Alhoewel daar baie verskillende benaderings tot meditasie is, met behulp van 'n groot verskeidenheid tegnieke, deel alle meditasiemetodes basiese eienskappe en werk op soortgelyke maniere.
Die fundamentele vereiste in meditasie is dat ons 'n manier vind om die aapverstand te bestuur sodat ons dit kan begin oefen. Die beste manier om die onstuimige aap te tem is om 'n voorwerp van aandag te hê wat as 'n anker of verwysingspunt dien vir die verstand. Die anker word die primêre objek van aandag genoem, of bloot die meditasievoorwerp. Om 'n anker te hê, fasiliteer ons waarneming van wat die verstand doen en bied 'n fokuspunt vir die ontwikkeling van konsentrasie.
Om hierdie punt te illustreer, stel jou voor dat jy in 'n klein bootjie op 'n baie groot meer sit en dat daar niks anders op die horison as lug en water gesien kan word nie. As gevolg van wind en stroom, kan die boot in een of ander rigting wegdryf. Maar jy sal waarskynlik nie die dryf sien nie, want daar is geen vaste verwysingspunt om jou posisie aan te dui nie. In teenstelling, as jy 'n anker met 'n tou wat daaraan geheg is, laat val, sal die boot se beweging dadelik duidelik word.
Net so, as ons probeer om te kyk wat die verstand doen, is dit moeilik om bewus te wees van die geestelike aktiwiteit omdat ons vinnig in die oseaan van gedagtes verdwaal. Wanneer ons 'n voorwerp het om aandag te gee, merk ons ​​egter op wanneer die verstand begin dryf of na een of ander ding agtervolg.
Die voorwerp wat gebruik word as die anker, of primêre objek van aandag, is wat een meditasie tegniek van 'n ander onderskei. Een metode gebruik 'n woord of frase, wat gewoonlik geestelike of godsdienstige betekenis het, as die meditasie-voorwerp.
In Oosterse tradisies word so 'n woord of frase 'n mantra genoem. Die mantra word geestelik herhaal, stil gesing, of met deeglike aandag gesing. Deur al die verstrooide denke geleidelik met hierdie een gedagte te vervang, behaal die meditator 'n vreedsame en gekonsentreerde gemoedstoestand. Mantra-meditasie word beoefen in baie godsdienstige tradisies, insluitend Boeddhisme, Christendom en Hindoeïsme.
Die konsentrasie gebed geleer deur John Main is 'n voorbeeld van hierdie benadering. John Main het begrypende meditasie van 'n Hindoe-guru geleer en later, nadat hy 'n Benediktynse monnik geword het, begin hy 'n tegniek van "Christelike Meditasie" onderrig.
Broer Wayne Teasdale, wat ook Hindoe en Christelike elemente in sy persoonlike praktyk kombineer, beskryf die metode soos volg:
Christelike meditasie is 'n mantriese vorm van meditasie wat die voortdurende, bewuste herhaling van die mantra van die begin tot die einde van die meditasie-tydperk raadpleeg. Soos 'n hamer wat by ons gedagtes wegbeweeg, dra die mantra die ondersteuningsstelsel vir ons valse selle deur elke gedagte met die mantra self te vervang. Die mantra word uiteindelik 'n voertuig wat ons na dieper en dieper state van innerlike stilte, vrede en stilte bring. (Wayne Teasdale, Die mistieke hart, 135)
Teasdale se welsprekende beskrywing van hierdie tipe praktyk is ewe goed van toepassing op mantra-meditasie in enige tradisie, of dit nou Christelik, Hindoe of Boeddhisties is. Wat die praktyk by 'n bepaalde tradisie pas, is die woorde wat vir die mantra gekies word. Toe John Main eers mantra-meditasie begin oefen, gebruik hy die woord "Jesus" as sy meditasie-fokus. Net so, sommige Hindoe gebruik die frase "Om Shanti", terwyl in die Thai Boeddhistiese tradisie, gebruik baie meditators die woord "Buddho."
Visualisering Meditasie Tegniek
In visualisasie-meditasie, 'n ander verankeringstegniek, vorm ons 'n geestelike beeld en poog om konsentrasie te verskerp deur dit in die gees se oog te hou. Die vorm en kleur van die gevisualiseerde beeld kan wissel van 'n eenvoudige gekleurde sfeer tot baie uitgebreide en komplekse tonele. Sodra die beeld in die gedagtes gewek is, hou ons dit in bewussyn met enkele puntige aandag, om te verhoed dat die verstand afgelei word deur ander voorwerpe.
In die Tibetaanse Boeddhistiese stelsel van geestelike opleiding speel visualisering 'n belangrike rol en word dit op verskillende maniere gebruik om konsentrasie te ontwikkel. Dikwels visualiseer die meditator die Boeddha of 'n goddelikheid wat oorweeg word om sommige verligte kwaliteit te verpersoonlik en poog om so heeltemal met die verligte wese te identifiseer dat soortgelyke eienskappe binne die meditator gewek word.
Boeddhistiese non en meditasie onderwyser Kathleen McDonald verduidelik die tegniek op hierdie manier:
Visualisering van godhede word makliker gemaak deur na 'n prent of standbeeld te kyk en dan jou oë toe te maak en die prentjie in detail te herroep. Dit help jou egter net met die besonderhede; moenie dink jou gesifualiseerde figuur moet plat wees soos 'n tekening of koud en leweloos soos 'n beeld nie. Dit moet warm wees, vol lewe en gevoel, driedimensioneel en gemaak van suiwer, stralende lig. Voel dat jy eintlik in die teenwoordigheid van 'n gelukkige, medelydende, verligte wese is. (Hoe om te mediteer, 113)
Natuurlik is dit ook moontlik om verskillende fisiese eienskappe van die liggaam te gebruik, soos sensasies, houdings en patrone van asemhaling as voorwerpe van aandag. Trouens, ons vind dat in alle meditasie tradisies 'n wye verskeidenheid tegnieke ontwikkel is om hierdie benadering.
Al hierdie verskillende tegnieke is geldig en bruikbaar omdat hulle op dieselfde beginsel werk. Om die konsentrasie en kalmte te ontwikkel, moet die verstand sy rustelose spring stop en vestig. Dit is moeilik om te sê watter tegniek om hierdie doel te bereik, is beter of makliker. Die feit bly dat elkeen probeer om dieselfde aap te tem - ons eie gedagtes.
Wat is die maklikste meditasie?
My onderwyser, Eerwaarde Ajahn Chah, was 'n hoogs gerespekteerde meditasie meester, en baie mense sal sy advies en instruksies soek. Dikwels sal mense vra, "Wat is die maklikste meditasie?" My onderwyser sal antwoord, "Die maklikste manier is om dit nie te doen nie!" Ongelukkig, as ons hierdie advies letterlik aanvaar, moet ons voortgaan om te lewe met daardie onstuimige aap, wat glad nie lekker is nie.
Ongeag watter tegniek ons ​​gebruik, sal dit tyd, pasiëntpoging en persoonlike vaardigheid neem om die gewenste resultate van konsentrasie, duidelikheid en vrede te bereik.
In Oosterse tradisies word analogieë dikwels gebruik om konsepte te illustreer. Ek het die onopgeleide verstand vergelyk met 'n aap, maar in die volgende analogie het die onderwysers van ouds 'n baie kragtiger dier gekies.
Analogie Van Die Wilde Hings
Gestel jy wou 'n wilde hings oprig wat nog nooit gebreek is nie. Eerstens sal jy 'n baie sterk pos vind wat stewig in die grond veranker is. Dan sal jy 'n lang, tou tou nodig hê, sodat jy een kant rondom die pos en die ander kant van die hing kan bind. (Die wyse onderwysers het nie verduidelik hoe om die tou om die hingst se nek te kry sonder om vertrap te word nie!)
Nou wil die wilde hings, wat nie vasgehou word nie, probeer om te ontsnap deur op hierdie manier te hardloop. Maar dit maak nie saak watter rigting dit probeer hardloop nie, dit kan net so verloop voordat dit aan die einde van die tou kom, waar dit moet stop en teruggaan. Uiteindelik sal die hingste moeg word om te hardloop en staan ​​by die pos om te rus.
Die wilde hings verteenwoordig die onopgeleide verstand; die pos is die meditasie voorwerp; en die tou dui die werk van bewustheid en moeite aan. Die hengst wat by die pos rus, is soos die verstand wat rus in 'n toestand van vreedsame konsentrasie.
Bewustheid van asemhaling
Die meditasie metode wat ons in detail sal ondersoek, gebruik die natuurlike asem as die primêre doel van aandag. Dikwels verwys na as 'Mindfulness of Breathing', dit is een van die mees gebruikte meditasie tegnieke.
Dit is belangrik om daarop te let dat Mindfulness of breathing meditasie verskil van tegnieke van asembeheer. In die yogiese praktyk van asembeheer verander ons doelbewus die vloei en ritme van die asem. Maar, in gedagte van asemhaling, meng ons nie in die asem nie. Ons laat die liggaam net asemhaal hoe dit wil en wanneer dit wil. Ons pogings is daarop gemik om geestelike bewustheid en konsentrasie te kweek, eerder as om die liggaam te leer hoe om asem te haal.
Daar is baie goeie redes vir die asem as voorwerp van meditasie. Om mee te begin is dit 'n natuurlike verskynsel wat altyd teenwoordig is en beskikbaar is. Wanneer ons ons aandag daarop wil vestig, kan ons dadelik weet of die asem vloei of vloei. Die asem is 'n universele en heeltemal neutrale menslike ervaring. Ongeag jou godsdienstige oortuigings, intelligensie, seks, ras of ouderdom, as jy lewe, asem jy. So kan almal die asem as 'n objek van aandag gebruik.
Die ritmiese vloei van die asem is baie kalmerend, en dit help die gedagtes vreedsaam word. Verder is die kwaliteit van die asem nou verwant aan die toestand van die verstand. As die verstand meer rustig en stil word, sal die asem natuurlik verfynder word. Dan, omdat die voorwerp van aandag subtieler geword het, sal die verstand aangemoedig word om selfs meer oplettend en kalm te wees. So, hierdie metode kan gebruik word om baie diep vlakke van meditasie te bereik.
Soos u kan verwag, word selfs Mindfulness of Breathing op verskillende maniere geleer en beoefen. Sommige onderwysers moedig studente aan om die aandag op die punt van die neus te fokus en om die vloei van die asem te ken deur die sensasie gevoel as die lug in en uit beweeg. 'N Ander benadering behels die aandag op die buik, en let op die stygende en dalende beweging as gevolg van die in-en uitvloei van die asem. Ander verkies om die pad van die asem te volg, die inaseming van die punt van die neus tot by die bors en in die buik te ervaar. Die uitaseming word dan in omgekeerde volgorde gevolg.
Om die asem by enige van hierdie middele in gedagte te hou, sal werk as ons die vereiste vaardigheid kan ontwikkel. Ek voel egter dat dit probeer om die asem te ken deur bewus te wees van 'n spesifieke fisiese sensasie, wat dikwels onnodige probleme veroorsaak. Of dit nou die sensasie by die punt van die neus of die maag is, die voorwerp sal nie altyd vir die verstand duidelik wees nie. Nuwe meditators ervaar dikwels die frustrasie dat hulle nie die meditasie-voorwerp kan vind nie omdat hulle nie die asem by die punt van die neus kan voel nie. Dit bied 'n onnodige hindernis.
Maar as ek jou vra, "Adem jy in of blaas jy uit?" jy ken dadelik die antwoord. Jy hoef nie te soek na 'n spesifieke sensasie om jou te laat weet dat jy asemhaal of inasem nie. Enige tyd wat jy die asem wil ken, kan jy dit doen deur die bewustheid op te wek wat weet of die asem inkom of uitgaan. Dus, die doel van meditasie is altyd direk beskikbaar vir die verstand. Dit is net "om die asem te ken" soos dit in en uit vloei.
In asem en uitasem
Die eerste fase in die oefening van Mindfulness of Breathing is eenvoudig om te weet of die asem inkom of uitgaan. Dit is asof ons by 'n spoorwegoorgang stop en sien of die trein van die weste na die ooste kom of van die oostelike weste kom.
Tydens die meditasie vestig ons ons aandag op die in en uit asem en moedig ons die gedagtes aan om met die asem te ontspan. Ons verwag egter nie dat die verstand gefokus sal bly op die asem nie. Dit sal oor hierdie en dit wil dink, soos gewoonlik rondgejaag. Op hierdie stadium is ons hoofdoelstelling om die bewustheidskrag te verskerp. Wanneer die gees by die asem is, weet ons dit. As die gees nie op die asem waak nie, wat doen dit? Dit is belangrik om waaksaam en waaksaam te bly. Elke keer as die gedagtes afwyk, bring ons die aandag saggies maar stewig terug na die asem.
Aangesien die gedagtes nog steeds wil aap, moet ons geduldig wees en dit tou gee. Dit is nie 'n kwessie van veg of sukkel met die verstand nie, maar 'n proses om die gedagtes te leer, aan te moedig om voortdurend alle ander aktiwiteite te laat vaar en terug te keer na die asem.
DIE BREED VERTEL
Om te help om die aandag op die asem te hou, stel ek dikwels een van die volgende hulpmiddels voor:
Mentally noteer "In" met elke inaseming en "Uit" met elke uitaseming.
Gee die asem aan. Aan die einde van die asem, maak 'n mentale noot 'een'. Aan die einde van die uitasem, let weer op een. Aan die einde van die volgende in asem en uit asem, let op "twee". . . "twee," dan "drie". . . "drie," ensovoorts, totdat jy "tien" bereik. . . "Tien." Begin dan weer by "een." As jy op enige stadium tel, moet jy eers met 'n een begin. . . "Een."
Om die as te tel, dien twee doeleindes. Eerstens bied dit die gedagtes van iets van 'n uitdaging wat dit aanmoedig om aandag te gee. Tweedens, dit help ons om te weet hoe aandagtig die verstand is. As ons telkens verloor, sal ons weet dat die bewustheid nog swak is en die poging te verslap word.
Die gebruik van een van hierdie hulpmiddels is opsioneel. U sal dalk met hulle wil eksperimenteer om te sien of hulle nuttig is in u praktyk. Onthou egter dat die asem nog steeds die primêre doel van aandag is. Hierdie hulpmiddels is soos krukke wat jy kan gebruik wanneer nodig.
Met verwysing na die analogie van die wilde hings, kan u die belangrikheid van die regte lengte en sterkte van tou waardeer. As die tou te kort is, kan die hing hom beseer om te ontsnap. As die tou te swak is, sal dit nie die hengst kan weerhou nie.
Net so, as ons tydens die meditasie probeer om die gedagte te veel te dwing, sal ons spanning skep en waarskynlik met 'n hoofpyn kom. Dit is nie moontlik om die verstand in 'n vreedsame staat te verwurg nie. Aan die ander kant, as ons nie waaksaam is om die aandag op die meditasie voorwerp te lei nie, sal die gedagtes nooit leer om te konsentreer nie. Daarom moet ons die balans van die regte poging deur middel van proef en fout ontdek.
As 'n voorbeeld van goeie pogings, kyk na 'n ma wat na 'n klein kind omsien. Die ma gee die kind 'n speelding en vertel hom om daarmee te speel. Die kind speel vir 'n kort tyd met die speelding, maar raak gou verveeld en begin soek na iets anders om te doen, soos om vir die rekenaarbordbord of die koppie koffie op die tafel te bereik. Nou, 'n goeie ma weet dat dit so is hoe kinders optree, so bly sy waaksaam.
Elke keer as die kind weggaan, bring sy hom geduldig terug en moedig hom aan om met die speelding te speel. As die moeder onverskillig is en die kind ignoreer, kan dit ongelukkige gevolge hê. 'N Ewe onbevredigende uitkoms sou tot gevolg hê as die ma haar humeur sou verloor en begin skree vir die kind omdat hy nie stil sal wees nie.
Wanneer ons die gedagtes oplei, moet ons leer om soos goeie moeders op te tree.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike Ontwikkeling > Spirituality & Mindfulness > Meditasie > Hoe om geduldig te wees en die Monkey-Mind te tem