Wanneer ’n mens op ’n punt kom waar jy bestek moet opneem van jou lewe, kry jy gewoonlik beter perspektief as jy genoeg afstand plaas tussen jou en jou tuisland. Dit is presies dié bootjie waarin Joe, ’n 37-jarige Suid-Afrikaner, hom bevind wanneer hy net voor die wisseling van die millennium in New York aankom.
Op sy eerste dag in die jeughostel waar hy tuisgaan, “loop [hy] hom in sy verlede en sy toekoms vas” wanneer ’n ou liefde, Nina, hom met ’n blitsbesoek verras en hy ook ’n landgenoot, die verloopte Jood Michael, ontmoet.
Die leser leer Joe ken deur terugflitse na sy grootwordjare in Suid-Afrika tydens die apartheidsjare; sy studentedae op Wits, waar hy kuns studeer en vir Nina ontmoet het; en sy “loopbaan” ná universiteit.
Daar is etlike tydspronge, want Joe se gedagtegang word maklik onderbreek en dan verander die storie skielik van koers. Só vervleg die skrywer nie net verskillende verhaallyne nie, maar hy kry dit terselfdertyd reg om die spanning te behou én jou te laat aanhou lees om uit te vind waarheen ’n spesifieke verhaallyn gaan.
Om terug te keer na Joe se loopbaan: Hy het 15 jaar as kunsvervalser gewerk en vir ’n galery-eienaar en sy vennoot skilderye gemaak wat hulle dan as die werk van minder bekende groot skilders verkoop het. Hy het sakke vol geld gemaak en baie rondgetrek, wat natuurlik nie bevorderlik is om verhoudings te bou en familiebande te onderhou nie.
Tinus Horn is benewens joernalis, animasiekunstenaar en skrywer van die romans Droster (1996), Bomskok (2013) en Boas Mei is verward (2015) ook ’n kunstenaar wat duidelik sy kunsgeskiedenis ken. Sy verwysings na bekende skilderye en Joe se besoeke aan die Metropolitan Museum of Art in New York en die National Gallery of Art in Washington prikkel ’n mens se verbeelding en noop jou om die werke te gaan naslaan. Vir dié doel het die skrywer selfs ’n inspirasiebord op Pinterest geskep waar lesers kan gaan kyk hoe die kunswerke lyk wat in die roman ter sprake kom.
Wat het geword van Dinsdag? het nie ’n netjiese begin, middel en einde nie. Soos Joe self waarsku: “Die lewe is miljarde stories wat mekaar se wentelbane kruis . . . Ek glo in morsige stories sonder enige betekenis, want hulle strook met my ervaring van die lewe.” Die skrywer raak temas aan soos ontworteling, selfontdekking, heimwee, verlies en ’n soeke na betekenis. Daar is die vooruitsig van geluk, want deur Michael ontmoet Joe ’n Mexikaanse vrou wat hom die geleentheid bied om vir homself ’n nuwe storie te skep. Al hierdie “morsige stories” is vaardig vervleg om ’n onderhoudende verhaal te vertel wat lekker lees – let net op die waarskuwings en wenke wat Joe subtiel laat val.
Die spek laat die wafels ekstra lekker smaak. Sit dit voor met heuning vir ’n suikersoet bederf, sonder die skuldgevoel.