Slag van Puebla - Artikels - 2022
Die Amerikaanse oorwinning op Cerro Gordo in April 1847 is gevolg deur 'n groot poging teen die stad Puebla. Plaaslike amptenare het egter besluit om hul poorte oop te maak vir die opkomende leër in die hoop om hul stad te behou. Die terugtrekkende leër van Santa Anna het 'n klein weerstand gebied, maar die Amerikaanse magte het Puebla in die middel van Mei beset. Die magtiges vorder daarna na Contreras.
Franse ingryping in Mexiko: Slag van Puebla
Die Slag van Puebla is op 5 Mei 1862 geveg en het plaasgevind tydens die Franse ingryping in Mexiko. Frankryk het vroeg in 1862 'n klein leër in Mexiko geland onder die skyn dat hy die terugbetaling van Mexikaanse skuld gedwing het, en Frankryk het gou die land verower. Aangesien die Verenigde State besig was met sy eie burgeroorlog en nie kon ingryp nie, het die regering van Napoleon III 'n geleentheid gesien om 'n vriendelike regime in te stel terwyl hy toegang tot die natuurlike hulpbronne van Mexiko verkry het.
Die bevordering van Veracruz, die Franse magte het die binneland binnegedring voordat hulle die Mexikane buite Puebla betrek het. Alhoewel die Meksikane in die minderheid en uit die klas was, het hulle die Franse aanvalle op die stad suksesvol afgeweer en hulle gedwing om terug te trek. Ondanks die feit dat die Franse magte 'n jaar later daarin geslaag het om beheer oor die land te neem, het die datum van die oorwinning by Puebla die vakansie wat tot Cinco de Mayo ontwikkel het, geïnspireer.
Cinco de Mayo in die Verenigde State
In die Verenigde State word Cinco de Mayo wyd vertolk as 'n viering van die Mexikaanse kultuur en erfenis, veral in gebiede met 'n aansienlike Mexikaans-Amerikaanse bevolking. Chicano -aktiviste het die 1960's bewus gemaak van die vakansie, deels omdat hulle geïdentifiseer het met die oorwinning van inheemse Mexikane oor Europese indringers tydens die Slag van Puebla. Vandag vier feesgangers die geleentheid met parades, partytjies, mariachi -musiek, Mexikaanse volksdans en tradisionele kosse soos tacos en molpoblano. Sommige van die grootste feeste word in Los Angeles, Colorado, Chicago en Houston gehou.
2. Europese troepe het binnegeval omdat Mexiko gebreek was.
Na die Hervormingsoorlog het Mexiko feitlik geen geld in sy skatkis gehad nie en het tientalle miljoene dollars aan buitelandse debiteure geskuld. Die verkoop van onteiende kerkeiendom het baie min verligting gebring. As gevolg hiervan het die nuutverkose president Ju árez die betaling van alle buitelandse skuld vir twee jaar opgeskort, 'n stap wat onmiddellike terugslag van Spanje, Frankryk en Groot -Brittanje veroorsaak het. Aangesien die Verenigde State te veel deur die burgeroorlog verbruik is om die Monroe -leerstuk af te dwing, het troepe van die drie Europese moondhede aan die einde van 1861 in Veracruz aangekom. Spanje en Groot -Brittanje onttrek byna onmiddellik, maar ongeveer 6000 Franse troepe het die binneland binnegedring na die hoofstad, gesteun deur Mexiko se konserwatiewe leiers verslaan.
Cholula is die tuiste van baie Azteke -ruïnes, veral die grootste piramide van Mexiko, wat toevallig ook een van die grootste monumente ter wêreld is. Hierdie pragtige struktuur is gebou om die god van die reën, Chiconahui Quiahuitl, te vereer. Grond en plantegroei beslaan nou 'n groot deel van die piramide, wat dit die voorkoms van 'n groot heuwel gee, maar 'n paar gedeeltes is opgegrawe om die eertydse glorie daarvan te onthul.
Die geboue van Puebla bied indrukwekkende voorbeelde van barok -argitektuur. Die torings van Catedral Bas ílica de Puebla, geleë in die stad se hoofplein, is die hoogste in Mexiko. Die Iglesia de Santo Domingo-Capilla del Rosario het sierlike klipwerk en vergulde gips.
Ander godsdienstige geboue in Puebla is die Templo de San Francisco en die Templo de Santo Domingo, wat gedurende die 16de en 17de eeu gebou is. Militêre installasies sluit in die 19de-eeuse forte Loreto en Guadalupe, wat op 'n heuwel opgerig is om 'n strategiese oorsig van die stad te bied.
Om die Slag van Puebla te verstaan, is dit nodig om die wortels van Mexiko self te verstaan, terug na die 16de eeu. Nadat Spanje die Asteekse Ryk in 1521 verslaan het, het 'n nuwe, gemengde samelewing ontstaan ​​in Mexiko, wat verskillende kulture bymekaar gebring het. Dit was 'n uitdaging om 'n balans te vind tussen die pre-Spaanse wortels en die nuwe Europese identiteit.
Drie eeue ná Cortés se inval was España Nueva (Nieu -Spanje) die belangrikste oorsese provinsie van die Spaanse Ryk. Dit word beheer deur 'n onderkoning wat bestaan ​​uit baie inheemse aristokratiese gesinne wat 'n alliansie met die Spaanse gesoek het om die Asteke -ryk te verslaan. Tog is wrok en spanning tussen Mexikaanse inboorlinge, die Spaanse en die criollos- dié van Europese oorsprong wat in Amerika gebore is - het bly groei, wat 'n wankelrige basis vir die kolonie geskep het.
In 1808 word Spanje binnegeval deur die Napoleontiese leërs, wat die Spaanse beheer oor Nieu -Spanje verswak het. Baie van die koloniste wou onafhanklikheid hê, en soos baie ander kolonies in die Nuwe Wêreld, het hulle hul oomblik aangegryp en in opstand gekom. Op 16 September 1810 het Miguel Hidalgo y Costilla, 'n priester en politieke leier in die sentrale Mexikaanse stad Dolores, Mexikane aangemoedig om op te staan ​​in 'n vurige toespraak wat van sy kansel gelewer is - die 'Cry of Dolores'. Die oorlog het gevolg en eindig met die nederlaag van Mexiko teen Spanje in 1821. Hidalgo het die vader van sy land geword, en 16 September word gevier as die onafhanklikheidsdag van Mexiko.
Pad na Puebla
In Januarie 1862 het Europese magte by Veracruz geland. Ondanks die diplomatieke triomf in La Soledad, waarna Spaanse en Britse troepe besluit het om terug te trek, lyk dit asof Franse magte op pad was na Mexiko -stad. Op 6 Maart, toe die Mexikaanse bevelvoerder Ignacio Zaragoza reeds voor 'n baie beter vyand te staan ​​gekom het, het 'n ramp plaasgevind. 'N Groot wapenstorting aan die buitewyke van San Andrés Chalchicomula is per ongeluk ontplof, wat honderde soldate en burgerlikes doodmaak en die reserwes van Zaragoza uitput. Intussen word generaal Lorencez, die Franse bevelvoerder, gevorder oor die Sierra Madre -oosterse berge by die Cumbres de Acultzingo, op 28 April deur generaal Zaragoza ontmoet, wat ondanks bewonderenswaardige weerstand onder die intensiteit van die Franse aanval moes terugtrek. Die Franse swaai meedoënloos voort en mik na die binnekant. Die volgende groot struikelblok was Puebla, wat hulle op 5 Mei bereik het.
Alhoewel die koloniste verenig was in 'n begeerte om vry te wees, was Mexikane verdeeld oor die rigting van hul nuwe nasie. Vir die volgende 40 jaar het interne spanning die land in die wiele gery. Liberale, konserwatiewes en sentraliste het almal gebots toe hulle die toekoms van Mexiko wou definieer.
Interne omwenteling en ekonomiese broosheid is vererger deur oorlog met die Verenigde State in die 1840's. Geskille oor die beheer oor Texas het Mexiko in 'n konflik van twee jaar in 1846 met sy buurman in die noorde gebring. In 'n vernederende oorgawe het Mexiko sy aansprake aan Texas, Utah, Nevada en Kalifornië afgestaan, asook dele van wat nou Arizona, New Mexico, Oklahoma, Colorado en Wyoming in 1848.
As gevolg van die nederlaag het die politieke spanning toegeneem. Die liberale faksie was die voorstander van die skeiding van kerk en staat en godsdiensvryheid, terwyl die konserwatiewes die bande tussen die Mexikaanse regering en die Katolieke Kerk wou handhaaf. 'N Ander interne konflik het gevolg, later bekend as die Hervormingsoorlog, wat in 1860 met 'n liberale oorwinning geëindig het. Die volgende jaar word Benito Juárez president. Gebore uit Meso -Amerikaanse ouers, sou Juárez binnekort 'n belangrike speler word in die Cinco de Mayo -verhaal.
Na die liberale hervatting van die mag, het ontevrede konserwatiewes die Franse Napoleon III genader om in te gryp. Die Franse heerser was net te gretig om in die ruimte wat deur die verbrokkelde Spaanse Ryk gelaat is, in te trek, asook om 'n tjek te gee oor die uitbreiding van die Verenigde State. Napoleon III het ook 'n perfekte verskoning om binne te val: 'n skuld van 80 miljoen pesos wat Mexiko aan Europese lande, waaronder Frankryk, skuld.
Die 20 mees fassinerende feite oor die geskiedenis van Cinco de Mayo
Daar is baie wat u dalk nie weet van hierdie Mexikaanse vakansie nie!
Cinco de Mayo is 'n uiters gewilde vakansie in die Verenigde State en mdash, maar as u daar rondvra, kom u agter dat nie almal dit presies seker wat hulle vier, of hoekom. Terwyl die meeste mense weet dat die vakansie in die Mexikaanse geskiedenis gewortel is, is daar 'n paar wanopvattings en valse inligting rondom die viering (spoiler alert: Cinco de Mayo is nie Mexiko se onafhanklikheidsdag nie, maar meer hieroor later). In werklikheid is daar 'n ongelooflike geskiedenis agter die vakansie en sy tradisies waarvan u miskien nie eens bewus is nie.
Cinco de Mayo is meer as net 'n verskoning om wonderlike kos te eet en margaritas te drink. As u dus meer wil leer oor die Mexikaanse vieringsdag, het u op die regte plek gekom. Lees verder vir 'n paar fassinerende historiese feite oor Cinco de Mayo wat u waarskynlik nog nooit vantevore gehoor het nie.
Baie mense glo dat Cinco de Mayo dui op Mexiko se onafhanklikheid as 'n land, soortgelyk aan die onafhanklikheidsdag in die Amerikaanse Cinco de Mayo (Spaans op 5 Mei) om die oorwinning van die Mexikaanse weermag oor Frankryk tydens die Slag van Puebla op 5 Mei 1862 te vier.
Alhoewel dit 'n nasionale oorwinning vier, is Cinco de Mayo nie die Mexikaanse Onafhanklikheidsdag nie. Die eintlik Mexikaanse Onafhanklikheidsdag word op 16 September gevier.
Die Slag van Puebla was deel van die Frans-Mexikaanse Oorlog. Een van die redes waarom dit so belangrik is, is omdat die Franse leër baie groter en meer voorbereid was as die Mexikaanse weermag. Hulle het meer wapens en mans tot hul beskikking gehad, maar die Franse het steeds die stryd teen Mexiko verloor (hoewel hulle uiteindelik die oorlog gewen het).
Hy wou van die Puebla -gebied 'n basis maak wat die Konfederale Weermag tydens die Amerikaanse burgeroorlog sou help. Sommige historici het aangevoer dat as hy daarin geslaag het, die burgeroorlog 'n heel ander uitkoms sou kon hê.
Ondanks die wen van die geveg, was Mexiko nog vyf jaar lank onder Franse beheer. Keiser Maximilian van Oostenryk was in beheer.
Die herdenking van die Slag van Puebla is op 9 Mei 1862 deur president Benito Ju & aacuterez as 'n nasionale vakansiedag as 'ldquo -Battle of Puebla Day' of 'ldquoBattle of Cinco de Mayo' verklaar. Dit word egter nie meer as 'n nasionale vakansiedag in Mexiko beskou nie.
Die vakansie het in die VSA begin vier nadat president Roosevelt in 1933 die & ldquoGood Neighbor Policy & rdquo geskep het om die betrekkinge met Latyns -Amerikaanse lande te verbeter.
In 1863 breek Mexikaanse mynwerkers in die stad Columbia fees toe hulle nuus ontvang dat mense die Franse besetting weerstaan.
Met groot vieringe soos Fiesta Broadway en Cinco de Mayo in Olvera Street, is die stad in Kalifornië bekend vir hul Cinco de Mayo -vieringe.
Gedurende die 1960's en 1970's het Cinco de Mayo 'n noue verbintenis met die Chicano -regtebeweging in die Verenigde State.
Die kongres het 'n resolusie uitgereik waarin die historiese betekenis van Cinco erken word. Hulle het 'n beroep op die president (George W. Bush) gedoen om 'n afkondiging af te lê vir die vakansie wat oor die hele land gevier word.
Washington DC het hul eie Running of the Chihuahuas, 'n ras wat inheems is aan Mexiko.
Mariachi het sy oorsprong in die 19de eeu in Jalisco, Mexiko. Die musikante reis van stad tot stad en sing liedjies van revolusionêre helde en vyande, en dra nuus van die een plek na die ander.
Baile folkl & oacuterico is 'n tradisionele Mexikaanse volksdans wat dateer uit Mexiko se vryheidsoorlog in 1810, toe die land meer nasionalisties geword het. Dit word gekenmerk deur die kleurvolle klere en mariachi -musiek.
As u ooit by 'n Cinco de Mayo -parade of 'n ander Mexikaanse kulturele viering was, het u waarskynlik dansers gesien wat pragtige kleurvolle rokke soos hierdie dra. Hulle word dikwels 'puebla -rokke' genoem. Vandag bevat dit 'n verskeidenheid materiale, waaronder kant, satyn en sy, maar die vroegste rokke is gemaak van natuurlik beskikbare materiale soos katoen, bas en agave -plante.
Mole poblano word beskou as die amptelike gereg van die vakansie omdat dit tradisioneel in die stad Puebla geëet word. Dit is 'n sous met chili peper, sjokolade en speserye.
Die werklike geskiedenis van Cinco de Mayo
Soldate wat kostuums dra, neem deel aan 'n heropvoering van die Slag van Puebla in Puebla, Mexiko, in 2012. (Imelda Medina/Reuters)
Die vyfde Mei is sedert 1862 'n Mexikaanse vakansie en het geleidelik 'n groter vakansie in Amerika geword. Soos baie Amerikaanse vakansiedae, is dit nou toegerus met humbug en kommersialisme. Soos met St Patrick's Day, sien baie Amerikaners dit slegs as 'n verskoning om te drink, etniese kos te eet en miskien 'n paar belaglike plastiekhoede te dra. U ken miskien 'n paar van die algemene mites wat myte breek: dit is nie die Mexikaanse onafhanklikheidsdag nie, dit is waarskynlik 'n groter vakansie hier as wat dit tuis is in Mexiko, en dit vier slegs die Franse om die beheer van 'n stad wat die Franse gewen het, te verslaan 'n jaar later in elk geval terug.
Maar hier is die ding: die Mexikaanse oorwinning tydens die Slag van Puebla op 5 Mei 1862 was regtig 'n groot saak wat onthou moet word. Dit is een van 'n handjievol dae wat die lot van die Noord -Amerikaanse vasteland bepaal het. Tog is dit ook 'n tragiese verhaal, net soos soveel episodes in die moderne geskiedenis van Mexiko en Frankryk.
Ons suidelike buurman
Mexiko, soos die meeste lande suid van die Verenigde State, was 'n kind van die Napoleontiese oorloë. Die grootste slagoffer van hierdie oorloë was Spanje, 'n tradisionele Katolieke monargie wat heers oor 'n landbou -ekonomie wat sterk afhang van die uitvoer van katoen en die minerale rykdom van sy uitgestrekte koloniale ryk, net die tweede in grootte by die Britse ryk in 1792. Voor onafhanklikheid het Mexiko geproduseer 80 persent van die wêreld se silwer en goud sou die ontwrigting van die aanbod van Mexikaanse silwer die silwergebaseerde ekonomie van China in die 1820's en 1830's erg destabiliseer. Die Britse blokkades van die Napoleontiese era het die katoenuitvoer van Spanje verwoes, wat ná 1793 deur die Amerikaanse Suide en sy katoenpin verdwyn het. die moederland het die kolonies gedryf om teen Spanje in opstand te kom en die handelsbaan van Brittanje te betree.
Die nasionale regerings van Mexiko was onstabiel vanaf die begin van onafhanklikheid in 1821. Die land was gespanne deur die twee groot skeidslyne van die middel van die 19de eeu: federaliste teen nasionaliste en liberale teen konserwatiewes. Die magstryd van die federale staat was, in elk geval, meer skerp in Mexiko as in die Verenigde State, behalwe dat Mexikaanse nasionaliste selde in die gesig gestaar word na verenigde streeksblokke van state na die Amerikaanse mode. Toe Texas in opstand kom, het dit dit gedoen op dieselfde tyd as verskeie ander Mexikaanse state, sommige so ver suid as die Yucatán, maar hul koördinasie was beperk, en slegs die Texane het hul stryd om onafhanklikheid gewen.
Mexikaanse klassieke liberale (wie se ideologie vandag as konserwatief beskou sou word) was gekant teen troon-en-altaar-konserwatisme met eise vir geskrewe grondwette, demokratiese en republikeinse regering, gelykheid voor die wet, godsdiens-, burgerlike en ekonomiese vryheid en 'n einde aan gevestigde kerke. Die idees van die twee kante bestaan ​​nie in isolasie nie, maar weerspieël die liberaal -konserwatiewe verdeeldheid in Spanje en Frankryk sowel as die liberaliserende invloed van Amerika. Die liberale het ook probeer om die regstatus van Indiërs (Mexikane van inheemse Amerikaanse afkoms) te verbeter, wat ongeveer 80 persent van die land uitgemaak het en op sommige plekke in 'n toestand van pioen (skuldgedwonge dwangarbeid) gehou is. stap bo slawerny. Peonage was een van die onderliggende faktore in die Kasteoorlog, wat in 1847 onder die Maya's in die Yucatán losgebars het, wat aan die begin van die 1850's 'n aparte enklave geskep het wat eers in 1901 in die Mexikaanse soewereiniteit herstel sou word.
Benito Juárez en die liberale droom
Mexikaanse kwesbaarheid het natuurlik opportunistiese buitelandse regerings gelok, maar aardrykskunde het die Verenigde State die voorsprong gegee, weerspieël in die Mexikaanse oorlog van 1846–1847, wat 'n derde van Mexiko se gebied verwyder het. Die Monroe -leerstuk, wat destyds net soveel deur die Britse Royal Navy toegepas is as deur die VSA, het ook die Europese kontinentale moondhede weggehou.
Die Mexikaanse nasionale trots het 'n aanduiding van verdere verliese van grondgebied of soewereiniteit tot gevolg gehad. Antonio López de Santa Anna, wat die verskuiwende sand van die Mexikaanse politiek twee dekades lank beliggaam het en gereeld van die verskillende faksies van kant verander het, het in 1855 vir altyd van krag geval ná 'n terugslag teen die Gadsden -aankoop, sy verkoop van Mexikaanse grensgrond aan die Verenigde State - die laaste keer dat die kontinentale grense van een van die twee lande sou verander. Met die aflegging van Santa Anna, is 'n liberale grondwet deur die oorwinnaars in 1857 ingestel, met Ignacio Comonfort as president en Benito Juárez as hoofregter. Die grondwet het die hoofregter die volgende aangestel om as president te dien.
Juárez, 'n ligte, donker man wat in Mexiko maklik herken word as 'n Indiër, was 'n toegewyde klassieke liberale snit van baie dieselfde stof as Abraham Lincoln. Net soos Lincoln, was hy 'n beskeie man wat trots was op sy nederige afkoms, 'n prokureur wat nooit probeer het om 'n generaal of 'n aristokraat te wees nie. Voor die revolusie van 1855 was hy in ballingskap in New Orleans, toe 'n broeiplek van uitgewekenes in hul tuislande uit guns. Cholera het Juárez byna in New Orleans vermoor, maar hy was gemaak van streng goed, en niks anders as die graf het hom afgeskrik nie.
Die liberale grondwet is omvergewerp deur 'n konserwatiewe staatsgreep, amper sodra dit in werking getree het. Comonfort het met die staatsgreep saamgewerk, maar is binne weke omvergewerp. Sy laaste daad in die amp, toe hy die skrif op die muur sien, was om Juárez uit die tronk te laat. Juárez verklaar homself as die konstitusionele president by die vertrek van Comonfort en spandeer die volgende drie jaar toegesluit in die Hervormingsoorlog teen die konserwatiewes, uiteindelik gelei deur Miguel Miramón.
Juárez, wat in 1859 gered is van 'n beleg in die kusstad Veracruz deur geelkoors onder die manne van Miramón, wend hom wanhopig tot 'n ooreenkoms met die Amerikaners, die McLane -Ocampo -verdrag, wat Amerikaanse militêre en finansiële hulp beloof het in ruil vir die verkoop van die Baja California -skiereiland aan die VSA en 'n spoorwegkonsessie in die suide van Mexiko. Die verdrag sterf uiteindelik in die Amerikaanse senaat te midde van die gedeeltelike breuke van 1860, maar Mexikaanse konserwatiewes het dit nie vergewe nie, en uiteindelik ontvoer en vermoor Melchor Ocampo, Juárez se minister van buitelandse sake, in 1861. Intussen wend Juárez hom tot generaal Jesús González Ortega en sy tweede -in bevel, Porfirio Díaz, wat die tafels omgedraai en Miramón verpletter het en Mexiko-stad op Kersdag 1860 inneem. Uiteindelik kan Juárez-nou in eie reg verkies tot president-die konstitusionele regering na Mexiko bring.
Onbetaalde rekeninge en 'n afgeleide Noord
Die Amerikaanse senaat het Juárez moontlik laat vaar vir die verbintenisse wat hy tydens die Hervormingsoorlog gemaak het, maar Europese skuldeisers sou nie so maklik skuld afstaan ​​nie, wat Miramón teen hom begin beveg het, wat volgens hom afdwingbaar was teen sy vyande. Die Britte was bereid om 'n ooreenkoms te sluit, maar die Spaanse en Franse was nie. Spanje is slegs deur die Amerikaanse vloot gekeer om in te gryp aan die kant van Miramón se beleg van Veracruz, en Franse beleggers was nou verbonde aan die halfbroer van Napoleon III. Die Mexikaanse kongres het Juárez se pogings tot 'n onderhandelde oplossing onderbreek deur 'n verbod in Julie 1861 op die terugbetaling van Miramón se skuld te beëindig. Juárez, wat nie bereid was om hom bloot te stel aan die lot van Ocampo en Santa Anna nie, het die wetsontwerp teësinnig onderteken.
Die tydsberekening was noodlottig: die nuus oor die skuldvermindering het Europa bereik op dieselfde tyd as die nuus van die Eerste Slag van Bull Run, wat geëindig het in 'n onomwonde Konfederale oorwinning wat 'n langer Amerikaanse burgeroorlog beloof het. Napoleon III, 'n onverskrokke skelm wat terselfdertyd in 'n gesamentlike Frans -Spaanse oorlog in Viëtnam en 'n vredesmissie in Sirië betrokke was, het die Spaanse generaal Juan Prim genader oor 'n gesamentlike ekspedisie na Mexiko. Twee jaar tevore het Napoleon aan Mexikaanse konserwatiewes gesê dat hy hom nie in Mexiko wil betrek nie uit vrees vir 'n oorlog met die Verenigde State. Slegs die belofte dat Amerika te veel in sy eie oorlog betrokke sou wees om hom te stuit, het die inval in Mexiko moontlik gemaak.
Die plan van Napoleon het nou 'n wending bygevoeg: hy sou probeer om die bande met Franz Joseph van Oostenryk, wat hy twee jaar tevore in 'n oorlog in Italië verslaan het, te versterk deur Franz Joseph se broer Maximilian die keiser van Mexiko te maak. Franz Joseph, wat nooit Napoleon vertrou het nie, was van mening dat dit 'n aaklige idee was, maar hy moes Frankryk paai en sou nie sy broer in die pad staan ​​nie. Lord Palmerston, die Britse premier, het ook die idee gehaat, maar was toegewy aan die beginsel van die handhawing van Britse regte op 'n kanonboot. William Seward, staatsekretaris van Lincoln, het probeer om 'n inval te voorkom deur te belowe dat die VSA die Europeërs sou terugbetaal en 'n verband op Mexikaanse mineraalregte sou neem, maar Palmerston (wat Seward geminag het omdat hulle te eenders was) het die plan nog meer gehaat, omdat dit die Amerikaanse mag in die noorde van Mexiko sou versterk.
Die Europese landing by Veracruz in Desember 1861 sou redelik vinnig 'n uitsluitlike Franse onderneming word, aangesien die doel daarvan 'n konserwatiewe Europese keiser moes oplê. Prim, wat familielede in Mexiko gehad het, het dadelik agtergekom dat dit 'n ongewilde en uitgerekte veldtog sou wees, en het teruggeval na Havana - 'n wyse stap wat Prim sou help om Spanje later in die dekade te lei. Die Britte het geweier om hul 700 Royal Marines ver van hul skepe te laat vaar uit vrees vir geelkoors. Albei het Mexiko in die lente van 1862 verlaat.
Die Britse teenwoordigheid het egter onvoorsiene gevolge gehad. Toe die VSA en Brittanje in November en Desember van 1861 amper oorlog voer, moes die Britte troepe oor die Atlantiese Oseaan jaag om Kanada te verdedig. Ongelukkig het die Admiraliteit bevind dat dit al sy beskikbare troepeskepe na Veracruz gestuur het, en dat dit posstomers moes huur. Omdat die St. Lawrence -rivier bevrore was, is die voorgeselskap van Britse offisiere met 'n ongemerkte bagasie op 'n posskip gepak en na Boston gestuur waar hulle met Amerikaanse treine na Kanada gereis het om voor te berei om 'n oorlog teen Amerika te beveg.
Mexikaanse aardrykskunde bied min opsies vir die indringer per see: leërs moet in laagliggende Veracruz beland, soos Winfield Scott in 1847 gedoen het, en weswaarts teen 'n reeks plato's beweeg om die verhewe sentrum van die land en Mexiko-stad te bereik. Om in die middel van die 1800's in Veracruz te bly, beteken blootstelling aan geelkoors, wat gewoonlik 20 persent van enige Europese ekspedisie in 'n enkele seisoen sou doodmaak. Die Franse, met ongeveer 7 300 man onder generaal Charles de Lorencez, het 'n ooreenkoms met Juárez gesluit: Frankryk sou die regering van Juárez erken en onderhandel oor die skuld in ruil daarvoor dat die Franse leër by Orizaba kamp opslaan by die ingang na die eerste plato bokant die geel -koors sone. As onderhandelinge breek, was Lorencez op sy eer om hom van die plato te onttrek.
Intussen het 'n ramp die leër van Juárez getref. In Februarie 1862 het vroue wat vir hul mans in die kampe kook, per ongeluk vonke laat ontplof wat 'n skuur vol kruit ontplof het. Die gevolglike ontploffing het 1 500 mense doodgemaak en 10 persent van die weermag in een slag vernietig. Die Franse het dokters gestuur om die gewondes te help behandel. Toe verdere onderhandelinge uitbreek en vyandelikhede op hande was, het Ignacio Zaragoza, die Mexikaanse generaal, die guns bewys deur Lorencez toe te laat om siek soldate in Orizaba te verlaat. Maar wankommunikasie oor die gebaar van Zaragoza het Lorencez laat vrees dat sy gewonde mans vermoor sou word, en hy het die ooreenkoms beëindig en sy posisie op die platteland beklee en Zaragoza genoodsaak om terug te keer op 'n onverwagte nadeel.
Die stad Puebla, met 80 000 inwoners, was toe die tweede grootste stad in Mexiko. Mexikaanse konserwatiewes het aan Lorencez gesê dat sy leër met blomme begroet sou word en as bevryders verwelkom sou word. Puebla het gestaan ​​by 'n rivieroorgang op die lyn van opmars van Orizaba na Mexico -stad, die eerste groot kruispad nadat hy opgestyg het na die sentrale plato. Die Franse dwing die passe na die plato, en oorheers Zaragoza se 4 000 verdedigers. Lorencez het op 4 Mei 1862 noord van die stad aangekom, drie dae na die 15de herdenking van Puebla se oorgawe aan Winfield Scott.
Puebla was omring deur 'n ketting van vyf forte, twee van hulle (Forts Loreto en Guadalupe) aan die noordekant. Die plaaslike bondgenote van Lorencez het hom gewaarsku dat die stad nog nooit uit die noorde geneem is nie, maar hulle het teenstrydige sienings gegee of hy eerder uit die ooste of die weste sou aanval. Op die oggend van 5 Mei het Lorencez hul advies geïgnoreer en in die tande van die noordelike forte ingetrek. Selfs met die verlies van siektes en die aanvanklike skermutselings, het hy 'n numeriese voordeel van ongeveer 6,500 man gehad teenoor Zaragoza se 4,500 verdedigers.
Franse soldate, in 1862, word steeds algemeen beskou as die beste ter wêreld. Hulle het die voortou gebring van suksesvolle frontaanvalle op versterkte posisies van Sewastopol in 1855 tot Saigon in 1861. Alleen of saam met bondgenote het hulle in 1849 deur die mure van Rome gebars, die Oostenrykse leër in 1859 in Italië geslaan en hul weg gedwing. stroom op na Beijing in 1860. Op hierdie dag het die gewaagde Franse voorwag selfs die bokant van die mure bereik en die keiserlike arend van die Franse vlag gehys. Maar die forte was te sterk. Franse mure kon hul gewere nie blus nie, en Franse soldate lê opgehoop voor Fort Guadalupe. Porfirio Díaz het 'n kavallerieklag aangevoer om die aanvallers te ontwrig. Frankryk het 462 slagoffers opgedoen, slegs 83 Mexikane.
Teen die aand, sing die Mexikaanse verdedigers die Marseillaise, die revolusionêre volkslied wat Napoleon III in Frankryk verbied het. Juárez het 'n Mexikaanse volkslied opgestel, maar dit was nuut en niemand weet dit nie, en hulle het oral na die lied van anti-koninklikes gekom. Juárez, wat die propagandawaarde van 'n oorwinning oor die Franse erken het, het Cinco de Mayo onmiddellik tot 'n nasionale vakansiedag uitgeroep, en het vir goed die naam Puebla vir Zaragoza herdoop (die verandering het nie gebly nie, en Zaragoza is vier maande na die slag aan tyfus dood) .
Lorencez was gereed vir 'n teenaanval, maar Zaragoza het geweet dat sy manne nie saam met die Franse in die oop veld kon staan ​​nie. Trouens, 'n klein Franse afdeling het twee weke later, tydens die Franse onttrekking, 'n veel groter Mexikaanse mag gelei.
Puebla was nie 'n groot stryd vir sy tyd nie. Die Slag van Shiloh, wat 'n maand tevore geveg is, bevat tien keer soveel soldate en 50 keer soveel slagoffers. Maar dit het die hele tempo van die oorlog verander. As die Mexikaanse weermag verdryf is, sou Lorencez 'n permanente vastrapplek op die sentrale plato gevestig het en waarskynlik vinnig op Mexikostad opgeruk het. In plaas daarvan, in die besef dat hy nie in Puebla kamp opgeslaan kon bly nie, het Lorencez afdraande teruggetrek na Orizaba. Napoleon, wat spyt was oor wat nou gelyk het aan 'n voortydige poging om die kwessie te dwing, sou 'n hernieude offensief nie toestemming gee voordat versterkings na Veracruz gestuur is en Lorencez vervang is nie. Teen die tyd dat Puebla (nou verdedig deur Comonfort) op 17 Mei 1863 herower is en Mexico City minder as 'n maand later gevange geneem is, het 'n belangrike jaar verloop.
Dit was 'n jaar wat Napoleon dit nie kon bekostig nie. Die Konfederasie bereik sy hoogwater in die middel van 1862, maar teen die tyd dat Puebla herower is, was Stonewall Jackson dood en was Vicksburg omsingel. Europa het 'n groot deel van 1863 oor die oorlog oor Pole geteister. Teen die tyd dat Maximilian uiteindelik in Mei 1864 geïnstalleer word, het Napoleon se vermoë om 'n onbepaalde troepeverpligting te handhaaf, alreeds verslap, sy leër was te groot. Pruise en Oostenryk het vroeg in 1864 oorlog gevoer teen Denemarke, en die uur van die langverwagte afrekening op die Ryn was in die vooruitsig. Napoleon het Maximilian in kennis gestel van sy voorneme om hom in Januarie 1866 te onttrek, 'n besluit wat dringender geword het toe Pruise in Mei omgedraai en Oostenryk verpletter het. Die laaste Franse soldate het Mexiko in Februarie 1867 verlaat. 'N Bietjie meer as drie jaar later sou Napoleon se onvoorbereide en onderbemande leër deur Pruise gelei word en hom van die mag laat val. As Napoleon minder hulpbronne aan Mexiko bestee het en meer aan die opgradering van sy leër in Europa, sou die hele geskiedenis van Frankryk en Duitsland moontlik anders gewees het.
Juárez, wat eens aan die Golfkus beleër is, is in die verre noordweste van Mexiko ingedryf. In ekstremisme is selfs sy grondwetlike beginsels gebuig deur sy pogings om aan bewind te bly en die min van die Mexikaanse republiek te behou. Maar hy het nooit opgegee nie, en die gety het in sy guns gedraai. Amerikaanse druk was 'n belangrike deel daarvan: Terwyl die burgeroorlog afneem, het Seward gespeel op die vrees van Napoleon vir 'n botsing met die strydgeharde Amerikaanse weermag. Selfs die Konfederale leiers het probeer om Lincoln in Februarie 1865 in te stel om vyandelikhede op te skort vir 'n gesamentlike optog teen Mexiko. Grant het 50 000 man na die Mexikaanse grens gestuur sodra die oorlog geëindig het, wat Napoleon se besluit om te ontruim, bespoedig het.
Maximilian gaan na 'n vuurpeloton in Junie 1867. Geen Europese monarg was ooit weer 'n ernstige bedreiging om in die Westelike Halfrond te heers nie. Saam met die einde van die Amerikaanse bedreigings vir Kanada na die eenwording van 1867, die aankoop van Alaska in 1867 en die afhandeling van die eise van die burgeroorlog tussen 1871 en die Verenigde State in 1871, is die grense van Noord -Amerika afgehandel soos dit vandag is.
Mexiko het die Franse besetting as 'n onafhanklike nasie oorleef, grootliks te danke aan die verdedigers in Puebla en die hardnekkigheid van Benito Juárez. Maar Juárez se droom van 'n liberale, grondwetlike Mexikaanse republiek het dit nie gedoen nie. Die oorlog met die Franse het meer skade aan die Mexiko se instellings en die ekonomie veroorsaak as selfs die verlies van sy yl gevestigde en skaars beheerde noordelike provinsies in 1847. Teen die tyd dat Juárez in 1872 sterf, was 'n dekade van industriële vooruitgang mis. Porfirio Díaz, wat na die dood van Zaragoza die grootste oorlewende held van Puebla sou wees, sou die meeste van die jare van 1876 tot 1911 as president van Mexiko dien. van Juárez.
Maak dus 'n heildronk op Cinco de Mayo, 'n dag wat die verloop van die geskiedenis verander het, en na die Mexiko wat moontlik was, en miskien ook eendag sal wees.