Patrick Pearse - Verloop van Geskiedenis - 2021
Patrick Pearse was 'n sentrale figuur in die onlangse Ierse geskiedenis. Patrick Pearse was een van die leiers van die Paasopkoms van 1916. Pearse is in 1879 gebore; sy pa, James, was 'n klipwerker wat aan kerkgeboue in Dublin gewerk het, en sy moeder, Margaret, kom uit 'n familie wat die Groot Hongersnood in 1846 verduur het en County Meath na Dublin verlaat het. Hier het sy vier kinders grootgemaak - Patrick was die tweede. Patrick Pearse het 'n gemaklike kinderjare gehad, aangesien sy vader in voortdurende werk was.
Dit was op skool dat Patrick Pearse die eerste keer 'n liefde vir die Ierse geskiedenis ontwikkel het. Hy is ook die eerste keer die Ierse taal geleer en terwyl hy nog 'n tiener was, het hy by die Gaelic League aangesluit, 'n organisasie wat die Ierse taal en Ierse letterkunde wou bevorder. Patrick Pearse studeer met 'n regsgraad aan die King's Inns en in 1901 begin hy 'n BA-kursus in moderne tale - terselfdertyd as hy na die Bar in Dublin geroep is.
Ongeag sy opleiding in wetgewing, was Patrick Pearse meer geïnteresseerd in wat hy oor Ierland as nasie geleer het. Al sy kennis oor die reg was gebaseer op die Engelse taal en Patrick Pearse wou meer weet wat hy as die regmatige taal van Ierland beskou. Dit was nie die Gaelies wat in Dublin gebruik is nie. Pearse het homself oortuig dat die regte Ierse taal in Connaught gebaseer was en hy het homself die dialek van die gebied geleer. Connaught was ook 'n streek wat erg geraak is deur die Groot Hongersnood. Daarom is die aantal mense wat gepraat het wat Patrick Pearse as behoorlik Gaelies beskou, baie verminder. Van 1903 tot 1909 ontwikkel Pearse sy betrokkenheid by die 'An Claidheamh Soluis' van die Gaelic League, wat die gebruik van Gaelic in die Ierse lewe en veral letterkunde uitgebrei het.
Teen 1909 het Patrick Pearse politieke neigings ontwikkel. Hy kon die impak wat Engeland en al die Engelse dinge op Ierland en die Ierse bevolking gehad het nie aanvaar nie, maar sy kommer was meer vir die Ierse kultuur eerder as die Ierse politiek. Patrick Pearse wou hê dat Ierse geskiedenis en kultuur as verpligte vakke in beide Ierse skole en kolleges onderrig moes word. Hy het met die Rooms-Katolieke Kerk 'gebreek' toe die nasionale kollege, Maynooth, kursusse in die Ierse geskiedenis / kultuur gedemoveer het na onderwerpe wat 'n leerlingpriester kon doen eerder as om te doen. Patrick Pearse wil graag hê dat Maynooth verpligte Ierse kursusse moes hou bloot omdat priesters dan 'n groot invloed gehad het op die gebiede waar hulle gewerk het - en watter nut sou priesters hê om die Ierse kultuur te ontwikkel as hulle min of niks daarvan weet nie?
Al Patrick Pearse se betogings het egter op dowe ore geval. Gevolglik het Pearse sy eie skool in Dublin gestig - 'n 'Iers-Ierland'-skool genaamd St Enda's. In die skool se prospektus het Pearse geskryf dat die skool sou probeer om:
Leer leerlinge om lief te hê vir die Ierse taal Leer leerlinge op in 'n liefde vir ridderlikheid en selfopoffering Leer leerlinge om "liefdadigheid teenoor almal" te hê; 'n 'gevoel van burgerlike sosiale plig'
In die Ierse weergawe van die prospektus het Patrick Pearse egter geskryf dat jeugdiges:
'Moet hul lewens spandeer om hard en ywerig vir hul vaderland te werk en, indien dit ooit nodig sou wees, daarvoor te sterf.'
Tussen 1909 en 1912 raak Patrick Pearse al hoe meer geïnteresseerd en betrokke by die politiek. Ondanks 'n beperkte inkomste en die probleme om St Edna's op 'n egalige finansiële vlak te hou, het Pearse sy eie koerant met die naam "An Barr Buadh" (The Trumpet of Victory) bekendgestel. Op hierdie tydstip het die tuisreëlkwessie weer kop uitgeruk. Sinn Féin en ander republikeinse bewegings het baie meer impak gehad as Patrick Pearse, wat vir baie mense nie meer as 'n politieke dwaalleer gelyk het nie - 'n man met 'n ywerige gevoel van romantiek en letterkunde. Baie het gevoel dat Pearse uit sy diepte in die politiek is. Daar was mense wat van mening was dat Patrick Pearse se insette in die Ierse politiek niks anders was as romantiek met 'n Ierse skuinsslag nie. Dit was miskien in hierdie tyd dat Patrick Pearse 'n geloof in marteldood ontwikkel het.
Teen 1913 het Patrick Pearse depressief geraak oor die manier waarop Ierland onder die heerskappy van Londen gaan. Diegene wat hom geken het, het hom beskryf as hy meer en meer melancholies word namate die jaar verloop. Ander het geglo dat hy meer en meer fanaties word. Hy het gehelp om die Ierse vrywilligers te organiseer voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Die Ierse vrywilligers was die openbare gesig van die verbode Ierse Republikeinse Broederskap. In 1914 word hy op 'n geldinsamelingstoer deur Amerika gestuur deur Clan-na-Gael, 'n organisasie wat die Ierse Republikeinse Broederskap gehelp het. Terwyl die toer finansieel 'n redelike sukses was, was daar nie veel Amerikaners wat deur Pearse se toesprake geswaai is nie.
Toe die Eerste Wêreldoorlog begin het, het Patrick Pearse 'n uiterste politieke standpunt ingeneem. Hy wou volle Ierse onafhanklikheid hê - nie wat die opgeskorte wetsontwerp op die huisraad van 1912 aangebied het nie. Hy het nie die rol gespeel wat Ierland in die oorlogspoging gespeel het nie - hy het die 250,000 vrywilligers van die Britse oorlogspoging gesien as mans wat deur Britse propaganda ingeneem is. Hy het ook die Ierse vrywilligers verdeel. Hy het 'n klein aantal van hierdie mans saamgeneem toe John Redmond sy toestemming gegee het om die wetsontwerp op die huisreël op te skort totdat die oorlog verby was. Teen hierdie tyd het Patrick Pearse ekstreem geword. Hy het 'n pamflet met die naam "The Murder Machine" gepubliseer, wat 'n ernstige veroordeling van die Ierse onderwysstelsel was. Hy het ook besef dat die tyd ryp was om Londen geheel en al op die oorlog in Europa te konsentreer, om die Britse bewind in Ierland omver te werp.
In hierdie opsig was Patrick Pearse egter heeltemal verkeerd. Die jong mans wat vrywillig in die oorlog geveg het, het dit gedoen omdat hulle wou. Patrick Pearse het geen massa-steun in Ierland gehad nie, terwyl John Redmond veel meer openbare steun in die suide gehad het. Patrick Pearse het ook aanvaar dat almal in Suid-Ierland heeltemal teen die Britse bewind was - dit was ook nie so nie. Wat Patrick Pearse nie erken nie, was dat baie mense in Dublin self op die Britte staatgemaak het vir werk. Hulle het miskien nie daarvan gehou nie, maar werk het geld ingesamel ongeag waar of wie dit vandaan kom.
Diegene wat aan die Paasopstand van 1916 deelgeneem het, was in die minderheid. Patrick Pearse het besluit om die opstand te beveel en hy het die onafhanklikheidsverklaring by die Algemene Poskantoor voorgelees. Pearse was ook een van die ondertekenaars van "Poblacht na h-Eireann" (Aan die mense van Ierland).
As Pearse verwag het dat die optrede van die rebelle in Dublin ander opstande in ander Ierse stede en stede sou veroorsaak, was hy verkeerd. In Dublin kon die inwoners van die stad nie die rebelle steun gee nie. In werklikheid het sommige Dubliners die geleentheid van die rebellie benut om die winkels in Sackvillestraat te plunder. Die opstand was van die begin af gedoem. Patrick Pearse het gesê:
'Die dag kom dat ek geskiet, weggevee word en my kollegas soos ek ... Willie (Pearse)? Geskiet soos die ander. Ons sal almal geskiet word. "
Tydens die rebellie het Pearse gesê:
"As ons almal uitgewis word, sal mense ons vir alles blameer, ons veroordeel ... (maar) oor 'n paar jaar sal hulle die betekenis sien van wat ons probeer doen het."
Ironies genoeg was hy waarskynlik korrek met hierdie beoordeling.
Patrick Pearse het hom op Vrydag 28 April aan die Britse leër oorgegee. Teen Saterdag 29 April het al die rebelle oorgegee. Terwyl hulle deur die strate van Dublin paradeer het voordat hulle na die Kilmainham-gevangenis gegaan het, is hulle deur die Dubliners, wat dele van hul stad vernietig gesien het, toegejuig en mondelings mishandel, en hulle het nie die Britte nie, maar Patrick Pearse en sy volgelinge die skuld gegee.
In die Kilmainham-gevangenis is Pearse deur 'n militêre hof van hoogverraad aangekla en ter dood veroordeel. Op 16 Mei is Pearse deur 'n skietery geskiet. Uiteindelik sou veertien ander rebelleleiers ook geskiet word - of Willie Pearse 'n 'leier' is, is oop vir dispuut. Dit wil voorkom asof die misdaad van Willie Pearse die broer van Patrick Pearse was. Patrick Pearse se liggaam, en dié van die ander leiers, is in 'n kuil gegooi sonder 'n kis of 'n begrafnisdiens. Ironies genoeg is dit in die dood dat Patrick Pearse werklike roem gevind het.
Niemand het die lot van die rebelleleiers geweet tot ná die teregstellings nie. Baie mense in Ierland was verskrik oor die manier waarop hulle behandel is. As Pearse nie in sy lewe nasionale steun gekry het nie, het sy beweging dit sekerlik na sy dood gekry. Toe die nuus oor die teregstelling van James Connolly uitkom, was daar skaars verontwaardiging in Suid-Ierland. Pearse het geskryf dat hy wil hê dat sy roem en dade 'na my moet lewe'. Dit het hy gekry. Met die dood was Patrick Pearse bekend as die 'Eerste President van Ierland' en die Ierse geskiedenis en kultuur het na 1922 deel geword van die onderwysstelsel.