Agter van bo na onder loop die ronde skedel af na die dun nek en is daar ’n soepel wonder van konvekse skouers, die rug se konkawe krul af deur die vlesige boude, die dye en kuite se swel. … Tussen die baie dwalinge só vervul bewaar sy die getroetelde model van die kurwe, die diep ingebore istinto wat neig in die ronding van die appel of die haai en die leeu of die koedoe se grasie en in haar entelegiese sublieme lynwil. Die gedig “dagskrif vir die wegland” (pp.10-15) met sy vier dele, sowel as “stormsriviermond” (pp.105-107), ook met vier dele, is uitstekende voorbeelde van hierdie soort sensories bewuste taal. Tog balanseer Joubert hierdie aspek met ’n gestrooptheid wat deels op ’n keuse vir toeganklike en helder taalgebruik, en deels op ’n fyn oorwoë rasionaliteit berus. 11) Ietsie oor die voorblad: dubbelsinnig soos die titel, wil dit lig werp terwyl dit die kyker ook verkul met wat dit uitbeeld. Is dit skaduwees wat wyk voor lig of is dit lig wat in pieksels en blokkies opbreek voor die mag van die donkertes, wonder die leser.