Die Photo-Op by die Schloss - EU-verslaggewer
Wat ook al David Cameron gehoop het om sy gesin na Angela Merkel by die Schloss Messeberg te neem, die Duitse kanselier het 'n beperkte agenda gehad. Dit was 'n handige fotogeleentheid om af te lei van die opposisie SPD se partykongres voor die federale verkiesing van hierdie herfs - en dit is opmerklik dat sy dit as 'n goeie idee beskou om die kiesers te laat sien as 'n vriend van die Britse Eurosceptiese premier.
Dit was 'n nuttige afleiding van die verdere stappe na Europese integrasie, met Duitsland in die middel - en die Verenigde Koninkryk aan die buitekant. Die vordering in die rigting van ooreenkoms oor banktoesig, hoe stadig ook al, is net die nuutste fase. Nouer samewerking oor belasting en ekonomiese beleid sal volg, ten minste vir die Euozone.
Vir die leier van Duitsland is dit die kwessies wat die beste na die verkiesing gepraat word, maar vir minder bevoorregte regeringshoofde is daar geen vertraging nie. Wat die Kommissie 'regstelling' noem, is nou baie indringend. Amptenare is seker dat Ierland formele waarskuwings sou kry oor onvolhoubare groei wat deur krediet gefinansier sou word as dit tien jaar gelede sou plaasvind. Teen 10 sou direkte druk toegepas word, eers die dreigement van sanksies en indien nodig die instelling daarvan.
Misdadige regerings word nou meegedeel wat om te doen rakende behuisingsbeleid en -beplanningsreëls, asook oor verbandrentekoerse en selfs belasting op bankdeposito's. Demokrasie neem agter sit. Stem oor gekwalifiseerde meerderheid gaan in omgekeerde rigting, aangesien die land wat voor sanksies staan, 'n stemming moet kry om dit te blokkeer, anders skop hulle outomaties in.
Die sanksies, alhoewel nie die toesig nie, is beperk tot lande in die Eurosone. Een Duitse parlementslid, Sven Giegold van die Groenes, voer aan dat die reddingsboei krediteure sowel as debiteure bevoordeel het, maar daar was geen sanksies teen die lande wie se banke die uitleen gedoen het nie. Hy beweer dat politici agter die Europese Sentrale Bank skuil en dit hul werk vir hulle laat doen.
Sy oplossing is om die Europese Kommissie te demokratiseer, met die parlement wat die president kies, wat dan die kommissarisse sal aanstel, met lidlande wat verplig is om meer as een kandidaat voor te stel. Dit sou beteken dat parlementslede en kommissarisse van buite die eurosone 'n rol speel in die beleid vir die geldeenheid. Gielgold sê dit is 'n probleem waarmee ons net 'n rukkie moet saamleef. Die Euro is reeds die sekondêre geldeenheid van baie lande wat na verwagting eendag sal aansluit. Hy wil ook nie, soos hy dit stel, 'die Britte uitskop' nie.
Nicolas Véron van die Bruegel-ekonomiese dinkskrum in Brussel voer aan dat 'n groter rol vir Europese instellings noodsaaklik is omdat hulle minder 'gevang' word deur nasionale belange. Hy sien geen alternatief vir die opbou van demokratiese beheer op Europese vlak nie. Peter Spiegel van die Financial Times het die radikale voorstel gemaak om kommissarisse direk te verkies. Hy vra ook af of gesamentlike sittings deur die Europese komitees van nasionale parlemente 'n nuttige toevoeging tot die Europese Parlement kan wees.
Die kommissaris, verantwoordelik vir die Euro, vise-president Olli Rehn, het onlangs 'n verslag van die Ecofin-raadspers vroeg verlaat omdat hy 'n vergadering met die Europese komitee van die Finse parlement gehad het. Die Ierse minister van finansies, Michael Noonan, was voorsitter van die sitting, maar die kommissaris was vol vertroue dat hy nie aanstoot sou gee nie; Olli Rehn gaan immers sy mede-Finne vra om nuwe borgtogvoorwaardes vir Ierland te steun.
Op dieselfde inligtingsessie het die kommissaris vir die interne mark, Michel Barnier, die ooreenkoms oor banktoesig beskryf as 'n 'fundamentele teks' wat van toepassing sal wees op banke in die hele interne mark. Sulke verklarings laat die Britse konserwatiewe ruggraat afbreek.
David Cameron is oor om Angela Merkel aan te spoor om integrasie in die Eurosone te steun, maar weerstaan ​​enige uitbreiding van die integrasie na die Verenigde Koninkryk. Hy beskou 'n nuwe verdrag as sy beste hoop om konsessies vir die Verenigde Koninkryk te wen voor die referendum wat hy belowe het om 'n beroep op sy lidmaatskap van die Europese Unie te doen. Maar die Kommissie is bekwaam om maniere te vind om binne die bestaande verdrae te werk, byvoorbeeld om 'n 'Raad van Toesighouers' op die bestuur van die Europese Sentrale Bank in te ent.
Dit is ook vir Cameron dat dit kanselier Merkel is en nie president Gauck wat die grootste deel van die politieke mag in Duitsland besit nie. Joachim Gauck is 'n onbeskaamde gelowige in 'meer Europa', hoewel hy erken dat hy minder 'voortvarend' is oor verdere integrasie as wat hy ooit was. Hy het onlangs aan enige Britse burger wat geluister het, gesê dat 'meer Europa nie 'n Europa sonder jou kan beteken nie'.
Die Europa wat hy in sy toespraak beskryf het, was egter 'n mengsel van die Eurosone en die Schengen-gebied, twee aspekte van die Europese Unie waarvan die Verenigde Koninkryk homself uitgesluit het. Gauck noem die gebrek aan 'n oorkoepelende ekonomiese beleid vir die Euro ''n strukturele fout', maar vier die vryheid om sonder 'n paspoort 'van die Memel na die Atlantiese Oseaan' te reis.
Die Memel was 'n bietjie te spesifiek, en het miskien onbewustelik 'n lang verlate lyn in die Duitse volkslied oproep wat die land 'van die Memel tot die Maas' gestrek het. Maar die president se verwysing na die Atlantiese Oseaan was mooi dubbelsinnig. Daar is geen vooruitsig dat die paspoortbeheer tussen die vasteland van Europa en Brittanje beëindig word nie, wat polities sowel as geografies nog net soveel 'n Atlantiese eiland is as 'n Europese land.