Slag van Hydaspes (illustrasie) - Inligting
Slag van Hydaspes
Slag van die Hydaspes
Die Slag van die Hydaspes is geveg tussen Alexander die Grote en koning Porus in 326 vC. Dit het plaasgevind op die oewer van die Jhelumrivier (bekend aan die ou Grieke as Hydaspes) in die Punjab-streek van die Indiese subkontinent (hedendaagse Punjab, Pakistan). Die geveg het gelei tot 'n Griekse oorwinning en die oorgawe van Porus. [a] Groot dele van Punjab is opgeneem in die Alexandrynse Ryk, en die verslane, onttroonde Porus het deur Alexander as 'n ondergeskikte heerser heringestel.
Alexander se besluit om die moesson-geswelde rivier oor te steek-ondanks noukeurige Indiese toesig-om Porus se leër in die flank te vang, is 'een van sy' meesterwerke 'genoem.  Alhoewel dit seëvier, was dit ook die duurste stryd wat die Masedoniërs geveg het.  Die hewige weerstand van Porus en sy manne het die respek van Alexander gewen, wat na die geveg Porus gevra het om een ​​van sy satraps te word.
Die stryd is histories beduidend omdat dit gelei het tot die blootstelling van antieke Griekse politieke en kulturele invloede aan die Indiese subkontinent, wat werke opgelewer het, soos Grieks-Boeddhistiese kuns, wat nog eeue lank 'n impak gehad het.
SLAG VAN DIE HYDASPES (HYDASPES BATTLEFIELD)
Die Slag van Hydaspes was die definitiewe stryd van die Indiese veldtog van Alexander die Grote, en die verste groot geveg wat ooit deur 'n Europese moondheid tot in die koloniale era gevoer is. Dit was een van sy laaste groot oorwinnings en was in wese die einde van die Masedoniese opmars na die ooste. Alhoewel dit 'n definitiewe triomf vir Alexander was, was dit ook een van sy moeilikste gevegte. Na die geveg is die hoogs gerespekteerde vyandeleier, Porus, deur Alexander gespaar en word hy die goewerneur van die nuut gewende provinsie (een van die handvol van sy teenstanders wat so behandel moet word). Die Slag van Hydaspes het in die oudheid bekend geword vir die vroeë gebruik van oorlogsolifante. Die plek van die geveg is onseker, maar word algemeen herdenk in die stad Mong aan die oewer van die Jhelumrivier.
Na 'n dekade van voortdurende oorlogvoering wat Alexander die Grote uit Griekeland in die Midde -Ooste en Persië geneem het, het die seëvierende leër van Masedonië en hul hulpe uiteindelik op die grense van die Indiese subkontinent aangekom. Deur Alexander beskou as nog 'n stadium in sy strewe om Asië tot by die Stille Oseaan te oorkom, was die poging om Indië te verower sy laaste groot militêre veldtog. Sy leër, baie kleiner as wat dit aan die begin van sy oorlog teen Persië was, het Indië deur die Khyberpas in 326 vC binnegeval.
Nadat hy verskeie kleiner gebiede oorkom het, het Alexander hom verbind met die koning van Taxila en die formele van Indië self voorberei. Sy eerste teenstander, en dit blyk een van sy laaste, was Porus, koning van Paurava. Pauruva was 'n middelgrootte staat met 'n sterk leër wat Alexander as 'n bedreiging vir sy kommunikasie beskou het as hy ooswaarts sou marsjeer. Op hierdie stadium het die leër van Alexander miskien elfduisend man getel, terwyl Porus drie keer soveel gehad het, insluitend 'n groot strydwa en oorlogsolifante.
Die twee magte het langs die Hydaspes -rivier (nou die Jhelum -rivier) vergader, met die Masedoniërs op die noordwestelike oewer en die Indiërs op die suidoostelike oewer. Porus se strategie, streng verdedigend, was om 'n suksesvolle Griekse kruising te voorkom. 'N Groot deel van Alexander se mag het egter in groot geheimhouding die stroom stroom -op gestroom. Toe Porus bewus was van die maneuver, was dit te laat om dit te stop. Die Indiane kon die Grieke egter in goeie orde ontmoet.
Volgens die meeste bronne het die Indiërs 'n mate van sukses behaal en verwoesting onder die Grieke veroorsaak met hul oorlogsolifante. Uiteindelik is die Indiërs egter hopeloos buite beheer, en 'n algemene slagting het gevolg. Teen die tyd dat die geveg geëindig het, het die Grieke duisend man verloor, die Indiërs meer as tienduisend. Ondanks die oorwinning is die Griekse geledere afgekap, wat sterk bygedra het tot die ontevredenheid wat Alxander se veldtog kort daarna effektief beëindig het. Boonop word die Indiese koning Porus, ondanks hul verlies, deur Alexander as so dapper beskou dat hy gespaar en as goewerneur van die provinsie aangestel is. 'N Paar maande na die geveg het die uitgeputte Masedoniese leër die Indusrivier vir hul grens beveilig en eindig vir ewig Alexander se ry na die ooste.
Danksy veranderinge in die loop van die Jhelumrivier, sowel as duisende jare van oorlogvoering en vernietiging wat die verwoesting in die streek verwoes het, is die topografie van die slagveld vandag feitlik onherkenbaar. Bronne dui aan dat Alexander die Punjab -stad Nicaea op die plek van die geveg gebou het, en dat dit êrens aan die suidelike oewer van die rivier tussen die hedendaagse stede Jhelum en Bhera geleë was. Herdenkingsmerkers let op die plek wat vermoedelik met die geveg verband hou.
artistieke indruk van die slag van Hydaspes
Alexander het sy kamp naby die regteroewers van die rivier gevestig terwyl Paurava op die suidelike oewer van Jhelum opgetrek het om enige kruising van die Masedoniërs af te weer en te stop.
Van sy Indiese boodskapper is Alexander meegedeel dat Paurava ongeveer 40000 infanterie, 4000 kavallerie, 1000 strydwaens en 200 oorlogsolifante gemobiliseer het.
Met 30000 man het Alexander besluit om 'n manier te soek om die rivier oor te steek, wat nie net veilig was nie, maar ook weggesteek was vir Paurava. Hulle het vlotte uit die oerwoud gemaak om perde en mans te vervoer. Talle floues en ander soort bedrog is deur die makedoninas gemaak om die leër van Paurava te mislei.
Alexander het sy leër in verskillende groepe verdeel wat hul posisie voortdurend verander het. Op 'n nag toe dit baie reën, besluit die Masedoniërs om die rivier oor te steek. Ongeveer 11 000 soldate het saam met Alexander die rivier oorgesteek.
Om hierdie vooruitgang teë te werk, stuur Paurava 'n mag van 2000 kavallerie en 200 strydwaens onder sy seun Paurava junior.
Hierdie besluit het egter baie verkeerd geloop vir die Indiane, aangesien Paurava junior in hierdie geveg dood is en al die waens verlore geraak het.
Nadat hy die nuus van sy seun se dood gehoor het, het Paurava geweet dat die verhoog gereed was vir die laaste ontmoeting.
Paurava het uit sy kamp gevorder met 30000 infanterie, 5000 Mahouts en strydwaens, 3600 kavalerie en 80 oorlogsolifante.
Infanterie van 10000 is voorbehou om sy kamp te bewaak.
Battle of the Hydaspes (326 v.C.)
Die Slag van Hydaspes het op 7 Mei in 326 vC plaasgevind en is geveg tussen Alexander die Grote en die koning Porus van die Paurava -koninkryk, op die oostelike oewer van die Hydaspes -rivier, wat tans die Jhelum -rivier is, wat 'n sytak is van die Indusrivier, maar hierdie een is toevallig in die Punjab -provinsie in Pakistan geleë.
Die resultaat van hierdie stryd het gelei tot die oorwinning van die Grieke op hierdie gebied, wat gelei het tot 'n hele anneksasie van Punjab. Tydens die geveg, toe die moesson die Hydaspes -rivier te veel laat opswel het, wat 'n lys risiko's daaraan gelei het, het 'n eiesinnige Alexander sy leër nietemin die rivier laat oorsteek ondanks swaar toesig uit Indië, 'n stap wat tot op hede beskou word as wees een van sy beste met ander woorde, een van sy '' meesterwerke ''.
Die stryd word beskou as een van die duurste gevegte in die Indiese geskiedenis, en die weerstand wat koning Porus en sy leërmanne getoon het, was dat dit opvallend die respek van Alexander die Grote verdien het, en ondanks hul oorwinning het hy Porus 'n aanbod gegee om 'n Masedoniese Satrap te word, wat 'n goewerneur beteken. Alhoewel Porus in hierdie geveg verslaan is, beweer die geskiedenis tot dusver dat hy een van die sterkste teenstanders is wat ooit deur Alexander die Grote gekonfronteer is.
Dit was hierdie stryd om die Hysdaspes wat die poorte van Griekse invloede in die land Indië oopgemaak het, wat eeue later gebeur het. In die huidige tyd is dit nogal moeilik om die slagveld van hierdie geveg presies op te spoor, as gevolg van prominente landskapveranderinge deur die eeue.
Daar word gesê dat op dieselfde plek Alexander die Grote die stad Nicaea gestig het, 'n plek wat tot vandag toe nog ontdek moet word.
Deur baie bespiegelinge en teorieë is daar ook gesê dat die mees waarskynlike ligging van die gevegsterrein in die suide van die stad Jhelum kan wees, waar daar 'n baie ou hoofpad is wat die Jhelumrivier oorsteek, en volgens 'n Boeddhistiese bron, is die stad Nicaea ook daar genoem.
Tydens die Slag van die Hydaspes -rivier in Mei 326, voor Christus, in die huidige Punjab tussen Alexander die Grote van Masedonië en die Indiese koning Porus, het Alexander suksesvol 'n briljante militêre misleiding uitgevoer wat sy teenstander verkeerd geloop het en hom afgetrek het wag, en die weg gebaan vir 'n volledige Masedoniese oorwinning.
Toe Alexander die Punjab binnestap, het koning Porus die indringers probeer onderskep en hulle geslaan na die Hydaspes -rivier, wat Alexander sou moes oorsteek om in die Porus -gebied te dring, en die Indiese koning het saam met sy leër op die verste oewer gewag om Alexander te voorkom van kruising. Toe die Masedoniërs aankom, het Porus sy kamp oorkant die rivier van Alexander opgeslaan en die Masedoniese bewegings van die teenoorgestelde kant afgeskadu, terwyl die indringer die verre op en af ​​marsjeer op soek na 'n veilige kruising.
Solank Porus die Masedoniërs van die oorkantse oewer af beskadig het, kan 'n kruising van die diep en vinnig bewegende rivier katastrofies wees as dit teen opposisie kom, aangesien die Indiane die Masedoniërs op hul kwesbaarste middelstroom kan tref of val op en oorweldig 'n gedeelte van Alexander & rsquos aan die Indiese kant van die rivier, voordat die kruising voltooi is.
Dus het Alexander besluit om Porus te stil deur elke dag sy troepe langs die kant van die rivier op en af ​​te marsjeer. Die Indiërs het die bewegings eers versigtig oorskadu, maar mettertyd daaraan gewoond geraak en selfvoldaan geraak. Toe trek Alexander stilweg die grootste deel van sy leër af en laat 'n kontingent agter om raserige betogings te doen om die Indiërs op hulle vas te hou, terwyl Alexander haastig na 'n kruising stroomop kom en sy krag veilig teenstaan. Een keer aan die Porus -kant van die Hydaspes, vorder Alexander tot die aanval en vang die Indiane in 'n tang tussen die hoofmag onder sy bevel en die kleiner kontingent wat aan die teenoorgestelde kant van die rivier agtergebly het om Porus besig te hou, wat die Hydaspes oorgesteek het. en val op die Indiane en agter en flank toe hulle na Alexander kyk. Die stryd was hard, maar die uitslag was 'n totale Masedoniese oorwinning.
Slag van Hydaspes - Geskiedenis
Slag van die Hydaspes en mdash 326 vC
Alexander die Grote verower sy weg deur Asië en ontmoet sy teenstander Porus by die Hydaspesrivier.
Porus was 'n sterk Indiese heerser wat geheers het oor wat nou u Pakistan is.
Op die slagveld het Porus opgedaag met 34 000 soldate en 200 olifante. Alexander se troepe het die olifante bang gemaak, die olifante het omgedraai en vinnig in die vyand se lyne gelaai.
Alexander het gewen, maar laat Porus aanhou om heerser te wees oor sy koninkryk, wat natuurlik as deel van die Masedoniese Ryk verklaar is.
'N Ander persoon wat in die stryd om die Hydaspes geveg het, was Alexander se topoffisier Seleukus I Nicator .
Alexander se geliefde perd Bucephalus is kort na hierdie ontmoeting dood aan die groot beserings wat hy tydens die geveg opgedoen het.
Alexander se inval in Indië word beskou as 'n groot Westerse oorwinning teen die ongeorganiseerde Ooste. Maar die grootliks Masedoniese leër het moontlik 'n lot gely wat erger was as Napoleon in Rusland. In Deel 1 bespreek ons ​​die hardnekkige Indiese weerstand teen die inval. Deel 2 ondersoek of Alexander of Porus die Slag van Hydaspes gewen het.
In 326 vC val 'n formidabele Europese leër Indië binne. Onder leiding van Alexander van Masedonië bestaan ​​dit uit strydgeharde Masedoniese soldate, Griekse kavallerie, Balkanvegters en Persiese bondgenote. Die ramings van die aantal vegmanne wissel - van 41 000 volgens Arrianus tot 120 000 volgens die verslag van Quintus Curtius. (1)
Hulle mees onvergeetlike botsing was tydens die Slag van Hydaspes (Jhelum) teen Porus, die heerser van die Paurava -koninkryk van Wes -Punjab. Vir meer as 25 eeue is geglo dat Alexander se magte die Indiane verslaan het. Griekse en Romeinse verslae sê dat die Indiane die beste moed en gestalte van die Masedoniërs gekry het.
Meer as duisend jaar na Alexander se dood het die miteskepping absurde en fantastiese afmetings bereik met die koms van 'n nuwe genre, bekend as die Griekse Alexander Romance (2), 'n fiktiewe weergawe van Alexander se Asiatiese veldtogte wat bestaan ​​uit 'n konglomerasie van die gerugte rondom sy heerskappy. Die vernietiging van die Persiese Ryk en die nederlaag van die Indiese koninkryke was die hoogtepunte wat die gewildheid van die Alexander -romanse in Europa gedryf het. 'N Weergawe van hierdie verhaal is opgeneem in die Koran waarin Alexander Dhulkarnain genoem word.
Gedurende die koloniale tydperk het Britse historici die Alexander -legende aangegryp en die veldtog beskryf as die triomf van die georganiseerde Weste teen die chaotiese Ooste. Alhoewel Alexander slegs 'n paar klein koninkryke in die noordweste van Indië verslaan het, was die Griekse verowering van Indië volgens die mening van baie vrolike koloniale skrywers voltooi.
In werklikheid was 'n groot deel van die land nie eers aan die Grieke bekend nie. Die oorhandiging aan Alexander is dus soos om Hitler as die veroweraar van Rusland te beskryf omdat die Duitsers na Stalingrad gevorder het.
Zhukov se siening van Alexander
In 1957, terwyl hy die kadette van die Indiese Militêre Akademie, Dehra Dun, toespreek, het die groot Russiese generaal Georgy Zhukov (3) gesê Alexander se optrede na die Slag van Hydaspes dui daarop dat hy 'n regstreekse nederlaag gely het. Volgens Zhukov het Alexander in Indië 'n groter terugslag beleef as Napoleon in Rusland. Napoleon het Rusland binnegeval met 600 000 troepe waarvan slegs 30 000 oorleef het, en van die getal kon minder as 1 000 terugkeer na diens.
As Zhukov die veldtog van Alexander in Indië vergelyk met die ramp van Napoleon, moes die Masedoniërs en Grieke ewe onheilspellend teruggetrek het. Die bevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog sou 'n vlugtende weermag herken as hy een sien wat hy die Duitsers oor 2000 km van Stalingrad na Berlyn gejaag het.
Geen maklike oorwinnings nie
Alexander se probleme begin sodra hy die Indiese grens oorsteek. Hy het eers verset teëgekom in die Kunar-, Swat-, Buner- en Peshawar -valleie waar die Aspasiërs (Iraanse Aspa, Sanskrit Asva = perd) en Assakenoi (Sanskrit Asvakas of Asmakas, miskien 'n tak van of verbonde aan die Aspasioi), sy opmars uitgedaag het . Alhoewel dit volgens Indiese standaarde slegs stippels op die kaart was, het hulle nie moed gehad nie en wou hulle nie voor Alexander se moordmasjien ingee nie.
Die Aspasiërs het die onderskeid dat hulle die eerste onder die Indiane was wat teen Alexander geveg het. Die Romeinse historikus Arrian skryf in 'The Anabasis of Alexander' dat met hierdie mense 'die konflik skerp was, nie net uit die moeilike aard van die grond nie, maar ook omdat die Indiane verreweg die stoutste krygers in die buurt was' 8221. (4)
Die intensiteit van die gevegte kan gemeet word aan die feit dat Alexander en sy twee voorste bevelvoerders tydens die beleg gewond is. Alexander word getref deur 'n pyl wat die borswapen in sy skouer ingedring het. Maar die wond was maar 'n geringe, want die borswapen het verhoed dat die pyl deur sy skouer dring.
Uiteindelik het die bedrog en die groot getalle van die leër van Alexander die dag gewen. Die Masedoniërs het 40 000 man en 230 000 osse gevange geneem en die mees gekose onder die laasgenoemde na hul land vervoer om as trekdiere te gebruik.
Alexander val daarna die heuwelstaat Nysa aan, wat waarskynlik 'n plek op die onderste spore en dale van die Koh-i-Mor beset het. Dit word beheer deur 'n liggaam van aristokrasie wat uit 300 lede bestaan, waarvan Akouphis hul hoof was. Die Nysaens het hulle geredelik aan die Masedoniese koning onderwerp en 'n kontingent van 300 kavallerie tot sy beskikking gestel. Volgens Rama Shankar Tripathi (5) het die Nysaens beweer dat hulle van Dionysius afstam. Dit het die ydelheid van Alexander bevredig, en daarom het hy sy vermoeide troepe toegelaat om 'n paar dae te rus en hulself te verlustig in Bacchanalian revels met hul vermeende familielede. "
Griekse bedrog verslaan Massaga
Alexander se volgende aanname was die Assakenoi wat koppige weerstand gebied het van hul bergvestings Massaga, Bazira en Ora. Toe hulle die erns van hierdie nuwe bedreiging van die Weste besef, het hulle 'n leër van 20.000 kavallerie en meer as 30.000 infanterie, behalwe 30 olifante, opgerig.
Die gevegte by Massaga was bloedig en langdurig en het 'n voorspel geword van wat op Alexander in Indië wag. Die Masedoniërs en Grieke moes op die eerste dag na 'n hewige geveg met groot verliese terugtrek. Alexander self is ernstig in die enkel gewond. Op die vierde dag is die koning van Massaga vermoor, maar die stad wou nie oorgee nie. Die bevel van die weermag het gegaan aan sy ou moeder, wat die hele vrou in die omgewing laat veg het.
Omdat hy besef het dat sy planne om Indië te bestorm by sy hekke gaan, het Alexander 'n wapenstilstand gevra. Tipies van die Indiese koninkryke reg deur die geskiedenis, het die Assakenoi ingestem tot hul ewige spyt. Terwyl 7 000 Indiese soldate die stad verlaat volgens die ooreenkoms, het Alexander se leër 'n skielike en skelm aanval geloods. Arrian skryf: "Die Indiese huursoldate het onverskrokke geveg deur hierdie onverwagse gevaar en het met groot vasberadenheid geveg en" deur hul vermetelheid en dapperheid het die konflik, waarin hulle 'n hewige werk vir die vyand afgesluit het, tot stand gebring ".
Toe baie van die Assakenoi gedood is of as gevolg van dodelike wonde, het die vroue die arms van hul gevalle mans opgeneem en die sitadel met die oorblywende manlike soldate heldhaftig verdedig. Nadat hulle wanhopig geveg het, is hulle eindelik oorweldig deur 'n groot aantal, en volgens die woorde van Diodoros 'ontmoet 'n heerlike dood wat hulle sou verag het om vir 'n lewe met oneer te verruil'. (Hindoe-vroue soos Rani Padmini, wat verkies om in die vuur van Jauhar te spring eerder as om gevangenes te word, kan hul tradisie van selfopoffering en dapperheid na die oudheid herlei.)
Na die val van Massaga vorder Alexander verder, en in die loop van 'n paar maande se harde gevegte verower die belangrike en strategiese vestings van Ora (waar 'n soortgelyke slagting gevolg het), Bazira, Aornos, Peukelaotis (Sanskrit = Pushkaravati, moderne Charsadda in die Yusufzai -gebied), Embolima en Dyrta. (As gevolg van die eienaardige Griekse ortografie is die meeste van hierdie stede nou onmoontlik om te identifiseer of te ontsyfer.)
Die hewige weerstand van die Indiese verdedigers het egter die sterkte-en miskien die vertroue-van die tot dusver allesoorwinnende Masedoniese leër verminder.
Faceoff by die rivier
In sy hele veroweringsloopbaan was Alexander die moeilikste ontmoeting die Slag van Hydaspes, waarin hy koning Porus van Paurava, 'n klein maar welvarende Indiese koninkryk aan die rivier Jhelum, teëgekom het. Porus word in die Griekse verslae beskryf as sewe voet lank.
In Mei 326 vC het die Europese en Paurava -leërs mekaar oorkant die oewer van die Jhelum gekonfronteer. In alle opsigte was dit 'n ontsagwekkende skouspel. Die 34 000 Masedoniese infanterie en 7000 Griekse kavallerie is versterk deur die Indiese koning Ambhi, wat Porus se mededinger was. Ambhi was die heerser van die naburige koninkryk Taxila en het aangebied om Alexander te help op voorwaarde dat hy Porus se koninkryk sou kry.
Teenoor hierdie onstuimige mag onder leiding van die genie van Alexander, was die Paurava -leër van 20 000 infanterie, 2000 kavallerie en 200 oorlogsolifante. As 'n relatief klein koninkryk volgens Indiese maatstawwe, kon Paurava nie so 'n groot staande leër onderhou het nie, dus is baie van sy verdedigers waarskynlik haastig gewapende burgerlikes. Die Grieke oordryf ook die vyand se sterkte gereeld.
Volgens Griekse bronne het die leërs etlike dae lank oor die rivier na mekaar gekyk. Die Grieks-Masedoniese mag, nadat hy duisende soldate verloor het wat teen die Indiese bergstede geveg het, was bang vir die vooruitsig om teen die hewige Paurava-leër te veg. Hulle het gehoor van die verwoesting van die Indiese oorlogsolifante wat onder vyandelike geledere geskep is. Die moderne ekwivalent van gevegstenks, die olifante het ook die verstand uit die perde in die Griekse kavallerie geskrik.
Nog 'n vreeslike wapen in die Indiërs '-wapenkamer was die boog van twee meter. So lank soos 'n man kan dit massiewe pyle lanseer wat meer as een vyandelike soldaat kan transfekteer.
Indiane slaan toe
Die stryd is wreed gevoer. Terwyl die sarsies swaar pyle van die lang Indiese boë in die vyand se formasies ingeskiet het, het die eerste golf oorlogsolifante in die Masedoniese falanks gestroom wat met 17 meter lange sarissas was. Sommige van die diere is in die proses gehaal. Toe storm 'n tweede golf van hierdie magtige diere in die gaping wat die eerste skep. Die olifante het óf die Masedoniese soldate vertrap óf hulle aan hul slurpe gegryp en dit vir die berede Indiese soldate aangebied om hulle dood te maak. Dit was 'n nagmerrie scenario vir die indringers. Toe die verskrikte Masedoniërs terugstoot, het die Indiese infanterie in die gaping geloop.
In die eerste aanklag deur die Indiane het Porus se seun sowel Alexander as sy gunsteling perd Bucephalus gewond, laasgenoemde noodlottig, wat Alexander gedwing het om af te klim. (6) Dit was 'n groot probleem. In gevegte buite Indië het die elite Masedoniese lyfwagte 'n ysterskild om hul koning voorsien, maar by Hydaspes het die Indiese troepe nie net by Alexander se binnekord ingebreek nie, maar ook Nicaea, een van sy voorste bevelvoerders.
Volgens die Romeinse historikus Marcus Justinus daag Porus Alexander uit wat hom te perd aangekla het. In die daaropvolgende tweestryd val Alexander van sy perd af en was aan die genade van die spies van die Indiese koning. Maar Porus wankel vir 'n sekonde en Alexander se lyfwagte het ingestorm om hul koning te red.
Plutarchus, die Griekse historikus en biograaf, sê dit lyk asof daar niks verkeerd was met die Indiese moraal nie. Ondanks aanvanklike terugslae, toe hul gewapende strydwaens in die modder vassteek, het die leër van Porus "bymekaargekom en die Masedoniërs met onoortreflike dapperheid weerstaan". (7)
Masedoniërs: geskud, nie geroer nie
Die Grieke beweer dat Porus se leër uiteindelik omring en verslaan is deur Alexander se voortreflike gevegstaktieke, maar daar is te veel gate in die teorie. Dit word deur Griekse en Romeinse bronne erken dat die hewige en konstante weerstand wat die Indiese soldate en gewone mense oral opgedaag het, die leër van Alexander tot in sy kern geskud het. Hulle het geweier om verder ooswaarts te trek. Niks wat Alexander kon sê of doen nie, sou sy manne aanspoor om ooswaarts voort te gaan. Die weermag was naby aan muitery. Dit is nie die tekens van 'n seëvierende leër nie, maar 'n verslaan groep soldate sou hulle beslis so gedra.
Plutarch sê: "Die geveg met Porus het die moed van die Masedoniërs afgesny en hul verdere vordering na Indië gebly. Omdat hulle dit moeilik genoeg gevind het om 'n vyand te verslaan wat maar 20.000 voet en 2000 perde in die veld gebring het, het hulle gedink dat hulle rede gehad het om die ontwerp van Alexander te weerstaan ​​om hulle te laat verby die Ganges, aan die ander kant wat bedek was. met menigte vyande. "
Die Griekse geskiedskrywer sê ná die geveg met die Pauravas het die erg gekneusde en gerammelde Masedoniërs paniekerig geraak toe hulle meer inligting van Punjab -plekke ontvang het "waar die inwoners vaardig was in die landbou, waar olifante nog groter was en die manne beter van gestalte was" en moed ".
Aan die ander kant van die Ganges was inderdaad die magtige koninkryk Magad, onder leiding van die slinkse Nandas, wat bevel gegee het oor een van die magtigste en grootste staande leërs ter wêreld. Volgens Plutarchus het die moed van die Masedoniërs verdamp toe hulle leer ken het dat die Nandas 'op hulle wag met 200 000 infanterie, 80 000 kavallerie, 8000 oorlogswaens en 6000 vegolifante'. Ongetwyfeld sou Alexander se weermag 'n slaghuis binnegestap het.
Honderde kilometers van die Indiese hartland het Alexander bevel gegee om terug te trek tot groot gejuig onder sy soldate.
Die vieringe was voortydig. Op pad suidwaarts na die see via Punjab, Sindh en Balochistan, is die leër van Alexander voortdurend deur Indiese partisane, republieke en koninkryke gehaas.
In 'n veldtog by Sangala in Punjab was die Indiese aanval so wreed dat dit die Griekse kavallerie heeltemal vernietig het en Alexander genoop het om te voet aan te val.
In die volgende geveg, teen die Malavs van Multan, is hy deur 'n Indiese kryger neergeval wie se pyl die Masedonië se borstas en ribbes deurboor het. Die tydskrif Military History sê: "Hoewel daar meer gevegte was, het Alexander se wond 'n einde gemaak aan nog meer persoonlike optrede. Longweefsel herstel nooit heeltemal nie, en die dik littekens op sy plek het elke asem soos 'n mes laat sny. "
Alexander het nooit herstel nie en is op 33 -jarige ouderdom in Babilon (moderne Irak) oorlede.
Die Slag van Hydaspes was Alexander se laaste groot veldslag. Al die ander was 'n skermutseling in vergelyking daarmee. Die Masedoniërs en Grieke was nie meer dieselfde moeilike ouens nie, en was altyd op die toevlugsoord en word voortdurend deur Indiese koninkryke gehaas. As daar ooit 'n verslaan leër was, het hierdie een beslis gedra.
Daar is geen Indiese verslae oor die Slag van die Hydaspesrivier nie.
Dit is moeilik om 'n negatiewe bewys te bewys, maar aangesien daar glad nie baie historiese materiaal uit daardie era (326 vC) is nie, kan ons redelik seker wees dat daar geen historiese verslae is nie. Tarn (1966) bespreek dit as hy oor die Baktriese Grieke praat.
As die verhaal van die Baktriese Grieke sou voortbestaan, sou dit as een van die merkwaardigste van 'n merkwaardige tyd beskou word, maar hoewel dit deur twee Griekse historici van die Verre Ooste behandel is (hfst. II), het niks direk op ons neergekom nie, maar sommige fragmente en verspreide kennisgewings en die muntstukke. En daar is nie eens hulp in Indiër uit Indiese literatuur en inskripsies nie en uit argeologiese navorsing.
Die Baktriese Grieke was nie presies dieselfde gebied en tyd as die geveg nie, maar hierdie aanhaling dui op die gebrek aan bewyse gedurende die era. Schmitthenner (na wie ek verwys is in hierdie interessante artikel oor ou Indiese bronne) het 'n sterk mening oor antieke Indiese geskiedskrywing.
Dit is algemeen bekend dat daar geen ooreenstemmende ekwivalent aan die Indiese kant is nie. Antieke Indië het geen historiografie in die Europese sin van die woord nie-in hierdie opsig is die enigste 'historiografiese beskawings' in die wêreld die Grieks-Romeinse en Chinese-en die 'Kronieke' van Ceylon, sterk deurdrenk met godsdienstige neigings, is geen uitsondering nie, ten spyte van Paranavitana se hipotese oor die omvang daarvan in retrospek .
Die naaste Indiese bron wat ons aan die tydperk het, is die "Arthashastra" van Kautilya, wat sommige as Chandragupta Maurya (340 BCE - 298 BCE) se predikant identifiseer. Om duidelik te wees, die Slag om die Hydaspesrivier word nie in hierdie werk genoem nie; ek wys dit slegs op, want dit is 'n seldsame voorbeeld van skryfwerk naby die betrokke tydperk.
Dit is die moeite werd om op te let dat selfs die Griekse verslae van die geveg sekondêr is: Arrian het honderde jare daarna sy verslag geskryf, alhoewel hy bronne (nou verlore) gebruik het wat nader aan die tyd van die geveg geskryf is. Ongelukkig blyk dit dat Grieke die enigste bron van inligting oor hierdie stryd.
William Woodthorpe Tarn. Die Grieke in Bactria en Indië (1966).
Walter Schmitthenner. Rome en Indië: aspekte van universele geskiedenis tydens die prinsipaal. Die Journal of Roman Studies, Vol. 69 (1979), pp. 90-106.
Die beste oomblikke in filmgeskiedenis: die slag van Hydaspes in "Alexander "
Voordat u verder lees, moet ek iets duidelik maak: die Oliver Stone biografie van Alexander was 'n minder suksesvolle poging tot storievertelling, sonder hart, sonder tempo en kreatiwiteit. Dit gesê en al die vaal ingewikkeldhede agtergelaat waarop die film onverklaarbaar gekies het om op te fokus, die volgorde waarin die beroemde Slag van Hydaspes is 'n welkome ontsnapping uit 'n andersins vergeetbare film.
Dit is miskien Stone se grootste prestasie in die meer as 2 uur se film, maar ook sy grootste mislukking, aangesien dit my alles gewys het wat die film kon gewees het, maar dit was nie. So 'n buitengewone lewe verdien 'n film wat alles vertaal het in 'n onvergeetlike fees vir die oë. Dit wat ons gekry het, was ongelukkig niks meer as 'n grillerige en ondoeltreffende Angelina Jolie en 'n vuil blonde Colin Farrel wat vreeslik oninspirerend was as die Masedoniese generaal nie.
Die strydvolgorde kom aan die einde van die film, aangesien dit histories ook een van die laaste groot oorwinnings van Alexander was in sy opmars na die ooste. Alhoewel Stone histories onakkuraat is, is dit beslis 'n gepaste einde aan 'n militêre opmars wat die wêreld verander het en Alexander die magtigste man in die antieke wêreld gemaak het. Soos in die film getoon, was die stryd verbasend taai vir die Masedoniese magte wat nie so 'n georganiseerde en vasberade opposisie verwag het nie. Die ontevrede Olifante van die Indiese Oorlog was beslis opvallend en skokkend, en die film lewer 'n uitstekende taak om die vrees wat die krygers waarskynlik gevoel het, uit die skerm te spring en in die gehoor te spring.
Met die vooruitsig van 'n nederlaag, moes Alexander sy magte bymekaar kry en vorentoe saamtrek, en die Indiese weermag terugstoot. In 'n oomblik van glans, laai Stone 's Alexander vorentoe en die film verskyn aan die lig, 'n bewegende partituur en slow-motion om die oomblik vas te vang waarin Alexander sy Masedoniese manne byeenkom terwyl hulle in bewondering draai na hul generaal wat die aanklag lei alles op sy eie. Nie lank nie, staan ​​Alexander voor 'n reuse -olifant -oorlogsperd wat hy wil afneem. Dit is beslis 'n oomblik wat grens aan epiese cliche, aangesien beide die perd en die olifant hul voorpote lig terwyl hul meesters sukkel om die eerste slag te maak. Die strydvolgorde sweef egter oor my verwagtinge, en dit het my van die dofheid van die film onthef, my aandag teruggetrek en my op die punt van my sitplek geplaas.
Stone sluit die skoot briljant af met 'n gewonde Alexander wat, nadat hy nie sy vyand kon afneem nie, beseer op die grond in duie stort. Die kleur van die film verander, word nou donker, neem 'n rooierige pigmentasie op wat die bloed van oorlog opwek. Die beeld is kragtig, effektief en onvergeetlik. Stone 's Alexander het uiteindelik daarin geslaag om minder as godvresend te lyk en het my intussen 'n fan gemaak, nie omdat hy 'n goeie mens was nie, maar omdat hy 'n wonderlike en inspirerende mens was. Die Slag van Hydaspes -volgorde was die enigste geval waarin ek genoodsaak was om Alexander se hand te gee, net soos een van die vele getroue krygers wat gedurende die hele veldtog saam met hom geveg het.
The image of his soldiers fighting to protect their general while giving their life speaks about the greatness of the man in question, one that we barely got to see during the film but that manages to peek out at the Battle of Hydaspes. Stone used color brilliantly and his shots were unexpected and creative, successfully delivering a climax that should have belonged to a better film.