’n Man se voertuig het hom in ’n afgeleë om­ge­wing, baie kilometers van sy bestemming af, in die steek gelaat. Hy kon nie ‘n sein op sy selfoon kry nie. Hy sou moes stap om iewers hulp te kry. Hy volg die pad en hoop hy is op die regte koers. In die versengende hitte begin ’n dors hom pak. Na ‘n lang ruk sien hy die pad lei na ’n verwaarloosde werf toe. Die gehawende huis staan leeg. Tot sy blydskap sien hy ’n handpomp in die hoek van die ruie agterplaas. Vol verwagting loop hy op die hand­­pomp af en begin pomp. Daar is geen druk in die boorgat se pyp nie. Geen water kom te voor­skyn nie. Hy sien langs die pomp lê ’n bottel vol wa­ter. Hy gryp dit om te drink, maar sy oë val op die woorde wat op die bottel geskryf staan: “Gooi die water af in die pyp. Pomp dan.” Nou is hy in ’n ge­moedstryd gewikkel. Sê nou hy gooi die kosba­re water in die boorgatpyp af en daar kom tog nie wa­ter uit nie? Daar is nog iets op die bottel ge­skryf: “Maak die bottel weer vol water en laat dit daar vir ’n volgende verdwaalde persoon.” Nou is sy stryd groter. Hy kan dalk nog waag om die wa­ter in die pyp af te gooi, maar dan sou hy baie graag die bot­tel vol water wou saam neem. Hy weet nie hoe ver hy nog van die dorp af is nie. Met ’n laaste kyk na die water in die bottel gooi hy dit in die boor­gatpyp af. Hy begin weer pomp. Met die eer­ste paar hale is daar nie druk in die suier nie. Wan­hoop wil net die oorhand kry, toe voel hy die pomp word stywer en na ’n paar oomblikke se pomp, stroom skoon, koel boorgaterwater uit die kraan uit. Hy vul die bottel en drink. Vul dit weer en drink dit weer uit. Hy drink nog ’n bietjie. Ver­kwik en versadig staan hy na die bottel water en kyk. Hy sou dit darem graag wou saamneem. Maar wat van ’n volgende persoon wat in die­selfde omstandig­hede daar aankom? Hy maak seker die bottel is tot bo vol en sit dit by die voet van die pomp neer. In sy hart kom ’n vrede van weet, hy het reggedoen, aan ’n ander mens gedink en nie net sy eie beswil gesoek nie. Na nog ’n lang stap, kom hy by ’n dorpie uit. Sy lewe gered deur iemand wat voor hom ook by daardie boorgat getrou was om die regte ding te doen: ’n bottel water agter te laat.
By die bodem van ’n ontroue daad, lê selfsug: die doen dit vir jou eie ontwil, ongeag wat dit ander sal kos. Of dit in die verkeer op die pad is, of dit in ’n sake tran­sak­sie is, of dit in die huwelik is – waar ookal: ontrou­heid het selfsug – die doen dit eerstens vir jouself – as basis. Getrouheid, die nakom van verantwoordelikheid, ook tot beswil van ander, is ‘n teken van karaktervast­heid, wat ’n mens selfs by ’n ongelowige kan kry. Veral is dit die vrug van die Heilige Gees se werking en in­vloed in die gelowi­ge se hart: “Die vrug van die Gees …is liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goed­hartigheid, getrou­heid, nederigheid en self­be­heersing (Gal.5:22). En die werklike toets van getrouheid is nie in groot dinge waar mens in die kalk­lig is nie, maar in klein dingetjies waar ander dit nie sien nie.