Kliënt verlaat bediener skerp antimigrantnota in plaas van 'n wenk - Tradisionele resepte - 2022
Kliënt verlaat bediener skerp antimigrantnota in plaas van 'n wenk
'N Afbeelding van 'n kwitansie wat vermoedelik van 'n Thaise restaurant in Los Angeles verskyn, toon 'n briefie met' Wenk slegs vir Amerikaanse burgers '
Die beeld het sedertdien virale geword en woede ontlok onder gebruikers van sosiale media.
In die lig van die huidige vlugtelingkrisis in Sirië, het die anti-immigrante sentimente opgevlam. 'N Afbeelding van die ontvangs van 'n bediener van 'n Thaise restaurant in Los Angeles, Bamboo Thai Bistro, toon 'n bytende opmerking in plaas van 'n wenk:' Tip for U.S.
Die kwitansie toon eintlik die volledige naam van die klant wat die skerp boodskap, Jason Paul Naglich, verlaat het. Die publikasie van private en persoonlike inligting aanlyn staan ​​bekend as doxxing, en is in baie gevalle wettig. Naglich het nie op media -versoeke om kommentaar gereageer nie. Maar, sy kritici het nie woorde nie in reaksie op sy skokkende daad van nie-dankbaarheid.
RT @modern_rock: Hierdie walglike vark Jason Paul Naglich ... op Redondo Beach. Maak dit virale om die lafaard bloot te stel. pic.twitter.com/aAv2XJjYKa
- Tom P (@gadgetsgolfer) 19 November 2015
Jason Paul Naglich, jy is 'n skande vir mense oral om 'n persoon met soveel respek te behandel en te dink dis oké wie het jou Satan grootgemaak?
- kyra bradburry (@zoeygirl11) 19 November 2015
Jason Naglich gaan waarskynlik binnekort daaraan werk om sy naam te verander
- Persiese Prins (@Deansagafi) 19 November 2015
Die betrokke kelnerin, volgens die NBC -filiaal in Los Angeles, is hier onder 'n werkvisum en werk daaraan om haar groen kaart te kry om haar twee kinders 'n beter lewe te gee.
Tag -argiewe: Delmonico 's
In die 19de eeu en tot in die 20ste was daar geen twyfel dat Delmonico's die beste restaurant van die land was nie, dekades lank die enigste met 'n wêreldwye reputasie. Dit was een van die min plekke in hierdie land wat Europese besoekers gunstig vergelyk het met die glinsterende restaurante van Parys se "super mall" van die 19de eeu, die Palais Royal. [bo: kafee -afdeling van Fifth Avenue en Delmonico in 26th Street 's]
Dit is gestig deur twee Italiaans-Switserse immigrante in 1823 as 'n klein suikergoedwinkel in New York, en het gou uitgegroei tot 'n 'restaurant Français' wat verskillende plekke in New York beset het gedurende sy byna 100 jaar lange gesinsbesit. Die Delmonico -restaurante van die 1830's en daaropvolgende dekades is bevoordeel deur buitelandse besoekers, maar gou het Amerikaners dit ook waardeer namate hul roem versprei het. As 'n vorm van huldeblyk, soms tong-in-die-kies-restaurante hoog en laag, dwarsoor die VSA, hulself as Delmonico's gedoop.
Gedurende die grootste deel van die 19de eeu was die meeste Amerikaanse restaurante in hotelle tot die burgeroorlog in die meeste volgens die Amerikaanse plan. Dit het beteken dat almal saam met ander aan groot tafels gesit het, nie noodwendig van hul keuse nie, terwyl bakkies en bordjies van alles wat op daardie dag bedien is, op die tafel gesit is om gedeel te word - of nie#8212 deur die eters. Die Delmonicos het die Europese plan bekendgestel wat gaste in staat stel om hul eie tafel te hê en te bestel net wat hulle wil, berei soos hulle wil.
'N Spyskaart van 1838 toon aan dat fyn voorbereiding slegs deel was van Delmonico se aantrekkingskrag. Dit bied ook 'n oorvloed van geregte, waaronder 12 sop, 32 hors d'oeuvres, 28 vleisgeregte, 46 kalfsvleis, 22 wild, 48 vis, plus 51 groente- of eierkeuses, en 45 gebak, koeke en ander nageregte . (Die spyskaart van 11 bladsye word herhaal in die klassieke boek van Thomas, Delmonico's, A Century of Splendor, onlangs).
Die aantal geregte wat by Delmonico aangebied word, is 'n oorweldigende bewys dat die verkorte reproduksiespyskaart wat gereeld vertoon word en aanlyn te koop aangebied word, 'n nep is.
Die oorspronklike missie van die Delmonico -broers was wat een waarnemer in The Nation in 1881 geskryf het, gekenmerk as ''n klein oase van beskawing in die groot gastronomiese afval wat Amerika ten tyde van hul aankoms aangebied het'. Vir baie Amerikaners grens die genot van kos aan sondigheid. Dit word nie net as 'n geldelike uitspattigheid beskou nie, het die opstel beweer, maar daar was 'n gevoel onder hervormingsgesinde mense "dat alle tyd wat aan die tafel gewy is, afgetrek moet word van die wat toegewy is aan geestelike verbetering."
Delmonico's was so geprys dat dit nodig is om daarop te wys dat dit sy kritici het wat die buitensporige balle en bankette wat dit aangebied het, nie gehou het nie. In 1865, 'n jaar waarin die pas rykes van die burgeroorlog in Delmonico's ingestroom het, het Morton Peto, 'n Britse spoorweg- en eiendomsontwikkelaar, 'n banket gehou vir 100 gaste. Die koste was ongelooflik $ 250 per kop. Ter vergelyking: tot sestien jaar later betaal die restaurant sy kelners $ 30 per maand. 'N Ander banket wat openbare afkeuring ontlok het, was die ete vir James G. Blaine, 'n presidentskandidaat in 1884. Sy ondersteuners, welvarende manne wat uit sy verkiesing sou baat, is bespot in 'n voorbladprent in The World, wat die geleentheid vernoem het na 'n Babiloniese prins wat sy hemelvaart na die troon probeer ontwerp het. [bo: voorblad van The World, 1884]
Die Delmonico-spyskaart was lankal volledig in Frans, sonder vertaling, 'n probleem vir gaste wat slegs Engels was. As 'n gas sleg bestel het, het hy (net mans hierdie taak) verbeel dat hy sy kelner kon hoor glimlag. Soos 'n verslaggewer van die New York Times dit in 1859 gestel het, 'word ons senuweeagtig oor die spotterige glimlag van die kelner as ons die verkeerde wyn op die verkeerde plek bestel. . . " En hy eindig miskien met 'n ete met piekels en brandewynperskes soos met 'n ongelukkige beskermheer. Die oplossing was om jouself op die genade van die kelner te werp en om sy aanbevelings te vra. [bo: Vyfde Laan en 14de Straat]
Dit is interessant om daarop te let dat Charles Delmonico, wat die gesinsryk bestuur het na die dood van Lorenzo, gesê het dat hy lief was vir die Italiaanse restaurant Café Moretti. Daar bestel hy risotto, 'n gunstelinggereg wat die Franse kokke van sy restaurant nie weet hoe om voor te berei nie. [bo: Delmonico 's, Fifth Avenue en 26th Street]
Mettertyd verhuis Delmonico's van hul aanvanklike "genootskap" -restaurant op die hoek van Beaver-, William- en South Williamstraat [hierbo getoon, derde van bo] na drie opeenvolgende plekke in Fifth Avenue. Soos alle wyse ondernemings, volg hulle die pad van hul welgestelde beskermhere. In 1862 het hulle in 'n elegante herehuis in Fifth Ave en 14th Street ingetrek en in 1876 tot 26ste gespring. In 1897 vestig hulle hul laaste plek in Fifth Avenue in 44th Street, met die aartsvyand Sherry's. [bo: Vyfde Laan en 44ste Straat]
Deur die jare het die Delmonicos altyd ten minste een ander plek verder in die middestad gehou vir sakelui en politici. Die restaurant in Broadstraat 22 bedien aandelemakelaars en spekulante. Daar is gesê dat vir hulle "om nie by Delmonico te gaan eet vir 'n middagete of 'n tikkie nie, was om die kasteel in 'die straat' te verloor."
In 1897 het Delmonico toegegee aan musiek en rook in sy heilige sale, 'n teken wat baie beskou word as 'n bewys van 'n afdraande glybaan. Teen daardie tyd was die 44ste straat Delmonico's die laaste wat sake gedoen het. Dit word in 1923 gesluit, 'n slagoffer van swak bestuur, toenemend informele eetgewoontes en verbod.
Die van Delmonico was een van my vroeë plasings, en ek het besef dat ek nie die onderwerp daarvoor volledig gegee het nie. Dit is 'n verbeterde weergawe.
During much of the 19th century, most of America's restaurants were located in hotels up to the Civil War most operated on the American plan. This meant that everyone sat at large tables with others not necessarily of their choosing while bowls and platters of whatever was being served that day were set on the table to be shared – or not — by the diners. The Delmonicos introduced the European plan which allowed guests to have their own table and order just what they wanted, prepared the way they wanted.