Ilich Ramirez Sanchez (Carlos the Jackal) 1949- - Geskiedenis Podcasts - 2022
Tot en met die gebeure van 11 September was Carlos the Jackal sonder twyfel die bekendste internasionale terroris ter wêreld. Hy was 'n bekwame, intelligente terroris wat hy al dekades lank een van die mees gesogte mans ter wêreld was en het die westerse idee van 'n terroris verbeeld. Carlos, gebore as Ilich Ramirez Sanchez in die staat Táchira, Venezuela, op 12 Oktober 1949, was die seun van 'n suksesvolle marxistiese prokureur en het 'n welgestelde opvoeding gehad met 'n vader wat sy seuns se marxistiese ideologie en 'n tradisioneel katolieke moeder wou voed. Dit was net natuurlik dat die jong Ramirez belangstel in kommunisme en die Suid -Amerikaanse kommunistiese helde van die dag, soos Che Guevara.
Toe hy 17 was, was Carlos reeds betrokke by die revolusionêre groepe van sy land en het hy aansienlike potensiaal getoon. As gevolg van hierdie en sy pa se invloed, word hy spoedig opgelei in die Kubaanse kamp Mantanzas, wat Guerrilla -oorlogvoering en -sabotasietegnieke sowel as bom- en wapenvaardighede bestudeer het danksy sy KGB -opleiers.
Toe sy ouers skei, verhuis hy saam met sy ma en broers na Londen en neem 'n playboy -leefstyl, meng by ambassadepartytjies en maak kontakte wat hom goed sal dien in sy toekomstige loopbaan, en leer hoe om in die boonste deel van die samelewing te meng. Jare later sou baie van sy vriende uit hierdie tydperk geskok wees toe hulle verneem dat die jong jong seuntjie met 'n smaak vir die dames regtig 'n moordenaar was. Sy vader se invloed het Carlos en sy broers steeds gehelp, aangesien hulle by die Patrice Lumumba -universiteit in Moskou plekke kon kry. Hier het hy sy studentelewe van wyn, vroue en sang voortgesit terwyl hy waarskynlik deur die KGB gewerf is.
In 1969 word hy uit die Venezolaanse kommunistiese party geskors nadat hy 'n rebelliegroep ondersteun het wat in onguns was. In 1970 word Carlos uit die universiteit geskors nadat hy by 'n groep Arabiese studente in die straat betoog het, 'n protes wat as anti-Sowjet beskou word. Dit was die begin van sy lang betrokkenheid by Arabiese terrorisme. Terwyl hy nog aan die universiteit was, het hy 'n aantal Palestynse studente ontmoet wat vasbeslote was om 'n onafhanklike staat te verkry, al beteken dit internasionale terrorisme. Nadat hy geskors is, het hy by die Marxist Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) aangesluit, 'n groep wat bekend is vir 'n reeks kapings van lugrederye. Teen Julie 1970 was Ramirez in 'n oefenkamp in Jordanië en na 'n ontmoeting met Abu-Sharif, die werwingsbeampte van die PFLP, het hy bekend geword as Carlos the Jackal. Die PFLP het krag gekry en begin alliansies sluit met ander terreurgroepe soos die Baader-Meinhof-bende en die Italiaanse Rooi Brigade. Carlos se reputasie in die organisasie het gegroei na 'Black September', waar hy geveg het teen die Jordaanse weermag om hul land van terroriste te suiwer.
In 1971 sien Carlos terug in Londen weer 'n mengsel met die hoë samelewing terwyl hy in die geheim inligting versamel oor mense wat die moeite werd is om te vermoor of te ontvoer. In 1972 het die aanval op die Israeliese atlete tydens die Olimpiese Spele in München plaasgevind, en hoewel Carlos nie betrokke was nie, sou die gevolg hom op die kaart plaas. Ter vergelding het die Israeliese geheime diens 'n hooggeplaaste lid van die PFLP vermoor, sodat Carlos beveel is om terug te slaan op 'n gerespekteerde lid van die Joodse gemeenskap in Londen, Edward Sieff, president van Marks & Spencer. In Desember 1973 het Carlos na Sieffs se huis gegaan en hom geskiet, gelukkig nie noodlottig nie. Carlos het dit voorafgegaan deur 'n handgranaataanval op die Londense hoofkwartier van 'n Israeliese bank en 'n motorbom in Parys in 1972, wat 63 mense beseer het. Sy internasionale reputasie is gebore.
Carlos het dit opgevolg deur sy bedryfsbasis na Parys te verskuif, waar hy drie motorbomaanvalle op pro-Israeliese koerante uitgevoer het en 'n handelsmerkgranaataanval op die Deux Magots-restaurant, 2 doodgemaak en 34 beseer het. Hierdie tegniek om in te loop, 'n granaat te gooi en uitstap het Carlos se dapperheid en 'n besondere koelbloedige genadeloosheid getoon. Sy bekendste aanval kom in Oostenryk in Desember 1975. Hier storm Carlos en 'n klein groepie op 'n OPEC -vergadering wat die veiligheidsdetail doodmaak en 70 mense gyselaar neem. Die Oostenrykse owerhede het geskok en onderhandel en nadat hulle 'n politieke boodskap uitgesaai het en groot media -aandag in die wêreld gekry het, het Carlos en sy bende op 'n vliegtuig vertrek toe hulle die gyselaars in Algerië vrygelaat het toe hulle land. Die PFLP was kwaad dat Carlos nie die gyselaars en met sy status as beroemdheid vermoor het nie en hom uit die veld gesit het, maar daar word gerugte dat Carlos $ 1 miljoen van die Libiese president, kol. In 1976 was hy betrokke by 'n skietery van 'n Air France -vliegtuig na Uganda, wat gelei het tot die beroemde aanval op Entebbe deur Israeliese spesiale magte en die oorname van die Franse ambassade in Den Haag, wat tot twee sterftes gelei het (waarna uiteindelik Carlos verhoor). Carlos was bekend as 'n meester van vermomming, deur valse paspoorte en kredietkaarte te gebruik, wat hy gereeld deur die net van opneem geglip het en pogings tot moord vermy het. Gedurende hierdie tydperk is baie aanvalle, kapings en bomaanvalle op hom toegedig of met min bewyse aan hom verbind.
Carlos het nou 'n vryskutterroris geword en terroriste uit verskillende Europese en Arabiese lande bymekaargemaak by sy Organisasie van Arabiese Gewapende Stryd. In 1979 het Carlos met die Duitse terroris Magdalena Kopp getrou. Die wittebroodperiode het nie lank geduur nie, want in 1982 het die egpaar 'n Franse kernkragaanleg probeer opblaas met RPG-7-granate. Die aanval misluk en nie lank nadat Kopp en nog 'n terroris in hegtenis geneem is nie. Carlos was vasbeslote om sy vrou te bevry, en het verskeie aanvalle uitgevoer op Franse bates regoor die wêreld, maar sy vrou het nie haar vryheid gekry nie.
Die net was besig om Carlos toe te gaan toe die Franse geheime diens en die CIA vasbeslote was om hom vas te trek. Toe die Koue Oorlog tot 'n einde gekom het, was sy ou ondersteuners in die Sowjet -blok nie meer bereid om hom te help nie en 1985 het hom in Sirië weggekruip. Hy was nou te beroemd vir iemand om te huur. Teen die 90's was Carlos voortdurend aan die gang en is hy uiteindelik op 14 Augustus 1994 in die Soedan gevange geneem, 45 jaar oud, nog steeds besig met sy ou stokperdjies om te drink en te vrou.
Gedurende sy loopbaan was Carlos the Jackal die voorbeeld vir die westerse idee van 'n internasionale terroris - waaghalsig, genadeloos, in staat om op alle vlakke in die samelewing in te meng en met 'n gawe vir tale. Ons moet nie vergeet dat hy verantwoordelik was vir die dood van meer as 80 mense nie. Hy is verhoor weens die moord op twee Franse agente en 'n Libanese polisie -informant wat hy in 1975 vermoor het toe hulle hom probeer vang het. Hy is in 1997 tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis. Sedert die sewentigerjare is hy 'n konstante doring in die Franse en Westerse owerhede en 'n inspirasie vir twee geslagte van toekomstige terroriste. Vir sommige was hy 'n vryheidsvegter, vir ander 'n meedoënlose moordenaar en huursoldaat. Soos die vrylating van die OPEC -gyselaars toon, was Carlos beslis geen moordenaar nie, maar hy was ook nie teenstrydig met die dood van burgerlikes nie. Hy was van jongs af sterk gemotiveer deur ideologie en met 'n goeie agtergrond en opvoeding, het hy nie nodig gehad om hom tot terrorisme te wend nie, maar besluit om dit te doen. Hy geniet sy lewensstyl en beeld van sy speelkind en beskou homself graag as die alternatiewe James Bond en baie vermoed dat die roman van Frederick Forsyth, Die Dag van die Jakkals, is gebaseer op die beroemde terroris, net soos die twee films wat op die boek gebaseer is. Vir diegene wat terrorismebestryding bestudeer, illustreer Carlos watter skade 'n goed opgeleide en gemotiveerde man kan aanrig, 'n les wat bitter versterk is deur Bin Laden en die gebeure van 11 September. Carlos het uit sy gevangenis in Frankryk gepraat en Bin Laden genoem as sy natuurlike opvolger om die stryd teen Westerse imperialisme voort te sit
Tracking the Jackal: The Search for Carlos, die mees gesoekte man ter wêreld, David A. Yallop, Random House, 1993, 629 bladsye. Hierdie boek kyk na die skrywer se soektog na die beroemdste terroris ter wêreld. Dit sou 'n jagtog wees wat oor baie lande strek en tien jaar duur. Dit is 'n interessante boek, aangesien dit kyk na die kant van terrorisme en hoe moeilik dit kan wees om een ​​man op te spoor.
Carlos die jakkals
Ilich Ramirez Sanchez (12 Oktober 1949-), beter bekend as "Carlos die jakkals", was 'n Venezolaanse linkse terroris wat lid was van die Revolutionary Group van die Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) undre Wadie Haddad, wat later sy eie groep gevorm het, die Organization of Armed Struggle. Sanchez gebruik die skuilnaam "Carlos" om sy terreuraanvalle vir Palestina uit te voer, met sy naam van president Carlos Andres Perez van Venezuela, en na 'n Voog die korrespondent het "Dag van die jakkals" onder sy besittings gevind, en hy het sy bynaam "Carlos the Jackal" gekry. Carlos het in die tagtigerjare 'n reeks terroriste -aanvalle in Frankryk uitgevoer, behalwe dat hy in die sewentigerjare namens Ba'athist Irak, die Siriese Arabiese Republiek en Libiese Arabiese Jamahiriya saamgewerk het, met veilige huise in Oos -Europa en kontak onderhou het met die KGB en Stasi. Uiteindelik het hy so gevaarlik geword dat die kommunistiese lande hom uit sy heiligdomme in hul lande moes verdryf, en die Amerikaanse president George H.W. Bush het druk op Sirië uitgeoefen om hom uit te lewer. Carlos is in 1994 in Soedan gearresteer vir die moord op 'n Franse DST-intelligensie-agent en twee teen-intelligensie-agente, en hy is tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
Ilich Ramirez Sanchez (Carlos the Jackal) 1949- - Geskiedenis
Die Venezolaanse gebore Ilich Ram írez S ánchez, meer bekend as Carlos the Jackal, was betrokke by sommige van die skouspelagtigste terreurvoorvalle van die 1970's en 1980's. Hy ontwyk die polisie se vaslegging vir meer as 20 jaar.
S ánchez is op 12 Oktober 1949 in Tachira, Venezuela, gebore. Sy ouers bied 'n studie aan in teenstelling: sy ma, Elba Maria S ánchez, was 'n diep gelowige vrou wat 'n hoë samelewing geniet het, sy pa, Jos é Altagracia Ram írez Navas, was 'n vurige marxis. Hy noem sy seuns Ilich, Vladimir en Lenin, na V. I. Lenin, leier van die Russiese rewolusie in 1917. Vandat hulle gebore is, het Jos é Ram írez bedoel dat sy seuns revolusionêr sou wees. Ondanks sy marxistiese oortuigings het Jos é Ram írez 'n suksesvolle regspraktyk gehandhaaf.
Carlos het Fermin Toro Lyc ée bygewoon, 'n sekondêre skool wat bekend is vir sy linkses.
Ramírez Sánchez, seun van die marxistiese advokaat José Altagracia Ramírez-Navas en Elba Maria Sánchez, is gebore in Michelena, in die Venezolaanse deelstaat Táchira.  Ondanks die pleidooie van sy ma om hul eersgebore kind 'n Christelike voornaam te gee, het José hom Ilich genoem, na Vladimir Ilyich Lenin, terwyl twee jonger broers en susters die naam "Lenin" (gebore 1951) en "Vladimir" (gebore 1958) genoem is.  Ilich het 'n skool in Caracas bygewoon en in 1959 aangesluit by die jeugbeweging van die nasionale kommunistiese party. die Kubaanse DGI naby Havana.  Later daardie jaar is sy ouers geskei.
Sy ma het die kinders na Londen geneem, waar sy aan die Stafford House College in Kensington en die London School of Economics gestudeer het. In 1968 probeer José om Ilich en sy broer by die Sorbonne in Parys in te skryf, maar kies uiteindelik vir die Patrice Lumumba -universiteit in Moskou. Volgens die BBC was dit ''n berugte broeikas vir die werwing van buitelandse kommuniste in die Sowjetunie' (sien aktiewe maatreëls).    Hy is in 1970 uit die universiteit geskors.
Uit Moskou reis Ramírez Sánchez na Beiroet, Libanon, waar hy in Julie 1970 as vrywilliger vir die PFLP werk.  Hy is na 'n oefenkamp gestuur vir buitelandse vrywilligers van die PFLP aan die buitewyke van Amman, Jordanië. Toe hy klaar was, studeer hy aan 'n afrondingsskool, met die naam H4 en word beman deur die Irakse weermag, naby die grens tussen Sirië en Irak. 
By die voltooiing van die guerrilla -opleiding het Carlos (soos hy homself nou genoem het) 'n aktiewe rol gespeel vir die PFLP in die noorde van Jordanië tydens die Swart September -konflik van 1970 en 'n reputasie gekry as 'n vegter. Nadat die organisasie uit Jordanië gestoot is, keer hy terug na Beiroet. Hy is gestuur om opgelei te word deur Wadie Haddad.  Hy het uiteindelik die Midde -Ooste verlaat om kursusse by die Polytechnic van Sentraal -Londen (nou bekend as die Universiteit van Westminster) by te woon, en blykbaar voortgegaan om vir die PFLP te werk.
In 1973 het Carlos 'n mislukte poging tot moord op PFLP op Joseph Sieff, 'n Joodse sakeman en vise -president van die British Zionist Federation, uitgevoer. Op 30 Desember het Carlos die huis van Sieff in Queen's Grove in St John's Wood ingeroep en die diensmeisie beveel om hom na Sieff te neem.  Carlos vind Sieff in die badkamer, in sy bad, en skiet een koeël op Sieff uit sy Tokarev -pistool van 7,62 mm, wat Sieff net tussen sy neus en bolip afbons en hom bewusteloos laat waai, die pistool steek dan vas en Carlos vlug.    Die aanval is aangekondig as weerwraak vir Mossad se sluipmoord in Parys op Mohamed Boudia, 'n PFLP -leier.
Carlos erken die verantwoordelikheid vir 'n mislukte bomaanval op die Bank Hapoalim in Londen en motorbomaanvalle op drie Franse koerante wat beskuldig word van pro-Israeliese neigings. Hy beweer dat hy die granaatwerper by 'n Paryse restaurant was in 'n aanval wat twee en 30 beseer het. Hy het later op 13 en 17 Januarie 1975 deelgeneem aan twee mislukte vuurpyl -granaataanvalle op El Al -lughawens naby Parys.
Op 27 Junie 1975 is Carlos se PFLP-kontak, Libanon, gebore Michel Moukharbal, wat later 'n agent vir die Mossad blyk te wees, gevange geneem en ondervra deur die Franse binnelandse intelligensie-agentskap, die DST. Toe twee ongewapende agente van die DST Carlos tydens 'n Paryse huispartytjie ondervra, onthul Moukharbal Carlos se identiteit. Carlos het toe die twee agente en Moukharbal doodgeskiet.  Carlos het van die toneel gevlug en daarin geslaag om via Brussel na Beiroet te ontsnap.
OPEC -aanval en skorsing uit PFLP
Uit Beiroet het Carlos deelgeneem aan die beplanning vir die aanval op die hoofkwartier van OPEC (Organisasie van die Petroleumuitvoerlande) in Wene. Op 21 Desember 1975 lei hy die span van ses persone (wat Gabriele Kröcher-Tiedemann insluit) wat die vergadering van OPEC-leiers aangeval het; hulle neem meer as 60 gyselaars en vermoor drie: 'n Oostenrykse polisieman, 'n Irakse OPEC-werknemer en 'n lid van die Libiese afvaardiging. Carlos eis dat die Oostenrykse owerhede elke twee uur 'n mededeling oor die Palestynse saak op Oostenrykse radio- en televisienetwerke lees. Om die bedreigde teregstelling van 'n gyselaar elke 15 minute te vermy, het die Oostenrykse regering ingestem en die mededeling is uitgesaai soos vereis.
Op 22 Desember het die regering aan die PFLP en 42 gyselaars 'n vliegtuig voorsien en dit na Algiers gevlieg, soos vereis vir die vrylating van die gyselaars. Die voormalige vlieënier van die Royal Navy, Neville Atkinson, destyds die persoonlike vlieënier vir die leier van Libië, Muammar al-Gaddafi, het Carlos en 'n aantal ander gevlieg, waaronder Hans-Joachim Klein, 'n ondersteuner van die gevange Baader-Meinhof-groep en 'n lid van die Revolutionary Cells, en Gabriele Kröcher-Tiedemann, van Algiers.  Atkinson het die DC-9 na Tripoli gevlieg, waar nog gyselaars bevry is, voordat hy na Algiers teruggekeer het. Die laaste gyselaars is daar bevry en van die terroriste is asiel verleen.
In die jare na die OPEC -aanval het Bassam Abu Sharif, 'n ander PLFP -agent, en Klein beweer dat Carlos 'n groot bedrag geld ontvang het vir die veilige vrylating van die Arabiese gyselaars en dit vir sy persoonlike gebruik bewaar het. Daar word beweer dat die bedrag tussen US $ 20 miljoen en $ 50 miljoen beloop het. Die bron van die geld is ook onseker, maar volgens Klein was dit van "'n Arabiese president". Carlos het later aan sy prokureurs gesê dat die geld namens die Iraniërs deur die Saoedi's betaal is en dat dit 'onderweg herlei en deur die rewolusie verlore gegaan het'.
Carlos het Algerië na Libië verlaat en daarna na Aden, waar hy 'n vergadering van senior PFLP -amptenare bygewoon het om te regverdig dat hy nie twee senior OPEC -gyselaars tereggestel het nie - die minister van finansies van Iran, Jamshid Amuzgar, en die minister van olie van Saoedi -Arabië, Ahmed Zaki Yamani. Sy afrigter en PFLP-EO-leier Wadie Haddad het Carlos geskors omdat hy nie gyselaars geskiet het toe daar nie aan die vereistes van die PFLP voldoen is nie, en sy missie misluk. 
In September 1976 word Carlos gearresteer, in Joegoslavië aangehou en na Bagdad gevlieg. Hy het besluit om hom in Aden te vestig, waar hy sy eie probeer vind het Organisasie van gewapende stryd, wat bestaan ​​uit Siriese, Libanese en Duitse rebelle. Hy het ook kontak gemaak met die Stasi, die geheime polisie van Oos -Duitsland.  Hulle voorsien hom van 'n kantoor en veilige huise in Oos -Berlyn, 'n ondersteuningspersoneel van 75 en 'n diensmotor, en laat hom toe om 'n pistool in die openbaar te dra. 
Van hier af word vermoed dat Carlos sy aanvalle op verskeie Europese teikens beplan het, insluitend dié op die Radio Free Europe -kantore in München in Februarie 1981. Op 16 Februarie 1982 het twee van die groep - die Switserse terroris Bruno Breguet en Ramírez Sánchez se vrou Magdalena Kopp — is in Parys in 'n motor met plofstof in hegtenis geneem. Na die inhegtenisneming is 'n brief aan die Franse ambassade in Den Haag gestuur om te eis dat hulle onmiddellik bevry moet word. Intussen het Carlos die Franse regering tevergeefs vir hulle vrygelaat.
Ter weerwraak is Frankryk getref deur 'n skouspelagtige golf van terreuraanvalle, insluitend: die bombardering van die PG-trein TGV op 29 Maart 1982 (5 dood, 77 beseer) die motorbom van die Libiese koerant Al-Watan al- Arabi in Parys op 22 April 1982 (1 dood, 63 beseer) die bombardement van die Gare Saint -Charles in Marseille op 31 Desember 1983 (2 dood, 33 beseer), en die bombardering van die Marseille -Paris TGV -trein (3 dood, 12 beseer) op dieselfde dag.  In Augustus 1983 val hy ook die Maison de France in Wes-Berlyn aan, en vermoor een man en beseer twee-en-twintig.  Binne dae na die bombardemente het Carlos briewe aan drie afsonderlike nuusagentskappe gestuur waarin hulle verantwoordelikheid vir die bombardemente aanvaar as wraak vir 'n Franse lugaanval teen 'n PFLP -oefenkamp in Libanon die vorige maand.
Historici se ondersoek na Stasi -lêers, wat onlangs na die Duitse hereniging toeganklik was, toon 'n verband aan tussen Ramírez Sánchez en die KGB, via die Oos -Duitse geheime polisie. Toe Leonid Brezjnev Wes -Duitsland in 1981 besoek, het Ramírez Sánchez geen aanvalle onderneem nie, soos die KGB versoek het. Westerse intelligensie het gedurende hierdie tydperk aktiwiteit verwag.  Op 'n stadium het die Roemeense Securitate Carlos aangestel om Roemeense dissidente wat in Frankryk woon, te vermoor.
Met voorwaardelike ondersteuning van die Irakse regime en na die dood van Haddad, het Ramírez Sánchez die dienste van sy groep aan die PFLP en ander groepe aangebied. Sy groep se eerste aanval was moontlik 'n mislukte vuurpylaanval op die Franse kernkragstasie Superphénix op 18 Januarie 1982.
Hierdie aanvalle het gelei tot internasionale druk op Oos -Europese state wat Ramírez Sánchez huisves. Hy woon meer as twee jaar in Hongarye, in die tweede distrik van Boedapest, bekend as die kwart van die edeles. Sy belangrikste uitsondering vir sommige van sy finansiële hulpbronne, soos Gaddafi of dr. George Habash, was die vriend van sy suster, Dietmar Clodo, 'n bekende Duitse terroris en die leier van die Panther Brigade van die PFLP. Hongarye het Ramírez Sánchez laat 1985 verdryf, en hy is in Irak, Libië en Kuba heiligdom geweier voordat hy beperkte steun in Sirië gevind het. Hy vestig hom in Damaskus saam met Kopp en hul dogter, Elba Rosa.
Die Siriese regering het Ramírez Sánchez gedwing om onaktief te bly, en hy is daarna as 'n geneutraliseerde bedreiging beskou. In 1990 het die Irakse regering hom genader vir werk, en in September 1991 is hy uit Sirië geskors. Na 'n kort tydjie in Jordanië, word hy beskerm in Soedan waar hy in Khartoem gewoon het.
Westerse rekeninge beweer al lank dat Ramírez Sánchez 'n KGB -agent is. Sommige aanvalle is moontlik aan hom toegeskryf weens die gebrek aan iemand om krediet op te eis. Sy eie spog met waarskynlik nie -bestaande missies wat die probleem verder verwar het.
Arrestasie en gevangenisstraf
Die Franse en Amerikaanse intelligensie -agentskappe het 'n aantal transaksies aan die Soedanese owerhede aangebied. In 1994 sou Carlos 'n geringe testikeloperasie in 'n hospitaal in Soedan ondergaan.  Twee dae na die operasie het Soedanese amptenare vir hom gesê dat hy na 'n villa verskuif moet word vir beskerming teen 'n moordpoging en dat hy persoonlike lyfwagte sal kry. Een aand later het die lyfwagte in sy kamer gegaan terwyl hy geslaap het, hom kalmeer en vasgemaak het en hom uit die villa geneem het. 
Op 14 Augustus 1994 het Soedan hom oorgeplaas na Franse agente van die DST, wat hom na Parys gevlieg het vir verhoor. Hy is aangekla van die moorde in 1975 op die twee polisiemanne in Parys en op Moukharbal en is na die La Santé -gevangenis gestuur om die verhoor af te wag. In 1996 het 'n meerderheid van die Europese Kommissie vir Menseregte sy aansoek van die hand gewys wat verband hou met die proses van gevangenskap. 
Die verhoor begin op 12 Desember 1997 en eindig op 23 Desember, toe hy skuldig bevind is en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis is sonder die moontlikheid van parool.  Hy is later van La Santé na die Clairvaux -gevangenis verskuif. 
In 2001, nadat hy hom tot Islam bekeer het,  trou Ramírez Sánchez met sy prokureur, Isabelle Coutant-Peyre, tydens 'n Moslem-seremonie, hoewel hy nog met sy tweede vrou getroud was. 
In Junie 2003 publiseer Carlos 'n versameling geskrifte uit sy tronksel. Die boek, waarvan die titel vertaal word na Revolusionêre Islam, poog om geweld te verduidelik en te verdedig in terme van klaskonflik. In die boek spreek hy steun uit vir Osama bin Laden en sy aanvalle op die Verenigde State.
In 2005 het die Europese Hof vir Menseregte 'n klag van Ramírez Sánchez aangehoor dat sy lang jare van eensame opsluiting 'onmenslike en vernederende behandeling' is. Alhoewel die hof hierdie eis verwerp het, was dit vroeg in 2006 in appèl.
In 'n toespraak van 2009 het die Venezolaanse president Hugo Chávez Ramírez Sánchez geprys en gesê dat hy onregverdig skuldig bevind is en nie 'n terroris nie, maar 'n "revolusionêre vegter" is. 
In Mei 2007 het die regter teen terrorisme, Jean-Louis Bruguière, 'n nuwe verhoor gelas vir Ramírez Sánchez op aanklagte van "moord en vernietiging van eiendom met behulp van plofbare stowwe" in Frankryk in 1982 en 1983. By die bombardemente is elf mense dood en meer as 100 mense beseer. .  Ramírez Sánchez ontken enige verband met die gebeure in sy verhoor in 2011 en voer 'n hongerstaking van nege dae uit om sy gevangenisstraf te protesteer.  Die verhoor, wat na verwagting ses weke sou duur, het op 7 November 2011 in Parys begin.  Drie ander lede van Ramírez Sánchez se organisasie is verhoor by absentia terselfdertyd: Johannes Weinrich, Christina Frohlich en Ali Kamal Issawi.  Duitsland het geweier om Weinrich en Frohlich uit te lewer, en Issawi, 'n Palestyn, "is na bewering op die vlug."  Ramírez Sánchez ontken steeds enige betrokkenheid by die aanvalle.  Op 15 Desember 2011 is Ramírez Sánchez, Weinrich en Issawi skuldig bevind en lewenslange gevangenisstraf opgelê. Frohlich is vrygespreek.  Ramírez Sánchez het teen die uitspraak geappelleer en 'n nuwe verhoor het in Mei 2013 begin.  Hy het sy appèl op 26 Junie 2013 verloor en regters in 'n spesiale anti-terrorisme hof het sy lewenslange vonnis bekragtig. 
Carlos die jakkalsOrganisasie van Arabiese gewapende stryd
Ilich Ramirez Sanchez was die seun van 'n welgestelde Venezolaanse kommunistiese partyleier. Illich Ramirez Sanchez, beter bekend in die wêreld as Carlos the Jackal, was in die 1960's en 1970's verantwoordelik vir talle terreurdade in Europa. Volgens meer onlangse standaarde lyk dit nogal taamlik, indien nie eienaardig nie.
Sanchez se bynaam, opgelei in Kuba, kom van 'n karakter in die Frederick Forsyth -roman The Day of The Jackal uit 1971. Forsyth se boek is in die vroeë sestigerjare in Frankryk afspeel. Die Organization de l'arm e secr te het probeer om DeGaulle, wat die land van Algerië onafhanklikheid verleen het, dood te maak, maar dit het misluk. Die gevolg was dat DeGaulle die naaste bewaakte man ter wêreld was. As 'n desperate daad huur hulle The Jackal, die kodenaam van 'n huurmoordenaar wat ingestem het om die Franse president De Gaulle te vermoor.
Een van die berugste terroriste in die geskiedenis, "Carlos the Jackal", het aan moorde in Europa en die Midde -Ooste deelgeneem. Tydens die Koue Oorlog was ontvoering, sluipmoord, skietery, gasheer, bomaanval en gewapende roof die belangrikste metodes van terrorisme. Carlos the Jackal - voormalige terroriste van die Volksfront vir die Bevryding van Palestina (PFLP), was die hoof van die berugte gyselaarkrisis van Wene in Desember 1975, die Organisasie van Petroleumuitvoerlande (OPEC). Die Jakkals het 'operasionele en politieke verantwoordelikheid' aanvaar vir die operasies van die PFLP in Europa. In die vroeë tagtigerjare het die terreurgroep onder leiding van die berugte 'Carlos the Jackal' bomme aan boord van Frankryk se passasierstreine geplant.
Carlos, die berugste terroris van sy tyd, het vermoedelik gewerk vir Mohamar Qaddaffi van Libië, Saddam Hussein van Irak, president Assad van Sirië, Fidel Castro van Kuba, George Habash en die Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), die Italiaanse Rooi Brigade, Columbia se M-19 Beweging, die BaaderMeinholf Bende, en 'n aantal ander "kommunistiese en sosialistiese" werkgewers.
Carlos was egter 'n vryskut en werk vir enigiemand, en het nooit 'n permanente wederkerige lojaliteit van die nasiestaat tot stand gebring nie. Ilich Ramirez Sanchez was destyds meer lewendig as toegewyde ideoloog. Maar as 'n selfverklaarde 'professionele revolusionêr' was hy verantwoordelik vir vier-en-twintig sterftes en 257 gewondes tydens sy loopbaan van geweld.
Carlos het sy eie terreurgroep gestig, wat hy die Organisasie van Arabiese Gewapende Stryd genoem het. Hulle het in 1982 probeer om 'n kernkragsentrale te kaap, maar dit het misluk. Die groep het daarna 'n reeks bombardemente in Parys uitgevoer. Teen hierdie tyd is Carlos gedwing om uit Europa te vlug en uiteindelik in Damaskus gevestig. Hy het tussen 1985 en 1991 in Sirië gewoon, waarna hy na Jordanië en daarna die Soedan verhuis het.
Douglas Farah, senior genoot, International Assessment and Strategy Center, het in 20012 opgemerk dat 'Charles the Jackal' een van die eerstes was wat die moontlike samesmelting van radikale Shite Islamitiese denke verwoord het met Marxistiese aspirasies om kapitalisme en Amerikaanse hegemonie te vernietig. In sy geskrifte onderskryf S nchez Ramirez marxisme wat gekoppel is aan revolusionêre, gewelddadige Palestynse opstande, en in die vroeë 2000's nadat hy 'n Moslem, militante Islamisme geword het. Tog het hy nie sy Marxistiese wortels laat vaar nie, en geglo dat Islamisme en Marxisme saam 'n wêreldwye anti-imperialistiese front sou vorm wat die Verenigde State, globalisering en imperialisme definitief sou vernietig.
In sy deurslaggewende boek "Revolutionary Islam" uit 2003, geskryf uit die gevangenis waar hy 'n lewenslange vonnis uitgedien het vir die moord op twee Franse polisiemanne, het Sanchez Ramirez Osama bin Laden en die 9-11 aanvalle op die Verenigde State geprys as 'n groot prestasie van wapens en deel van 'n geregverdigde 'gewapende stryd' van Islam teen die Weste. 'Van nou af gaan terrorisme min of meer 'n daaglikse deel van die landskap van u verrottende demokrasieë wees', het hy geskryf.
Die herhaalde, openbare lof van Ch vez vir Secheche Ramirez was 'n deurslaggewende element van die Bolivariese ideologie en 'n aanvaarding van sy onderliggende uitgangspunt as belangrik vir Chévez se ideologiese raamwerk. Ch vez het sy ambassadeur in Frankryk beveel om die vrylating van Sánchez Ramirez te versoek en het by verskeie geleenthede na die veroordeelde terroris verwys as 'n 'vriend' en 'n ware revolusionêr. '
In 'n brief van 1999 aan S nchez Ramirez het Chévez die terroris begroet as 'n 'Uitgelese Compatriot' en geskryf dat 'in die dieptes van u solidariteitsbrief kon ek die pols hoor van ons gedeelde insig dat alles sy tyd het : tyd om klippe op te stapel of te gooi, revolusie aan te steek of om dit te ignoreer om dialekties 'n eenheid tussen ons strydende klasse na te jaag of om die konflik tussen hulle op te wek - 'n tyd wanneer u reguit kan veg vir beginsels en 'n tyd waarin u moet kies die regte stryd, met 'n skerp gevoel vir die oomblik van waarheid, wag op dieselfde manier as wat Ariadne, met dieselfde beginsels belê, die draad lê wat haar uit die labirint lei. "
Vir meer as 'n halwe eeu het Special Forces en die CIA -legende Billy Waugh sy lewe daaraan toegewy om Amerika se kwaadwilligste vyande op te spoor en uit te skakel. Hy was gelukkig aan die begin van die negentigerjare in 'n onstuimige, verswelgende Khartoem, en het die sterre-terroris Carlos the Jackal dopgehou en die opkomende Osama bin Laden dopgehou.
Billy Waugh se volharding, kennis van menslike karaktereienskappe en die vermoë om 'n onopvallende stedelike waarnemingspos te vestig, het hom in staat gestel om die internasionale terroris Carlos the Jackal te vind en reg te stel vir latere aanhouding deur die Franse veiligheidsmagte. Waugh vertel dat hy dit in die vroeë negentigerjare aangepas het (omdat sy voorstelle om dit te vermoor nie aanvaar is nie).
Carlos het twintig jaar lank die intelligensie -agentskappe en die polisie ontwyk voor sy gevangenskap in Soedan in 1994. Die jakkals is in beslag geneem deur sy eie lyfwagte en is aan die Franse intelligensie oorhandig. Op 14 Augustus is die Jakkals oorhandig aan agente van die Franse Direction de la Surveillance du Territoire (DST).
Die Jakkals het in Mei 2013 na die hof teruggekeer om appèl aan te teken teen sy skuldigbevinding vir 'n reeks dodelike bombardemente in Frankryk 30 jaar gelede. Die 63-jarige, wat in Frankryk in die tronk was sedert hy in 1994 in Soedan gevange geneem is, is in 2011 skuldig bevind aan aanvalle in 1982 en 1983 op twee Franse passasierstreine, 'n treinstasie in Marseille en 'n Libiese tydskrifkantoor in Parys.
Carlos, wat reeds destyds lewenslank weens moord uitgedien is, kry 'n ander lewenslange vonnis vir sy rol in die aanvalle wat 11 mense dood en byna 150 beseerdes veroorsaak het, wat hom die mantel van die mees gesoekte vlugteling ter wêreld besorg het.
Carlos the Jackal het moontlik 'n derde lewenslange vonnis opgelê terwyl hy op 13 Maart 2017 in Parys teregstaan ​​vir 'n granaataanval in 1974 waarin twee mense dood en 34 beseer is. Die 67-jarige Venezolaan het na bewering 'n granaat van 'n granaat gegooi mezzanine na 'n besige restaurant in 'n winkelsentrum in Saint-Germain-des-Pres, Parys op 15 September 1974. Die granaataanval-saak is aanvanklik vanweë gebrek aan bewyse van die hand gewys, maar is later heropen ná sy arrestasie in die Soedanese hoofstad in 1994 van Khartoem.
Die vervolging beweer dat die granaataanval verband hou met 'n groter erf, wat 'n gyselaarsituasie by die Franse ambassade in Den Haag insluit op 13 September 1974. 'n Lid van die Japannese Rooi Leër, 'n kommunistiese militante groep, is in hegtenis geneem by 'n Twee maande tevore die lughawe in Parys. This group was alleged to have had ties to the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), of which Carlos was a key member.
In the years following the OPEC raid, Abu Sharif and Joachim Klein claimed that Carlos had received a large sum of money in exchange for the safe release of the Arab hostages and had kept it for his personal use. There is still some uncertainty regarding the amount that changed hands but it is believed to be somewhere between 20-50 million dollars. Who paid the money is also uncertain but according to Klein it came from "an Arab President." Carlos later told his lawyers that the money was paid by the Saudis on behalf of the Iranians and was, "diverted en route and lost by the Revolution." Ε ]
In 2001, Ramírez Sánchez was married in a Muslim ceremony to his lawyer, Isabelle Coutant-Peyre, although he was still legally wed to his second wife. ⎗ ]
Revolutionary Islam boek
However some have questioned the authenticity of the book in light of the fact that "the French prison system is supposed to strictly control all correspondence between inmates and the outside world." ⎘] Another observer has questioned the depth of Carlos's Muslim knowledge, claiming "his knowledge of Islamic doctrine, theology, history, and political philosophy is almost nonexistent." Carlos mistakenly refers to the first four caliphs (known as the Rashidun, or "rightly guided" caliphs) who were only distantly related to each other, as members of a "dynasty known as the `Rashidis.`" He also "confuses Hajjaj Ibn Yussef, the brutal governor of Kufa, with Mansur Al-Hallaj, the mystic who was crucified for blasphemy." ⎙ ]
In May 2007 anti-terrorism judge Jean-Louis Bruguiere ordered a new trial for Carlos on charges relating to "killings and destruction of property using explosive substances" in France in 1982 and 1983. The bombings killed 11 and injured more than 100 people. ⎚ ]