Ghirardelli -plein - Geskiedenis Podcasts - 2022
Domenico "Domingo" Ghirardelli, gebore in Rapallo, Italië in 1817, was teen die ouderdom van twintig op die gebied van suikergoed en sjokolade, en in 1849 vaar Ghirardelli na die San Francisco -baai om sy handel in Amerika te doen. Ghirardelli maak 'n winkel oop op Kearny in Washington saam met 'n vennoot genaamd Girard, totdat sy vrou by hom aangesluit het as 'n sakevennoot en mev. Ghirardelli & Company gestig het. jaar. Vanaf hierdie fabriek het Domingo sjokoladeprodukte in die Verenigde State, Mexiko, Hawaii en British Columbia gestuur. Op daardie stadium was die fabriek onder die grootste in die westelike helfte van Noord -Amerika. In 1889 het Ghirardelli amptelik die eienaarskap van sy onderneming aan sy seuns onderteken. In 1915 was Ghirardelli -plein die gevolg. Domingo tree in 1892 af op 75 -jarige ouderdom. Tydens 'n besoek aan dieselfde klein Italiaanse dorpie waaruit hy meer as 'n halwe eeu vroeër vertrek het, is Domingo Ghirardelli in 1894 oorlede. In die 1960's het die Golden Grain Macaroni Company Ghirardelli Chocolate gekoop en dit verplaas na 'n moderne nuwe fasiliteit oorkant die baai in San Leandro. moeder, mevrou Benewens die herstel van soveel as moontlik oorspronklike strukture, het William Roth 'n nuwe bemarkingsmetode bekendgestel deur die ou sjokoladefabriek te ontwikkel tot 'n lieflike binnehof van winkels en lekker restaurante. In November 1964 heropen Ghirardelli Square weer en word beskou as die eerste suksesvolle aanpasbare hergebruiksprojek in die land. Om die behoud daarvan vir toekomstige geslagte te verseker, het Ghirardelli -plein in 1982 status van die National Historic Register gekry.
Die Ghirardelli Chocolate Company is 'n Amerikaanse banketbakker, wat volledig besit word deur die Switserse banketbakker Lindt & Sprüngli. Die onderneming is gestig deur en is vernoem na die Italiaanse chocolatier Domenico Ghirardelli,  wat, nadat hy in Suid -Amerika gewerk het, na Kalifornië verhuis het. Die Ghirardelli Chocolate Company is in 1852 gestig en is die derde oudste sjokolademaatskappy in die Verenigde State, naas Baker's Chocolate en Whitman's.
Die Ghirardelli Chocolate Company
1852 169 jaar gelede (1852)
San Leandro, Kalifornië, Verenigde State van Amerika
'N Paar jaar voor die inwerkingtreding van die National Historic Preservation Act in 1966, het Halprin en argitek William Wurster 'n blok gebou met 'n voormalige sjokoladefabriek. Hulle het die verwaarloosde kompleks omskep in 'n winkel- en toeristebestemming, wat 'n lewensvatbare aanpasbare hergebruiksmodel vir ander stede geskep het.
Halprin het winkels op straatvlak geïnstalleer en 'n uitgebreide ingangstrap ontwerp om besoekers van die waterfront af te lok. Hy het ook voorgestel om die nou ikoniese Ghirardelli -teken te heroriënteer om die kommersiële ontwikkeling die hoof te bied. Nog steeds 'n lewendige winkelsentrum, Ghirardelli Square (met die innoverende ondergrondse motorhuis wat deur Halprin opgestel is), is 'n vroeë en suksesvolle voorbeeld van historiese bewaring.
Sedert die transformasie in 'n winkelsentrum, het Ghirardelli Square een van die beste toeristebestemmings in San Francisco geword. Die gewildheid en verbintenis met die stad het daartoe gelei dat dit in 1970 as 'n monument van die stad aangewys is (Landmark #30) en in 1982 in die National Register of Historic Places aangeteken is. Hierdie benamings het gelei tot die ontwikkeling van ontwerpriglyne vir die kommersiële eiendom. Groot projekte moet voldoen aan die ontwerpriglyne en die Sekretaris van Binnelandse Sake en Standaarde voordat hulle verder kan gaan. Byvoorbeeld, 'n onlangse rehabilitasie op die terrein het 'n streng regulatoriese hersiening op stadsvlak ondergaan, openbare kommentaar opgeneem en historiese bewaringspersoneel by die projekspan ingesluit. Sommige elemente van die webwerf is opgedateer, insluitend die beligting, terwyl nuwe elemente bekendgestel is, soos relings en beweegbare bordjies. Maar in die algemeen bly die karakter van die herontwikkelingsprojek van die 1960's ongeskonde.
Die sigbaarheid van Halprin & rsquos -betrokkenheid kan egter verbeter word. Alhoewel die webwerf in die National Register for Historic Places gelys is, en die benoeming Halprin insluit as 'n bouwer/argitek, fokus die bespreking hoofsaaklik op die voorheen industriële geboue. Die nominasievorm erken die invloed van die herontwikkeling op ander historiese bewaringsprojekte regoor die land, sonder om ooit die bydrae van Halprin en rsquos tot die projek te noem. Die geskiedenis van die Ghirardelli -plein wat op die webwerf van die eienaar en rsquos uiteengesit word, noem ook nie Halprin of enige van die betrokke argitekte nie. Dit sou nie net relatief maklik wees om hierdie uitskakeling van historiese feite reg te stel nie, dit sou 'n uitstekende voorbeeld wees vir ander om te volg.
Lawrence Halprin op Ghirardelli -plein
Klein ondernemings in die baai bou op die ryk geskiedenis van Ghirardelli Square
San Francisco het baie ikoniese bakens, maar een van die gewildste is die Ghirardelli -plein. Hierdie historiese voormalige sjokoladefabriek is in die hartjie van die stad geleë, net 'n entjie van Fisherman & rsquos Wharf en die waters van San Francisco Bay af en bied 'n asemrowende uitsig oor die Golden Gate -brug. Die drie-, binne- en buitenshuise vierkantige eet-, kleinhandel- en vermaaklikheidskompleks, met 'n beroemde 15 meter hoë verligte bord, is 'n beroep op gesinne, toeriste en selfs plaaslike inwoners, wat almal die ryk geskiedenis en die betekenis daarvan vir die stad waardeer .
Dit het alles in 1849 begin toe die in Italië gebore Domenico & ldquoDomingo & rdquo Ghirardelli sy sjokolade-vervaardigingsfabriek begin het, en soet lekkernye vir die stad uitgedruk het en inwoners bewonder het. Alhoewel die fabriek in die sestigerjare opgehou het, is die kompleks omskep in 'n suksesvolle ontwikkelingsterrein vir hergebruik. En terwyl dit sy geskiedenis en waarde koester, het dit in 1982 die status van die National Historic Register gekry, en daar is nog baie Ghirardelli -sjokolade om die plein in die verlede te proe. Dit het baie nuwe besighede bygevoeg, waarvan baie plaaslik in San Francisco is.
Slegs een van die vele besighede op die Ghirardelli -plein is 'n bekoorlike kleinhandelwinkel genaamd Lola, wat spesiale geskenkartikels verkoop. Eienaar Amy Nanola hou daarvan om met so 'n ikoniese San Francisco -omgewing geassosieer te word. & ldquo Ons waardeer dat Ghirardelli Square glo in kleiner ondernemings in ons familie soos ons s'n, & rdquo Nanola sê. Ons stel ons hart en siel daarin om Lola inspirerend en bedagsaam te maak vir sowel toeriste as ons bure. & rdquo
Die winkel, vernoem na Amy & rsquos-ouma wat vroeër winkels in die Filippyne besit het (lola is die woord vir ouma in die Tagalog-taal), bevat alles van geurige shea botter lotions en humoristiese wenskaart tot sokkies versier met San Francisco-ontwerpe en een-van- 'n soort juweliersware. Ons span fokus daarop om ambassadeurs van Ghirardelli Square en San Francisco te wees. As u 'n goeie tyd in ons winkel het, gaan dit oor in 'n algehele positiewe gevoel dat ons 'n klein rol gespeel het in die vorming. & Rdquo
Ander sake-eienaars wat verheug is om op die Ghirardelli-plein geleë te wees, is Jennifer en Josh Leavy van San Francisco Brewing Co. & amp Restaurant, kompleet met 'n handwerkbrouery op die perseel, 'n buitentuin met vuurmaakplekke en 'n ruim binnenshuise restaurant. Ons is baie opgewonde om deel te wees van die herlewing van Ghirardelli Square en rsquos, en rdquo sê Jennifer Leavy. Dit het 'n lang geskiedenis in San Francisco en ons voel dat dit baie gepas was om in so 'n ikoniese gebou geleë te wees. Dit was ook vir ons baie belangrik dat ons die vervaardiging na die plein terugbring, want dit was ook so 'n belangrike deel van die geskiedenis daarvan. & Rdquo
Die brouery/restaurant bied 'n groot verskeidenheid seisoenale en vlagskipbiere, insluitend Alcatraz Amber en Fog City Hazy IPA, saam met meer uitgesoekte keuses soos Revenge of the Nerds, 'n suur bier gemaak met Nerds -lekkergoed. Die spyskaart bevat fynproewersburgers en kunsmatige pizza, en volgens Leavy is daar iets vir almal. & ldquoWe & rsquore geïnspireer deur die samekoms van kulture en ervarings en die historiese bakens wat 'n storie te vertel het, maar ons het ook ons ​​eie hedendaagse verhaal, en sy vertel. En ons is trots om ons passie te deel met al die San Franciscans en besoekers wat na die plein kom. & rdquo
Ghirardelli Square bied ook baie vermaaklikheidsopsies en een van die gewildste is Subpar, 'n 18-putjie minigolfbaan. Dit is 'n opwindende tyd om op die plein te wees, en die plek is reeds 'n baken, maar die strewe na 'n groter verskeidenheid kleinhandelaars bring meer karakter op die plein. Dit het ons gedwing om op te val, maar om eerlik te wees, was vreemdheid nog altyd ons sterk punt. & Rdquo sê eienaar Michael Taft. Die grillige kursus, gebaseer op beroemde besienswaardighede in die Bay Area, is inderdaad moeilik om te vergeet.
'N Paar bekendes wat jy herken, sluit in Lombardstraat (die grootste straat ter wêreld), die Transamerica -piramide, The Painted Ladies, die Golden Gate -brug en selfs Ghirardelli -plein self. & ldquo Kliënte hou van die tema van die monumente in San Francisco, en dit verbind ons met die stad waarin ons is, en dit is noodsaaklik vir ons sukses. Toeriste is mal daaroor, want dit gee hulle 'n idee van plekke om te gaan, en die plaaslike bevolking hou daarvan omdat dit hulle daaraan herinner dat hul stad soveel wonderlike dinge om te doen en te sien het. & Rdquo Nadat u al 18 putjies gespeel het, kan u by die snackbar stop heerlike happies soos vlerke en mini -koringhonde, en jy kan selfs videospeletjies speel en 'n skeefbal in die arcade speel. Ons was gelukkig dat Ghirardelli Square ons gekies het. hulle het iets in ons klein tuisgemaakte Alameda -gholfbaan gesien en saam met ons gewerk om dit te laat gebeur. Ons kon nie gelukkiger wees met die resultate nie. & Rdquo
By u volgende besoek aan die Ghirardelli -plein, besoek hierdie trio hotspots, sowel as al die ander opwindende besighede op Ghirardelli Square en mdash, en u kan natuurlik vertrek sonder om 'n bietjie Ghirardelli -sjokolade te proe!
Die geskiedenis van Ghirardelli
Een van ons gewildste reëls, Ghirardelli, het 'n lang en fassinerende geskiedenis. Kom ons neem u op 'n toer deur een van die heerlikste sjokoladesoorte op die mark.
1819 - Domenico Ghirardelli word gebore in Rapallo, Italië, aan 'n eksotiese voedsel invoerder en sy vrou. Op 'n jong ouderdom stel Domenico kennis met sjokolade en suikergoed wanneer hy by 'n plaaslike lekkergoedmaker leer.
1847 - Ghirardelli verander sy Italiaanse voornaam in die Spaanse ekwivalent, Domingo.
1849 - Ghirardelli vaar na Amerika en open 'n algemene winkel in Stockton, Kalifornië, en bied voorrade en gebak aan mynwerkers. Ghirardelli maak 'n tweede winkel oop op die hoek van Broadway en Battery in San Francisco, wat sy eerste vestiging in die stad word.
1852 - By Kearny- en Washingtonstraat in San Francisco open Ghirardelli 'n suikergoedwinkel, Ghirardely en Girard, wat uiteindelik die hedendaagse Ghirardelli Chocolate Company word.
1865 - 'n Werknemer van Ghirardelli ontdek dat deur 'n sak sjokolademassa in 'n warm kamer op te hang, die kakaobotter uitloop en 'n oorblyfsel agterlaat wat tot gemaalde sjokolade verwerk kan word. Dit staan ​​bekend as die Broma -proses en lewer 'n meer intense sjokoladegeur as ander tegnieke.
1884 - Drie van Domingo se seuns word vennote in die onderneming wat produkte in die hele Weste en na die oostelike VSA, China, Japan en Mexiko stuur.
1892 - Domingo tree af as hoof van die onderneming en gee die bestuur aan sy seuns oor. In 1894 sterf Domingo tydens 'n reis na Italië.
1893 - As hy meer ruimte benodig, koop die onderneming die Pioneer Woolen -gebou aan die noordelike waterkant van San Francisco, en vervaardiging trek daarheen, dit is die huidige plek van Ghirardelli Square.
1906 - Die groot aardbewing en brand van San Francisco in 1906 vernietig 'n groot deel van die stad, maar die Ghirardelli -aanleg word nie beskadig nie. Vervaardigingsbedrywighede hervat binne 10 dae na die ramp.
1923 - Die nou beroemde gloeilampbord van Ghirardelli word geskep. Kilometer lank sigbaar word die teken 'n welkome gesig vir skepe wat deur die Golden Gate -seestraat gaan.
1952 - Ghirardelli Chocolate Company vier sy 100ste bestaansjaar.
1962 - Twee prominente San Franciscans verkry die Ghirardelli -plein en gee 'n argitek die opdrag om 'n moderne winkelsentrum te bou, met behoud van die uitsonderlike Victoriaanse kwaliteite van die kompleks.
1965 - San Francisco verklaar Ghirardelli -plein as 'n amptelike monument van die stad.
1967 - Die produksiefasiliteite van Ghirardelli verhuis na San Leandro, CA, en die fabriek open in Ghirardelli.
1982 - Ghirardelli -plein ontvang die status van die National Historic Register.
1996 - Die eerste jaarlikse Ghirardelli Square -sjokoladefees word gehou.
1997 - Ghirardelli Soda Fountain & Chocolate Shop word geopen in Downtown Disney in Orlando, FL.
1998 - Lindt & amp Sprungli verkry Ghirardelli Chocolate Company as 'n volfiliaal van sy beheermaatskappy.
1999 - Ghirardelli stel sy nou beroemde SQUARES -sjokolade bekend, insluitend die gewilde Milk & Caramel SQUARES.
2002 - Ghirardelli Chocolate Company vier sy 150ste bestaansjaar.
2003 - Ghirardelli stel SQUARES -opstaan ​​-sakke bekend.
2004 - Ghirardelli stel Peppermint Bark bekend, wat 'n topverkoper -vakansie word.
2005 - Ghirardelli debuteer Dark Squares, wat die eerste sjokolade word wat wyd beskikbaar is met kakao -inhoud op die verpakking.
2006 - Ghirardelli loods Intense Dark bars, gemaak met luukse diep, fluweelagtige sjokolade versmelt met gesofistikeerde bestanddele. Ghirardelli stel sy eerste e -handelsinisiatief bekend.
2007 - Prestige bars, Ghirardelli se eerste gevulde lyn, maak hul debuut.
2011 - Ghirardelli word die nommer 2 bakmerk in die VSA
2012 - Ghirardelli Chocolate Company vier sy 160ste bestaansjaar.
2013 - Ghirardelli werk saam met Disney en open die Disney Studio Store in Hollywood, CA.
Opsporing van die totaal soet geskiedenis van die Ghirardelli -ryk
Ter ere van die onvermydelike sjokoladebinge wat hierdie Halloween op pad is, laat ons terugkyk op die koninklike lekkergoedfamilie: Ghirardelli. Die geskiedenis van die chocolatier is vervleg met San Francisco se - jammer, Tcho! - en hoewel die hoofkantoor van die onderneming na San Leandro afgedop het, hang hulle naam steeds bo Fisherman's Wharf en word hul sjokolade omtrent oral gevind. Ook, hey, dit is die nasionale sjokolade dag!
Die grootmeester van San Francisco -sjokolade was Domenico Ghirardelli, wat in 1817 naby Genua, Italië, gebore is. Sy gesin het eksotiese kos ingevoer, en op 'n jong ouderdom het hy by 'n snoepmaker begin leer (hoe kry ons die werk?). Teen sy twintigerjare het hy na Suid -Amerika vertrek om sy eie sjokolade -onderneming te begin. In Peru het hy begin 'n lekkergoedwinkel langs 'n kabinetwinkel wat die Amerikaner James Lick besit (ja, die een).
Lick het besluit om na die ontluikende San Francisco te verhuis en het dae aangekom voordat goud by Sutter's Mill ontdek is. Gelukkig vir Ghirardelli, sy maat 600 pond sjokolade saamgebring. Ghirardelli, wat op hierdie stadium sy voornaam na die Spaanse weergawe, Domingo, verander het, het besluit om sy geluk te beproef en het ook na Kalifornië gekom. Dit blyk dat hy beter was in sjokolade as in mynbou, en hy het 'n winkel uit 'n tent in Stockton vir die mynwerkers oopgemaak. Uiteindelik het hy 'n algemene winkel in Hornitos geopen, en dit het so 'n treffer geword dat hy een in San Francisco op die hoek van Broadway en Battery oopgemaak het.
Brande het beide dorpe binne drie dae na mekaar getref en het albei die winkels van Ghirardelli vernietig. Hy het vinnig teruggekeer en 'n koffiewinkel oopgemaak, en later 'n banket- en speserybedryf in Kearny en Washington. Die onderneming het 'n paar keer van naam verander, na Jackson en Mason verhuis en weer na die hoek van Greenwich en Powell verhuis.
Domingo het die gesin na Oakland verhuis en gebou een van die eerste groot huise in die stad met gronde wat 'n vierkantige blok beslaan het. Dit het 'n groot tuin met marmerfonteine ​​en beeldhouwerke uit Italië. Die plek is in 1874 op 'n veiling verkoop toe die onderneming tydens 'n resessie bankrot geraak het.
Teen 1893 tree Domingo af en verlaat sy besigheid aan drie seuns, wat besluit het om die te koop Pioneer Woolen Mill -gebou in vandag se Fisherman's Wharf vir vervaardiging.
In die volgende paar dekades het die onderneming nog 'n paar geboue gebou, waaronder sy eie kragsentrale en werknemersbehuising, om die kompleks af te rond. Die verligte Ghirardelli-megateken van 15 voet hoog is in 1923 bygevoeg.
Die onderneming was so invloedryk dat daar selfs 'n Ghirardelli -gebou by die 1915 Wêreldtentoonstelling ontwerp deur Bakewell & Brown.
Die onderneming is in die 1960's verkoop (maar natuurlik sy naam behou), en die kompleks het een daarvan geword eerste voorbeelde van aanpasbare hergebruik in die land. Die nuwe eienaar, William Matson Roth, het middel -eeuse styselontwerpers Wurster, Bernardi en Emmons aangestel om die kompleks tot 'n spesiale winkelsentrum te moderniseer. Ghirardelli -plein heropen op 29 November 1964 as 'n feesmark. Die kompleks word slegs 'n jaar later as 'n stadspunt verklaar en is steeds 'n groot toeriste -aantrekkingskrag.
Die chocolatier is nou in besit van die Switserse onderneming Lindt en Sprungli Chocolate (met 'n klein sjokolade -roem), en Domingo Ghirardelli is in 2012 in die Candy Hall of Fame opgeneem.
Ontdek hierdie historiese gholfoorde vir ervare en beginner gholfspelers.
900 North Point Street San Francisco, Kalifornië 94109
Die oorspronklike eiendom is geopen in 1893. Sedertdien lid van Historic Hotels of America 2016.
Die Ghirardelli -verhaal.
Mense hou van sjokolade, maar hoeveel mense weet dat Ghirardelli die tweede oudste sjokolademaatskappy in die land is? Dit is in Junie 1852 gestig en werk al meer as honderd -en -vyftig jaar, maar slegs Baker's Chocolate, wat in 1780 in Massachusetts gestig is, is ouer. (1) En Ghirardelli -plein in San Francisco, die fabriek van die onderneming van 1894 tot 1964. is die oupa van industriële terreine wat aangepas is om openbare besienswaardighede te word, wat nou in baie Amerikaanse stede algemeen is. (2) Die letters van vyftien voet hoog op die "kasteel" van die sjokoladefabriek se toring, is net so 'n plaaslike oriëntasiepunt in San Francisco, soos die TransAmerica Pyramid of Coit Tower. Ghirardelli staan ​​ook vir sjokolade met die potensiaal vir intense plesier wat ander handelsname soos Mars, Hershey's of Godiva meeding. Min mense herken die naam nie.
Maar sê net Chirardelli met 'n harde G soos in spook of spaghetti, en laat die J -klank vir gin en gypsy oor. My oupa, 'n lid van die sjokolade-vervaardigingsfamilie en die tweede-tot-laaste familie-president van die onderneming, het dit op die regte manier gesê. Hierdie lewendige individu, Alfred Ghirardelli (1884-1956), het ook besef dat daar 'n fassinerende verhaal te vertel is oor die oorsprong en evolusie van hierdie Italiaans-Amerikaanse stam en sy besigheid. In 1945, met die afwagting van die Gold Rush se honderdjarige bestaan ​​'n paar jaar later, het hy 'n bondige wetenskaplike geskiedenis van die onderneming van Domingo Ghirardelli opgestel, wat belangrike feite oor die lewe en tye van die Italiaanse stigter as sakeman neergepen het. (3) Ongeveer vier dekades later hervat Alfred se dogter, Polly Ghirardelli Lawrence (1921-1997), my ma, die poging deur argiefnavorsing en persoonlike herinnerings te kombineer in 'n volume onderhoude (gedeel met twee van haar neefs) wat deur die Bancroft Library's gepubliseer is Regional Oral History Office in 1985. (4)
Die huidige skrywer, wat 'n gesinsuitstalling van 1999-2000 vir die Museo Italo-Americano in San Francisco ondersoek (5), het hierdie werk voortgesit en het talle onontginde argiewe, versamelings en memorabilia gevind om lig te werp op die Ghirardelli-verlede. (6) Die Ghirardelli -verhaal verteenwoordig 'n ryk, veelvlakkige deel van die geskiedenis van Kalifornië, so laat ons nou terugstap om te sien hoe.
Die verhaal begin in die Noord-Italiaanse kusdorp Rapallo, die besigste en grootste van verskeie nedersettings suid van Genua langs die Liguriese Riviera-'n idilliese streek waar 'n enigste seun van 'n beskeie suksesvolle handelaar grootgemaak kan word en 'n vak kan leer, behalwe die politieke werklikhede. In 1815, twee jaar voordat die stigter van die sjokolademaatskappy van San Francisco daar gebore is, het die kongres van Wene, as deel van die likwidasie van die Europese Ryk van Napoleon, die eeue oue Republiek van Genua aan die naburige Koninkryk Piemonte-Sardinië afgestaan. Die Genoese het die verlies aan onafhanklikheid en heerskappy deur 'n monargie "net so onbeslis as korrup" gekaap. (7) Hulle het gereageer deur opstande in 1831 en weer in 1834 te hou. Hierdie laaste, 'n groot opstand in die stad, is genadeloos vernietig.
Op daardie stadium was Domenico Ghirardelli 'n tienerleerling by Romanengo, 'n spogwinkel in Genua wat vandag nog besig is, (8) wat leer hoe om suikerbrode, lekkergoed en sjokoladepasta wat met water verdun word, voor te berei en te verkoop om 'n warm "troos" drank en stimulant. Maar namate Ghirardelii hom gereed gemaak het vir 'n onafhanklike lewe, het die streek polities onbestendig gebly, en met die seën en finansiële hulp van sy vader, 9, het hy na die nuwe wêreld gegaan.
In hierdie tydperk was Noord -Amerika meestal die bestemming van eiesinnige, ambisieuse of arm protestante, maar Italianers het na Suid -Amerika gegaan, waar 'n versoenbare Latynse kultuur op hulle gewag het. In 1837 vaar Ghirardelli, twintig jaar oud en pas getroud met Elisabetta "Bettina" Corsini, na Montevideo, Uruguay. Ghirardelli het daar werk gevind in 'n koffie- en speserywinkel, maar miskien as gevolg van onstabiliteit wat veroorsaak word deur die grensgeskille in Uruguay, (10) Montevideo was slegs 'n tydelike tuiste vir die jong banketbakker. In 1838 het Ghirardelli en sy vrou 'n verraderlike seereis na Kaap Hoorn geneem na Callao, Peru, wat nege kilometer na die groot metropool Lima gegaan het.
Italiaanse ambagsmanne en goudmeesters het sedert die eerste Spaanse koloniale dae in die sestiende eeu in Lima gewoon, wat die barokmetropool help versier het. Toe die Ghirardelli-egpaar aankom, was die stad ekonomies op die been van die wêreldwye uitvoer van guano, die winsgewende kunsmis wat deur voëls laat val is, van eilande langs die kus versamel. (11) Ghirardelli, wat sy voornaam vir Domingo uitgedruk het, het 'n lekkergoedwinkel op die bloklengte Calle de los Mercaderes (straat van die handelaars) opgerig, die stad se belangrikste winkelsentrum, net langs die sentrale plein wat oorheers word deur die katedraal van die stad, naby sulke besienswaardighede as 'n Italiaanse Liric Opera. (12) Daar het hy 'n reeks goedere gemaak en verkoop volgens die Romanengo -model, met sjokolade as 'n spesialiteit. Die huislike lewe van Ghirardelli is geskok deur die dood van sy Italiaanse vrou Bettina in 1846, maar die volgende jaar trou hy met die Spaans-Peruaanse weduwee Carmen Alvarado Martin, self met 'n baba, en begin met 'n gesin. (13)
Ghirardelli was gereed om permanente wortels in Peru te vestig, maar die noodlot het ingegryp. Die rustelose Pennsylvanian James Lick (1796-1876), later van die hotel in San Francisco, sterrewag en roem op hoërskool, het 'n klavier- en kabinetwinkel langs die banketbakkie van Ghirardelli bedryf, en die twee sakemanne uit Lima het goeie vriende geword. (14) In 1846-47 keer Lick terug na sy vaderland om deel te neem aan die westelike uitbreiding. Hy verkoop sy onderneming en dra seshonderd pond van Ghirardelli se sjokolade om wins te maak (of so sê die legende), en vaar na San Francisco. Lick het onmiddellik grond begin koop, en met die nuus van die ontdekking van goud in Januarie 1848, het hy 'n boodskap aan Ghirardelli gestuur om dadelik te kom. Die Callao-koerante het intussen die eerste buitelandse berigte oor goud uit Kalifornië gepubliseer (15), dus vir Ghirardelli was die besluit om noordwaarts te vaar, ondanks die ontwrigting van die lewe wat hy vir hom en sy Italiaans-Peruaanse gesin geskep het, onweerstaanbaar.
Die geskiedenisopname van die Gold Rush-stad-'n woud van maste, rampokkerige geboue, wetteloosheid-het pas in fokus gekom toe Ghirardelli op 24 Februarie 1849 op die Peruaanse bas Mazeppa in die hawe van San Francisco seil, enkele dae voor die eerste Amerikaanse skip van die ooskus af aangekom het. Die Italianer het 'n groeiende bevolking gevind van Amerikaners, Kanadese en Mexikane wat die grense oorgesteek het, Suid-Amerikaners van vroeëre skepe, en Italianers, net soos hy, waarvan 'n derde ook weer uit die suide van die Amerikas emigreer. (16) Europeërs het binnekort ontheem geraak deur die Ierse aartappelhongersnood, die verwydering van Skotland, die revolusies van 1848 (veral Duitsers en Fransmense), en die toenemend onstuimige eenwording van Italië, sowel as Chinese arbeiders, en ervare Amerikaanse mynwerkers uit die voortou- en goudryke streke van Wisconsin, Georgia en Noord-Carolina. Teen die einde van 1849 het hierdie kosmopolitiese bevolking, byna alle mans, tot 25 000 gestyg. (17)
Ghirardelli, 'n Spaanse Italianer wat nog nie Engels magtig was nie, het na die Jamestown/Sonora -gebied van die Mother Lode getrek, waar mede -Italianers uit Latyns -Amerika by die riviere en mynkampe saamgekom het. (18) Maar Ghirardelli het vinnig agtergekom dat die rigting om te beweeg nie in goud ontgin is nie, maar in die verkoop van ware aan mynwerkers wat voorraad benodig. Hy het hulle bestel, soos die koekies wat hy in Stockton gekoop het, en het teruggekeer na die kampe om die goedere te gaan aflewer. Ghirardelli het daarna 'n algemene winkelwinkel in Stockton geopen en delta-gestuur na en van San Francisco gestuur om hierdie voorraad aan te vul. Kort voor lank het hy kruidenierswinkels in albei stede besit, en in die hawe 'n koeldrankfontein, koffiehuis en deelbelang in 'n hotel met twintig kamers. Teen 1851 is Ghirardelli gelys as een van San Francisco se "Moneyed Men", ter waarde van $ 25,000. (19) Groot brande daardie jaar het sy besighede vernietig, maar die vindingryke Italianer het teruggekeer deur sy belange te herfinansier en vennote te werf en dan uit te koop. Op 18 Junie 1852 is die sjokoladeonderneming amptelik van stapel gestuur as 'n vervaardigings- en verkoopwinkel in die Verandah -gebou op Portsmouth Square.
Daar kombineer Ghirardelli sjokolade en lekkergoed met drank, gemaalde koffie en speserye as die fokus van sy onderneming, en werk dit altyd onder 'n familienaam wat soms op grappige wyse deur Anglo -setters en joernaliste (Glirardel, Girardello, Ghirardelli, Gniradeili, Ghirardely, Gheardly) geknak is. In die volgende paar jaar het die Italianer tak -kruidenierswinkels en drankwinkels in Oakland geopen, beleggingseiendomme in Fruitvale buite Oakland gekoop, wat ontwikkel het van 'n boord tot 'n kanaal vir ryhuise (20) en verskeie ondernemings in die Mother Lode -land bedryf het.
Onder minder as 'n duisend meestal Liguriërs
Italianers in 'n stad wat teen die middel van die 1850's tot vyftigduisend gestyg het, was Ghirardelli deel van 'n groter mengelmoes van buitelanders wat gereeld oor etniese grense gespring het. Alhoewel hy 'n klein, geheel-Italiaanse arbeidsmag in diens gehad het en hulle met lenings begunstig het, was (21) sy sakevennote meestal nie-Italianers (die Anglo Cox, die Switserse Petar en Frans-Elsassiese Danzel). Ghirardelli het in die almal-welkome waaksaamheidskomitee van 1856 gedien en in 1865 by die gemeenskapsbewuste, meestal inheemse Engelssprekende Society of California Pioneers aangesluit. 'n bevolkte, magtige Franse gemeenskap, wat reeds in 1850 meer as tagtig van die besighede van die stad beheer het. -soek Buenaventura Mining Company.
Ghirardelli, 'n kort, kragtige, hardwerkende man wat 'n latere kroniekskrywer beskryf as 'metgesel, vrygewig en 'n voorbeeldige burger' (25), was 'n duidelik suksesvolle Italianer in San Francisco, maar nie die enigste nie. Nicola Larco, (26) ook 'n stigtervennoot van Buenaventura, was 'n ander. Larco, gebore naby Rapallo, woon ook in Lima en vaar ook in 1849 na San Francisco. Hy was ryk en burgerlik en het 'n uitgebreide invoer-uitvoer-onderneming bedryf vanaf 420 Jackson, oorkant die straat van Ghirardelli, en het met die ondersteuning van Ghirardelli die Italian Mutual Benefit Society gestig en begelei om hulpbehoewende Italianers te help. Die twee mans word die pro-forma Italiaanse VIP's van San Francisco en dien in 1855 as afgevaardigdes vir 'n plaaslike viering van 'n Krimoorlog-oorwinning (27) wat hul landgenote in Piemonte-Sardinië gehelp het om teen Rusland te wen met die leërs van Frankryk, Engeland en Turkye.
Die Italianers van San Francisco het die verenigingsbeweging van Italië fyn dopgehou en die stryd om 'n heropwekking, of herlewing (Risorgimen na) na die nasie. La Parola, een van die vroegste Italiaanse koerante in die Verenigde State, is in Larco se gebou gepubliseer, en hy en Ghirardelli was groot skenkers van die Garibaldi-wag, wat die charismatiese guerrillapatriot Giuseppe Garibaldi gehelp het om sy "Rooi hemp" -leër te lei om eenwording te wen 1861 en gaan voort met sy pogings tot konsolidasie. (28) Ghirardelli het ook graaf Camillo Cavour se diplomatieke optrede namens die beweging toegejuig. Die sjokoladevervaardiger was egter diep besig in sake, maar het oor die algemeen 'n lae profiel in die politiek gehou. Sy werknemer Angelo Mangini was egter 'n ander saak.
Hierdie brandmerklid van Giuseppe Mazzini se beweging "Young Italy" is ter dood veroordeel weens sy rol wat die antimonargistiese Genua -opstand van 1854 beplan het. (29) Mangini het via Londen gevlug en in 1859 in San Francisco aangekom, waar hy 'n werk as Ghirardelii se boekhouer. In 1860 begin Mangini die stad se tweede Italiaanse koerant, La Cronica, en sewe jaar later, La Voce del Popolo, albei toegewy aan die bevordering van republikeinse ideale. In 1868 word Mangini 'n volle vennoot by die firma Ghirardelii, en dit is geen wonder nie. Hy was nou deel van die gesin, nadat hy in 1862 met sy vyftienjarige dogter, Virginia, getroud was, en in 1863 aan die Ghirardellis hul eerste kleinkind, Aurelia, gegee het.
Die Ghirardelli -gesin het nie net gegroei nie, maar het ook 'n unieke lewe aan die grens van Kalifornië geleef. In 1853 het die Peruaanse vrou van Ghirardelli, haar dogter (wie se vader Frans was), en die egpaar se eerste twee kinders van Caliao na San Francisco gevaar om 'n familiekwartier bo die banketbakkerswinkel op Portsmouth Square te beset. Die leefwêreld van die Ou Wêreld is in 1857 herhaal toe die onderneming na Jacksonstraat verhuis het, maar die rustiger, sonniger Oakland wink. In 1859 het Ghirardelli een van die eerste groot huise van die stad gebou met 'n tuin wat 'n vierkantige blok beslaan het. (30) Daar het die gesin tot agt gegroei in 'n atmosfeer met buitelandse invloede. Hulle ma, 'n Spaanse Peruaanse, waar Spaanse sprekers baie bewys het, hoewel Kalifornië nou deel van die Verenigde State was, het geen Engels gepraat nie en het meestal Spaanse, Italiaanse en Franse vriende gehad. (31)
Italië bly 'n kernverwysingspunt vir die Ghirardellis. Buite die Oakland-huis was 'n groot tuin met marmerfonteine ​​en beeldhouwerke uit Italië, met die gelykenisse van diplomaat Cavour en-aan weerskante van 'n voordeur-figure van Christopher Columbus en George Washington wat transatlantiese ideale van onafhanklikheid en selfverklaring verkondig. vasberadenheid. In daardie tuin Ghirardelli, vir wie Italië 'n bron van "sowel onderrig as groot plesier" was (32), sorgvuldig versorg, net soos 'n Liguriese boer, 'n groot vyeboom. En die verstommendste is dat hy drie van sy vyf seuns op tienjarige ouderdom gestuur het om by 'n kosskool in Genua opgevoed te word. (33) Cesare, die jongste, is daar oorlede, maar Domingo Jr. Beide mans was hul lewens lank tweetalig met opvoedings gebaseer op sake-, ekonomie- en handelsstrategieë. Ghirardelli wou duidelik hê dat sy seuns moet voortgaan met wat hy begin het.
Gedurende die jare na die burgeroorlog het San Francisco na vore getree as die kommersiële sentrum vir 'n breë geografiese gebied, met sterk plaaslike nywerhede as 'n noodsaaklikheid vanweë die isolasie van die stad. Vervaardigingsfirmas floreer met papier, suiker, meubels, wol, stoffering, bakstene, bier en loodgieterswerk, om maar net 'n paar te noem. (34) Koffie en speserye is deur 'n aantal ondernemings aangebied, waaronder Ghirardelli's, maar die mark vir sjokolade was syne.
In 1867 tref Ghirardelli 'n rok met Broma, die firma se naam vir oplosbare gemaalde sjokolade (van theobroma, "god-food" in Grieks, die tegniese benaming vir die kakaoplant). Dit is per ongeluk 'n jaar of twee voorheen uitgevind nadat onbewaakte sakke sjokoladepasta in 'n warm kamer bottervet op die vloer gedrup het en 'n vetterige oorblyfsel gelaat het wat gemaal en maklik versoet kon word. (35) In afwagting van die voltooiing van die transkontinentale spoorlyn in 1869, het die onderneming die handelsmoontlikhede aangegryp en begin met die maklik om te stuur, nie-bederfbare "wonder" poeier wat warm kakao in 'n rits gemaak het en met ongelooflike gemak gebak kon word. (36)
Die volgende paar jaar was egter 'n achtbaan vir die firma. In 1870 het 'n landwye resessie posgevat, en Ghirardelli, saam met sy lewensmaat en skoonseun Mangini, het bankrot verklaar. Mangini, wat nou drie jaar 'n wewenaar was, was reeds bedroef en het na onbekende dele gevlug toe 'n beskuldiging van verduistering van meer as $ 10 000 by 'n sakevennoot ingekom het. (37) Ghirardelli het hom tot die situasie gewend en teruggeskaal. Die eerste winkel in 1872 was die algemene handelswinkel in Hornitos, 'n Mother Lode -stad, wat die lewensbestaan ​​van sy stiefdogter, Dominga, en haar man, Frank Barbagelata, uitgewis het. (38) In 1874 is feitlik alles anders-behalwe die Ghirardelli-aanleg in San Francisco-opgeveil, insluitend die gesinshuis en inhoud, beleggingseiendomme in Oakland en ten minste vier van Ghirardelli se takwinkels. Die verkoop het $ 111,450 opgelewer. (39)
Ghirardelli, nou ses en vyftig, het harde werk en die advies van drie talentvolle seuns gebruik om die onderneming weer in vorm te kry, wat veral belangrik was omdat 'n Franse mededinger, Etienne Guittard, in 1868 'n sjokoladeonderneming begin het wat fokus en presteer. , nie soseer oor die toonbankprodukte nie, maar op die beste sjokolade vir groothandelsklante. (40) Die gesinspan, wat uiteindelik oorgeskakel het na 'n vennootskap onder die naam Ghirardelli and Sons, het aggressief geraak. Hy het nuwe masjinerie gekoop en 'n aangrensende gebou in Jacksonstraat vir 'n arbeidsmag van dertig bygevoeg, markte na China, Japan en Mexiko uitgebrei en die westerse reputasie in British Columbia, Arizona, Texas en Utah versterk. (41) Aangesien Broma altyd aan die voorpunt van sy identiteit was, het die onderneming kortliks sy eie produkte onder die benaming "Eagle" (42) bemark en straatwa- en sypaadjie -advertensies op blik en hout bekend gestel om warm kakao aan kinders en gesinne te stel. Teen 1885 is die term Broma laat vaar en Ghirardelli's Ground Chocolate, soos dit nou bekend was, was die sterverkoper. Om dit te maak, is daar jaarliks ​​ongeveer 450 000 pond kakaobone ingevoer. Binnekort beloop die verkope een miljoen pond per jaar. (43)
Toe hy in 1889 uittree, keer Ghirardelli, 'n wewenaar, met vakansie terug na sy geboorteland Rapallo en sterf na 'n lang verblyf daar op ses Januarie 1894 aan griep.Hy het aangedui dat hy ter ruste gelê moet word in die land van selfgemaakte mans, Amerika, waar mede-Italianers soos Larco, bankiers en wynboere soos Andrea Sbarboro en Carlo Pietro Rossi, en verskeie entrepreneurs in vragmotorboerdery, visserybedrywe en markte produseer. het skouspelagtige suksesse in San Francisco behaal (die ster van die legendariese AP Giannini, van die bekendheid van Bank of America, het nog nie gestyg nie). Maar min mense kon die stille triomf van Ghirardelli meeding om aan die Weste sy primêre Italiaanse handelsnaam te gee, net so normaal vir verbruikers in Kalifornië as Spreckels vir suiker of Folger vir koffie. Levi Strauss, 'n Duitse Jood wie se denim-overall met koper vasgesteek ook uit die behoeftes van mynwerkers gebore is, was Ghirardelli se onwetende medepligtige in die bevordering van etniese verdraagsaamheid. En die Ghirardelli -onderneming, wat nou deur sy seuns bestuur word, het gespier om een ​​van die grootste vervaardigers van die staat te wees, en sy spesialiteit net so sterk soos die groot ysterwerke, houtondernemings, meelmolens en bottelaars, wat die Kaliforniërs verskaf en in diens gehou het. aan die begin van die eeu.
In 1895 word die dinamiese Domingo Ghirardelii, Jr., sewe en veertig jaar oud, die president van die pas ingelyfde D. Ghirardelli Company, aangesien dit nou vernoem is ter ere van die stigter. Met die uitvoerende broers en susters Joseph en Louis stewig agter die idee, het die nuwe gesinshoof die susters Elvira en Angela, wat die vierde en vyfde eienaar van die onderneming was, oortuig om die aanleg na 'n groter, beter geplaasde North Beach -perseel te verskuif. (44) In 1897 skryf hy 'n klassieke besigheidsnota met 'n hoë inset: "In hierdie land bestaan ​​daar in hierdie tyd nie stilstaan ​​nie. 'N Mens moet vorder, of agteruitgaan.' Laat goed genoeg met rus 'beteken stagnasie en verval. óf uittree uit die onderneming, óf op die hoogte daarvan bly. " (45)
Die sakeklimaat van San Francisco was aan die begin van die eeu bevorderlik vir uitbreiding, aangesien ondernemings wat fokus op vervaardiging, versending en finansies, ontwikkel het tot mededingende bedrywighede in die groot stad. Die eerste taak op die agenda van Domingo Jr. stelsels en spoorverbindings na piste aan die water. Die aardbewing in 1906 was 'n tydelike onderbreking eerder as 'n terugslag, wat die fabriek en toerusting grootliks ongeskonde gelaat het, maar het menslike verlies meegebring met die dood van Joseph, sewe en veertig jaar oud. Met die jongste broer Louis wat reeds vier jaar dood is aan longontsteking, het Domingo Jr. In 1910 versnel hy advertensies met 'n aggressiewe advertensie-veldtog met lyntekeninge wat fokus op die historiese rol van die firma Ghirardelli en die aantrekkingskrag van warm kakao vir romanse en gesondheid, en 'n uitsprekende papegaai, die jarelange gelukbringer van Ghirardelli, is ook bekendgestel om kliënte te versoek: "Sê Gear-Ar-Delly. (46)
Die Panama-Stille Oseaan Internasionale Uitstalling van 1915, 'n veelkleurige, droomstad neo-beaux-arts op 635 hektaar wat die opening van die Panamakanaal vier, het die ambisies van sakelui in San Francisco gevoed. Ghirardelll, 'n regverdige kommissaris met ander sake-, kultuur- en sosiale leiers, kan help om die geleentheid se potensiaal te vorm. Onder paleise, sale en howe oor Amerikaanse landbou, masjinerie en tuinbou, en uitstallings en paviljoene vir vyf-en-twintig nasies op vier kontinente, was 'n sewe-blok vermaaklikheids- en kommersiële gebied. 47 vlagbedekte, belle epoque soda fontein-cum-sales! demonstrasie fantasie paviljoen.49 Sowat twintig miljoen besoekers het gedurende die nege maande deur die beurs gestroom. In 1916, deur die publisiteit en verkope van die kermis, gee die familieraad toestemming vir twee kronkelstreke vir die fabriek: 'n kloktoring van die argitek William Mooser wat in 1916 klaar was, na die post-fair mode om Europese strukture na te boots, m hierdie geval die vyftiende eeu Chateau Blois in Frankryk, en 'n paar jaar later die 125 voet lange, tweesydige geëlektrifiseerde Ghirardelli-bord met monumentale letters in die styl van die naam op die alomteenwoordige oranje blikkies gemaalde sjokolade.
Die fabrieksbanier het sowel die sjokolade as die Italiaanse erfenis van San Francisco verkondig. Maar die Italiaanse immigrasie het ingrypend verander sedert Domingo, Jr. se pa in 1849 aangekom het. Immigrante kom nou meestal uit die suide van Italië-Napels, Sicilië of Calabrië-nie die noorde nie, en hulle was nie politieke en ekonomiese vlugtelinge op soek na geleenthede in halfgevormde samelewings, maar arm, dikwels ongeskoolde werkersklas- of plaasmense wat deur die arbeidsbehoeftes van 'n groeiende industriële stelsel getrek word. Die aantal jaarlikse immigrante van Italië na die Verenigde State, wat in 1880 12 000 was, bereik 'n hoogtepunt van 235 000 in 1907. (50) Ellis Island in New York was die belangrikste toegangshaven, en diegene wat dit kon bekostig 'n reis deur die land het na die North Beach van San Francisco gekom, waar 'n relatief kompakte Italiaanse kolonie teen die eeuwisseling tot tienduisende geswel het. (51) Baie is gehuur deur fabrieke in Italiaanse besit, waaronder Ghirardelli's en die nabygeleë blikkieskos vir vrugte en groente van Del Monte wat deur Marco Fontana besit word, maar op 'n lae standaard betaalvlak vir werk wat niemand wou hê nie. (52) Noord -Italiaanse vooroordeel teen Suid -Italianers het die situasie moontlik vererger of nie, aangesien die lone laag was, ongeag waar immigrante vandaan kom.
Domingo, Jr., was nietemin trots op sy Italiaanse wortels. Hy is in Peru gebore en op 'n vroeë ouderdom deur Italië gevorm, en het sy vader se moedertaal gepraat, North Beach -markte en kafees agtervolg (53) en deur liefdadigheidswerk as stigterdirekteur en daarna eerste vise -president, in 1916, by die Italianer betrokke geraak Board of Relief (later die Italiaanse Welsynsagentskap) (54) Sy grootliks Italiaanse arbeidsmag, selfs die swak betaalde, moes geïnspireer en beïndruk gewees het deur sy afstemming met hul kultuur.
Maar vir sy sosiale en sakevennote, is Domingo jr., Volgens sy kleinniggie, 'nie 'n Italianer nie, maar 'n Amerikaner'. (55) Hy het grootgeword in die modieuse Oakland en trou met 'n protestantse regter se dogter, 'n buurman, en verhuis na San Francisco, waar die egpaar agt kinders grootmaak in steeds groter, hoër-op-die-heuwels Victoriaanse ryhuise wat 'n hoogtepunt bereik het, in 1905, met 'n neo-Tudor-herehuis (nou gesloop) bo-op Pacific Heights. (56) Domingo Jr. (57) Die spesery -magnaat August Schilling het byvoorbeeld sy merk nat mosterd vervaardig en verpak by die Ghirardelli -aanleg, met die toerusting wat sy eie fabriek nie het nie. Die min onthou Ghirardelli droë mosterd is ook daar geproduseer, wat 'n aanvullende, eerder as mededingende produk bied. Litograaf Max Schmidt se drukkery suid van Marketstraat het al die etikette en pakkies van die sjokoladeonderneming gedoen, en die Italiaanse marmerinvoerder Joseph Musto, aan die voet van Telegraph Hill, het die materiaal verskaf om die nuwe Ghirardelli -kantore en buitekant in North Point Street op te kikker. Die opknapping begin in 1896. (58) Domingo Jr. skouspelagtige Europese groot toer vir haarself en haar man in 1912, toe hul kinders meestal groot was. Na aftrede van Domingo in 1922, leef die egpaar hul lewe in die rondlopende La Feliciana in Spaanse styl op verskeie skuins hektare in Hillsborough. (59) Hierdie Ghirardellis het self gedefinieer wat dit beteken om Italiaans-Amerikaans te wees, en help om uit te vind, soos Kevin Starr dit stel, 'n droom uit Kalifornië.
Domingo, Jr. se lewe, maak 'n verrassende kontras met dié van sy artistieke suster, Angela. Tien jaar jonger het hierdie oplettende jong vrou haar tekentalent gevoed deur in die vroeë 1880's aan die Mark Hopkins Institute of Art in San Francisco in te skryf, en daar ontmoet en trou sy haar instrukteur, die Noors gebore skilder Chris Jorgensen. (60) Die paartjie het 'n ateljee in San Francisco opgerig met gips, oosterse matte en ander kenmerke van die kunstenaar se lewe. Chris het landskappe, stadsgesigte en mariene onderwerpe in olie- en waterverf geskilder. Sy vrou fokus op stillewes en genreportrette, en word veral vaardig in pyrografie, die tegniek wat sy vroeër gebruik het vir 'n advertensie van brandende beelde op hout met 'n warm poker. (61) Beide kunstenaars is in plaaslike koerante hersien. (62)
In 1892-94 was die Jorgensens weg van San Francisco om kuns te absorbeer in Venesië, Napels, Rome en Florence, waar Chris studeer het onder Rafaele Sorbi van die macchiaioli-groep plein-air-landskappers wat voorgehou het vir vinnige, intense waarneming om die natuur uit te beeld buie. (63) Hulle het vir 'n lang tyd met Angela se afgetrede pa, Domingo, by Rapallo, sy geboorteplek, afgereken. Daar, byna seker in opdrag van Ghirardelli (wat vroeër vir 'n marmerborsbeeld in Genua gesit het), (64), het Chris 'n skerp geloofwaardige, panoramiese olie geskep van die patriarg se stad met 'n berg omringd aan die water. (65) Ghirardelli het hierdie werk egter moontlik nog nooit voltooi nie. Met die Jorgensens by sy bed in Januarie 1894, sterf hy.
Die Jorgensens het hartseer, maar versterk deur die finansiële voordeel, teruggekeer uit Italië-Angela het sesduisend dollar uit die testament van haar vader ontvang (66) en het een van vyf broers en susters geword wat 8 % van die winste van die onderneming sou ontvang. (67) In Kalifornië het hulle 'n opbloei van belangstelling onder kunstenaars en intellektuele gevind en aangesluit by die robuuste natuurskoon van die staat, inheemse kulture en koloniale verlede-'n belangstelling wat in 'n post-Victoriaanse estetika van kuns-en-kunsvlyt ineenstort. (68) Jorgensen, die jong landskapsman, het die natuurskoon van Yosemite herontdek, wat die loopbane van sy mentors Virgil Williams en Thomas Hill gemaak het. (69) In 1899, na 'n skildery uit 'n ateljeekamp aan die rivier, word hy vernoem tot die kunstenaarskoshuis van Yosemite.
Die argitek Walter Mathews van die baai in die baai gehuur om 'n houtboomstruktuur te bou wat hulle 'The Studio' genoem het (70). vir besoekende kunstenaars en toeristeversamelaars, en sy die gasvrou, muise en af ​​en toe kunsmaker wie se inkomste vir haar man optimale werksomstandighede verseker het-ateljee, omgewing, kontakte, kindersorg, inspirerende artefakte. Hierdie gesellige, deurdagte paartjie het president Theodore Roosevelt gewen tydens sy besoek in 1903 om Yosemite se toekoms as 'n nasionale park te verseker (71), en hulle het ook die plaaslike inheemse Amerikaanse kultuur sterk ondersteun. (72)
Die Jorgensens was ook mal oor die kus van Kalifornië en veral Camel, wat hulle in 1903 ontdek het toe Chris onderneem het om die een-en-twintig missies te skilder. (73) Die "informele gemeenskap van [kreatiewe mense] wat aan 'n soortgelyke groep noodsake in Kalifornië reageer: die eenvoud, gesondheid, kuns" (74) van die kusdorp het nog nie ontstaan ​​nie, maar in 1905, kort nadat die skrywer George Sterling en fotograaf Arnold Genthe Die Jorgensens het daar 'n toevlugsoord gebou en in hul nuwe groot kliphuis "La Playa" ingetrek, gebaseer op Chris se ontwerp. (75) Vanuit hierdie winterateljee het hy dieselfde verbrokkelde ruïnes, gedraaide sipresse en rotsagtige uitsigte geverf, net soos 'n groeiende aantal ander kunstenaars met verskillende stilistiese bukke (sagte fokus, patroon, nocturne) wat na die gebied aangetrokke was, maar bly vasberade 'quickfire', soos een joernalis hom genoem het (76), dit wil sê beeldend, vrugbaar en verkoopbaar. So 'n individu pas goed in die kunskolonie van Carmel, wat alle hoeke verwelkom het.
Een van hulle was die susterskind van die Jorgensens, Alida Ghirardelli, wie se skilderye gefokus het op moedersonderwerpe en kinders. Die oudste dogter van Domingo Jr. Tydelike blou tydperk van Picasso. Die saggeaarde, melancholiese, maar tog robuuste skilderye wat na vore gekom het, het moontlik tot 'n belangrike bydrae tot die kuns in Kalifornië ontwikkel, maar in Augustus 1909, tydens haar daaglikse swem by Carmel, is die jong skilder, nege en twintig, oorweldig deur 'n wrede onderneem en verdrink. (78)
Alida se dood het die Jorgensens verwoes, wat 'La Playa' prysgegee het en kortliks in 'n nuwe ateljeewoonstel naby Chris se galery in Pebble Beach gewoon het. (79) Maar 'n heel ander projek het Chris nou uitgedaag-om vier muurskilderye in die grootte van die kakao te versamel wat die kakao-oes en die vervaardiging van sjokolade vir die Ghirardelli-paviljoen tydens die Pan-Pacific-uitstalling in 1915 voorstel. (80) Foto's van die werke gaan ongelukkig verlore, daarom is dit moeilik om dit nou te beoordeel. Die skilderye het hom egter aansienlik blootgestel aan die uitstalling, hoewel dit nie by dertig ander Kaliforniese skilders in die Amerikaanse afdeling van die beeldende kunste was nie. Miskien was Jorgensen, op 55, die verkeerde generasie, wat sy werk as iets spesiaals nuuts of 'modem' beskou het. Of miskien het die swak saamgestelde, oorwerkte kwaliteit wat sy landskappe soms ly, hom uit die weg geruim. Tog bly Jorgensen se beste waterverf 'n plesier vir die oog.
In 1917 het die Jorgensens hul roetine van die Yosemite-Monterey-skiereiland gestaak en permanent na Piemonte verhuis om hul laaste jare naby Ghirardelli-familielede in 'n laaste, opvallende ateljeewoonstel deur te bring. (81) Hierdie outentieke lede van die stigter Bohemia in Kalifornië, wat in die middel van die dertigerjare binne enkele maande van mekaar gesterf het, kan terugkyk op lewens wat goed deurgebring is. Hul nomadiese, uiters vrygewige bestaan, moontlik gemaak deur winste uit die sjokoladebedryf, het gehelp om 'n natuurgebaseerde estetika vir Kalifornië te bevorder. Die staat se gevoel van homself as 'n sentrum vir kuns sou baie verminder het sonder die Jorgensens en hul stille vennoot, sjokolade.
D. Ghirardelli Company, onder leiding van vier kleinseuns van die stigter onder die wakende oog van sy afgetrede seun, Domingo, Jr., het in die twintigerjare gesteun deur 'n sterk ekonomie en wydverspreide advertensies. Reklameborde in Kalifornië, Oregon en Washington en ooswaarts na Denver (82) verkondig die soet smaak en aantrekkingskrag van die handelsmerk vir kinders, terwyl die gelukbringer papegaai die regte uitspraak van die Italiaanse naam leer. (83) Daar was Ghirardelli -handelskaarte met plaaslike watervoëls en Hollywood -sterre van die stille era, gereelde radioborgskappe en 'n vriendelike damesrubriek in verskeie westerse koerante wat resepidees vir gemaalde sjokolade deel. 'N Kwasi-opvoedkundige stille film van 'n halfuur wat in rolprentteaters vertoon word,' A Sweet Story, '(84) het kykers van die oes van kakaobone in Sentraal-Amerika na die nuutste masjientydperk van die fabriek in die San Francisco-fabriek geneem sjokoladeproduksie, eindig met twee moerasblikke wat gretig uitpak en 'n sjokoladestaf kou.
Die snoepie was nou 'n noodsaaklikheid vir Ghirardelli. Milton Hershey se firma in Pennsilvanië het in 1900 die 'nikkelstaaf' van melksjokolade bekendgestel (85), en hoewel dit 'n paar jaar lank nie groot sukses behaal het nie, het Ghirardelli gereageer deur kort daarna sy kenmerkende soetkoekie te ontwikkel. Die Oosterse firma het die bytgrootte, individueel toegedraaide Kisses in 1907 bekendgestel (86), en Ghirardelli het toe begin om sy platter, muntvormige sjokoladedruppels bekend as Flicks, veral topverkopers as filmhappies, met 'n naam wat pas ligging perfek. Geen Hershey -mengsel kon egter met Ghirardelli se warm kakao meeding nie. Hershey, hoewel 'n nasionale geselskap, was nie teenwoordig tydens die uitstalling van 1915 nie, dankie, kan ons aanneem aan kommissaris Domingo Ghirardelli, Jr. Die dekades lange kompeterende dans tussen Ghirardelli en Hershey het begin.
D. Lyle Ghirardelli, die derde "Domingo", maar bekend onder sy middelnaam, volg sy pa op as president in 1922. Miskien omdat sy koppige vader die volgende dekade aktief gebly het as voorsitter van die direksie, het die stil, strategiese Lyle sterk op sy drie staatgemaak. eerste neefs van die Louis Ghirardelli -tak, wat ook in die firma opgestaan ​​het. Alfred, die oudste, wat in 1907 as 'n masjienvoorman begin het nadat hy 'n meganiese ingenieurswese -graad aan Berkeley behaal het, het reeds aansienlike vaardighede aan die dag gelê deur 'n staking van Ghirardelli -werkers wat tydens die Eerste Wêreldoorlog geweier het om te werk vir 'n Duitse bestuurder (87). Hy was nou vise -president. Sy gesamentlike broer, Louis (vernoem na die broers se pa), was die verkoopsverteenwoordiger wat publisiteit beplan en institusionele kliënte gewen het. Harvey, die jongste, was 'n tyd lank die detail-georiënteerde aanlegbestuurder en 'n effektiewe deelnemer aan die onderneming. (88)
Die kleinseuns handhaaf 'n bestendige, maar konserwatiewe, koers vir die onderneming en kom eers teen vakbonde ten gunste van mededingende salarisse en werknemersvoordele. Die meeste van die honderd-en-vyftig plus Ghirardelli-werkers was Italiaans, en baie was multigenerasioneel, (89) om die moraal hoog te hou, word die belangrikheid van die gemeenskap beklemtoon. Toe geld skaars raak tydens die depressie en Ghirardelli in 1934 vakbonde was, was (90) die bestuur versigtig-geen nuwe produklyne of toerusting is nagestreef nie, en advertensies is afgeskaal. Maar die onderneming het op koers gebly ('Mense eet sjokolade deur moeilike tye' was 'n gesinswoord), die mosterdalliansie met Schilling het vlot voortgegaan. Toe San Francisco dus weer voorberei op 'n Wêreldtentoonstelling-die Golden Gate International Exposition op Treasure Island in 1939-kon Ghirardelli nog steeds sy status as die beste sjokolade in die Weste verklaar met 'n art-deco-paviljoen wat gekenmerk is deur 'n groot papegaai.
Tussen die oorloë was Ghirardellis Italiaanse Amerikaners aan die gang. Die familienaam was oral, want hierdie kragtige stam het sakevennote en sosiale kennisse opgeroep om geld aan gunsteling -doeleindes te gee en betrokke te raak. Ghirardellis dien in die raad van A. P. Giannini's Bank of America, 'n besonder betekenisvolle skakel, en verdien geld vir die Universiteit van die Stille Oseaan. Hulle was stigters van die Community Chest/United Crusade en van die San Francisco Junior League. Hulle het onvermoeid aangebied om stadsbome te plant, bofbal jeugliga te organiseer en om te sorg vir wees en verlate kinders in North Beach. (91) Ghirardellis het hul geluk gebruik, kortom, om dinge vir mense beter te maak. Alhoewel nie al hierdie gemeenskapsdiens op die Italiaanse gemeenskap gefokus was nie, spreek die sigbaarheid van Ghirardellis goed vir Italianers.
Dit was moontlik nodig.Vir 'n paar dekades het die hoofstroom Amerikaners gekyk na 'die mees benadeelde en nederigste wit mense wat hulle nog ooit gesien het' (92)-arm Italianers uit Napels suidwaarts en Sicilië-deur Ellis-eiland ingestroom en hul stede bevolk. Regte en verbeelde negatiewe stereotipes van oproerige, onopgevoede, swaar Italianers het ontstaan ​​deur 'n verskeidenheid nuusgebeure: die Great Lawrence (Massachusetts) -staking van 1912 en sy oproerige arbeiders, die verhoor en teregstelling van politieke anargiste Nicola Sacco en Bartolomeo Vanzetti, en die bendegeweld van Al Capone en ander in die tydperk van die verbod. (93) Alhoewel die welgestelde, ou lyn aan die Weskus, Noord-Italiaanse Ghirardellis sielkundig en geografies van hierdie verwikkelinge verwyder is, het 'n bewustheid van anti-Italiaanse vooroordeel in die gesin se bewussyn gefiltreer en was daar klein maar beduidende gebare gemaak om dit te bekamp.
My oupa Alfred Ghirardelli, ten spyte van sy openbare karakter van leierskap en vriendelikheid, het geweet dat hy deel was van 'n minderheid. Een manier waarop hy dit hanteer het, was deur selfveragtende humor. Met 'n ondeunde grynslag en 'n Italiaanse swaai van sy hande verwys hy dikwels na homself en sy familielede, net onder intieme, as wop, dago en guinee, wat die xenofobiese vyand in sy eie spel verslaan. Tog blaas hy gereeld wat hy beskou as slegte dade en gedrag deur Italianers met 'n skielike, veroordelende, "Ah! Siciliane!"
Koko, soos sy intieme hom genoem het, was pragmaties en proaktief. Om die veilige hawe van 'n mansklub met 'n plattelandse toevlugsoord te soek, het hy deels by The Family aangesluit, want as 'n Italianer kon hy geen vooroordeel verdra nie. Te veel van sy goeie vriende was Jode, en hierdie klub het 'n tradisie van openheid gehad. (94) En toe sy dogter Polly (my ma) daaroor nagedink het om oos te gaan vir die kollege, het hy nee gesê en haar afgeskerm van die etniese dwaasheid wat hy weet lê buite die Baai, veral onder patrisiërs, aangesien hy haar reeds teen kinderbedreigings beskerm het . (95) Oos -snobisme het my ouma se eetkamer een keer getref toe 'n Boston -vriendin van 'n vriend, by die verlaat van een van haar aandete, snuif: 'Mevrou Ghirardelli, dit gaan goed met iemand met 'n uitgesproke klinker aan die einde van u naam . "
Ironies genoeg was mev. Alfred Ghirardelli van Anglo-Ierse en Frans-Elsassiese bloed, nie Italiaans nie, en haar man was half Duits. Die Ghirardellis het gemeng en getrou met ander van hul keuse, ongeag die etnisiteit. Die gesinslyn het nou baie Noord -Europese, Skandinawiese en Anglo -Amerikaanse stamme gehad. En min van die twintig kwart-Italiaanse, kwart-Spaanse, half-alles-anders-Ghirardellis van hierdie derde generasie beoefen Rooms-Katolisisme, nadat hulle 'n paar dekades terug die emosionele wegbreek van hul gewelddadige antikleriese grootvader uit die kerk neergegooi het. (96) Of dit hulle nou meer of minder 'Italiaans' gemaak het, het geen rol gespeel nie: Ghirardellis was Italiaans-Amerikaners op sigself.
Min familielede sou meer van die panache van 'n Italiaanse afkoms gebruik maak as my oupa se eerste neef Carmen (1896-1971). Hierdie juffrou Ghirardelli, wat na haar Peruaanse ouma vernoem is en sterk lyk, word in 1917 mev. George Washington Baker 11-geen verband met die sjokoladebakkers van New England (of die stigtervader!) Nie, alhoewel mense dikwels aangeneem het dat dit 'n samesmelting van dinastieë was- -en daarna maklik tussen Kalifornië, die ooskus en Europa beweeg. Die politieke verbintenisse van haar man het hulle uiteindelik drie jaar in Rome (1949-1951) gekry as deel van die ERP (European Recovery Program), waar George, 'n voormalige beskermheer van Franklin Roosevelt, as adjunk vir die nywerheid gedien het om Italiaanse wolmeulens en motorvervaardigers te help. (97)
Die Bakers het in die buitengewone Excelsior-hotel gewoon en gemeng met nyweraars, edeles, ministers, regeringsfilms en mede-buitelanders wat deur Italië getref is. Hulle het uitgebreide uitstappies noordwaarts na Turyn en Trieste gegaan, waar George by die Fiat- en tekstielfabrieke geraadpleeg het en lewenslank vriende gemaak het met welgestelde Italiaanse gesinne wat met sy werk verband hou. Deur dit alles het Carmen, wat Italiaans vlot geword het, geen geheim van haar eksotiese agtergrond as sjokolade -erfgenaam uit die Amerikaanse Weste nie. Sy het Italië nooit vergeet nie, wat later gehelp het om vir Old Guard San Franciscans soos sy die eetklub Villa Taverna in Rome op Jackson Square, om die draai, van een van haar vroegste fabrieke in die Gold Rush-era te stig. (98)
As gevolg van die etniese deurmekaar oorsprong van San Francisco en die kultuur wat nie op Mayflower fokus nie, kan 'n Carmen Ghirardelli Baker die verpersoonliking van die elite wees. 'N Paar ander gevestigde Amerikaanse metropole van die vroeë tot middel van die twintigste eeu-miskien net St. Louis en New Orleans, vanweë hul Franse (en in die geval van laasgenoemde, Spaans-Karibiese) agtergronde-het so maklik 'n houding in terme van wie 'aanvaarbaar' was binne die blanke hoë samelewing. Italiaanse name verskyn in samelewingskolomme en op sosiale lyste saam met Joodse, Ierse, Spaanse en WASP -name. (99) Ghirardellis het op modieuse plekke in die Bay Area gewoon-Pacific Heights, Berkeley's Tunnel Road, 'n dakwoonstel in Telegraph Hill, oral in Piemonte, (100) en in 'n groot land versprei na die noorde en ooste, (101) ry en trek Western- styl, gaan na balke met wit das, en tog, in die geval van twee Ghirardelli-mans in die 1920's, wat terugkeer vir 'roots' reise na Italië. (102) Elke Columbus-dag het 'n groot gesinsgroep van alle ouderdomme bymekaargekom op die Ghirardelli factor y-dak om 'n gekostumeerde akteur te speel wat die bekendste inheemse seun van Genua speel terwyl hy by Aquatic Park onderaan land en die jaarlikse parade begin. (103) Ghirardellis was baie trots op hul Italiaanse erfenis en toon 'n toonbeeld van die individuele, individualistiese reeks San Francisco, 'n heersende stad in die Weste, soos Los Angeles, Tucson, Portland, Phoenix of Seattle, wat die res van Amerika, veral Oosterlinge, , moeilik om duiwelgat te vind.
Die Tweede Wêreldoorlog, 'n bepalende gebeurtenis vir die ekonomie en demografie van die Weskus, het ook die Ghirardelli -onderneming geraak. Na 7 Desember 1941 is Hershey's in Pennsylvania, nie Ghirardelli nie, deur die weermag afgetap vir grootskaalse produksie van D Ration-sjokoladestafies vir troepe in Europa en die Stille Oseaan. Die groot kontrak het Amerikaanse soldate en volwassenes omskep in Hershey-sjokoladeeters-75 persent van die sjokolade wat tydens oorlogstyd in die Verenigde State geëet is, is deur Hershey vervaardig. (104) Maar toe San Francisco na vore tree as 'n verhoog vir die Pacific Theatre, het die Ghirardelli -naam hom op ander maniere voorgestel. Toe die Amerikaanse vlootskepe die Golden Gate oorsteek, klink die fabrieksfluitjie van die Ghirardelli om te groet of afskeid te neem, en die groot Ghirardelli -bord flits sy ligte. Ghirardelli, nie soseer vir sy sjokolade nie, maar ook vir sy historiese status, het deel geword van die oorlogstydperk en kuns.
In 1944 het Alfred, sestig jaar oud, die voorsitterskap van die onderneming by Lyle oorgeneem, en 'n knaende vraag het voortgeduur: Wie sou die vierde geslag oorneem? Hy het 'n voorstel gehad om sy dogter Polly in te bring (105), maar omdat sy 'n vrou was, is die idee ontneem deur die tradisionalis Lyle wie se eie seun D. Kent Ghirardelli, die vierde "Domingo", ironies genoeg, gou gevlug het om 'n suksesvolle loopbaan onder die sjokoladevrye, nie-Italiaanse naam Ghirard (uitgespreek met 'n sagte G!) wat een van Hawaii se mees gevierde hulatroepe van die 1950's lei. (106) Neef Bob Ghirardelli (die seun van Harvey) het reeds by die fabriek gewerk, maar hierdie pianis en waterverf het na 'n kreatiewe lewe gesmag en was as 'n sakeman nie merkwaardig nie. (107) Drie terugkerende dienspligtiges bied hoop: George Baker III, Ben Reed (kleinseun van die stigter-broer Elvira Ghirardelli Sutton) en my pa Sidney Lawrence, Jr., wat gekies het om by sy skoonpa te werk as by die sakeskool. n gesin.
Die naoorlogse jare het belowend begin. In 1947 toon verslae werkkapitaal van $ 1,325,000, byna $ 200,000 in netto wins en 'n gesonde opbrengskoers van 10 persent. (108) Daardie jaar is Nu-Malt, 'n poeierproduk met 'n nuwe Ghirardelli-smaak, bekendgestel. En teen 1952, toe die onderneming sy honderdste bestaansjaar met matige publisiteit vier, het die vooruitsigte goed gelyk: nuwe reekse sjokoladestafies in blinker verpakkings bevat rosyne en amandels, en Flickettes, 'n kleiner weergawe van sjokolade-koekie gewilde flieksnack Flicks, is sterk bevorder na winkels en verspreiders.
Maar Kalifornië het verander. Die 500 000 plus inwoners wat jaarliks ​​aankom (109) het hul eie smaak en gewoontes meegebring, en baie het eenvoudig nie die Italiaanse naam "Chocolate of the West" herken nie. Hershey's, wat die nasionale verkope van 1950 tot 1960 van $ 149 tot $ 170 miljoen laat styg het, (110) was die stermerk, en Ghirardelli -kroeë (selfs vir my as 'n jong kind) het soos nabootsings begin lyk, met dieselfde vorm en geëtste naam. Ondanks die pleidooie van my pa en sy vierde-generasie medewerkers om te adverteer, veral op die kragtige nuwe medium van televisie, het die bestuur hierdie strategie-soos Hershey's destyds gedoen het-vermy dat Ghirardelli alleen op sy reputasie sou kon ry. Intussen word die oppergesag van die betroubare gemaalde sjokolade van Ghirardelli bedreig deur vloeibare sjokolademengsels, soos Hershey's Stroop, Bosco en Nestle's Quik, wat makliker en onmiddellik warm kakao, sjokolademelk en roomys gemaak het. Met produkte soos hierdie-en M & ampM's (van die Mars-onderneming) en Hershey Kisse se indruk op die gewildheid van Ghirardelli Flicks, om nie eens te praat van See se doos in Los Angeles nie-was die onderneming besig om veld te verloor.
Toe Alfred in 1955 as president uittree as gevolg van swak gesondheid, het die jongste broer, Harvey, oorgeneem en die situasie word erger. Hierdie voormalige 'junior span speler' het 'n geheimsinnige en vyandige baas van die onderneming geword. Onder Harvey bereik die onderneming nuwe jaarlikse laagtepunte van 2 persent netto inkomste, 4 persent opbrengskoers, bedryfskapitaal van $ 370.000, 'n verdienste -oorskot van $ 3000, (111) en verkope van slegs $ 2.000.000. (112) Die infrastruktuur het begin uitmekaar val met gevalle soos 'n onversekerde besending uit Suid -Amerika. (113) Teen 1960 was die woord uit: D. Ghirardelli Company was te koop. Hunt's Foods, General Foods en ander konglomerate is genader, maar niemand het gereageer nie. Ontwikkelaars het oortuigings gemaak om die Ghirardelli-blok te koop om voort te gaan met die hoë luukse woonstelle wat hulle pas opgerig het, waar die gesloopte Fontana-blikkie langsaan was. Die aanbod het 'n dooiepunt vir aandeelhouers veroorsaak en is van die hand gewys. Maar wat nou?
Die entrepreneur en skeepsopvolger William Matson Roth het die antwoord gehad. Ontsteld oor die sloping van die 1853 Montgomery Block -ateljees in die middestad en geïnspireer deur die restaurasies op die Jackson Square, het Roth die visie gehad om die Ghirardelli -geboue en -gronde in 'n kleinhandel- en restaurantkompleks te omskep. In 1962 koop hy die eiendom vir $ 2,5 miljoen. (114) Die volgende jaar betaal die Golden Grain Macaroni Company in Italiaans-Amerikaanse besit, in die spits van nasionale sukses met Rice-A-Roni, $ 100,000 vir die handelsmerk, toerusting, formules en voorraad, en die helfte van die blok huur totdat dit moontlik is produksie na 'n industriële voorstad te skuif. (115) Twee van die meer avontuurlustige omgewingsvormers van die Baai-gebied-die argitekfirma Wurster, Bernardi en Emmons en die landskapargitek Lawrence Halprin-het saamgespan om Ghirardelli Square te ontwikkel. Die bekendstelling daarvan in 1964 is ewe toegejuig deur stadsbeplanners en historiese bewaarders.
Van die begin af het Ghirardelli Chocolate Company (met die "D." vir Domingo uiteindelik laat val) en Ghirardelli Square mekaar se sukses en openbare beeld gevoed. Golden Grain het 'n TV-advertensieveldtog van stapel gestuur vir die ou bystand, Ghirardelli se kakao, met 'n geanimeerde papegaai wat 'Say Gear Ar Delly' skree, maar die advertensies is uiteindelik laat val. Hoekom probeer? Die beste advertensie van almal was naby Fisherman's Wharf. 'N Kasteelagtige struktuur vol goed ingerigte winkels, goeie restaurante, weerkaatsings van die son en sonskyn, het Ghirardelli Square begin trek as 'n trekpleister vir toeriste en plaaslike inwoners. Die immer sjiek omgeboude fabriek en naamgenoot, wat deur Golden Grain (bo Hershey) verhef is tot 'n bekostigbare Amerikaanse luukse met kleinhandelwinkels, het 'n produktiewe simbiose behou deur die 1960's, 70's en 80's teen die agtergrond van San Francisco se groeiende bekendheid as "Everybody's Favorite City" en bakenmetropool (met New Orleans, natuurlik) van die Europese.
Die Ghirardelli -stam stap intussen opsy, sommige baie ryk en ander glad nie. Familielede, al hoe minder wat die naam dra, het lewensbestaan ​​en identiteite nagestreef buite die sjokoladeryk, en nog meer voorgeslagte uit elke uithoek van Europa, en meer onlangs, die inheemse Amerikas en Afrika suid van die Sahara, bygevoeg. Die laaste afstammeling genaamd Ghirardelli-Robert van die vierde generasie-is in 1990 oorlede. (116) Maar die naam leef natuurlik voort. Vandag lok die Square besoekers, sowel as 'n kantoor sowel as 'n winkelruimte (117) en die handelsmerk, wat tans besit word deur die Lindt-Sprungli-sjokolade van Switserland, (118), kan oral gevind word, van internasionale vlugspyskaarte tot fynproewerswinkels in New York.
Ghirardelli, 'n produk, 'n baken, en eens 'n gesin, is iets van 'n ikoon. Italiaans, maar tog Amerikaans, immigrant, maar tog ou-lyn en deurgaans 'n ware San Fransiskaan, en dit het Kalifornië 'n boeiende, emblematiese lens gegee om oor homself te besin.
(2.) Barbaralee Diamonstein, Buildings Reborn: New Uses, Old Places (New York: Harper and Row, 1978), 208. Boston se Faneuil Hall en Fulton Fish Market in New York kom hierna.
(3.) Ruth Teiser, 'n verslag van Domingo Ghirardelli en die vroeë jare van D. Ghirardelli Company (San Francisco: D. Ghirardelli Company, 1945).
(4.) Polly Ghirardelli Lawrence, The Ghirardelli Family and Chocolate Company van San Francisco. Insluitend onderhoude met Marjorie Menfee Tingley en Ben W. Reed. Onderhoud gevoer deur Ruth W. Teiser (Berkeley: Regional Oral History Office, The Bancroft Library, University of California, 1985). Hierna aangehaal as P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis (feitelike verval word nie hier herhaal nie).
(5.) Sidney Lawrence, Ghirardelli: Portrait of a Family, 1849-1999 (San Francisco: Museo Italo-Americano, 17 September 1999-9 Januarie 2000). Geen kontrolelys is gepubliseer nie, maar verskillende reaksies in die pers (argief van Museo) dui op die omvang van die materiaal. Die uitstalling het 'n toekenning van verdienste van 2000 ontvang van die American Association for State and Local History.
(6.) Die rykste is die Ghirardelli Company Archives (1985 -inventaris, Julia Sutherland), hierna 'argiewe' genoem. Neva Beach, The Ghirardelli Chocolate Cookbook (Berkeley: Ten Speed ​​Press, 1995), vol argief-advertensiekuns, som die vroeë geskiedenis elegant op, hoewel Ghirardelli se pa nie was wat Beach kenmerk as 'n wêreldwye speseryhandelaar nie.
(8.) Paolo Lingua, "Gli Zuccheria de Romanengo," I Segreti del Gusto, nr. 14, aanvulling op La Stampa (Turyn), (24 okt. 2000) Michael Frank, "Genua, stad van kontraste," nuut York Times (9 April 2000), art. 5, bl. 1.
(9.) Volgens familiebeskrywing het Giuseppe Ghirardelli, Domingo se pa (ma: Maddalena Ferretto), 'n sak goue muntstukke by die beskuldigdebank in Genua vir hom gegee. Genealoog Aldo Ghirardelli (b. 1927) van Leffe/Bergamo, Lombardy, Italië, verklaar dat Giuseppe 'n stuk grond daar naby verkoop het om sy seun se reis te finansier (brief aan skrywer, 12 Junie 1998). Aldo Ghirardelli se geslagsregister tot die twaalfde eeu (Bergamo, Ferrara, Bologna, van stamvader Gherardus) is in die biblioteek van die Museo Italo-Americano. Dit bevat die volle naam van Domenico se eerste vrou, wat afstammelinge nie geweet het nie.
(10.) Die aanstaande held Giuseppe Garibaldi betrek homself by hierdie geskille en dien in die Brasiliaanse vloot en die Uruguayaanse weermag van 1836 tot in die 1840's. Dit is 'n boeiende verhaal op sigself, wat in die meeste biografieë en profiele van Garibaldi weergegee word.
(11.) Peter Bakewell, A History of Latin America: Empires and Sequels, 1450-1930 (Malden, MA: Blackwell Publishers, 1997), bied nuttige profiele van Uruguay en Peru uit die negentiende eeu.
(12.) Die funksie van die straat is verduidelik deur geleerde Guillermo L. Toro-Lira, Sunnyvale, CA (brief aan die skrywer, 30 Oktober 2001), wat aanbeveel vir atmosfeer en moontlike portrette van Lick en Ghirardelli, 'n genre uit 1843 skildery deur Maurice Rugendas (1802-1852), La Cathedral y la Plaza Mayor de Lima, private versameling, Mexico City (http://www.ceveh.com.br).
(13.) Die baba was Dominga Martin (geb. 1846). Carmen se eerste man was ''n Franse dokter wat op see verlore gegaan het'; haar ouers was Andres Alvarado en Mergilda Pimentel (uit sterfkennis).
(16.) Allessandro Baccari en Andrew M. Canepa, "The Italianers of San Francisco in 1865: G. B. Cerruti's Report to the Ministry of Foreign Affairs," California History (winter 1981/82), 368, noot 15.
(17.) David J. St. Clair, "The Gold Rush and the Beginnings of California Industry," in James J. Rawls en Richard Orsi, A Golden State: Mining and Economic Development in Gold Rush California (Berkeley: University of California Press, 1999), 187.
(18.) Bill Cerruti, "Nostra Storia-Our History: The Italian Legacy in the Mother Lode", Altre Voci-Nuusbrief van die Italian Cultural Society of Sacramento (Maart/April 1999), 6-11.
(19.) Teiser, An Account, 9. Hierdie studie van 33 bladsye is die basiese bron vir inligting oor die stigter hierin, andersins in 'n voetnoot.
(20.) kaart van 1869 deur W. F. Boardman, County Engineer (Universiteit van Kalifornië, Bancroft.G436r4.02: 2FR75 1869.B6) Gaskill en Vandrook se 1888 -stadskaart van Oakland, Berkeley Architectural Heritage Association.
(21.) 'n Herinnering aan vier bladsye, gedateer April 1984, deur Adolph Capurro, San Francisco, herinner aan sy oupagrootjie se gebruik van 'n werknemersbank van Ghirardelli in die middel van die 1860's.
(22.) Argief, Sutherland inventaris #1-1.53 ​​D-32.
(23.) Gerald D. Nash. "'N Veritale rewolusie: die globale ekonomiese betekenis van die Kaliforniese goudstormloop," in Rawls en Orsi, A Golden State, 285.
(24.) Leon O. Whitseil, red., Honderd jaar vrymesselary in Kalifornië, (San Francisco: Freemason's Grand Lodge, 1950), Vol. III, 967.
(26.) Baccari en Canepa, "Italianers of San Francisco," 352-337, vertel Larco se verhaal.
(27.) Die val van Sebastopol was 'n banket in South Park.
(28.) Francesca Loverci, "Giuseppe Garibaldi en die Italianers van Kalifornië", in Garibaldi en Kalifornië (San Francisco: Garibaldi Centennial Committee, 1982), 27,28,32.
(29.) "Angelo Mangini," in Michele Rosi, red., Dizionario del Risorgimento Nazionale (Milan: F. Vallardi, 1931-37), Vol. III, 446-447 Philip M. Montesano, "Angelo Mangini in San Francisco, 1859-1870," 130th Anniversary, Societa Italiana di Mutua Beneficenza (San Francisco: Societa Italiana di Mutua Beneficenza, 1988).
(30.) Die blok was óf 3de, 4de, Clay en Jefferson (PG Lawrence mondelinge geskiedenis, bl. 7 Olney & amp Middleton veilingblad, aantekening 38) óf 1ste, 2de, Grove en Jefferson (Beth Bagwell, Oakland: Story van 'n stad ENovato, CA: Presidio Press, 1982], 142-143). Daar is geen foto of litografiese uitsig oor die huis nie.
(31.) Carmen se plakboek uit 1872 (skrywersversameling) beeld talle oënskynlike Californios uit. Familietradisie sê dat goewerneur Juan Bautista Alvarado (1809-1882) van 1836-1842 'n verhouding was.
(32.) "Ghirardelli Returns," La Voce del Po polo (San Francisco, 26 Augustus 1890). Vertaling deur Andrew Canepa. Alhoewel dit sonder aanhalingstekens is, is hierdie kort verslag duidelik gebaseer op 'n onderhoud en gee dit 'n idee van hoe Ghirardelli gepraat het. Die enigste twee oorlewende dokumente in Ghirardelli se stem is 'n regsdokument en 'n besigheidsbrief.
(33.) Collegio-Convitto Commerciale, Genua (Argief, Sutherland-inventaris, 2-temp, 137/138).
(34.) St. Clair, "The Gold Rush", 195, bied 'n uiteensetting van die vroeë produkte wat in Kalifornië vervaardig is en die jaar toe die eerste aanlegte of fabrieke geopen is.
(35.) Ghirardelli se uitvinding, wat boontjies 100 persent vry van bottervet gelaat het, het blykbaar 'n kakaopers van 1828 van Conraed van Houten verbeter, wat 50 persent verwyder het. Sien Brenner, Emperors of Chocolate, 100 ook Christine McFadden, The World of Chocolate (Londen: Hermes House. 1999), 29.
(36.) Broma verower sy eerste medalje in 1867 (sien The Society of California Pioneers Newsletter, Desember 1998: 23). "D. Ghirardelli & amp; se sjokoladefabriek," San Francisco Newsletter en California Advertiser (20 April 1867), 4, noem "plak", maar nie Broma nie.
(38.) Ghirardelli het die winkel (nou 'n ruïne wat deur Mariposa County onderhou word) in 1860 gekoop nadat Barbagelata, 'n werknemer van die onderneming, met sy stiefdogter getroud is. Jare later betwis Dominga die testament van Ghirardelli deur te beweer dat sy sy bloeddogter is ("The Ghirardelli Will Case," San Francisco Bulletin, 23 Maart 1896).
(39.) "Ghirardelli -uitverkoping!" Donderdag. 10 Desember 1874, Olneys & amp Middleton Real Estate Auctioneers (Argief. Sutherland inventaris 1-7/2.4, N10) "'n Groot verkoop. Die Ghirardefli-landgoed onder die hamer," Oakland Daily News (11 Desember 1874), 3.
(40.) McFadden, World of Chocolate, 29. Die Guittard Chocolate Company, die derde oudste van die land, is vandag bedrywig en word steeds deur die familie besit en bedryf.
(41.) "Cacao and Chocolate: A Pioneer and Successful Local Industry," The Evening Bulletin (San Francisco, 3 Junie 1893), 19.
(42.) Die Pioneer Eagle Chocolate Manufactory duur van Oktober 1869 (Argief, Sutherland inventaris 1-f8.3.N6) of 1871 (Teiser, An Account, 22) tot aan die vroeë 1880's, die Amerikaanse eeufees. Die arend bly tot vandag toe.
(43.) "Kakao en sjokolade," McFadden, World of Chocolate.
(44.) Die jongste broer Eugene Ghirardelli (geb. 1860) was nie 'n eienaar nie. Sy E. Ghirardelli Mercantile Company het 'n slegte einde gehad ("E. Ghirardelli word in die hooggeregshof gedaag," San Francisco Call (28 Junie 1905) en hy verdwyn in 1909 en word in 1921 deur vrou Rosa Capelli Ghirardelli wettig dood verklaar (PG Lawrence Oral History, p. 26). Die egpaar se twee seuns Angeldo D. en Rinaldo het geen probleem gehad nie.
(45.) Memorandum van sewe bladsye, 20 Februarie 1897 (Argief).
(46.) Die papegaai, of ara, is tussen 1910 en 1916 bekendgestel (Argief, Sutherland-inventaris 2-13 Pl88bw/P2O5bw). P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis skryf dit toe aan 'n "ad man". 'N Ander beroemde gelukbringer vir voedselprodukte wat in die tydperk bekendgestel is, is Mr. Peanut (1916).
(47.) David Lavender, Kalifornië: Land of New Beginnings (Lincoln: University of Nebraska Press, 1987/1972), 370.
(48.) Tydperkfoto (Oakland Museum -versameling).
(49.) "Ghirardelli Company vertoon bouplanne vir die Panama Pacific International Exposition, 1914," 8 bloudrukke in 'n groot gids, Bancroft Library.
(50.) Erik Amfitheatrof, The Children of Columbus: 'n informele geskiedenis van die Italianers in die nuwe wêreld (Boston en Toronto: Little Brown, 1973), 168.
(51.) Deanna Paoli Gumina, The Italianers of San Francisco 1850-1930 (New York: Center for Migrations Studies, 1984), 5.
(53.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, 144 "D. Ghirardelli Given Surprise" (3 Januarie 1916), onbekende koerantgreep (skrywersversameling).
(54.) Marco Fontana, mede-stigter van Del Monte-blikkery, wingerde Andrea Sbarbaro en bankier A. P. Giannini het ook in hierdie organisasie gedien, wat georganiseer is om Italianers te help, ongeag die streek. (P. G. Lawrence Papers, Bancroft -biblioteek).
(55.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, 13.
(56.) 3000 Pacific Avenue, omstreeks 1957 afgebreek. Vroeër gesinshuise sluit in 610 Fulton (1877), 2416 Fillmore (1884), 2617 Laguna (1892), uit 'n familie plakboek (privaat versameling).
(57.) "D Ghirardelli Dies, dekaan van sakelui in San Francisco," San Francisco Call (10 Augustus 1932). Die Stanford Business School Library het 'n onbekende bedrag nagelaat om boeke in sy geheue te koop. Sien ook "Ghirardelli, Domingo," The National Cyclopaedia of American Biography, (New York: J. T. White en Co., ca. 1950), vol. XXXVII, 379.
(58.) PG Lawrence mondelinge geskiedenis, 135 en 164, bespreek Schilling en Schmidt met betrekking tot Ghirardelli Joseph Musto Estate, Sansome Street, San Francisco, het 'n tjek, gedateer 1896, vir aflewering en installering van marmer by die destydse nuwe Ghirardelli-aanleg in Noordpuntstraat.
(59.) Nou 915 West Santa Inez, met eiendom verkoop (nr. 703 41, 1.151/brosjure Previews Inc.). Nadat haar man in 1932 oorlede is, het Addie Ghirardelli 'n openbare kaartskuiling in sy geheue geskenk. Sien Christopher Pollock, San Francisco's Golden Gate Park: A Thousand and Seventeen Acres of Stories (Portland, OR: Westwinds Press, 2001), 26-27.
(60.) Katherine Littell, "Chris Jorgensen, California Pioneer Artist," Master Thesis, California State University, Stanislaus, 1993 (444 pp.), Is die definitiewe studie. Sien ook Littell se katalogus van 24 bladsye (dieselfde titel) vir die Society of California Pioneers, 1988. Jorgensen het Yosemite 198 van sy skilderye nagelaat. Sien "Yosemite Man", Time Magazine (28 Desember 1936), 25, met onakkurate kommentaar oor sy gebrek aan verkope). Die Seaver Center for Western History Research, Natural History Museum van Los Angeles County, het 'n Jorgensen -versameling.
(61.) Drie pyrografiese portrette deur Angela Ghirardelli-een 'n portret van die natuurkundige Galen Clark in die Yosemite Museum-is saamgestel. Haar een oorblywende olieverfskildery, "Pansies in the San Francisco Chronicle," 1886 (familieversameling, Victoria Ghirardelli Robinson, Woolsthorpe, Australië), bord 62, in Janice T. Dreisbach, Bountiful, Harvest, 19de-eeuse California Still-Life Painting ( Sacramento: Crocker Art Museum, 1989). Dit is ook vertoon in "Nature's Bounty: American Floral Painting, 1835-1935" in die Whitney Museum of American Art in Champion, Stamford, CT, 1993.
(62.) Littell, "Chris Jorgensen," hoofstuk 2, 21.
(63.) Ibid, hoofstuk 2, 26, dui daarop dat hierdie mentorskap deur Ghirardelli gereël en betaal is. Sien Norma Freedman Broude, The Macchiaioli: Italian Painters of the 19th Century (New Haven, CT: Yale University Press, 1987).
(64.) Die borsbeeld, gedateer 1890 en in besit van Ghirardelli Square, is deur die Genoese beeldhouer Antonio Bozzano (1858-?). Inligting: Catalog of American Portraits file, National Portrait Gallery, Smithsonian Institution, Washington, DC. 'N Veel vroeër (ca. 1860) 2 1/2 x 3 albumen fotografiese portret van 'n staande Ghirardelli van George H. Johnson is in die Portrait Gallery se versameling.
(65.) Versameling Ghirardelli-plein, weergegee as voorblad van Ghirardelli-plein: Een plek in die geskiedenis van 'n stad (San Francisco: Ghirardelli-plein, 1994), 'n boeiende bondige staptoerboekie.
(66.) "Estate Domingo Ghirardelli, Deceased, no. 14, 521," San Francisco Law Journal (38 Maart 1896), 1.
(67.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, p. 15, berig Angela het 180 aandele uit 2 620. Domingo, Jr., op 800, het die meeste gehad.
(68.) Timothy J. Anderson, Eudorah M. Moore en Robert W. Winter, reds., California Design 2920 (Salt Lake City, UT: Peregrine Smith Books, 1974), 39.
(69.) Littell, "Chris Jorgensen," hoofstuk 1, 22-29, 56-60. Williams (vir wie die Jorgensens hul enigste seun genoem het) en Hill is goed gedokumenteerde kunstenaars uit Kalifornië.
(70.) Ibid., Hoofstuk 3, 39. Mathews se broers was die skilder Arthur en argitek Edgar A., ​​soos opgemerk in Richard Longstreth, On the Edge of the World: Four Architects in San Francisco at the Turn of the Century (Cambridge: MIT Press, 1983), 395 n. 28. "The Studio" is na die paartjie se jare daar verhuis na Wawona, buite die vallei, waar dit nou deel is van die Yosemite Pioneer History Center. Edan Milton Hughes, kunstenaars in Kalifornië: 1786-1940. (San Francisco: Hughes Publishing, 1986), 205.
(71.) Carl E. Ackermen, 'president Roosevelt in die High Sierra', Sunset Magazine (Julie 1903), 206-211, bevat 'n rug-na-kamera-foto van die pintgrootte trio wat heeltemal in gesprek was.
(72.) Die Jorgensens het artefakte versamel en 'n "ochum" blaf laat woon op hul eiendom Vallei-kampioen, Galen Clark, se self-gepubliseerde boek uit 1904, Indians of the Yosemite Valley and Vicinity: Their History, Customs and Traditions, het die lyntekening van Angela as sy voorblad en Chris se illustrasies binne. Angela se pyrografiese portret van Clark is in die versameling van die Yosemite Museum.
(73.) Nou te sien by die Sonoma Mission, 'n geskenk aan die staat Kalifornië ter nagedagtenis aan Virgil Jorgensen (die seun van die kunstenaar).
(74.) Kevin Starr, Amerikaners en die California Dream (New York en Oxford: Oxford University Press, 1973), 267.
(75.) Met 'n stervenster wat Carmel Mission naboots. Die Jorgensen -huis is die kern van vandag se La Playa -hotel.
(76.) Willard Huntington Wright, "Hotbed of Soulful Culture, Vortex of Exotic Erudition: Carmel in California," Los Angeles Times (22 Mei 1910), aangehaal in Littell, "Chris Jorgensen," hoofstuk 4, 45.
(77.) Ghirardelli het Cassatt se portret gemaak (nou verlore), haar eie ateljee en is in Parys gehelp deur die muurskilder Mary MacMonnies. In 1906 het sy en Gertrude Partington by die American Art Club vertoon (plakboeke, privaat versameling, kunstenaarsdossier van die San Francisco California Historical Society).
(78.) "Meisie word op see doodgemaak-juffrou Alida Ghirardelli verdrink in Surf, by Carmel-by-the-Sea," San Francisco Chronicle (17 Augustus 1909), 1.
(79.) Elmer en Elena Lagorio, "The First Lot Sold in Del Monte Forest", telbord [Pebble Beach inwoners nuusbrief] (November-Desember 1996), 6. Sien ook Littell, "Chris Jorgensen," hoofstuk 4,51.
(80.) Littell, "Chris Jorgensen," hoofstuk 5, 42, noem die muurskilderye, maar beskryf dit nie. My ma het altyd gesê dat die muurskilderye 'n tyd lank in 'n fabriekspakhuis vertoon is. Dennis de Domenico, die uitvoerende hoof van die Golden Grain -gesin vir die Ghirardelli -operasie in die 1970's en 1980's, het omstreeks 1985 aan my gesê dat die muurskilderye verlore gegaan het toe die onderneming van Ghirardelli Square na San Leandro verskuif is.
(81.) 444 Mountain Ave., "The Nest", deur Louis Christian Mulgardt, argitek van die De Young Museum, gebou in 1909 vir die Charles Fore -gesin.
(82.) Argief, Sutherland inventaris, 1-6/2.3-1-6/8.3.
(83.) Dieselfde probleem ondervind die Boiardi-pastafamilie van Cleveland, wat nie met die regte naam gepla het nie, net "Chef Boy-Ar-Dee."
(84.) Vervaardig deur Castle Films, datum onbekend (argief).
(85.) Brenner, Emperors of Chocolate, 109-110, 50. Hershey se begeerte was al in 1900 om sy kus-tot-kus-sjokolade te bemark.
(88.) Twee ander Ghirardelli -manne van hierdie generasie het moontlik aan die onderneming deelgeneem, maar nie. Joseph Jr. (1898-1967), 'n goeie persoon, het nie aan boorddiens deelgeneem nie. Edwin "Sid" Ghirardelli (1884-1912) het ondervinding opgedoen by 'n finansiële firma in Portland, vermoedelik om vir 'n gesinspos op te lei, maar is jonk dood. In korrespondensie met die skrywer, het die historikus George Painter voorgestel dat Ghirardelli, wat op 29 Desember 1912 selfmoord gepleeg het, moontlik een van die sowat 70 mans was wat betrokke was by die November-aanvalle op gay-hotelle en badhuise in Portland, bekend as die Vice-Clique-skandaal (Sien George Painter, "The Case of Edward McAllister," Oregon State Bar Bulletin [April 2001]). Geen dokumentasie bevestig dit nie, maar ten tyde van sy dood is die moedelose Ghirardelli deur ouers Domingo, Jr., en Addie verbied om huis toe te gaan vir die vakansie, blykbaar weens slegte sake, soos berig in "Cocoa King in the Dark as na Son's Suicide, "San Francisco Call (2 Januarie 1913). Maar 'n sterfgeval in Portla gee 'n aanduiding van morele kwessies en berig die aflewering van die gedoemde man in 'n Turkse bad op sy laaste aand: "Son of Chocolate Maker beëindig sy stryd om weg te breek van Evil Ways," The Oregon Daily Chronicle (7 Januarie) , 1913).
(89.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, p. 136.
(91.) Soos verteenwoordig deur Alfred Ghirardelli, Esperance Ghirardelli (Alvord), Clarisse Lohse Ghirardelli en Louis Ghirardelli, uit doodsberigte en ander verslae.
(94.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, pp. 52-53. Daar is 'n oortuiging in sommige kringe in San Francisco, wat selde in druk is, dat The Family gestig is as 'n protes teen die Bohemian Club se antisemitisme. , baie van hulle joernaliste, teen die irrasionele anti-Hearst koerantgevoel wat die klub aangryp na die sluipmoord op McKinley. Verskeie van die stigters, dit gebeur, was Jode wat aan die Bohemian Club behoort het. Dit was nie ongewoon vir 1902 nie, aangesien die manneklubs van San Francisco van daardie tydperk wel Jode en Katolieke verwelkom het, maar vreemdelingehaat wat uit die Eerste Wêreldoorlog ontstaan ​​het, het hierdie verdraagsame houding in die Boheemse sowel as die Stille Oseaan -klubs verander. Teen die twintigerjare het hierdie twee klubs, volgens Robert W. Cherny, "Patterns of Toleration and Discrimination in San Francisco," California History (Summer 1994): 138 begin met 'n "geleidelike uitskakeling van Jode uit hul lidmate." Die gesin het 'n toevlugsoord gebly waar Alfred Ghirard elli (wat in 1917 aangesluit het) gemeenskap met mede -lede genaamd Sloss, Esberg, Hellman, Ehrman, Haas, Dinkelspiel en ander kon geniet. Die tradisie van verdraagsaamheid was daar van die begin af: 'n Verklaring van die stigters van die familie van 1902 lui: "Daar moet geen onderskeid tussen kaste of godsdiens wees nie" (Arthur Hargrave, The Family Story: 1902-1977 [San Francisco: The Family, 1978] 2 .). Harrison Beardsley, klubhistorikus van The Family, het gehelp om hierdie inligting uit te werk.
(95.) PG Lawrence mondelinge geskiedenis, 49. Dan en nou, as gevolg van 'n hawe -kultuur, geskiedenis van veelvuldige heersers en ligging naby Frankryk, is die Genoese die meeste geneig om die Italiaanse pousgesag vir Ghirardelli te vermy, lidmaatskap van 'n vrymesselaarsorde toon verder sy wantroue aan die Kerk.
(96.) Douglas Kiester, Going Out in Style: The Architecture of Eternity (New York: Factson-File, 1997), 31. "Ghirardelli di Ritorno," Voce del Popolo (26 Augustus 1890), spreek verdere minagting uit.
(97.) Wendy Grissim Brokaw, "With Love and Kisses for the Babies": 'n Geskiedenis van die George Washington Baker-gesin van Nevada en Kalifornië, 1845 tot 1964 (Carmel, Kalifornië: 1985), 188-191 (spiraalgebonde getik manuskrip). Roosevelt en Baker (regte naam: Earl Bradley Baker) ontmoet deur laasgenoemde se broer Ray, direkteur van die U.S. Mint.
(98.) 27 Hotaling Place is baie naby 415-417 Jackson. Die kommentaar van Rome is gebaseer op gesprekke uit die lente van 1999 met die dogter van die Bakers, Carmencita Cardoza (nou mev. Jose Antonio), wat hulle vergesel het.
(99.) Social Register, San Francisco, insluitend Oakland, 1918 (New York: Social Register Association, 1917), het nege Ghirardelli -inskrywings en baie Koshlands, Peixottos, de Vecchis, de la Montanyas, Murphys, Caminettis, Lowenbergs, Van Sicklens, Splivalos, Sutros en Crockers.
(100.) Ann Swift, "The Ghirardelli Connection," The Attic Trunk: A Publication of the Piedmont Historical Society (Spring 2002), 1-8. Sien ook kaart, P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, 95b.
(101.) Edgewood Farm, 'n eiendom van Magee naby berg Diablo (mev. Harry Hush Magee was Juanita Ghirardelli), en Laurel Brook Farm, 'n suiwelbedryf van Virgil Williams Jorgensen, seun van Angela Ghirardelli.
(102.) Joseph Ghirardelli, Jr., het in 1927 aan neefs Alfred en Lyle gerapporteer dat 'n vloed die opstal van Ghirardelli naby Santa Anna -kerk verwoes het (poskaart van ruïne, argief). Virgil Jorgensen, in 1925, besoek die Italiaanse neefs Castegnete, Figallo en Grasso in Rapallo (Jorgensen -vraestelle, Bancroft Library, University of California, Berkeley). Chris Jorgensen het in 1893 ten minste twee uitsigte oor die opstal geskilder (Seaver Center, noot 60, en mev. Antonio Cardoza -versameling, San Jose).
(103.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, 40.
(104. Brenner, Keisers van sjokolade, 9.
(105.) P. G. Lawrence mondelinge geskiedenis, 74. Sy het daarna 'n uitstaande loopbaan in staatsdiens gehad. Sien "Restless Ladies," Time (22 November 1963 ['n klein maar beduidende vermelding van 'n negejarige PR-onderneming met twee ander vroue]) Patty McGettigan, 'Junior League Leader and Community Contributor/Pioneer', Fogcutter (Oktober 1986) , en doodsberigte San Francisco Chronicle (25 Desember 1997), A24, en Social Register Observer (Summer 1998), 84-85.
(106.) Kent Ghirard en sy Hula Nani Girls, soos gedokumenteer in Hans Johannes Hoefer, red., The Hula (Honolulu: Apa Productions LTD, 1982), 100-104, 109, 124, 150-151. Ghirard (gebore 1919) het toe 'n suksesvolle kinderponiesirkus bestuur. Hy woon steeds in Honolulu. Sy suster Ynez Ghirardelli (1909-1972) was 'n bekende "Berkeley" karakter wat haar uitgebreide boekversameling aan die Bancroft-biblioteek oorgelaat het en haar eie bydrae tot die geleerdheid gelewer het met 'n beperkte oplaag van die fyn persbundel, The Artist H. Daumier: Tolk van geskiedenis, (San Francisco: Grabhorn Press, 1940).
(107.) Ghirardelli het kuns bestudeer by groot oom Jorgensen (Hughes, op. Cit .: 205).
(108.) 29 Januarie 1962, verslag van advokate aan aandeelhouers van D. Ghirardelli Co. (Argief).
(109.) Lavender, Kalifornië, 395.
(110.) 29 Januarie 1962, prokureursverslag (Argief).
(112.) Vincent de Domenico, in The De Domenico Family: Growth of the Golden Grain Company through Innovation and Entrepreneurship (Berkeley: Regional Oral History Office, Bancroft Library, University of California, 1994). Uit navorsingsnotas deur Douglas Morse.
(113.) Dit is 'n lewendige herinnering aan die skrywer wat ongelukkig nie die koerantberig kon opspoor nie, ca. 1960.
(114.) Carolyn Anspracher, "Ghirardelli Square," San Francisco Chronicle (24 Julie 1963), 1.
(116.) Doodsberig, San Francisco Examiner (5 Mei 1990). Kent Ghirard, die vierde "Domingo", het sy naam wettiglik verander in die 1950's.
(117.) Kenneth Howe, "Ghirardelli Square verander aantrekkingskrag", San Francisco Chronicle (14 Mei 1995), 2.
(118.) Ghirardelli is in Januarie 1998 deur die betrokke Switserse firma verkry. In 1986 verkoop Golden Grain dit aan Quaker Oats. In 1992 verander dit hande na 'n vennootskap wat 'n aggressiewe uitbreiding begin, Clifford Carlsen, "Ghirardelli Chocolate Plans National Rollout," San Francisco Business News (29 April-5 Mei 1994), 1, 17. Die benadering duur voort onder Lindt, George Raine, "Sweet Sesquicentennial," San Francisco Chronicle (9 Junie 2002).
Sidney Lawrence is hoof van openbare aangeleenthede by die Smithsonian's Hirshhorn Museum en Sculpture Garden in Washington, DC. Hy het daar solo -vertonings saamgestel van werke van Roger Brown, Houston Conwill, Boyd Webb, Alison Saar, Tony Oursler en Ron Mueck. Hy het gepubliseer oor moderne ontwerp in Art in America en is mede-outeur van Music in Stone: Great Sculpture Gardens of the World (1984). Lawrence vertoon gereeld sy eie kuns en dien ook in die advieskomitee van die Lehman Art Center by Brooks School, North Andover, Massachusetts.
Die skrywer wil met dankbaarheid erkenning gee aan Thomas L. Birch. Die uitstallingsnavorsing van Doug Morse en Stephanie Cha-Ramos was ook noodsaaklik, en Andrew M. Canepa se vriendelike raad en vakkundige verwysings het hierdie opstel moontlik gemaak. Kleurreproduksies wat hierdie artikel vergesel, is moontlik gemaak deur die vrygewigheid van die Ghirardelli Chocolate Company, mev. Barbara H. Magee, Ghirardelli Square, mnr. Peter J. Musto en Ghirardelli -familielede me. Joan D. Wells, mnr. John Skov, me. Natalie D. O'Brien en me Carrie Morgan. Artikel [C] 2002, Sidney Lawrence. Alle regte voorbehou.
Hulle is 'n landmerk in San Francisco
Teen 1884 het die maatskappy sy sjokolade uitgevoer na Japan, Mexiko en China. In 1893, volgens Mission California, ná dekades van sukses met die verkoop van sjokolade, het Ghirardelli en sy seuns 'n hele stadsblok gekoop langs die huidige Fisherman's Wharf. Die hoofkwartier sou later die middelpunt word van die ikoniese Ghirardelli -plein, wat steeds een van die belangrikste toeriste -aantreklikhede van San Francisco is (via Inside Guide to San Francisco). Hier kan u steeds kyk hoe sjokolade gemaak word met die oorspronklike sjokolademasjien van die onderneming onder die herkenbare Ghirardelli -kloktoring van die kompleks. U kan ook geniet van een van die beroemde ysbroodjies van die onderneming, natuurlik gemaak met Ghirardelli -sjokolade.
Die beroemde reuse-"Ghirardelli" -bord is in 1923 opgerig (via Curbed San Francisco) en het oorspronklik die naam Ghirardelli aan die baai en aan die agterkant van die gebou uitgespel. Inwoners het egter gekla dat die ligte net te helder was, sodat die maatskappy die bord verwyder het wat na die buurt kyk, sê Inside Guide. Tot vandag toe is die Ghirardelli-bord wat met die baai gerig is, 'n baken vir bote wat in en uit die Golden Gate-straat kom.
Volgens die maatskappy het die plant in Ghirardelli in 1906 die Groot Aardbewing in San Francisco en die daaropvolgende brande oorleef. Hulle hervat hul bedrywighede net tien dae na die historiese ramp.
Onthou die Mandaryns, die mekka van die Ghirardelli -plein van plaaslike Chinese kookkuns
Die kosikoon van San Francisco, Cecilia Chiang, is Woensdag in die ouderdom van 100 oorlede, en saam met haar gaan 'n eeu aan smaakherinneringe en 'n lang leeftyd aan verhale oor twee kontinente en verskeie oorloë. As eienaar van The Mandarin, wat eers in die vroeë sestigerjare in Polkstraat 2209 geopen is voordat hy na 'n groter ruimte op Ghirardelli -plein verhuis het, word Chiang toegeskryf aan die feit dat hy Amerikaanse diners 'n outentieke Chinese kookkuns bekendgestel het wat sy van kleins af onthou het. En The Mandarin sou op sy beurt 'n generasie toenemend voedselbehepte Amerikaners inspireer om plaaslike Chinese kookkuns en 'n paar alomteenwoordige geregte van Sichuan en Hunan te ondersoek wat niemand in die VSA geëet het voordat sy dit op haar spyskaart geplaas het nie.
Die datum van die opening van die oorspronklike Mandaryns in Polkstraat is nie presies duidelik nie, selfs al kyk ek na onderhoude met Chiang self. The Chronicle maak dit in 1959 vas in hul doodsberig vandag. Eater het dit in 1961 via 'n onderhoud wat Chiang in 2018 met die plaaslike sjef Belinda Leong gedoen het, maar in dieselfde onderhoud sê Chiang: "My eerste restaurant was in Polkstraat. Op daardie stadium, 1960, het Polkstraat geen kantore gehad nie, niks . " Food & amp Wine plaas die opening in 1961, maar dieselfde tydlyn noem 'n reis wat Chiang in 1959 na San Francisco onderneem het, wat vermoedelik dieselfde was waarin sy by die huurkontrak op die oorspronklike restaurant vasgeval het, nadat sy gehelp het aan vriende uit Tokio wat gesteun het uit 'n ooreenkoms wat hulle aangegaan het.
Die oorspronklike Mandaryns in Polkstraat. | Foto met vergunning van Cecilia Chiang, via KQED
Chiang verhuis in elk geval na die Ghirardelli Square-ruimte wat haar tussen 1967 en 1968 in die voedselwêreld bekend sou maak, en bied 'n uitstekende eetervaring in nog mooier grawe as in Polk Street & mdash en in die proses 'n verhaal oor Chinees herskryf kultuur vir Amerikaners wat iets minder vleiends geleer is. Die begeerte om so 'n ruimte te skep, kom uit die bevoorregte opvoeding van Chiang, die sewende dogter in 'n gesin van 12 kinders wat grootgeword het in 'n 52-kamer Ming-dinastie-paleis wat 'n hele stadsblok in Beijing beset het. Terwyl die lot van haar gesin eers gely het met die Japannese inval in 1939 en later met die Kommunistiese rewolusie, trou sy en verhuis eers na Japan en daarna na San Francisco omstreeks 1959 of 1960.
Dit was eers net 'n besoek aan 'n suster wat onlangs weduwee was wat naby SF se Chinatown gewoon het. Maar die besoek het die loop van haar lewe verander nadat die vriende van Tokio haar 'n restaurantplek gelaat het waarop sy pas 'n nie-terugbetaalbare deposito betaal het. Sy het 'n getroude paartjie aangestel wat gereageer het op 'n koerantadvertensie, 'n paartjie uit Shandong wat albei talentvolle sjefs was, en sy het begin om die geregte wat sy uit haar jeug onthou het, te herskep en die twee kokke wat haar gesin bedien het, soos mu shu -varkvleis , tee-gerookte eend, bedelhoender, gebakte potstickers, kung pao-hoender, sissende rys sop en warm-suur sop, wat Amerikaners nog nooit gesien het nie. (Soos die New York Times in 'n doodsberig opgemerk het, was 'Mandarynse kookkuns' 'n algemene term wat die plaaslike voedsel van Beijing sowel as
'Ek het nooit gekook nie, maar ek het presies geweet hoe die kos moet smaak en lyk,' het Chiang in 'n Wall Street Journal -onderhoud gesê. "Ek het 'n baie goeie smaak en 'n goeie geheue. En dit het die resepte geword."
Die legendariese rubriekskrywer van die SF Chronicle, Herb Caen, word toegeskryf aan die feit dat hy The Mandarin met die plaaslike bevolking op die kaart geplaas het en die eerste sitplekke in die eerste restaurant met 65 sitplekke opgevul het. Maar teen die tyd dat sy 'n paar jaar later die hof op die Ghirardelli -plein voorgehou het, was Chiang 'n grootvrou van 'n mekka vir kosliefhebbers wat van plan was om meer te ondersoek wat China se kookkuns te bied het. Soos sy in 2007 aan die Chronicle gesê het: "Ek dink ek het verander wat die gemiddelde mense van Chinese kos weet. Hulle het nie geweet dat China so 'n groot land is nie."
Hieronder nog 'n paar historiese foto's van The Mandarin. Chiang verkoop haar belang in die onderneming in 1991 en mdash en twee jaar later het haar seun, Philip Chiang, sy eienaarskap van die Los Angeles -tak van die restaurant bedoel om die P.F. Chang se handelsmerk. Die Mandaryns het in 2006 op die Ghirardelli -plein gesluit.