Search Results for: Game of Thrones	Peter Dinklage Net Worth
Frank Iwanowski July 16, 2017	Actors
Frank Iwanowski July 16, 2017	Actresses
Frank Iwanowski March 27, 2017	Actresses
Lee Shau KeeRic Flair
Richie SamboraAl CaponeRandi ZuckerbergJason BatemanKari ByronGeorge ForemanBlanket JacksonMarc JacobsWarryn CampbellLauren Conrad	More net worths Versindaba » Pablo Neruda vertaling in Afrikaans
Posts Tagged ‘Pablo Neruda vertaling in Afrikaans’
“Wild en heerlik was jy tussen genot en slaap”
Resensie: Vandag is boordensvol: Pablo Neruda in Afrikaans – vertaal deur De Waal Venter (Naledi, 2019)
Pablo Neruda is een van die mees vertaalde digters van die twintigste eeu. Verskeie digters het al vertalings van dié Chileense digter in Afrikaans die lig laat sien, waaronder dié van Uys Krige waarskynlik die bekendste is. So ‘n paar jaar gelede het De Waal Venter en Johann Lodewyk Marais enkele Afrikaanse vertalings van Neruda op Versindaba gepubliseer en die kommentare was besonder positief. Dat daar ‘n behoefte aan so ‘n bundel bestaan, is duidelik. Breyten Breytenbach het destyds aangebied om saam te werk aan ‘n projek om ‘n bundel Neruda-gedigte in Afrikaans te maak. Johann de Lange het ‘n knap vertaling van die Ode aan die Kat in sy kommentaar geplaas. Ook ander digters het onlangs op Versindaba en in gebundelde werk Neruda-vertalings gepubliseer. Pas verskyn die bundel Vandag is boordensvol: Pablo Neruda in Afrikaans van De Waal Venter by Naledi-uitgewers. Ek het dadelik gewonder wat dan van die ander vrywilligers geword het … Ewentwel, die ander digters kan natuurlik steeds vertaal, want ‘n digter soos Neruda is nooit “klaar” vertaal of “uitgeput” nie. Ook is die tersaaklike publikasie slegs ‘n klein proeseltjie aan die enorme Neruda-oeuvre. Om ‘n omvattende vertaling van Neruda se werk te onderneem, is myns insiens bykans onmoontlik, aangesien hy ‘n besonder vrugbare digter was wie se versamelde werk meer as 3 500 bladsye beslaan en waarvan die verkope, in dosyne vertalings, etlike miljoene beloop. Die literêre verdienste van sy werk is egter wisselend. Ten spyte daarvan bly dit ‘n uitdaging om ‘n seleksie van die digter se werk te maak vir ‘n vertaling soos dié wat Venter onderneem het.
Hoewel die bundel ‘n Inleiding bevat wat deur Charl-Pierre Naudé geskryf is, is dit jammer dat die vertaler self geen formele rekenskap gee van sy onderneming nie. ‘n Mens verwag immers by so ‘n groot projek dat die digter/vertaler ‘n soort teoretiese verantwoording van, byvoorbeeld, die keuse van gedigte wat vertaal is, sal verskaf. In ‘n onderhoud onlangs op Versindaba sê hy wel dat hy hoofsaaklik op Neruda se liefdesgedigte gekonsentreer het, aangesien hy die gedigte met ‘n politieke agenda waaruit die digter se kommunistiese sentimente blyk, as swakker gedigte beskou. ‘n Mens moet egter onthou dat literêre vertaling tans beskou word as ‘n wetenskap met ‘n teoretiese onderbou aan die hand waarvan die vertaler sy gekose vertaalstrategie kan beredeneer en motiveer. Kyk byvoorbeeld wat Amanda Lourens in dié verband op LitNet sê: https://www.litnet.co.za/litnet-akademies-vertaling-as-oortekening-amanda-lourens/ Vir die leser wat die bundel vanuit ‘n literêre oogpunt benader, is die gebrek aan teoretiese verantwoording ‘n tekortkoming, veral omdat relatief min Suid-Afrikaners Spaans verstaan en dus nie self die brontekste kan lees om sodoende die vertaalstrategie te kan naspeur nie. Die teorie wat in die reeds genoemde onderhoud met die digter op Versindaba verskyn, sowel as enkele opmerkings deur Naudé in die Inleiding, werp wel gedeeltelik lig op die onderneming, maar dit laat die ingeligte leser steeds met talle vrae.
Wat my egter as veel vreemder getref het, is die aard en plek van die vertaler se Toeligting by die tweede Canto uit die Canto General, “Hoogtes van Macchu Picchu” (pp 118-152) wat uit 12 afsonderlike gedigte bestaan, maar eintlik ‘n afgeslote geheel vorm. Na elke afsonderlike gedig word inligting deur die vertaler oor o.a. die inhoud, die doel, die bou of die beeldspraak van dié spesifieke gedig verskaf in dieselfde lettertipe as waarin die gedigte verskyn. Met die eerste oogopslag kan die leser dus nie die gedigte van die vertaler se toeligting onderskei nie. Niks word egter gerep oor die vertaalstrategie of -problematiek wat die vertaling onderlê nie … ‘n Mens sou immers verwag dat verklarende aantekeninge in ‘n Inleiding of as Toeligting aan die einde van die bundel (of selfs aan die einde van die Canto) sou verskyn – indien die uitgewer dit werklik nodig geag het, want baie van dié inligting is myns insiens oorbodig, terwyl die meerduidige en diepsinnige aard van die Canto smeek om ‘n verantwoording van die wyse waarop die vertaler die “ruimte” van die teks verken het om by ‘n finale produk uit te kom. Hierdie ondeurdagte strategie verbreek die eenheid van die meerdelige teks en werk verwarring in die hand. Selfs ‘n baie groen teksredakteur moes beslis van beter geweet het!
‘n Derde punt van kritiek, benewens ander inkonsekwenthede wat ek nie eens hier wil noem nie, en wat ek eweneens vierkantig voor die deur van die uitgewer/teksredakteur lê, is die ontbrekende bronnelys. Hoewel titels van brontekste en datums van uitgawe wel soms in die Inhoudsopgawe en aan die begin van afdelings verskyn, is dit gebruiklik om in ‘n werk soos hierdie ‘n volledige bronnelys te verskaf waarby alle geraadpleegde werke ingesluit is – ook byvoorbeeld geraadpleegde vertalings – waarin sowel die uitgewer as die plek van uitgawe verskyn. Nie net om ‘n klag van plagiaat te vermy nie, maar ook as riglyn vir die navorser. Het die vertaler byvoorbeeld verskillende weergawes van gedigte (in hersiene uitgawes) en verskillende vertalings in berekening gebring by sy vertaling? ‘n Mens sou dit wou weet … Dit is ook nie duidelik uit watter bundels gedigte wat in die afdelings “Liefdesgedigte” en “Sonnette” verskyn, kom nie. Alhoewel die liefdesgedigte gedateer is (die sonnette egter nie), moet die navorser bibliografiese gegewens van die brontekste blykbaar self naslaan. Hoewel die skrywer/vertaler bewus behoort te wees van die bogenoemde tegniese aspekte van tekskonstruksie, is dit die werk van die teksredakteur om toe te sien dat ‘n skrywer se werk op professionele wyse gepubliseer word en dat (tegniese) gebreke nie reeds soos wolwe uit die bos spring nog voordat ‘n mens by die werk self uitkom nie.
Dit gesê, is dit inderdaad nou tyd om aan die werk self aandag te skenk en wil ek onmiddellik my waardering uitspreek vir die omvang en die kwaliteit van De Waal Venter se vertaling van ongeveer 100 Neruda-gedigte. Soos die vertaler in ‘n onderhoud sê, het hy hoofsaaklik (maar nie uitsluitlik nie) op Neruda se beroemde liefdesgedigte gekonsentreer. Ek kan myself met hierdie keuse en beperking vereenselwig, aangesien die liefdesgedigte (en gedigte soos die Elementele Odes) die digter beroemd gemaak het en waarskynlik die beste bekend is aan Suid-Afrikaanse lesers. Hoewel dit blykbaar algemeen aanvaar word dat Neruda se politieke gedigte nie op dieselfde literêre standaard as die res van sy werk staan nie, kan dit nie as ‘n veralgemening beskou word nie, en behoort ook ‘n seleksie van hierdie gedigte uiteindelik in Afrikaans te verskyn. Die digter se politieke insigte en sy ondersteuning van Kommunisme is immers belangrike temas in sy werk en in die werk van ander digters met wie hy gedurende sy lewe bevriend was, soos Federico García Lorca.
Neftali Ricardo Reyes Basoalto is op 12 Julie 1904 in Parral, Chille, gebore en staan as digter bekend as Pablo Neruda, ‘n skuilnaam wat hy sedert die begin van sy digterskap gebruik het sodat sy pa nie moes uitvind dat hy ‘n digter is nie. Hy het dié naam in 1946 amptelik laat registreer. In 1971 word die Nobelprys vir Letterkunde aan Pablo Neruda toegeken. Hy word algemeen geag as die grootste Latyns-Amerikaanse digter van die twintigste eeu. Op 23 September 1973 sterf hy aan kanker.
Uit sy talryke werke lyk dit asof Neruda lewenslank op die wipplank van emosies gery het – soms is hy die ongeëwenaarde romantikus, en soms is sy werk donker en selfs duister met ondertone van die dood en vernietiging, soos dit onder andere blyk uit sy bekende bundels Twintig Liefdesgedigte en ‘n Lied van Wanhoop (1924) en sy beroemde 100 Sonnette (1960). ‘n Kenmerk van Neruda se liefdesgedigte is dat die mees sublieme ervarings baie dikwels met “’n druppel gal” gepaard gaan en dat ekstase dikwels in jukstaposisie met sinistere beelde gebruik word. ‘n Mens hoef nie ver te soek na voorbeelde nie:
(Slotstrofe van “Lyf van my vrou”, p 3)
Beelde van ekstase en vervoering in jukstaposisie met donkerte, geheime en die skadukant van die siel vorm ook die skering en inslag van die bekende “Sonnet XVII” (sekerlik Neruda se bekendste gedig) waarvan ek Venter se vertaling hier in sy geheel aanhaal:
Ek het jou nie lief asof jy ’n soutroos is nie, topaas
of die angelierpyl wat die vuur versprei:
ek het jou lief soos sekere donker dinge bemin word,
in die geheim, tussen skadu en die siel.
Ek het jou lief soos die plant wat nie blom nie
en in sy binneste versteek, die lig van daardie blomme behou,
en te danke aan jou liefde leef daar in my
die donker, volle aroma wat opstyg uit die grond.
Ek het jou lief, ek weet nie hoe, of wanneer, of waar nie,
ek het jou gewoonweg lief sonder probleme of trots:
so het ek jou lief omdat ek op geen ander manier bemin nie,
behalwe op hierdie manier waarop ek en jy nie is nie,
só naby dat jou hand op my bors myne is,
só naby dat jou oë toegaan op my droom.
Uit hierdie vertaling blyk Venter se vermoë om die liriese inslag van die Neruda-vers in vloeiende Afrikaanse ryme en metrum vas te lê sodat dit inderdaad na ‘n Afrikaanse gedig klink. Vertalings soos hierdie verryk die Afrikaanse poëtiese kanon deurdat ‘n nuwe, vreemde dimensie wat eie is aan die Romaanse digkuns daaraan toegevoeg word. Charl-Pierre Naudé stel dit soos volg in sy Inleiding tot die bundel Vandag is boordensvol: “In Venter se vertalings vind die Afrikaanse leser ‘n nuwe, begeesterde vertaling wat die ondertone en botone aktiveer van ‘n wêreldsimfonie …” Uit die vertaling wat hierbo aangehaal is, blyk egter ook enkele tipiese dilemmas waarmee die vertaler te kampe het. Die vierde- en derdelaaste reëls van die gedig lui: “so het ek jou lief omdat ek op geen ander manier bemin nie, / behalwe op hierdie manier waarop ek en jy nie is nie”. ‘n Onbekende digter vertaal dié reëls soos volg in Engels: “I love you in this way because I don’t know any other way of loving / but this, in which there is no I or you” en hy eindig die sonnet met ‘n sestet en nie met ‘n tersine soos in die bronteks nie. Dié keuse het natuurlik interessante betekenisimplikasies vir die gedig. Ook in Stephen Tapscott se vertaling (wat ek hieronder aanhaal) kom Venter se effe verwarrende frase “waarop ek en jy nie is nie” duideliker uit die verf, maar die wins van Venter se “só naby dat jou oë toegaan op my droom” in die slotreël word eweneens duidelik wanneer dit met Tapscott se weergawe vergelyk word:
Ek haal met opset hierbo ‘n bekende Engelse vertaling van die Neruda-gedig aan, omdat dit die vergelyking met die Afrikaanse weergawe (om voor die hand liggende redes) vergemaklik. Onthou egter dat beide die gedigte vertalings is en dat daar dus in beide gedigte sekere vertaalkompromieë getref is. Een van die belangrikste vrae wat die vertaler sigself moet afvra, is hoeveel speling gelaat kan word by ‘n getroue weergawe van ‘n teks. Naudé gebruik die volgende metafoor om die sukses van Venter se vertaalwerk te beskryf: “Venter het skynbaar sy toulopery gedoen en die canyons van Suid-Amerika wat hy oorsteek eggo heerlik en op die punt af in robuuste, getemperde Afrikaans [my kursivering – MT].” Vir moderne lesers was dit wel nodig om die blomryke, hoogs emosionele taal van die Spaanse Nerudateks effens te temper – nog ‘n vertaalstrategie waarvan ek graag uit die vertaler se eie pen meer besonderhede sou wou bekom. Hoewel Naudé se uitspraak op ‘n groot persentasie gedigte in die tersaaklike bundel van toepassing is, het ek tog ook soms die idee gekry dat daar té woord-vir-woord vertaal word en dat gedigte effens lam klink in vergelyking met ander vertalings en die brontekste. Een rede mag wel wees dat die Afrikaanse liefdeswoordeskat (dalk) te yl is en “ek bemin jou” en “ek het jou lief” nie die ryke Spaanse liefdeswoordeskat na behore kan uitdruk nie. Aan die ander kant is dit egter ook frases wat deur Neruda self oorgebruik word. In “Sonnet XXIV” (p. 55) wonder ek byvoorbeeld ook of die woord “snelle” nog ‘n goeie vertaalkeuse is, terwyl daar genoeg moderne Afrikaanse sinonieme bestaan. Ek wonder, in dieselfde gedig, ook presies wat bedoel word met die strofe “Niks hier is sonder lig, hoeveelhede, groeperinge nie, / en ruimtes word geopen met behulp van die wind / tot dit die seeskuim se laaste geheim openbaar.” Hierdie is ‘n voorbeeld van té direkte vertaling met gevolglike lomp sinskonstruksie wat die bundel te dikwels ontsier.
Benewens liefdesgedigte het Venter ook ander bekende Neruda-gedigte in sy versameling opgeneem. Ek bespreek ten slotte enkele gedigte uit Neruda se bekende Canto General (1950) waarin hy poog om die intrinsieke waarde van gewone dinge poëties te vergestalt. Die Canto General bevat sommige van Neruda se beste gedigte in ‘n styl wat sterk aan dié van Walt Whitman herinner – eenvoudig en gestroop van oormatige emosie. ‘n Anonieme blogger skryf: “Neruda’s greatest literary success was his ability to approach the grandiose and the minute, the tragic and the joyous, with equal patience and reverence.” Myns insiens is Venter se vertaling van gedigte uit die Canto General van sy mees suksesvolle vertalings, getrou aan die styl van Neruda, respekvol teenoor die “algemene dinge”, die “klein dingetjies” van die lewe, net soos teenoor die majestueuse, grootse en indrukwekkende. ‘n Besondere uitdaging was ongetwyfeld dié van die “Twaalf gedigte in die canto ‘Hoogtes van Macchu Picchu’”, waaroor Venter self in sy Toeligting skryf: “[Neruda se] verse is ’n fees van klanke en suggereer meer as wat dit dinge uitsê. Sy woorde het talle eggo’s en is gelaai met geheimsinnige inhoud. Hulle spoel dubbelsinnig teen mekaar aan, klouter oor mekaar en weerspieël mekaar. Die gedigte is nie altyd vatbaar vir rasionele ontleding nie. Dit is oop vir verskeie interpretasies en gee die leser die geleentheid om medeskepper te wees.” Die eerste gedeelte van die Sesde Gedig illustreer die rykdom van beeldspraak en nooi die leser uit om self betekenis aan die gelaaide woorde te gee. Venter vertaal só:
uiteindelik ŉ woning waar die aardse
nie weggekruip het in sy nagklere nie.
saamgeskommel in ŉ doringagtige wind.
Venter vertaal hier baie woordgetrou. Dit is egter interessant dat hy afwyk van die oorspronklike strofeverdeling waar die eerste strofe na die derde reël afbreek. In ‘n vertaling van dieselfde gedig vertaal Anthony Kerrigen die Spaanse “Madre de pieda, espuma de los cóndores” met “Mother of stone and sperm of condors”, terwyl Venter getrou bly aan die vertaling van die Spaanse woord “espuma” met “skuim” … Traduttore, traditore … (vertaler, verraaier …)
Neruda is waarskynlik net so bekend vir sy Odes as vir sy liefdesonnette. In sy vertaling van 13 bekende Odes uit die Canto General kry Venter dit reg om die gedrongenheid van die oorspronklike gedigte in Afrikaans oor te dra sonder om die onderliggende spanning te verslap wat teweeg gebring word deur die kort versreëls met hul talryke enjambemente. Indrukwekkend is Venter se klankrykheid (mens wil byna van klankekstase praat!) wat ook by Neruda een van die kenmerkende eienskappe van die Elementele Odes is. Ek haal graag die eerste gedeelte van die “Ode aan Wyn” ter illustrasie aan:
of bloed van topaas.
soos ŉ swaard van goud,
soos wilde fluweel,
soos die see;
Hier is Neruda op sy treffendste, eenvoudigste aan die woord en Venter se vertaling van dié ode is ‘n kunswerk in eie reg wat, soos die res van die vertalings, behoort te spreek tot Afrikaanse poësielesers oor die algemeen en wat beslis met verloop van tyd poëtiese eiegoed behoort te word. Ek kan Vandag is boordensvol, De Waal Venter se vertaling van Nerudagedigte, met vrymoedigheid aanbeveel vir almal wat reeds Neruda-bewonderaars is óf wat dié buitgengewoon begaafde digter graag in Afrikaanse gedaante wil leer ken. Hierdie bundel is ‘n lank reeds noodsaaklike toevoeging tot die vertaalde digskat in Afrikaans.
Tags: De Waal Venter vertalings, Pablo Neruda vertaling in Afrikaans, Vandag is boordensvol Vertalings in Afrikaans Pablo Neruda
Posted in Resensies, Vertalings | 7 Kommentare »
Pablo Neruda. Vertaal in Afrikaans deur De Waal Venter.
Ode aan ʼn horlosie in die nag
In die nag, in jou hand het my horlosie
gegloei soos ʼn vuurvlieg. Ek het dit
soos ʼn droë fluistering
het dit opgestyg
uit jou onsigbare hand.
Toe kom jou hand
terug na my
om my slaap en sy ritme raak te vat.
het aangehou saag aan die tyd
met sy klein sagie.
Soos in ʼn bos
takke of neste,
sonder om die stilte te versteur,
sonder om die koel donkerte te beëindig, en so
het die horlosie die tyd aanhou saag
uit jou onsigbare hand,
het geval soos blare
van gebroke tyd,
klein swart veertjies.
Soos in die bos
het ons wortels geruik,
water laat êrens
ʼn vet druppel val
soos ʼn nat druiwekorrel.
ʼn Klein meultjie
het die nag gemaal,
die donkerte het gefluister
terwyl dit uit jou hand geval het
en die aarde gevul.
het my horlosie
gemaal en gemaal
uit jou hand.
onder jou onsigbare nek gesit, onder die warm gewig,
en in my hand
het die tyd geval,
van hout en die bos,
van verdeelde nag,
van stukkies donkerte,
van water wat val en val:
daal slaap neer
uit die horlosie en uit
jou slapende hande,
dit het geval soos die donker water van die bosse,
van die horlosie
na jou liggaam,
van jou af na nasies, donker water,
tyd wat val
En so was dit daardie nag,
donkerte en ruimte, aarde en tyd,
iets wat stroom en val
En dit is hoe al die nagte oor die aarde skuif,
en net ʼn vae
swart reuk agterlaat,
ʼn blaar val,
demp sy klank,
die bos slaap, die waters, die velde,
Ek hoor jou en jy haal asem, my geliefde,
(Pablo Neruda. Oda a un reloj en la noche
En la noche, en tu mano brilló como luciérnaga mi reloj.)
Tags: De Waal Venter vertaling, Pablo Neruda vertaling in Afrikaans
Posted in Vertalings | Comments Off on Pablo Neruda. Vertaling in Afrikaans
Pablo Neruda. Vertaal in Afrikaans deur De Waal Venter
Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto (12 Julie 1904 – 23 September 1973), het vroeg in sy loopbaan die skrywersnaam Pablo Neruda aangeneem en so is hy aan duisende waarderende lesers bekend.
Hy was ’n Chileense digter, diplomaat en politikus. Op 13-jarige ouderdom het hy begin skryf en het deur die jare verskeie style beoefen vanaf surrealistiese gedigte, geskiedkundige eposse, politieke manifesto’s en hartstogtelike liefdesgedigte. Van sy bekendste gedigte is dié wat opgeneem is in “Twintig liefdesgedigte en ’n wanhoopslied” (1924). In 1971 ontvang hy die Nobelprys vir Letterkunde. In die vyftigerjare het Neruda besluit om gedigte in eenvoudige taal te skryf oor alledaagse dinge soos ’n tuna in die mark, die tamatie en die ui. Hy het dit bedoel vir die gewone mense wat nie juis lief was om ingewikkelde poësie te lees nie. Hier is sy “Ode aan die ui”.
escamas de crystal te acrecentaron
Ode aan die ui
uieblaar op uieblaar
is jou skoonheid gevorm,
kristallae het jou uitgebou
en in die geheime donker aarde
het jou buik rond geword van dou.
Onder die aarde
het die wonder gebeur
en toe jou lomp
groen stengel verskyn het,
en jou blare
gebore is soos swaarde in die groentetuin,
het die aarde sy kragte saamgetrek
om jou naakte deursigtigheid te wys,
en soos die verre see
Aphrodite se borste lig
en ‘n magnolia naboots,
het die aarde
helder soos ‘n planeet,
om te skyn,
ronde roos van water,
van arm mense.
jou bol van varsheid oor
in vurige voldoening
aan die kookpot,
en die kristalring
word in die vlammende hitte van die olie
vervorm tot ‘n gekrulde goue veer.
Weer onthou ek hoe vrugbaar
jou invloed is op die liefde van die slaai
en dit lyk of die lug bydra
om jou die fyn vorm van hael te gee
en jou gekapte helderheid te vier
op die rondheid van ‘n tamatie.
Maar binne bereik
van die mense se hande,
besprinkel met olie,
met ‘n knippie sout
stil jy die honger
van arbeiders op die harde pad.
Ster van die armes,
papier, staan jy op uit die grond,
ewig, ongeskonde, suiwer
soos die saad van ‘n ster,
en terwyl jy opgekap word,
sal die kombuismes
‘n enkele traan voortbring
Jy laat ons huil maar maak nie seer nie.
Ek het alles wat bestaan gevier, ui,
maar vir my
is jy pragtiger as ‘n voël
met glansende vere,
in my oë is jy
‘n hemelse bol, ‘n platina beker,
‘n onbeweeglike dans
van ‘n sneeubedekte anemoon
en die geur van die aarde
leef in jou kristal-wese.
Tags: De Waal Venter; Pablo Neruda, Pablo Neruda vertaling in Afrikaans
Posted in Vertalings | 22 Kommentare »
Pablo Neruda. Vertaal deur De Waal Venter
de metal entre las estrellas
subirán hombres extenuados
Hulle sal aanhou om tussen die sterre
te vaar, hierdie goed van metaal,
moeë manne sal opstyg
om die sagte maan geweld aan te doen
en daar hulle apteke te vestig.
In hierdie tyd van die uitgeswelde druif
begin die wyn lewe kry
tussen die see en die bergreekse.
In Chile dans die kersies,
donker meisies sing
en water skitter in kitare.
Die son raak aan elke deur
en maak ’n wonderwerk van die koring.
Die eerste wyn is rooskleurig,
soet met die teerheid van ’n kind
die tweede wyn is kragtig
sterk soos die stem van ’n matroos
die derde wyn is ’n topaas,
’n papawer en ook ’n vuur.
My huis het die see en die aarde,
my vrou het pragtige oë
die kleur van wilde haselneut,
wanneer die nag kom
trek die see wit en groen aan
en later droom die maan in die windskuim
soos ’n meisie van die see.
Ek wil regtig nie van planeet verwissel nie.
(Uit Spaans vertaal deur De Waal Venter / 2018)
Tags: De Waal Venter vertalings, Pablo Neruda vertaling in Afrikaans
Posted in Gedigte | 8 Kommentare »
Posted in Binneblik, Wicus Luwes | Comments Off on Wicus Luwes. Ode aan ‘n Souttekort
niks bly oor
van jou stil siel nie.
laat die lente bloei,
tot die reuse stam
bestand was teen die verrotting van water
Ode aan ‘n groot tuna in die mark
Uit: Tercer libro de las odas [1955-1957] (1957)
In ‘n groentemark,
(Pobres muchachos – Pablo Neruda)
Wat kos dit op hierdie planeet
Vert. De Waal Venter, 2012
Posted in Vertalings | 28 Kommentare »