Wannie Carstens en AfrikaansHoekom praat ek Afrikaans ? Hoekom is ek Afrikaans? Hoekom is Afrikaans my passie? Hoekom het ek ’n loopbaan in en oor Afrikaans gebou? Piet le Roux vra dat ek hieroor skryf. Dit doen ek graag. My storie oor Afrikaans begin op die vlaktes van Suidwes-Afrika (deesdae se Namibië) waar ek sedert 2-jarige ouderdom gewoon het toe my ouers uit Kaapstad na Windhoek verhuis het. Ons (ek, my broer en suster) het in ’n Afrikaanse buurt in Windhoek-Wes gebly, het in Afrikaans in die strate (aanvanklik stofstrate en later netjies geteerde strate) gespeel, het in Afrikaans skool gegaan (laerskool aan die Laerskool Orban en hoërskool aan die Hoërskool Jan Möhr), het in Afrikaans gekuier (by vriende, familie, bure) – ons leefwêreld was dus Afrikaans. "Norme vir Afrikaans - Enkele riglyne by die gebruik van Afrikaans" deur Wannie Carstens Op hoërskool het my pad dié van mnr. Hennie Brand gekruis en sy oopmaak van die Afrikaanse wêreld was vir my oë ’n openbaring – die wêreld van die Afrikaanse letterkunde was vars en nuut. Die opvolglees in die biblioteek in Windhoek het verdere openbaringe meegebring en ek het gelees wat voorkom. Alles waarop ek my hande kon lê – ensiklopedieë, romans, speurverhale, biografieë, ens. Vandag se kinders mis so baie omdat hulle so toegegooi word met die visuele wêreld van TV en rekenaars. Hulle lees nie meer nie – wat ’n skade! ’n Logiese verdere stap was die universiteit en in die besonder die Universiteit van Stellenbosch waar ek klas geloop het by o.a. proff. DJ Opperman, WEG Louw, Meyer de Villiers, Willem Kempen en Henning Snyman. My fokus het begin verskuif na die taalkunde, na ’n ander nuwe wêreld van strukture, woorde, klanke, die variëteite van die taal – die studie van wat taal is. Dit het gelei tot ’n MA in die Afrikaanse taalkunde en mettertyd tot ’n DLitt in die Afrikaanse taalkunde. Natuurlik moes ek werk vind en ná ’n periode van drie jaar as tydelike dosent aan die Universiteit van Stellenbosch is ek na die Universiteit van Kaapstad – waar ek 11 ½ jaar deurgebring het. Ek kon Afrikaans ervaar uit die oog van die vreemdetaalspreker van Afrikaans en het in hierdie tyd my eerste boek (Norme vir Afrikaans, wat tot op hede reeds vyf hersiene uitgawes beleef het) geskryf, juis omdat my studente nie voldoende materiaal gehad het waarmee ek hulle kon leer nie. Dit was ook die tyd van politieke woelinge om Afrikaans en ek kon die wrewel teen Afrikaans en Afrikaanse mense ervaar en dit was nie altyd aangenaam nie. Dit het wel by my ’n bewuswording geskep dat iets verkeerd is as mense so oor my taal voel en dit sou die missie word van my betrokkenheid by Afrikaans om die foute van die verlede te probeer regstel. Hiervandaan het my en my gesin se pad na Potchefstroom geloop, eers by die toenmalige PU vir CHO en deesdae die NWU se Potchefstroomkampus waar ek reeds meer as 20 jaar is. Hier werk ek oorwegend met moedertaalsprekers van Afrikaans wat nie altyd besef watter kosbare kleinood hulle in hulle hande hou nie. Hoekom hierdie storie oor my vordering met die lewenspad tot waar ek vandag is? Gewoon omdat my wêreld van die begin af verweef was met Afrikaans en dit waarvoor Afrikaans staan. Dit is vir my ’n strewe om ander by hierdie wêreld te betrek, maar om ook in hierdie proses die foute wat in die verlede in Afrikaans gepleeg is, op my eie manier te probeer regmaak. Daarom is ek ’n aktivis vir Afrikaans, praat ek in Afrikaans waar ek kan, werk ek in Afrikaans, praat ek in die openbaar oor Afrikaans – ek léwe dus in Afrikaans. Dit is my reg.