Sal Ek nie soos hierdie pottebakker met julle kan maak nie, o huis van Israel? spreek die HERE. Daar gekom, sien ek dat ek dubbeld soveel wind gegee het as wat ek moes, en die koeel het hom in die nek getref, en sy slag-aar uitgehaal, ipv. agter die blad. Ver in die wêreld – dis ons dese en ons gene – altyd ‘n oopmaakverlede en ‘n oopgaantoekoms wat veel verder strek as ons eie toegaan – word ‘n eerste kleindogter (Juffroutjie Naamloos) vir Marlise gebore… En tegelykertyd, nog verder, en in volle medewete en sonder dat die een van die ander weet, ‘n kleinseun vir Louis. ‘n Rabbyntjie. Wat hom tref, is die onmiskenbare homo-erotiese toonaard van die gedig, ‘n vriendskap van die hart én die verstand, “a relationship which I had not yet known for myself, but all of which, with the uncanny emotional presence of adolescence, I knew would be mine, soon. (…) The poem is essentially a lullaby, and it is partly the caressing, gently rocking rhythm that makes it so affecting; it is instinct with tenderness, care, boundless benevolence.”