Polifonie - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Perotien: Alleluia nativitas
In musiek, polifonie is 'n tekstuur wat bestaan ​​uit twee of meer onafhanklike melodiese stemme, in teenstelling met musiek met net een stem (monofonie) of musiek met een dominante melodiese stem begelei deur akkoorde genaamd homofonie. Polifonie is dieselfde as 'n gesin van stemme en die verhoudings binne 'n gesin is belangrik vir die verwesenliking van sleutellewe en kulturele aspirasies.
Die term word gewoonlik gebruik met verwysing na musiek uit die laat Middeleeue en Renaissance. Barokvorme soos die fuga - wat polifonies genoem kan word - word meestal as kontrapunt beskryf. Ook, in teenstelling met die spesies terminologie van kontrapunt, polifonie was oor die algemeen óf 'toonhoogte-toonhoogte' / 'punt-teen-punt' óf 'volgehoue ​​toonhoogte' in een deel met melismas van verskillende lengtes in 'n ander (van der Werf, 1997). In al die gevalle was die opvatting waarskynlik wat Margaret Bent (1999) 'diadiese kontrapunt' noem, terwyl elke deel oor die algemeen teen 'n ander deel geskryf is, met alle gedeeltes aangepas indien nodig. Hierdie punt-tot-punt-opvatting is gekant teen 'opeenvolgende komposisie', waar stemme in 'n volgorde geskryf is met elke nuwe stem wat pas in die geheel wat tot dusver gekonstrueer is, wat voorheen aanvaar is.
Twee verhandelings, albei dateer uit c. 900, word gewoonlik beskou as die oudste oorlewende deelmusiek, hoewel hulle 'n noot-teen-noot is; stemme beweeg meestal in parallelle oktawe, vyfdes en vierdes, en dit was nie bedoel om opgevoer te word nie. Die 'Winchester Tropers', van c. 1000, is die oudste oorlewende voorbeeld van praktiese eerder as pedagogiese polifonie, hoewel intervalle, toonhoogtes en tydsduur dikwels nie aangedui word nie (van der Werf, 1997).
Polifonie het ontstaan ​​uit melismatiese organum, die vroegste harmonisering van die sang. Twaalfde-eeuse komponiste, soos Léonin en Pérotin, het die organum ontwikkel wat eeue vroeër bekendgestel is, en ook 'n derde en vierde stem tot die nou homofoniese gesang gevoeg. In die dertiende eeu het die tenoor-gebaseerde tenoor verander, gefragmenteerd en weggesteek onder sekulêre deuntjies, en die heilige tekste verberg, terwyl komponiste voortgegaan het om te speel met hierdie nuwe uitvinding genaamd polifonie. Die lirieke van liefdesgedigte kan bo heilige tekste in die vorm van 'n trope gesing word, of die heilige teks kan in 'n bekende sekulêre melodie geplaas word.
Hierdie musikale innovasies verskyn in 'n groter konteks van samelewingsverandering. Na die eerste millennium het Europese monnike besluit om die werke van Griekse filosowe in die taal te vertaal, in die voetspore van die Moslems wat dit 500 jaar tevore gedoen het. Mense van die Middeleeue het geweet van Plato, Sokrates en Hippokrates, maar het kontak verloor met wat hulle eintlik gesê het namate die Griekse taal vervaag het. Die antieke werke, sowel as Moslem-kommentaar, is vertaal. Nadat hulle toeganklik was, het die filosofieë 'n groot invloed op die gees van Wes-Europa gehad. In die gesig gestaar met nuwe idees, word die samelewing gedwing om homself in 'n ander lig te sien, aangesien sekulêre idees meeding met die leer van die Roomse kerk.
Dit het gelei tot 'n aantal innovasies in medisyne, wetenskap, kuns en musiek.
Die oudste musiekstuk van ses dele is die Engelse rota Sumer is yslik in (ca. 1240) (Albright, 2004).
Polifonie en die kerk
Polifonie het gestyg voor en gedurende die tydperk van die Westerse skisme. Avignon, die setel van die antipope, was 'n sterk sentrum van sekulêre musiekmaak, waarvan baie die heilige polifonie beïnvloed het.
Dit was nie net polifonie wat die middeleeuse ore beledig het nie, maar die idee van sekulêre musiek wat met die heilige saamsmelt en sy weg na die pouslike hof maak. Dit het kerklike musiek meer van 'n jokulêre uitvoering gegee en die plegtige eredienste waaraan hulle gewoond was, verwyder. Die gebruik en houding teenoor polifonie het wyd in die Avignon-hof gewissel van die begin tot die einde van sy godsdienstige belang in die veertiende eeu. Harmonie word nie net as ligsinnig, ondankbaar en wispelturig beskou nie, maar 'n belemmering vir die hoorbaarheid van die woorde. Instrumente, sowel as sekere modusse, was in die kerk eintlik verbode vanweë hul assosiasie met sekulêre musiek en heidense rites. Dissante botsings van note gee 'n skreeusnaakse gevoel wat as kwaad bestempel word, wat hul argument teen polifonie as die musiek van die duiwel aanlok. Nadat polifonie uit die Liturgie in 1322 verban is, het pous Johannes XXII in sy Bull van 1324 gepraat Docta Sanctorum Patrum waarskuwing teen die onvoorspelbare elemente van hierdie musikale innovasie. Clement VI het egter daaraan toegegee.
Dit was in 1364, tydens die pontifikaat van pous Urban V, dat die komponis en priester Guillaume de Machaut die eerste polifoniese opset van die massa, genaamd La Messe de Notre Dame. Dit was die eerste keer dat die kerk polifonie amptelik in heilige musiek gesanksioneer het.
Bekende werke en kunstenaars
William Byrd, Massa vir vyf stemme
John Dowland, Flow, My Treares, My Welcome Willoughby's Welcome Home
Ander soorte polifonie
Beginnende polifonie (voorheen primitiewe polifonie) sluit antifonie en oproep en reaksie (musiek), drones en parallelle intervalle in.
ISO-polifonie is 'n vorm van tradisionele Albanese polifoniese musiek. Dit kan in twee belangrike stilistiese groepe verdeel word, soos uitgevoer deur die Ghegs in die noorde van Albanië en Tosks en Labs wat in die suidelike deel van die land woon. Die term iso hou verband met die dreun, wat gepaard gaan met die iso-polifoniese sang. Die drone word op twee maniere uitgevoer: onder die Tosks is dit altyd aaneenlopend en word op die lettergreep 'e' gesing, met behulp van verstommende asemhaling; terwyl hy onder die laboratoriums is, word die drone soms gesing as 'n ritmiese toon, uitgevoer na die teks van die lied. Dit kan onderskei word tussen polifonie tussen twee, drie en vier stemme. Die verskynsel van Albanese volks-isofilifonie word deur UNESCO verklaar as 'n 'Meesterwerk van die mondelinge en ontasbare erfenis van die mensdom'.
Albright, Daniel. Modernisme en musiek: 'n bron van bronne. University of Chicago Press, 2004. ISBN 0-226-01267-0
Bent, Margaret. Die grammatika van vroeë musiek: voorwaardes vir analise, Tonale strukture van vroeë musiek. New York: Garland Publishing, 1999. ISBN 0-815-32388-3
van der Werf, Hendrick. Vroeë Westerse polifonie, metgesel tot musiek in die Middeleeue en Renaissance. Oxford University Press, 1997. ISBN 0-198-16540-4