Negativisme is wat dit is, die oorsake en tekens van negativisme - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
negatiwiteit - spesifieke gedrag wanneer 'n persoon die teenoorgestelde van wat verwag word, uitdruklik of gedra het. Negativisme kan situasionele of persoonlikheidseienskappe wees. Die sielkundige basis vir die manifestasie van die negativismepatroon is 'n subjektiewe houding teenoor ontkenning en onenigheid met sekere verwagtinge, eise en wêreldbeskouings van individuele individue, sosiale groepe. Negativisme kan gedemonstreer word of versteekte vorme van manifestasie hê. Kinders toon soortgelyke gedrag in koppigheid, konflik, gesagsweerstand, afwykende gedrag.
Aanvanklik is negativisme 'n psigiatriese term. Aktiewe negativisme word uitgedruk in opsetlike weerspreek van versoeke vir aksie, met 'n passiewe afwesigheid van reaksie in die algemeen. Verwys na die simptome van skisofrenie, miskien as 'n manifestasie van outisme.
Negativisme in sielkunde is 'n kenmerk van gedrag.
Wat is negatiwiteit?
Negativisme in sielkunde is weerstand teen invloed. Van lat. "negativus" - ontkenning - was oorspronklik gebruik om patologiese psigiatriese toestande te noem. Die termyn het geleidelik verander in die konteks van gedragseienskappe met 'n normale psigiatriese status. Dit word ook in die pedagogiese konteks gebruik.
Negativisme is 'n simptoom van 'n krisis. 'N Kenmerkende kenmerk van hierdie verskynsel word onredelikheid en grondloosheid genoem, die afwesigheid van voor die hand liggende redes. Elke dag manifesteer negativisme wanneer dit gekonfronteer word met 'n invloed (verbale, nie-verbale, fisiese, kontekstuele) wat die onderwerp in stryd is. In sommige situasies is dit defensiewe gedrag om direkte konfrontasie te vermy.
Analoog met die aanvanklike gebruik van negatiwiteit word in twee vorme aangebied: aktief en passief.
Die aktiewe vorm van negativisme word uitgedruk in aksies teenoor diegene wat verwag word, passief - weiering om 'n aksie in die algemeen uit te voer. Gewoonlik word negativisme beskou as 'n situasionele manifestasie wat episodies van aard is, maar met die versterking van hierdie vorm van gedrag, kan dit stabiel word en 'n persoonlikheidseienskap word. Dan praat hulle oor 'n negatiewe houding teenoor die wêreld, 'n negatiewe beoordeling van mense, gebeure, konstante konfrontasie, selfs met skade aan persoonlike belange.
Negativisme kan 'n teken wees van leeftydverwante krisisse, depressie, die aanvang van geestesongesteldheid, ouderdomsverwante veranderinge, verslawings.
As 'n manifestasie van 'n negatiewe houding, kan dit uitgesaai word op die verbale, gedrags- of intrapersoonlike vlakke. Kommunikatiewe - verbale uitdrukking van aggressie en meningsverskil, weiering om die vereiste of demonstrasief te doen, doen die teenoorgestelde, in die geval van 'n gedragsvorm. In die diepe variant is daar 'n weerstand wat nie buite uitgesaai word nie, wanneer die objektiewe of subjektiewe redes deur interne ervarings beperk word, byvoorbeeld as 'n persoon afhanklik is van die voorwerp wat 'n impak het. Hierdie vorm kan soms in oordrewe stilte uitgedruk word. Manifestasies kan verband hou met die samelewing in die algemeen, 'n bepaalde groep of individue. Dit lyk vir die mens dat hulle individualiteit onderdruk en daar is 'n begeerte om die teenoorgestelde te doen.
Negativisme is ook moontlik met betrekking tot die persepsie van die lewe. Die persoonlikheid beskou die lewe self, sy organisasie as sodanig, om die individualiteit te dwing om sy wette te gehoorsaam, om 'n "tipiese verteenwoordiger" te word. Eksistensie self word gekenmerk as 'n probleem, konflik, fout. Dit manifesteer hom as 'n konstante kritiek op die wêreldorde op verskillende vlakke van globale tot alledaagse situasies. In uiterste terme is 'n volledige verwerping van sosiale realisering moontlik, as 'n manier om onderdrukking te weerstaan.
Oorsake van Negatiwiteit
Die basis vir die opkoms van negativisme kan gebreke wees in opvoeding, insluitend die gesinsituasie van houding teenoor die lewe, gevormde karakterkentuasies, krisisperiodes en psigotumatiese situasies. Algemeen vir alle faktore is intrapersoonlike infantilisme, wanneer die hulpbronne om 'n probleem op te los, die vermoë om uit 'n konflik te kom, om hul posisie te beredeneer of 'n poging om in hul grense te bemoei, 'n persoon skep die illusie om die behoefte daaraan te ontken. As hierdie vorm van persepsie episodies van aard is, kan dit die stadium van erkenning en oorwinning van die nuwe, die onbekende en die skrikwekkende wees. Maar as so 'n gedragspatroon 'n konstante vloei verkry, kan ons praat oor die vorming van 'n karakter, 'n gedrags scenario. Dit is 'n vorm van ego se patologiese verdediging, 'n negasie van 'n faktor wat aandag trek. Die redes kan genoem word 'n gevoel van innerlike onsekerheid, hulpeloosheid, gebrek aan nodige kennis en vaardighede om 'n probleemsituasie te oorkom.
In tye van krisis is negatiwiteit as 'n gereelde simptoom 'n reaksie op 'n verandering in die sosiale situasie, waardeur 'n persoon nie op vorige ondervinding kan staatmaak en nuwe kennis benodig nie. Aangesien hulle nog nie daar is nie, veroorsaak vrees vir nie-hantering 'n reaksie van weerstand. Normaalweg, nadat die nodige kennis en ervaring ontvang is, beweeg die persoon na 'n nuwe vlak van selfontwikkeling. Ontwikkeling behels 'n sekere werk, die tydperk van bemeestering en oorkom. As 'n persoon hierdie proses vermy, sal hy op die stadium van weerstand oorgeneem word, ontwikkeling weier en 'n klem wat hy nie kan oorkom nie, as ongewenst verklaar word. In die tydperke van vroeë kinderjarekrisisse kan die oorsaak van die verhoging van 'n hiperverzorging wees en die ouers laat die kind nie self deur die oorwinningsfase gaan nie, en probeer om sy frustrasie (eintlik sy eie) van duisterheid te verminder.
Tekens van negatiwiteit
Tekens van negativisme kan koppigheid, ruwheid, isolasie, demonstratiewe ignoreer van kommunikatiewe kontak of individuele versoeke genoem word. Verbaal word dit uitgedruk in voortdurend onderdrukte, lyding, jammerlike gesprekke, aggressiewe stellings met betrekking tot verskillende dinge, veral waardevol vir die samelewing in die algemeen of veral vir die gesprekspartner. Kritiek van mense wat positief of neutraal teenoor die klem van negativisme praat. Refleksie oor die negatiewe struktuur van die wêreld, verwysings na werke wat 'n gegewe idee bevestig, dikwels die betekenis verdraai of die teenoorgestelde mening van 'n soortgelyke gesag ignoreer.
Dikwels veroorsaak 'n persoon se voorstel van negativisme 'n stormagtige ontkenning en 'n realistiese, onoorwonne, onbevooroordeelde siening van die omliggende werklikheid word verklaar. Hierdie posisie verskil van die bewustelik pessimistiese posisie deurdat die negativisme nie gerealiseer word nie. Die doel van negativistiese persepsie word gewoonlik die gewenste, maar subjektief ontoeganklike, sfeer of aspek wat nodig is vir 'n persoon, maar hy wil nie of is bang om verkeerd te doen nie, om skuldig te maak aan 'n fout. Daarom, in plaas daarvan om sy onvolmaaktheid te erken, word daar van 'n eksterne voorwerp daarvan beskuldig.
'N teken is 'n onredelik aggressiewe reaksie van weerstand, emosioneel gelaai en eerder skerp, onverwags vinnig besig om momentum te verkry. 'N Persoon kan nie kalm sien, ignoreer of redelikerwys bespreek oor die onderwerp van 'n versoek, 'n onderwerp of 'n situasie nie. Soms kan die reaksie jammer wees, om verdere druk te vermy, dan kan volharding gekombineer word met traanheid, depressie. In die kinderjare is dit wispelturig en die weiering om versoeke te vervul, voeg die oudste toe 'n poging om sy weiering deur onredelikheid of onjuistheid van wat gebeur, te regverdig.
Negativisme by kinders
Vir die eerste keer word die negativisme-krisis toegeskryf aan die ouderdom van drie jaar, die tweede word beskou as die tiener negatiwiteit van 11-15 jaar Die krisis van drie jaar beteken 'n blink begeerte van die kind om onafhanklikheid te toon. Teen hierdie ouderdom word selfbewustheid gevorm, 'n begrip van die eg ontstaan, en in verbale uitdrukking manifesteer dit hom in die voorkoms van die 'Ek myself' '.
Negativisme op hierdie ouderdom word geassosieer met 'n verandering in wêreldbeskouing. Voorheen het die kind homself meer onafskeidbaar van die beduidende volwassene beskou. Nou wek die bewustheid van jou eie outonomie en fisiese skeiding die belangstelling om selfstandig in 'n nuwe formaat oor die omgewing te leer. Hierdie nuus van bewustheid en subjektiewe skok van die verskil tussen die huidige sensasie en vorige indrukke, asook 'n mate van angs wat elke nuwe kognisie begelei, veroorsaak 'n ietwat skerp reaksie in die persepsie van 'n volwassene. Dikwels is hierdie tydperk meer psigotumaties vir ouers. Hulle is geskok, volgens hulle persepsie deur skerp verwerping van die kind en in vrees om kontak met hulle te verloor, probeer hulle die ou, interafhanklike, interaksieformaat herstel. In die eerste fase veroorsaak dit 'n toename in weerstand, dan daal dit weens die onderdrukking deur die kind se persoonlikheid van sy aktiwiteit en kan dit in die toekoms tot passiwiteit, swak wil, gebrek aan onafhanklikheid en afhanklike gedrag lei.
Adolessensie is ook sensitief in die vorming van persoonlikheid. Daarbenewens word die negativisme-krisis vererger deur hormonale veranderinge wat die algehele persepsie en gedrag van die kind beïnvloed. By meisies kan dit saamval met menarche en meer verwant wees aan die vorming van geslagsidentifikasie, die verhouding met die sosiale rol. Vir ouens, hierdie tydperk is meer geassosieer met die aanwysing van hul posisie in die sosiale hiërargie, daar is 'n begeerte om verhoudings binne die span te groepeer en te bou.
As die krisis van 3 jaar verband hou met die skeiding van die I uit die ouderdomsfigure, word die adolessente negativisme geassosieer met die differensiasie van die ek en die samelewing en terselfdertyd 'n begrip van die behoefte aan toereikende insluiting in die samelewing, van 'n gesonde samesmelting daarmee vir verdere ontwikkeling. As hierdie tydperk patologies vir die individu slaag, kan weerstand teen sosiale norme 'n lewensituasie word.