Die hoender krap in die grond rond, hy klap sy vlerke, maar kan nie vlieg nie. Hy leef agter draadheinings, skrop en lê eiers tot voordeel van sy voeder of “ tronkbewaarder ”.
Die arend, aan die ander kant, vlieg bokant die wolke die son tegemoet. Die blou lug is sy jagveld en hy is in diens van niemand nie. Hy sorg net vir sy eie gesin.
Die hoender is oorgewig en swak vanweë die oorvloed kos, maar die arend is lenig en taai van voedsel wat hy self moet soek en vang.
Van tyd tot tyd sal ‘n “hoender” die skaduwee van ‘n “arend” sien verbyflits. Sy eerste reaksie is om skuiling te soek, onbewus daarvan dat hy in Christus die potensiaal het om die “arendsvlug” van geloof te onderneem. Hy bly liewer op die grond sodat hy nie ver kan val nie.
Die “arend” daarenteen ry egter in geloof op die vlerke van die wind en deurklief die vrye ruimtes van God se genade en beskerming.