Agenda - B L O O T S
Die ketel kook en skakel self af. Lucinda Griesel maak tee. Sy plak die bekers op die kombuistafel met die sonneblom-bedrukte tafeldoek neer. Lucinda hou nie veel van sonneblomme nie, maar haar ma is dol daaroor - in teenstelling met haar kombuis is Marta Griesel se kombuis 'n tuiste, 'n kuier- en biegplek.
“Ek kan Pieter se gesigsuitdrukking eenvoudig nie vergeet nie. Die hele ding ontstel my geweldig,” val Lucinda met die deur in die huis, nog voordat haar ma kan uitvra na die rede vir dié laataand besoek en die donker kringe onder haar oë. Slaap is deesdae 'n vae konsep.
“Soms is dit maar so. Party mense beïndruk 'n mens glad nie, terwyl ander jou hier aanraak...” Marta druk haar vinger op Lucinda se hart en sê voorts, “…en jou daar deurmekaar laat raak.” Marta beduie na Lucinda se kop.
“Ek is nie verlief op Pieter nie en met my verstand skort daar niks.”
“Ek sê nog jy moes nooit die opdrag aanvaar het nie.”
“Dis my werk, Ma, ek is daarvoor opgelei. Ek kon nie werklik weier nie.”
Professor Pieter de Klerk is indrukwekkend en aantreklik op sy eie manier. Sy sandkleurige hare, die kuif wat oor sy voorkop hang en hom jeugdig laat vertoon, so belese en intelligent met sy silwerraam bril.
Die polisie het genoeg rede om ondersoek in te stel, maar daar is geen tasbare bewyse nie. Niks om die professor vir ondervraging in te bring nie. Die taak het hare geword, sy het die professor se lewe maklik ingedring. Blou oog, slim, jong, slanke blondines is sy voorkeur. Dit was nie so maklik om die bewyse teen hom te kry nie.
Lucinda byt senuagtig aan 'n nael, verstrengel dan haar vingers inmekaar sodat die kneukels wit vertoon.
“Jy is eerste menslik, vrou, en dan polisiebeampte. As dit andersom was, word jy soos die gespuis wat jy vang en laat toe sluit,” sê haar ma.
Dis Lucinda se beurt om stil te bly. Dan staan sy op en gaan spoel ingedagte haar beker onder die kraan by die opwasbak uit. Haar ma is reg, dit wat menslik in haar is, het simpatie met Pieter se motiewe, dit wat vrou is in haar wou nie die bewyse kry nie, maar die polisiebeampte het. Moord is moord. Genadedood is ook moord.
Onsekerheid is nie deel van Lucinda se menswees nie. Die bewyse is daar, Pieter de Klerk glo in genadedood en hy het 'n hele paar mense daarmee gehelp.
“Slaap oor, môre sal wel 'n oplossing bring.”
“Ja, nag, Ma.”
Speurder Lucinda Griesel baan haar weg tot by haar tafel in die besige restaurant. Sy verkies hierdie tafel, want dit bied 'n goeie uitsig op die deur en is na genoeg aan die kombuis, sodat sy kan sien wie daar in en uit gaan. Haar ontbyt van spek, eiers, roosterbrood en sampioene staan reeds op die tafel, ook haar koerant en 'n koppie swart, koue koffie. Niks is uit plek nie behalwe dat sy nog nie bestel het nie en niks van koue, swart koffie hou nie. Die koerant is netjies styf gevou en 'n silwer raam bril lê daarop. Sy bril. Agenda, lees sy die dik gedrukte woord.
Sy gaan sit. Sug. Vou die koerant oop. Wat is op joune? lees sy die woorde in swart merkpen wat in die middel van die koerant geskryf is. Dit sal 'n kleuter nie lank neem om twee en twee bymekaar te bring nie. Wat is op haar agenda? Lucinda kyk ongemerk rond, as Pieter hier iewers is, is hy goed verbloem. Daar is al klaar 'n naar kol op die krop van haar maag.
Vandag moet sy hul verhouding verbreek—hy gaan nie daarmee beïndruk wees nie. Sou hy agtergekom het dat sy 'n versteekte agenda het? Dat sy hom aan die kaak gaan stel? Met hom kan mens nie seker wees nie…sjarme, aantreklikheid en goeie maniere het hom ver gebring. Hy is gevaarlik, slinks, selfs 'n genie, maar ongelukkig aan die verkeerde kant van die gereg.
Lucinda skrik wanneer sy opkyk. Dis snaaks hoe half afwesig, ongelooflik die gevoel is, wanneer jy jouself aan die verkeerde kant van die loop van 'n pistool bevind.
So is dit dan, hier sal sy sterf. Haar keel voel droog.
Dan gil sy hard en aanhoudend.