Omheinings het groot effekte op die land en die natuurlewe regoor die wêreld wat selde gemeet word - nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Alex McInturff et al
Australië se dingo-heinings, gebou om vee teen wildehonde te beskerm, strek duisende kilometers. Die Dog Fence loop 9600 km (5965 myl). Marian Deschain / Wikimedia, CC BY-SA
Wat is die algemeenste vorm van menslike infrastruktuur ter wêreld? Dit kan wel die heining wees. Onlangse ramings dui daarop dat die totale lengte van alle omheinings regoor die wêreld is 10 keer groter as die totale lengte van paaie. As die heinings van ons planeet tot die einde gerek word, sal hulle waarskynlik die afstand van die aarde na die son verskeie kere oorbrug.
Op elke vasteland, van stede tot landelike gebiede en van antieke om moderne mense het soms heinings gebou. Maar ons weet byna niks oor die ekologiese effekte daarvan nie. Grensheinings kom gereeld in die nuus, maar ander heinings is so alomteenwoordig dat dit in die landskap verdwyn en eerder as 'n onderwerp word.
in 'n onlangs gepubliseerde studie, het ons span probeer om hierdie situasie te verander deur 'n stel bevindings, raamwerke en vrae aan te bied wat die basis kan vorm van 'n nuwe dissipline: heiningekologie. Deur studies saam te stel uit ekosisteme regoor die wêreld, toon ons navorsing dat heinings 'n komplekse verskeidenheid ekologiese effekte oplewer.
Sommige van hulle beïnvloed kleinskaalse prosesse soos die bou van spinnerakke. Ander het baie breër effekte, soos bespoedig die ineenstorting van die Mara-ekosisteem in Kenia. Ons bevindinge onthul 'n wêreld wat heeltemal gereorganiseer is deur 'n vinnig groeiende traliewerk van heinings.
Natuurbewaarders en wetenskaplikes het kommer uitgespreek oor die ekologiese gevolge van die grensmuur tussen Amerika en Mexiko, waarvan die meeste in wese 'n heining is.
As heinings vir ekoloë vreemd is om te bestudeer, dink daaraan dat tot onlangs toe nog niemand veel gedink het oor hoe die paaie die plekke rondom hulle beïnvloed nie. Toe, in 'n uitbarsting van navorsing in die negentigerjare, het wetenskaplikes getoon dat paaie - wat ook al eeue lank deel uitmaak van die menslike beskawing - smal voetspore gehad het, maar geweldige omgewingseffekte gehad het.
Paaie kan byvoorbeeld habitatte vernietig of fragmenteer waarop wilde spesies staatmaak om te oorleef. Hulle kan ook bevorder lug- en waterbesoedeling en voertuigbotsings met wild. Hierdie werk het 'n nuwe wetenskaplike dissipline, padekologie, wat unieke insigte bied in die verbysterende omvang van die mensdom.
Ons navorsingspan het belanggestel in heinings deur diere dop te hou. In Kalifornië, Kenia, China en Mongolië het ons almal diere waargeneem wat hulle vreemd rondom heinings gedra - gaselle wat lang ompaaie neem rondom hulle, of roofdiere wat "snelweë" langs heininglyne volg.
Ons het 'n groot hoeveelheid akademiese literatuur nagegaan op soek na verduidelikings. Daar was baie studies oor individuele spesies, maar elkeen het net 'n bietjie op sigself vertel. Navorsing het nog nie die punte tussen baie uiteenlopende bevindings verbind nie. Deur al hierdie studies aan mekaar te koppel, het ons belangrike nuwe ontdekkings oor ons omheinde wêreld ontdek.
Vroeë advertensie vir doringdraadheinings, 1880-1889. Die koms van doringdraad het die boerdery en grondgebruik in die Amerikaanse Weste dramaties verander deur die oopreeksstelsel te beëindig. Kansas Historiese Vereniging, CC BY-ND
Herbou van ekosisteme
Die opvallendste patroon wat ons gevind het, was miskien dat heinings selde ondubbelsinnig goed of sleg is vir 'n ekosisteem. In plaas daarvan het hulle 'n magdom ekologiese effekte wat wenners en verloorders oplewer, wat die reëls van die ekosisteme waar dit voorkom, bepaal.
Selfs 'goeie' heinings wat ontwerp is om die bedreigde spesies te beskerm of om sensitiewe habitatte te herstel, kan nog steeds ekosisteme versplinter en isoleer. Omheinings wat in Botswana gebou is om siekteoordrag tussen wild en vee te voorkom, is byvoorbeeld opgehou om wildebeeste in hul spore te trek, wat spookagtige beelde lewer van beseerde en dooie diere wat langs fencelines gestrooi is.
Om 'n gebied te sluit om een ​​spesie te beskerm, mag ander beseer of doodmaak, of skep toegangspaaie vir indringerspesies.
Een bevinding wat volgens ons van kritieke belang is, is dat heinings gewoonlik vir elke wenner meerdere verloorders lewer. As gevolg hiervan kan hulle ekologiese 'niemandslande' skep waar slegs spesies en ekosisteme met 'n nou verskeidenheid eienskappe kan oorleef en gedy.
Streke en vastelande verander
Voorbeelde van regoor die wêreld demonstreer die kragtige en dikwels onbedoelde gevolge van heinings. Die grensmuur tussen Amerika en Mexiko - waarvan die meeste by ons definisie van 'n heining pas - is geneties geïsoleerde populasies van groot soogdiere soos groothoringsskape, wat lei tot afname in populasies en genetiese isolasie. Dit het selfs verrassende uitwerking op voëls gehad, soos ysteragtige pygmeeuile, wat laag op die grond vlieg.
Australië se dingo-heinings, gebou om vee te beskerm teen die ikoniese hoektande van die land, is een van die langste mensgemaakte strukture ter wêreld en strek elk duisende kilometers. Hierdie heinings het begin met ekologiese kettingreaksies wat trofiese kaskades genoem word 'n hele kontinent se ekologie beïnvloed.
Die afwesigheid van dingoes, 'n top roofdier, aan die een kant van die heining, beteken dat populasies van prooi spesies soos kangaroes kan ontplof, wat kategoriese verskuiwings in die samestelling van plante kan veroorsaak en selfs die grond se voedingstowwe kan uitput. Aan weerskante van die heining is daar nou twee verskillende "ekologiese heelalle. "
Ons oorsig toon dat heinings ekosisteme op elke skaal beïnvloed, wat lei tot kaskades van verandering wat in die ergste gevalle kan uitloop op wat sommige bewaringsbioloë beskryf het as totaal "ekologiese ineenstorting. " Maar hierdie gevaar word dikwels misgekyk.
Die skrywers het 'n konserwatiewe datastel van potensiële heininglyne oor die hele Amerikaanse weste saamgestel. Hulle het die naaste afstand tot enige gegewe heining bereken as minder as 31 kilometer, met 'n gemiddelde van ongeveer 50 kilometer. McInturff et al ,. 2020, CC BY-ND
Om hierdie punt te demonstreer, het ons die Westelike VSA van naderby bekyk, wat bekend is vir groot oop ruimtes, maar ook die tuisland van doringdraadheinings. Ons ontleding toon dat groot gebiede deur navorsers beskou word as relatief ongetrap deur die menslike voetspoor word stilweg in digte netwerke van heinings verstrengel.
Doen minder skade
Heinings is duidelik hier om te bly. Aangesien heiningekologie tot 'n vakgebied ontwikkel, moet die praktisyns die komplekse rolle wat heinings speel in die sosiale, ekonomiese en politieke stelsels van die mens oorweeg. Daar is egter nog steeds genoeg bewyse om aksies te identifiseer wat die skadelike gevolge daarvan kan verminder.
Daar is baie maniere om die ontwerp en konstruksie van die heining te verander sonder om hul funksies te beïnvloed. Byvoorbeeld, in Wyoming en Montana, het federale grondbestuurders met wildvriendelike ontwerpe geëksperimenteer wat soorte wildsbokke deur heinings laat beweeg met minder hindernisse en beserings. Hierdie soort aanpassing toon groot belofte vir wildlewe en kan wyer ekologiese voordele inhou.
Ongelooflike nie-COVID19-inhoud vir u vandag: honderde pronghorn (ook al snelbokkies!) Wat deur Natrona County, Wyoming, migreer op soek na 'n gasvrye winterreeks. Die beste voorbeeld van die feit dat wildheining so belangrik is. #FenceEcologyhttps://t.co/5TbaFi0173
- Ben Goldfarb (@ben_a_goldfarb) Maart 18, 2020
'N Ander opsie is om heinings langs natuurlike ekologiese grense, soos waterlope of topografiese kenmerke, in lyn te bring. Hierdie benadering kan help om die gevolge daarvan teen lae koste op ekosisteme te beperk. En grondagentskappe of organisasies sonder winsoogmerk kan aansporings bied vir grondeienaars om heinings te verwyder wat verlate is en wat nie meer 'n doel dien nie.
Nietemin, sodra 'n heining gebou is, is die gevolge daarvan langdurig. Selfs na verwydering, "spookheinings"Kan voortleef, en soorte gaan voort optree asof 'n heining vir generasies nog aanwesig was.
Omdat ons dit weet, glo ons dat beleidmakers en grondeienaars in die eerste plek versigtiger moet wees om heinings aan te bring. In plaas daarvan om slegs 'n heining se korttermyndoel en die landskap daar naby in ag te neem, wil ons graag sien dat mense 'n nuwe heining sien as nog 'n permanente skakel in 'n ketting wat die planeet baie keer omring.
Alex McInturff, nadoktorale navorser, Universiteit van Kalifornië Santa Barbara; Christine Wilkinson, Ph.D. Kandidaat in Omgewingswetenskap, -beleid en -bestuur, Universiteit van Kalifornië, Berkeley, en Wenjing Xu, PhD-kandidaat in Omgewingswetenskap, -beleid en -bestuur, Universiteit van Kalifornië, Berkeley