Camino Frances 2016 - Dag 2: Van Léon na Villar de Mazarife (21 km) 1 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 2: Van Léon na Villar de Mazarife (21 km) 1
Sondag 4de.9.2016 | Die eerste ware pelgrimstog
Soos gisteraand gestel, lui die wekker stiptelik om 05:00 en maak my wakker uit 'n verrassend diep en aangename slaap. In retrospek was die reis van Stuttgart via Berlyn en Madrid na Léon baie meer inspannend as wat dit gister vir my gelyk het. Nietemin, ek is dadelik wawyd wakker en in topvorm. Seker uit pure opgewondenheid en afwagting. Vandag is immers my eerste regte dag as pelgrim.
'n Kykie na die weer-app beloof sonskyn vandag en ver oor 30 ° C. Ek en Sandra, Dirk stem saam dat ons so vroeg as moontlik wil vertrek, want ons het min lus om ons later deur die skroeiende middagson in Spanje te sleep. Nadat ons ons tande geborsel en ons rugsakke gepak het, is ons gereed om 06:30 te vertrek. Ons slaan ontbyt oor. Dit sou by die kamertarief ingesluit gewees het, maar niemand is op die oomblik honger nie en ons het ons proviand by ons vir die reis. Boonop is ons nou baie gretig om uiteindelik aan die gang te kom.
Op die verkeerde pad uit die stad
Buite is dit lekker koel en nog redelik donker. Al is dit Sondag, is die strate van Léon verbasend vol. Ek het 'n slapende, rustige stad verwag. En veronderstel dat ons drie omtrent die enigste idiote sou wees wat reeds so vroeg in die oggend aan die beweeg is. In plaas daarvan ontmoet ons naguile in troppe. Of op pad huis toe of na die volgende kroeg. Dit kan nie presies bepaal word nie. Ons, aan die ander kant, het net een doel: Kom uit die stad, in die rustigheid van die wildernis en voel uiteindelik daardie Jakobsweg-gevoel.
Die geel pyle, wat veronderstel is om ons in die rigting na Santiago te wys, is talle en maklik om te vind aan die begin en na 'n paar minute is ons voor die katedraal van Léon. Dit is wonderlik hoe dit majestueus voor ons uittroon in die donker. Ek is 'n bietjie hartseer dat ons dit nie gemaak het om die katedraal te besoek nie. Dit behoort asemrowend te wees. Gisteraand was ons laat en die katedraal was reeds gesluit. Dit is natuurlik nie vanoggend oop nie.
Bietjie vies laat ek die katedraal agter en ploeter deur donker Léon verder. Die paadjiemerke word al hoe yler hoe verder ons van die middestad wegkom en na net 30 minute sukkel ons regtig om die regte pad te vind. Ons dwaal soos dom mense deur strate en stegies en is gedurig op die uitkyk vir 'n geel pyl of vir die kammossel wat telkens op sypaadjies en op huisfasades verskyn en wys dat 'n mens nog op die regte pad is. Ons het ook lanklaas gevind. En daar is nie meer mense rondom wat ons kon vra nie. Uiteindelik kom daar egter 'n eensame fietsryer verby, wat klaarblyklik net van die bakkery af kom. Hy wys vir ons 'n rigting en ons volg graag sy raad. Of hy ons bewustelik in die verkeerde rigting gestuur het en of hy self geen benul gehad het nie, bly onseker. Die pad was beslis verkeerd.
Redelik geïrriteerd en vies kry ons uiteindelik die lang gesogte geel pyl. Hy skuil klein, op die hoek van 'n huis. Ek was nog selde so verlig. En met die besef dat ons uiteindelik weer op die regte pad is, verdwyn my woede vinnig en gaan dinge weer baie makliker. Boonop begin dit te stadig lig word.
Die paadjies uit Léon is nie baie interessant nie en nogal lank. Ons stap deur nywerheids- en kommersiële gebiede na die stadsgrense en beland uiteindelik op 'n aangename paadjie wat saggies deur die barre landskap lei. Uiteindelik, uitstedig, kom die pelgrimsgevoel stadig na vore. My gemoed styg en ons stap gelukkig na die sonsopkoms. Dis stil hier buite. 'n Voël kan net hier en daar gehoor word. En die geklap van my stapstokke. Ek neem al lankal die tyd om diep asem te haal en 'n wonderlike kalmte oor my te voel. Ja, dis hoe ek die pelgrimstog voorgestel het.
Ses kilometer agter die stadsgrens rapporteer my maag stadig. Dirk en Sandra brom ook in hul maag. Ons het immers nog nie ontbyt geëet nie en is al 'n geruime tyd op die pad. Ons neem ons eerste rus as pelgrims by 'n klein rotsformasie langs die paadjie. Daar is droë baguette. Ook bietjie ham en salami. Plus water. En so minimalisties soos hierdie ontbyt is, het ek selde 'n maaltyd so lekker gevind.
Vars gesterk het ons na 'n kort rukkie weer die pad aangepak. Die son skyn nou uit die blou lug en die paadjie loop verby bultende braambosse en geoesde koringlande. Elke nou en dan skarrel 'n paar wilde hase deur die gras. Terwyl ek ronddwaal, kom 'n paar gruwelverhale by my op wat ek oor die Camino de Santiago gelees het voordat ek na Spanje gevlieg het. Van mense wat hul stapstokke kwaai in die gras gegooi het en nie verder wou nie. Ek wonder waar hierdie mense was. Hier, net agter Léon, is dit net pragtig. En stap is baie pret.
Laatoggend is ons al 15 kilometer agter ons en stadigaan dors ek vir koffie. Ek het dit nie eers vandag gehad nie en ek merk dat ek stadigaan nors word. Maar ons is steeds iewers in die middel van nêrens. En daar is geen dorp te ver en wyd nie. Sandra het 'n paar kilometer vroeër 'n bietjie vorentoe geskuif en ek en Dirk stap nou self.
Terwyl ek oor my gedagtes nadink, moet ek skielik dink aan 'n span van Hape Kerkeling op die pad van Jakobus uit sy boek "I'll be gone ". Die dame het sommer by Universum bestel wat sy wil hê. En dit het verbasend dikwels gewerk. Ek dink dit is geen kwaad om te probeer nie, so ek bestel 'n koffie by Universum. Net 'n enkele tree verder (en ek sweer dit was eintlik nie meer as 'n tree nie!), Ek draai 'n draai en sien 'n dorp voor my. En ek het dit nie so gou as wat ek in die middel van die straat sien skryf nie. "Bar " is daar geskryf en 'n groot pyl wys reguit vorentoe. Bestelling by Universum werk wonderlik goed.
Toe ek by die kroeg kom, skeur ek my rugsak van my rug af en bestel eers 'n groot Cafe con leche en 'n Coke. Vir die eerste keer besef ek hoe wonderlik dit is om van my rugsak ontslae te wees. Met sowat sewe kilo is dit eintlik nie so swaar nie. Ek sit my voete op en strek my neus na die son, wat nou uit die wolklose lug brand. Dit het warm geword en ek is bly dat die bestemming van ons dag se verhoog, Villar de Mazerife, nie te ver is nie.
Villar de Mazarife is op 'n takroete van die eintlike Camino de Santiago geleë en ons pelgrimsgids het uitdruklik aanbeveel om hierdie alternatiewe roete te neem. Veral omdat daar werklik uitstekende pelgrimstogverblyf daar behoort te wees – die Albergue de Jesus. Nadat ons 'n rukkie met Elke en Franz, twee ander pelgrims van Duitsland, gesels het, luister ons na die pelgrimsgids en vertrek weer. Dit is eintlik net 'n hanetreetjie na Villar de Mazarife en die oulike dorpie lê vinniger as verwag voor ons. Die Albergue is ook maklik om te vind en die pelgrimsgids het beslis nie gelieg nie: dit is 'n droom. 'n Pragtige groot huis omring deur 'n tuin. En daar is selfs 'n swembad. Ons eerste regte pelgrim sub-kuns en toe 'n direkte treffer.
Vandag is ons die eerste pelgrims wat by die Albergue aankom en dus het ons geen probleme om 'n kamer te kry nie. Die Hospitalera akkommodeer ons in 'n vierbedkamer met twee stapelbeddens, voorsien ons van water en ys en laat ons dan aan onsself oor. Ons het vars gestort en gebruik die vrye tyd in die middag om die plek te verken en ons proviand in die volgende supermark op te slaan. Dan is dit die eerste keer om die wasgoed te was. Met die hand. Op die wasbord. Ons generasie weet dit nie eers meer nie. Maar dit is verbasend maklik en terwyl ons onderklere lekker droog word in die warm Spaanse wind, steek ons ​​ons voete in die swembad. 'n Bottel witwyn moet nie ontbreek nie. En so drink ons ​​vir onsself, aan die Camino de Santiago en aan die feit dat die lewe eenvoudig mooi is.
Die middag word die Albergue vol en die stilte in die tuin is vinnig verby. Behalwe ons het 'n paar ander Duitsers, sowel as 'n paar pelgrims van Columbia, Amerika en Frankryk hul pad na Jesus gevind (5 euro in die slegte woordspelingsboksie)!). Van my slaapplek in die tuin luister ek na twee Duitse meisies wat al sedert St. Jean pied de port is op pad. Hulle vertel mekaar gruwelstories van bedbugs en wys hul gesteekte bene vrolik rond. My maag voel 'n bietjie ongemaklik en as 'n voorsorgmaatreël wens ek vir die heelal dat daar geen bedbugs is in 'n albergue genaamd Jesus. Ek kan dit regtig gebruik.
Wanneer dit tyd is vir aandete, mis ons nie die geleentheid om ons eerste pelgrimspyskaart saam met die ander te geniet nie. Vir 'n paar euro bedien ons die Holspitalera-courgettesop, gebraaide seebrasem, patat en koek vir nagereg. Daar is ook soveel witwyn as wat ons kan vat. En hope snaakse stories van die ander pelgrims op die Jakobsweg. Dit voel 'n bietjie soos 'n gesinsbyeenkoms. Ongelooflik knus, gesellig en eenvoudig pragtig. Een van die Columbiaanse vroue vertel dat sy eintlik vegan leef en gelukkig 'n stukkie seebras in haar mond sit. "Ek was vegan – tot gister" sê sy droog en die hele tafel is amper op die vloer van die lag.
Nadat ek geëet het, word ek skielik moeg soos enigiets anders. Ek sou graag nog 'n bietjie langer saam met al hierdie interessante mense wou sit, maar die eerste skof op die Camino de Santiago eis sy tol. Sandra en Dirk kan ook skaars opstaan ​​en so kruip ons in ons slaapsakke. Gelukkig ontdek ek geen weeluise nie en val amper dadelik in 'n wonderlike diep slaap. Nie eers Dirk se gesnork kry dit reg om my daardie nag wakker te maak nie.