1.Die bundel word ingelui deur 'n artikel van Heyns oor die koninkryk van God wat hy beskrywe as die grondplan van die Bybel. Benewens die vier gepubliseerde voordragte is daar nog ses ander artikelbydraes. Aan die einde van die bundel is daar 'n respons van Heyns op sowel die voordragte as die artikelbydraes, en ook nog 'n huldigingsartikel deur Piet Meiring.
6.In die Suid-Afrikaanse konteks was Wentzel van Huyssteen (1978) die eerste om die benadering van Heyns (en Jonker) tot teologiese nadenke in Op weg met die teologie (1977) grondig te kritiseer. Hierdie publikasie (eerste uitgawe in 1974) was die eerste in Afrikaans oor die verantwoording van teologie as wetenskap. As Heyns (1994:156) in ''n Weerwoord' op hierdie kritiek van Le Roux reageer, stel hy dit duidelik dat teologie die wetenskapteoretiese besinning - en weliswaar as interdissiplinêre verantwoordelikheid - moet ernstig opneem. In die vroeëre publikasie bevestig Heyns (1977:14) hierdie punt juis as hy stel dat 'die denk- en arbeidsmodus van die teologie nie net uit die struktuur en eise van die openbaringswaarheid self, afgelei kan word nie, maar dat dit wesenlik ook bepaal word deur die struktuur en die eise van 'n grootheid op die gebied van die kultuur ... (en) wel dié van die teoretiese denksisteem, nl die wetenskap, en met name van 'n algemene wetenskapsleer'. Wat volg egter op hierdie stelling in sy uitwerk van teologie as wetenskap? Sonder om weer terug te kyk, stel hy dat die teologie beslis 'n taak het om van binne uit sy eie karakter en eie grense te bepaal. Vir Heyns impliseer dit dan in sy werkswyse dat teologie as wetenskap nie sonder meer met dié van ander wetenskappe gelykgestel kan word nie aangesien die struktuur en die eise van die openbaringswaarhede eweneens die teologie bepaal, en wel in so mate dat die teologie as wetenskap daardeur 'n unieke karakter kry (vgl. Heyns 1994:157-158). Hierdie unieke karakter het hy al in die sewentigerjare op 'n besondere wyse geformuleer: '[Djie dinamiese van die teologie is die waagstuk van die geloof wat gedrewe deur die Heilige Gees wat juis aan die gelowiges gegee is om hulle in die waarheid te lei, dit waag om ook langs die weg van nuwe formuleringe, die volheid van die waarheid te verwerklik' (Heyns 1977:136). En dit is waarom hy tot die volgende isolerende konklusie kan kom: '[Tjeologie is die wetenskaplike en die deur die tyd bepaalde antwoord op die openbaring van God aangaande Homself en Sy direkte verhouding tot die kosmos' (Heyns 1977:137). Hierdie antwoord kan alleen maar gegee word deur die gelowige teoloog as subjek van die teologie (Heyns 1977:142) en dan metodies alleen langs die (analogiese) weg van die paradoksale (ook genoem dialektiese metode) of hiperdoksale denke (Heyns 1977:146). En dit is eintlik wat vir Heyns eerste en laaste kom. Van die sogenaamde interdissiplinêre verantwoordelikheid kom slegs in die laaste instansie Heynsiaanse teologiese voorskriftelikheid ter sprake. Vir 'n meer omvattende bespreking hiervan, sien Van Huyssteen (1978), Veldsman (2008, 2010).
9.In 'n onlangse voordrag het die Ou-Testamentikus Louis Jonker (2012) van Stellenbosch 'n baie goeie oorsig gegee oor die verstaan en rol van die historiese in eietydse Ou-Testamentiese interpretatiewe diskoerse. Hy onderskei ten minste vier debatte. Hy verwys eerstens na die debat oor historisiteit ('historicity debate'} waarin die waarde van die Hebreeuse Bybel vir die rekonstruksie van die vroeë geskiedenis van Israel bevraagteken word en wat gekenmerk word deur twee ekstreme posisies, naamlik dié van die minimaliste en dié van die maksimaliste; tweedens dié van die tekstuele groei en samestelling met as fokus eksegetiese metodes van die histories-kritiese benadering; derdens die misleidende debat oor die sogenaamde oorspronklike bedoeling van die outeur ('intentional fallacy debate') en vierdens die kontekstuele debat waarin veral die resepsie van die teks en die rol van die leser voorop staan. Ek maak in my uiteensetting van Le Roux se benadering tot geskiedenis met dankbare erkenning gebruik van Jonker (2012) se goeie uiteensetting.
10.Jonker (2012:100) bespreek 'n praktiese voorbeeld hiervan in verwysing na die Pentateugnavorsing van Le Roux. Hierin maak Jonker duidelik hoe hierdie sogenaamde spirituele empatie verloop aan die hand van 'n dialogiese proses in die stel van allerlei vrae aan die teks wat terselfdertyd aan die hand van die antwoorde in die tekste nagespoor moet word ten einde hierdie spore van vrae en antwoorde te gebruik om die oorspronklike vrae waarmee die skrywers geworstel het, vas te stel.
16.'Hart' word in hierdie konteks verstaan en gebruik as beeld vir die affektiewe aard van die menslike bestaan (vgl. Stoker 2006:163 e.v.). In kort: die diepste setel van ons menswees.