PKK se betrokkenheid by die konflik tussen Armenië en Azerbeidjan sou die Europese veiligheid in gevaar stel - EU verslaggewer
Die kommerwekkende berigte dat Armenië die Koerdistan-werksgroep (PKK) -terroriste van Sirië en Irak na die besette gebiede Nagorno-Karabakh verhuis het om voor te berei op toekomstige vyandelikhede en om Armeense milisies op te lei, is nuus van die soort wat u snags moet wakker hou, nie net in Azerbeidjan, maar ook in Europa, skryf James Wilson.
Die verandering van die demografie van die besette gebiede deur vlugtelinge van Armeense oorsprong uit Libanon, Sirië en Irak in te bring, is een ding, al is dit onwettig, maar Nagorno-Karabakh bevolk met PKK-militante, geklassifiseer deur alle Westerse lande, insluitend die VSA en die EU, as 'n terroriste-organisasie, is 'n ander.
Die kunsmatige hervestigingsbeleid van Armenië na die ontploffing in Beiroet op 4 Augustus vanjaar en die Siriese oorlog in 2009, het ten doel om die demografie van Nagorno-Karabakh te verander en die 30 jaar lange Armeense besetting te konsolideer. Dit is 'n oortreding van die internasionale reg, die Geneefse Konvensie en verskillende internasionale ooreenkomste. Professionele huurmilitante en terroriste wat na Nagorno-Karabakh hervestig word, sal volgens die internasionale reg as oorlogsmisdaad aangewys word, wat vrede en stabiliteit in die streek in gevaar stel.
Volgens die Cairo24-nuusagentskap en ander betroubare plaaslike bronne het Armenië so ver gegaan dat sy top-vlak loopbaandiplomate 'n oordragplan vir die terroriste onderhandel met die Patriotiese Unie van Koerdistan, die militantste vleuel van die Koerdiese establishment onder leiding van Lahur Sheikh. Jangi Talabany en Bafel Talabani. Dit volg op 'n eerste mislukte poging om 'n plan te onderhandel om 'n gang te skep om Koerdiese vegters na Nagorno-Karabakh met die outonome streek van Koerdistan te stuur."se leier Nechirvan Barzani.
Na verneem word, Armenië"se pogings het gelei tot die verplasing van honderde gewapende terroriste vanaf Suleymaniyah, wat as 'n vesting van die PKK in Irak beskou word, na Nagorno-Karabakh via Iran. 'N Afsonderlike groep YPG-militante, wat deur baie mense as die Siriese vleuel van PKK gesien word, is na Nagorno-Karabakh gestuur uit Qamishli-streek aan die Siries-Irakse grens, terwyl 'n derde groep PKK / YPG-militante, wat by die Makhmur-basis in die suide van die Irakse stad Erbil, is eers na die hoofkwartier van Hezbollah ontplooi"se Irakse vleuel na Bagdad voordat hy via Iran na Nagorno-Karabakh oorgeplaas is.
Volgens intelligensie is spesiale kampe deur die Iranse rewolusiewagte tot stand gebring om die militante op Iranse bodem op te lei voordat hulle na Nagorno-Karabakh gestuur word, waar hulle ook toegang het tot opleidingskampe op 'n veilige afstand van die PKK."se Kandil-basis, wat die afgelope paar jaar toenemend toegeslaan is.
Dit is nie die eerste keer dat Armenië terroriste werf en huursoldate betaal vir sy eie belange nie. Dit was ook die geval tydens die Nagorno-Karabakh-oorlog in die negentigerjare. Reeds in die Sowjet-tye is Koerden deur Rusland en Armenië instrumentaliseer, en die voormalige het die outonome streek Rooi Koerdistan in Nagorno-Karabakh in 1990-1923 gestig om die hervestiging van Koerde in Azerbeidjan, Armenië en Iran in die streek te vergemaklik.
Die huidige Armeense regering wys hom egter al hoe strydlustiger teenoor Azerbeidjan, wat die onderhandelingsproses tussen die twee lande in die wiele ry weens interne politieke oorwegings, waaronder 'n ongekende gesondheids- en ekonomiese krisis. Nie net het die huidige Armeense regering geweier om die OVSE-raamwerkooreenkoms, wat in beginsel ooreengekom is, na te kom nie, maar het ook van voor af gevra vir 'n aanvang van die vredesonderhandelinge. Aangesien Armeniërs toenemend weier om hul kinders na die frontlinie te stuur, blyk dit dat die Armeense regering vasbeslote is om persoonlike verliese te minimaliseer deur die gebruik van militante van terroristegroepe. Premier Nikol Pashinyan het selfs die mense aangekondig"se milisie-inisiatief in die land, waarvan gevaarlike voorbeelde in ander konflikgeteisterde dele van die wêreld, soos Burkina Fasso, gesien is.
Onder sy leiding het die Kaukasus die ergste vyandigheid die afgelope paar jaar beleef toe die Armeense weermag distilleerderyvuur gebruik het om die Tovuz-distrik Azerbeidjan aan die grens tussen Armenië en Azerbeidjan op 12 Julie aan te val. Die aanval het gelei tot 12 sterftes in Azerbeidja, waaronder 'n 75-jarige burger, wat 4 beseer het en ernstige skade aan Azerbeidjanse grensdorpe en plase aangerig het. Op 21 September word een Azerbeidjaanse soldaat die slagoffer van nuwe skermutselinge in die Tovuz-streek, omdat Armenië weereens nie die skietstilstand respekteer nie.
Nagorno-Karabakh en sy sewe omliggende streke word deur die VN erken as 'n Azerbeidjaanse gebied, en is al 30 jaar onder Armeense besetting ten spyte van vier VN-resolusies wat die onmiddellike onttrekking van Armeense weermagte versoek. Die groeiende militarisering van Nagorno-Karabakh sowel as die betrokkenheid van huursoldate van paramilitêre groepe in die Midde-Ooste sou lei tot die internasionalisering van die konflik, wat die plaaslike kragte in stryd sou stel.
Die gevaarlike optrede van Armenië hou die gevaar in om die streek verder te destabiliseer, wat 'n strategiese belang vir Azerbeidjan en Europa het, aangesien dit energie- en vervoerverbindings na Georgië, Turkye en Europa bied vir die Azerbeidjanse olie en gas, sowel as ander uitvoerprodukte. Deur groot infrastruktuurprojekte, soos die oliepypleiding Baku-Tbilisi-Ceyhan, Baku-Tbilisi-Erzurum-gaspypleiding, die spoorweg van Baku-Tbilisi-Kars, in gevaar te stel, kan Armenië die Europese energie- en vervoersekerheid 'n groot risiko inhou.
Verslag beskikbaar - Madrid het die EAPM-ronde tafel aangebied oor Tumor Agnostics, innovation, RWE and Molecular Diagnostics wat plaasgevind het op ESMO Congress, 2020