Gety begin draai teen regstellende aksieFoto: SAPD/Facebook Anton van der Bijl Die 26ste Januarie 2016 sal onthou word as die dag waarop die onregverdige en diskriminerende toepassing van regstellende aksie, gegrond op ŉ onregverdige en diskriminerende regstellende-aksieplan, as onwettig en ongeldig verklaar is in die arbeidshof. Volgens die Grondwet is dit ontoelaatbaar om te diskrimineer op grond van ras en geslag. Die Wet op Billike Indiensneming herhaal hierdie beginsel wanneer dit diskriminasie onwettig verklaar. Die naakte najaag van demografiese verteenwoordiging, gegrond op hierdie twee faktore, kan gevolglik nooit wettig wees nie. Die bepalings maak regstellendeaksiemetodes om die ongelykhede van die verlede reg te stel wettig, maar keur beslis nie sosiale manipulasie goed wat daarop gerig is om ras- en geslagsverteenwoordiging in die toekoms te skep nie. Solidariteit het sedert 2005 slagoffers van die SAPD se diskriminerende ras- en geslagsgedrewe beleid gehelp om regstappe te neem en die beslissings was gewoonlik positief. Deur hierdie sake te ondersteun, het Solidariteit geglo dat die SAPD, wanneer dit van aangesig tot aangesig kom met die dwaasheid van sy beleid, daarvan ontslae sal raak ter wille van beleid wat voldoen aan die wet, maar tevergeefs. Solidariteit huldig die mening dat die beleid en die implementering daarvan trompop stromgeloop moet word: daarom het ons die aansoek in die arbeidshof gebring. Solidariteit het in ons aansoek in die arbeidshof aangevoer dat die SAPD sy diskriminerende beleid nagestreef het in terme van ŉ billike indiensnemingsplan (die 2010 tot 2014 billike indiensnemingsplan) wat in sy geheel onwettig is in konsep en heeltemal onsamehangend wat betref inhoud en uitvoering. Die Plan was gevolglik die fokus van die aanslag op die SAPD se diskriminerende gedrag. Die argument was ook dat die SAPD se billikheidsplan irrasioneel is en ŉ oortreding van die Grondwet en die Wet op Billike Indiensneming. Aangesien ŉ doelwit gestel is wat gewoon nie bereik kon word nie, moes die streng toepassing daarvan inbreuk gemaak het op die regte tot gelykheid van nie-bevoordeelde werknemers en die SAPD se vermoë beperk om sy grondwetlike mandaat uit te voer. Op 26 Januarie 2016 het die arbeidshof bevestig wat Solidariteit vir meer as ŉ dekade aangevoer het: Dit is tyd om opnuut na regstellende aksie te kyk. Is ons nie besig om ŉ gemeenskap te skep waar iemand se waarde gemeet word aan sy velkleur in die proses om te voldoen aan die doelwit van gelykheidswette om die verlede reg te stel nie? Word die regte tot gelykheid van “nie-aangewese” mense nie onnodig aangetas wanneer hierdie regstellende doelwitte nagestreef word nie? In plaas daarvan om te probeer om die ongelykhede van die verlede reg te stel, word “regstellende aksie” nie gebruik om die sogenaamde “nie-aangewese” lede van die gemeenskap te straf nie? Wanneer en hoe sal regstellende aksie ooit sy doel bereik? Dit lyk asof die gemeenskap en die howe stadig maar seker begin agterkom dat die onbeheersde uitvoering van regstellende aksie nie kan voortduur nie. Ons het ŉ plig om te verseker dat hulle dit besef.