Hoe om na die Yukon te ry - Interessant
Hoe om na die Yukon te ry
Tereza Jarnikova is op die punt om 'n rit van iemand met 'n skedel-tatoe te aanvaar.
DIT IS 1600 KILOMETERS na Whitehorse; 'n lang pad om op Dinsdag te gaan. Ek is senuweeagtig. Ons gaan om geen goeie rede na die Yukon nie. Ons gaan na die Yukon, want die drie maande wat ons sopas gekontrakteer het om in die woud van Brits-Columbië deur te bring, is verby en omdat ons dink dat ons nog nie uit die bos wil wees nie.
Dit is hoe ek en Nic ons diep in die beboste binneland van British Columbia gevind het, op die skouer van 'n snelweg wat noord van die stad Prince George af is, met 'n stel droë sakke en twee klimpakke. Prins George, in die volksmond bekend as PG, is ongeveer 800 kilometer noord van Vancouver en het 70.000 mense, en byna almal mynwerkers of houthakkers. Onder die plaaslike bevolking is PG 'n berugte klein dingetjie, en ons het nie baie geslaap nie, want ons het gisteraand bygehou deur die gehuil van sommige mense, blykbaar in die kele van 'n kraak kokaïen.
Desondanks skyn die son en is die moraal hoog. Ons maak 'n ideale aanhakspan, dink daaraan. Ek is kort en het lang hare en dra 'n romp, en Nic is gebou soos 'n houthakkie en dra flanel en glimlag baie. Beide van ons het probleme (van verskillende aard) om alleen te ry, maar saam is ons meer as die somtotaal van ons dele, so ek is versigtig optimisties.
Ry 1: Chris
voertuig: Rusty bakkie
roete: Prins George, BC → Vanderhoof, BC
Dinge begin goed en ons ry binne 20 minute. 'N Snaaks ou op ons ouderdom maak sy bakkie oop. 'Jy is gelukkig dat jy buite die stadsbevoegdheid is. Dit is onwettig om prins George aan te ry, "sê hy.
"Hoekom is dit so?"
'O, die boete. Hulle wil nie ontsnapte gevangenes beweeg nie. Wil jy 'n rit hê? '
Ek is bly om prins George te verlaat.
Chris is 'n liefdevolle en beleefde jong man. Hy werk as werktuigkundige aan 'n goudmynprojek. Ons praat oor hoe maklik dit is om hulpbronne-onttrekkingsgeleenthede in die noorde van BC te kry ("Daar is baie geld wat hier verdien moet word as u nie omgee vir die omgewing nie."), Oor hoe myne in Februarie tot -40C gaan, ongeveer sy planne vir die week. Hy gaan kampeer by 'n meer in Fort Saint James, sodat hy ons kan ry na Vanderhoof, ongeveer 100 kilometer van die straat af.
Die rit gaan aangenaam en onverwags verby, met die sonnige golwende heuwels van die BC-binneland wat langs die venster kronkel, en ek terwyl ek die tyd weg is deur geestelik vreemde padtekens te versamel. (Prima eksemplare: "Fort Saint James: Home to World Class Chicken Racing", "Fake Christians are Concerned with the World's Toys", en, op 'n boom in die middel van 'n veld, "Hotdogs !!!").
Ry 2: Todd
voertuig: Onbeskryflike Subaru
roete: Vanderhoof, BC → Kitwanga, BC
In Vanderhoof wag ons nog 30 minute voordat ons opgeneem word deur Todd, 'n loodgieter wat in Terrace werk, wat sê hy sal ons gelukkig hou tot by die afdraai na Alaska, wat nog 400 kilometer verder af is. Dit is die voordeel van 'n staptog in hierdie deel van die wêreld - alhoewel die verkeer moeilik is om te bereik, is die ryafstande lank.
Daar is 'n soort van ongeskrewe kontrak as dit kom by die trap. U kry 'n gratis rit waarheen u ook is, en in ruil daarvoor is u 'n klankbord, u is 'n gespreksgenoot, en u kan die kilometers ver vinniger laat loop. Ek luister na Todd praat oor die aand van sy vriend, ek luister na Todd praat oor visvang regulasies, ek luister na Todd praat oor hoe lief hy vir Eric Clapton. Ek bied bevestiging en ligte praatjies aan terwyl Nic agterop slaap.
Ons hou verband met Eric Clapton en The Doors. Ek het in 'n tyd nie na Eric Clapton of The Doors geluister nie, maar my ma het Layla in die motor gespeel toe ek klein was, en dit is genoeg. Todd begin skree oor die politiek van die Eerste Nasies (in die noorde van vC is die tuiste van baie Eerste Nasies-gemeenskappe, en die geskiedenis van hul interaksie met die Kanadese regering is kompleks en dikwels verwoestend hartseer). Ek stem glad nie met hom saam nie, maar die ongeskrewe kontrak verhoed my om te betoog.
Die natuurskoon word al hoe mooier namate ons na die kus beweeg. Die betreklik vervelige golwende heuwels in die binneland maak plek vir groter berge en digter woude, ongerepte mere en vinnige riviere. Ons stop in die kloosterdorp Smithers by Todd se gunsteling mikrobrouery (Plan B), en ons spandeer die vroeë aand fantastiese hawermoutstout en besluit dat die lewe in orde is. Teen agtuur het Todd ons in die piepklein gemeenskap van Kitwanga laat vaar, wat oorheers word deur reuse-tekens wat sê "Noord na Yukon / Alaska →".
Die kilometer is lank hier, en dit is die beste om nie verkeerde draaie te maak nie.
Ry 3: Bobby
voertuig: Honda sedan met 'n temperamentele transmissie
roete: Kitwanga, BC → Whitehorse, YT
Ons oornag in ons tent langs die rivier, eet kitsnoedels en kyk hoe Kitwanga se vissermanne vang. Soggens stap ons die eerste paar honderd meter noord na Alaska, sit ons pakke neer en steek ons ​​duime uit.
Ons het ongeveer 25 minute aan die kant van die pad gestaan ​​en kyk hoe houtvragmotors verby ry toe 'n klein sedan met 'n versigtende skreeu op die skouer trek. Ons pak ons ​​klim pakke en hardloop - waddle, regtig - daarheen.
Die eerste ding wat ek van die bestuurder oplet, is sy geskeer kop, wat 'n ingewikkelde tatoeëring van die skedelwerk van die klokwerk blootstel. Hy glimlag.
'Ek is Bobby. Waarheen het jy op pad? '
'Oh shit, ek ook. Gooi jou goed agterop. "
Hierdie oomblik is die begin van ongeveer 20 uur wat hulle in die motor spandeer het met buitengewone Bobby, bon vivant en Pyromaniac. Binne 15 minute het hy die uiteensetting van sy verhaal vertel: hy het as 'n baksteenmakker in Vancouver gewerk, met 'n mal hippie-vriendin opgetree, verlede Donderdag in die gesig geslaan deur 'n uitspringer (wat die algemene lompheid verklaar), gesê, fok, pak sy die groot swart hond Voodoo in sy gehawende standaard-transmissie Honda, en begin ry na die Yukon.
Ek gaan sit langs hom en luister gefassineerd terwyl ek Bobby se vele tatoeëringe aanteken. Dit bevat 'n bierblik met bliksem, 'n rookvrye teken, die Pink Floyd Wish You Were Here-man, en (my persoonlike gunsteling) 'n stok-en-steek op sy oor wat bondig sê: "Fuckin 'eh!"
Die sneeubedekte kusberge vlieg by ons venster terwyl ons praat. Ek en Nic praat 'n bietjie oor onsself, maar dit is baie interessanter om na Bobby te luister. Ons vind 'n paar interessante feite uit: Hy is 26 en het onlangs die derde boek van sy hele lewe gelees; as hy dronk word, hou hy daarvan om dinge te verbrand (soms lys hy net die dinge wat hy aan die brand gesteek het ... tot sy eer kan ek die indruk kry dat hy net sy eie besittings verbrand, nie ander mense nie.); sy skoonsuster haat hom.
Dit is amper presies die kring van die lewe, en al wat ek kan doen, is om my daaraan te bewonder.
Hoe meer ons met hom praat, hoe meer voel ons dat Bobby regtig wonderlik is, die vergestalting van 'n leef-en-laat-leef-filosofie wat hom goed gedien het. Snags stop ons by Good Hope Lake net suid van die BC / Yukon-grens en kook noedels. Die lug is vreemde kleure as ons bed toe gaan en verskillende vreemde kleure as ons wakker word.
Die volgende oggend steek ons ​​die Yukon-grens oor en in 'n vuurland. Anders as in BC, waar bosbrande 'n wesenlike bedreiging vir gemeenskappe inhou, is Yukon 'n plek waar baie min mense woon, sodat die regering hulle laat brand as die woude natuurlik aansteek. Ons ry kilometers van verkoolde jasse. Dit is surrealisties en spookagtig mooi, en niemand van ons het nog ooit so iets gesien nie.
Bobby wonder waarom woude so erg brand, en daarom verduidelik ek die bietjie wat ek eens geleer het oor woudopvolging êrens ver suid van hier: wanneer die konifere volwasse word, is dit waarskynlik dat die woud aan die brand slaan en dat hulle doodgaan, maar die vuur hernu die grond voedingstowwe en aspers begin groei, wat die skaduwee bied wat die konifere weer moet opdoen, 'n meerjarige siklus van geboorte en dood. Bobby luister, regtig geïnteresseerd. 'Dit is dus soos die kring van die lewe, man!' Dit is amper presies die kring van die lewe, en al wat ek kan doen, is om my daaraan te bewonder.
Die ure gaan vinnig verby. Hier is net een pad, en ons word aan alle kante omring deur bome en blomme, en ons is dus in 'n soort donsige, sonnige waas van natuurskoon, wat dit maklik maak om net luidrugtig te staar en gesels. Al die motors wat ons verby lyk, is Amerikaanse kampeerwaens suid, en ek en Nic besef hoe baie gelukkig ons was om so moeiteloos te ry. Teen die middag is ons in die hoofstad van Yukon en 'n betreklik bruisende metropool, Whitehorse, en is binne 48 uur 1600 kilometer op pad. Ons bedank Bobby effens en gee hom gasgeld voordat ons skei om die noorde van Jack London te sien.
Epiloog: Drie weke later, na 'n 700 kilometer lange roete langs die Yukonrivier, bevind ons ons in die noordelike goudstormstad Dawson City. Ons was op die punt om 'n bier te gaan drink by 'n kroeg toe ons agterkom dat 'n taamlik bekende groot swart hond aan 'n bank leun. Ons het ingestap, en seker, daar was Bobby aan die kroeg, wat vriende gemaak het met die kroegman en 'n Oostenrykse rusbank.
Nadat hy ons afgelaai het, ry hy na Chicken, Alaska. Hy het die Oostenryker gaan haal en hulle het eers ongeveer 20 kilometer in die rigting van Dawson gery toe die Honda se transmissie uitgegee het. In regte Bobby-styl klim hy uit die motor, sit sy oorblywende besittings in 'n rugsak en steek sy duim uit.