Black Hawk War begin - GESKIEDENIS - Inligting
Black Hawk -oorlog begin
Die Sauk -vegter Black Hawk is vasbeslote om die groeiende teenwoordigheid van Anglo -setlaars op tradisionele stamlande te weerstaan, en word met die Verenigde State in oorlog getrek.
Black Hawk word deur sy mense Ma-ka-tai-me-she-kia-kiak genoem, en is in 1767 in die dorpie Saukenuk in die huidige staat Illinois gebore. Hy het vinnig 'n reputasie verwerf as 'n kwaai en moedige vegter in die gereelde skermutselinge tussen die Sauk en hul belangrikste vyand, die Osage. Teen die vroeë 1800's het Black Hawk egter besef dat die werklike bedreiging vir sy mense die vinnig groeiende aantal wit mense is wat die streek binnestroom.
In 1804 het verteenwoordigers van die Sauk and Fox (Mesquakie) Indiane 'n verdrag onderteken wat hul hele gebied oos van die Mississippirivier aan die Verenigde State afgestaan ​​het. Black Hawk het egter volgehou dat die verdrag ongeldig is en deur dronk Indiese verteenwoordigers onderteken is. In 1816 bevestig hy teësinnig die verdrag met sy eie handtekening, maar hy het later gesê dat hy nie verstaan ​​dat dit beteken dat hy eendag sy tuisdorp Saukenuk aan die Rockrivier moet afstaan ​​nie.
Namate die Amerikaanse weermag gedurende die volgende 15 jaar meer forte en rye setlaars gebou het, het Black Hawk al hoe meer kwaad geword. Uiteindelik, in 1831, het setlaars begin om die dorp Saukenuk te beset, 'n gebied wat later Rock Island, Illinois sou word. Ongeag die bepalings van die 1804 -verdrag, het Black Hawk geweier om sy eie huis te verlaat. Hy het begin voorberei vir oorlog.
Vroeg in 1832 het generaal Edmund P. Gaines met 'n aansienlike mag van Amerikaanse soldate en Illinois -militante in die gebied aangekom. Aanvanklik het Black Hawk sy groot groep krygers, vroue en kinders na die westekant van die Mississippi teruggetrek. Op 5 April lei hy hulle egter terug na die betwiste gebied, met die oortuiging dat ander Indiese magte en die Britte in die noorde hom in 'n konfrontasie sou ondersteun. Die volgende dag het 'n groot leër soldate Black Hawk en sy volgelinge naby die Rock River in die noorde van Illinois ingehaal. Toe nóg die Britte of sy Indiese bondgenote hom steun, het Black Hawk probeer oorgee. Ongelukkig is een van sy wapenstilstanders dood in die verwarring, en die Black Hawk -oorlog het begin.
In Mei het Black Hawk se krygers 'n aansienlike oorwinning behaal wat die Amerikaners erg gedemoraliseer het. Soos die volgende generasies Indiese vegters sou leer, was die magtige mag van die Amerikaanse regering egter meedoënloos. Op 2 Augustus het Amerikaanse soldate die band van Black Hawk amper vernietig toe hulle probeer het om wes oor die Mississippi te ontsnap, en Black Hawk het uiteindelik oorgegee.
Die ongevalle in die oorlog van 15 weke was erg eensydig. Na raming het 70 setlaars of soldate hul lewens verloor; ramings vir die aantal Indiane wat gedood is, is tussen 442 en 592. Black Hawk is gevange geneem en 'n tyd lank opgesluit in Fort Monroe, Virginia. Om die nutteloosheid van verdere weerstand teen die Amerikaanse setlaars aan te toon, is Black Hawk op 'n toer deur die groot oostelike stede geneem voordat hy na 'n Indiese agentskap in Iowa verhuis is. Hy het die oorblywende ses jaar van sy lewe geleef onder toesig van 'n Sauk -kaptein wat eens sy vyand was. Anders as Black Hawk, het die Sauk -hoof saamgewerk met die Amerikaanse regering.
LEES MEER: Toe inheemse Amerikaners hul land in kort terug gewen het
Lees artikels uit die History Net -argiewe oor The Black Hawk War
Die opsomming van die Black Hawk War: Die kort konflik wat in 1832 geveg is, het die naam Black Hawk War gekry en was tussen die Verenigde State en inheemse Amerikaners. Dit is aan die inheemse Amerikaanse kant gelei deur die Sauk -leier Black Hawk. Die beginpunt vir die oorlog was toe Black Hawk en krygers van die Kickapoos, Meskwakis en Sauks die Mississippirivier na die gebied van Illinois oorgesteek het. Alhoewel Black Hawk & rsquos -motiewe geheimsinnig was, was dit sy bedoeling om die grond wat die VSA in die 1804 -verdrag geëis het, sonder bloedvergieting terug te neem.
Black Hawk & rsquos -groep was bekend as die British Band en Amerikaanse amptenare het geglo dat hulle vyandig was, daarom het hulle hul grensweermag versamel. Die grensleër het bestaan ​​uit militante wat swak opgelei was, deeltydse Amerikaanse troepe en 'n paar Amerikaanse soldate. Hulle het op 14 Mei 1832 op British Band losgebrand en die groep het gereageer deur terug te val. Die Battle of Stillman & rsquos Run was waar die aanval opgevoer is en die Black Hawk & rsquos -band die Amerikaanse weermag 'n goeie klop gegee het.
Dit het oor land en verskeie gevegte versprei. Die leër onder bevel van generaal Henry Atkinson het die British Band in Julie ingehaal en hulle geslaan tydens die Slag van Wisconsin Heights. Lede van die Black Hawk & rsquos -groep het teruggetrek na Mississippi. Die Slag van Bad Axe was waar die Amerikaanse soldate hulle op 2 Augustus ingehaal het en die meeste van hulle doodgemaak of gevange geneem het. Black Hawk het saam met 'n paar ander leiers ontsnap om later oor te gee en 'n jaar lank gevangenisstraf te kry.
In die vroeë 1800's het die Sauk- en Fox -Indiane langs die Mississippirivier gewoon, van noordwestelike Illinois tot suidwestelike Wisconsin. Die Sauk-leier Black Sparrow Hawk is gebore in Saukenuk, 'n groot dorpie aan die monding van die Rockrivier naby die huidige Rock Island, Illinois.
In 1830, in die poging om plek te maak vir setlaars wat na Illinois verhuis het, het die Verenigde State van Amerika vereis dat die Sauk verhuis en nuwe lande in die huidige Iowa aanvaar. Daar het hulle gesukkel om genoeg oppervlakte vir hul gewasse voor te berei. Die winter van 1831-1832 was uiters moeilik. In April 1832 het Black Hawk ongeveer duisend Sauk- en Fox -mense na die noorde van Illinois gelei. Black Hawk het gehoop om 'n militêre alliansie met die Winnebago en ander stamme te sluit. Hulle was van plan om mielies op hul voorvaderlike landbougrond te plant. Uit die Sauk het Illinois -setlaars onmiddellik 'n burgermag gereël. Black Hawk het die optrede van die militêre magte teen hom in oënskou geneem en sy optrede heroorweeg en besluit om oor te gee. Tog het 'n ongedissiplineerde burgermag 'n vredesvlag geïgnoreer en die Sauk aangeval. Die Indiese krygers het dadelik teruggeskiet. Die milisie het paniekbevange teruggetrek en baie het hul vuurwapens vergeet. Die Sauk het die wapens versamel en noordwaarts teruggetrek langs die Rock River na Wisconsin. Die Black Hawk -oorlog het begin.
Generaal Henry Atkinson was in beheer van die Amerikaanse weermag, bygestaan ​​deur vierduisend militante onder leiding van Henry Dodge en James Henry. Op reis met klein kinders en bejaarde lede van die stam kon die Sauk en Fox nie so vinnig as die soldate beweeg nie. In 'n poging om die Amerikaners se aandag af te lei, het Sauk -krygers op grensplase en -dorpe toegeslaan. Op 21 Julie 1832 het soldate onder leiding van Henry Dodge die band van Black Hawk naby die Wisconsin-rivier, buite die huidige Sauk City, ingehaal. Alhoewel Sauk -krygers baie in getal was, het hulle die aanval op Amerikaanse troepe toegepas, sodat die Indiese vroue en kinders oor die Wisconsin -rivier kon vlug. Die volgende oggend het die Amerikaanse troepe ontdek dat die Sauk -krygers verdwyn het nadat hulle stilweg die rivier in duisternis verdrink het. Dodge val daarna terug en reis noordwaarts na Fort Winnebago (naby die huidige Portage) om voorraad te bekom.
By Fort Winnebago het Dodge kragte saamgesnoer met Atkinson en die strewe na die Sauk en Fox aangepak. Die meeste lede van die honger band het na die weste gevlug in die hoop om 'n heiligdom te vind tussen stamme anderkant die Mississippirivier.
Op 2 Augustus val Amerikaanse soldate die Sauk en Fox aan terwyl hulle probeer om die Mississippirivier, naby wat nou Victory in Vernon County is, oor te steek. Die troepe aan boord van 'n rivierboot het kanonne en gewere afgevuur en honderde, waaronder baie kinders, doodgemaak. Baie van diegene wat oor die rivier gekom het, is deur die Oos -Sioux, bondgenote van die Amerikaners, in 1832 vermoor. Slegs 150 van die duisend lede van Black Hawk se orkes het die gebeure van die somer van 1832 oorleef. Oorlewendes het weer by die Sauk en Fox aangesluit wat het in Iowa gebly.
Black Hawk het oorgegee aan amptenare van Fort Crawford, Prairie du Chien. Die verslane kryger is in die tronk gesit en ooswaarts gestuur om met president Andrew Jackson en ander regeringsamptenare te vergader. Uiteindelik het die Amerikaanse regering hom gestuur om by oorlewende lede van die Sauk and Fox -nasie te woon.
Black Hawk War begin - GESKIEDENIS
deur James E. Lewis, Jr., Kalamazoo College
Europeërs en Amerikaners het die Sauks and Foxes ongeveer 'n eeu voor die Black Hawk -oorlog as 'n enkele stam beskou. Maar die Sauks (ook bekend as Sacs, wat albei korrupsie van Osakiwugis is) en die jakkalse (wat hulself Mesquakies genoem het, maar deur die Franse Renards genoem is, wat later in Engels as "Fox" vertaal is) was afsonderlike stamme. Hulle het saam oor die meeste aangeleenthede opgetree, soortgelyke tale gepraat en ondertrou. Tog beskou hulle hulself as twee mense.
Twee eeue voor die Black Hawk -oorlog het die twee stamme noord van die Erie -meer gewoon. 'N Reeks oorloë met die magtige Iroquois-konfederasie het hulle, tesame met baie ander Algonquian-sprekende stamme, in die middel van die sewentiende eeu wes van die Groot Mere gedryf. Die twee stamme het nuwe dorpe gebou en nuwe plase naby Green Bay aan die Michiganmeer opgeruim. Hulle het mielies en ander voedsel begin verkoop aan Franse pelshandelaars. En hulle ontwikkel ekonomiese, sosiale en politieke verhoudings met hul nuwe bure, beide ander nuwe immigrante soos die Potawatomies en jare lange inwoners van die gebied, soos die Winnebagoes.
In 1711 val die jakkalse die Franse fort en handelspos in Detroit aan. Die daaropvolgende "Fox Wars" het meer as twintig jaar geduur en het die meeste ander stamme in die westelike Groot Mere een of ander tyd betrek. 'N Paar jaar het Sauk -krygers die ander jare by die jakkalse aangesluit in hul aanvalle op die Franse; die Sauks het die Franse gehelp teen die jakkalse. Teen die vroeë 1730's het die Sauks en Foxes egter begin trou in die dorpe rondom Green Bay en in nuwer dorpe langs die St. Joseph's River aan die oostelike oewer van die Michiganmeer. Gedurende hierdie jare het aanvalle deur ander inheemse Amerikaanse groepe die meeste van die jakkalse en baie Sauks doodgemaak.
Die twee stamme het saam skuiling gesoek op nuwe lande verder wes langs die Mississippirivier. Die grootste deel van hul grond was oos van die rivier, wat strek van die Wisconsin -rivier in die noorde tot die Illinois -rivier in die suide. Maar hulle vestig ook 'n paar dorpe wes van die Mississippi en noord van die Missouri -rivier. Dit was hierdie lande wat Black Hawk en sommige van die ander Sauks en Foxes tot in 1832 steeds as hul tuislande beskou het.
In die middel van die agtiende eeu het die Sauks hul hoofdorp op Saukenuk gevestig. Black Hawk is in 1767 in een van Saukenuk se groot bashutte gebore. En hy het 'n groot deel van sy lewe in Saukenuk geleef.
Saukenuk, wat aan die noordelike oewer van die Rots geleë is, net langs die Mississippi, was 'n sosiale, geestelike en ekonomiese sentrum vir die Sauks. Vrugbare grond het ongeveer honderd losies omring, wat die grootste deel van die paar duisend Sauks gedurende die grootste deel van die jaar huisves. Die stamme het Saukenuk as heilige grond beskou. Dit was omring deur vrugbare grond. Die Sauks -velde, wat twee kilometer noord van die dorp gestrek het, het 'n ryk oes van mielies, bone, pampoen en pampoene opgelewer. 'N Oorvloed vis kan in die twee riviere gevind word.
Oorvloedige takbokke en ander wild het die omliggende woude en grasvelde bewoon en die prairies oor die Mississippi gebuffel. Twee ryk loodafsettings in die omgewing het nog 'n ekonomiese aktiwiteit vir die Sauks gebied. Saukenuk se ligging by die kruising van twee groot waterweë het dit die middelpunt van die Sauks se handelsnetwerk gemaak. Of die handelaars na hulle toe gekom het of na die handelaars gegaan het, die riviere het relatief maklike vervoer van hul pelse en lood en die gewere van die Europeërs, poeier, lap en metaalgoed moontlik gemaak.
Saukenuk, en die belangrikste Fox -dorpie, drie kilometer verderop, was ook politieke sentrums. Aan die einde van die agtiende en vroeë negentiende eeu was Saukenuk die belangrikste ontmoetingsplek vir die stamregering van die Sauks. Hierdie regering het burgerlike hoofde en oorlogshoofde ingesluit wat die voorsitter was van 'n stamraad, wat die twaalf stamme uit die Sauk -nasie verteenwoordig het. Die regering het nie wette aangeneem nie, maar het tradisionele gebruike en reëls toegepas op situasies wat binne die stam of met buitestaanders ontstaan ​​het. Dit het jagvelde toegeken, besluit oor grondverkope en oorlogspartye uitgestuur. Elke jaar word afsonderlike leiers vir jag- en strooptroepe uit Saukenuk en die ander dorpe vertrek.
Die politieke stelsel van die Sauks streef daarna om die gemeenskaplike en individuele behoeftes en begeertes te balanseer. Slegs in spesiale omstandighede kon die stam-, dorp- of bandregerings iemand dwing om iets te doen. Maar die krag van tradisie, gewoonte en gemeenskapsmening handhaaf gewoonlik orde.
Onder die Sauk en Fox was formele politieke mag nie die enigste weg na invloed en betekenis nie. Nie Black Hawk of sy grootste mededinger, Keokuk, was byvoorbeeld burgerlike hoofde nie. Hul invloed het aanvanklik gegroei uit militêre prestasies-Black Hawk teen verskillende inheemse vyande in die 1780's en 1790's en Keokuk's teen die Amerikaners tydens die oorlog van 1812. Hulle suksesse in die verlede het aanvalle op ander stamme of verdediging van Sauk- en Fox-dorpe verdedig, verseker dat hulle geraadpleeg tydens krisistye en sou 'n mate van ondersteuning kry as hulle 'n beroep op die Sauk- en Fox -krygers doen om saam met hulle nuwe aanvalle te doen. Tradisioneel kon sulke mans egter nie in die raad praat of die nasie verteenwoordig in formele vergaderings met buitestaanders nie.
Die ouer Black Hawk het hierdie tradisionele perke algemeen aanvaar. Selfs as gebeurtenisse in die lente van 1832 in die rigting van oorlog ontstaan, beskou hy homself steeds as leiding onder sommige van die jonger burgerlike hoofde. Keokuk het daarteenoor toenemend die magte van 'n burgerlike hoof uitgeoefen. Sy toenemende invloed spruit hoofsaaklik uit die feit dat Amerikaanse amptenare, wat erken het dat hy in vreedsame verblyf was, hom as 'n opperhoof behandel het. Hulle het hom geskenke gegee wat hy onder sy mense kon herverdeel. Hulle het daarop aangedring om met hom te konsulteer. En hulle behandel hom asof hy in staat was om besluite vir sy mense te neem. Keokuk, begunstig deur die magtige Amerikaners, het die guns van sy eie mense gekry.
Uiteindelik was die Black Hawk War 'n konflik oor grond. Teen 1832 het die federale en staatsregerings daarop aangedring dat die Sauks en Foxes geen oorblywende regte het om in Illinois te land nie. Black Hawk en sy groep Sauks en Foxes het daarop aangedring dat hulle nooit hul aansprake op die lande waarop hulle honderd jaar geleef het, prysgegee het nie.
In die middel van hierdie geskil was 'n verdrag tussen die Sauks en Foxes en die Verenigde State wat in November 1804 in St. Louis onderteken is-byna drie dekades vroeër. Hierdie verdrag bevat 'n aantal bepalings wat bedoel was om vrede, vriendskap, orde en handel tussen die twee partye te bevorder. In artikel 2 van hierdie verdrag het die Sauks en Foxes egter ingestem om al hul lande oos van die Mississippi en 'n paar aansprake wes daarvan aan die Verenigde State af te staan. In ruil daarvoor sou hulle elke jaar duisend dollar goedere uit die Verenigde State ontvang.
Vanuit die Amerikaanse perspektief was hierdie verdrag bindend en wettig. Dit is onderhandel deur William Henry Harrison (regs op die foto), die goewerneur van Indiana Territory (wat Illinois in 1804 ingesluit het), wat amptelik daarvoor gemagtig was. Nadat hy die verdrag aan die minister van oorlog, Henry Dearborn (die kabinetsamptenaar wat destyds vir die inheemse Amerikaanse sake verantwoordelik was) voorgelê het, het dit dieselfde proses ondergaan as enige ander verdrag. Dit is deur president Thomas Jefferson aan die senaat voorgelê, deur minstens twee derdes van die senatore goedgekeur, en in Januarie 1805 formeel bekragtig verklaar.
Die Sauks en Foxes het dinge baie anders gesien. Van hulle kant is die verdrag onderhandel en onderteken deur vier mans. Maar nie een van hulle was ook belangrike hoofmanne nie, nie een van hulle was deur die Sauk- en Fox -stamrade gemagtig om 'n grondsessie te beding nie. Hulle het na St. Louis gegaan en met Harrison vergader om die spanning te bedwing wat veroorsaak is toe sommige van hul jong krygers 'n aantal wit setlaars vermoor het. Nadat die verdrag onderteken is, het hulle daarop aangedring dat hulle nie opsetlik enige grond afgestaan ​​het nie. Die Sauk- en Fox -stamraad het die Amerikaners boonop meegedeel dat die vier onderhandelaars dit nie kon doen nie.
Wat die Amerikaners as 'n volkome geldige verdrag beskou het, het die Sauks en Foxes beskou as die ongeldige gevolg van óf 'n eerlike misverstand óf doelbewuste bedrog.
In die denke van goewerneur Harrison, sekretaris Dearborn en president Jefferson, verteenwoordig die November 1804 -verdrag met die Sauks en Foxes 'n suksesvolle einde aan 'n beleid wat byna twee jaar tevore in werking gestel is. Vroeg in 1803 het Jefferson Harrison geskryf waarin 'n nuwe beleid vir die Indiane oos van die Mississippi uiteengesit word. Sy denke is beïnvloed deur sy oortuiging dat die Franse Louisiana, die uitgestrekte provinsie wat van die westelike oewer van die Mississippi tot by die Rocky Mountains, van die Golf van Mexiko tot Brits Kanada, in besit sou neem.
Jefferson het gehoop om in vrede te leef met beide die Franse en die inheemse Amerikaners. Dit was baie makliker om met laasgenoemde te bereik as met eersgenoemde. Vrede tussen Amerikaners en inheemse Amerikaners, het Jefferson geglo, sou plaasvind sodra die inheemse Amerikaners hul manier verander het. Hulle sou moet ophou jag, al hul pogings tot die boerdery verbind, die draad begin draai en lap weef en hul oorloë met ander stamme beëindig. Deur hierdie dinge te doen, kan hulle met ander Amerikaners meng en een volk word. Terwyl hulle hierdie verskuiwing maak, was hulle ook bereid om 'n groot deel van die grond wat hulle as jagvelde aangehou het, te laat vaar, maar nie meer as boere nodig sou hê nie.
Jefferson het uiteindelik verwag dat al hierdie spaargrond aan Amerikaanse setlaars beskikbaar gestel sou word. Vroeg in 1803 wou hy egter inheemse Amerikaanse lande dringend op die oostelike oewer van die Mississippi hê. Deur Amerikaanse setlaars langs die rivier van die bron tot by die monding langs die rivier te plaas, het Jefferson gehoop om binne 'n paar jaar genoeg militante op die grens te hê om die Verenigde State teen Frans Louisiana te beskerm. Hy het erken dat baie van die inheemse Amerikaners in hierdie kritieke strook langs die Mississippi moontlik nie gereed is om hul kultuur te laat vaar as hulle verkies om voort te gaan jag nie, maar hulle sal moet saamstem om wes van die rivier te verwyder.
Vroeg in 1803 het Jefferson Harrison 'n belangrike rol toegeken in die uitvoering van hierdie beleid. Harrison was verantwoordelik vir die oostelike oewer van die Mississippi vanaf die Ohio -rivier in die suide tot by die Kanadese grens in die noorde. Teen die tyd dat hy die verdrag met die Sauks and Foxes aan die einde van 1804 onderteken het, het die diplomatieke konteks egter verander. Die Verenigde State, nie Frankryk nie, het Louisiana besit. Maar Harrison het steeds sy kans aangegryp om die oorspronklike beleid van Jefferson te bevorder.
Die Verdrag van 1804 het nie gelei tot die onmiddellike verwydering van die Sauks en Foxes uit die lande oos van die Mississippi ingevolge artikel 7 nie; hulle kon op hul grond bly, solank dit in die besit van die Amerikaanse regering was. Maar dit het hul verhouding met baie van hul bure-Amerikaans, Inheemse Amerikaners en Britte-verander.
Die Sauks en Foxes was nie tevrede toe die Amerikaners die Spanjaarde in Louisiana vroeg in 1804 vervang het nie. Hulle ekonomiese en diplomatieke belange het baat gevind by die moontlikheid om met die Spaanse of die Amerikaners handel te dryf. Toe Harrison en ander Amerikaanse amptenare aandring op die geldigheid van die Verdrag van 1804, het dit 'n reeds gespanne verhouding groot druk geplaas.
Maar die Sauks en Foxes bevind hulle gou in dieselfde posisie as baie van die ander inheemse Amerikaanse groepe noord van die Ohio. Harrison se aggressiewe verdragoplegging tydens Jefferson se presidentskap (1801-1809) het uitgebreide sessies in die hele streek tot gevolg gehad wat 'n aantal stamme ontevrede gelaat het. Die pogings van twee Shawnee-broers-die oorlogsleier Tecumseh en die profeet Tenskwatawa-het gehelp om hierdie wrok in aksie te omskep. Saam het hulle gevra dat Europese instrumente en maniere verwerp moet word en dat die land se sessies beëindig moet word. Die dorpies Sauk en Fox was ver verwyderd van die middelpunt van Tecumseh en Tenskwatawa se krag in die noordooste van Indiana. In 'n tyd toe duisende mans en vroue van dosyne stamme na Prophetstown verhuis of besoek het, het die meeste Sauks en Foxes in hul dorpe gebly en nooit die boodskap van die Shawnees aanvaar nie.
Inheemse Amerikaners is saamgevoeg deur hul wrok oor die aggressiewe beleid van die Verenigde State en die vinnige toestroming van Amerikaanse setlaars, terwyl die verhouding tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje al hoe strenger word. Nader bande tussen die Britte in Kanada en die Indiane noord van die Ohio volg natuurlik. Britse amptenare en forte, veral Fort Malden, teenoor Detroit, het toenemend besoeke van krygers gekry op soek na advies en geskenke. Vir Amerikaanse amptenare en setlaars in Ohio, Michigan, Indiana en Kentucky was hierdie ontwikkeling kommerwekkend.
Die oorlog van 1812 tussen die Verenigde State en Groot -Brittanje het in Junie 1812 begin, maar gevegte tussen die Verenigde State en die noordwestelike inheemse Amerikaners het ses maande tevore begin. In November 1811 het goewerneur Harrison 'n mag van Indiana en Kentucky -milisie gelei tydens die vernietiging van Prophetstown in die Slag van Tippecanoe. Inheemse wrok teen die Verenigde State het toegeneem. Oorlogsgordels het onder die noordwestelike stamme versprei nog voor die oorlog van 1812 formeel begin het.
Tog het baie stamme nie onmiddellik die oorlog aan die kant van die Britte betree nie. Sommige, insluitend die Sauks en Foxes, het gehoop om onbetrokke te bly. Maar die oorlog het dit vir die Amerikaanse regering of Amerikaanse handelaars baie moeilik gemaak om die voorrade en jaarlikse betalings deur die stamme te voorsien, terwyl die Britte steeds gewere, poeier, skote en ander items aangebied het. Mettertyd het meer en meer inheemse krygers by Amerikaanse forte en nedersettings aangesluit of aanvalle geloods. Black Hawk het groepe Sauk -krygers gelei tydens 'n aantal aanvalle tydens die oorlog: Fort Madison (foto links) in September 1812, Frenchtown in Januarie 1812, Fort Meigs in Mei 1813 en Detroit in Julie 1813.
Baie stamme en stamrade bly egter verdeeld. Tydens die oorlog het Amerikaanse amptenare neutrale Sauks en Foxes oorreed om van die res van hul stam te skei. Ongeveer 1500 van hulle het eers na die monding van die Des Moinesrivier aan die westelike oewer van die Mississippi verhuis en daarna verder weswaarts teen die Missouri -rivier. Toe Black Hawk terugkeer nadat hy met die Britte geveg het, het hy ontdek dat byna 'n derde van sy mense hul ou huise verlaat het.
Black Hawk en ander Sauk- en Fox -krygers het tydens die laaste twee jaar van die oorlog voortgegaan met roof. Maar hulle het dit ook nodig gevind om meer aandag te skenk aan die verdediging van hul eie huise en dorpe teen die Amerikaners. In Julie en September 1814 keer die Sauks Amerikaanse aanvalle terug wat selfs Saukenuk self bedreig het.
Terwyl die oorlog van 1812 vroeg in 1815 geëindig het, het baie noordwestelike inheemse Amerikaners maande daarna aangehou veg. Alhoewel hulle woedend was vir die Britte omdat hulle hulle verlaat het, het hulle steeds gehoop om die grond wat hulle in die vorige twee dekades verloor het, te herstel. In 1815 en 1816 het hierdie stamme geleidelik verdragte onderteken met die Verenigde State om die geveg te beëindig. Die Sauks was een van die laaste om dit te doen. Nadat hulle in Julie 1815 uit 'n vredesraad uit baie stamme bestaan ​​het, het hulle uiteindelik in Mei 1816 'n verdrag onderteken.
Hierdie verdrag, in teenstelling met die vorige verdrag van 1804, is onderteken deur twee en twintig hoofde en leiers van Sauk, waaronder Black Hawk (onder die naam "Black Sparrow Hawk"). Dit was hoofsaaklik bedoel om die vrede tussen die Sauks en die Verenigde State te herstel, en bevat ook, soos artikel 1, 'n bevestiging van die Verdrag van 1804 met sy ontsaglike grondsessie. Black Hawk sou later daarop aandring dat nie hy of enige van die ander Sauks verstaan ​​dat hulle die vroeëre verdrag erken deur hul punte op hierdie verdrag te plaas nie.
Na die oorlog van 1812 en die verdrag van 1816 het die Sauks en Foxes kontak met die Britte behou, hoewel hierdie vergaderings nie meer 'n diplomatieke of militêre komponent gehad het nie. Elke jaar of twee het Black Hawk en ander Sauk- en Fox -krygers die Britte besoek, óf by Fort Malden óf toenemend op Drummond's Island in Lake Huron. Daar ontvang hulle geskenke en ontmoet hulle met Britse amptenare en handelaars en ander inheemse Amerikaners.
Hierdie vergaderings was nog steeds kommerwekkend vir Amerikaanse amptenare en Amerikaanse setlaars, maar dit was nie naastenby so kommerwekkend soos voor die oorlog van 1812 nie. Vanuit die Amerikaanse perspektief dreig oorlogvoering tussen die Sauks en Foxes en die Osages, of die Sioux en die Ojibwas, of die Sauks and Foxes en die Sioux altyd om in Amerikaanse nedersettings oor te slaan of Amerikaanse handelaars te benadeel. Dit het ook gelyk asof dit die proses om inheemse Amerikaners in 'beskaafde' Amerikaners te verander, vertraag het. Amerikaanse amptenare het gereeld rade gebel om vrede tussen verskillende inheemse groepe te probeer reël. By een van hierdie rade, in Augustus 1825, onderteken dertien Sauks en sestien jakkalse nog 'n verdrag wat bevestig dat hulle geen grondeise oos van die Mississippi het nie.
Die eerste drie dekades van die negentiende eeu was 'n tydperk van geweldige bevolkingsgroei in Illinois. In 1800 was daar so min permanente Amerikaanse setlaars in wat in Illinois sou word, dat federale sensusopnemers nie eers die moeite gedoen het om dit te tel nie. 'N Dekade later was die nie-inheemse Amerikaanse bevolking nog skaars meer as twaalfduisend. Maar aan die einde van die oorlog van 1812 het 'n groot toestroming van setlaars na Illinois gelei, wat laat in 1818 'n staat geword het. Teen 1820 het die bevolking meer as vervierdubbel tot vyf-en-vyftigduisend. Die oorgrote meerderheid van hierdie setlaars woon egter in die suidelike en oostelike dele van die staat, ver van die Sauks en Foxes in die noorde en weste.
In die loop van die 1820's het die nie-inheemse Amerikaanse bevolking van Illinois byna verdriedubbel, in 1830 meer as honderd-en-sewe-en-vyftigduisend. elke paar jaar om meer van die omliggende platteland te verkoop. Namate Amerikaanse setlaars noord en wes deur die state gevee het, het meer en meer inheemse groepe hul dorpe en plase verlaat vir nuwe lande wes van die Mississippi. Teen die laat 1820's was die dorpies Sauk en Fox in die noordwestelike hoek van die staat in die laaste belangrike gebied van die inheemse nedersetting.
Goedkoop en vrugbare landbougrond was egter nie die enigste ding wat Amerikaanse setlaars na die oorlog van 1812 na Illinois getrek het nie. Die ander groot trekpleister was lood. Dit het Amerikaanse mynwerkers na lande gebring wat eintlik deur die Sauks en Foxes aan beide kante van die Mississippi beset is. Die Sauks en Foxes het hierdie myne dekades lank gewerk en lood vir hul eie doeleindes verkry en op verskillende tye met die Franse, Spaanse, Britse en Amerikaners handel gedryf. Aan die vooraand van die oorlog het Amerikaanse mynwerkers probeer om die voorste myne van die jakkalse wes van die rivier (naby wat nou Dubuque, Iowa is) oor te neem, maar hulle is deur die jakkalse verdryf.
Na die oorlog het die federale regering huurkontrakte uitgereik om mynwerkers te lei vir lande wat deur die Sauks en Foxes geëis word. In die somer van 1822 het honderde mynwerkers in die gebiede rondom Galena (regs op die foto) in die noordweste van Illinois ingestorm. Die hoofde van Sauk en Fox het sterk protes aangeteken, maar die Amerikaanse regering ondersteun die mynwerkers. Terwyl die konstante spanning tussen die Amerikaanse en inheemse Amerikaanse mynwerkers soms in die 1820's tot geweld uitgebreek het, het meer Amerikaners na die streek gestroom, oorweldigend en, waar moontlik, die inheemse teenwoordigheid geïgnoreer.
Hierdie nuwe, meestal blanke bevolking, het die ou, meestal inheemse Amerikaanse bevolking met groot kommer beskou. Aan die einde van die agtiende en begin van die negentiende eeu het mans soos presidente George Washington en Thomas Jefferson en hul oorlogsekretarisse Henry Knox en Henry Dearborn geglo dat inheemse Amerikaners die kultuur van wit Amerikaners sou aanneem (in hul denke, "beskaafd") en saamsmelt in die blanke samelewing. Selfs in daardie tyd het die meeste westerse setlaars hierdie oortuiging verwerp. Teen die 1820's en vroeë 1830's het wit Amerikaners in die hele land meer geneig om Indiane as meer rasagtig as kultureel minderwaardig te beskou. Kulturele probleme-hoe hulle aangetrek, wat hulle geëet het, hoe hulle hul tyd deurgebring het, hoe hulle gepraat het-kan reggestel word. Maar rasse -minderwaardigheid word as permanent en onkorrigeer beskou.
Selfs omdat die meeste Illinois -inwoners Indiane as permanent minderwaardig beskou het, het hulle dit ook as gevaarlik beskou. Setlaars wie se plase en dorpe van mekaar afgesonder was en dikwels ver van weermagposte was, was bekommerd oor inheemse Amerikaanse aanvalle en aanvalle. Hierdie vrese was nie heeltemal onregverdig nie. Dit was nie so lank sedert die Illinois -stamme grensnedersettings en federale forte aangeval het tydens die oorlog van 1812 nie. Persoonlike geweld tussen inboorlinge en blankes (sowel as onder inboorlinge en onder blankes) was algemeen. Manne wat deur drank aangevuur en onbeperk deur die wet was, het mekaar oor 'n wye verskeidenheid kwessies geveg en selfs doodgemaak.
In 'n tyd toe inheemse Amerikaners uit die land gedryf is wat hulle as hul eie beskou het deur die instroming van setlaars en die krag van verdrae, was die spanning hoog. Setlaars het tekens van 'n naderende opstand gesien wanneer inheemse Amerikaners deur land wat nie meer hulle eie was nie, saamgekom het of in groepe groter was as wat verwag is, of 'n perd gesteel het of 'n koei geskiet het wat op hul land rondgedwaal het of teen 'n groep mynwerkers geveg het. loodgrawe. Tydens hierdie oorlogsbevange het blanke setlaars dikwels hul huise tydelik verlaat en na groter dorpe en stede of na weermagforte gevlug.
Vanaf die laat 1780's tot middel 1820's is dit algemeen aanvaar dat die federale regering die leiding geneem het by die toesig oor inheemse Amerikaners. Binne die federale regering is hierdie aangeleenthede gewoonlik aan die oorlogsdepartement toegedeel, alhoewel inheemse stamme op baie maniere as onafhanklike nasies behandel is. Die president, die oorlogsekretaris, die kommissaris van Indiese aangeleenthede, en in sommige gevalle het die kongres beleid ingestel in die hoofstad van die land. 'N Verskeidenheid regeringsamptenare op die gebied het hierdie beleide dan in werking gestel.
Byna elke stam het 'n agent of subagent gehad wat by of naby hulle gewoon het. Hierdie agente het as leidrade gedien waardeur die stamme hul behoeftes, begeertes en klagtes aan die federale regering kon bekend maak. Die agent van Sauks en Foxes tussen 1817 en 1830 was 'n bonthandelaar genaamd Thomas Forsyth nadat hy uit sy amp onthef is, en Felix St. Vrain het hul agent geword. Weermagoffisiere het ook belangrike rolle gespeel. Die bevelvoerder by die fort naaste aan elke stam het met stamleiers vergader en beleid met hul agent gekoördineer, selfs as die verhoudinge vreedsaam was. Namate die spanning toeneem, het beamptes met 'n hoër posisie wat verantwoordelik was vir groter distrikte dikwels betrokke geraak, veral as troepe gemobiliseer is om vrede te bewaar en inheemse weerstand te verslaan. Die sake van die Sauks en Foxes is ook onder toesig van die streeksuperintendent van Indiese aangeleenthede in St. Louis, William Clark (die "Clark" van die Lewis en Clark ekspedisie).
Teen die vroeë 1830's was die Sauks en Foxes goed gewoond daaraan om hul agent en die weermagbevelvoerder by Fort Armstrong op Rock Island naby Saukenuk, die superintendent in St. in Washington. Daar is egter geen bewyse dat hulle die goewerneur in die hoofstad van die staat by Vandalia besoek het nie.
In die middel van die 1820's het sommige van die suidelike en westelike state 'n groter rol in die inheemse Amerikaanse sake begin eis. Hierdie proses begin in Georgië, waar die goewerneur en die staatswetgewer president John Quincy Adams probeer druk het om die Creeks en Cherokees uit die staat te verwyder en die inboorlinge self te dwing om te vertrek. Alabama en Mississippi het spoedig Georgië se benadering aangeneem en weergegee.
Teen die herfs van 1827 het die goewerneur van Illinois, Ninian Edwards, ook 'n beroep op die Adams -administrasie gedoen om die oorblywende inheemse Amerikaners uit Illinois te verwyder. In een opsig was Edwards in 'n sterker posisie as sy suidelike eweknieë. Die verskillende stamme in Illinois het dekades tevore verdragte onderteken wat hul grond binne die staat afstaan. Edwards hoef net die administrasie te vra om reeds bestaande verdrae af te dwing, nie om nuwe te onderhandel nie.
Vanaf September 1827 skryf Edwards 'n reeks briewe aan president Adams en sy oorlogsekretarisse, James Barbour en Peter Porter, oor die Sauks and Foxes en die ander inheemse Amerikaners wat in Illinois gebly het. Aangesien die voortgesette teenwoordigheid van hierdie mense "'n grief, wat nie in stryd is met die regte van die staat nie," het Edwards federale optrede versoek om dit te verwyder. Sekretaris Barbour het Edwards vinnig verseker dat stappe gedoen sou word om aan hierdie versoek te voldoen "met die minste moontlike vertraging in overeenstemming met de mensheid." Toe niks binne agt maande gebeur nie, het Edwards meer onheilspellende briewe gestuur en gewaarsku dat, as die federale regering nie die probleem oplos nie, die staatsregering dit sou doen. In Julie 1828 het die sekretaris Porter Edwards meegedeel dat die oorblywende inheemse Amerikaners ingestem het om die staat teen einde Mei 1829 te verlaat. ] om te sien dat hulle hul belofte vervul. "
Teen die tyd dat die sperdatum van Mei 1829 gekom en gegaan het, met 'n paar van die Sauks en Foxes nog oos van die Mississippi, het die state 'n kragtige bondgenoot gekry in inheemse Amerikaanse aangeleenthede in Washington. In Maart 1829 volg Andrew Jackson John Quincy Adams op as president. Jackson het reeds 'n lang geskiedenis van die uitdaging van die federale Indiese beleid-as 'n generaal en 'n kommissaris wat belas is met die onderhandeling van grondsessies. Hy aanvaar grootliks die argumente van baie van die staatshoofde dat die inheemse mense binne die grense van 'n staat die verantwoordelikheid van die staat is, nie die federale nie. Verder het Jackson sterk geglo dat dit in die belang van inboorlinge en blankes was dat enige Oos -inheemse Amerikaner wat 'n lid van 'n stam wil bly en 'n inheemse kultuur wil beoefen, buite die Mississippi moet beweeg.
In Desember 1829 het president Jackson 'n beroep op die kongres gedoen om hom te bemagtig om met al die stamme oos van die Mississippi verwyderingsverdragte te onderhandel. Jackson se wetsontwerp op verwydering was baie verdeeld. Dit is ses maande lank in pamflette, koerante en openbare vergaderings aangeval, meestal in noordoostelike state. Baie kongreslede het hulle uitgespreek en daarteen gestem. In Mei 1830 het die wetsontwerp op verwydering albei kongreshuise aangeneem en Jackson het dit onderteken. Hy kan nou kommissarisse stuur om met al die oostelike stamme verwyderingsverdragte te onderhandel. Maar nie die Jackson -administrasie in Washington of sy agente in die veld het geglo dat 'n nuwe verdrag met die Sauks and Foxes nodig was nie. Die ou verdrae van 1804, 1816 en 1825 het die twee stamme reeds daartoe verbind om wes van die Mississippi te verwyder.
In hierdie klimaat van verwydering het John Reynolds (links), die nuwe goewerneur van Illinois, vol vertroue dat die administrasie hom sou ondersteun toe hy die staat se versoeke dat die Sauk en Fox gedwing word om die ou verdrae na te kom hernu.
Black Hawk se heroorgang van die Mississippi na Illinois vroeg in April 1832 het 'n tydperk van toenemende spanning beëindig wat ten minste tot die lente van 1828 gestrek het. In Mei 1828 het die agent van Sauks en Foxes, Thomas Forsyth, die stamhoofde meegedeel dat hulle moet voorbereidings begin tref om hul dorpe, huise en plase oos van die Mississippi te laat vaar in ooreenstemming met die verdrae van 1804, 1816 en 1825. Die kapteins ontken dat hulle ooit hul grond oos van die Mississippi en noord van die Rotsrivier. Hierdie posisie het die verhoudings tussen die stamme en die federale regering, wat die grond op die Rots wou begin verkoop, gespanne en die staatsregering, wat al die oorblywende inheemse Amerikaners uit Illinois wou verwyder.
Namate die druk van Forsyth en William Clark, die federale superintendent van Indiese aangeleenthede in St. Sommige hoofmanne het steeds daarop aangedring dat die stam nooit sy land in Illinois afgestaan ​​het nie. As 'n verdrag anders gesê het, is dit die produk van Amerikaanse bedrog: die Amerikaanse kommissarisse moes aan die inheemse onderhandelaars (wat nie Engels kon lees nie) gesê het dat die verdrag een ding sê, maar eintlik iets anders daarin geskryf het. Teen die lente van 1829 het Black Hawk 'n konstante en kragtige ondersteuner van hierdie siening geword. Ander hoofde het besluit dat, aangesien die Sauks en Foxes die Verenigde State met geweld nie kon weerstaan ​​nie, verwydering oor die Mississippi nodig was, al was dit ongewens. Keokuk (regs), Black Hawk se belangrikste mededinger, het hierdie argument aanvaar. Nadat hy in die somer van 1829 in Saukenuk gebly het om vrede en orde te bewaar, het hy in die herfs die Mississippi oorgesteek en belowe om nooit weer terug te keer nie.
Volgens Forsyth beskou Keokuk en die hoofmanne wat na Iowa verhuis het, Black Hawk en die Sauks en Foxes wat oos van die Mississippi gebly het, permanent as "Mutinous". Beide Amerikaanse en Sauk- en Fox -waarnemers het hulle gereeld die 'British Band' genoem, 'n term wat afkomstig was van hul af en toe besoeke aan Kanada en wat hulle van die res van die stamme onderskei het. 'As 'n Indiër in die lente van 1830 probeer om terug te keer [van hul winterjag wes van die Mississippi] om by Rocky River te woon,' het Keokuk Forsyth ingelig, 'moet hulle hul kans waag'. Hulle kon nie meer die beskerming van die stamraad en al die Sauks and Foxes verwag nie. Tog het Black Hawk en ander Sauk- en Fox -krygers en -gesinne in die lente van 1830 teruggekeer en, na nog 'n jaar van verhoogde spanning, in die lente van 1831.
Teen die lente van 1831 het selfs Black Hawk besef dat die wit setlaars wat Sauk- en Fox-gronde begin koop het-insluitend dele van Saukenuk self-nie sou vertrek nie. Die paar honderde wat daardie jaar teruggekeer het, het dit gedoen, omdat hulle dit as 'n heilige plek beskou het en 'n huis wat nie sonder meer verlaat kon word sonder om met geweld verwyder te word. Hulle het ook probeer om die 1804 -verdrag tot hul voordeel te gebruik. Daar is gesê dat die Sauks en Foxes op hul grond kan bly solank hulle in die besit van die Verenigde State is. Aangesien nie al die lande verkoop is nie, het Black Hawk en ander die reg geëis om na die ander terug te keer.
Vir John Reynolds, goewerneur van Illinois, kon die terugkeer van die band van Black Hawk in die lente van 1831 slegs as 'n 'werklike inval in die staat' beskou word. Baie van die setlaars langs die Rots was dit eens en vlug uit hul plase vir veiligheid verder oos. 'N Oorlogs skrik het ontstaan. Reynolds het vinnig aan superintendent Clark gesê dat hy besluit het om 'n militêre mag van sewehonderd berede soldate uit te roep, wat die Sauks en Foxes "dood of lewendig na die westekant van die Mississippi" sou verwyder. Clark het hierdie brief onmiddellik deurgegee aan generaal Edmund Pendleton Gaines, die bevelvoerder van die Westelike Afdeling van die Amerikaanse weermag. Gaines het die goewerneur verseker dat hy sy troepe van St. Maar hy het ook Reynolds se aanbod van berede milisie aanvaar indien die krisis handuit ruk.
Vroeg in Junie 1831 het Gaines sy hoofkwartier na Rock Island, 'n paar kilometer van Saukenuk, verskuif en met die hoofde van Sauk en Fox en leidende krygers begin vergader. Die kapteins het nog steeds beweer dat hulle nog nooit die land noord van die Rots afgestaan ​​het nie. Maar die onwilligheid van Gaines om hulle selfs lank genoeg te laat bly om hul mielies te oes, tesame met sy aanvaarding van Keokuk se voorstel dat hy die Sauks en Foxes mielies vir die winter sou voorsien, het daartoe gelei dat baie gesinne die Mississippi na hierdie vroeë vergaderings weer oorgesteek het.
Die Sauks en Foxes wat teen middel Junie gebly het, het daarop aangedring dat hulle nie die huise van hul voorvaders sou verlaat nie. "My vaders was groot manne," herinner Black Hawk Gaines op 'n stadium woedend, "en ek wil bly waar die bene van my vaders gelê word." Aangesien baie van die Sauks en Foxs op pad was om weg te gaan of reeds weg is, het Black Hawk ondersteuning gesoek by sommige van die nabygeleë Kickapoos, Potawatomis en Winnebagoes (waaronder 'n Winnebago -profeet, White Cloud, wie se dorpie verder teen die Rock River was).
Gaines was onwillig om 'n oorlog te begin totdat hy seker was dat sy mag die getalle van Black Hawk ver bo was. Maar die aankoms van goewerneur Reynolds en veertienhonderd militante uit Illinois naby Rock Island op 25 Junie 1831, het Gaines 'n meer as voldoende krag gegee. Hy stuur die gewapende stoomboot Winnebago die rots op, plaas sy artillerie naby Saukenuk en maak sy troepe gereed. Gedurende die nag het die oorblywende Sauks en Foxes die Mississippi weer oorgesteek. Gaines het geëis dat hulle na Fort Armstrong (links) kom vir 'n raadsvergadering. Op 30 Junie het Gaines en Reynolds Black Hawk en die hoofde van die "British Band" gedwing om "ooreenkomste en kapitulasie" te onderteken. Ingevolge hierdie ooreenkoms het die vernederde Black Hawk ingestem om wes van die Mississippi te bly, om op te hou om Britse poste in Kanada te besoek en "om aan die gesag van die vriendelike Chiefs & amp; Braves", insluitend Keokuk, te onderwerp. Toe hy hierdie ooreenkoms onderteken, het Black Hawk later onthou, was hy 'vasbeslote om in vrede te lewe'.
Selfs met Black Hawk en al die Sauks en Foxes wat wes van die Mississippi verwyder is, het die spanning in die somer en herfs van 1831 hoog gebly. Die anti-inheemse Amerikaanse sentiment woed in Illinois en in die hele Weste. Setlaars het inheemse grafte opgegrawe, inheemse mans geslaan en sonder ware rede op inheemse vee geskiet. Die Sauks en Foxes wat huiwerig hul dorpe en huise verlaat het, was mal oor sulke behandeling. Hulle het ook gefrustreerd geraak toe die regering nie al die koring voorsien het wat hulle nodig sou hê om die winter te oorleef nie. 'N Paar mans het die rivier weer oorgesteek om koring, boontjies en stampmielies uit hul ou landerye te oes, wat tot nuwe konflikte gelei het.
In kombinasie met hierdie anti-inheemse Amerikaanse sentiment het die standpunt van die goewerneur verseker dat enige nuwe geskil met 'n ontploffing sou eindig. Goewerneur Reynolds het nog meer bekommerd uit die krisis van 1831 gekom oor die paar inheemse Amerikaners wat in Illinois gebly het. Reynolds het in Julie 1831 aan die oorlogsekretaris geskryf en die federale regering gewaarsku oor '' 'n dorpie met slegte Indiërs aan Rockrivier ''-die tuiste van die Winnebago-profeet White Cloud. Die goewerneur het dit heeltemal duidelik gemaak wat in 'n toekomstige krisis sou gebeur. 'As ek weer verplig is om 'n beroep op die militia van hierdie staat te doen,' het hy gewaarsku, 'sal ek so 'n mag in die veld plaas dat alle Indiërs sal uitroei, wat ons nie sal laat staan ​​nie.'
As Black Hawk die goewerneur Reynolds se bedoelings geken het, sou hy nege maande later miskien so ongeveer honderd Sauks en jakkalse saam met ongeveer tweehonderd Kickapoos oor die Mississippi gelei het. Hy wou geen oorlog hê nie, beslis nie 'n uitroeiingsoorlog wat teen sy mense en hul bondgenote gerig was nie. Maar hy was bereid om sy mense te verdedig.
Minstens vier faktore het Black Hawk se terugkeer aangevuur. In die eerste plek het hy duidelik die idee gehaat om hom te onderwerp aan die gesag van sy mededinger Keokuk en die stamhoofde wat hul tuislande sonder 'n geveg verlaat het. Gedurende 1830 en 1831 sterf die meeste van die dissidente hoofmanne wie se gesag Black Hawk wel respekteer. Hulle is opgevolg deur 'n aantal jong mans, wat nie die versigtigheid en ervaring van hul voorgangers gehad het nie. Die belangrikste hiervan was Napope, 'n lid van die Sauk -stamraad. Met Napope en die Winnebago -profeet White Cloud aan die hoof, het Black Hawk, die ander dissidente Sauks en Foxes, en verskillende groepe Kickapoos en Winnebagos hulself gevorm in wat eintlik 'n aparte stam was met sy eie raad en oorlogsleiers.
Terwyl hierdie stap die British Band bevry het van die terughoudende hand van die Sauk- en Fox -leiers, het ander ontwikkelings hulle teruggebring oos van die Mississippi. Eerstens het White Cloud hulle genooi om permanent in sy dorpie op die Rots (nou Prophetstown, Ill.) Te woon. Al was dit nie Saukenuk nie en het dit nie die lande ingesluit waar hul voorouers begrawe is nie, was die dorpie van die profeet naby hul ou tuislande en ver van die Sauk- en Fox -stamraad. Tweedens, Napope, wat die Britte in die somer van 1831 by Fort Malden besoek het, keer terug met beloftes van Britse steun, hoewel hy dit duidelik uitgevind het. Tog het hy berig dat die Britte van mening was dat die Sauks en Foxes 'n reg op hul Illinois-lande het en dat hulle hulp sal verleen-insluitend mans, gewere, poeier en skote-as die Amerikaners hulle met geweld probeer verdryf. Uiteindelik, in die lente van 1832, het White Cloud aan Black Hawk gesê dat as die Amerikaners die Sauks en Foxes aanval, ander stamme en 'n Britse mag wat by die Michiganmeer sou afkom, by hulle sou aansluit.
Opgestook deur die leuens van Napope ('n opperhoof) en White Cloud ('n profeet), het Black Hawk sy dramatiese stap in April 1832 gegee. om sy eer as 'n kryger te herstel, wat gely het onder die vernedering dat hy nege maande tevore Gaines en Keokuk oorgegee het. En hy het geglo dat hy die Amerikaners kon dwing om die geregtigheid van Sauk en Fox -eise te aanvaar en die onreg van hul eie eise en dade te erken.
Hierdie kursus handel oor Chicag o, Ons behandel die geskiedenis van die stad en streek, die politiek, korrupsie, kuns, planne, woonbuurte, humor, prestasies en die toekoms van die stad.
Black Hawk -oorlog 1832
Amerikaanse amptenare, oortuig dat die British Band vyandig was, het 'n grensweermag gemobiliseer. Met min Amerikaanse soldate in die streek, was die meeste Amerikaanse troepe deeltyds, swak opgeleide militante. Vyandelikhede het op 14 Mei 1832 begin toe die burgermag op 'n afvaardiging van die inheemse Amerikaners losgebrand het. Black Hawk het gereageer deur die militêre mag aan te val en hulle klinkend te verslaan tydens die Battle of Stillman's Run. Hy het sy band na 'n veilige plek in die huidige suidelike Wisconsin gelei. Terwyl Amerikaanse magte Black Hawk se orkes agtervolg het, het inheemse Amerikaners strooptogte op forte en nedersettings uitgevoer. Sommige Ho-Chunk- en Potawatomi-krygers met griewe teen Amerikaners het aan hierdie aanvalle deelgeneem, hoewel die meeste lede van die stamme probeer het om die konflik te vermy. Die Menominee- en Dakota -stamme, wat reeds in stryd was met die Sauks en Meskwakis, het die Amerikaners ondersteun.
Onder bevel van generaal Henry Atkinson het die Amerikaanse troepe probeer om die Britse orkes op te spoor. Milities onder kolonel Henry Dodge het die British Band op 21 Julie ingehaal en hulle verslaan tydens die Slag van Wisconsin Heights. Black Hawk se orkes, verswak deur honger, dood en verlatenheid, trek terug na die Mississippi. Op 2 Augustus val Amerikaanse soldate die oorblyfsels van die British Band by die Battle of Bad Axe aan en vermoor of vang die meeste van hulle. Black Hawk en ander leiers het ontsnap, maar later oorgegee en 'n jaar lank in die tronk gesit.
Die Black Hawk -oorlog word nou dikwels onthou as die konflik wat die jong Abraham Lincoln sy kort militêre diens gegee het. Ander noemenswaardige Amerikaanse deelnemers was Winfield Scott, Zachary Taylor en Jefferson Davis. Die oorlog het stukrag gegee aan die Amerikaanse beleid van verwydering van Indië, waarin inheemse Amerikaanse stamme onder druk was om hul grond te verkoop en wes van die Mississippirivier te trek.
Boek/gedrukte materiaal Die verhaal van die Black Hawk War
Die Library of Congress is nie bewus van enige Amerikaanse kopieregbeskerming nie (sien titel 17, U.S.C.) of enige ander beperkings op die materiaal in die Baanbreker in die boonste midweste: boeke uit Michigan, Minnesota en Wisconsin, ca. 1820-1910 materiaal. Die Library of Congress bied toegang tot hierdie materiaal vir opvoedkundige en navorsingsdoeleindes. Die skriftelike toestemming van die kopiereg -eienaars en/of ander regtehouers (soos publisiteits- en/of privaatheidsregte) is nodig vir verspreiding, reproduksie of ander gebruik van beskermde items wat verder toegelaat word as billike gebruik of ander statutêre vrystellings. Die verantwoordelikheid vir die onafhanklike beoordeling van 'n item en die verkryging van die nodige toestemmings berus uiteindelik by persone wat die item wil gebruik.
Kredietlyn: Library of Congress, Algemene versamelings en Afdeling vir skaars boeke en spesiale versamelings.
Verdere kopiereginligting is ook beskikbaar by American Memory and Copyright.
Besoek die Illinois State Archives -databasis van militêre veterane vir meer gedetailleerde inligting (brigade, regiment en maatskappyinligting) oor hierdie Black Hawk -veterane.
Die eerste benoemde slag van die Black Hawk War is die Battle of Stillman's Run genoem.
Uittreksel uit Geskiedenis van Fulton County, uitgegee deur C. C. Chapman in 1879, bls. 289-306
SWART HAWK KRUIS DIE MISSISSIPPI.
In 1831 trek Black Hawk en sy groep na hul ou huise aan die Rock River, maar onderhandel 'n verdrag en keer terug na die westekant van die Mississippi, met die belofte dat hulle nooit weer sal terugkeer nie. Maar op 6 April 1832 het hy weer met sy hele orkes die Mississippi na Illinois oorgesteek. Dit was nie op 'n oorlogsaanval wat hom in 1832 oorgebring het nie, maar aangesien daar verskillende menings is oor sy motiewe, gee ons kort 'n paar van die geloofwaardigste. Daar word beweer dat hy deur die profeet uitgenooi is na 'n stuk grond ongeveer veertig myl langs die Rock -rivier. Ander sê dat hy sonder vyandige bedoelings gekruis het, maar om 'n uitnodiging van 'n vriendelike hoofman, Pit-ta-wak, te aanvaar om die somer saam met hom deur te bring. Nog ander, wat saamstem dat hy nie gekom het om te veg nie, sê dat toe hy die vorige jaar aan die westekant van die Mississippi teruggetrek het, 'n groot hoeveelheid mielies en ander voorraad gekry het, maar in die lente was sy voorraad weg, sy volgelinge was honger, en hy het teruggekeer en verwag om 'n ander verdrag te beding en 'n nuwe voorraad proviand te kry.
Daar is nog 'n ander verduideliking wat die leser in staat sal stel om die voorafgaande stellings te harmoniseer en te verstaan ​​waarom Black Hawk in 1832 teruggekeer het. bondgenote en kliënte, en het natuurlik 'n groot deel van die annuïteite, ens., ontvang as betaling vir hul skuld. Elke stam het sekere handelaars gehad wat hulle voorsien het. George Davenport het 'n handelspos by Fort Armstrong gehad. Sy kliënte was grootliks die sak en jakkals, en hy was hoog aangeskryf deur hulle, trouens, sy woord was wet. Daar word gesê dat die groep van Black Hawk 'n groot bedrag aan hom skuldig was en nie kon betaal nie. Hulle het nie in die winter baie geluk gehad met jag nie, en hy sou waarskynlik baie verloor. As Black Hawk dus daartoe aanleiding gegee sou word om weer aan hierdie kant van die rivier te kom en die mense so ontsteld was dat 'n militêre mag na hom gestuur sou word, kan 'n ander verdrag aangegaan word wat hy kan help met die maak van terme en betaal uit die betalings wat die regering sou maak, en dit sal goed gaan. Amos Farrar, wat 'n paar jaar Davenport se vennoot was, en wat tydens die oorlog in Galena gesterf het, het gesê dat hy, terwyl hy op sy sterfbed was, die & quot-Indiane nie die skuld sou gee as hulle laat staan ​​het nie daar sou geen moeite gewees het dat die band mnr. Davenport verskuldig was nie, en hy wou sy salaris kry, en sou as 'n ander verdrag aangegaan is. & quot
Alhoewel Black Hawk se beweging oor die Mississippi dadelik as 'n vyandige demonstrasie beskou word, en Davenport die idee vaardig bewerkstellig het, is hy vergesel deur sy ou mans, vroue en kinders. Geen Indiese vegter het ooit die oorlogspad gevolg wat op hierdie manier onder die knie was nie. Meer as dit, blyk dit nie, van die 6de April tot die stryd om Stillman's Run op 12 Mei, dat 'n enkele setlaar vermoor is of 'n wesenlike besering opgedoen het aan die hande van Black Hawk of sy orkes. In werklikheid, eerw. H.S. Townsend, van Warren, Jo Daviess county, verklaar dat hulle hom ten minste een keer betaal het toe hulle mielies by 'n setlaar geneem het. Kapt. WB Green, van Chicago, skryf: & quot; ek het nog nooit van Black Hawk se band gehoor nie, terwyl ek die Rock River verbygegaan het, ongeag diefstal, selfs nie geringe diefstal nie. & Quot; Frederick Stahl, Esq., Van Galena, sê dat hy deur die veteraan John Dixon dat & quot toe Black Hawk se orkes sy pos verbygaan, voor die aankoms van die troepe, was hulle by sy huis. Ne-o-pous het die jong dappers goed in die hand gehad, en het hom meegedeel dat hulle geen bedrog wou pleeg nie, en dat hulle nie moes veg as hulle nie aangeval is nie. & Quot
Ons wil nie Black Hawk ondersteun in die afskuwelikhede wat hy teen die blankes gepleeg het nie. Ons wil egter onpartydig gebeure opneem. Ons glo dat Black Hawk se motiewe baie verkeerd verstaan ​​is, en dit is te danke aan sy roem sowel as aan die nageslag om die feite van hierdie oorlog so onpartydig op te teken as wat ons in staat is om dit te doen. Wat ook al sy motiewe was, dit is die eenparige getuienis van die oorlewendes wat nou op die ou slagvelde van daardie tyd woon, behalwe die oortreding van verdragsbepalings en 'n arrogansie van natuurlike manier vir die Indiër wat 'n nuwe handel met die "Groot Vader," die Sakse en Jakkalse het aanvanklik geen ernstige vyandige dade gepleeg nie, en het niks bedoel nie, totdat die blankes die alternatief van oorlog of uitwissing voorgehou het.
Vroeër is vrywilligers ingeroep, maar daar is begin werf in die distrik Fulton. Genl. Stillman het sy manne byeengeroep in Canton, en eers lank was hy na die oorlogstoel. Kapt. D. W. Barnes het die een geselskap, kaptein Asa F. Ball, 'n ander aangestel en beveel. Asa Langsford was eerste luitenant van die voormalige maatskappy en Thomas Clark Tweede luitenant. Hierdie manne het hul eie perde en voorraad voorsien. Hulle verhuis na Peoria, wat 'n byeenkoms vir troepe sou wees. Hier het hulle tien dae gebly, en 'n ou silwerharige veteraan vertel ons dat hy daar net so 'n goeie tyd gehad het as wat hy ooit in sy lewe gehad het. Daar het hulle Stephen Stillman gevind, 'n broer van majoor Stillman, wat 'n & quottavern & quot gehou het en gevolglik baie & quotlicker gehad het. & Quot Stephen was 'n soldaat van die oorlog van 1812 en het een been verloor, maar homself voorsien van 'n hout, wat geantwoord het hierdie joviale tavernehouer baie goed. Hy was liberaal met sy whisky vir die seuns, en al wat hulle tien dae lank moes doen, was om na hul perde om te sien en 'n baie goeie tyd te hê om Stillman se whisky te drink, en af ​​en toe, net om die eentonigheid te verbreek, te baklei . Toe die tien dae verstryk het, het maatskappye uit die provinsies McLean, Peoria en Tazewell by hulle aangesluit. Daar was nou 'n vraag wie die bevel oor hierdie bataljons, kolonel Bailey of majoor Stillman, moet hê. Kol. Bailey het dit op grond van senioriteit aangevoer, maar aangesien dit ou vriende was, het hierdie stryd nie lank gehou nie. Daar is ooreengekom dat beide bevele moet gee, en dat hulle omdraai. By die bereiking van Dixon vind genl Gaines hulle albei baie goeie vriende, en die manne hou almal van hulle, en daarom besluit hulle om gelyke rang te behou en beide bevele.
Kol. Bailey* het in Pekin gewoon en 'n paar jaar gelede in die stad gesterf. Genl. Stillman is in 1792 in Massachusetts gebore, het in 1824 na Sangamon County, Illinois, gekom, en in 1830 na Canton, Fulton County. Hy was 'n kommissaris in die oorlog van 1812, en toe hy in New York woon, was hy kaptein van 'n artillerie maatskappy. Hy was 'n lang man met 'n fyn voorkoms, en veral 'n indrukwekkende voorkoms as hy in 'n militêre kostuum versier was. Hy het die eerste goedere by Copperas-Creek Landing gebring en ses jaar lank handel dryf in Canton. Hy het Copperas-Creek Landing opgespoor, en dit word erken as syne, hoewel hy dit nooit regtig besit het nie. Dit was bekend as die & quotlost land, & quot en kon nie gekoop word nie. Op 18 Januarie 1818 was hy getroud met Hannah Harwood, 'n dogter van Oliver Harwood, 'n boorling van die ou Bay State, en wat vroeg in die lewe na New York gekom het. Hy was in die Revolusionêre oorlog, is gewond en gevange geneem, en die Britte berei hom voor om die doodstraf op hom uit te voer toe hy deur die Amerikaners gevange geneem word.Mev. Stillman, wat tans in Canton woonagtig is, is gebore in Herkimer County, N. Y., 25 April 1799. Hulle het twee kinders gehad toe hulle in die staat gekom het, en twee is daarna vir hulle gebore. Hiervan lewe slegs een, naamlik mev Mary Barber, vrou van Norris Barber, van Elmwood, Peoria county.
Genl. Stillman was 'n dapper offisier en een wat die agting gehad het van al die manne wat hy beveel het. Die verslae van die beroemde 'Stillman -nederlaag', soos algemeen in die geskiedenis opgeteken, veroorsaak hierdie dapper bevelvoerder groot onreg. Baie skryf die oorsaak van die ramp toe aan sy gebrek aan oordeel en gretigheid om die vyand te ontmoet toe hy werklik gedwing was om teen sy wil en beter oordeel te gaan. Die soldate het ongeduldig geraak om die Indiane te ontwrig, en goewerneur Reynolds beveel majoor Stillman met sy bevel om voort te gaan en hulle te ontmoet. Hierteen het hy beswaar aangeteken en gesê dat hy met sy klein magte van rou milisie slegs 'n nederlaag kan ondergaan. Die goewerneur spoor hom aan, en dan vra hy dat kapt Henry van Springfield hom moet vergesel. Sy manne was ongedissiplineerd, en baie van hulle het pas uit die Ooste en die Suide gekom en nog nooit 'n Indiër gesien nie, en niemand was bekend met die Indiese oorlogvoering nie. Die gevolg was dat sodra hulle die lang rits geverfde rooivelle sien en hul vreeslike oorlogsop hoor, hulle so bang was dat hulle nie hul gelaaide gewere kon skiet nie. Die majoor en 'n paar van sy dapper offisiere het probeer om die paniekbevange geledere weer in orde te kry, maar dit was tevergeefs en dit was slegs die superieure generaalskap van hul koel en doelbewuste bevelvoerder wat die helfte van sy bevel vermy het. Terwyl genl Stillman se naam ooit gekoppel sal wees aan hierdie rampspoedige nederlaag, mag daar geen woord van smaad oor hom gespreek word nie. Dit was 'n nederlaag, 'n onsedelike een, maar as die bevelvoerder minder bekwaam, minder koel, minder dapper, inderdaad minder 'n generaal was, sou baie meer van die bang pioniers in hul eie bloed geval het op die veld van & quotStillman se nederlaag. & Quot
Majoor Isaiah Stillman, daarna bevorder tot generaal, sterf te Kingston, Peoria County, 16 April 1861.
Dixon was die punt waar die gereelde en vrywillige troepe sou ontmoet. Majoor Stillman met sy manne het Dixon op 10 Mei bereik. Die bestendige, noukeurige bewegings van die gereelde mense het die vrywilligers baie ongeduldig gemaak, en laasgenoemde was ook baie angstig om die louere te wen om te wen. Die manne onder bevel van majoor Stillman was veral angstig om die Indiërs te quotketch & quot; voordat hulle kon wegkom. Hulle het gesê dat die gereelde mense sal kom kruip, hulself met beesvleis volgooi, en die Indiërs sal nooit 'gebyt' word nie. ' die Indiane. Kaptein Eads, van Peoria, het baie sterk daarop aangedring dat hulle moes gaan. Die ander kapteins was almal vrywillig, want hulle wou nie as lafaards genoem word nie. Die vraag by hulle was nie of die saak verstandig en noodsaaklik was nie, maar of hulle dit wou waag. Majoor Stillman het ingestem om te gaan, teen sy beter oordeel. Hy het die mening van meneer John Dixon gevra, en laasgenoemde het hom baie beslis vertel dat die sake van & quotketching & quot die Indiërs baie rampspoedig sou wees vir 'n bietjie mag van minder as driehonderd man. Majoor Stillman sê toe dat al sy offisiere en manne vasbeslote was om te gaan, hy hulle moes lei as dit hom die lewe kos. Stillman se mag het begin, en net voor die nag van 12 Mei 1832 het hulle kamp opgeslaan by White Rock Grove, in die oostelike deel van die Marion -township, Ogle, naby wat nou Stillman's Creek genoem word. Hy was baie naby Black Hawk se kamp, ​​maar het dit nie geweet nie. Kort nadat hy bewus geword het van die onmiddellike teenwoordigheid van 'n gewapende mag, stuur Black Hawk 'n klein groepie van sy dappers met 'n vlag van wapenstilstand na Stillman se kamp. By hul benadering is hulle gou ontdek deur 'n paar van die mans, wat sonder om aan hul bevelvoerder te rapporteer, en sonder bevele, vinnig na die naderende Indiane gekom en neergeslaan het. wat beweer dat hulle Pottawatomies is, het teruggetrek na die kamp van hul hoof. Die blankes het twee doodgemaak toe hulle die terugtrekkende Indiane verder agtervolg het. Die twee Indiërs wat geweier het om te hardloop, is na die kamp gebring. Hulle het gesê: "My goeie Pottawatomie," maar het oor die heuwel gewys en gesê: "Hoop van die sak." Toe Black Hawk en sy krygshoof, Ne-o-pous, sien hoe die vrywilligers op hul kamp neerstort, het hulle vlag van wapenstilstand verontagsaam, en omdat hulle geglo het dat hul openbarings vir vrede verwerp is, het hulle die verskriklike oorlogsoproep opgewek en voorberei op die stryd.
Op hierdie tydstip het die vrywilligers gevorm en vorentoe beweeg. Voordat hy ver gegaan het, is 'n Indiese gevangene in die kamp ingebring en agterna gestuur. Die mans het verder gegaan en naby 'n skuilplek stilgehou. Hier het die beamptes voortgegaan en 'n soort parley is met die Indiane gehou. Laasgenoemde het in weerwil 'n rooi vlag geswaai. Toe word bevel gegee om vorentoe te marsjeer, toe kaptein Eads van Peoria terugry en sê dat hy nie maklik mislei word nie, en dat daar nie minder as duisend Indiërs kom nie. Die mans is toe in 'n mate van verwarring teruggetrek oor die slough na hoë grond. Daar het hulle gevorm, of probeer vorm, maar was in 'n slegte toestand. Die Indiërs het toe uit die hout gestroom, na voor, regs en links, en albei partye het begin skiet, maar die blankes was in so 'n slegte toestand dat diegene agterin die gevaar loop om diegene voor te skiet. Die Indiërs huil, skree en skiet en draai aan weerskante. Majoor Stillman beveel sy manne om op te klim en terug te trek en 'n lyn oor die spruit te vorm, en beveel hulle ook om die lyn van die Indiane aan die linkerkant te breek. Hier was verwarring, en een veteraan sê dat hulle nie regs of links gegaan het nie, maar regs reguit huis toe. Toe hulle by die spruit aankom, het die beamptes baie moeite gedoen om hul manne te stuit en te veg. Die dapper kaptein Adams het uitgeroep na sy manne: "Kom terug, julle lafaards, en ons sal hulle sweep." Met agt man het hy 'n standpunt gemaak en telkens 'n groep Indiane afgeweer wat agt afsonderlike beskuldigings op hulle gemaak het. Uiteindelik, siende dat hy met daardie bietjie krag niks kon doen nie, het hy vir sy manne gesê dat hulle self moet oppas. Twee dapper soldate was op die oomblik by hom en het hom gou sien val, maar hy het sy lewe duur verkoop. Hy het sy perd onder hom laat skiet toe die terugtog begin. Hy het 'n dodelike haat teenoor die Indiane gehad omdat hulle baie van sy verhoudings doodgemaak het. Majoor Perkins is ongeveer een en 'n kilometer van die spruit ingehaal en vermoor, en sy liggaam het erg vermink. Die verlies aan hierdie rampspoedige betrokkenheid het die grootste deel van hierdie land geval. Van dertien stewige pioniers wat hierby die stryd om die Sycamore aangeval het, was Bird Ellis, John Walters, Tyus Childs en Joseph Farris uit die Fulton -provinsie. Daar was drie van die Farris -seuns in die geselskap, en Jerry was saam met sy broer Joseph toe hy vermoor is en daar is op hom gevuur, maar het ontsnap toe die staatmaker dapper hom oor die kop geslaan het met sy geweer wat hom neergeslaan het. Hy kruip na 'n bosbos en lê drie dae voor hy gered is.
Na die noodlottige verlowing wat sedertdien bekend was as "Stillman se nederlaag" of "Stillman se aanloop", het die Indiërs groot vernedering aan die blankes begin pleeg. Onder ander gewelddadige en moorddadige aanvalle was daar 'n klein nedersetting op die Indiese spruit. Drie gesinne met die name Davis, Hall en Pettigrew het daar gewoon. Die Indiërs het bedags verskyn en hulle koelbloedig vermoor, met 'n geweldige vreugde in hul dodelike dade. Sommige van die gevangenes is onmiddellik neergeskiet, ander is met spiese deurboor of met die tomahawk gestuur. Die Indiërs vertel daarna met 'n helse vreugde hoe die vroue soos ganse piep as hulle met spiese deur die liggaam loop, of voel hoe die tomahawk in hul koppe kom. Al die slagoffers is versigtig geskulp, die kinders is met byle in stukke gesny en die vroue is met die hakke vasgemaak aan die muur van die huis. Daar was twee jong dames wat hulself wou wegsteek deur in die bed te kruip. Hulle is ontdek deur twee jong dappers wat besluit het om hulle vir vroue te hê. Hulle name was Rachel en Silvia Hall, vyftien en sewentien jaar oud. Hulle is gehaas deur gedwonge optogte wat nie nagestreef is nie. Na 'n lang en vermoeiende reis saam met hul gevangenes deur 'n wildernisland, met weinig om te eet, en onder 'n verskeidenheid fortuin onderworpe is, is hulle uiteindelik gered, $ 2,000 as losprys. Daar word gesê dat die Indiane verreweg die grootste losprys vir die ouer suster geëis het, aangesien sy stiller was en die Indiërs minder moeite gegee het, maar dat hulle die jonger suster redelik goedkoop laat gaan het, omdat sy so pittig en onbeskof was dat sy haar gevangenes gemaak het baie moeite. Die vroue woon steeds in die noordelike deel van die staat. Ons word vertel deur 'n dame wat die Misses Hall net na hul vrylating gesien het, dat hulle al die besonderhede van die aaklige moord op hul pa, ma en suster en hul bure aan haar vertel het. Hulle het gesê dat hulle elke dag die kopvel van hul kleinsus in die wigwam kon sien. Na die redding van die Indiane, het elkeen van hierdie jong dames 'n stuk grond deur die Verenigde State gekry.
Die verslag van hierdie gruweldade het vinnig versprei in elke nedersetting, wat die grootste paniek onder die pioniers veroorsaak het. Baie van hulle skrik uit hul verstand, hoewel daar nog geen vyandige Indiërs binne vyftig kilometer van hulle was nie, met hierdie feite en gerugte aan die gang, en die beperkte beskermingsmiddele wat hulle byderhand gehad het, en elke kajuit is byna heeltemal geïsoleer, maar ons doen dit nie wonder oor hulle skroom. Die skrik wat die setlaars in die distrik Fulton gekry het, word die meeste grafies beskryf deur mnr Swan in sy History of Canton, onder die titel & quotThe Westerfield Defeat, & quot watter verslag ons hieronder volledig gee.
DIE WESTERFIELD NEDERLAAG.
In die lente van 1832 was die Black Hawk War 'n bron van groot kommer vir die burgers van Kanton. Majoor Isaiah Stillman, van Canton, in bevel van 'n bataljon vrywillige infanterie, was in die veld en het die meeste jongmanne van die gemeenskap onder hom gehad. Op 13 Mei 1832 het die mag onder sy bevel 'n nederlaag bo Dixon, in die Lee -graafskap, teëgekom op wat sedertdien bekend was as 'Stillman's run', en die nuus het binnekort Canton bereik, tesame met die feit dat Bird Ellis, Tyus Childs en John Walter, uit die omgewing van Canton, is dood en 'n aantal ander hiervandaan gewond. Hierdie nuus het nie net 'n somberheid oor die gemeenskap gegooi nie, maar het 'n gevoel van onveiligheid by die dapperste van die setlaars en 'n besliste alarm veroorsaak, wat in baie gevalle absolute paniek veroorsaak. Die setlaars sou beslis aanval van die rooi velle, waarvan bekend was dat hulle van krag was en op die oorlogspad na die noorde. Daar was nie voldoende krag om te verhoed dat hulle 'n aanval sou vind nie, toe die & quotWesterfield -nederlaag, soos dit in bespotting genoem word, voorkom. Miskien het daar nog nooit in die geskiedenis van die grenslewe so 'n breë klug plaasgevind met soveel elemente van tragedie en melodrama saam nie. Die nuus van Stillman se nederlaag het Canton bereik, en bedroefde moeders was in die eerste angs van hul rou oor geslagte seuns, toe gerugte 'n doel bereik het van Black Hawk en sy krygers om suidwaarts te beweeg vir 'n aanval op verspreide inwoners. Die opwinding was intens. Verhale van geslagte gesinne, van verbrande huise, van gevange vroue en kinders wat aan elke duistere verontwaardiging onderwerp is, was die huidige gespreksonderwerpe by elke byeenkoms. Vergaderings is in elke buurt belê en voorbereidings op verdediging of toevlug begin. Blokhuise en forte -forte is opgerig, en verkenners het voortdurend in die weivelde na die noorde gehou om die mense te waarsku oor die benadering van die Indiane. Een van hierdie forte is opgerig rondom die winkel en woning van Joel Wright, op die hoek van Wood- en Illinois -strate, waar mev Wilson nou woon. Hierdie fort het bestaan ​​uit twee blokhuise en 'n palissade -omhulsel van gesplete hout. Dit is gebou deur die stompe in 'n diep sloot te laat staan, wat dan bewerk is en die vuil goed om die stompe gestamp het.
In Maart 1832 is verkenners deur die mense van Kanton uitgestuur om te sien of daar 'n aanduiding van vyandige Indiërs gevind kan word. Hierdie verkenners was 'n paar dae weg, maar het geen berig van kommerwekkende aard ingebring nie, toe Peter Westerfield, 'n ou grensman, en Charley Shane, 'n Fransman, eendag vasbeslote was om op 'n verkenningsekspedisie te gaan hul eie verantwoordelikheid. Hulle was albei goed gemonteer en het by die kruising van Big creek noord van die stad in die weiveld byna noord gery totdat hulle byna 'n punt bereik het tussen Farmington en Ellisville, op die Spoon -rivier. Die oggend voordat hulle begin het, het 'n aantal berede wit mans die weiveld van Peoria na Quincy gekruis, en hul spoor was natuurlik vars en het baie duidelik in die gedroogde grasveld verskyn. Hulle het in 'n enkele lêer gery (Indiese mode,) en 'n beter verkenner dan selfs Peter Westerfield sou moontlik deur hul spoor mislei gewees het. Toe Westerfield en Shane hierdie spoor bereik, het hulle albei afgeklim, dit deeglik ondersoek en albei was tevrede dat dit deur 'n groot groep berede Indiërs gemaak is. Hulle het versigtig die spoor gevolg totdat hul vermoede uitgeloop het in vergelykende sekerheid, toe hulle terugtrek na Canton om die burgers te alarm en maatreëls te tref vir die veiligheid van hulself en hul gesinne.
Toe hulle Big Creek nader, wat deur die smelt van sneeu gestyg het totdat dit uit die oewer was, het hulle 'n nuwe rede tot kommer. Jonathan Buffum en Ed. Therman het 'n wolf gegat en in die gat geskiet. Hulle was in 'n direkte lyn tussen waar Westerfield en Shane Big creek bereik het en kolonel Barnes se plek, waar John Lane nou woon. Hierdie seuns het nie net geskiet nie, maar ook toegegee aan allerhande onaardse geskreeu, Indiërs naboots, geskreeu en gehuil. 'N Ander pionier was eekhoringjag in dieselfde omgewing, en 'n ander partytjie skiet op 'n merk in dieselfde omgewing.
Westerfield en Shane het met onbedekte vrees na hierdie geluide geluister. Dat dit Indiërs is, kan daar geen fout wees nie, en#8212 Indiane by bloedige werk, skiet, tomawawking en scalping van die families van kolonel Barnes en Henry Therman. Hulle het nie lank opgehou om na te dink nie, maar het kop in die troebel waters van die woedende Groot Kreek gedompel, en hul edel ruiters het dadelik die mal golwe gebuffel totdat die woedende stroom hulle van die gevreesde vyand skei. Hulle saal was nat en swaar, en sou hulle diere te veel laai vir die angswekkende wedloop om die lewe waarop hulle te kampe het, en met 'n koelte wat nooit te veel bewonder kon word nie, het hulle hul dapper ruiters van die drupende leersaal afgetrek en verlig, wat ter wille van veiligheid in 'n maklike ruigtjie hazel gesit is. Dit was net 'n oomblik, toe hulle hul kaalruggedierte weer opdok en weg was oor die gladde weiveld, oor die paar klowe, en verder, na die fort in Canton. Toe hulle by die kajuit van Wheaton Chase verbystap, skreeu hulle: & quotInjins is killing Barnes's people vlug vir julle lewens! Injins! & Quot herhaal. Op, na die fort toe het hulle gery, en nog steeds was hul kreet & quotInjins! Injins! & Quot & quot Die Injins het almal by Barnes en Therman's vermoor! & Quot
En nou begin 'n toneel van die wildste verwarring. Mans skree die gevreesde alarm vroue skree klein seuntjies, bleek van skrik, kruip in die digte haselbosse en vlug vir hul lewens. Sommige van hierdie seuns het dus dae en dae lank weggekruip en bestaan ​​uit wortels, bessies en elmebas. & quot na die fort! Na die fort! & Quot was nou die kreet, en spoedig het die mense bymekaargekom, 'n bleek, senuweeagtige, geskrikte menigte, binne die klein houthut wat toe hul enigste hoop op veiligheid was. Vir ons, wat uit die verte van byna veertig jaar na die toneel kyk, is dit 'n breë komedie, maar vir die angstige pioniers was dit 'n tragedie, waarvan die ontknoping fataal kan wees vir hulle en hul geliefdes. Dit was bekend dat Keokuk en drieduisend krygers teenoor die Geelbanke kamp opgeslaan het, slegs in toom gehou deur sy belofte van neutraliteit en wie sou die woord van die verraderlike rooi vel glo? Black Hawk se orkes was ook op die oorlogspad. Hulle het majoor Stillman verslaan, en mans uit Canton was onder die slagoffers, terwyl daar tussen die plek en die toneel van die ramp nie voldoende krag was om die baba -nedersetting te beskerm nie. Al hierdie feite was welbekend en is gereeld onder die setlaars opgedis. Peter Westerfield was ook 'n man in wie se woord die meeste onbegrensde vertroue geplaas is. Hy was 'n Baptiste -gelisensieerde prediker, 'n man met ongetwyfelde moed en het 'n aansienlike grenservaring gehad. Hy het geglo dat die spoor wat hy gesien het, en die geskreeu en vuur wat hy gehoor het, die werk van Indiërs was, en het geen twyfel gehad dat kolonel Barnes se familie vermoor is nie. Wat 'n wonder dat die weerlose mense bang was!
Die voorbereidings vir verdediging is egter nie verwaarloos nie. Die vroue het verskeie groot ketels met water gevul en was vasbeslote om alles in hul gemeenskaplike verdediging te help deur dit op die vyand te gebruik! Daar was ook voorvalle van 'n breë komedie wat met die tragedie vermeng is, wat veroorsaak het dat grimmige glimlaggies selfs liggies van angs verlig is, en voorvalle wat 'n groot beskrywing van die skrikwekkende dae tot lewe gebring het.
Joel Wright is, met algemene toestemming, gekies as die bevelvoerder van die fort, en Isaac Swan as sy tweede in bevel. Joel was geklee in 'n ligte pak, met 'n linne -rotonde. Tydens die opgewondenheid was hy oral en het hy bang vroue versorg, bevele vir verdedigingsvoorbereidings uitgereik en poeier en lood aan die mans uitgedeel. As dit verstaan ​​word, het die vroue hul moed baie beter behou as hul here, soos blyk uit die feit dat toe geen manlike hand stabiel gevind kon word om gesmelte lood in koeëlvorms te gooi nie, het 'n vrou vrywillig die koeëls gemaak en sonder om 'n druppel van die metaal te mors. Mevrou dr. Coykendall was veral bekend vir haar koelte en moed by hierdie geleentheid, en het die meeste van die bullet-molding gedoen.
Om al die verskillende fases van hierdie skrik weer te gee, sou 'n volume self vereis. Sommige was dramaties, mees verregaande, gesien in die lig van veertig jaar, en met die wete dat daar absoluut geen gevaar was nie. Onder die amusante voorvalle van die dag was die aankoms by die fort van Jerry Coleman en 'Squire McKim, wat by Coleman's Mill was, op Big Creek, toe Westerfield se nuus aan hulle meegedeel is. Jerry het 'n paar sekondes voor McKim die woord gekry, en hy was lam en het dadelik vertrek.McKim was egter nie lank om hom in te haal nie. McKim het 'n outydse rok of 'n slukstertjas aangehad, en toe hy verby die stadige Jerry loop, bied die kapstert so 'n aanloklike hulp aan die seuns se vlug dat hy nie kan weerhou om hulle met albei hande vas te gryp nie . McKim was 'n groot, ongeduldige man wat op dieselfde tyd byna tweehonderd geweeg het, en McKim was 'n bang man, en skrik is altyd eiesinnig. Hy was nie bereid om vertraag te word deur die gewig van Jerry, soos die gewig aan die stert van 'n vlieër, aan sy jasrokke nie, so hy draai Jerry om en probeer om sy greep los te maak, maar Jerry se greep was altyd goed en vrees as hy dit in 'n ystergreep verander het, wou hy nie los nie. & quot Om God se onthalwe, Jerry, laat my gaan, anders word ons albei doodgemaak! Asseblief, Jerry, laat my my eie lewe red! & Quot Maar Jerry het nie ag geslaan op sy pleidooie soos Sindbad's Old Man of the Sea nie, hy kon nie afgeskud word nie. McKim het omgedraai om te hardloop, maar die gewig van die kreupel seun sou sy spoed vertraag, en hy sou weer omdraai en pleit en baklei en bid om verlossing van die pyniger. Jerry was baie lief vir die lewe en was te bang vir die Indiane om deur gebed, dreigemente of houe beïnvloed te word. Hy het vasgehou en het steeds aangehou toe McKim die fort binnedring.
Jerry vind sy pa weg en die winkel wawyd oop. Hy het in besit geneem en binne 'n paar oomblikke die hele voorraad poeier en lood uitverkoop, sonder om op te hou om die verkope in ag te neem of met kliënte af te handel. Dit het hom niks gekos nie, en hy het teen kos verkoop en was tevrede.
Wm. Hannan, Charles Reeves en William Babbett, seuns van miskien 'n dosyn jaar, was so besmet met die besmetting van vrees dat hulle vasbeslote was om vlug te soek. Hulle het die stad verlaat en die hout aangeneem. Hulle kruis Big Creek noord van Jacob Ellis se meul en slaan die spruit deur die hout tot by 'n punt wes van Lewistown, waar hulle in 'n digte ruigtjie skuil. Young Reeves het 'n paar broek van bokleer aangehad, en tydens sy vlug het hy hulle heeltemal versadig met water gekry. Toe die partytjie bedek, trek hy dit af en hang dit op 'n kwas om droog te word. Dit was 'n ernstige fout van Charles se kant af, soos die opvolger getoon het. Hy het nie die eiesoortige eienaardigheid van bokleer in sy berekeninge ingeneem nie en tot sy spyt gevind dat die broek wat presies gepas was voordat dit nat was, en te groot was terwyl dit met die verraderlike vloeistof versadig was, ook oneindig in hul gedroogde toestand was klein, soveel dat hulle nie kan rek oor sy kaal ledemate nie, sonder om te rek, aan te trek of te trek. Hy moes dit wanhoop prysgee, en die res van sy reis deur kwaste en grense in 'n primitiewe toilet, eenvoudiger en geriefliker as aangenaam. Hulle was die hele dag deur die Westerfield-skrik, die daaropvolgende nag, en tot die volgende nag, en het op bessies en iepebos bestaan. Hoe lank hulle sou weggesteek het, kan niemand bevestig nie-miskien sou hulle tot vandag toe weggekruip het — het hulle nie aangetrokke geraak deur die geluid van 'n osbestuurder se & quotWo-haw, Buck, & waag dit om & quotinterview & quot, en sodoende geleer dat die gevaar was verby en dat hulle veilig na hul huise kon terugkeer.
By kolonel Barnes was die nuus te laat wat Westerfield gebring het. Die kolonel was besig om aan die hoof van sy metgesel onder Stillman te dien. Stephen Babbett se vrou het die alarm aan die oostekant van Big ceek gehoor, en het een kind bymekaargeroep en na haar twee oorblywende kinders geroep om te volg, met haar grootste spoed na Barnes gehardloop. Henry Andrews, toe 'n seuntjie van miskien veertien jaar, het haar sien aankom en gebel om te weet wat die saak is. 'O,' roep sy uit, 'die Indiërs vermoor almal oorkant die spruit. Die mense hardloop en hallooier 'Indiane! Indiërs! '& Quot Andrews het dadelik kolonel Barnes se twee jonger seuns na ou meneer Swegle gestuur om hulle die alarm te gee, en binne 'n kort tydjie het hulle teruggekeer en die ou heer saamgebring wat in jare ver gevorder het 8212 en sy ou dame en dogter. Mevrou Barnes neem nou die rigting van sake, en beveel die party om skuiling te soek in 'n ruigtjie aan die hoof van 'n naburige kloof. Om hierdie struikgewas te bereik, het die party die opdrag gekry om die kloof op 'n punt aansienlik onder te slaan, en dan die bedding van die stroom op te volg en in die stroom te waai om hul spoor te verberg. Die twee klein seuntjies het die botoon gevoer, en die ou heer en die vroue en kinders het gevolg. Daar was altesaam veertien persone, en slegs een seuntjie, gewapen met 'n betroubare geweer om hulle te beskerm, Henry Andrews, het die agterkant opgetel en terwyl hy volg, pluk hy sy vuursteen en berei hom voor op die stryd om die lewe en vir die lewens van die vroue en kinders wat aan sy voogdyskap vertrou is.
"Ag, Henry," het mev. Barnes gesê, "wat kan jy met so baie van ons doen?" Ek sal die beste doen en soveel as moontlik doodmaak, "antwoord Henry.
Toe hulle die omhulsel van die digte hasselbos bereik, het die partytjie bedek, behalwe Henry, wat 'n paar uur wag gehou het en dit lyk asof die seuntjie sterflik was vir die seuntjie, wat elke oomblik wou kyk of die rooi velle op hom afstorm. . Uiteindelik, toe hy moeg is vir wag, besluit Henry om Kanton toe te gaan en te kyk wat die werklike toestand kan wees. Hy het baie versigtig te werk gegaan en soveel as moontlik in die deksel van die haselborsel gebly totdat hy die & quotMorse quarter & quot aangrensende Canton bereik het, toe hy op John Huff, wat op sy hoede was, afkom. Huff was bang, en Henry kon dit moeilik vind om homself bekend te maak: hy het uiteindelik daarin geslaag en na die fort gegaan. Hier het hy die grootste verwarring gevind. Almal stamp om hom en glo dat hy die enigste oorlewende was uit die setlaars aan die westekant van die spruit. Onderlinge verduidelikings het gevolg, en dadelik was die skrik op 'n einde. Hierdie skrik is vernoem, ter ere van sy stamvader, "Westfield's Defeat", en as sodanig is dit steeds bekend.
Die Westerfield -skrik was geensins beperk tot Canton nie, maar het deur al die omliggende townships versprei. In die Mallory -nedersetting was daar nou baie setlaars, onder wie die Mallorys, Fellowses, Stricklands en Holcombs. Daar was 'n begrip tussen Isaac Fellows en Joel Coykendall, in Canton, dat as 'n ernstige alarm gemaak word, Joel die nuus aan Fellows moet oordra. Die woord wat Westerfield gebring het, het Canton, naby die Indiërs, nie bereik nie, maar Joel het op 'n vlootperd gery en met die hoogste spoed na Fellows gery om hom te waarsku oor gevaar, volgens sy belofte. Die mans in die buurt het die middag vergader om te boor, die plek waar hulle bymekaargekom het, was naby ou meneer Holcomb. Coykendall is onder leiding van mev. Fellows, wat vreeslik ontsteld haar twee kinders, Penella en Stephen, bymekaargemaak het en haar skoonsuster, mev. Cyrus Fellows, laat roep het om dieselfde plek te begin.
Die onderneming by drill was vreeslik opgewonde toe Coykendall sy nuus meedeel en dadelik met algemene toestemming geskei het, met die verstandhouding dat hulle by Holcomb sou ontmoet, wie se huis die ruimste in die nedersetting was. Die huis van Holcomb was 'n kajuit met twee kamers, geleë op die weiveld. Hy het geen stal gehad nie, maar op die grond, gereed om groot te word, het hy die hout vir 'n klein skuur. Die mans was wonderlik vinnig om hul gesinne by Holcomb bymekaar te maak, en inderdaad so vinnig dat nie 'n man van hulle aan sy arms gedink het nie. Toe alles bymekaar was, sou die toneel die potlood van Hogarth gesmeek het om al sy serio-komiese en tragiese effekte te skilder. Vroue met slordige slotte was biddende mans wat verlam was van vrees, en kinders wat geskree het van angs. Iemand het voorgestel dat 'n fort rondom die huis gebou moet word. Die voorstel is aangegryp, soos drenkelinge na strooitjies gryp. Ou meneer Holcomb besie 'n graaf, en jaag voor sy deur uit, begin grawe. 'Wat doen jy, ou man?' skree sy vrou. & quotDiggin a fort, & quot, het hy gesê, terwyl hy ywerig grappig na graaf van die ryk, swart leem opgehaal het.
Daar is gou ontdek dat die voorraad skuurblokke nie voldoende sou wees vir 'n opslag nie, daarom is besluit om 'n borswerk te bou. Dit is gou voltooi en was slegs ongeveer drie voet hoog. Toe ontdek 'n ernstige ramp. Hier was 'n borswerk, en hier was stewige verdedigers, maar daar was net een geweer wat diensbaar was. Borswerke is op sigself 'n goeie ding, maar sonder wapens kon hul sterkpunte in verdedigingsoorlog nie tot voordeel gebring word nie. Wat moes gedoen word? Daar was soveel tyd in beslag geneem om hul vestings voor te berei dat dit nie waarskynlik was dat daar tyd sou wees om terug te keer na hul huise vir die wapens voordat die moordende woeste op hulle sou kom nie, en dan het die vroue sedertdien gesuggereer dat hul leuen te veel was. 8212wel, sê gedemoraliseerd, om so ver van die fort af te waag. Iemand het klubs voorgestel, en aangesien daar 'n maklike bos was, is die voorstel dadelik aanvaar. Klubs, die primitiewe oorlogswapens, is in so groot mate gesny dat mev Isaac Fellows tot vandag toe volhard deur te sê dat daar ten volle vier wa-vragte is, genoeg om die Holcomb-gesin in die hout te hou tot lank na mielieplant.
Terwyl die jong en atletiese manne besig was met die klubsake, het die ou meneer Strickland, wat byna driehonderd pond geweeg het en te vet was om die struikgewas te waag, vir homself 'n formidabele wapen geïmproviseer as die klub. Hy verkry 'n bajonet met ongeveer 'n derde van die puntpunt afgebreek, maak dit vas aan 'n handgreep en sit homself voor 'n venster in 'n leunstoel, maak sy stomp spies reg en met 'n afwagtende blik, verklaar hy hom gereed Wie van die rooi velle moet stuur, moet by die venster na sy laaste rekening verskyn. Terwyl Strickland afwagtend sit en wag, kyk, bid hy, want hy was 'n godsdienstige man, kyk en bid, vasbeslote om op sy pos te sterf, en geen Indiër binne vyftig kilometer nie! Terwyl Strickland sy formidabele wapen voorberei, laai ou mevrou Stewart, wat byna net soveel as die ou held geweeg het, die enigste diensbare geweer.
Tog het die Indiërs nie gekom nie, en mans en vroue het makliker begin asemhaal. Uiteindelik het 'n vrymoedige pionier vrywillig in die rigting van Kanton gegaan om te sien of hy enige tekens van die vyand kon sien. Hy het gou teruggekeer met regop hare en uitgestrekte oë, en verklaar dat die & quotInjins & quot kom, met 'n soliede kolom, ten minste duisend sterk, en dat Pandemonium 'n rustige plek was in vergelyking met Fort Holcomb. Mans, vroue, kinders, almal het geskree, almal het gebid, almal was, maar hoekom probeer om te beskryf wat onbeskryflik is? As Black Hawk, met enige van sy dappers, binne 'n kilometer was, sou die geraas dan en daar hulle uit die land laat skrik het.
Tog het die Indiane nie verskyn nie. Donker kom, ligte word geblus, en in duisternis en twyfel kyk die bang mense en wag. Twaalfuur, en nog steeds geen genadelose woeste nie. Dagbreek, rooskleurige dagbreek, het aangebreek, en die versigtige wreedaard het nog steeds die oggend nie afskuwelik gemaak met sy vreeslike oorlogskreet nie. En nou het 'n vermoede ontstaan, eers flou, maar geleidelik sterker totdat dit in oortuiging uitgekristalliseer het, dat die skrik sonder fondament was, en toe, tegelyk, het mans dapper geword. Boodskappers is nou bereid om na Canton te gaan om die omvang en oorsaak van die alarm te leer. Hulle het gou teruggekeer en die goeie nuus gebring dat daar nie 'n Indiër is nie, miskien honderd kilometer van die graafskaplyn af!
Die Westerfield -skrik is aan die Moores 'Grove -nedersetting gekommunikeer deur 'n hardloper wat onder die Lewistown -brug oorgesteek en na Harvey Cross se wagplekke gegaan het. Crosswait het die alarm dadelik aan sy bure gekommunikeer en hulle almal uitgenooi om toevlug te neem by sy nuwe houthuis, wat redelik ruim en verdraagsaam goed bereken is vir verdediging. Tussen Crosswait's en Joshua Moores was daar 'n kloof wat weens die smeltende sneeu in 'n woeste stroom verander het. Crosswait het so amper na Moores gegaan as wat hierdie stroom sou toelaat, en het na die ou mev. Moores toe gehaal. Die ou heer was nou redelik oud, en Walters, sy skoonseun, is pas dood by Stillman se nederlaag. Ou mnr. Moores het sy siek vrou in sy arms opgeneem en gevolg deur sy dogter Jennie, haar suster en hul vier kinders, het hulle begin soek na die verwagte plek van veiligheid. Toe hulle by die slough aankom, het hulle 'n entjie oor die bodem geloop tot by 'n voetstok oor die stroompie. Mnr. Moores het sy vrou gedra, die twee dogters wat elkeen 'n kind dra en een lei. Toe die voetstok bereik is, het mev. Moores haar oortuiging uitgespreek dat die alarm onwaar was, en dring daarop aan om huis toe te gaan, maar langdurig, toegewend aan die smeekbede van haar kinders en die uitlating van haar man, het ingestem om vooruit te gaan. Die hele partytjie het oorgesteek, die ou mense deur op hul hande en knieë te kruip, en die jonger vroue deur die vinnige stroom te waai, die een kind te dra en die ander te sleep. Dit is nie sonder gevaar bereik nie, aangesien die water diep was en die stroom vinnig was.
Toe die twee jong vroue die kus bereik, sien hulle agter hulle 'n buurvrou, mevrou Robinson, met twee kinders, wat deur die oorstroomde bodem na hulle toe waai, en dadelik vasbeslote om te wag en haar te help. Toe mevrou Robinson die voetstok bereik, bel mev. Walters om te weet waar hy is. Mevrou Robinson antwoord: "Ek weet nie. Hy en sy broer was by my totdat ons by die spruit kom, en toe verdwyn, weet ek nie wat van hulle geword het nie. & Quot lot, en in geselskap begin het, so vinnig as wat hulle bang ledemate hulle sou dra, vir Springfield. Hulle het nie meer as drie weke teruggekeer nie. Mev. Walters en haar suster het mev. Robinson gehelp om die stroom oor te steek en het haar vergesel na Cross-wait's waar die geselskap, saam met baie van hul bure, tot donker gebly het, toe 'n ander hardloper by Jacob Ellis aankom en hulle meedeel dat daar geen gevaar nie.
John Orendorff, Esq., Vertel die voorvalle van die Westerfield -skrik oos en suid van Canton. Orendorff en Richard Addis het na Hazael Putman se plek begin, sedert sy bekend was as die "Woods Farm", om die byeenkoms van hul milisie -onderneming by te woon. Op pad oor die Canton Prairie, en toe hulle naby die heuwel was, ontmoet hulle Richard Tompkins, wat hulle meedeel dat Peter Westerfield pas by die huis gekom het, en laat weet dat die Indiane almal noord van Canton doodmaak dat die mense van Barnes almal vermoor is , en die gevaar was op hande. "Wie het Westerfield gesien?" vra Orendorff. "George Anderson," was die antwoord. Orendorff het twyfel uitgespreek oor die waarheid van Anderson se verklaring, het Tompkins tot 'n mate gerusgestel, en hy het ingestem om terug te keer en saam met Orendorff en Addis na Westerfield se huis te gaan. Westerfield woon op die wat nou bekend staan ​​as die & quotCapps Farm. & Quot By aankoms by Westerfield vind hulle die plek verlate, en Westerfield vlug saam met sy gesin na die bos vir skuiling. Hulle het gevolglik omgedraai en na Putman toe gery. Hier het hulle die milisie -onderneming in oorleg gevind oor die kursus wat gevolg moet word. . Esquire Orendorff is ingeroep vir sy mening, en nadat hy Anderson, wat die enigste persoon was wat Westerfield gesien het, ondervra het, het hy hom uitgespreek om dadelik 'n boodskapper na Canton te stuur om die feite vas te stel, en het hy vrywillig voortgegaan om self voort te gaan daardie opdrag. Addis was dadelik vrywillig om hom te vergesel. Die geselskap het ingestem om by Putman bymekaar te bly tot hulle terugkeer.
Orendorff en Addis vertrek onmiddellik op hul missie en het skaars die hoë prairie getref voordat hulle ontdek het dat Peter Westerfield van sy kant af kom, en blykbaar met die bedoeling om by hulle aan te sluit. Westerfield was gemonteer, met sy kaal rug, op 'n suring, met 'n roubeen, en sy kop was met 'n rooi bandana sakdoek, hy het sy geweer en 'n skootpakkie aan sy sy gedra en 'n blik van grimmige vasberadenheid gedra. Hy gaan blykbaar oorlog toe, en sy moed sal hom nie in die steek laat nie. Westerfield het sy nuus aan Orendorff en Addis oorgedra, gesê dat hy sy gesin weggesteek het en na die fort in Canton gegaan het om te help met die verdediging daarvan.
By aankoms in Canton het hulle agtergekom die skrik het bedaar, Henry Andrews het van die plaas Barnes gekom met nuus oor hul veiligheid, en dat daar geen Indiërs in die omgewing was nie. Toe Westerfield dit hoor, het hy Orendort se arm gegryp en uitgeroep: 'Ek sê vir jou, Orendorff, dit is waar, ek weet. Het ek hulle nie gehoor en hul spoor gesien nie? & Quot Dit het geen nut gehad om vir Westerfield te sê dat sy sintuie hom verraai het nie.
Orendorff en Addis het nou teruggekeer na Putman's om die onderneming in kennis te stel dat die gevaar denkbeeldig was, maar toe hulle daar aankom, het hulle gevind dat die dapper milisie 'n nuwe skrik opgedaag het, na hul huise gehardloop en hul gesinne weggesteek het.
So eindig die opwindendste dag in die pioniersgeskiedenis van Canton.
Die oorlog het voortgegaan, wat gelei het tot die nederlaag van die Indiane en die inname van hul leier. Die veldwagters het huis toe gekom en is uit diens ontslaan. Hulle het dus 'n vergoedingsbedrag van 86 sent per dag vir self en perd ontvang. Daarna was die algemene regering gaaf genoeg om aan elke deelnemer 80 hektaar grond te gee.
Die volgende voorval hou verband met een van die min oorblywende veterane van die oorlog: Eendag het die generaal (Stillman) en 'n paar van die offisiere begin rekonstrueer op 'n hoë heuwel. Sommige van die seuns het gedink dit bied 'n uitstekende geleentheid om 'n goeie grap oor hul bevelvoerder en offisiere te maak. Gevolglik het hulle hulself in komberse toegerus om soos Indiërs te lyk, om die heuwel gestamp en uit die bosse aan die verkenningsparty verskyn. Die generaal en die party het natuurlik as Indiërs gedink, hul gewere op hulle gelos en op 'n algemene stormstap in die kamp begin skreeu & quotIndians! Indiane! & Quot en het dadelik al die manne in lyn gebring. By die ontdekking van hul fout het die seuns 'n vreugdevolle tyd gehad oor die skrik, en dit was 'n permanente grap op die beamptes, solank die veldtog duur.
Theodore Sersant was tydens die Black Hawk -oorlog luitenant van die Canton -militia -kompanie, en het in hierdie hoedanigheid vir 'n aansienlike tydperk bevel oor die kompanie gehad. Na die nederlaag van Stillman kom daar 'n bevel van die goewerneur tot sersant vir sewe mans van die kantonkompanie. Sersant het dadelik sy mans voor die winkel van Child & amp Stillman bymekaargemaak en die rekwisisie gelees en 'n beroep op diegene gedoen wat sou inval ná die musiek, wat terselfdertyd beveel is om te marsjeer en te teenmarsjeer. Op en af ​​trap die musikante voor die geselskap, maar nie 'n man val agter hulle in nie. Sersant was gelyk aan die noodgeval.Toe hy beveel dat die musiek moet ophou, gaan hy die winkel in en koop twee liter whisky, wat hy in die geledere van elke man behandel het. "Nou seuns," het hy gesê, "" Ek moet sewe mans hê, anders stel ek hulle op. Musiek! vorentoe, marsjeer! Seuns, val in, julle wat wil gaan. "Of die whisky of die bedreiging, of patriotisme, was sterk, en nege meer as die vereiste aantal het tegelyk geval."
Die Black Hawk War was 'n kort maar bloedige oorlog tussen April en Augustus 1832 tussen die Verenigde State en Indiërs onder leiding van Black Hawk (Ma-ka-tai-me-she-kia-kiak vertaal na: Black Sparrowhawk), 'n 65-jarige -oue Sauk -vegter. Begin April het hy ongeveer 1 000 Sac gelei, Mesquakie (Fox), en Kickapoo mans, vroue en kinders, waaronder ongeveer 500 krygers, oorkant die Mississippirivier (die Indiërs het die Mississippirivier genoem, "Sinnissippi, wat "rotsagtige waters" beteken) om grond in Illinois terug te eis wat die woordvoerders van die stam in 1804 aan die VSA oorgegee het. Die groep wat teruggekeer het na Illinois, het angs en woede onder blanke setlaars aangewakker, en uiteindelik het 'n mag van ongeveer 7 000 gemobiliseer. hulle - insluitend lede van die Amerikaanse weermag, staatsmilisies en krygers van verskillende ander Indiese volke.
Ongeveer 450 � Indiërs en 70 soldate en setlaars is tydens die oorlog dood. Teen 1837 het alle omliggende stamme na die Weste gevlug, wat die grootste deel van die voormalige Noordwestelike Gebied aan blanke nedersettings oorgelaat het. Onder diegene wat tydens die oorlog aan verskillende rolle deelgeneem het, was 'n aantal mans wat prominent in die Amerikaanse geskiedenis sou verskyn, insluitend toekomstige Amerikaanse presidente Abraham Lincoln en Zachary Taylor, jarelange militêre leier en presidentskandidaat Winfield Scott , en Jefferson Davis, wat president van die Konfederale State van Amerika sou word.
Agtergrond: Die Verdrag van 1804 en White Settlement of the Northwest Territory
Indiese verwydering en toenemende spanning in Illinois
In die middel van die 1820's het sommige suidelike en westelike state geëis dat die nasionale regering 'n groter rol speel in die inheemse Amerikaanse aangeleenthede. Hierdie proses het in Georgië begin, waar die goewerneur en die staatswetgewer probeer het om druk op pres., John Quincy Adams, te plaas om die bevolking van Creek en Cherokee uit die staat te verwyder. Teen die herfs van 1827 het die goewerneur van Illinois, Ninian Edwards, ook 'n beroep op die Adams -administrasie gedoen om die oorblywende Indiane uit sy staat te verwyder. Omdat stamme in Illinois dekades tevore verdragte onderteken het wat hul grond binne die staat afgestaan ​​het, hoef Edwards net die administrasie te vra om reeds bestaande verdrag af te dwing, nie om nuwe te onderhandel nie. In Julie 1828 het die Amerikaanse minister van oorlog, Peter Porter, vir Edwards meegedeel dat die oorblywende inheemse Amerikaners ingestem het om die staat teen einde Mei 1829 te verlaat.
Andrew Jackson, wat Adams opgevolg het as president in Maart 1829, het reeds 'n lang geskiedenis van die uitdaging van die federale Indiese beleid - as 'n generaal en 'n kommissaris wat onderhandel is oor die onderhandeling van grondsessies. Hy het sterk geglo dat dit in die belang van beide inheemse Amerikaners en blankes is dat enige Oos -Indiërs wat 'n lid van 'n stam wil bly en 'n inheemse kultuur wil beoefen, verder moet gaan as die Mississippi. Alhoewel dit wydverspreide kritiek van die pers, die publiek en baie in die kongres beleef het, het die wetsontwerp wat Jackson bepleit het wat die Wet op die verwydering van Indië geword het, in Mei 1830 beide huise van die kongres aangeneem, wat die president bemagtig het om kommissarisse te stuur om onderhandelingsverdragte te onderhandel. Die administrasie van Jackson het egter nie geglo dat 'n nuwe verdrag met die Sauk en Fox nodig is nie. Die twee stamme het hulle reeds daartoe verbind om wes van die Mississippi te verhuis onder ou verdrae (die verdrag van 1804 is herbevestig in die verdrag van 1816 van St. deur die "Council of Three Fires" ook bekend as die "People of the Three Fires" die "Three Fires Confederacy" of die "United Nations of Chippewa, Ottawa, en Potawatomi Indiane "), en John Reynolds, die nuwe goewerneur van Illinois, was vol vertroue in federale steun vir sy versoek dat die Sauk en Fox gedwing word om aan die ou verdragte te voldoen.
In 1828 het die agent van die Sauk en Fox, Thomas Forsyth, die stamhoofde ingelig dat hulle moet begin voorberei om hul dorpe en plase oos van die Mississippi te laat vaar. Die opperhoofde het geantwoord deur te ontken dat hulle ooit hierdie grond afgestaan ​​het, en sodoende die betrekkinge met beide die federale regering, wat die grond aan die Rockrivier en die staatsregering wou begin verkoop, aangewend het.
Namate die druk van William Clark toegeneem het, het die voormalige ontdekkingsreisiger die federale superintendent van Indiese aangeleenthede in St. Teen die lente van 1829 het Black Hawk 'n kragtige woordvoerder geword van die siening dat die stamme nooit hul lande van Illinois afgestaan ​​het nie. Ander, veral Black Hawk se grootste mededinger, Keokuk, het tot die gevolgtrekking gekom dat omdat die Sauk en Fox onmoontlik die Verenigde State met geweld kon weerstaan, verwydering nodig was, indien ongewens. In die herfs van 1829 het Keokuk en sy mense hul belangrikste nedersetting, Saukenuk (naby die hedendaagse Rock Island, Illinois), laat vaar en die Mississippi oorgesteek en belowe om nooit weer terug te keer nie.
Ondanks waarskuwings van Keokuk dat die stamraad hulle nie sou ondersteun nie, het Black Hawk en ander Sauk- en Fox -krygers en -gesinne teruggekeer uit hul winterkwartiere in Iowa na Saukenuk in die lente van 1830. Die paar honderde wat in 1831 weer teruggekeer het, het besef dat die wit setlaars het gekom om te bly, maar het geweier om die heilige tuiste van hul voorouers te verlaat sonder om met geweld verwyder te word. Black Hawk 's se orkes het ook probeer om die 1804 -verdrag tot hul voordeel te gebruik en gesê dat hulle geregtig is om na die land terug te keer omdat dit nog nie verkoop is nie.
Reynolds, wat die terugkeer van die Black Hawk 's -band in die lente van 1831 as 'n inval beskou het, het 'n berede milisie van 700 man uitgeroep. Edward Gaines, bevelvoerder van die Westelike Afdeling van die Amerikaanse weermag, het in Saukenuk met die Sauk- en Fox -hoofde vergader, maar geweier dat hulle selfs lank genoeg kon bly om hul mielies te oes. Hierdie ontwikkeling, tesame met die aanvaarding van Gaines van Keokuk se voorstel dat die regering die Sauk en Fox van mielies vir die winter voorsien, het daartoe gelei dat baie gesinne die Mississippi herwin het. Teen die middel van Junie, met baie van die Sauk en Fox op die punt om te vertrek of reeds weg is, het Black Hawk ondersteuning by die nabygeleë Kickapoo gesoek, Potawatomi, en Ho-Chunk (Winnebago), insluitend 'n Ho-Chunk-profeet, White Cloud.
Nadat Gaines aan die einde van Junie versterk is deur 1 400 Illinois -milisies, het die oorblywende Sauk en Fox die Mississippi oorgesteek. Op 30 Junie is Black Hawk en die hoofde van die "British Band " (sogenaamd omdat hulle tydens die oorlog van 1812 met die Britte geveg het en op vriendskaplike voet met hulle gebly het) gedwing om te onderteken " Artikels van ooreenkoms en Kapitulasie. " Onder die voorwaardes het die vernederde Black Hawk ingestem om nie net wes van die Mississippi te bly nie, maar ook om op te hou om Britse poste in Kanada te besoek en hulle te onderwerp aan die gesag van die vriendelike Chiefs en Braves, " insluitend Keokuk. Nietemin onthou Black Hawk later dat hy, toe hy hierdie ooreenkoms onderteken het, vasbeslote was om in vrede te lewe. "
In die somer en herfs van 1831, gefrustreerd omdat die regering nie in staat was om genoeg mielies te voorsien om die winter te oorleef nie, het 'n paar Sauk- en Fox -manne die rivier oorgesteek om koring, boontjies en stampmielies uit hul ou lande te oes. In kombinasie met die anti-Indiese sentiment wat die Weste in 1831 oorval het, het Reynolds se volgehoue ​​vyandigheid verseker dat enige nuwe geskil in bloedvergieting sou eindig. In Julie 1831 het hy geskryf: As ek weer verplig is om 'n beroep op die Militia van hierdie Staat te doen, sal ek so 'n mag in die veld plaas dat alle Indiërs sal uitroei, wat ons nie sal laat staan ​​nie. "
Black Hawk se voornemens in 1832
As Black Hawk Reynolds se bedoelings geken het, sou hy moontlik nie nege maande later, in ongeveer 1832, sowat 200 Sauk en Fox, saam met ongeveer 200 Kickapoo, oor die Mississippi gelei het nie. Hy wou nie oorlog hê nie. Hy was egter bereid om sy mense te verdedig. Hy het ook duidelik die idee gehaat om aan die gesag van Keokuk en die stamhoofde te onderwerp wat hul tuislande sonder 'n geveg verlaat het. Black Hawk, White Cloud en Napope (die belangrikste van die jonger, maar relatief onervare, rebelse opperhoofde) het 'n groep van die dissidente Sauk en Fox, Kickapoo en Ho-Chunk gelei wat eintlik 'n aparte stam was.
White Cloud het hulle genooi om hulle permanent in sy dorpie aan die Rock River (nou Prophetstown, Illinois) te vestig. Napope, wat die Britte in die somer van 1831 by Fort Malden besoek het, keer terug met beloftes van Britse steun - insluitend mans, gewere, poeier en skote. Boonop het White Cloud in die lente van 1832 aan Black Hawk gesê dat as die Amerikaners die Sauk en Fox aanval, ander stamme en 'n Britse mag wat by die Michiganmeer sou afkom, by hulle sou aansluit. Met dit alles in gedagte, het Black Hawk in April 1832 gehoop om sy mense na hul huise terug te bring, of ten minste na die land aan die Rockrivier, en sy eer as 'n kryger te herstel. En hy het geglo dat hy die Amerikaners kon dwing om die geregtigheid van Sauk en Fox -eise te aanvaar.
Teen die middel van April, net 'n paar dae nadat die Black Hawk-groep in Illinois ingekom het, het sowel die Amerikaanse weermag as die staatsmilisie gemobiliseer en hul strewe begin. Per toeval was 'n groep federale troepe onder bevel van genl Henry Atkinson reeds op pad na Rock Island op 'n missie om te verhoed dat die Sauk en Fox met die Menominee en Sioux stry. Nadat hy op 12 April aangekom het, ontmoet Atkinson met "vriendelike " hoofmanne wie se weiering om te help hom oortuig het dat Black Hawk se voornemens vyandig was. Alhoewel Black Hawk en sy krygers nog naby die monding van die Rockrivier was, het Atkinson besluit om nie sy klein krag te gebruik om hulle te probeer keer nie. As gevolg hiervan het Black Hawk 's se band verder op die rots en dieper in Illinois gegaan.
Terwyl federale en staatsmagte teen hulle georganiseer het, het die Black Hawk-groep na die White Cloud 's Ho-Chunk-dorp gegaan. Daar het Black Hawk se hoop om in vrede langs die Rots te woon ineengestort toe 26 April, twee Sauk -kapteins wat deur Atkinson gestuur is, beklemtoon het dat die regering nie toelaat dat Black Hawk se band oos van die Mississippi bly nie. Black Hawk het ook verneem dat geen Britse hulp sou verskyn nie. Die Ho-Chunk was bang vir blootstelling aan die weermagaanval en was ook nie bereid om Black Hawk se band in hul dorp te vestig nie.
Iewers vroeg in Mei het die Black Hawk-groep die White Cloud-dorp verlaat en die Rockrivier opgehou, in die hoop dat die Potawatomi die kos en ondersteuning sou voorsien wat die Ho-Chunk hulle geweier het. By die Kishwaukee -rivier (naby die moderne Rockford, Illinois) het Black Hawk egter van Potawatomi -kapteins geleer dat hy min van hulle kan verwag. Sonder voorsiening en geen bondgenote nie, het Black Hawk middel Mei besluit dat die orkes rustig langs die rots na die Mississippi moet terugkeer. Maar voordat hulle kon vertrek, op 14 Mei, het die boodskap gekom dat 200 miljoene van Illinois in Illinois minder as 10 myl daarvandaan was. Black Hawk het drie krygers onder 'n vlag van wapenstilstand gestuur om 'n vergadering te reël wat sou onderhandel oor die veilige terugkeer van die groep langs die rots. Nie een van die militante het egter Sauk gepraat nie, en hulle het die sendelinge gegryp en die ander krygers agtervolg wat hulle vergesel het.
Hulle het 'n aanval op die hoofkamp van Black Hawk ' geloods, maar die aanval was voldoende ongeorganiseerd dat dit maklik afgeweer kon word. Relatief min - ongeveer 'n dosyn militiese manne en 'n handjievol Black Hawk -krygers - is dood in die sogenaamde Battle of Stillman 's Run. Hierdie eerste ontmoeting van die Black Hawk War vernietig enige hoop op vrede. Goewerneur Reynolds het gereageer deur nog 2 000 militante uit te roep. Ondanks sy verwondering oor hoe maklik 'n paar van sy krygers byna 10 keer soveel soldate weggery het, het Black Hawk besluit dat die orkes nie langs die Rots kon terugkeer nie, maar dat hulle noordwaarts moes gaan om die agtervolgers te vermy voordat hulle oor vrede onderhandel of weswaarts draai.
Die oorlog van 1812 en die Black Hawk -oorlog
Toe die oorlog van 1812 uitbreek, was die bevolking op die gebied minder as 5000 mense. Waarnemende territoriale goewerneur Atwater het ongeveer 200 mans by die burgermag ingeskryf. Hulle het deelgeneem aan General Hull se Kanadese veldtog en was betrokke by die poging om Sandwich te vang. Die veldtog was egter gedoem tot mislukking, en die indringermag is gevange geneem. Die militia van Michigan is vrygelaat en sodoende sy deelname aan hierdie oorlog beëindig.
Die Black Hawk -oorlog
In 1832 het die mans van Michigan weer die oproep tot wapens beantwoord. Hierdie keer was dit vir 'n Indiese oorlog-die Blackhawk-oorlog. Michigan speel slegs 'n klein rol in hierdie veldtog, maar roep en beveel om 'n militêre regiment te bedien wat die Eerste Regiment van Michigan Militia, die Detroit City Guards en 'n geselskap van berede vrywilligers (draakons) insluit.
Die troepe het egter nooit gevegte gesien nie. Blootstelling en die swaarkry van die optog na die Mississippirivier, tesame met die uitbreek van die Asiatiese cholera, het groot tol geëis. Siekte en enkele sterftes is aangemeld.
Die Black Hawk War was die laaste veldtog waaraan die Detroit City Guards deelgeneem het.
Voorgestelde artikel oor die Black Hawk -oorlog uit geskiedenisnetydskrifte
Die burgermagchirurg was doodsbang. Rondom hom flikker en dans die nag met snuitflitse, en die duisternis klink met 'n skrikwekkende oorlog en 'n skrik van skrik. Wanhopig kniel hy sy grootmaakperd, maar kan nie wegtrek van die donker, donker vorm wat styf teen sy berg hou nie. Hy leun vorentoe in die somberheid en steek sy swaard uit.
' Asseblief, meneer Indiër, ' pleit hy, ' ek gee oor. Aanvaar asseblief my swaard. '
Eers nadat sy gevangene versuim het om die swaard te vat, of glad nie te beweeg nie, het die versteekte dokter besef dat hy met 'n stomp praat, waaraan hy sy perd vasgemaak het. Die chirurg het die tou geknip en vlug waansinnig in die nag.
Vir 25 myl galop hy en honderde van sy milisiegenote deur kwaste en bome, mal van vrees, meer as 'n bietjie dronk, en seker dat elke bos en stomp 'n Sauk -vegter is met 'n tomahawk wat dors na die bloed van 'n witman. Min van hulle het ooit 'n Indiër gesien of op iets anders as skaduwees geskiet.
Hierdie milisie van Illinois is geskok deur 'n paar dosyn Sauk -krygers, wat net so verbaas was soos almal oor die paniekerige roete. Die milisiebeamptes was, met enkele uitsonderings, in die wa van die toevlugsoord, onder leiding van 'n kolonel met die naam Strode, wat veral tot dan toe opvallend was, veral vir 'n groot mond en 'n lugagtige lug.
So is die Slag van Old Man's Creek, ooit daarna om die onwettige naam van Stillman's Run te dra, gepas gedoop vir die algemene bevelvoerder van die skrikwekkende kabaal, kavallerie -majoor Isaiah Stillman. Die nederlaag was meer vernederend as ernstig: slegs 12 militante is dood, alhoewel baie meer vir altyd verlaat het. Die Sauk het drie dapper mense verloor, een wat 'n gevangene vermoor het toe die geveg begin het.
Later sou daar heelwat vrome spog en uitvind oor 'n dapper verdediging teen honderde Indiërs. Maar die milisie het geweet dit is geslaan, erg geslaan en amper doodgeskrik. In latere dae het die meeste mans nie veel gepraat oor die feit dat hulle by Stillman's Run was nie. Een offisier het vir die meeste van hulle in 'n brief aan sy vrou gesê: 'Ek sal jou een belofte maak, ek sal in die toekoms by jou bly, want dit is nie so gemaklik as 'n soldaat om te wees nie. '
Dit was inderdaad nie 't. Wat begin het as 'n wonderlike, dronk partytjie wat deur Indiërs vermoor is, het ernstig geword en, wat erger was, heeltemal gevaarlik. Maar die oorlog sou aangaan. Dit was middel Mei 1832, en die lente moes nog oor 'n fundamentele vraag besluit word. Sou die nasie Sauk en Fox toegelaat word om terug te keer na sy voorvaderlande naby Rock Island, oos van die Mississippi, of sou dit vir ewig beperk wees tot sy nuwe tuiste wes van die rivier, waarheen dit deur 'n skandalige verdrag verban is? onderteken in 1804?
Die Indiese ondertekenaars van die verdrag het geen gesag gehad om vir die hele stam te praat nie. Slegs een was 'n wettige hoofman, en selfs hy was 'n bekende alkoholis. Die Indiërs se vergoeding was jammer, een historikus noem dit 'n versameling nat kruideniersware en gewgaws. blykbaar vir die mees stompe. '
Selfs hierdie fiksiese verdrag het die Sauk en Fox die reg gegee om te jag en op hul ou grond te plant totdat die land ondersoek is en vir vestiging oopgemaak kan word. Maar hordes setlaars het vinnig op die grond gehurk, wat die verdrag onafdwingbaar gemaak het. Dit was te veel vir trotse mans om te verduur.
En so, in die lente van 1831, steek 'n groep Sauk die Mississippi oor en verhuis na die antieke stamgebiede rondom Rock Island. Hulle harte was daar, en so ook hul hoofdorp, 'n goed aangelegde stad met die naam Saukenuk. Die Indiese inval het 'n klein hoeveelheid bloedvergieting veroorsaak en die paniek het onophoudelik geraak, wat onmiddellik 'n beroep op die regering gedoen het om hulp.
Generaal -majoor Edmund Gaines, bevelvoerder van die Westelike Departement, het die 6de infanterie van die Verenigde State gestuur en 'n deel van die derde, en die goewerneur van Illinois gevra vir bystand by die milisie. Die oorlog is afgeweer toe nog 'n verdrag met die Sauk geslaan is, wat belowe het om nooit weer na die oostelike oewer van die Mississippi te gaan sonder die toestemming van die Amerikaanse president en die goewerneur van Illinois nie.
Binne vier maande was 'n Sauk -band egter weer oor die rivier, en daar word gesê dat hulle 'n paar dosyn Menominee -Indiane, hul oorerflike vyande, doodgemaak het. Die paniekbevange plakkers het weer 'n beroep op staatshulp gedoen. Dit was immers minder as 20 jaar sedert die grens gruwels van die oorlog van 1812, toe die meeste van die noordwestelike Indiërs by die Britte aangesluit het. Baie Indiërs onthou nog steeds daardie dae, die tye van oorwinning oor die Amerikaners. Een van hulle het vir almal gepraat: ek het nie 'n goeie eienskap in die karakter van die Amerikaners ontdek nie. Hulle het eerlike beloftes gemaak, maar dit nooit nagekom nie! Terwyl die Britte maar min gemaak het, maar ons kon altyd op hul woord staatmaak!
Die man wat hierdie woorde gespreek het, was nou 67, maar nog steeds 'n krag onder die Sauk. Hy was nie 'n groot opperhoof nie, maar 'n oorlogsleier, 'n generaal wat sy eerste man vermoor het toe hy 15 was. Hy was ook 'n volmaakte taktikus. Sy naam was Black Hawk.
Op 8 April 1832 het ongeveer 300 stamgaste van die 6de Infanterie per boot die Jefferson Barracks, St. Hulle het glad opwaarts beweeg in die ontluikende lente, onder bevel van struikelende brig. Genl Henry Atkinson, en arriveer op die 8ste op Rock Island.Daar het hulle gevind dat Black Hawk se band die British Band genoem het vir hul ewige trou aan hul ou vriende, met 'n paar plaaslike Sauk en 'n paar Kickapoo teen die Rock River. Daar word gesê dat daar 600 tot 800 goed-gewapende dappers is, waarvan meer as die helfte opgeneem is. En omdat hulle van plan was om hul ou lande weer te beset, het baie van hulle hul gesinne saamgebring.
Atkinson besluit verstandig dat hy kavallerie nodig het om 'n berede vyand te vang. Die gewone weermag het geen berede troepe gehad nie, omdat 'n kaasparingskongres nie geld daarvoor sou toewys nie. Infanteriste was goedkoper, en dollars was baie belangriker op Capitol Hill as militêre paraatheid. Enige berede mans sal van die plaaslike milisie moet kom, en Atkinson het die goewerneur van Illinois, John Reynolds, om hulp gevra.
Reynolds, 'n pompous bumpkin, het die kans aangegryp. Oor die algemeen ', soos een historikus dit netjies gestel het, was die geskiedenis goed vir die goewerneur deur hom glad nie te noem nie. van die offensief teen die Indiërs en#8211. Op grond van vroeë en ongedifferensieerde diens in die oorlog van 1812, het Reynolds homself die geskenk van die Old Ranger toegeken. Nou sou hy sy selfontwikkelde glans vererger deur persoonlik die milisie te lei om die heidene te kasty.
Militie was lankal die vloek van die gewone weermag. Alhoewel hulle soms goed baklei het. hulle het ook skandelik weggehardloop. 'Mad Anthony ' Wayne, wat iets van soldate weet, het gedink dat hy goed sou doen om twee sarsies uit die burgermag te kry voordat hulle van die slagveld vlug. Dit was nie so lank sedert die Bladensburg -wedrenne nie, daardie somber dag buite Washington, toe 'n hele leër van die burgermag voor 'n dun lyn Britse bajonette en die gejaag van uiters onakkurate Congreve -vuurpyle geklim het.
Die daaropvolgende oorlog sou niemand eer bring nie, behalwe miskien die Indiërs. 'N Kaptein van die burgermag met die naam Abraham Lincoln sou selde sy deelname noem, behalwe om kommentaar te lewer oor die grootte van die muskiete wat hom en sy manne aangeval het. Ander deelnemers, veral die offisiere van die gewone weermag, het die veldtog reguit genoem wat dit is.
'N Weefsel van foute wat jammerlik bestuur word, sê Zachary Taylor, wat bestem is vir welverdiende roem in die Mexikaanse oorlog en uiteindelik die Withuis. Een van sy junior offisiere, Albert Sidney Johnston, stem saam. 'N Saak van moegheid, vuilheid, en#8217 wat hy geskryf het, ' klein jaloesie, twis [en] verveling. '
Die milisie het in massas op Rock Island opgedaag, 'n paar duisend daarvan vroeg in Mei. Hierdie onbekende Illinois-manne was verheug oor die plaaslike bynaam van 'Suckers, ' ter nagedagtenis aan een van hul hoofvoedsel, die liefdelose vis met dieselfde naam. Die mans het kos, toerusting en wapens deur die regering voorsien, en hulle het ontsaglike hoeveelhede warm lug en whisky vervaardig, waarsonder geen beweging gepoog kon word nie.
Die Suckers spot met die gewone troepe wat hulle gesien het, deels omdat die stamgaste moes loop. Die milisie kon gerieflik ry en sy Indiese steengroef met veel groter gestuur najaag. Soos dit blyk, kan dit ook weghardloop van 'n geveg, wat dit gereeld moes doen. Militiese manne sal tydens die veldtog baie perde doodmaak en galop weg van gevaar, werklik of verbeel. Die meeste van hulle sou niks anders doodmaak nie.
Tog was die milisieërs luidrugtig en grootpraterig, uitsluitlik toegewy aan hul konstante metgesel John Barleycorn en sonder dissipline. Die enigste reaksie op die eerste bevel van Lincoln was die harde advies om hel toe te gaan! ' Blykbaar was die toekomstige president se ervaring nie ongewoon nie. 'N Gedeelte van hierdie chroniese ongedissiplineerdheid was grens -ornering, miskien die meeste, whisky. Een soldaat het geskryf van gehoorbeamptes wat op hul mans skree: 'Val in, mans – val in! Menere, sal u asseblief wegkom van die verdomde whiskyvat! '
Die stamgaste was op hul beurt nie tevrede met hul nuwe bondgenote nie. Hulle het hulle tereg as buffels beskou, ongedissiplineerd, lawaaierig en baie geneig om weg te hardloop. Die milisie het van hul kant die spot gedryf met die stamgaste en hulle genoem dat hulle 'n warm blaarslaai noem, en dat hulle saam met die dames tee geneem het en geelbeen-hoenders gesit het, en 'n oënskynlik pejoratiewe grenstermyn wat verloor iets in moderne vertaling.
Reynolds, die burgermag het amper onmiddellik sy kans gehad, en die gevolg was die absurde debakel by Stillman 's Run op 14 Mei. Die aand tevore het die Suckers besluit om hul voorraadwaens te laat vaar, en elke man het geneem wat hy nodig gehad het, en veral whisky. 'Almal het 'n drankie aangebied,' sê 'n deelnemer en die kolom loop in die rigting van Old Man's Creek. Teen sononder was die Sucker -horde redelik swaar geblok. '
Toe die aand begin afkom, word 'n handjievol indiërs wat voor is, opgemerk, en 'n skare milisies galop in die agtervolging. Hulle het drie gevangenes onderweg geneem en nog twee vlugtende Sauk doodgemaak. Hulle jaagtog is egter skielik geëindig, toe hulle kop-teen-kant in Black Hawk en 40 dapper hardloop, alles wat hy van die verspreide stam kon versamel. Hierdie 40 was kwaad en aggressief, glad nie waaraan die Suckers gewoond was nie, en die burgermag galop terug na hul kamp so vinnig as wat hulle gekom het.
Bedlam het gevolg. Die burgermag was slegs 30 dae lank aangewys, en toe die vierde week nader kom, kon hulle aan allerhande redes dink waarom hulle huis toe moes gaan. Sommige is eenvoudig verlate. Daar was geen einde aan die beskuldigings oor wie verantwoordelik was vir die skande van Stillman 's Run nie, en dit lyk asof die goewerneur die bietjie beheer wat hy gehad het, verloor het. Die stamgaste was so minagtend vir die burgermag dat Atkinson die Rockrivier tussen sy manne en die Suckers gesit het om botsings te vermy.
Atkinson het gedoen wat hy kon om die ekspedisie weer aan die gang te kry. Hy het 'n verkenningspartytjie gehou, gelei deur 'n skelm, hard drinkende seun van Alexander Hamilton, genaamd oom Billy. Voordat nog iets gedoen kon word, het die woord gekom van die slagting van 15 blanke setlaars op Indian Creek en die ontvoering van twee tienermeisies deur die plunderaars.
Skrikwekkende nuus oor ander moorde en brandwonde het massavlug langs die grens veroorsaak, met vlugtelinge wat in die hawens tot in Chicago gestroom het. Nie al die stropers was Sauk nie, daar was ook Winnebago, maar gerugte met 'n vlerke het geen onderskeid getref nie. By een nedersetting was twee skote wat op 'n trop wilde kalkoene geskiet is, genoeg om almal in die hele gebied in 'n wilde vlug te skuil vir skuiling in die plaaslike fort.
Intussen skree redenaars en koerante langs die grens om bloedige wraak. Einde Mei het 'n groot deel van die Sucker-burgermag ontbind, maar slegs 250 mans het die wettige beroepe van die Old Ranger gehoorsaam. Daar kom 'n nuwe heffing, maar niemand weet presies hoe groot dit sal wees nie. Mans was ontevrede oor die oorlog. Die Detroit Gratis pers bespot, daar is geen gevaar nie en daar is geen groter waarskynlikheid van 'n inval deur die party van Black Hawk as van die keiser van Rusia nie. '
'N Nuwe swerm milisie het egter gou bymekaargekom, maar dors na Indiese bloed en steel alles wat nie vasgespyker is nie. Hulle was georganiseer in drie brigades van ongeveer 1 000 man elk, nog steeds so hard, strydig, harddrinkend en ongedissiplineerd soos altyd.
Black Hawk, wat om die Koshkonongmeer kamp opgeslaan het, het van die nuwe weermag geleer en geweet dat hy nie kan wag totdat dit na hom kom soek nie. In die middel van Junie het hy na die aanval gegaan. Eers stuur hy klein partytjies op uitstappies weswaarts, 'n idee om sy vyande te oortuig dat hy in Iowa begin trek. Intussen het sy hoofmag rondom Koshkonong gebly om die gesinne te onderhou.
Die stropers het voorraad gesteel en op afgesonderde partye van blankes toegeslaan, en 'n spoor van verminkte, verminkte lyke en ontsaglike terreur gelaat. Die wit agtervolgers het wel 'n klein sukses behaal op 'n plek met die naam Pecatonica Creek. Dit was nie veel van 'n geveg nie: 20-talige milisie het 11 Kickapoo aangevat en daarin geslaag om hulle uit te roei terwyl hulle drie van hul eie verloor het.
Die grens het mal geword van vreugde. 'N Oseaan van hiperbool het die klein skermutseling verhef tot iets wat die Slag van Waterloo nader, en die leier van die milisie is voorgestel as kandidaat vir goewerneur. Die annale van grensoorlogvoering, en een 8217 het 'n skrywer gekraai, en 'n gelykenis aan hierdie stryd. ' Soveel was waar: nog nooit op die gebied van grenskonflik was daar soveel oor so min gesê nie.
Die Slag om die Pecatonica het eintlik niks gedoen om die eindelose aanvalle van Black Hawk se oorlogspartye te keer nie, en die meeste van die setlaars was verskrik, ongeorganiseerd en onbeskaamd. Die beleërde fort by Apple-rivier is slegs gered deur die inspannings van 'n taai, tabak-kouende vrou, met die gepaste naam Armstrong. Hierdie onheilspellende Fury het die verskrikte vlugtelinge in die fort met tong geslaan en die manlike verdedigers in aksie geboelie, een man uit sy skuilplek in 'n vat gesleep en hom na 'n skuiwergat gedruk.
Maar nou was daar te veel stamgemeentes en burgermag, en Black Hawk se tyd was besig om op te raak. Geleidelik beweeg die wit juggernaut vorentoe en stoot die Rock River verby die Koshonong -meer. Black Hawk se band, met sy vroue en kinders, het teruggeval. Dit was nie maklik vir agtervolgers of agtervolg nie. Die jaagtog het voortgegaan deur 'n verskriklike gebied wat die ' bewinglande genoem word, en 'n doolhof van moeras en moeras en kol, met 'n heup diep in stink water.
Middel Julie het die blankes desperaat gebrek gehad, en die swaar strewe het gestop, sonder sigbare sukses. 'N Aantal militante is huis toe gestuur, ongetwyfeld om Atkinson se verligting, en die goewerneur het die kans aangegryp om saam met hulle huis toe te gaan, en almal hardop verseker dat Black Hawk klaar is. Onder die wat opgetel is, was Abraham Lincoln, op pad huis toe na oneindig groter dinge.
As Atkinson die eer sou kry om hierdie oorlog te wen, sou hy vinnig moes beweeg. President Andrew Jackson, nooit 'n geduldige man nie, was al moeg vir die ystyd van die veldtog en het iemand gestuur wat hy weet iets daaraan sou doen. Generaal Winfield Scott, 'n slim bestuurder wat bestem was vir heerlikheid in die komende oorlog teen Mexiko, is weswaarts gestuur om bevel te neem.
Atkinson trek sy verminderde krag bymekaar en ry agter Black Hawk aan, wat duidelik terugstap na die Mississippi. Dit was 'n ellendige optog wat deur meer van die bewende lande getrek het, geteister deur strome reën, afgeblaasde tente en 'n stormloop wat baie militante te voet gelaat het. Op 20 Julie het die voorste elemente van die kolom Black Hawk 's se spoor gesny. Die uitwerking op Atkinson se moeë weermag was elektries. Die moreel het opgestaan ​​en die manne het hard aangegaan, op rou spek en nat mieliemeel, terwyl hulle op die grond onder die gietende reën slaap.
Dit was die begin van die einde. Die band van Black Hawk 's was reeds in 'n vreeslike toestand, wat tot wortel en boomboom geëet het om aan die lewe te bly, en die lyke van ou mense wat van honger dood is, agtergelaat het. Die milisie het nou vinniger toegemaak toe hulle uit die moerasse uitbreek na 'n oop land, naby Madison, Wis.
Net toe dit lyk asof die oorlog verby is, draai Black Hawk sy agtervolgers toe op 'n plek met die naam Wisconsin Heights. Hy was nie in die getal nie, maar hy het weer en weer geslinger met 'n muskietvuur, terwyl die blankes buite balans was en op die verdediging was toe die slagoffers van die burgermag opgeduik het. Uiteindelik, toe die nag begin val, bestuur die Suckers 'n bajonetvlug na die hoë grond en die kloof waaruit die Indiërs 'n brandende vuur kom. Die aanval het leë lug getref en Black Hawk was weg.
Die blankes het nietemin hulself gelukgewens. Ons mans het stewig gestaan, en#8217 een het trots geskryf, onbewus daarvan dat ' vasstaan ​​' presies was wat Black Hawk wou hê dat die weermag moes doen. Terwyl hulle stewig staan, het hy sy hele groep per kano oor die Wisconsin gehaal en slegs ses dappers verloor. Hy het ongeveer 50 Sauk beveel en kon amper nie opstaan ​​nie weens honger. '
Nou was dit 'n wedloop. Sommige van die uitgeputte band van Black Hawk ' het in Wisconsin gehou. Ander is op pad na die samevloeiing van die Bad Axe -rivier en die Mississippi, noord van Prairie du Chien. Daar het die Mississippi in stelle en eilande ingebreek, en dit is moontlik om na die weste oor te steek. Black Hawk kon nie weet dat 'n deurdagte gewone offisier reeds in die mond van die Wisconsin geanker was met 'n platboot, beman deur 25 gereelde en 'n kanon van ses pond.
Die agtervolgers stoot al hoe nader aan die Sauk -band, deur 'n baanlose moeras, matte ondergroei en moeilike heuwels. Nou, die voorste Sucker -eenhede het geweet hulle is naby: die lug is gevul met sirkelende buzzards en die pad was besaai met Indiese lyke. 'N Paar is met wonde gemerk, maar die meeste van hulle is dood aan uitputting en hongersnood.
Dit was nou verby, maar vir die moord. By die mond van Wisconsin is een band Sauk koud gestop deur die moorddadige kortafstand-druiweskoot van die platboot. Die oorlewendes versprei na die oewers van die rivier. Hulle sou die volgende paar dae ellendig omkom, opgejaag en vermoor word deur bande Menominee onder leiding van Alexander Hamilton se armoedige seun.
Oorkant die breë Mississippi het groepe van Sioux gewag, gewaarsku dat die gehate Sauk sou probeer oorsteek. En stroomop, toe die ellendige oorlewendes van Black Hawk die mond van die Bad Axe bereik, het blase uit 'n houer uit die stoomboot gekom Kryger deur hulle gesny en hulle van die strand af teruggedryf. Die oorblywende Sauk is tussen die groot rivier en Atkinson se mag omring, in getal 4-tot-1.
Die hele lelike affêre het op 2 Augustus geëindig, soos Black Hawk geweet het dit moet. Atkinson se mans het hul pakke laat sak, bajonette vasgemaak en na die oewer van die Mississippi gedruk, gereelde in die middel, militia aan weerskante. Daar was miskien 1 100 van hulle wat in toue rondtrek, muskiete en toerusting oor hul koppe hou terwyl hulle deur poele stilstaande water waai. Hulle druk versigtig in die dik oggendmis langs die rivier.
Black Hawk se krygers het uit 'n enkele vlug geklim, en toe sluit die blanke leër. Hulle het slegs 27 slagoffers opgedoen, en slegs vyf van hierdie dooies en Black Hawk se band is eenvoudig vernietig. Minstens 150 lyke is gevind, waaronder baie vroue en kinders. Baie het geval of in die rivier gespring, en die Mississippi het hulle vir ewig geneem. Die paar wat ontsnap het, is opgejaag deur die wraakgierige Sioux en Winnebago, en selfs 'n bietjie Sauk.
'N Paar vlugtelinge het die water en die eilande ingevaar in 'n ydele poging om oor die rivier te ontsnap. Vuur uit die Kryger het baie hiervan met druiweskiet en muskiet doodgemaak en selfs sommige van die oorlewendes met haar spaanwiel vermorsel terwyl hulle in vlak water wou wegkruip. 'N Paar militiese manne wat deur whisky versterk is, dring deur na die eilande, en meer ellendige vlugtelinge is daar dood.
'N Paar mense van Black Hawk en#8217 het ontsnap, teen alle kanse. Baie squaws het probeer swem, sommige het klein kinders op hul rug gedra. 'N Paar het dit reggekry. Die meeste het onder 'n hael spierweefsel gesink, of hulle is deur die rivier geneem terwyl hulle sterkte afgeneem het. Een ma swem deur die groot rivier met haar klein baba deur die nek van die kind in haar tande vas te hou. Sy sou oorleef en so ook die kind, wat 'n opperhoof geword het, nog ooit 'n skelm nek gebel het. '
Miskien het 115 van die Black Hawk -groep as gevangenes gebly, byna almal vroue en kinders. Dit was verby, en daar was baie feesvieringe en whiskydrink en spog oor die jammerlike skubbe en buit wat alles oor was van die British Band.
As die geveg verby was, was die sterwende nie. Cholera het met die oorblyfsels van Scott 's se krag in die rivier afgedwaal en genadeloos op Sucker en gereeld geslaan. Ses en vyftig mans was binne 'n week dood, en baie ander het ontsnap en die epidemie verder versprei. Sy afskuwelike rictus en braking sou slagoffers eis vir die res van daardie jaar en die volgende jaar, en versprei tot by die rivier na New Orleans, waar dit 500 per dag op sy hoogte sou doodmaak.
Maar ten minste sou daar vrede wees, hoe skandelik ook al. 'N Nuwe verdrag is deur die oorwinnaars bepaal. Volgens sy voorwaardes sou die Sauk die oostelike oewer van die Mississippi vir ewig verlaat en ook 'n strook van 50 myl op die westelike oewer prysgee. Daar sou 'n groot bedrag aan die stam betaal word, wat op ongeveer $ 4 per Sauk per jaar uitgewerk het, natuurlik, natuurlik, vir verskeie bedrae wat handelaars en agente verskuldig was.
Black Hawk was nie onder die gevangenes nie, en sy lyk is ook nie onder die dooies gevind nie. Hy het voor die geveg vertrek, oud en moeg en siek van hart. Dit is nie duidelik of hy die oorlog laat vaar het of 'n deel van die Atkinson -troepe probeer weglei het nie. Sy mense het hom in elk geval nie die skuld gegee vir sy afwesigheid nie. Hy het hulle goed gelei. Die lang optog was verby. Black Hawk het verloor.
Hierdie artikel is geskryf deur Robert B. Smith en oorspronklik gepubliseer in die Februarie 1998 -uitgawe van Militêre geskiedenis tydskrif.