WW2-medaljes: Amerikaanse, Britse en Duitse geskiedenis - Oorloë - 2021
WW2 medaljes: Amerikaans
Die volgende artikel oor WW2-medaljes is 'n uittreksel uit Barrett Tillman 'D-Day Encyclopedia.
Die hoogste militêre versiering in die Amerikaanse gewapende magte, en een van die bekendste van die WW2-medaljes, is die medalje van eer, soms die Kongresmedalje van ere genoem, omdat dit in die naam van die Kongres aangebied word. Dit is gestig tydens die Burgeroorlog en is meer as drie duisend keer toegeken, waaronder ongeveer 450 vir optrede in die Tweede Wêreldoorlog. Die aantal terugwerkende toekennings verander gereeld, namate toenemende frekwensies op regulasies ten opsigte van die statute van beperkings afgewyk word. Op grond van die totaal 16.112.000 Amerikaners wat tydens die Tweede Wêreldoorlog onder wapen was, is een ere-medalje vir elke vyf-en-dertigduisend personeel aangebied. Die syfer is 65 persent hoër as die Britse Ryk-verhouding vir Victoria Crosses.
Vier ere-medaljes is toegeken vir D-dag-aksies. Die mees senior ontvanger was brig. Genl. Theodore Roosevelt, jr., Assistent-bevelvoerder van die vierde infanterie-afdeling en seun van die ontslape president, wat self genomineer is vir die leiding van die First Volunteer Cavalry in Kuba in 1898. Die jonger Roosevelt se leierskap onder skoot op Utah Beach is veroordeel wat normaalweg van 'n algemene beampte verwag word. Sy vader het die medalje 'n eeu na die Spaans-Amerikaanse oorlog ontvang.
Drie ere-medaljes het aan mans van die Eerste Divisie gegaan. Eerste lt Jimmie W. Montieth en Tech. 5 John J. Pinder, jr., Albei van die Sestiende infanterie, het op 6 Junie postuum-toekennings ontvang vir geveg rondom Colleville-surMer. Nog 'n Big Red One soldaat, Pvt. Carlton W. Barrett van die Agttiende Regiment het vyandelike vuur herhaaldelik teen die gewonde kamerade in St. Laurent-sur-Mer gered.
Ses ander soldate het die medalje van eer ontvang in die twaalf dae volgende D-dag; agt van die tien toekennings was postuum.
In die Amerikaanse weermag is die Distinguished Service Cross in die tweede plek met die aansienlike medalje van aansien. Dit is in Julie 1918, gedurende die Eerste Wêreldoorlog, goedgekeur, want voor daardie tyd was die Erepenning die enigste Amerikaanse versiering vir militêre heldedom. Volgens die kriteria wat deur president Woodrow Wilson en die Kongres bepaal is, kon die DSC aan weermagoffisiere voorgelê word en mans ingewy word vir optrede wat nie die eer van die medalje verdien nie, maar buitengewone heldhaftigheid weerspieël het in militêre operasies teen 'n gewapende vyand van die Verenigde State. Tydens die Groot Oorlog is 6.068 DSC's toegeken, asook 111 Oak Leaf Clusters vir daaropvolgende optredes deur aanvanklike ontvangers.
Ongeveer 280 mans het DSC's gewen vir D-Day-aksies, insluitende beamptes en nie-geamuseerde mans. Die onderskeid tussen Medal of Honor en DSC-toekennings is dikwels moeilik om te onderskei, aangesien sommige DSC-ontvangers waarskynlik die groter eer verdien het. Onder vele voorbeelde was brig. Genl. Norman D. Cota van die Twintigste Negende Infanterie-afdeling, wat direk toesig hou oor outomatiese wapens en die plasing van plofbare ladings en andersins 'n soort gevegsleierskap uitoefen wat selde van 'n algemene offisier verwag word.
Die vlootekwivalent van die DSC was die Navy Cross, toegeken aan lede van die Amerikaanse vloot, mariene korps en kuswag, en soms ook aan weermagpersoneel vir operasies onder vlootbeheer. Dit is in Februarie 1919 tot stand gebring en het die derde hoogste van die vlootversierings gebly tot Augustus 1942, toe dit verder as die Uitnemende Diensmedalje verhef is.
Die aantal D-Day Navy Crosses is onbekend, maar blykbaar was die meeste ontvangers strandmeesters en gevegsingenieurs. Eenhede vir die sloop van skepe op Omaha-strand het sewe vlootkruise ontvang. Meer as 3 600 is in die Tweede Wêreldoorlog aangebied, waaronder 2,661 aan vlootpersoneel, 946 aan mariniers en ses aan kuswagte, met die res aan individue van die Amerikaanse leër en die geallieerdes.
Die derdegraadse gevegsversiering is in 1932 tot stand gebring om die Citation Star te vervang, wat dikwels na die benoemdes van Distinguished Service Cross gegaan het wat nie die DSC ontvang het nie. Ongeveer tagtig duisend Silver Stars is tydens die Tweede Wêreldoorlog toegeken. 'N Minder versiering was die Bronze Star, 'n grondgeveg of ondersteuningstoekenning wat ongeveer gelykstaande is aan die lugmedalje.
WW2 medaljes: Brits
Die Victoria-kruis is die hoogste militêre versiering van die Britse Ryk en die bekendste van sy WW2-medaljes; die eerste, wat in 1856 deur koningin Victoria aangebied is, is gegiet uit Russiese kanon wat in die Krimoorlog gevang is. Aan die einde van die twintigste eeu is daar in die vorige 144 jaar slegs 1 354 VC's toegeken. Byna die helfte is aangebied vir optrede in die Eerste Wêreldoorlog.
Van die 182 VC's wat tydens die Tweede Wêreldoorlog toegeken is, is net een op die D-dag verdien. Maatskappy Sgt. Majoor Stanley Elton Hollis het tot die Sesde Bataljon van die Green Howards behoort, wat met die vyftigste afdeling op Gold Beach beland het. Gedurende die dag het Hollis twee Duitse bunkers skoongemaak wat grotendeels eenhandig was met outomatiese wapens. Hy is in September ernstig gewond, maar het tot 1949 in die territoriale leër gebly. Hollis is in 1972 oorlede.
Die totaal van die Statebond het sewe en twintig VC-ontvangers van Indië (agt Ghurkas), twintig Australiërs, sestien Kanadese, agt Nieu-Seelanders, drie Suid-Afrikaners, 'n Rhodesiër en 'n Fidjiaan ingesluit. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Britse Statebond ongeveer 10.570.000 personeellede aan diens gehad; die 182 VC's verteenwoordig een uit agt-en-vyftigduisend individue, in vergelyking met een uit ongeveer vyf-en-dertigduisend Amerikaners wat die medalje van eer ontvang het. Die grootste persentasie van die VC's in die Tweede Wêreldoorlog het die grootste persentasie persentasie vir Nieu-Seelanders (een uit vier en twintig duisend troepe) en Australiërs (een uit vyftig duisend).
Die Distinguished Service Order is in 1886 tot stand gebring en het na die Victoria-kruis die tweede rangorde van die Britse Ryk geword. Die DSO word aan offisiere toegeken, 'n buitengewoon aantreklike medalje - 'n wit kruis met goue kroon en groen lourierkrans in die middel, hang aan 'n rooi lint met blou rande. Dit is geoktrooieer vir offisiere wat in versendings genoem is vir optrede "in die gesig van die vyand." Die DSO is die eerste keer in beduidende getalle toegeken toe meer as 1100 tydens die Boereoorlog (1899-1902) aangebied is. Ongeveer 9.900 Britse of geallieerde offisiere het die versiering tydens die Eerste Wêreldoorlog ontvang, met nog 850 "kroeë" vir daaropvolgende toekennings.
In die Tweede Wêreldoorlog is ongeveer 4 900 DSO's aangebied, benewens 560 tweede of derde toekennings. Daar word rofweg gereken dat 'n DSO en twee balke gelyk is aan 'n Victoria-kruis. Die aantal D-Day-verwante DSO's is onbekend, maar het waarskynlik nie 'n paar dosyn oorskry nie. Die ekwivalente Distinguished Conduct Medal (1854), vir ingeskrewe en nie-gekommissiseerde beamptes van enige tak, wat net onder die VC gerangskik is.
Minder toekennings wat in die Eerste Wêreldoorlog op die been gebring is, was die Militêre Kruis vir junior leërbeamptes en die Militêre Medalje vir nie-gelde en ingeskrewe mans. Die Uitmuntende Dienskruis het die junior vlootoffisiere ontvang. Brittanje het sy militêre versierings in 1993 opgestel, en die onderskeid tussen offisiere en ingeligte mans verwyder.
Die Ridderkruis (Ritterkreuz) was die top militêre versiering van Duitsland met byna sewe duisend ontvangers van 1939 tot 1945, waaronder ongeveer 1600 nie-gelde en ander ingetrekte mans. Dit is die bekendste van sy WW2-medaljes. Gedra aan 'n lint om die nek, word dit 'n 'blik kraag' genoem, terwyl die mense gesê het dat hulle aan 'n seer keel ly. '
Drie hoër ordes van die Knight's Cross is tot stand gebring vir volgehoue ​​uitnemendheid in die geveg. In volgorde was ongeveer 850 eikeblare (Eichenlaub), 150 swaarde (Schwerten) en sewe-en-twintig diamante (Brillanten), waarvan laasgenoemde persoonlik deur Hitler aangebied is. Diamante het aan twaalf Luftwaffe-offisiere (insluitend valskermsoldate), elf leërmanne en twee elk van die SS en die vloot gegaan. Volgens die Führer het 'n dosyn Golden Oak Leaves geslaan, maar slegs kol. Hans-Ulrich Rudel, 'n Stuka-vlieënier, het een ontvang. Die uiteindelike toekenning was die Groot Kruis van die Ysterkruis, toegeken aan die Luftwaffe-bevelvoerder Hermann Göering toe hy in Julie 1940 tot Reichsmarshal bevorder is.
Dit is onbekend hoeveel Ritterkreuze in die Normandie-veldtog geheel of gedeeltelik aangebied is vir optrede. Die meeste van die opvallende Duitse bevelvoerders het reeds ten minste die Knight's Cross gehou, waaronder von Rundstedt en Rommel.
Oorlogsorde van die Duitse Kruis
Die Duitse Kruis, wat tussen die Ysterkruis en Knight's Cross gestaan ​​het, was 'n agtpuntige ster met 'n swastika in die middel, gedra op die eenvormige bloes. Dit is gestig in September 1941 en is in goud aangebied vir direkte strydoptrede en in silwer vir leierskap agter die lyn.
Duitsland se erepiramide begin met die Iron Cross (Eisernekreuz) II-klas, wat dateer uit 1813. Aangewys deur 'n rooi, wit en swart lint wat in 'n eenvormige knoopsgat gedra is, het dit gewoonlik 'n gevegsaksie nodig en is deur ongeveer 2.500.000 man verdien tydens Tweede Wereldoorlog. Die Iron Cross I-klas was 'n swart Maltese kruis wat aan die linkerbors gedra is, wat gewoonlik vir drie of meer noemenswaardige aksies toegeken is. Miskien is driehonderdduisend (syfers verskil baie) regdeur die oorlog aangebied. Toekenning van die "EK I" was byna altyd 'n voorvereiste vir die Duitse Kruis of die Ridderkruis.
Hierdie artikel oor WW2-medaljes is uit die boek D-Day Encyclopedia,© 2014 deur Barrett Tillman. Gebruik hierdie inligting vir verwysingsaanwysings. Besoek die aanlynverkope-bladsy by Amazon of Barnes & Noble om hierdie boek te bestel.