhaling nodig ] Op Le Grand-Bornand is 76 gevange lede van die Milice tereggestel deur die Franse magte van die binneland op 24 Augustus 1944. 
'N Onbekende aantal van miliciens daarin geslaag om uit die gevangenis of teregstelling te ontsnap, hetsy deur ondergronds te gaan of na die buiteland te vlug. 'N Paar is later vervolg. Die opvallendste hiervan was Paul Touvier, die voormalige bevelvoerder van die Milice in Lyon. In 1994 is hy skuldig bevind aan die bevel van die teregstelling van sewe Jode in Rillieux-la-Pape. Hy sterf twee jaar later in die tronk.
'N Skuldvraag: Pierre Laval en die Vichy -regime
Sondebok of buitengewoon lewendige? Douglas Johnson ondersoek die motiewe en optrede van die hoofminister van Vichy om sy fatale gebreke insulariteit en spel te vind.
Dit is moeilik vir 'n historikus om te weet watter nut, indien enige, hy moet maak van meningspeilings wat gerig is op gebeure en persoonlikhede uit die verlede. Dit is nie net omdat die meeste vraelyste wat die kennis van die ondervraagdes wil toets, altyd 'n aansienlike onkunde toon nie, maar ook omdat meningspeilings oor die verlede veral manipuleerbaar is. Daar is egter 'n sekere betekenis in die ondersoek wat Figaro Magazine in Mei 1980 gedoen het, wat beweer dat 66 persent van die Franse mense geweier het om maarskalk Petain te veroordeel vir die rol wat hy gedurende die jare 1940 tot 1944 gespeel het, terwyl 'n ander peiling wat deur Nouvelles litteraires in dieselfde jaar uitgevoer is met betrekking tot Pierre Laval, toon dat 33 persent sy teregstelling goedgekeur het (en sou gestem het as die verhoor weer plaasvind), sou 19 persent hom gestuur het lewenslange tronkstraf en slegs 2 persent sou hom vrygespreek het (die res is onbeslis).
ww2dbase Pierre Laval is gebore in Châteldon in die departement Puy-de-Dôme van die Auvergne-streek in Frankryk. Hy is verkies tot die Kamer van Afgevaardigdes in 1903, hoof van Aubervilliers in 1924 en senator in 1927. Hy het in die dertigerjare drie termyne as premier van Frankryk gedien. Sy loopbaan van die dertigerjare is gekenmerk deur sy versoeningsbeleid ten opsigte van Italiaanse aggressie, wat uiteindelik tot sy bedanking op 22 Januarie 1936 gelei het na die Hoare-Laval-pakt-skandaal. Toe Frankryk deur die Duitse magte beset word, ondersteun hy die medewerker Philippe Pétain en word hy op 12 Julie 1940 as vise -premier aangewys, daarna as premier op 18 April 1942 (met addisionele rolle as minister van inligtings, minister van binnelandse sake en minister van buitelandse sake). As die tweede-in-bevel van die Vichy-regering was hy vriendelik teenoor Berlyn en het hy saamgewerk met Duitse eise ten opsigte van beleid, insluitend antisemitiese beleid en die uitvoer van gedwonge Franse arbeid na Duitse ammunisie-fabrieke. Toe die geallieerde magte Frankryk binnedring, vlug die Vichy -regering na Duitsland, waar dit uitmekaar val terwyl die geallieerde magte voortgaan. In Mei 1945 vlug Laval na Spanje, maar word na Oostenryk gedeporteer waar hy aan die Franse oorgegee word. Hy is skuldig bevind aan verraad teen Frankryk en is deur die vuurpeloton tot die dood veroordeel. Hy het die dag van sy teregstelling in die Fresnes -gevangenis selfmoord probeer pleeg, maar dit het misluk omdat sy sianiedkapsel sy sterkte verloor het. Sy vonnis is uitgevoer, terwyl hy nog siek was en van die sianied opgegooi het.
Laaste groot hersiening: Junie 2006
Pierre Laval tydlyn
28 Junie 1883 Pierre Laval is gebore.
27 Januarie 1931 Pierre Laval het die 101ste premier van Frankryk geword.
20 Februarie 1932 Pierre Laval tree uit as die premier van Frankryk.
7 Junie 1935 Pierre Laval het die 112ste premier van Frankryk geword.
24 Januarie 1936 Pierre Laval tree uit as die premier van Frankryk.
11 Julie 1940 Pierre Laval het die 120ste premier van Frankryk geword met die titel van die vise -president van die Raad.
28 Oktober 1940 Pierre Laval het die minister van buitelandse sake van Vichy Frankryk geword.
13 Desember 1940 Pierre Laval is afgedank as die vise -president van die Raad, wat in werklikheid die premier van Frankryk was. Hy is kort daarna in hegtenis geneem.
15 Desember 1940 Pierre Laval is bevry van gevangenisstraf.
8 Februarie 1941 Philippe Pétain het Pierre Laval 'n kabinetsitplek in die Vichy -regering aangebied, maar die aanbod is van die hand gewys.
25 Mei 1941 Pierre Laval het die Franse regering van Vichy gekritiseer tydens 'n onderhoud met die Amerikaanse joernalis Ralph Heinzen in Parys, Frankryk.
25 Augustus 1941 Pierre Laval is vier keer deur die student Paul Collete geskiet toe hy Franse vrywilligers sien weggaan om met die Duitsers in Rusland te veg. Laval het die sluipmoordpoging oorleef, maar is ernstig gewond, veral deur 'n koeël wat sy liggaam ongeveer 'n sentimeter van sy hart binnegedring het.
26 Augustus 1941 Paul Collete is in hegtenis geneem nadat Pierre Laval Laval geskiet en gewond is, sou aanbeveel dat Collete 'n ligte vonnis gegee word, met verwysing na die feit dat die jong man waarskynlik slegs 'n pion was wat deur meer senior plottenaars agter die skerms gebruik is.
30 September 1941 Pierre Laval is uit die hospitaal ontslaan nadat hy herstel het van die wonde wat hy opgedoen het tydens die onsuksesvolle sluipmoordpoging op 25 Augustus 1941.
26 Maart 1942 Die Franse politikus Pierre Laval het staatshoof Philippe Pétain gewaarsku dat dit belangrik is om met die Duitsers saam te werk om te voorkom dat Berlyn 'n Nazi -party Gauleiter vir Vichy Frankryk aanstel.
14 April 1942 Pierre Laval is aangewys as regeringshoof met spesiale magte in Vichy, Frankryk.
18 April 1942 Pierre Laval word die 123ste premier van Frankryk.
18 November 1942 Marshal Philippe Pétain het 'n grondwetlike dokument onderteken waarmee premier Pierre Laval wette kon maak en slegs besluite kon uitreik oor sy eie handtekening.
20 Augustus 1944 Pierre Laval tree uit as die premier van Frankryk.
31 Julie 1945 Pierre Laval het in Oostenryk oorgegee.
15 Oktober 1945 Pierre Laval is tereggestel weens verraad.
3 Junie 2014 08:44:35
Daar word geen melding gemaak van die Franse kragruil vir Franse werkers wat na Duitsland gestuur is nie
Pierre Laval was 'n Franse politikus. Gedurende die tyd van die Derde Republiek het hy van 27 Januarie 1931 tot 20 Februarie 1932 as premier van Frankryk gedien en was hy ook van 7 Junie 1935 tot 24 Januarie 1936 aan die hoof van 'n ander regering.
Laval het sy loopbaan as sosialis begin, maar het mettertyd ver na regs gedryf. Na Frankryk se oorgawe en wapenstilstand met Duitsland in 1940, dien hy in die Vichy -regime. Hy het 'n prominente rol beklee onder Philippe P étain, eers as die vise-president van Vichy se Ministerraad van 11 Julie 1940 tot 13 Desember 1940, en later as regeringshoof van 18 April 1942 tot 20 Augustus 1944.
Na die bevryding van Frankryk in 1944, is Laval deur die Franse regering onder generaal Charles de Gaulle gearresteer. In wat sommige historici as 'n gebrekkige verhoor beskou, is Laval skuldig bevind aan hoogverraad, en na 'n selfmoordpoging wat in die wiele gery is, is hy deur 'n vuurpeloton tereggestel. Sy veelvuldige politieke aktiwiteite het 'n ingewikkelde en omstrede erfenis gelaat, en daar is meer as 'n dosyn biografieë van hom.
Laval is gebore op 28 Junie 1883 in Ch âteldon, Puy-de-D ôme, in die noordelike deel van Auvergne. Sy pa het in die dorp gewerk as 'n kafee, slagter en posman, en hy het ook 'n wingerd en perde besit. Laval is opgevoed aan die dorpskool in Ch âteldon. Op 15 -jarige ouderdom is hy na 'n Paris Lyc ພ gestuur om vir sy baccalaur te studeer. Toe hy terugkeer suidwaarts na Lyon, lees hy die volgende jaar vir 'n graad in dierkunde.
Laval het hom in 1903 by die Sosialiste aangesluit toe hy in Saint-Étienne, 62 km suidwes van Lyon, gewoon het.
Laval keer in 1907 terug na Parys op 24 -jarige ouderdom. Hy is opgeroep vir militêre diens en nadat hy in die geledere gedien het, is hy ontslaan weens spatare. In April 1913 het hy gesê: & quotBarrak-leërs is nie in staat om die geringste moeite te doen nie, omdat hulle swak opgeleide en bo alles sleg beveel is.
Huwelik en gesin Kort nadat hy lid van die Paris -kroeg geword het, trou hy met die dogter van 'n dr Joseph Claussat en stig hy 'n huis in Parys saam met sy nuwe vrou. Hul enigste kind, 'n dogter genaamd Jos ພ Laval, is gebore in 1911. Jos ພ is getroud met Ren é de Chambrun, wie se oom, Nicholas Longworth III, getroud is met Alice Roosevelt, dogter van die Amerikaanse president Theodore Roosevelt. Alhoewel Laval se vrou uit 'n politieke familie kom, het sy nooit aan die politiek deelgeneem nie.
Voor die oorlog Die jare voor die Eerste Wêreldoorlog is gekenmerk deur arbeidsonrus, en Laval verdedig stakers, vakbondlede en linkse opstokers teen pogings van die regering om hulle te vervolg. In April 1914 het die sosialiste en radikale hul verkiesingsveldtog ter verdediging van vrede in die rigting van vrees vir oorlog die nasie oorval. Hulle leiers was Jean Jaur ès en Joseph Caillaux. Die Bloc des Gauches (Linksblok) het die wet wat in Julie 1913 aangeneem is, verwerp en verpligte militêre diens van twee tot drie jaar verleng. Die vakbond Conf ຝ ération g én érale du travail het Laval as sosialistiese kandidaat vir die Seine, die distrik wat uit Parys en sy voorstede bestaan, gesoek. Hy het gewen. Die Radikale het, met die steun van sosialiste, die meerderheid in die Franse Kamer van Afgevaardigdes gehad. Saam het hulle gehoop om oorlog te voorkom. Die moord op aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk op 28 Junie 1914 en op Jaurus op 31 Julie 1914 het hierdie hoop laat spat. Laval se broer, Jean, is in die eerste maande van die oorlog dood.
Met die hulpbronne van Frankryk vir oorlog, was goedere skaars of te duur. Op 30 Januarie 1917 het Laval in die Nasionale Vergadering 'n beroep op die Minister van Voorsiening ಝouard Herriot gedoen om die onvoldoende steenkoolvoorraad in Parys te hanteer. Toe Herriot sê: "As ek kon, sou ek self die vaartuie aflaai," antwoord Laval. "Moenie belaglikheid by onbevoegdheid toevoeg nie."
Laval het die verloop van die oorlog en die swak aanbod van troepe in die veld verag. Toe muiterye ontstaan ​​ná generaal Robert Nivelle se offensief van April 1917 by Chemin des Dames, het hy ter verdediging van die muiters gepraat. Toe Marcel Cachin en Marius Moutet in Junie 1917 uit St. Petersburg terugkeer met die uitnodiging na 'n sosialistiese byeenkoms in Stockholm, sien Laval 'n kans op vrede. In 'n toespraak aan die Vergadering het hy die kamer aangemoedig om 'n afvaardiging toe te laat om te gaan: & quot; Ja, Stockholm, in reaksie op die oproep van die Russiese Revolusie. Ja, Stockholm, vir vrede. Ja, Stockholm die poolster. & Quot Die versoek is geweier.
Van sosialisties tot onafhanklik In 1919 het 'n konserwatiewe golf die Blok Nasionaal in beheer geneem. Laval is nie herkies nie. Die sosialiste se pasifisme -rekord, hul teenkanting teen Clemenceau en angs as gevolg van die oormaat van die Bolsjewistiese rewolusie in Rusland het bygedra tot hul nederlaag.
Burgemeester van Aubervilliers In 1923 het Aubervilliers in die noorde van Parys 'n burgemeester nodig gehad. As voormalige adjunk van die kiesafdeling was Laval 'n voor die hand liggende kandidaat. Om verkiesbaar te wees, het Laval landbougrond, Les Bergeries, gekoop. Min mense was bewus van sy afvalligheid by die sosialiste. Laval is ook deur die plaaslike SFIO en die Kommunistiese Party gevra om aan die hoof van hul lyste te staan. Laval het verkies om onder sy eie lys te staan, van voormalige sosialiste wat hy oortuig het om die party te verlaat en vir hom te werk. Dit was 'n onafhanklike Sosialistiese Party wat slegs in Aubervilliers bestaan ​​het. In 'n vierrigtingwedren het Laval in die tweede ronde gewen. Hy het tot net voor sy dood as burgemeester van Aubervilliers gedien.
Die beloning van minister en senator Laval vir die ondersteuning van die kartel was die aanstelling as minister van openbare werke in die regering van Paul Painlev é in April 1925. Ses maande later het die regering in duie gestort. Laval behoort van toe af aan die klub van voormalige ministers waaruit nuwe predikante verkry is. Tussen 1925 en 1926 neem Laval nog drie keer deel aan regerings van Aristide Briand, een keer as onder-sekretaris van die premier en twee keer as minister van justisie (garde des sceaux). Toe hy die eerste keer minister van justisie word, het Laval sy regspraktyk laat vaar om belangebotsing te vermy.
Op 2 Maart 1930 keer Laval terug as minister van arbeid in die tweede Andr é Tardieu -regering. Tardieu en Laval ken mekaar uit die dae van Clemenceau, wat ontwikkel het tot wedersydse waardering. Tardieu het mans nodig wat hy kon vertrou: sy vorige regering het 'n bietjie meer as 'n week vroeër in duie gestort weens die afloop van die minister van arbeid, Louis Loucheur. Maar toe die Radikale Sosialistiese Camille Chautemps nie daarin slaag om 'n lewensvatbare regering te vorm nie, is Tardieu teruggeroep.
Sosiale versekering was al tien jaar op die agenda. Dit het die Kamer van Afgevaardigdes, maar nie die Senaat nie, in 1928 verbygesteek. Tardieu het Laval tot 1 Mei gegee om die projek deur te voer. Die datum is gekies om die opwinding van Arbeidsdag te versmoor. Laval se eerste poging was om die deurmekaar versameling tekste duidelik te maak. Hy het toe werkgewer en arbeidsorganisasies geraadpleeg. Laval moes die uiteenlopende sienings van die kamer en die senaat versoen. "Was dit nie vir Laval se ongemaklike geduld nie", skryf Laval se medewerker Tissier, "sou 'n ooreenkoms nooit bereik kon word nie"  In twee maande het Laval 'n teks aan die Vergadering voorgelê wat die oorspronklike mislukking oorkom het. Dit voldoen aan die finansiële beperkings, verminder die beheer van die regering en behou die keuse van dokters en hul rekeningvryheid.
Die world&rsquos first hermetic separator is introduced by Alfa Laval at an exhibition in Berlin.
A new factory for heat exchangers, fluid handling equipment and modules for the food and beverage industry was opened in Kaliningrad outside of Moskou. The factory is one of the most modern in Russia.
Majoor restructuring of Alfa Laval into market-oriented divisions and segments with distinct customer focus.
Alfa Laval takes important steps towards becoming a world-leading provider of air heat exchangers by acquiring Netherlands-based Helpman en Finnish Fincoil, both leading European suppliers of air heat exchangers. Helpman's products are used for commerical refrigeration, for example in the sensitive logistic chain for food. Fincoil is particularly strong within industrial power cooling.