Dis een ding wat destyds nie geduld was nie: kru taal. Dit was die eerste skeur in ’n jong gemoed wat mettertyd sou rek tot die poorte van die ewige verderf, onthou Karin Brynard.
Ek het altyd die idee gehad sy kan hulle fisiek sien. Hul onstigtelikheidspotensiaal van ’n myl af inskat om betyds die skansmure op te werp.
“Kinde-e-e-ers,” sou my ma vermanend roep, ’n ligte frons op die fynporselein van haar blas, adellike voorkop. Sy het diepgroen oë gehad. Verleë. Kwesbaar. Tot hulle ’n “skuins” woord gewaar.
My beste maatjie se pa was die predikant. Hy was ’n stil, skaam man, maar in staat tot grondelose drif op die kansel. “Verdóémenis” was sy wagwoord. En dis waarheen die nare woorde met ons op pad was. Mits Ma op haar pos was.
Dis die klein jakkalsies ... sou sy verduidelik. Ek dink sy het verwys na die kamma-sawwe woorde van ander kinders se huishoudings. By ons het ’n meisie ’n “dingetjie” gehad. Maar by my maatjie se huis het hulle ge-“kwakkie” en ge-“paddatjie”. Daardie woordjies het my ma laat frons. Met “muis” het dit ook nie beter gegaan nie. En “tossie” sou sy voet nie oor ons drempels waag nie. Verdóémenis toe met hulle.
Uiteindelik het my boetie en sy matertjies almal “puntjies” gehad. En soms, net soms, sou ’n “pypie” dit verby my ma se wakker ore maak. Vir die res was die wêreld weer reg.
Dit was toe daar ’n reisende kunstenaar by ons op die dorp aangekom het, ene Gerrie Bosman. My pa besluit toe ons huis moet ’n regte prent kry en nooi die kunstenaar om skemeraand te kom wys wat hy het.
Gerrie Bosman het die saak gered: “Ék wil graag ’n oondmonstertjie hê!” het hy uitgeroep. En toe bied hy ’n gratis sonsondergang by die prys van die blommende doringboom aan. Wat my pa met blye dank aanvaar en my ma mee koudgelei het.