1968 Presidensiële verkiesings - Geskiedenis Podcasts - 2021
1968 Presidensiële verkiesings - Geskiedenis
1968 Verkiesings Humphrey vs Nixon
Richard Nixon betree die Republikeinse byeenkoms as die voorloper. Hy het die benoeming op die eerste stembrief gewen. In sy aanvaardingstoespraak het hy gesê: "Wanneer die sterkste nasie ter wêreld vir vier jaar vasgebind kan word in 'n oorlog in Viëtnam sonder einde, wanneer die rykste nasie ter wêreld nie sy ekonomie kan bestuur nie, wanneer die nasie met die Die grootste tradisie van die oppergesag van die reg word geteister deur ongekende rassegeweld, as die president van die Verenigde State nie na die buiteland kan reis nie, of na 'n groot stad tuis nie, dan is dit tyd vir nuwe leierskap vir die Verenigde State. "
Die Demokrate het 'n uitmergelende primêre veldtog deurgemaak. Eugene McCarthy, 'n vroeë teenstander van die oorlog in Viëtnam, het president Johnson in die New Hampshire -primêre byna ontstel. Dit het Johnson oortuig om nie herkiesbaar te wees nie. Op daardie stadium het vise -president Humphrey sy kandidatuur vir die benoeming aangekondig. 'N Primêre stryd het gevolg, met Robert Kennedy wat die leiding geneem het tot sy sluipmoord. Met Kennedy weg, kon Humphrey die benoeming vasmaak. Hy is op die eerste stembrief op 'n onstuimige byeenkoms in Chicago genomineer. Die oproer en die polisie se optrede buite die konferensiesaal het die nuusdekking oorheers en die Humphrey -veldtog nie goed begin nie.
Nixon het die veldtog begin as die voorloper, met 'n duidelike voorsprong. Hy het hom beywer vir toenemende misdaad en beweer dat hy 'wet en orde' sal herstel. Nixon het ook 'n suidelike beleid ingestel. Hy het voordeel getrek uit die gegriefdheid van die suidelike kiesers oor wetgewing oor burgerregte wat deur die Johnson -administrasie goedgekeur is, en as gevolg hiervan het hy suksesvol ondersteuning gekry van die sterk demokratiese suide. Teen die einde van die veldtog, namate Humphrey meer kritiek op Johnson se hantering van die oorlog raak, het die voorsprong verklein. Dit het egter nie genoeg geraak om 'n oorwinning van Nixon te stuit nie
1968 Amerikaanse presidentsverkiesing (Dewey 1948)
Die 1968 Amerikaanse presidentsverkiesing was die 46ste vierjaarlikse presidentsverkiesing. Dit is gehou op Dinsdag 5 November 1968. Die Republikeinse genomineerde, voormalige vise -president Richard Nixon, het die Demokratiese genomineerde, die huidige vise -president Lyndon B. Johnson, verslaan.
Die huidige vise-president van die Demokratiese Verenigde State, Lyndon B. Johnson, was die vroeë voorloper vir die benoeming van sy party en het die benoeming gewen tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1968. Nixon betree die 1968 Republikeinse voorverkiesings as die voorloper, en hy verslaan Nelson Rockefeller, Ronald Reagan en ander kandidate tydens die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1968 om die nominasie van sy party te wen. Goewerneur George Wallace van Alabama hardloop op die Amerikaanse Onafhanklike Party -kaartjie, beywer hom vir rasseskeiding en vind sukses in suidelike state.
Die verkiesingsjaar was onstuimig, dit word gekenmerk deur die sluipmoord op die burgerregtebewegingsleier, Martin Luther King Jr., op 4 April 1968 in Memphis, Tennessee, die daaropvolgende oproer van die koninklike moord in die land en wydverspreide verset teen die Viëtnam -oorlog op universiteitskampusse. Nixon het 'n veldtog uitgevoer wat beloof het om wet en orde in die stede van die land te herstel en nuwe leierskap in die Viëtnam -oorlog te bied. 'N Jaar later sou hy die term' stille meerderheid 'gewild maak om diegene wat hy as sy teikenkiesers beskou, te beskryf. Hy het ook 'n 'Suidelike strategie' gevolg om konserwatiewe Suid -wit kiesers te wen wat tradisioneel die Demokratiese Party ondersteun het. Johnson het belowe om die oorlog teen armoede voort te sit en die burgerregtebeweging te ondersteun.
Nixon het 'n veelheid van die gewilde stemme met 'n smal marge gewen, met 43,4% van die stemme (6% minder as wat hy in die 1960 -verkiesing gekry het wat hy verloor het), maar het met 'n groot marge in die kieskollege gewen en die meeste state na buite gedra van die noordooste. Wallace het vyf state in die diep suide gewen en goed gevaar in sommige industriële distrikte in die etniese enklawe, hy is die mees onlangse derdepartykandidaat om 'n staat te wen. Nixon se oorwinning was die begin van 'n tydperk wat nog steeds opeenvolgende republikeinse oorwinnings in die presidentsverkiesing was.
Hierdie akademiese jaar het ek beheer geneem oor die onderrig van die AQA-module 'The American Dream: Reality & Illusion ' na die tweede jaar A-klas op universiteit, en sedert ons teruggekeer het van die Kersvakansie, het ons oorgegaan na 'n handelsmerk nuwe president: Richard Nixon. Onlangs het ons die presidentsverkiesing van 1968 behandel, waarin die Demokrate verwyder is en die Republikeine onder Nixon teruggekeer het. Die verkiesing self is interessant en vreemd, veral as ons in ag neem dat die verskil in die algemene stem tussen die Republikein Nixon en die demokraat Humphrey ongelooflik klein was. Ek het dus tot die gevolgtrekking gekom dat daar genoeg intrige en belangstelling was om 'n tyd daaraan te dink om in 'n berig daaroor na te dink.
Aan die begin van 1968 was die sittende president Lyndon Johnson (LBJ), wat sedert die sluipmoord op Kennedy in November 1963 in die Withuis was. Aanvanklik was Johnson baie gewild en kon hy op die golf van goeie gevoel ry die sogenaamde "Kennedy Legacy " om 'n groot verkiesingsoorwinning in 1964 te behaal. Verder het LBJ groot planne vir die toekoms ingepak in sy visie van die "Great Society ": hervorming van gesondheidsorg en behuising, beskerming van die omgewing, sowel as die klem op die poging om die burgerregte -kwessies op te los. Daar was 'n element van sukses met hierdie beleide, veral met die Wet op Burgerregte van 1964 en die Wet op Stemreg van 1965. Die "Great Society " het egter ontspoor as gevolg van die groot aandag wat aan die eskalasie van die Viëtnam -oorlog gegee is. Alhoewel hierdie toenemende betrokkenheid in Suidoos-Asië nie 'n hoofdoel van LBJ was nie, het duisende derduisende Amerikaanse troepe jaar na jaar Suid-Viëtnam binnegedring sonder die ware hoop om te slaag. Amerika kon egter nie sien onttrek nie; dit was die vrees vir kommunisme wat voordeel trek uit hul onttrekking, dit was die tyd van die "Domino -teorie " en een land wat tot die kommunisme val, kan daartoe lei dat ander ook val.
Teen die verkiesingsjaar van 1968 was die nalatenskap van LBJ giftig: hy word beskou as 'n baba-moordenaar en die Demokrate begin breek. Aanvanklik was Johnson van plan om die verkiesing van 1968 te beveg, maar sy ongewildheid is in 'n vroeë voorverkiesing onthul. By aftrede is die veld oopgemaak vir ander, maar elkeen het sy eie idee oor die rigting van die party en Amerika. Die gewilde kandidaat Bobby Kennedy – is vermoor nadat hy die primêre in Kalifornië gewen het, en die ander opsies kon nie hoop om die aanvanklike belofte van Kennedy na te kom nie. Die party het uiteindelik die vise-president van LBJ ' Hubert Humphrey – benoem, wat meer of meer dieselfde beloof het as die ou administrasie (byvoorbeeld, Humphrey behou die steun om die Viëtnamese oorlog voort te sit). Nie alle partye het egter agter hierdie benoeming gekom nie; die suidelike "Dixiecrats " voel steeds verraai deur die Burgerregtewet van 1964. Hierdie suidelike demokrate wou hul identiteit in die suide herbevestig, met segregasie nog steeds beskou as 'n haalbare doel. Daarom het hulle die idee om Humphrey te ondersteun, verwerp en in plaas daarvan saamgedrom agter George Wallace, wat as 'n derde kandidaat gestaan ​​het. Dit dui daarop dat die stem van die Demokrate verdeel sou word.
Genomineerde demokraat: Hubert Humphrey
Verder was daar ander probleme binne die Demokratiese party, soos onthul in die byeenkoms in 1968 in Chicago. Jeugbetogers onder die leiding van die Yippie -beweging het 'n oproep gemaak om die byeenkoms by te woon om die onreg wat deur die LBJ -administrasie gepleeg is, uit te lig. Die Yippies en 'n interessante groep: hulle was nie so verenig soos die Students for a Democratic Society nie, hulle was 'n los klomp anargiste, kunstenaars en samelewings. Hulle manifes het 'n ope uitnodiging gevra om Chicago tydens die byeenkoms vir 'n internasionale fees van jeugmusiek en teater ' te beset. Dit het ook gesê:
Kom almal rebelle, jeuggeeste, rotsminsters, waarheidsoekers, poufreaks, digters, versperringspringers, dansers, liefhebbers en kunstenaars, "lui die manifes. 'Dit is die laaste week in Augustus en die NASIONALE DOODPARTY kom bymekaar om Johnson te seën. Ons is daar! Ons dans 500 000 van ons in die strate, kloppend met versterkers en harmonie en#8230 vier die geboorte van GRATIS AMERIKA in ons eie tyd. '
Yippies in aksie en#8211 wat daarop dui dat 'n vark 'n beter kandidaat sou wees
Die burgemeester van Chicago en die demokraat Richard Daley was vasbeslote om te keer dat die betogings plaasvind. Sy dramatiese reaksie om duisende polisie- en nasionale wagte in te roep, het egter daartoe gelei dat sommige lede van die Demokrate hul optrede met die Gestapo (soos die senator Abraham Ribicoff) vergelyk het. Die betogings en die wrede reaksies is deur die TV -kameras vasgevang, met die betogers wat skree dat die hele wêreld kyk. '
Dit alles toon duidelik aan dat die Demokrate in 1968 in 'n warboel was: hulle was verdeeld en het onder mekaar gestry, wat 'n sterker platform vir Nixon en die Republikeine gebied het. Nixon het homself uitgebeeld as 'n veilige paar ervare hande, en uiteindelik het hy die verkiesing gewen. Die onderstaande grafiek beklemtoon dat hoewel die gewilde stemming naby was, Nixon die state gedra het. Verder het die betrokkenheid van George Wallace die stem van die Demokrate verdeel, wat beteken dat die Republikeine hul eerste presidentsverkiesing sedert 1956 gewen het.
Die verkiesing van 1968 word soms gebruik om 'n debat te lewer oor wat die grootste faktor was: het Nixon dit gewen, of liewer het die Demokrate dit verloor? Dit is 'n interessante debat, en dit vind ooreenkomste met ander verkiesings in die 20ste eeu, veral die Britse algemene verkiesing van 1945 toe premier Churchill – die oorlogsheld – verloor het tydens die oorwinning van die Arbeidersparty. Churchill het negatiewe veldtogte gebruik en probeer om die Britse bevolking bang te maak deur aan te dui dat die Labour -party by die kommuniste geaffilieer was, terwyl Attlee's Labor 'n positiewe boodskap ontvang het deur die Britse publiek 'n nasionale gesondheidsdiens aan te bied. Net so in 1968 het die Humphrey -veldtog twyfel laat ontstaan ​​oor die vermoë van Nixon om te regeer, terwyl Nixon veldtoggeld gebruik het om met die media te gesels en te wys dat hy omgee vir die jeug en dat hy vooruitgang wil hê. Die positiewe benadering het gewen op die dag dat dit 'n argument is wat Hugh Brogan in sy studie van die Amerikaanse geskiedenis gebruik het. Hy voer aan dat die Amerikaanse publiek nie wil weet hoe hulle dit kan bevat nie, of oor die beperking van hul vermoëns nie, maar dat hulle eerder wil vertel dat die toekoms sterk is en beloof is. Miskien kan 'n nadere studie van Amerikaanse verkiesings uit die geskiedenis bewys lewer om hierdie teorie te bevestig. Die verkiesing in 1968 lewer beslis bewys om dit te ondersteun. In elk geval, die gebeure van hierdie jaar is vrugbaar vir die bestudering van geskiedenis, beide vir die vermaaklikheids- en opvoedingswaardes daarvan.
Senator Eugene McCarthy het die jeug saamgevoeg
Eugene McCarthy was geleerd en het in sy jeug maande in 'n klooster deurgebring terwyl hy ernstig oorweeg het om 'n Katolieke priester te word. Nadat hy 'n dekade lank onderwys aan hoërskole en kolleges in Minnesota bestee het, is hy in 1948 verkies tot die Huis van Verteenwoordigers.
In die kongres was McCarthy 'n pro-arbeidsliberaal. In 1958 het hy as kandidaat vir die senaat deelgeneem. Terwyl hy in die Kennedy- en Johnson -administrasie in die komitee vir buitelandse betrekkinge van die senator was, het hy dikwels skeptisisme uitgespreek oor Amerika se buitelandse ingrypings.
Die eerste stap in sy loopbaan as president was om veldtog te hou in die New Hampshire -verkiesing in Maart 1968, die tradisionele eerste wedloop van die jaar. Kollege studente het na New Hampshire gereis om vinnig 'n McCarthy -veldtog te reël. Terwyl McCarthy se veldtog toesprake dikwels baie ernstig was, het sy jeugdige ondersteuners sy poging 'n gevoel van uitbundigheid gegee.
In die New Hampshire -primêre op 12 Maart 1968 wen president Johnson met ongeveer 49 persent van die stemme. Tog het McCarthy skokkend goed gevaar en ongeveer 40 persent gewen. In die koerantopskrifte die volgende dag word die oorwinning van Johnson uitgebeeld as 'n verrassende teken van swakheid vir die huidige president.
Die aanloop tot die verkiesing van 1968 is in 1967 verander toe die Demokratiese senator van Minnesota, Eugene J. McCarthy, die demokratiese pres. Lyndon B. Johnson oor sy beleid oor die Viëtnamese oorlog. Johnson het in 1963 die presidentskap opgevolg na die sluipmoord op John F. Kennedy, en is oorweldigend herkies in 1964. Vroeg in sy termyn was hy uiters gewild, maar die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam, wat onsigbaar eskaleer het tydens die presidensiële administrasies van sowel Dwight D. Eisenhower as Kennedy, het baie sigbaar geword met vinnig toenemende dodetalle in die VSA, en namate Johnson se ongewildheid toeneem, het Johnson se getal ook toegeneem.
Die verkiesings in 1966 het die Republikeine weer as 'n groot minderheid in die kongres heraangestel, en sosiale wetgewing het vertraag en met die Viëtnam -oorlog meegeding om die beskikbare geld. Ondanks die Wet op Burgerregte (1964) en die Wet op Stemreg (1965) het baie Afro -Amerikaners ontnugter geraak oor die vordering van burgerregte. So het 'n 'Black Power' -beweging ontstaan, wat Johnson se gewildheid selfs onder Afro -Amerikaners raak. 'N Algemene toename in misdaad en sporadiese geweld in die stede veroorsaak kommer in wit gemeenskappe. Die antwoord was 'n oproep om 'wet en orde', en dit het nie net 'n probleem geword nie, maar volgens baie mense 'n kodewoord vir Afro -Amerikaanse onderdrukking.
Vroeg in 1968 kondig die Republikeinse goewerneur van Michigan, George Romney, sy kandidatuur vir die presidentskap aan. Baie het geglo dat die goewerneur van New York, Nelson Rockefeller, ook 'n uitdager kan wees, en George Wallace, voormalige Demokratiese goewerneur van Alabama en 'n segregasie tydens sy ampstermyn, het begin om sy belangstelling in die kantoor aan te dui. Vredesfaksies en swart militante het gepraat oor die benoeming van hul eie kandidate, en 'n herhaling van die vierrigtingwedloop van 1948 het moontlik gelyk.
1968: 'n Verkiesing om te onthou
Die grootste deel van April en begin Mei in 1968 het die land se oë op die Hoosier -staat gedraai. Verslaggewers en televisiekorrespondente van regoor die land het na Indiana gestroom om verslag te doen oor die Demokratiese presidentsverkiesing in die staat. Die primêre veldtog 53 jaar gelede het so groot aandag getrek weens die toetrede tot die wedloop van Robert F. Kennedy, die Amerikaanse Amerikaanse senator van New York. In die voorverkiesing het Kennedy te staan ​​gekom teen twee teenstanders-mede-senator Eugene McCarthy uit Minnesota, en die goewerneur van Indiana Roger D. Branigin, wat as 'n gunsteling-seun kandidaat was.
By die besluit om die Indiana as sy eerste toets voor die kiesers te maak, het Kennedy gehoop dat die negentiende staat sy presidentsambisies dieselfde bekragtiging sou gee as wat West Virginia vir sy broer gedoen het in sy primêre stryd met Hubert Humphrey in 1960, en die plaag sou verwyder dat geen Rooms -Katoliek kan tot president verkies word. 'Indiana is die balspel', het Kennedy aan een van sy assistente gesê. 'Dit is my West Virginia.'
Op 4 Mei 1968 vergader 'n klomp mense uit die buurt in 21ste en Hardingstraat in Indianapolis om Kennedy tydens 'n veldtogstop kort voor die primêre verkiesingsdag. Indiana Historical Society.
In sy veldtogliteratuur en byeenkomste voor Hoosier -kiesers, beklemtoon Kennedy dat Indiana, met sy besluit in die Demokratiese voorverkiesing, die geleentheid gehad het om weer, soos in die verlede, 'n belangrike rol in die land se presidensiële wedstryd te speel. 'Indiana kan help om 'n president te kies,' herhaal Kennedy telkens in sy toesprake.
Kennedy het gehoop om genoeg van 'n mandaat in Indiana te kry om McCarthy ten goede uit die wedloop te slaan. Omdat hy nie genoeg afgevaardigdes uit die primêre state kon optel om die benoeming te wen nie, wou Kennedy ook genoeg sterk vertonings hê om die hoofde van die stad en die Demokratiese organisasies te beïndruk, soos die burgemeester van Chicago, Richard Daley, wat die meerderheid afgevaardigdes by die konvensie deur koukusse en staatsbyeenkomste. Kennedy wou aan die staatmakers bewys dat hy die steun van nie net Afro -Amerikaners en studente kan lok nie, maar armer, wit kiesers wat bekommerd is oor geweld in hul gemeenskappe en bang is vir die winste wat Afro -Amerikaners met burgerregte en gelyke toegang behaal het.
Terwyl verslaggewers die kamer saamdrom, praat Kennedy oor misdaad en geweld in die Amerikaanse samelewing voor 'n groep Marion County -demokrate in Indianapolis. Tydens die Indiana -voorverkiesing in 1968 het Kennedy op 'n groep jonger, meer liberale Hoosier -demokrate staatgemaak om sy veldtog te help. Hy leun ook op die advies van die voormalige verslaggewer van Indianapolis Times en vryskutskrywer John Bartlow Martin, wat in Indianapolis grootgeword het. Bass Photo Co -versameling, Indiana Historical Society.
Benewens die uitstalling van nasionale politieke figure soos Kennedy en McCarthy, het die presidentsverkiesing in Indiana ook 'n paar aandag gevestig op 'n paar boeiende politici van Hoosier, veral goewerneur Branigin, 'n Harvard-opgevoede advokaat van Franklin, Indiana. As 'n innemende, geestige spreker met 'n ensiklopediese kennis van die geskiedenis van die staat, het Branigin aanvanklik ingestem om op te tree as president van president Lyndon B. Johnson. Vier jaar tevore het die goewerneur van Indiana, Matthew Welsh, 'n soortgelyke rol gespeel vir Johnson, wat die Indiana -primêre stryd teen George Wallace, die segregasie -goewerneur van Alabama, gewen en gewen het.
Met die aankondiging van Johnson op 31 Maart dat hy nie die nominasie van sy party vir president sou aanvaar of aanvaar nie, besluit 'n verstomde Branigin tog om in die wedloop as 'n gunsteling seun te bly. Hy hoop om 'n invloed uit te oefen vir die 63 afgevaardigdes van Indiana tydens die Demokratiese byeenkoms in Chicago, wat in Augustus 1968 gehou sou word. Keer op keer tydens die veldtog herhaal hy dat nasionale kwessies nie in Indiana op die spel is nie. 'Wat hier op die spel is', het hy aan sy ondersteuners gesê, 'is wie die staat Indiana in Chicago gaan verteenwoordig.'
Branigin het hartlike verhoudings met baie belangrike politieke figure onderhou, waaronder John en Jackie Kennedy en Lyndon B Johnson. Sy verhouding met president Johnson was die vrugbaarste, want hy is gekies om in die presidentsverkiesing in 1968 vir Johnson in te staan. Baie beskryf Branigin as aangenaam en plat op die aarde. Agbare Roger D. Branigin Argief, Franklin College
Dit lyk asof McCarthy en sy veldtog in Indiana nooit hul stappe bereik het nie. Een belangrike personeellid van McCarthy noem sy tyd in die staat 'n 'frustrerende, pynlike ervaring'. Werkers moes swak persdekking, ondoeltreffende samewerking met plaaslike ondersteuners verduur en 'n hangende staking deur telefooninstalleerders wat die kommunikasiepogings van die veldtog belemmer het. Diegene wat die staat uitgesoek het om stemme namens McCarthy te soek, word gewoonlik met blikke gestaar en die vraag: "McCarthy wie?" Die senator het baie van sy tyd verspil om skare in kleiner plattelandse gemeenskappe te lok en het sy eie pogings belemmer deur op die laaste oomblik besluite te neem om sy beplande skedule te verander of te kanselleer.
Met die fokus op voorkoms in klein gemeenskappe, het McCarthy klein menigtes teëgekom en dit lyk ongemaklik om met Hoosiers te skakel. Onreëlmatige skedulering wat hom laat optree het vir sommige optredes en die groot skares wat in ander op hom wag, misgeloop het, het niks gehelp nie. Later het McCarthy sy ongemak tydens sy veldtog opgesom deur op te let dat hy aanhoudend van mense oor 'n digter gehoor het, en gevra of hulle na William Shakespeare of miskien sy vriend Robert Lowell verwys. 'Maar dit was James Whitcomb Riley,' het hy gesê. 'Onder hierdie omstandighede kon u skaars verwag om te wen.'
Kennedy het ook in die vroeë dae van sy veldtog 'n moeilike tyd gehad om sy boodskap deur te gee aan die kiesers van Indiana. Die senator het hom egter in die veldtog gewerp, deur motorstore deur die staat gestorm, stilgehou by plekke wat belangrik is vir die geskiedenis van Indiana in die suidelike deel van die staat, en selfs 'n herlewing van die spoorweg-fluitjie-veldtog op die Wabash Cannonball. 'Hy doen altyd beter persoonlik', het die veldtoghulp Fred Dutton oor die kandidaat gesê. 'Omdat Bob so verkeerd verstaan ​​word, moet hy homself wys.
Die aand voordat die kiesers van Indiana na die stembus gegaan het, het Kennedy, uitgeput van 'n hele dag veldtog wat in Evansville begin het en geëindig het met 'n motorfiets van nege uur deur 'n reeks gemeenskappe in die noordweste van Indiana, gestop vir 'n vroeë oggendete in Indianapolis restaurant met veldtoghulp en lede van die media. Kennedy, sy hande rooi en geswel nadat hy duisende hande geskud het, het besin oor sy ervarings en 'n besluit wat sy nuwe poging in die Withuis eens en vir altyd kan beëindig. Volgens 'n rustige bui, volgens Jack Newfield, verslaggewer van Village Voice, het die kandidaat 'n voorliefde vir die staat en sy mense uitgespreek. 'Ek hou van Indiana. Die mense hier was regverdig teenoor my, "het Kennedy gesê. 'Ek het alles gegee wat ek hier gehad het, en as ek verloor, dan is ek nie in pas met die res van die land nie.'
Kennedy sou die Indiana se voorverkiesing van 7 Mei wen. Kennedy behaal 328 118 stemme (42,3 persent) tot 238 700 (30,7 persent) vir Branigin en 209 695 (27 persent) vir McCarthy. Die wen van die Indiana -primêr het die presidensiële hoop van Kennedy lewendig gehou. 'Hy het in Indiana rondgeknuffel', het John Bartlow Martin, historikus en skrywer van Indiana, opgemerk oor Kennedy, 'oor die armblanke van Appalachia en die honger Indiërs wat selfmoord gepleeg het op die voorbehoude en die werklose negers in die verre groot stede, en half die Hoosiers het geen idee gehad waarvan hy praat nie, maar hy het hardnekkig vorentoe gekom en hulle laat luister, miskien selfs vir sommige van hulle omgee, uit die blote krag van sy eie omgee. "
'N Maand later in Los Angeles word Kennedy vermoor oomblikke na sy oorwinning in die presidensiële voorverkiesing in Kalifornië.
Ray E. Boomhower is senior redakteur van die Indiana Historical Society Press, waar hy die gewilde geskiedenisstydskrif Traces of Indiana en Midwestern History redigeer. Hy is die outeur van die pers se nuutste bundel in sy jarelange jeugbiografiereeks, meneer die president: 'n lewe van Benjamin Harrison.
Die presidentsverkiesing van 1968 was een van die mees chaotiese in die Amerikaanse geskiedenis, wat 'n tyd weerspieël wat op baie maniere ewe chaoties was.
Aan die begin van die verkiesingsseisoen was president Lyndon Johnson die voorloper vir die Demokratiese benoeming, en as sittende president moes hy sy party se benoeming sonder probleme gewen het. Maar toenemende verset teen die oorlog in Viëtnam, onrus op universiteitskampusse en oproer in die stad, het hom kwesbaar gemaak. In November 1967 kondig senator Eugene McCarthy van Minnesota aan dat hy die Demokratiese benoeming sou soek, en dat die beëindiging van die Viëtnam -oorlog sy sentrale kwessie was.
McCarthy het honderde studente-vrywilligers gemobiliseer, wat 'skoon vir Gene' gegaan het, hul hare geknip en deur-tot-deur vir hom gegaan het in New Hampshire, die tuiste van die land se eerste primêre verkiesing. Die poging het vrugte afgewerp en in Maart 1968 het McCarthy die politieke wêreld geskok deur 42 persent van die stemme te wen. Hy het nie die primêre wedstryd gewen nie, maar die grootte van sy steun was 'n nederlaag vir Johnson. Senator Robert F. Kennedy van New York, wat Johnson se kwesbaarheid bespeur het, het deelgeneem aan die wedloop om die Demokratiese benoeming. Dit, tesame met hernieude opposisie teen die oorlog in die lig van die Noord-Viëtnamese Tet-offensief, het president Johnson aangemoedig om aan te kondig dat hy nie herkiesbaar is nie.
In reaksie hierop het vise -president Hubert Humphrey deelgeneem aan die wedloop, maar dit was te laat om in die voorverkiesing deel te neem. Hy sou die somer afgevaardigde -ondersteuning op die nominasiebyeenkoms in Chicago moes wen. Intussen het Kennedy vinnig 'n geweldige gewildheid in die wedloop gekry, en hy het voorverkiesings in Indiana en Nebraska gedra. Maar McCarthy het nie moed opgegee nie en het wedstryde in Wisconsin en Oregon gewen. Kennedy het toe die klimaatsvoorverkiesing in Kalifornië gewen en was binne bereik van die verkryging van die Demokratiese benoeming. Maar toe hy van die verhoog af stap nadat hy sy oorwinningsrede in 'n Los Angles -hotel gehou het, word Kennedy vermoor deur Sirhan Sirhan, 'n Arabiese nasionalis wat kwaad was oor Kennedy se steun aan Israel. As gevolg van die sluipmoord op Martin Luther King, Jr., het dit bygedra tot 'n gevoel dat dinge buite beheer draai.
Die sluipmoord op Kennedy het Humphrey se bod op die Demokratiese benoeming versterk, en teen einde Augustus beheer Humphrey die meerderheid afgevaardigdes van die Demokratiese Konvensie. Dit was nie verbasend nie, alhoewel Humphrey Johnson se Vietnam -beleid ondersteun, aangesien hy deur Demokratiese leiers gerespekteer is en 'n sterk liberale rekord oor binnelandse aangeleenthede gehad het.
Etlike duisende studente en anti-oorlogsaktiviste het op die Demokratiese Konvensie in Chicago neergedaal om afgevaardigdes te druk om Johnson se Vietnam-beleid af te weer. In die gespanne atmosfeer wat veroorsaak is, is betogers deur die polisie in Chicago geslaan, en die chaos het die byeenkomssaal binnegekom, aangesien die verrigtinge soms buite beheer was. Uiteindelik het Humphrey die benoeming van 'n party gekry.
Die Republikeinse benoemingskompetisie is ordelik vergelyk met die Demokratiese een. Richard M. Nixon het potensiële sterk teenstanders soos die goewerneur van Michigan, George Romney, afgeweer en die Republikeinse voorverkiesings gevee en die benoeming op die Republikeinse Konvensie maklik gewen. Nixon was die kampioen van die 'stille meerderheid', diegene wat die radikalisme en kulturele liberalisme van die tyd verwerp het. Hy het die konserwatiewe goewerneur van Maryland, Spiro Agnew, as sy lopende maat gekies om deels 'n beroep op die suidelike konserwatiewes te doen. Die vestiging van die Suide was nodig omdat die goewerneur van Alabama, George Wallace, as kandidaat van die derde party vir die Amerikaanse Onafhanklike Party tot die verkiesing toegetree het op 'n platform van uiterste sosiale konserwatisme.
Nixon het tydens die grootste deel van die algemene verkiesing aan die stembus deelgeneem, maar kort voor die verkiesingsdag het president Johnson lugaanvalle op Noord -Viëtnam opgeskort, wat Humphrey gehelp het om die grond te sluit. Op die verkiesingsdag was die stemme naby: Nixon het 31,8 persent, Humphrey 31,3 persent en Wallace 13,5 persent. Maar die marge van die kieskollege van Nixon was aansienlik, 301 tot 191 tot 46. Ondanks die nabyheid van Nixon se oorwinning, was dit 'n dawerende mandaat teen Johnson en die Demokratiese Party.
Richard Nixon tot president verkies
Met die wen van een van die naaste verkiesings in die Amerikaanse geskiedenis, verslaan die Republikeinse uitdager Richard Nixon vise -president Hubert Humphrey. Weens die sterk vertoning van die derdepartykandidaat George Wallace, het Nixon nóg Humphrey meer as 50 persent van die gewilde stemme gekry, en Nixon het Humphrey met minder as 500 000 stemme geklop.
Nixon het 'n veldtog gevoer op 'n platform wat bedoel is om die 'stille' meerderheid van die middelklas- en werkersklas -Amerikaners te bereik. Hy het belowe om ons weer bymekaar te bring, en#x201D en baie Amerikaners, wat moeg was na jare se protes teen oorlog en burgerregte, was bly om te hoor dat daar weer vrede in hul strate kom. Buitelandse beleid was ook 'n belangrike faktor in die verkiesing. Humphrey was opgesaal met 'n demokratiese buitelandse beleid wat gelei het tot absoluut nutteloosheid en pyn in Vietnam. Nixon het belowe om 'n manier te vind om met eer in Vietnam te vredig, maar hy was nooit heeltemal duidelik oor hoe dit bereik sou word nie. Die Amerikaanse volk, wat desperaat was om 'n uitweg uit die Vietnam -moeras te vind, was blykbaar gereed om die Republikein 'n geleentheid te gee om sy bewering goed te maak.
Robert F. Kennedy word noodlottig geskiet
Kort na middernag op 5 Junie 1968 word senator Robert Kennedy in die Ambassador Hotel in Los Angeles geskiet nadat hy die presidentsverkiesing in Kalifornië gewen het. Onmiddellik nadat hy aan sy juigende ondersteuners aangekondig het dat die land gereed is om sy onstuimige afdelings te beëindig, is Kennedy verskeie kere deur die 24-jarige Palestynse Sirhan Sirhan geskiet. Hy is 'n dag later, op 6 Junie 1968, dood verklaar.
Die somer van 1968 was 'n onstuimige tyd in die Amerikaanse geskiedenis. Sowel die Viëtnam-oorlog as die anti-oorlogsbeweging het 'n hoogtepunt bereik. Martin Luther King, Jr. In die lig van hierdie onrus het president Lyndon B. Johnson besluit om nie 'n tweede termyn in die komende presidentsverkiesing te soek nie. Robert Kennedy, die jonger broer van John ', en die voormalige Amerikaanse prokureur -generaal, het hierdie oortreding binnegekom en 'n groot mate van ondersteuning beleef.
Kennedy word deur baie mense beskou as die enigste persoon in die Amerikaanse politiek wat die mense kan verenig. Hy was geliefd onder die minderheidsgemeenskap vir sy integriteit en toewyding aan die burgerregte. Nadat hy die voorverkiesing in Kalifornië gewen het, was Kennedy in die posisie om die Demokratiese nominasie te ontvang en teen Richard Nixon in die algemene verkiesing te staan.
Terwyl steratlete Rafer Johnson en Roosevelt Grier Kennedy by 'n agteruitgang van die Ambassador Hotel vergesel het, stap Sirhan Sirhan met 'n opgerolde veldtogplakkate vorentoe en verberg sy .22 -rewolwer. Hy was net 'n voet weg toe hy verskeie skote op Kennedy afgevuur het. Grier en Johnson het Sirhan op die grond geworstel, maar nie voordat vyf omstanders gewond is nie. Grier was daarna ontsteld en blameer homself dat Kennedy toegelaat is om geskiet te word.
Sirhan, wat in Palestina gebore is, het tydens sy verhoor die misdaad erken en op 3 Maart 1969 'n doodsvonnis gekry. Sedert die hooggeregshof in Kalifornië alle doodsvonnisse in 1972 ongeldig gemaak het, het Sirhan die res van sy lewe deurgebring in die tronk. Volgens die New York Times, het hy sedertdien gesê dat hy geglo het Kennedy was "instrumental " in die onderdrukking van Palestyne. Hubert Humphrey het uiteindelik in 1968 vir die Demokrate gehardloop, maar verloor teen Nixon.