Sedert sy vroegste wortels in die werke van die Britse empiriste, was die positiviste verbind tot die basiese stellings van die empirisme, nl. dat alle menslike kennis gebaseer is op die menslike ervaring, d.w.s. op empiries waarneembare indrukke ("impressions") en dat alle stellings wat die mens maak, uiteindelik getoets moet word in hoe 'n mate dit ooreenstem met empiriese ervaring. Kolakowski (1972) noem dit die reël van fenomenalisme: "Ons is slegs daarop geregtig om dit wat werklik in ervaring uitgedruk word, neer te skryf'".
Dit is hierdie beheptheid of selfs obsessie met die empiries voor-die-hand-liggende, wat verder daartoe lei dat positiviste deur die eeue 'n fundamentele afkeur het in die metafisika. In die metafisika waag die mens verby die ooglopende, die waarneembare, en maak riskante uitsprake oor sg. dieperliggende essensies en entiteite.