Xenophanes van Colophon - Inligting
XENOFANE VAN KOLOFON
Xenophanes en die plek in hierdie boek is ietwat onseker. Hy was hoofsaaklik 'n vrugbare (en baie langlewende: F1) digter, skryf in verskillende meters en verskillende genres, 'n reisende bard wat in die Griekse wêreld rondgedwaal het nadat hy sy geboorteland Ionia verlaat het na die mediane inval van 546 (F2). Ons het meer as 100 reëls van sy poësie, waarvan slegs 'n paar beslis filosofiese belange weerspieël. Die idee dat hy óf 'n Pythagoreër was óf die stigter van Eleatiese monisme, is verkeerd. Dit is moeilik om die gronde vir eersgenoemde eis en laasgenoemde (soos in T1) is 'n foutiewe afleiding gebaseer op die oppervlakkige ooreenkoms van sy god met Parmenides & rsquo & lsquowhat-is & rsquo. Die lighartige bewering van Plato en rsquos het egter die latere doksografiese tradisie, wat gereeld toegeskryf word aan Xenophanes-standpunte van Parmenides, onlosmaaklik beïnvloed.
Hy is veral bekend as die eerste kritiese teoloog. Waar die Milesiërs implisiet die Homeriese godsdiens ondermyn het, het Xenophanes 'n volledige frontaanval gedoen. Die relevante teologiese fragmente (F3 & mdash9) is meestal selfverduidelikend. Dit is duidelik dat hy die Homeriese antropomorfisme ondubbelsinnig verwerp het en dit vervang het met 'n opvatting van 'n god waarvan die eienskappe hom weinig meer as 'n gedagtegang maak. (Alhoewel ek dit moet sê F4 en F5 geen onderwerp het nie, die kontekste waarin dit bewaar word, waarborg dat die onderwerp hierdie god is.) Dit blyk egter duidelik uit F3 dat Xenophanes en die rsquo -god voorgestel word dat dit 'n liggaam het, dit is net dat dit nie menslik is nie (sien ook F8 in die konteks). Sy god is in elk geval roerloos (F5), nie net omdat dit godslasterlik sou wees om beweging aan hom toe te skryf nie, maar ook omdat hy geen beweging nodig het nie, aangesien hy alles met die krag van sy verstand kan beweeg. Alhoewel Homerus rsquos Zeus die berg Olympus met 'n knik van sy kop kan skud (Ilias 1.528 & ndash30), Xenophanes & rsquo god hoef glad nie te beweeg om die hele wêreld te skud nie. Hy moet waarskynlik oor die hele wêreld, soos Anaximander & rsquos divine & lsquoboundless & rsquo, aan die periferie van die heelal geleë wees 1 dit lyk meer in ooreenstemming met die argaïese gedagte as die idee dat die god met die wêreld geïdentifiseer moet word, maar dit is moontlik dat Xenophanes hom voorgestel het dat die wêreld deurdrenk is van die verstand van die god, sodat dit alles kan rig. Die verwerping van Homeriese verhale oor egbreuk en so meer onder die gode beteken vermoedelik dat Xenophanes sy god as goed beskou, sowel as 'n wese van groot mag. Ten slotte, aangesien die god vir ewig op dieselfde plek bly, is dit waarskynlik dat hy as ewig beskou word: T2, een van 'n aantal pittige sêgoed wat later as 'n bekende wyse aan Xenophanes geheg is, is 'n goeie manier om dieselfde idee uit te druk.
Wat egter nie so duidelik is nie, is of Xenophanes 'n volwaardige monoteïs was. Hoewel die vermelding van & lsquogods en mans & rsquo (F3) 'n formuleuse manier is om klem uit te druk, sou dit ten minste uiters toevallig wees om Xenophanes hierdie manier van beklemtoning te kies in 'n konteks waarin hy argumenteer vir wat die Grieke die buitengewone konsep van monoteïsme sou gehad het. Dit lyk meer redelik om tot die gevolgtrekking te kom dat Xenophanes & rsquo & lsquoone god & rsquo nie die enigste god is nie, maar die hoofgod in 'n pantheon. Byvoorbeeld, as hy aan die einde van een van sy nie-filosofiese fragmente (DK 21B1) sê dat dit altyd goed is om die gode hoog te ag, hoef ons hom nie van skynheiligheid te beskuldig of te veronderstel dat hy het op 'n stadium van plan verander en 'n monoteïs geword. Hy het moontlik, net soos Plato later, verder gegaan as om die immoraliteit van die gode soos tradisioneel uitgebeeld, te verwerp. In hierdie konteks is dit interessant dat by T3 ps.-Plutarchus is van toepassing op al die gode die eienskappe van F4, wat volgens die meeste geleerdes slegs van toepassing is op die enigste oppergod. 2
Desondanks moes Xenophanes en die teologie vir die meeste van sy tydgenote uiters skokkend gelyk het, en sommige aspekte daarvan het 'n invloed gehad, ten minste op ander denkers, soos ons in die geval van Heraclitus sal sien. Maar sy abstrakte beeld van God het 'n geïsoleerde verskynsel gebly, selfs onder die vrydenkende Presokrate. Dit is aanloklik om te dink dat Xenophanes en die rsquo -god moontlik soos die god van die Ioniansn en mdasha -verdeling van hul kosmogoniese beginsel was. Maar soos ons sal sien, is Xenophanes & rsquo kosmogoniese beginsel aarde, of sluit dit in, en dat sy god nie dieselfde is as die aarde nie (soos Aristoteles blykbaar gedink het, om te oordeel volgens T4) word getoon deur die feit dat hy die aarde met sy verstand beweeg. In hierdie sin is die Xenophanes -god nie so gevorderd as die Ioniese gode nie. Xenophanes en die rsquo-god is meer soos 'n super-abstraksie van die Homeriese Zeus: hy het 'n ligging, maar dit lyk nie so gelokaliseerd soos die berg Olympus nie, hy het 'n liggaam, maar dit is nie antropomorf nie en hy het oneindig meer krag as Zeus.
Persoonlik is ek nie oortuig dat Xenophanes 'n ontwikkelde kosmogonie gehad het nie. Daar word algemeen aangevoer dat hy sy oorspronklike stowwe aarde en water (asF11), maar hierdie stelling op sigself vorm skaars 'n Ioniese kosmogonie, eerder as 'n uitdrukking van die feit dat Xenophanes geglo het (sien hieronder) dat dinge uit 'n oer -moeras kom. Wat die alternatiewe verklaring betref, F10, dat alles vandaan kom en na die aarde terugkeer, is dit miskien glad nie 'n wetenskaplike fragment nie, maar bloot 'n variasie op die Engelse gesegde, & lsquoAshes to as, dust to dust. & rsquo In elk geval is daar 'n botsing tussen F11 en F12: een sê dat dinge kom van aarde en water, die ander wat hulle gemaak is van aarde en water & twee verskillende stellings. Boonop, as aarde en/of water kosmogoniese beginsels in die Ioniese vorm was, sou dit ons met die vreemde gaping laat staan ​​om nie te weet hoe hy verwag het om die bestaan ​​van lug en vuur te verduidelik nie F14 is nie 'n kosmogoniese fragment oor die oorsprong van lug nie, maar 'n meteorologiese fragment oor hoe winde ontstaan ​​(sien ook T 6).
Selfs al was hy geen kosmogonis nie, het Xenophanes wel opmerkings gemaak oor ander meteorologiese verskynsels, soos die reënboog (Iris in F15), en met minder gesofistikeerdheid of verbeelding as wat Anaximander en Anaximenes die stabiliteit van die aarde verduidelik het deur te verklaar dat dit oneindig onder ons strek (F13). Dit laat die vraag ontstaan ​​hoe hy die verdwyning van die son en sterre sou verduidelik, wat gewoonlik onder die aarde gedraai sou word. Hier kom getuienis te hulp: Xenophanes het blykbaar geglo dat die son (en vermoedelik die ander hemelliggame) elke dag nuut gemaak word. Hierdie geloof in 'n groot aantal sonne en mane het in die doksografiese tradisie gelei tot die heerlike wanopvatting dat Xenophanes geglo het dat verskillende streke van die aarde verskillende sonne en mane het.
Die samestelling van die hemelliggame bly egter onduidelik: word dit bymekaargemaak uit wolke of uit klein vuurstukkies (T5)? Daar is onlangs veilig vasgestel dat die maan volgens Xenophanes in elk geval uit 'n ontsteekte wolk bestaan, 3 en na alle waarskynlikheid geld dieselfde vir die ander hemelliggame. Maar miskien vind die twee sienings in T5 is dit nie teenstrydig nie, het Xenophanes gesê dat verdamping van die aarde wolke of mis veroorsaak, dat dele van hierdie damp op een of ander manier ontvlam en dat die ontsteekte dele bymekaarkom en die son (en die ander hemelliggame) vorm.
T7 teken een van die interessantste kenmerke van Xenophanes & rsquo -kosmologie op. As hy nadink oor die bestaan ​​van mariene fossiele in die binneland, is hy aangeneem dat die aarde eens met modder bedek was en toe uitgedroog het, maar op die oomblik geleidelik weer deurdrenk was. Dit lyk asof hy hom verbeel dat die geleidelike versadiging van die aarde dit laat oplos en in die see gly (wat toevallig die soutgehalte van die see kan veroorsaak: T8) totdat alles bedek is deur die modderige mengsel van aarde en see. Dan begin die uitdroogproses weer, en begin die lewe weer, van aarde en water, soos F12 sê.
Die merkwaardigste bydrae van Xenophanes tot die filosofie is vervat in die fragmente waarmee ek die reeks afsluit, waarin hy nadink oor die beperkings van menslike kennis. Xenophanes is waarskynlik tot hierdie opmerkings gelei deur na te dink oor sy teologie: nadat hy die goddelike as superintelligent beskou het, het die tradisionele kontras tussen die magte van gode en dié van mense daartoe gelei dat hy mense en kennis en intelligensie verkleineer het (vgl. F3: God is heeltemal anders as die mens): alles wat ons kan hê is geloof, nie kennis nie (F16 l. 4). Dit geld eksplisiet vir sy eie standpunte sowel as vir enigiemand anders, en dit is eintlik moontlik dat F17 kom naby aan die einde van 'n filosofiese gedig (veronderstel dat daar een was), en was dus 'n opmerking oor alles wat voorheen gebeur het. Bo alles word ons beperk deur die feit dat ons ervaring beperk is (F18). Deur ywerige navorsing kan ons egter ons epistemiese situasie verbeter (F19), sodat daar geleidelike algehele vordering is, maar navorsing is nodig, nie wilde spekulasie nie. In F20hy lampoon Pythagoras (dat dit 'n lampoon is, word gewaarborg deur die konteks: Diogenes Laertius behou hierdie fragment onder dié van ander satirici wat Pythagoras gepot het), hetsy vir sy teorie van metempigose of vir sy aanspraak dat hy 'n menslike siel kan herken in die gil van 'n hondjie, maar in elk geval vir die maak van nie -verifieerbare bewerings. Dit is in ooreenstemming met Xenophanes en 'n meer versigtige benadering tot kosmogonie en kosmologie.
Ongetwyfeld is die belangrikste rede waarom Xenophanes op die beperkings van mensekennis gewys het, die een wat in die eerste twee reëls van F16 baie van sy teologiese opmerkings kan inderdaad ook dieselfde stelling hê. Alle gewone maniere waarop die Grieke aangeneem het dat hulle kennis oor die gode kon bekom, word gekritiseer: die gode besoek ons ​​nie in die gedaante van mense nie (soos dikwels in Homeros), omdat hulle nie menslike liggame het nie, word die gode en die wil nie geopenbaar nie dui op reënboë, want dit is suiwer natuurlike verskynsels wat die gode nie is soos die digters of ander kenners beskryf het nie, en in elk geval kan niemand weet of 'n geïnspireerde uitspraak akkuraat is nie. In kort, as F3 dring daarop aan dat die hoofgod ten minste so anders as ons mense is, dat ons nie werklik aanspraak kan maak op betroubare kennis oor hom nie.
Xenophanes en rsquo -idees is meer gebaseer op gesonde verstand en waarneming (bv. Van fossiele) as sy Ioniese voorgangers. Sy visie is minder pragtig, maar sterker gegrond. Hierdie aspek van sy karakter kan ook gesien word in sy nie-filosofiese fragmente, waar hy op 'n gesellige manier die konvensionele deugde van vroomheid, plig teenoor die inheemse stad en 'n lewe van matigheid prys. Maar hierdie versigtigheid het ook tot 'n mate van skeptisisme gelei, veral oor sake wat met die gode verband hou. Xenophanes was geen deeglike skeptikus nie: hy was net so bekommerd soos enige van sy teenstanders om 'n akkurate beskrywing van verskynsels en die gode te gee, en hy was seker dat heuning soet smaak, maar hy was bewus van die beperkinge van menslike kennis van die belangrikste en verste dinge. Ons kan nie onfeilbare kennis verkry nie, en ons word beperk deur die ervarings wat ons toevallig teëgekom het. Navraag kan sake verbeter (F19), maar tog sal ons nooit sekerheid verkry oor die groot lewensvrae nie. Hierdie tesis hang op sy beurt af van 'n tesis oor die sintuie: Xenophanes sê implisiet dat die rede waarom ons nooit sekere kennis sal bekom nie, is dat die inligting wat ons deur ons sintuie ontvang nie in staat is om ons daarheen te neem nie. En so neem sy filosofiese opvolgers verskillende standpunte in oor die betroubaarheid van die sintuie, sommige (Parmenides, Melissus) beweer dat die sintuie nutteloos is, terwyl intelligensie of goddelik toegewyde insig hulle 'n vinnige weg gee na die waarheid wat Xenophanes so ontwykend gevind het, ander (bv. Heraclitus, Empedocles) wat pleit vir versigtige gebruik van die sintuie.
My gedagtes is al hier en daar in Griekeland gewerp
Vir sewe en sestig jaar en dit is nie alles nie:
Vanaf my geboorte tot dan was daar nog vyf en twintig,
As ek weet hoe om werklik oor hierdie dinge te praat.
(Diogenes Laertius, Lewe van vooraanstaande filosowe
9.19.1 en ndash4 Long)
Ek het myself rondgeslinger en van stad tot stad gereis.
(Eroties, Opmerkings oor Hippokrates & rsquo & lsquoOn Epidemics & rsquo 102.23 & ndash4 Nachmanson)
T1 (DK 21A29 KRS 163) [A besoeker van Elea praat] En ons Eleatiese stam, wat begin met Xenophanes of selfs vroeër, vertel ons verhale in hul verhale met die veronderstelling dat wat mense noem, alles werklik is. (Plato, Sofis 242d4 & ndash7 Duke et al.)
Een god, die grootste onder gode en mense,
Op geen manier soortgelyk aan sterflike mans in liggaam of in denke nie.
(Clement, Diverse 5.109.1 St & aumlhlin/Fr & uumlchtel)
Voltooi sien hy, volmaak dink hy, volmaak hoor hy.
(Sextus Empiricus, Teen die professore 9.144.4 Begrawe)
Hy bly vir ewig op dieselfde plek, heeltemal roerloos,
Dit is ook nie gepas dat hy van die een plek na die ander beweeg nie.
Maar moeiteloos skud hy alle dinge deur met sy verstand te dink.
(Simplicius, Kommentaar oor Aristoteles & rsquos & lsquo Fisika & rsquo, CAG IX, 23. 11 & ndash12, 20 Diels)
Homerus en Hesiodos het die gode toegeskryf
Alles wat mans skandelik en laakbaar vind
Diefstal, egbreuk en misleiding van mekaar.
(Sextus Empiricus, Teen die professore 9.193.3 & ndash5 Bury)
Maar sterflinge dink dat die gode gebore is,
Dra hul eie klere, het stemme en liggame.
(Clement, Diverse 5.109.2 St & aumlhlin/Fr & uumlchtel)
As koeie en perde of leeus hande gehad het,& dolk
Of kan met hul hande teken en dinge maak soos mans kan,
Perde sou perdeagtige gode getrek het, koeie koeiagtige gode,
En elke spesie sou die gode en die rsquo -liggame net soos hul eie gemaak het.
(Clement, Diverse 5.109.3 St & aumlhlin/Fr & uumlchtel)
Ethiopiërs sê dat hul gode plat neus en swart is,
En Thraciërs dat hulle blou oë en rooi hare het.*
(Clement, Diverse 7.22.1 St & aumlhlin/Fr & uumlchtel)
T2 (DK 21A13) Die mense van Elea het vir Xenophanes gevra of hulle aan Leucothea moet offer of nie. Die raad wat hy hulle gegee het, was om nie oor haar te rou as hulle haar as goddelik sou neem nie, en nie om vir haar op te offer as hulle haar as 'n mens sou neem nie. (Aristoteles, Retoriek 1400 b 6 & ndash8 Ross)
T3 (DK 21A32) Met betrekking tot die gode het hy verklaar dat daar geen hiërargie onder hulle is nie, aangesien dit 'n heiligmaking is vir een van die gode om 'n meester te hê en nie een van hulle het die minste nodig nie en hulle sien en hoor as 'n geheel , eerder as gedeeltelik. (Ps.-Plutarch, Diverse 4.9 en ndash11 Diels)
T4 Xenophanes was die eerste van hierdie moniste (want daar word gesê dat hy 'n Parmenides -leraar was), maar hy het homself nie duidelik uitgedruk nie en blykbaar nie een van hierdie begrippe te begryp nie [óf wat Aristoteles sien as die formele monisme van Parmenides, óf die materiële monisme van Melissus]. Hy het eerder na die hemel as geheel gekyk en verklaar dat die Een God is. (Aristoteles, Metafisika 986 b 21 & ndash5 Ross)
Die aarde is die bron van alle dinge, en alle dinge eindig op die aarde.
(A & eumltius, Menings 1.3.12 Diels)
Al wat geskep en groei is nie meer as aarde en water nie.
(Philoponus, Kommentaar op Aristoteles & rsquos & lsquo Fisika & rsquo, CAG XVI, 125,30 Vitelli)
Want ons is almal uit aarde en water geskape.
(Sextus Empiricus, Teen die professore 10.314.8 Begrawe)
Dit is duidelik dat die boonste grens van die aarde, hier aan ons voete,
Dit grens aan die aiter, maar daaronder strek dit onbeperk.
(Achilles, Inleiding tot Aratus & rsquo & lsquo Phaenomena & rsquo 434.13 & ndash14 Maass)
Die see is die bron van water en die bron van wind
Want daar sou geen wind wees sonder die groot see nie, & dolk
Ook nie vloeiende riviere nie, en ook geen reënval van die aiter nie.
Nee, die groot see is die skepper van wolke, winde,
(Kratte van Mallus [fr. 32a Mette] in die Geneva Scholiast op Homer & rsquos Ilias 21.196)
En die een wat Iris genoem word, is ook 'n wolk,
Pers, rooi en geel op die oog.
(Scholiast BLT oor Homerus & rsquos Ilias 11.27, Dindorf 3.457)
T5 (DK 21A40 KRS 177) Xenophanes sê dat die son uit ontbrande wolke bestaan. In sy Die menings van die natuurwetenskaplikes Theophrastus skryf dat dit bestaan ​​uit klein stukkies vuur wat saamgevoeg is uit die klam uitaseming en die son bymekaarmaak. (Theophrastus [fr. 232 Fortenbaugh et al.] in A & eumltius, Menings 2.20.3 Diels)
T 6 (DK 21A46) Xenophanes sê dat meteorologiese verskynsels in die eerste plek deur die warmte van die son veroorsaak word. Want as daar vog uit die see kom, skei die soet gedeelte daarvan as mis vanweë sy fynheid, vorm wolke en val dit neer as reën wanneer dit aan vilt gevoelig word en wind deur die verdamping veroorsaak word.& dolk (A & eumltius, Menings 3.4.4 Diels)
T7 (DK 21A33 KRS 184) Xenophanes glo dat die aarde met die see vermeng word en dat dit uiteindelik deur die vogtige opgelos sal word. Hy voer die volgende bewyse aan: doppe word in die binneland aangetref en in die berge in die steengroewe by Syracuse die indruk van 'n vis en seewier& dolk op Paros gevind is die indruk dat 'n lourierblaar in klip begrawe is en op Malta is daar rotsblaaie wat uit allerhande seediere bestaan. Hy sê dat dit baie lank gelede gebeur het, toe alles met modder bedek was en dat die indruk in die modder droog geword het. Hy beweer dat die menslike geslag uitgewis word wanneer die aarde in die see gedryf word en modder word, dat daar dan 'n nuwe skepping is, en dat dit is hoe alle wêrelde hul begin het. (Hippolytus, Weerlegging van alle dwaalleer 1.14.5 & ndash6 Marcovich)
T8 (DK 21A33) Hy sê dat die see sout is weens al die verskillende bestanddele wat daarin vloei. (Hippolytus, Weerlegging van alle dwaalleer 1.14.4.1 & ndash2 Marcovich)
Inderdaad, daar was nog nooit& dolk en daar sal ook nooit 'n man wees nie
Wie ken die waarheid oor die gode en al die sake waarvan ek praat.
Want selfs as 'n mens toevallig sou praat, wat veral die geval is,
Tog sou hy dit self nie weet nie. Maar geloof kom in alle sake voor. (Sextus Empiricus, Teen die professore 7. 49.4 & ndash7 Bury)
Laat hierdie dinge as 'n benadering tot die waarheid beskou word.
(Plutarchus, Tafelgesprek 746b7 Sandbach)
As die god nie geel heuning gemaak het nie, sou hulle gesê het dat vye baie soeter was.
(Herodianus, Oor eienaardige toespraak 41,5 Lentz)
Die gode het nie alles dadelik aan mense blootgestel nie,
Maar mettertyd verbeter hulle ontdekkings deur te soek.*
(Johannes van Stobi, Bloemlesing 1.8.2 Wachsmuth/Hense)
F20 (DK 21B7 KRS 260) [ongeveer Pythagoras]
Eenkeer, sê hulle, het hy verbygegaan toe 'n hondjie gestamp is,
En hy ontferm hom daaroor en spreek die volgende woorde:
& lsquoStop! Moenie die hond slaan nie! Dit is eintlik die siel van 'n vriend van my.
Ek herken dit toe ek sy stem hoor. & Rsquo
(Diogenes Laertius, Lewe van vooraanstaande filosowe 8.36.12 en ndash15 lank)
S. Darcus, & lsquoThe Phren van die Noos in Xenophanes & rsquo God & rsquo, Symbolae Osloenses, 53 (1978), 25 & ndash39.
M. Eisenstadt, & lsquoXenophanes & rsquo Voorgestelde hervorming van die Griekse godsdiens & rsquo, Hermes, 102 (1974), 142 & ndash50.
A. Finkelberg, & lsquoStudies in Xenophanes & rsquo, Harvard Studies in Klassieke Filologie, 93 (1990), 104 & ndash67.
& mdash & mdash & lsquoXenophanes & rsquo Physis, Parmenides & rsquo Doxa, en Empedocles & rsquo Theory of Cosmogonical Mixture & rsquo, Hermes, 125 (1997), 1 & ndash16.
H. Fr & aumlnkel, & lsquoXenophanes & rsquo Empiricism and his Critique of Knowledge & rsquo, in , 118 & ndash31.
P. Keyser, & lsquoXenophanes & rsquo Sun on Trojan Ida & rsquo, Mnemosyne, 45 (1992), 299 & ndash311.
J. H. Lesher, Xenophanes: Fragmente (Toronto: University of Toronto Press, 1992).
A. P. D. Mourelatos, & lsquo & ldquoX is Really Y & rdquo: Ionian Origins of a Thought Pattern & rsquo, in , 280 & ndash90.
J. A. Palmer, & lsquoXenophanes & rsquo Ouranian God in the Fourth Century & rsquo, Oxford Studies in antieke filosofie, 16 (1998), 1 & ndash34.
D. Runia, en lsquoXenophanes op die maan: 'n Doxographicum in A & eumltius & rsquo, Phronesis, 34 (1989), 245 & ndash69.
A. Tulin, & lsquoXenophanes Fr. 18 DK en die oorsprong van die idee van vooruitgang & rsquo, Hermes, 121 (1993), 129 & ndash38.
Xenophanes of Colophon - Geskiedenis
Xenophanes van Colophon was 'n reisende digter en filosoof wat Sokrates met meer as 'n eeu voorafgegaan het. Soos met baie pre-Sokratiese filosowe, is daar min te doen as dit by die verstaan ​​van Xenophanes kom. As hy uitgebreide tekste geskryf het, het dit tot vandag toe nog nie bestaan ​​nie. Ons moet eerder staatmaak op 'n reeks fragmente wat aan die filosoof toegeskryf word om sy opvatting van God te verstaan, wat destyds 'n bietjie omstrede was. Dus neem Xenophanes op 'n taamlik gewaagde wyse die opdrag van sy tyd op en kritiseer die Grieke openlik oor hul neiging om hul gode so negatief en foutiewe mode. Terwyl Xenophones inderdaad ons neiging ondersoek om God te antropomorfiseer, kritiseer hy blykbaar ook godsdienstig ingestelde mense wat hul geloofsisteem sonder ander seëvier. Hierdie kritiek sou veral gegeld het onder die antieke Grieke wat hul Olimpiërs dikwels bo die ander, 'barbaarse' godsdienste voorgehou het.
Volgens biograaf Diogenes Laërtius het Xenophanes in heksameters geskryf en ook elegieë en jambiek saamgestel teen Homerus en Hesiodos.  Laertius noem ook twee historiese gedigte oor die stigting van Colophon en Elea, maar hiervan is slegs die titels bewaar.  Daar is geen goeie gesag wat sê dat Xenophanes 'n filosofiese gedig geskryf het nie.  Die neoplatonistiese filosoof Simplicius vertel ons dat hy nog nooit kennis gemaak het met die verse oor die aarde wat oneindig afwaarts strek nie (fr. 28), alhoewel hy toegang tot baie filosofiese werke gehad het. Verskeie van die filosofiese fragmente is afgelei van kommentators oor Homeros.  Dit is dus waarskynlik dat die filosofiese opmerkings van Xenophanes toevallig in sy satires uitgedruk is.  Die satires word genoem Silloi deur laat skrywers, en hierdie naam gaan moontlik terug na Xenophanes self, maar dit kan sy oorsprong in die feit dat Timon van Phlius, die "sillograaf" (3de eeu v.C.), baie van sy eie satire oor filosowe in die mond van Xenophanes geplaas het. 
Die boog van Xenophanes is Godbinne 'n unieke heelal, onbeweeglik, onvervreembaar en ook oneindig. Vir hom was daar net een God wat terselfdertyd intelligent was en wat alle dinge in die heelal deur syne beheer het gees.
In werklikheid het ons nie die volledige werke wat deur Xenophanes geskryf is nie, maar wel fragmente van hulle saamgestel deur skrywers soos Aulo Gelio, Simplicio, Ateneo van Naucratis, Clemente van Alexandria en ander. Ongeveer 120 verse is op hierdie manier bewaar.
Die Elegieë Dit is werke wat uit die metrieke oogpunt geskryf is, maar dit is in Ioniese taal geskryf en die hooftema daarvan is die tradisionele elegie, kritiek op rykes mense se gierigheid, ware deug en sommige outobiografies kenmerke.
Satires Dit was tekste wat teen digters en filosowe geskryf is.
Die Colophon Foundation en die Kolonisasie van Elea in Italië is epiese gedigte.
Hy het die didaktiese gedig " geskryf Oor die natuur ".
31. Xenophanes van Colophon
Xenophanes kan beskou word as die rondloper van die Presokratiese filosowe. Soos die ander wat vroeër bespreek is, kom hy uit Ionia.1 Hy was afkomstig van die Ioniese stad Colophon, naby Miletus, die tuiste van die Milesiaanse Presokratiese filosowe Thales, Anaximander en Anaximenes. Daar was iets aan Ionia wat groot denkers was, en Xenophanes was geen uitsondering nie. Thales sou gesê het dat wat dit ook al was, dit waarskynlik in die water was.
Hy verlaat sy vaderland skielik op 25 -jarige ouderdom nadat Kores, die koning van die Perse, Ionia in 550 vC binnegeval het. Koning Kores het die Jode, die mense van die geloof, in hierdie tyd onder sy heerskappy gehad, en nou het hy ook die filosowe gehad en 'n voorstelling dat geloof en rede eendag onder een hoof verenig sou word, Jesus Christus. Koning Kores is 'n voorstelling en 'n tipe Christus, wat selfs die "messiah " in die Ou Testamentiese boek Jesaja genoem word.
Nadat hy Ionia verlaat het, het hy saam met ander Griekse landgenote deur die Griekse kolonies op Sicilië gegaan. Hy het nie lank op een plek gaan woon nie, maar het sy lewe lank van stad tot stad beweeg.2
Op sy oudag het hy die volgende elegie saamgestel:
Daar is alreeds sewe en sestig jaar wat my raad deur die hele Griekeland gewaai word, en van my geboorte af tot dan was daar vyf en twintig om hierby te voeg, as ek werklik oor hierdie dinge kan spreek. "3
As ons die wiskunde doen en 67 by sy ouderdom tel toe hy Ionia verlaat het, sou hy 92 gewees het by die samestelling van hierdie elegie. Nie sleg vir 'n herhalende filosoof nie!
Xenophanes word baie oor die hoof gesien as net een van die presokratiese filosowe, maar soos ons sal sien, was hy 'n grondslag in die ontwikkeling van filosofiese sowel as teologiese denke in die Weste. Hy was 'n digterfilosoof en sou deur die poësie deur die platteland reis en sy idees kommunikeer.
Soos in post 26 genoem, was dit 'n ander digter, Hesiodos, wat die bal begin rol het deur die eerste beginsel te probeer ontdek, of boog, van die heelal. Die boog is dit wat aanleiding gee tot alles anders, die oorsprong van alle dinge. Hy het die gode van die mitologie verklaar as die boog van die heelal, veral die god Chaos.
Nadat hierdie grondslag gelê is, het die Milesiaanse Presokratiese filosowe die stokkie opgetel en verder gevoer. Hulle het die konsep van boog nagestreef, maar het heeltemal die moontlikheid laat vaar dat die gode die boog is. In plaas daarvan soek hulle dit in materiële voorwerpe soos water, lug, aarde en vuur.4
Xenofanes en die gode
As die gode op hierdie stadium besig was om te waai, was dit Xenophanes wat hulle die uitklophou gegee het. Hy het nie die bestaan ​​van gode ontken nie; hy het Hesiodos en Homeros en hul antropomorfe karakterisering daarvan bloot aangeval.5 Regtig, "attack " stel dit sagkens. Hy het Hesiodos en Homeros geprys vir die uitbeelding van die gode op so 'n kru en menslike manier. Hy het dit belaglik gevind dat die gode hulle soos bedorwe oorgroeide kinders sou gedra en tog superheldkrag en onsterflikheid sou besit.
Dit was Griekse gebruik om in hulle vroomheid lofliedere vir die gode te sing. Xenophanes was moreel woedend.6 Hy het gesê dat slegs 'n idioot 'n lofsang sou sing vir 'n god wat 'n leuenaar of verkragter was. (Vertel ons wat u regtig dink, Xenophanes.)
Deur die mitologiese gode opsy te sit, het Xenophanes verkies om eerder uit te lê oor wat hy dink die ware goddelike natuur was. Hy was die eerste filosoof oor die bestaan ​​van God en om 'n sistematiese weergawe van die goddelike natuur te gee.7 Ek dink graag aan hom as die eerste sistematiese teoloog. In een van sy fragmente sê hy:
Homeros en Hesiodos het allerhande dinge aan die gode toegeskryf wat kwaad van smaad onder mense is: diefstal, egbreuk en wedersydse misleiding. "
Nadat hy die gode van Homerus en Hesiodos verwerp het, verklaar hy:
Een God is die grootste onder gode en mense, glad nie soos sterflinge in liggaam of gedagte nie. "
Xenofanes oor die aard van God
Xenophanes het verklaar dat daar 'n wese van buitengewone krag en uitnemendheid is wat ons in die hoogste agting moet ag. Hierdie God is goed, anders as Homeros en Hesiodos se gode wat korrup is. Hy was die eerste filosoof wat goedheid met God gelykgestel het, iets wat in die Joods-Christelike tradisie gegewe is. En anders as die korrupte Griekse gode, het Xenophanes se God nie 'n liggaam nie, want Hy is net en hoef nie heen te gaan nie.
Hy het ook gesê dat God niks nodig het nie, selfs nie die diereoffers wat die mitologiese gode altyd geëis het nie. Deur dit te verklaar, formuleer hy die leer van aseity wat ook in die Christelike teologie voorkom. Die leerstelling van aseïteit sê dat God heeltemal selfonderhoudend is en niks buite Homself nodig het vir sy bestaan ​​nie. Baie mense spoor hierdie leerstelling se oorsprong na Plato na, maar dit kom regtig by Xenophanes.
Xenophanes het gesê dat God se belangrikste funksie is om te sit en dink en waarneem. Hy kan dinge laat gebeur deur net daaraan te dink. Hy is alwetend, wat beteken dat hy alles weet en almagtig is. God is dus heeltemal anders as ons, behalwe op 'n deurslaggewende manier, sowel as God en mense dink. Later sou die heilige Thomas van Aquino iets soortgelyks sê wanneer hy verklaar dat ons primêre manier waarop ons soos God is, na sy beeld geskape is, ons verstand is.
Twee tipes kennis
Alhoewel Xenophanes verklarende verklarings oor die aard van God gemaak het, het hy paradoksaal gesê dat ons nie dogmatiese dinge kan wees waaroor ons nie seker kan wees nie. Hy het gesê dat daar twee tipes kennis is: dit wat ons empiries kan opdoen en dit wat buite menslike begrip is, soos die aard van die goddelike. Maar nietemin het hy wel verklaar dat ons hierdie kennis kan ken wat buite die mens se hand is:
"Laat hierdie dinge word as die waarheid geglo. "
Deur twee tipes kennis te beskryf, het hy die grondslag gelê vir epistemologiese idees wat verder deur Plato en Aristoteles sowel as Middeleeuse Katolieke teoloë ontwikkel sou word. Hy het naamlik onderskei tussen kennis opgedoen deur openbaring en kennis opgedoen deur empiriese middele en wat ons geloof en rede noem, die tema van hierdie blog.
Was Xenophanes 'n monoteïs of 'n politeïs?
Die laaste vraag wat ons moet oorweeg, is of Xenophanes 'n monoteïs of 'n politeïs was. Mense kom aan albei kante van die saak neer. Sonder om te veel in die onkruid te raak, sou ek sê dat die verklaring, " Een God is die grootste onder gode en mense, " is werklik 'n monoteïstiese een. Die frase " grootste onder gode, " dink ek, is 'n spraakfiguur wat beteken " grootste onder gode soos deur die menslike verstand waargeneem en nie soos dit werklik bestaan ​​nie."
Verder, volgens Plato, was Xenophanes die stigter van die Eleatic -filosofiese skool in Elea, Italië. Sy hoofstudent was Parmenides, nog een van die presokratiese filosowe wat 'n baie belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van die dissipline. Parmenides was 'n monis en het geglo dat, in teenstelling met ervaring, alles een is. Dit pas goed by die idee van Xenophanes dat God een is. Xenophanes beskryf God as die " een grootste, onbeweeglike god " en Parmenides gebruik soortgelyke taal wanneer hy 'n beweginglose, ewige en eenheidswese beskryf.
Was Xenophanes 'n panteïst?
Aristoteles, in Metafisika, neem dit 'n stap verder en interpreteer Xenophanes dat hy, met betrekking tot die hele heelal, sê dat " … die een is die god. " This really turns the matter on its head, for now we are entering into the realm of pantheism, where everything is one and everything is God. According to Aristotle, Xenophanes believed that the entire universe was God.
Bowra, C. M. "Xenophanes, Fragment 1." Klassieke filologie, vol. 33, nee. 4, 1938, pp. 353–367. JSTOR, www.jstor.org/stable/264565 Lesher, James, "Xenophanes", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Summer 2021 Edition), Edward N. Zalta (ed.), forthcoming https://plato.stanford.edu/archives/sum2021/entries/xenophanes
Bibliografie and Sources:
If you liked this article, please comment or share. Dankie!
&ldquoNo human being will ever know the Truth. For even if they happen to say it unintentionally, they would be unaware they had done so,&rdquo gesê Xenophanes, a revered, ancient Athenian thinker credited as a pioneer on human psychology about knowledge. His writings are debated to date for their relevance to psychology. Modern day thinkers believe Xenophanes, with these words, made the first attempt to characterize what we commonly call &lsquoopinion&rsquo. Humans possess an inherent trait of expressing their views about a variety of topics, despite lacking the required knowledge. Occasionally, such opinions could be true but since they are not founded on any true knowledge, those expressing such views remain blissfully unaware they had stumbled upon the reality.
Diogenes Laertius further states, Xenophanes was a Grecian who went into self exile, wrongly believing he would be persecuted after Harpagus van Medea invaded Ionia in 545BC. Harpagus, on the contrary was reputed for his passion for learning and treasured scholars. Yet, several communities committed suicide falsely fearing a tyrannical rule under Harpagus. Xenophanes&rsquo family, including his wife and two sons also committed suicide and were buried by the thinker who dug their graves with bare hands, claim some historians. He fled to Sicily and found refuge in Zanlces en Catana, the two Greek hubs on the island.