Bybelskool vir Bereane - In net 3 jaar kan jy die volheid van God se Woord sélf ontdek!
April 16, 2019 nati@stander.co.za
Eksodus 37 vertel van hoe Besaleël onder andere die verbondsark, die tafel vir die offerbrood, die kandelaar en die wierookaltaar gemaak het. Dit tref my hoeveel keer die woordjie “goud” of “goue” in die teks voorkom. Met ‘n vinnige lees tel ek 21 kere! Dit wil lyk asof hulle amper alles in goud oorgetrek het.
Dit is duidelik dat hulle net die beste vir die Here wou doen en gee. Geen afskeepwerk of afskeepmiddele word vir geduld nie. Mens kan nie help om oor jou eie toewyding te dink nie. Gee ek my beste vir die Here? My beste tyd? My beste liefde? My beste gebed? My beste dankoffer?
Ek wil die Here dien op die beste manier wat ek kan . . . maar ek faal so vinnig en so baie (net soos Besaleël’hulle binnekort gaan doen).
Gelukkig herinner die storie van Jesus vir ons dat die toewyding waarmee ons die Here dien, oortref word deur sy liefde vir óns. My toewyding is kortstondig en gebrekkig. Sy liefde vir jou en my is permanent en ten volle. Dit is net genade.
February 16, 2019 nati@stander.co.za
Baie jare gelede het ek te make gekry met die argument dat Jesus nie regtig Homself as God beskou het nie. Sy dissipels het ook nie so aan Hom gedink nie, en die Bybel probeer ook nie die aanspraak maak dat Jesus God is nie. Die oortuiging dat Jesus God is, is kwansuis iets wat baie later deur Christene opgedis was en toe aan Jesus toegedig geword het.
Die groot gevaar van hierdie redenasie – bo en behalwe dat dit nie waar is nie – is dat dit van Jesus bloot ‘n morele voorbeeld maak. Hy is nie God nie, ook nie Verlosser nie, net ‘n voorbeeld van iemand wat in liefde geleef het.
Maar die stelling dat niemand Jesus as God beskou het nie, is natuurlik glad nie waar nie. Daar is baie voorbeelde waar Jesus self aanspraak maak op Godskap, en net so vind ons daardie oortuiging ook by die dissipels. Sedertdien het dit egter vir my groot lekkerte geword om plekke in die Skrif raak te sien waar die Bybel spesifiek oor die Godheid van Jesus praat.
Mens moet natuurlik weet waarvoor om te soek. Geen van die eerste eeuse outeurs – wat uit die Joodse agtergrond gekom het – sou dit verwoord soos ons dit vandag doen nie. As jy dus na frases soek soos: “Jesus is die tweede lid van die drie-eenheid”, gaan jy tevergeefs soek. Maar die afwesigheid van sulke dogmatiese stellings beteken nie dat hulle nie Jesus as God erken het nie.
Neem byvoorbeeld die vreeslike interessante opmerking in vers 17 van vandag se hoofstuk. Daar word in Openbaring 7 geskryf dat die Lam “in die middel van die troon” is.
Miskien gaan die grootsheid van hierdie opmerking heeltemal by ons verby omdat ons nie met koninklike troonkamers vandag meer bekend is nie.
‘n Troon is gereserveer vir een persoon en een persoon alleen: Die Koning. As enige iemand anders dit naby die troon sou waag, word dit beskou as ‘n aanslag op die Koning se outoriteit, en dit was strafbaar met die doodstraf (ons sien iets daarvan in die verhaal van Ester).
Maar hier in Openbaring 7:17 sien ons is die Lam (Jesus) doodluiters op die troon – en nogal nie wáár nie – in die middel van die troon! Hy het nie wankelrig aan die kant van die troon verbete probeer vasklou nie. Hy was stewig in die middel! Praat van Christo-sentries!
February 13, 2019 nati@stander.co.za
Die vierde hoofstuk van Openbaring beskryf die troonkamer van God.
Vers 6 val my in die besonder op: Voor die troon is dit ‘n spieëlgladde see. Die Jode was nie seevaarders nie. Die see met sy onstuimigheid was vir hulle die toonbeeld van alles wat onheilspellend is. Maar die wonder gebeur dat voor die troon van die Here verander dit wat vir hulle onheil in hou, in iets mooi. Die see verloor sy onstuimigheid en word kristalhelder en spieëlglad. Die Here sien dwarsdeur die dreigende gevaar. Vir Hom is dit niks.
Die ironie van die saak is dat mens so paar verse vooraf gelees het dat daar ook dreunings, weerligstrale en aardbewings van die troon uitgegaan het. Normaalweg sou mens dink dat hierdie natuurverskynsels juis onstuimige see sou veroorsaak.
Maar dit is natuurlik alles beelde. Hoewel hierdie natuurverskynsels vir ons weer angs veroorsaak, was dit alles in die Ou Testament tekens van Teofanie – van Godsverskyning.
En so vind ons in hierdie hoofstuk die paradoks dat beide die aardbewings en ook die spieëlgladde see, God se teenwoordigheid aankondig. God is midde in die gedruis en ook in die stilte. Nie die goeie of die slegte sal God kan onttroon nie.
Ook op hierdie oomblik – wat ook al die omstandighede in my en jou lewe is, bly God op die troon.
February 6, 2019 nati@stander.co.za
In vandag se hoofstuk lees ons hoe die Farao net nóg eise op die Israeliete laai. Van nou af moet hulle ook die stoppels bymekaar maak waarmee hulle die bakstene maak – maar die kwota bakstene bly dieselfde per dag. Dit is natuurlik totaal en al onhoudbaar…
Die Ou Testamentikus, Walter Brueggemann, sê dat die Farao in hierdie storie die verpersoonliking is van enige magsfiguur – of struktuur – in ons lewe. Hy is ons werk. Hy is ook ons kultuur – van nóg en nóg en nóg eise oplaai.
Jy moet aanhou lewer, aanhou presteer. Nooit kom jy op ‘n plek waar jy genoeg gedoen het nie.
Die tragiek is dat vir baie van ons, ons godsdiens ook ‘n Farao-vorm aanneem. Ons word gekondisioneer deur godsdiens dat ons moet aanhou dóén. Nooit kom jy op ‘n plek waar jy genoeg is en net aanvaar word vir wie jy is nie.
Die evangelie staan in skrille kontras hiermee. In die evangelie gaan dit nie oor wat ék doen nie, maar oor wat Jesus doen en gedoen het. Die evangelie is die goeie nuus dat ek uiteindelik hoor “genoeg is genoeg”.