Salomien vertel: “Ons is in 2003 getroud en wou dadelik met ’n gesin begin want ek is verskriklik lief vir kinders, maar dit het toe nie so uitgewerk nie. Ná ’n jaar het ons by ’n fertiliteitskliniek in Pretoria aangeklop.
“Die nuwe ginekoloog het gedink daar is groot fout en dadelik ’n reeks bloedtoetse laat doen. Ek is gediagnoseer met lupus, en meer spesifiek antifosfolipied-sindroom, waar ’n mens se lyf teenliggaampies produseer wat van jou liggaam se eie gesonde weefsel aanval en afbreek. Ek het, behalwe vir die bloedklont destyds en my swangerskapsgeskiedenis, geen ander simptome van lupus gehad nie en was eintlik baie gesond.
"Geleidelik het ons met elke swangerskap ’n bietjie verder gevorder, van ses weke na agt weke na nege weke. Elke keer het ons ’n bietjie gewen. “In 2012 het ek vir die 12de keer swanger geraak. My ginekoloog het my op ’n
Intralipid-drup gesit – ’n immuunversterker wat die teenliggaampies onderdruk tot die swangerskap gevorderd genoeg was dat die liggaam dit as ’n swangerskap kon herken en dit nie as ’n miskraam verwerp nie.
"Ons seuntjie is dood gebore. Dit was my breekpunt. Ek het gevoel ek wil net vir die Here sê Hy moet nooit weer vir my swanger maak as ek nie die baba kan behou nie. Dit is erg, maar een mens kan net soveel hanteer.
“In 2015 het ek besluit dit is klaar en genoeg is genoeg. Ek wou ophou probeer. Ek het verskriklik gewig verloor en net besluit dit is ’n bietjie ‘my tyd’.
“Die dokter het vasgestel die rede vir my dogtertjie se vroeë geboorte asook my vorige miskraam was ’n swak serviks wat veroorsaak het dat ek te vroeg ontsluit het. Dit kon wees as gevolg van al die vorige miskrame. Ek moes dus antibiotika gebruik sodat niks die serviks irriteer nie.
“Maar andersins was dit ’n goeie, gesonde swangerskap. Ons dogtertjie Chrizani is in Maart 2016 op 38 weke gebore deur middel van ’n keisersnee: ’n gesonde baba van 2,6 kg. Ek dink nie ek het al ooit ’n dokter so bly gesien soos myne nie!
“Dit was so onwerklik. Ons het dit reggekry! Ek was verskriklik dankbaar. Dit was ’n reuse-verligting, soos ’n berg van my skouers af. Dit was nou klaar. Ons kon nou asemhaal. Daar is geen sprake van ’n derde een nie. Wie wil weer so ’n pad loop? Ek het twee pragtige dogters en hulle is gesond. Dit is genoeg.
“Vandag kyk ek en Ignatius terug en ons hartseer is vervang met ’n huis vol laggies, drukkies en soentjies – elke oomblik is die moeite werd. Ons het geleer om nooit in ons geloof te twyfel nie. Die krag van gebed is so groot en God daag altyd op – nie noodwendig wanneer ons tyd reg is nie, maar op die regte tyd!”
“Miskrame word nie makliker nie; ’n mens hoop heeltyd. Mense sê vir jou jy moenie daaraan dink nie, dit sal gebeur as dit moet. Dan voel jy lus om hulle stil te maak.
“Ek het nooit na Chrizani se sonarfoto’s gekyk nie. Ek het dit in die motor se paneelkissie gegooi, want ek wou nie geheg raak aan haar nie. Ek was 24 weke toe my man sê ek moet darem net ’n tas pak vir die hospitaal. Daar was wel tye dat ek my toegelaat het om bly te word en te besef ek gaan ’n baba hê. Toe ons by 28 weke kom het ons gevoel ‘Wow! Ons gaan dit maak!’
“Vir my man was veral die seuntjie wat ons verloor het verskriklik seer. Hy was saam met my op die wipwarit. Dit het ons hele familie geraak. Dit het so ’n groot invloed op jou en jou lewensmaat se huwelik – dit kan dit bou of breek.
“Ook op Johanné het dit ’n impak gehad. Sy was met my seuntjie vyf jaar oud en is glad nie ’n alleenkind nie. Sy het heeltyd gevra hoekom sy nie ’n maatjie het nie. Ons het nie besef dit pla haar so nie. Sy praat nou nog van haar boetie in die hemel en as mense vir haar vra hoeveel kinders hulle is, sê sy eintlik drie, maar haar boetie is in die hemel. Sy kry sielkundige hulp daarvoor. Met my laaste swangerskap het ons haar eers op vier maande vertel en sy wou dadelik weet of my maag nie weer seer gaan word nie.
“Haar gesiggie toe Chrizani gebore is, sal ek nooit vergeet nie. Sy het in die gangetjie by die teater gewag en haar eerste woorde toe sy my sien was: ‘Mamma, wys my my sussie!’ Sy het die heeltyd gesê: ‘Sy is so mooi! Sy is so klein!’ Sy wou nie huis toe gaan nie. Dit was alles so oorweldigend en nou was ons uiteindelik voltallig.”
’n Suksesvolle swangerskap met lupus is heel moontlik, veral as jy slim beplan vir wanneer jou simptome in remissie is. Dit bly egter ’n hoërisikoswangerskap met moontlike komplikasies soos preëklampsie, ’n fetus wat nie na wense groei nie, miskrame of beperkte nierfunksie, en daarom is ekstra sorg en streng monitering noodsaaklik.