Laasgenoemde loop oor as onderwerp van die eerste paar gedigte op die tweede ‘tafel’ van die inhoudsopgawe, maar met ‘n duidelik sterker ironiserende en (self-)satiriserende inslag. ‘n Reeks huldigings en hekelings van (meestal gestorwe) mededigters volg, dan ‘n paar gedigte met aftakeling en dood (ook selfmoord) as tematiek, dan die vermelde, strydvaardige, ‘religieuse’ verse. Die openingsgedig bevat reeds ‘n voorbeeld hiervan. God word as ‘t ware beskuldig dat Hy “sy rug op ons gedraai” het, maar tog “nuuskierig” genoeg is om deur middel van “sy kosmetiese spieël, / die maan … oor ‘n koue skouer na ons te kyk”. Die opera dien as grondmotief en as inspirasiebron van die indeling van die bundel. ‘n Herhaalde afbeelding van die Middeleeuse abdis, Hildegard van Bingen se voorstelling van “Die eier van die heelal”, skei telkens die sewe afdelings van die bundel. Maar ja, die ritmiese aanslag in gedigte, en wat jy noem “resonerende klanke”, is moontlik die gevolg van ŉ soms onbewuste, soms doelbewuste instelling van die oor vir dit wat gesê wil word. Daar is mos deesdae studies oor die neurologiese prosesse van dig en skryf – dit wat so op sy eie ritme aangeslibben kom … miskien bly dit net ŉ deuntjie in jou kop, miskien word dit iets magies.