Die regte klub - Inligting
In Mei 1939 stig Archibald Ramsay, die Tory -LP vir Peebles en Southern Midlothian, 'n geheime genootskap genaamd die Right Club. Dit was 'n poging om al die verskillende regse groepe in Brittanje te verenig. Of in die leier se woorde van 'koördinering van die werk van al die patriotiese samelewings'. In sy outobiografie, Die naamlose oorlog, Het Ramsay aangevoer: "Die hoofdoel van die Right Club was om die bedrywighede van die georganiseerde Joodse teenstand teen te staan ​​en bloot te lê, in die lig van die bewyse wat in 1938 in my besit was. Ons eerste doel was om die Konserwatiewe Party van Joodse invloed te bevry, en die karakter van ons lidmaatskap en vergaderings was streng in ooreenstemming met hierdie doel. "
Lede van die Right Club was William Joyce, Anna Wolkoff, Norah Dacre Fox, Joan Miller, Norah Briscoe, Molly Hiscox, AK Chesterton, Francis Yeats-Brown, EH Cole, Lord Redesdale, 5de hertog van Wellington, hertog van Westminster, Aubrey Lees , John Stourton, Thomas Hunter, Samuel Chapman, Ernest Bennett, Charles Kerr, John MacKie, James Edmondson, Mavis Tate, Marquess of Graham, Margaret Bothamley, Lord Sempill, Earl of Galloway, HT Mills, Richard Findlay en Serrocold Skeels.
Onbekend aan Ramsay, het MI5 -agente die Right Club binnegedring. Dit het drie vroue ingesluit, Joan Miller, Marjorie Amor en Helem de Munck. Die Britse regering is dus volledig ingelig oor die aktiwiteite van Ramsay en sy regse vriende. Kort ná die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het die regering 'n bevel oor verdedigingsregulasie goedgekeur. Hierdie wetgewing het die minister van binnelandse sake die reg gegee om sonder verhoor iemand in die gevangenis te sit wat volgens hom waarskynlik die veiligheid van die koninkryk in gevaar sou stel. Op 22 September 1939 word Oliver C. Gilbert en Victor Rowe die eerste lede van die Right Club wat gearresteer is. . In die Laerhuis val Ramsay hierdie wetgewing aan en vra op 14 Desember 1939: "Is dit nie die eerste keer vir 'n baie lang tyd in die Britse geskiedenis dat Britse gebore onderdane alle geregtigheid ontken is nie?"
Op 20 Maart 1940 stel Archibald Ramsay 'n vraag aan die Minister van Inligting oor die New British Broadcasting Service, 'n radiostasie wat Duitse propaganda uitsaai. Hierdeur gee hy volledige besonderhede van die golflengte en die tyd op die dag waarop dit programme verskaf. Sy kritici beweer dat hy probeer het om die radiostasie publisiteit te gee. Twee parlementslede van die Arbeidersparty, Ellen Wilkinson en Emanuel Shinwell, het toesprake in die Laerhuis gehou wat daarop dui dat Ramsay lid is van 'n regse geheime genootskap. Anders as MI5, het hulle egter nie geweet dat hy die leier van die Right Club is nie.
Teen hierdie tyd word Ramsay gehelp in sy werk deur Anna Wolkoff, die dogter van admiraal Nikolai Wolkoff, die voormalige kamphulp van die Nicholas II in Londen. Wolkoff het die Russian Tea Room in South Kensington bestuur, en dit het uiteindelik die belangrikste ontmoetingsplek geword vir lede van die Right Club. In die dertigerjare het Wolkoff vergaderings gehad met Hans Frank en Rudolf Hess. In 1935 begin haar optrede deur MI5 gemonitor word. Agente het gewaarsku dat Wolkoff 'n noue verhouding met Wallis Simpson (die toekomstige vrou van Edward VIII) ontwikkel het en dat die twee vroue moontlik betrokke was by die oordra van staatsgeheime aan die Duitse regering.
In Februarie 1940 ontmoet Wolkoff Tyler Kent, 'n siferklerk van die Amerikaanse ambassade. Hy word gou 'n gereelde besoeker aan die Russian Tea Room, waar hy ander lede van die Right Club ontmoet, waaronder Ramsay. Wolkoff, Kent en Ramsay het oor politiek gepraat en was dit eens dat hulle almal dieselfde siening oor Jode het. Kent was bekommerd dat die Amerikaanse regering wou hê dat die Verenigde State by die oorlog teen Duitsland sou aansluit. Hy het gesê dat hy bewyse hiervan het, aangesien hy afskrifte gemaak het van die korrespondensie tussen president Franklin D. Roosevelt en Winston Churchill. Kent nooi Wolkoff en Ramsay terug na sy woonstel om na hierdie dokumente te kyk. Dit het geheime versekering ingesluit dat die Verenigde State Frankryk sou ondersteun as dit deur die Duitse leër binnegeval word. Kent het later aangevoer dat hy hierdie dokumente aan Ramsay gewys het in die hoop dat hy hierdie inligting sou deurgee aan Amerikaanse politici wat vyandig teenoor Roosevelt was.
Kent was bekommerd dat die Amerikaanse regering wou hê dat die Verenigde State by die oorlog teen Duitsland sou aansluit. Kent het later aangevoer dat hy hierdie dokumente aan Ramsay gewys het in die hoop dat hy hierdie inligting sou deurgee aan Amerikaanse politici wat vyandig teenoor Roosevelt was.
Op 13 April 1940 is Wolkoff na Kent se woonstel en het afskrifte van sommige van hierdie dokumente gemaak. Joan Miller en Marjorie Amor sou later getuig dat hierdie dokumente dan aan Duco del Monte, assistent -seevaardiger by die Italiaanse ambassade, deurgegee is. Kort daarna het MI8, die draadlose onderskepdiens, boodskappe tussen Rome en Berlyn opgetel wat daarop dui dat admiraal Wilhelm Canaris, hoof van die Duitse militêre intelligensie (Abwehr), die korrespondensie van Roosevelt-Churchill gesien het.
Kort daarna het Anna Wolkoff vir Joan Miller gevra of sy haar kontakte by die Italiaanse ambassade sou gebruik om 'n gekodeerde brief aan William Joyce (Lord Haw-Haw) in Duitsland te stuur. Die brief bevat inligting wat hy in sy uitsendings op Radio Hamburg kan gebruik. Voordat Miller die brief aan haar kontakte oorgedra het, het Miller dit aan Maxwell Knight, die hoof van B5b, 'n eenheid in MI5 gewys wat die monitering van politieke ondergrawing uitgevoer het.
Op 18 Mei het Knight vir Guy Liddell vertel van die Right Club -spioenasie. Liddell het onmiddellik 'n ontmoeting gehad met Joseph Kennedy, die Amerikaanse ambassadeur in Londen. Kennedy het ingestem om afstand te doen van Kent se diplomatieke immuniteit en op 20 Mei 1940 val die spesiale tak op sy woonstel toe. Binne vind hulle die afskrifte van 1 929 geklassifiseerde dokumente, waaronder die geheime korrespondensie tussen Franklin D. Kent is ook gevind in besit van wat bekend geword het as Ramsay's Red Book. Hierdie boek het die name en adresse van lede van die Right Club en is aan Kent gegee om dit veilig te bewaar.
Anna Wolkoff en Tyler Kent is gearresteer en aangekla ingevolge die Wet op Amptelike Geheime. Die verhoor het in die geheim plaasgevind en op 7 November 1940 is Wolkoff tot tien jaar gevonnis. Kent, omdat hy 'n Amerikaanse burger was, is minder hard behandel en slegs sewe jaar ontvang.
Archibald Ramsay is verbasend nie aangekla van die oortreding van die wet op amptelike geheime nie. In plaas daarvan is hy onder die verdedigingsregulasie 18B geïnterneer. Ramsay sluit hom nou aan by ander regse ekstremiste soos Oswald Mosley en admiraal Nikolai Wolkoff in die Brixton-gevangenis. Sommige linkse politici in die Laerhuis het begin eis dat Ramsay se Rooi Boek gepubliseer word. Hulle vermoed dat verskeie senior lede van die Konserwatiewe Party lede van die Right Club was. Sommiges was van mening dat Ramsay 'n ooreenkoms aangegaan het om te verhoed dat hy van verraad aangekla word.
Herbert Morrison, die minister van binnelandse sake, het geweier om die inhoud van Ramsay's Red Book bekend te maak. Hy het beweer dat dit onmoontlik was om te weet of die name in die boek werklik lede van die Right Club is. As dit die geval was, sou die publikasie van die boek onskuldige mense onregverdig smeer.
Die regering het dit moeilik gevind om die verhaal te onderdruk en in 1941 het die New York Times beweer dat Ramsay skuldig was aan spioenasie vir Nazi-Duitsland: "Voor die oorlog was hy (Ramsay) sterk anti-kommunisties, antisemities en pro-Hitler. Alhoewel daar geen spesifieke aanklagte teen hom aanhangig gemaak is nie-laat die verdedigingsregulasies dit toe- Amerikaanse bronne het gesê dat hy aan die Duitse Legasie in Dublin verredelike inligting gestuur het wat Tyler Kent, klerk by die Amerikaanse ambassade in Londen, aan hom gegee het. "
Archibald Ramsay het die eienaars van die New York Times vir laster. In die hof het Ramsay aangevoer dat indien daar bewyse was dat hy geheime aan die Duitsers oorgedra het, sou hy saam met Anna Wolkoff en Tyler Kent in 1940 onder die amptelike geheime wet verhoor gewees het. Die koeranteienaars is skuldig bevind aan laster, maar die saak word 'n ramp vir Ramsay toe hy 'n vergoeding vir skadevergoeding ontvang het. Behalwe die uiters skadelike publisiteit wat hy verduur het, moes Ramsay die koste van die saak betaal.
Gedurende die somer van 1944 het verskeie LP's van die Konserwatiewe Party in die Laerhuis gevra dat Ramsay uit die tronk vrygelaat moet word. William Gallacher, 'n lid van die Kommunistiese Party, het aangevoer dat hy in aanhouding moet bly. Hy het daarop gewys dat Ramsay ''n hondsdol antisemiet' is en dat 'antisemitisme 'n aanhitsing tot moord is'. Hy het gevra "of die moeders van hierdie land, wie se seuns nou opgeoffer word, deur hom in kennis gestel moet word dat hulle opofferings hom in staat gestel het om hierdie onuitspreeklike swartwag vry te laat." Toe Gallacher weier om hierdie opmerkings terug te trek, is hy uit die Laerhuis geskors.
Ramsay is op 26 September 1944 uit die Brixton -gevangenis vrygelaat. Hy is verslaan tydens die algemene verkiesing van 1945 en in 1955 publiseer hy sy boek Die naamlose oorlog.
Ramsay is in 1955 oorlede en eers in 1989 is die Rooi Boek in die kluis van die voormalige prokureurs van Ramsay gevind. Die boek bevat die name van 235 mense. Ongelukkig was baie van die name in kode. Dit bevat egter die name van verskeie senior Tories, waaronder 'n groot aantal LP's en eweknieë van die koninkryk.
Daar was nie die minste twyfel dat daar 'n internasionale groep Jode was wat op die oomblik in elke land agter die wêreldrevolusie was nie. Die feit was dat baie mense in hierdie land geneig was om te poep, maar dit is min of meer algemeen oor die hele Europa aanvaar. Mense het tot die gevolgtrekking gekom dat daar werklik 'n bedreiging bestaan, en dat die Derde Internasionaal ongetwyfeld hoofsaaklik deur Jode beheer word. Hulle stem nie in hierdie land saam met Hitler se metodes met betrekking tot die Jode nie, maar hy moet, het sy gesê, sy redes hê vir wat hy gedoen het. Het dit hulle nie opgeval dat 'n man met Hitler se vermoë nie 'n enorme deel van die mense uit sy land sou uitblaas en dat die helfte van Europa na hom sou huil nie, tensy hy 'n rede daarvoor gehad het? Die diktatorstate het die verskriklike bedreiging ontdek waarmee hulle tans te kampe het.
Kaptein Ramsay het opgestaan ​​om die vergadering te beëindig. Ons het 'n baie inspirerende toespraak van mnr Chesterton gehoor, het hy gesê. Ek is nie 'n apostel van geweld nie, het hy aangegaan, maar die tyd het aangebreek vir aksie, en ek verklaar plegtig (met stadige oorweging) dat as ons huidige metode misluk, ek nie sal aarsel om 'n ander te gebruik nie. Die Joodse bedreiging is 'n ware bedreiging. Die tyd tot ons beskikking raak min. Neem die kaptein dramaties saam met u 'n besluit in u hart om die Joodse bedreiging uit ons land te verwyder.
Die hoofdoel van die Right Club was om die bedrywighede van die georganiseerde Jood te weerstaan ​​en bloot te stel, in die lig van die bewyse wat in 1938 in my besit was. Ons eerste doel was om die konserwatiewe party van die Joodse invloed en die karakter van ons lidmaatskap en vergaderings was streng in ooreenstemming met hierdie doelwit. Daar was geen ander en geheime doeleindes nie. Ons hoop was om oorlog te voorkom, wat ons beskou het as hoofsaaklik die werk van Joodse intrige wat in New York gesentreer was.
Is die poging om die Nazi -regime, waarop ons idealiste so woedend is, te vernietig, die vernietiging van die Christendom werd en 'n onmoontlike las op die skouers van die onberispelike jeug van die toekoms in die poging om 'n ordelike Europa te herbou? Dit is 'n ernstige verantwoordelikheid, waarvan selfs Herr Hitler bewus blyk te wees. Want daar kan geen hoop wees op vrugbare oorwinning in 'n voortgesette oorlog nie.
Daar is baie in Hitler se toespraak wat 'n kern van werklike sin bevat. Ons is as 'n volk onbewus van die Slawiese mentaliteit en die Slawiese onvermoë om gedesentraliseerde beskawing. Ons loop altyd die gevaar om die Paasfees -nasies te idealiseer. Die Duitsers, ongeag hoe brutaal en kasuisties hulle metodes is, het lang ervaring van hierdie mense, en dit is vir hulle om te leer hoe om 'n modus vivendi met hulle te bewerkstellig, nie dat ons hulle moet leer nie. Die terugkeer van die Russe na die Baltiese state is baie onheilspellender as enige Duitse uitbreiding.
Daar is nou min of geen moontlikheid dat 'n geïndustrialiseerde nasie soos Duitsland 'n tweede nederlaag beleef sonder om Bolsjewisties te wees nie. Ons sal dus 'n stewige Bolsjewistiese blok hê van die Stille Oseaan tot by die Ryn. Ook as dit 'n lang oorlog is, sal die vloed van anargie waarskynlik nie daar stop nie. Wat mense wil hê, is 'n leidraad vir die toekoms. Hulle wil kortliks glo dat ons gereed is om afstand te doen van die valse opvatting van Versailles, op voorwaarde dat Duitsland 'Hitlerisme' sal laat vaar, waarmee ons nie die vorm van interne regering bedoel nie, maar die stelsel van brutale buitelandse aggressie wat Hitler as 'n borg geborg het na Versailles.
Hierdie ooreenkoms van Hitler met Rusland is 'n ideologiese slag van die ergste beskrywing, en dit is vir my baie vertroostend om weg te verduidelik dat hy daarheen gedryf is. Hitler het 'n wonderwerk gedoen, maar hy is nie meer een nie.
Uit twee onafhanklike bronne leer ons dat die aktiwiteit van die Right Club hoofsaaklik gerig is op die kontak van simpatiseerders, veral onder offisiere in die gewapende dienste, en die verspreiding deur persoonlike gesprekke oor die ideale van die klub. Daar is sprake van 'n militêre staatsgreep, maar dit lyk asof daar geen ooreenkoms tussen lede is oor die kwessie van leierskap nie. Sir Oswald Mosley beskou hulle met agterdog.
The Right Club, wat sekere ooreenkomste met die organisasie van admiraal Sir Barry Domvile gehad het, is die Link in 1938 gestig deur kaptein Archibald Maule Ramsay, lid van die Unionist vir Peebles sedert 1931. in die ideaal van 'n Anglo-Duitse genootskap, sowel as die koestering van sterk antisemitiese gevoelens. Kaptein Ramsay was 'n vriend van sir Oswald Mosley. The Ramsays het 'n huis op Onslow Square gehad, maar die klub het gewoonlik sy vergaderings gehou in 'n woonstel bo 'n klein restaurant in South Kensington. Hierdie restaurant was die Russiese teekamers.
Vroeg in 1940 besluit M (Maxwell Knight) dat ek gereed is om die taak wat hy my opgelê het, voort te sit. Ek het reeds FRS Aims (Marjorie Hackie), een van die ander agente wat by die onderneming betrokke was, ontmoet ('n dame van middeljarige Casey wat my altyd aan juffrou Maple sal herinner), en daar is gereël dat sy my saamneem na die tee- koop ek een aand 'n winkel aan en stel my voor as 'n vriend, 'n ander seun wat saam met die RJR diens gedoen het. Die restaurant was op die hoek van Herringbone Gardens, reg oorkant South Kensington -metrostasie. Dit was die eienaar en bestuur van 'n emigrante Wit Russiese admiraal en sy vrou en dogter. Hierdie mense, wie se naam Wolkoff was, is onteien as gevolg van die Bolsjewistiese revolusie - admiraal Wolkoff was destyds die tsaar se marine -attaché in Londen - en het verstaanbaar 'n vurige anti -kommunistiese lyn geneem, veral Anna, die dogter, het gekom om die beleid van Nazi -Duitsland te eerbiedig. Van die begin af was sy een van die voorste aktiviste van die Right Club.
Ons doen 'n beroep op die werkende manne en vroue van Groot -Brittanje om die nuwe beskermingsobligasies en spaarbewyse aan te skaf en sodoende die oorlog so lank as moontlik te hou. U bereidwillige opoffering en ondersteuning sal die oorlogswinsgewers in staat stel om groter en beter winste te maak en terselfdertyd hul rykdom te red van diensplig. Leen om die regte van die Britse manlikheid te verdedig om elke 25 jaar in 'n buitelandse rusie te sterf. Moenie selfsugtig wees nie. Spaar vir skulpe en slag. Vergeet van die krotbuurte, werkloses, ouderdomspensioenarisse en ander maatskaplike hervormings waarin u geld kan belê. Onthou net dat u spaargeld baie meer verstandig bestee word aan die edele oorsaak van dood en vernietiging. Wees patrioties. Kom nou, die eerste miljoen pond.
Hoe het hierdie mense (lede van die Right Club) die oorlogspoging belemmer? Hulle sluip vroeër laat in die nag in die verduistering en tast na gladde oppervlaktes waarop hulle die pro-Duitse, antisemitiese kennisgewings wat hulle dra, kan plak. Daar was sekere voorsorgmaatreëls wat u kan tref om die waarskynlikheid om gearresteer te word, te verminder. Anna het haar helpers opdrag gegee om by die donker kant van die pad te bly, veral met aandag aan skaduwee deure waar 'n waarskuwende polisieman of lugaanvalbewaarder kan skuil, en om die stokkies uit te dra terwyl hulle verder loop. Hierdie riglyne is aan elke lid uitgereik in die vorm van 'n gedrukte vel. Verbygangers wat die Right Club se papiere waargeneem het wat hang by lampe, telefoonkiosks, belisha bakens, kerkrade ensovoorts, is ingelig dat die oorlog 'n Joodse oorlog was. Dit was die Right Club se beroemde 'sticky-back'-veldtog. Hulle het ook vetverf gebruik om plakkate van ARP- en ongevalle -stasies te beskadig. 'N Ander praktyk was die feit dat hy by Winston Churchill gespeel het toe hy op nuusprente verskyn. Dit kan nie gesê word dat dit 'n ernstige bedreiging vir die Londense moraal inhou nie; maar daar was meer sinistere aspekte van die organisasie.
Land van doop en Jood
Grond wat eens gratis was
Al die Joodse seuns prys u
Terwyl hulle jou plunder
Armer nog en armer
Laat u eggebore seuns groei
Nog vinniger en vinniger
Hulle word gestuur om die gewere te voer.
Land van Joodse finansies
Laat jou mislei deur Joodse leuens
In pers en boeke en films
Terwyl ons eersgeboortereg sterf
Nog langer en langer
Is die tou wat hulle kry
Maar - deur die God van gevegte
'Keper dien om hulle nog op te hang.
Duitsland het die onvergeeflike sonde gepleeg deur te weier om geld by die internasionale finansiers te leen en hulle moet gestraf word. Dwase, waarom onderwerp jy jou, hoekom laat jy toe dat die dik maagmiljoenêrs jou uitstuur om dood te maak en vermoor te word deur jou broers, die Duitsers, goeie vriende.
Kaptein Ramsay het die minister van inligting gevra of sy aandag gevestig is op die naggesprekke om 10.50 oor 'n kort golflengte van 51 meter wat deur 'n nuwe stasie uitgesaai word, met die kenmerkende deuntjie 'Loch Lomond', dat internasionale Joodse finansies en kontinentale vrymesselary voer 'n beleid van wêreldoorheersing deur oorloë en revolusies en kredietmonopolie; of hy voorstel om op hierdie propaganda te antwoord; en of hy met die British Broadcasting Corporation sal vergader om hierdie argumente objektief af te breek in plaas daarvan om die kwessies te vermy deur dit bloot as Duitse propaganda te bestempel.
Loop aan die donker kant van die pad.Berei u plakker vooraf voor; dit sal vashou hoe beter en jy sal jou voorwerp nie misloop nie. Moenie ophou loop terwyl u vashou as dit moontlik is. Kyk uit vir donker deure; die polisie staan ​​gewoonlik snags daarin. Plak op Belisha bakens, lamppale. Kerkrade, opgaarmateriaal, bushaltes, telefoonkiosks. Moenie aan die mure plak nie, aangesien die gom nie sterk genoeg is vir growwe oppervlaktes nie.
Byvoorbeeld, as 'n gevaarsein, praat ons van die weer. Kouer uit die Ooste beteken dat iemand van regs nader. Lees u padaanduiding per fakkel en memoriseer ten minste twee strate vooraf.
Maak beurte om vas te hou, uit te kyk en te lees. As ons hierdie huis verlaat, doen ons dit in pare met 'n paar sekondes tussenposes en is ons vreemdelinge totdat ons middernag by Paradise Walk ontmoet.
Kaptein Ramsay het ontken dat hy pro-Hitler was. Daar blyk 'n vreemde opvatting te wees dat as 'n man anti-Joods en anti-kommunisties is, hy Hitler moet wees. Na die Bolsjewistiese rewolusie in November 1917 het kaptein Ramsay gewelddadige anti-kommunistiese opvattings gevorm. Hy probeer al twintig jaar om die kommunisme te beveg. 'N Paar jaar gelede het hy die mening gevorm dat diegene agter die kommunisme Jode is, en hy het baie gewelddadig anti-Joods geword. Hy het baie vas geglo dat die Jode die vyand van Engeland en Europa was. Kaptein Ramsay was nog nooit in Duitsland nie en hy het baie min daarvan geweet. Wat hy van Nazisme geweet het, het hy nie goedgekeur nie. Sy enigste kontakpunt met Nazisme was die anti-Joodse beleid, maar hy het die wreedheid wat individuele Jode daardeur toegedien het, ten sterkste afgekeur.
Hier was 'n man wat aan 'n wye vriendekring bekend was, waarvan baie skynbaar nie beter as hyself was nie, en hy was ontrou aan hierdie land en 'n medewerker van diewe en misdadigers wat nou skuldig bevind is. Kaptein Ramsay se hele prentjie van homself was van 'n lojale Britse heer, met seuns in die weermag, wat sy bes doen om hierdie land te help om 'n oorwinning in haar lewe-en-dood-stryd te behaal. Kaptein Ramsay was egter 'n man met geen karakter en geen reputasie nie, en was miskien baie gelukkig om slegs onder die verdedigingsregulasies aangehou te word.
Ek dink nie dit sal in die openbare belang wees om die name van die lede van hierdie organisasie te publiseer nie, of om te sê watter stappe gedoen is vanuit die oogpunt van nasionale veiligheid. Die nodige stappe word geneem om na alle soorte mense te kyk oor wie daar gronde kan bestaan. Oor baie lede van die Right Club is daar geen gronde vir agterdog nie, en oor baie mense wat nie lede van die Right Club was nie, is daar gronde. Dit is baie verstandig om die name van mense wat dopgehou word, te publiseer: om die name van mense wat nie dopgehou word nie, te publiseer, is onregverdig. Geheimhouding is die kern van enige stelsel van toesig.
Kaptein Ramsay het die minister van buitelandse sake vir oorlog gevra of hy daarvan bewus is dat die radiomusiekraad onder voorsitterskap van sir Victor Schuster die musiekprogramme vir die magte oorlaai het met weergawes wat kenmerkend is van Oosterse en Afrikaanse rasse en of hy sal toesien dat programme bevat 'n groter deel van die musiek wat kenmerkend is van die blanke rasse en veral dié wat op die Britse eilande woon.
Tom Driberg het die minister van buitelandse sake van die ministerie van binnelandse sake gevra of hy nou die volledige lys van lede van die Right Club sal publiseer waarvan die aktiwiteite die polisie ondervra het.
Herbert Morrison: Nee, Meneer. Om redes wat ek by 'n vorige geleentheid verduidelik het, dink ek nie dat dit billik of in die openbare belang sou wees om hierdie lys te publiseer nie, maar ek kan die versekering gee dat gepaste stappe geneem word om te kyk na enige persoon teen wie daar gronde is agterdog.
Tom Driberg: Is die regte agbare heer bewus dat hierdie klub bestaan ​​het vir die spesifieke doel om antisemitisme te versprei; en, in die lig van die feit dat antisemitisme een van die klassieke wapens van Nazisme en Fascisme is, is dit dan nie tyd om die dag in te gaan op die verrigtinge en personeel van hierdie baie skaduryke geheime genootskap nie?
Herbert Morrison: Ek dink steeds dat dit onregverdig sou wees om die lys te publiseer. Dit is 'n lys wat deur 'n privaat persoon opgestel is. Dit kan korrek wees, of nie. Miskien is daar mense wat op die lys was, met of sonder die menings waarna die agbare lid verwys, en om lyste van hierdie karakter te publiseer, sou ek dink dat die inligting wat in allerhande soorte na die binnelandse kantoor kom, onbehoorlik gebruik word van verskillende maniere, en uit allerhande rigtings.
Emanuel Shinwell: As daar 'n waarheid is - ek suggereer nie dat daar is - in die bewering dat sommige agbare lede van die Huis, in die verlede en hede, lede van hierdie klub was en ondersteuners was van sy ondermynende aktiwiteite, is dit dan nie wenslik nie in die openbare belang en in die belang van lede as 'n geheel, dat die lys gepubliseer moet word?
DN Pritt: Hy (Archibald Ramsay) het nou bekend gemaak dat een van die redes waarom hy geïnterneer is, sy verbintenis met die Right Club was en dit beskryf het as 'n noue band met die Konserwatiewe Party en met konserwatiewe lede. Is dit nie regverdig nie? aan die Konserwatiewe Party om nie 'n onakkurate nie, maar 'n akkurate lys te publiseer van die persone wat die minister van binnelandse sake bekend is as lede van die Right Club.
Herbert Morrison: Wat die eerbare en dapper heer sê, is een ding, maar ek kan nie saamstem dat dit my moet bind nie. Een van die dae kan ek in die Huis gevra word of ek 'n lys van geheime lede van die Kommunistiese Party sal publiseer. Ek is nie seker of my eerbare en geleerde vriend sou sê dat dit reg was om dit te publiseer nie.
Van 1940 tot 1945 was 'n totaal van 1,826 persone geïnterneer onder Verdedigingsregulasie 18B. Van 'n totaal van 747 BU -lede wat volgens verdedigingsregulasie 18B 1 (A) aangehou is, was daar meer as 96 vroue ... was lede van die BU of soortgelyke organisasies soos die Right Club, die Imperial Fascist League, The Link en die Nordic League. Olive Hawkes, Norah Elam, Muriel Whinfield en Diana deLaessoe was reeds in hegtenis geneem toe nog 37 vroue op 30 Mei 1940 geskeduleer was, en teen 17 Oktober 1940 is nog 30 vroue by die 18B gevangenisbevolking gevoeg.
The Red Book is die lidmaatskaplys van die Right Club, 'n geheime organisasie wat in Mei 1939 deur kaptein Archibald Ramsay MP gestig is. Anders as die populistiese Britse Unie van Fasciste onder leiding van die charismatiese sir Oswald Mosley, was die Right Club eksklusief.
Die lede was aristokrate en parlementslede, akademici, staatsamptenare, geestelikes en ryk dilettante. Sommige van die mans het hulself in die 1914-18-oorlog onderskei en hulself as patriotte beskou. Maar hulle was ook wrede rassiste wat Hitler se behandeling van die Joodse bevolking van Duitsland ondersteun het. Baie was Nazi -simpatiseerders. Vanaf koning Edward VIII af was daar 'n wydverspreide opvatting dat slegs 'n magtige Duitsland die bedreiging van bolsjewisme kan weerhou, en dat Brittanje Hitler moet ondersteun, nie om hom voor te berei nie.
Die bestaan ​​van die Rooi Boek het eers in 1943 na vore gekom tydens 'n hewige debat in die parlement. Teen daardie tyd was dit reeds deur MI5 in beslag geneem. Daar word vermoed dat die grootboek 40 jaar lank verlore gegaan het en daar baie bespiegel is oor die plek waar dit was. Sommige het geglo dat dit gehou word deur 'n geheime kliek van die uiterste regs wat wag op 'n fascistiese herlewing. En die rassistiese reg het dit wel behandel met 'n respek wat gelyk is aan aanbidding van voorouers.
Met my vinger langs die lys, geskryf met 'n vulpen in Ramsay se hand, resoneer die name steeds: Arthur Wellesley, die 5de hertog van Wellington, die tweede baron Redesdale, die graaf van Galloway, Lord Ronald Graham, prinses Blucher, sir Ernest Bennett, Prins Turka Galitzine en Brittanje se berugste verraaier van die Tweede Wêreldoorlog, William Joyce, later bekend as Lord Haw-Haw toe hy propaganda uit Duitsland uitgesaai het. Die boek bevat ook skenkings. Sir Alexander Walker, destyds die hoof van die Johnnie Walker -whiskydinastie, het blykbaar 'n vorstelike bedrag van £ 100 geskenk.
'N Kort geskiedenis van FC Barcelona
Een van die gewildste sokkerklubs ter wêreld, FC Barcelona of 'Barça' soos dit deur ondersteuners bekend is, is ook een van die suksesvolste klubs in die geskiedenis van die sport wêreldwyd. Ons kyk terug na die geskiedenis van hierdie sport suksesverhaal.
Die klub se oorsprong dateer uit die begin van die 20ste eeu, toe 'n Switserse voetballiefhebber met die naam Hans Gamper 'n advertensie in 'n plaaslike koerant geplaas het waarin hy sy wens uitdruk om voetbalwedstryde in die stad te reël. Binnekort is die eerste span van Barcelona gestig en in 1909 het hulle die Camp de la Indústria veld, hul eerste stadion en tuiste van die klub. Van baie vroeg af verteenwoordig die klub baie meer as net 'n sportspan, maar 'n simbool van Katalaans identiteit en trots.
Die span het in die vroeë 20ste eeu sy amptelike taal van Spaans na Katalaans oorgeskakel, en vir baie was lidmaatskap van die span 'n teken van lidmaatskap van die breër Katalaanse gemeenskap. Tot vandag toe is die leuse van die klub 'Més que un club'Wat' meer as 'n klub 'beteken. Dit is miskien nie verbasend dat daar 'n voortdurende wedywering tussen FB Barcelona en Real Madrid is wat mekaar gereeld in wedstryde, bekend as 'El Clásico'.
Die tydperk rondom die Spaanse burgeroorlog was 'n tyd van agteruitgang en probleme vir die klub, met baie van sy spelers en ondersteuners wat direk of indirek betrokke was by die gebeurtenisse van die oorlog. Baie van die destydse sleutelfigure van FC Barcelona was openlik teen die Falangistiese beweging en in 'n merkwaardige aanval is die president van die onafhanklikheidsklub Josep Sunyol deur Falangistiese soldate vermoor. Die Katalaanse taal, vlag en ander simbole is tydens die Francoistiese diktatuur verbied, en dit het daartoe gelei dat die naam daarvan tot 1974 met geweld na 'Club de Fútbol Barcelona' of CF Barcelona verander is.
Selfs onder politieke dwang het die span en sy ondersteuners steeds 'n onafhanklike, anti-Franco-gees verteenwoordig, wat deur gebeurtenisse soos een dag in 1951 vasgevang is toe die duisende ondersteuners wat die wedstryd gekyk het, geweier het om die tram terug te neem na die stad, en verkies om eerder in die reën te loop ter ondersteuning van die plaaslike tramwerkers wat 'n staking teen die owerhede uitgevoer het.
Ondanks die politieke en sosiale onstabiliteit van die tyd, het die span gedurende die vyftigerjare nasionale sukses geniet, maar in die sestigerjare gely weens die feit dat hulle onlangs betaal het vir die bou van die emblematiese Camp Nou -stadion. Dit het hulle min geld gelaat om nuwe spelers aan te skaf. Vanaf 1970 het die klub egter 'n herlewing van voorspoed gehad en in die daaropvolgende jare het Barcelona 'n paar van die grootste spelers ter wêreld onderteken, waaronder Johann Cruyff, wat in 1973 onderteken is en die Ballon d'Or twee keer met die span en Diego Maradona, wat in die 1980's geteken is vir 'n rekord van £ 5 miljoen.
Dit is ongetwyfeld dat geen era meer belangrik was vir die klub as die 1990's nie en die oomblik toe Johan Cruyff terugkeer na die span as bestuurder. Aan die einde van die sewentigerjare het die klub belê in 'n ou plaashuis, bekend as 'La Masia', wat die oefenveld en tuiste van die klub se jeugprogram sou wees, en die koms van die eerste stel gegradueerdes stem ooreen met Cruyff se terugkeer. Hierdie gegradueerdes was Pep Guardiola, wat later self een van die suksesvolste bestuurders van die klub sou wees. Hierdie span, gelei deur Cruyff, het 'n omwenteling in die manier waarop Barcelona sokker sou speel, gemaak. Hulle filosofie staan ​​wêreldwyd bekend as 'Total Football', 'n spelstyl waarin spelers volledige vryheid het om oor posisies te beweeg terwyl die onderliggende struktuur op die veld gehandhaaf word deur ander wat hom vervang.
Dit het Barcelona se mees unieke en herkenbare eienskap geword, hoewel ander klubs die styl begin kopieer het. Onder Cruyff wen die span vier suksesvolle La Liga kampioenskappe (1991-1994), die Europese beker 1992, die Copa del Rey in 1990 en 'n aantal ander groot kompetisies, wat daartoe lei dat Cruyff as die suksesvolste Barcelona-bestuurder van alle tye beskou word. Sy nalatenskap kon nog steeds gevoel word toe hy vroeg in 2016 oorlede is, terwyl ondersteuners en voetballiefhebbers oor die hele wêreld hom in en uit die stadions hulde bring.
FC Barcelona het sedertdien hierdie sukses voortgesit en 24 gewen La Liga, 28 Copa del Rey en vyf UEFA Champions League -kompetisies. Hulle lok steeds 'n paar van die grootste spelers ter wêreld, waaronder wêreldwye supersterre soos Andrés Iniesta, Xavi (Xavier Hernandez), Lionel Messi, Luis Suarez en Neymar (Neymar da Silva Santos Júnior).
Een van die kenmerke van FC Barcelona wat ongetwyfeld bydra tot die span se gewildheid en wydverspreide ondersteuning, is die feit dat die klub een van die min in die wêreld is wat deur die klublede self besit word. In teenstelling met baie groot Europese klubs wat deur ryk beleggers besit word, is FC Barcelona die besit van die 170,000 of meer lede, bekend as 'soçis', Wat die president verkies. Die klub werk slegs met die geld wat hy verdien deur speletjies, handelsware, televisieregte, ens. Dit het een van die grootste sosiale media van enige sportspan ter wêreld en is die gewildste 'tweede gunsteling span' in Europa. Die klub se geskiedenis, sy breër kulturele simboliek en sy rekordvertoning deur die jare het hom ongetwyfeld 'n plek besorg onder die min groot sportspanne van alle tye.
Die visie van Trophy Club het sy oorsprong by John McMackin van die prokureursfirma Fort Worth Mcgown, Godfrey, Decker, McMackin, Shipman en McClane. Mnr. McMackin was 'n belangrike rol in die oortuiging van die onlangs afgetrede Ben Hogan om 'n gholfbaan en klubhuis met twee verdiepings te ontwerp wat Hogan & rsquos-kampioenskapstrofeë sou huisves. In 1972 het Ben Hogan en die prokureursfirma Fort Worth Mcgown, Godfrey, Decker, McMackin, Shipman en McClane begin met die verkryging van 2500 hektaar grond wat benodig word vir die projek.
In 1973 het die ontwikkelaars van Johnson, Johnson-Loggins, die stadsraad van Westlake genader oor die bou van 'n behuisingsontwikkeling rondom 'n eersteklas gholfbaan. In 1975 is Denton County Municipal Utility District (TC MUD 1) nommer 1 geskep om water- en riooldienste vir die gebied te lewer. Johnson-Loggins het die ontwikkeling in 1975 verkoop aan Gibraltar Savings and Loan na twee jaar se betrokkenheid by die projek. In 1976 is die eerste effekte verkoop om TC MUD 1 te betaal.
In 1977 het die eiendomsontwikkeling bestaan ​​uit 'n 18-putjie gholfbaan, gemeenskaplike swembad, tennisbane en 'n klubhuis. Ben Hogan het sy steun onttrek nadat hy nie finansiering ontvang het om 'n klubhuis met twee verdiepings te bou nie, wat van die begin af sy visie was. Die naamgenoot van Trophy Club en rsquos is afgelei van die idee dat die country -klub Hogan & rsquos PGA -trofee -versameling sou huisves.
Konflik tussen organisasie en lede.
Daar moet verwag word dat daar geskille tussen 'n organisasie en sommige van sy lede sal ontstaan, en dat die beginsels van die eerste wysiging hierby betrokke kan wees. Tensy daar 'n regeringsverbintenis is, sal daar natuurlik geen federale grondwetlike toepassing op so 'n kontroversie wees nie.661 Maar, in sommige gevalle, wanneer die regering lidmaatskap van 'n organisasie dwing of op een of ander manier sy gesag aan sodanige dwang verleen konstitusionele beperkings wees. Sulke beperkings kan byvoorbeeld ontstaan ​​in verband met vakbondooreenkomste wat toegelaat word ingevolge die Wet op Nasionale Arbeidsverhoudinge en die Wet op Spoorwegarbeid.662
Vakbondwinkelooreenkomste vereis gewoonlik lidmaatskap van die vakbond op of na die dertigste dag na die aanvang van diens. In Spoorwegwerkers se Dep't v. Hanson, het die Hooggeregshof die grondwetlikheid van sodanige ooreenkomste gehandhaaf en opgemerk dat die verslag in die saak nie aandui dat vakbondskoste "gebruik word as 'n dekking om ideologiese ooreenstemming of ander optrede in stryd met die eerste wysiging te dwing nie", soos deur bestee om politieke kandidate te ondersteun.663 In International Ass'n of Machinists v. Street, waar vakbondgeld ingevolge 'n vakbondooreenkoms ingevorder is en bestee is om politieke kandidate te ondersteun, het die hof die eerste wysigingskwessie vermy deur die Wet op Spoorwegarbeid uit te lê om die gebruik van verpligte vakbondskoste vir politieke oorsake te verbied.664
In Abood v. Detroit Bd. van Onderwys, 665 het die Hof bevind Hanson en Straat van toepassing op die openbare indiensnemingskonteks.666 Met inagneming dat enige stelsel van gedwonge ondersteuning werknemers se reg om nie te assosieer nie en nie om te ondersteun nie, beperk het, het die hof nietemin bevind dat die regeringsbelange gedien word deur 'n "agentskapwinkel" -ooreenkoms667 - die bevordering van arbeidsvrede en stabiliteit van werkgewer-werknemer-verhoudings-van oorheersende belang en om die impak op werknemersvryheid te regverdig.668 Maar die Hof het 'n ander balans getref toe hy oorweeg het of werknemers genoodsaak om die vakbond te ondersteun, grondwetlik geregtig is om beswaar te maak teen die gebruik van daardie geld politieke kandidate te ondersteun of ideologiese oorsake te bevorder wat nie verband hou met die vakbond se pligte as gesamentlike bedingingsverteenwoordiger nie. Om iemand te dwing om op so 'n manier geld te bestee, is om sy oortuigingsvryheid en die reg om op hierdie oortuigings te handel, net so te skend asof die regering hom verbied om op te tree om sy eie oortuigings te bevorder.669 Die oplossing was egter nie die vakbond te weerhou om uitgawes wat nie met kollektiewe bedingings verband hou nie, te maak, maar dit sou vereis word dat hierdie geld slegs kom van werknemers wat nie beswaar maak nie. Daarom is die laer howe aangesê om toesig te hou oor die ontwikkeling van 'n stelsel waarvolgens werknemers in die algemeen beswaar kan maak teen die gebruik van vakbondfondse en óf 'n proporsionele terugbetaling óf 'n vermindering van toekomstige afsprake kan verkry.670 Later het die hof die vereistes verder verskerp. 'N Proporsionele terugbetaling is onvoldoende, want "selfs dan kry die vakbond 'n onwillekeurige lening vir doeleindes waarteen die werknemer beswaar maak" 671 'n vooruitbetaling van die gelde kan die probleem slegs regstel as dit gepaard gaan met voldoende inligting waarmee werknemers die korrektheid van die vakbond kan bepaal. 672 Daarom moet die vakbondprosedure ook 'voorsiening maak vir 'n redelike vinnige besluit deur 'n onpartydige besluitnemer.'
In Davenport v.Washington Education Ass'n, 674 het die Hof opgemerk dat, hoewel Chicago Teachers Union teen Hudson het "verskillende prosedurevereistes uiteengesit waaraan vakbonde in die openbare sektor moet voldoen om te verseker dat 'n beswaarmakende lid die gebruik van sy fooie vir ontoelaatbare doeleindes kan verhinder," het dit nooit voorgestel dat die eerste wysiging geïmpliseer word wanneer regerings plaas beperkings op 'n vakbond se aanspraak op agentskapsgelde bo en behalwe dit Voldoende en Hudson vereis. Inteendeel, ons het dit beskryf Hudson as 'uiteensetting [ing] a minimum stel prosedures waardeur 'n vakbond in die openbare sektor in 'n agentskap-winkel-verhouding aan sy vereistes kan voldoen Voldoende. '" 676 Die hof het dus beslis Davenport dat die staat Washington 'uitgawes van 'n nie-lid se agentskapsgeld vir verkiesingsverwante doeleindes kan verbied, tensy die lid dit nie bevestigend toestem nie.' gelde vir kollektiewe bedinging. Dit is inderdaad onbetwis dat dit grondwetlik sou wees dat Washington agentskoste heeltemal sou afskaf. "678
En dan, in Knox v. Internasionale unie van dienswerknemers, 679 het die Hof wel grondwetlike beperkings voorgestel op 'n openbare vakbond wat politieke fooie in 'n agentskapswinkel beoordeel, anders as deur 'n vrywillige inskrywingstelsel. Die vakbond in Knox het 'n spesiale fooi voorgestel en geïmplementeer om politieke voorspraak te befonds, voordat hy formele kennis gegee het, sodat werknemers wat nie vakbond is nie, die kans kan gee om hulle te ontken. Vyf regters beskryf die reëling van agentskapswinkels in die openbare sektor in die eerste plek as grondwetlik problematies en het dan beweer dat dit van vakbonde noodsaaklik is om nie-vakbondlede positief te weier om by te dra tot politieke aktiwiteite. Die meerderheid het meer spesifiek gesê dat die Grondwet vereis dat afsonderlike kennisgewings gestuur moet word vir spesiale politieke assesserings wat nie-vakbondmedewerkers in staat stel om in te skryf eerder as om te vereis dat hulle nie-vakbondreëlings belemmer nie. hulle om hulle te onttrek.680 Twee saamstemmende regters, wat deur die andersdenkendes weerspieël word, het die meerderheid hewig gekritiseer omdat hulle "beduidende grondwetlike kwessies bereik het wat nie vervat is in die vrae wat aangebied, ingelig of geredeneer word nie". Die samesmelting het eerder ingewikkelder bevind dat vakbonde nie spesiale politieke assesserings mag insamel van nie-vakbondlede wat vroeër beswaar gemaak het teen nie-heffing (m.a.w., politieke) uitgawes, en kan slegs van nie -beswaarmakende nie -lede verhaal word nadat hulle kennis gegee het en die geleentheid gehad het om uit te skryf.681
Twyfel oor die grondwetlikheid van verpligte vakbondgelde in die openbare sektor het toegeneem Harris v. Quinn.682 Die Hof het openlik bedenkinge uitgespreek oor VoldoendeDie sentrale mening is dat die invordering van 'n agentskapsgeld van openbare werknemers die eerste wysiging nagegaan het vanweë die wenslikheid van 'arbeidsvrede' en die probleem van 'gratis bestuur'. Die Hof het spesifiek die omvang van die presedente (soos Hanson en Straat) dat die Voldoende Hof steun op (2) VoldoendeVersuim om die duidelike politieke konteks van vakbonde in die openbare sektor te waardeer en (3) VoldoendeSe ontslag van die administratiewe probleme om te onderskei tussen uitgawes van die openbare vakbond vir kollektiewe bedinging en uitgawes vir politieke doeleindes.683 Nieteenstaande hierdie kommer oor VoldoendeSe kernbesit, die Hof in Harris wou nie omslaan nie Voldoende reguit. In plaas daarvan het die Hof gefokus op die eienaardige status van die werknemers wat ter sprake was in die saak voor hom: assistente by die huisgesondheidsorg wat deur Medicaid gesubsidieer is. Hierdie "gedeeltelik-openbare werknemers" was onder die leiding en beheer van hul individuele kliënte en nie die staat nie, het min direkte interaksie met staatsagentskappe of werknemers gehad en het slegs beperkte voordele uit die vakbond gebring.684 Gevolglik het die hof tot die gevolgtrekking gekom dat VoldoendeSe rede - die arbeidsvrede en kommer oor vrye ruiters - het nie dwingende dissidente by die huisgesondheidsorgassistente geregverdig om vakbondspraak te subsidieer nie.685 Die vraag wat nog oorbly Harris is of die hof, gegewe sy openlike kritiek op Voldoende, die uitspraak van 1977 in die toekoms omverwerp, of die Hof sal bly beperk Voldoende tot sy feite.686
In Ysursa v. Pocatello Education Ass'n, 687 het die hof 'n Idaho -statuut bekragtig wat loonaftrekkings vir vakbond se politieke aktiwiteite verbied. Omdat die statuut nie politieke toespraak beperk het nie, maar bloot geweier het om dit te subsidieer deur voorsiening te maak vir betaalaftrekkings, het die staat nie die vakbond se eerste wysigingsreg verkort nie en kon dit die verbod slegs regverdig deur 'n rasionele grondslag daarvoor aan te toon. Die hof het bevind dat dit "geregverdig is deur die staat se belang om die werklikheid of voorkoms van begunstiging deur die regering of verstrengeling met partypolitiek te vermy." 688
Die hof het beslis dat 'n arbeidsverhoudingsliggaam nie 'n vakbondlid of werknemer wat uitsluitlik deur 'n vakbond verteenwoordig word, mag verhinder om tydens 'n openbare vergadering oor 'n kwessie van openbare belang te praat nie, bloot omdat die kwessie onderhewig was aan kollektiewe bedinging tussen die vakbond en die werkgewer.689
601 NAACP v. Alabama ex. Patterson, 357 U.S. 449, 460–61 (1958). 602 357 US op 460 Bates v. City of Little Rock, 361 US 516, 522–23 (1960) United Transportation Union teen State Bar of Michigan, 401 US 576, 578–79 (1971) Healy v James, 408 US 169, 181 (1972). 603 NAACP v. Alabama ex. Patterson, 357 U.S. 449, 461, 463 (1958) NAACP v. Button, 371 U.S. 415, 429–30 (1963) Cousins ​​v. Wigoda, 419 U.S. 477, 487 (1975) In re Primus, 436 U.S. 412, 426 (1978) Democratic Party v. Wisconsin, 450 U.S. 107, 121 (1981). 604 Sien "Handhawing van nasionale veiligheid en die eerste wysiging," infra. 605 NAACP v. Alabama ex. Patterson, 357 U.S. 449, 460 (1958). 606 357 VS op 461. 607 361 U.S. 516 (1960). 608 364 U.S. 479 (1960). 609 Louisiana ex rel. Gremillion v. NAACP, 366 U.S. 293 (1961). 610 NAACP v. Alabama ex. Blomme, 377 U.S. 288 (1964). 611 377 U.S. op 308, 309. 612 NAACP v. Button, 371 U.S. 415 (1963). 613 371 VS op 429-30. Knoppie is toegepas in In re Primus, 436 US 412 (1978), waarin die hof bevind het dat die dissipline deur die Eerste en Veertiende Amendement afgeweer is, by 'n vrywillige prokureur van die American Civil Liberties Union, wat iemand aangevra het om die ACLU te gebruik om 'n stryd teen die sterilisasie van Ontvangers van Medicaid. Sowel die NAACP as die ACLU was organisasies wat uitgebreide litigasie sowel as lobby- en opvoedkundige aktiwiteite beoefen het, wat almal politieke uitdrukkings was. "[Die doeltreffendheid van litigasie as 'n manier om die burgerlike vryhede te bevorder, hang dikwels af van die vermoë om regshulp aan geskikte litigante beskikbaar te stel." Id. op 431. "[C] Ollektiewe aktiwiteite wat onderneem word om betekenisvolle toegang tot die howe te verkry, is 'n fundamentele reg binne die beskerming van die eerste wysiging." Id. op 426. Gewone regspraktyk vir kommersiële doeleindes word egter nie spesiale beskerming gebied nie. "Die verkryging van 'n prokureur van vergoedingsdiens word slegs effens geraak met kommer oor die eerste wysiging." Ohralik v. Ohio State Bar Ass'n, 436 U.S. 447, 459 (1978). Sien ook Bates v. State Bar of Arizona, 433 U.S. 350, 376 n.32 (1977), en sien die vergelyking van Ohralik en Bates in Tennessee Secondary School Athletic Ass'n v. Brentwood Academy, 551 U.S. 291, 296–98 (2007) ("versoek om verbod was meer verwant aan 'n gedragsregulasie as spraakbeperking"). 614 Brotherhood of Railroad Trainmen v. Virginia, 377 U.S. 1 (1964). 615 United Mine Workers v. Illinois State Bar Ass'n, 389 U.S. 217 (1967). 616 United Transportation Union v. State Bar of Michigan, 401 U.S. 576 (1971). 617 401 U.S. op 578–79. Hierdie sake staan ​​egter nie voor die stelling dat individue altyd geregtig is op verteenwoordiging van advokate in administratiewe verrigtinge nie. Sien Walters v.National Ass'n of Radiation Survivors, 473 U.S. 305 (1985) (die beperking tot $ 10 betaalbaar wat advokate betaal kan word om veterane se dood of ongeskiktheidseise voor VA te verteenwoordig). 618 Bv., NAACP v. Claiborne Hardware Co., 458 US 886, 907–15 (1982) (gesamentlike aktiwiteite van groepe wat teen rassevooroordeel protesteer) Healy v. James, 408 US 169 (1972) (ontkenning van amptelike erkenning aan studente -organisasie deur openbare kollege) sonder regverdiging verkorte assosiasiereg). Die reg beskerm egter nie die besluit van entiteite wat nie werklik privaat is om minderhede uit te sluit nie. Runyon v. McCrary, 427 US 160, 175–76 (1976) Norwood v. Harrison, 413 US 455, 469–70 (1973) Railway Mail Ass'n v. Corsi, 326 US 88 (1945) Roberts v. Verenigde State Jaycees, 468 US 609 (1984). 619 City of Dallas v. Stanglin, 490 U.S. 19, 24, 25 (1989). Die eng feitelike omgewing - 'n beperking op volwassenes wat in die openbaar met tieners dans - kan teenstrydig wees met die breë bewering van die Hof dat 'saamkom om ontspanningsdans te beoefen. . . word nie beskerm deur die eerste wysiging nie. " Id. op 25. 620 468 U.S. 609 (1984). 621 481 U.S. 537 (1987). 622 487 U.S. 1 (1988). 623 468 VS op 621. 624 481 VS op 546. 625 487 VS op 11-12. 626 468 U.S. op 626–27 (aanhalings weggelaat). 627 468 VS op 628. 628 Die Hof in Rotary 'n bewering verwerp dat Roberts het erken dat Kiwanis-klubs grondwetlik te onderskei is, en het voorgestel dat 'n geval-tot-geval-benadering nodig is om te bepaal of 'die' privaatheidsgebied 'tot 'n spesifieke klub of entiteit strek. 481 U.S. op 547 n.6. 629 487 VS op 15. 630 514 U.S. 334 (1995). 631 515 VS op 580. 632 515 U.S. op 580–81. 633 530 U.S. 640 (2000). 634 530 VS op 644. 635 530 VS op 648. 636 530 VS op 650. 637 530 VS op 651. 638 530 VS op 653. 639 530 US op 653. In Rumsfeld v. Forum for Academic and Institutional Rights, Inc., 547 US 47, 69 (2006), het die hof beslis dat die Solomon -wysiging regskole dwing om militêre werwers op die kampus toe te laat, nie die skole oortree nie. 'vryheid van ekspressiewe assosiasie omdat' [r] ekruiters per definisie buitestaanders is wat op die kampus kom met die beperkte doel om studente aan te stel - nie om lid te word van die ekspressiewe vereniging van die skool nie. Hierdie onderskeid is van kritieke belang. Anders as die wet op openbare verblyf in Dale, dwing die Solomon -wysiging nie 'n regskool om 'lede te aanvaar wat hulle nie wil hê nie'. Rumsfeld word hieronder bespreek onder "Regering en die mag van die beurs." Sien ook 'N NDREW KOPPELMAN EN TO-BIAS BARRINGTON WOLFF,' N REG OM TE DISKRIMINEER ?: HOE HET DIE GEVAL VAN SEUNS-BEKENDE VAN AMERIKAAN V. JAMES DALE DIE WET VAN DIE GRATIS VERENIGING VERWERP (Yale University Press, 2009). 640 Kusper v. Pontikes, 414 U.S. 51, 56–57 (1973) (aanhaling weggelaat). 641 393 U.S. 23 (1968). 642 Bv., Rosario v. Rockefeller, 410 US 752 (1973) (sperdatum vir inskrywing in die party om in die volgende primêre verkiesing te stem) Kusper v. Pontikes, 414 US 51 (1973) (uitgesluit kieser uit die primêre party as hy in 'n ander party stem primêr binne die voorafgaande 23 maande) American Party of Texas v. White, 415 US 767 (1974) (toegangsbeperkingsbeperking) Illinois State Bd. van Verkiesings v. Socialist Workers Party, 440 US 173 (1979) (aantal handtekeninge om party op stembrief te kry) Citizens Against Rent Control v. City of Berkeley, 454 US 290 (1981) (limiet op bydraes aan verenigings wat gestig is om teen referendummaatreël teenstaan) Clements v. Fashing, 457 US 957 (1982) (bedankingsreg). 643 Williams v. Rhodes, 393 U.S. 23, 30–31 (1968) Bullock v. Carter, 405 U.S. 134, 142–143 (1972) Storer v. Brown, 415 U.S. 724, 730 (1974) Illinois State Bd. van Verkiesings v. Socialist Workers Party, 440 U.S. 173, 183 (1979). 644 Dus, in Storer v. Brown, 415 US 724, 736 (1974), het die hof die staatsbelang "dwing" gevind om stabiliteit te bewerkstellig deur die bevordering van die tweepartstelsel, en 'n stryd teen alle onafhanklike kandidate gehandhaaf binne een jaar verbonde aan enige ander party. Vergelyk Williams v. Rhodes, 393 U.S. 23, 31–32 (1968) (twyfel oor staatsbelang by die bevordering van Republikeinse en Demokratiese kiesers). Die staatsbelang om die integriteit van politieke partye te beskerm, was geregtig op die toelating van 'n persoon tot die party tot elf maande voor 'n primêre verkiesing, Rosario v.Rockefeller, 410 US 752 (1973), maar nie om dit te regverdig nie. verlaat een verkiesing voordat hulle van party verander. Kusper v. Pontikes, 414 U.S. 51 (1973). Sien ook Staatsdiens. Comm'n v. National Ass'n of Letter Carriers, 413 US 548 (1973) (doeltreffende werking van die regering regverdig beperkings op politieke aktiwiteite van werknemers) Rodriguez v. Popular Democratic Party, 457 US 1 (1982) (wat die politieke party toelaat om aan te wys plaasvervanger in die amp ontruim deur gekose posbekleër van die party, dien geldige regeringsbelange). Storer v. Brown is onderskei in Anderson v. Celebrezze, 460 US 780 (1983), en het 'n ongeldige vereiste geag dat onafhanklike kandidate vir president en vise-president teen 20 Maart versoekskrifte moet indien om in aanmerking te kom vir die staatsbelange van November om te verseker kiesersopvoeding, om alle kandidate gelyk te behandel (kandidate wat aan 'n primêre party deelneem, moes ook in Maart kandidatuur verklaar) en politieke stabiliteit behou, is as onvoldoende geag om die aansienlike belemmering vir onafhanklike kandidate en hul ondersteuners te regverdig. Sien ook Tashjian v. Republikeinse Party van Connecticut, 479 VS 208 (1986) (staatsbelange is onbeduidend om 'geslote primêre' op te lê waaronder 'n politieke party verbied word om onafhanklikes in sy voorverkiesing te laat stem) California Democratic Party v. Jones, 530 VS 567, 577 (2000) (vereiste van 'n "kombers" -premie, waaraan alle geregistreerde kiesers, ongeag politieke affiliasie, kan deelneem, ongrondwetlik "dwing politieke partye om mee te assosieer - om hul genomineerdes te hê, en dus hul posisies, bepaal deur —Die wat op sy beste geweier het om by die party aan te sluit, en in die ergste geval uitdruklik verbonde was aan 'n mededinger. ") Clingman v. Beaver, 544 US 581 (2005) (statuut van Oklahoma wat slegs geregistreerde lede van 'n politieke party en geregistreerde onafhanklikes, om in die party se primêre verkiesing te stem, skend nie die vryheid van assosiasie nie Oklahoma se "halfgeslote primêre stelsel" wat onderskei word van die geslote voorverkiesing van Connecticut waarin die hof geslaan het Tashjian). 645 New York State Bd. van Verkiesings v. Lopez Torres, 128 S. Ct. 791, 797–98 (2008) (aanhalings weggelaat). In Lopez Torreshet die Hof 'n staatswet gehandhaaf wat van politieke partye vereis het om regterlike kandidate te kies tydens 'n byeenkoms van afgevaardigdes wat deur partylede in 'n primêre verkiesing gekies is, eerder as om kandidate in direkte primêre verkiesings te kies. Die statuut word betwis deur partylede wat nie gekies is nie en wat beweer het "dat die konvensieproses wat volg op die afgevaardigde verkiesing hulle nie 'n realistiese kans gee om die party se benoeming te verseker nie." Id. op 799. Die hof verwerp hul uitdaging en meen dat, hoewel 'n staat 'seleksie van party-kandidate kan vereis deur prosesse wat gunstiger is vir opstandelinge, soos primaries', id. teen 799 eis die Grondwet nie dat 'n staat dit moet doen nie. "Partybyeenkomste, met die gepaardgaande 'rookgevulde kamers' en oorheersing deur partyleiers, is lankal 'n aanvaarde manier om party-kandidate te kies." Id. op 799. Die eisers het 'n assosiasiereg gehad om by die party aan te sluit, maar nie om 'n sekere mate van invloed in die party te hê nie. Id. op 798. 646 Washington State Grange v. Washington State Republican Party, 128 S. Ct. 1184, 1189 (2008). Dit was 'n 7-tot-2-besluit wat deur justisie Thomas geskryf is, met regters Scalia en Kennedy wat daarteen verskil. 647 128 S. Ct. op 1192. 648 128 S. Ct. op 1193. Die hof het "eenvoudig geen grondslag gehad om aan te neem dat 'n goed ingeligte kieserskorps 'n kandidaat se partyvoorkeurbenaming sal interpreteer dat die kandidaat die party se gekose genomineerde of verteenwoordiger is nie, of dat die party met die kandidaat assosieer of dit goedkeur nie." Id. 649 'n Stemming kan verwarring vermy deur byvoorbeeld "prominente vrywaring wat insluit dat die voorkeur van die party slegs die selfbenoeming van die kandidaat weerspieël en nie 'n amptelike goedkeuring deur die party nie". 128 S. Ct. om 1194. Justice Scalia, saam met justisie Kennedy in onenigheid, het geskryf dat '['n individu se onderskrywing van 'n party die kieser se siening is waarvoor die party staan', en dat dit 'redelik onmoontlik is vir die stembrief om 'n redelike kieser dat die kandidaat 'nie geassosieer' is met die party waarvoor hy 'n voorkeur uitgespreek het nie. Id. teen 1200. 650 Elrod v. Burns, 427 U.S. 347 (1976). Die beperkte ooreenstemming van die regters Stewart en Blackmun bied die kwalifikasie vir 'n andersins uitgebreide meervoudige mening. Id. op 374. 651 Branti v. Finkel, 445 U.S. 507, 518 (1980). Op dieselfde bladsy verwys die hof na 'n standpunt waarin "partylidmaatskap was noodsaaklik tot die nakoming van die werknemer se regeringsverantwoordelikhede. " (Klem bygevoeg.) 'N Groot kloof skei' toepaslik 'van' noodsaaklik ', sodat baie daarvan afhang of die hof die twee woorde uitruilbaar gebruik het of die sterker woord bedoel was om die genoemde posisie te kenmerk en nie om die standaard te spesifiseer nie. 652 Die meningsverskil van Justice Powell bevat in beide gevalle lang behandelings en verdediging van die patronaatstelsel as 'n gom wat die nodige politieke partye versterk. 445 VS op 520. 653 497 U.S. 62 (1990). Rutan was 'n 5–4 beslissing, met regter Brennan wat die hof se mening geskryf het. Die vier andersdenkendes het in 'n mening van Justice Scalia aangedui dat hulle nie net anders sal regeer nie Rutan, maar dat hulle ook sou oorheers Elrod en Branti. 654 O'Hare Truck Serv., Inc. v. City of Northlake, 518 U.S.712 (1996) (bewering dat die stad die onderneming van die versoeker op 'n roterende basis verwyder het uit die lys van diegene wat sleepondernemings aangebied het, ter weerwraak van die weiering van die versoeker om by te dra tot die veldtog van die burgemeester, en vir sy ondersteuning van die teenstander van die burgemeester. Wysiging) Board of County Comm'rs v. Umbehr, 518 US 668 (1996) (beëindiging of nie-hernuwing van 'n openbare kontrak ter weerwraak vir die toespraak van die kontrakteur oor 'n aangeleentheid van openbare belang, kan die eerste wysiging skend). 655 Demokratiese Party v.Wisconsin ex. LaFollette, 450 U.S. 107 (1981). Sien ook Cousins ​​v. Wigoda, 419 U.S. 477 (1975) (partyreëls, nie staatsreg nie, bepaal watter afvaardiging van die staat by die nasionale byeenkoms sou sit, die nasionale party het die assosiasiereg beskerm om afgevaardigdes wat hy gekies het) te sit. 656 Buckley v. Valeo, 424 U.S. 1, 60–84 (1976). 657 424 U.S. op 64 (voetnota -aanhalings weggelaat). 658 424 VS op 66-68. 659 424 VS op 68–74. So 'n vertoning, gebaseer op vorige vyandigheid en teistering van die regering en privaat, is gemaak in Brown v. Socialist Workers '74 Campaign Comm., 459 U.S. 87 (1982). 660 424 VS op 74–84. 661 Die Wet op Verslagdoening en Openbaarmaking van Arbeidsbestuur van 1959, 73 Stat. 537, 29 U.S.C. §§ 411–413 het 'n handves van regte vir vakbondlede opgestel, wat onder meer bedoel is om vryheid van spraak en vergadering en die reg om aan vakbondvergaderings oor politieke en ekonomiese onderwerpe deel te neem, te beskerm. 662 Artikel 8 (a) (3) van die Wet op Arbeidsbestuurverhoudinge van 1947, 61 Stat. 140, 29 V.S.C. § 158 (a) (3), laat die onderhandeling van vakbondwinkelooreenkomste toe. Sulke ooreenkomste kan egter verbied word deur staatswette "reg op werk". Artikel 14 (b), 61 Stat. 151, 29 V.S.C. § 164 (b). Sien Lincoln Fed. Labour Union v. Northwestern Iron & amp. In nywerhede wat onder die Wet op Spoorwegarbeid gedek word, kan vakbondooreenkomste onderhandel word, ongeag die teenstrydige staatswette. 64 Stat. 1238, 45 U.S.C. § 152, elfde kyk Railway Employes 'Dep't v. Hanson, 351 U.S. 225 (1956). 663 351 U.S. 225, 238 (1956). 664 367 U.S. 740, 749–50 (1961). Regters Douglas, Black, Frankfurter en Harlan sou die grondwetlike kwessie bereik het, met verskillende resultate. Op dieselfde dag wat dit besluit het Straat, het die hof in Lathrop v. Donohue, 367 U.S. 820 (1961), geweier om die grondwetlike kwessies wat in ongeveer dieselfde feitesituasie aangebied word, te bereik in 'n saak van advokate wat gedwing is om by 'n 'geïntegreerde kroeg' aan te sluit. Hierdie kwessies is egter vierkantig gekonfronteer in Keller v. State Bar of California, 496 US 1, 14 (1990), wat beslis dat 'n geïntegreerde staatsbeampte nie, in teenstelling met 'n lid se wens, verpligte vergoeding aan ideologiese of ander politieke aktiwiteite wat "nie noodwendig of redelik verband hou met die doel om die regsberoep te reguleer of die kwaliteit van die regsdienste wat aan die mense van die staat beskikbaar is, te verbeter nie." 665 431 U.S. 209 (1977). 666 Dat 'n openbare entiteit die werkgewer was en die werknemers gevolglik openbare werknemers was, is grondwetlik onbelangrik geag vir die toepassing van die beginsels van Hanson en Straat, id. om 226–32, maar in 'n meningsooreenstemming van hoofregter Burger en justisie Blackmun, vind regter Powell die onderskeid tussen openbare en private werk noodsaaklik. Id. op 244. 667 'n Ooreenkomsooreenkoms vereis dat alle werknemers, ongeag die vakbondlidmaatskap, 'n fooi betaal aan die vakbond wat weerspieël dat die vakbond probeer om diensvoordele te verkry deur middel van kollektiewe bedinging. Die Hof in Voldoende het opgemerk dat dit die 'praktiese ekwivalent' van 'n vakbondwinkelooreenkoms is. 431 U.S. op 217 n.10. 668 431 VS op 217–23. Vir 'n soortgelyke argument oor die kwessie van korporatiewe politieke bydraes en aandeelhouersregte, kyk First National Bank v. Bellotti, 435 U.S. 765, 792–95 (1978), en id. op 802, 812–21 (Justice White verskil). 669 431 VS op 232–37. 670 431 VS op 237–42. Aan die ander kant kan nie -lede gehef word vir algemene vakbonduitgawes soos bydraes tot staats- en nasionale filiale, uitgawes vir die stuur van afgevaardigdes na staats- en nasionale vakbondkonvensies en die koste van 'n vakbondnuusbrief. Lehnert v. Ferris Faculty Ass'n, 500 U.S. 507 (1991). 'N Plaaslike vakbond kan ook 'n fooi hef wat aan die nasionale vakbond betaal word vir die koste van litigasie wat namens ander plaaslike eenhede aangegaan word, maar slegs as (1) die geding verband hou met kollektiewe bedinging eerder as politieke aktiwiteite, en (2) die litigasie -aanklag is wederkerig van aard, m.a.w., ander plaaslike inwoners lewer ook 'n bydrae. Locke v. Karass, 129 S. Ct. 798, 802 (2009). 671 Ellis v. Brotherhood of Railway, Airline & amp Steamship Clerks, 466 U.S. 435, 444 (1984). 672 Chicago Teachers Union v. Hudson, 475 U.S. 292 (1986). 673 475 VS op 309. 674 551 U.S. 177 (2007). 675 551 U.S. op 181, met verwysing na 475 U.S. 292, 302, 304–310. 676 551 U.S. op 185, met vermelding van Keller v. State Bar of Cal., 496 U.S. 1, 17 (1990), en voeg klem toe. 677 551 VS op 184. 678 551 U.S. op 184 (aanhalings weggelaat). 679 567 U.S. ___, nr. 10–1121, strokie op. (2012). 680 Id. op 17 (Alito, J., saam met Roberts, C.J., en deur Scalia, Kennedy en Thomas, JJ.). 681 567 U.S. ___, No. 10–1121, strokie op. (2012) (Sotomayor, J., saam met Ginsburg, J., stem saam). 682 573 U.S. ___, No. 11–681, strokie op. (2014). 683 Id. om 8–20. 684 Id. om 24–27. 685 Id. op 27. 686 in Friedrichs v. California Teachers Association, was die Hof ewe verdeeld oor die vraag of hy moet oorheers Voldoende, wat dit aandui VoldoendeDie voortgesette lewensvatbaarheid daarvan kan moontlik 'n onderwerp van toekomstige debat by die Hooggeregshof wees. 578 U.S. ___, nr. 14–915, strokie op. op 1 (2016). 687 129 S. Ct. 1093 (2009). 688 129 S. Ct. op 1098. Die vakbonde het aangevoer dat, selfs al was die beperking geldig soos dit op staatsvlak toegepas is, dit hul Eerste Wysigingsregte geskend het toe dit op plaaslike openbare werkgewers toegepas is. Die hof het beslis dat 'n politieke onderverdeling, "deur die staat geskep vir 'n beter orde van die regering, geen voorregte of immuniteite het ingevolge die federale grondwet wat dit kan beroep in teenstelling met die wil van sy skepper nie." Id. by 1101, met vermelding van Williams v.Burgemeester van Baltimore, 289 U.S. 36, 40 (1933). 689 Madison School Dist. v. WERC, 429 U.S. 167 (1976).
Vyandigheid teenoor Joodse emansipasie Redigeer
In 1830 het Robert Peel in die parlement gepraat teen die emansipasie van die Jode.  Gedurende hierdie tyd kon 'n Jood nie 'n winkel in die stad Londen oopmaak, 'n advokaat word, 'n universiteit voltooi of 'n parlementslid wees nie.  Peel het gesê:
Die Jood is nie 'n verswakte onderdaan van die staat nie; hy word eerder beskou in die lig van 'n vreemdeling - hy word uitgesluit omdat hy nie met ons sal saamsmelt in enige van sy gebruike of gewoontes nie - hy word as 'n vreemdeling beskou. In die geskiedenis van die Jode. ons vind genoeg om rekenskap te gee van die vooroordeel wat teen hulle bestaan. 
Vyandigheid teenoor die Joodse ingang tot die parlement
Voor 1858 was Jode nie toegelaat om parlementslede te word nie, tensy hulle Christene was, soos Benjamin Disraeli wat as kind gedoop is.  Dit het in 1858 verander, met die Jewish Relief Act.  Konserwatiewe opposisie teen die wet sluit in:
Die konserwatiewe parlementslid Robert Gascoyne-Cecil (Lord Salisbury) was gekant teen die Joodse insluiting in die parlement, want volgens hom sou 'n Jood teen 'almal' gekant wees. (huidige parlementslede) was daar om te handhaaf 'en sou 'n' vyandige 'standpunt teenoor die parlement inneem.  'het sy afgryse uitgespreek oor die moontlikheid om 'n Joodse premier in die parlement te sien'.  'het die Jode geen belediging bedoel deur te beweer dat hulle onbevoeg is om die aangeleenthede van 'n Christenvolk te wettig of in te meng nie'.  en Charles Law het gewaarsku dat elke Jood in die parlement 'n Christen sou verplaas 'en beskuldig die Jode van die stad Londen daarvan dat hulle saamgesweer het om John Russell verkies te kry en daarom John Russell onder hulle beheer te hê.  het die wetsontwerp teengestaan ​​'op grond van die feit dat daar geen vooraanstaande of uitnemendheid in die Joodse ras was wat die huis sou regverdig om die reëls oor toelating te verslap nie.  beweer dat 'die rykdom van 'n vooraanstaande Jood mildelik opgeoffer is om versoekskrifte ten gunste van die wetsontwerp te verkry'  en dat agter die oproepe om Joodse emansipasie 'n 'Talmudiese sameswering' was. om die vrye grondwet en godsdiens van Protestantse Engelse te vernietig.  beskou die 'apatie waarmee hierdie wetsontwerp in die land ontvang is, as 'n bron van gelukwensing, maar as 'n baie vreeslike teken van die korrupsie van die tyd'.  was van mening dat 'Joodse emansipasie die toon van godsdienstige opinie in Engeland sou verlaag'.  het gesê dat die Jode 'n 'aparte belydenis en belangstelling' het en 'nie 'n burger van hierdie land is nie, maar van die wêreld'.  het gesê dat Jode 'ongelukkig deur 'n liefde vir geld, wat baie diskrediteerbaar is', veroorsaak word '.  het aangevoer dat Jode '' 'n aparte nasie met 'n aparte belydenis 'was. , Richard Spooner, Frederic Thesiger, Alexander Raphael, Francis Scott, Henry Goulburn, Joseph Napier,  Cropley Ashley-Cooper (Lord Ashley) en Henry Home-Drummond, was ook gekant teen die wetsontwerp en die insluiting van Jode. 
Antisemitiese vyandigheid teenoor Disraeli Edit
Benjamin Disraeli het tydens sy politieke loopbaan vooroordeel van sommige konserwatiewes gely.  Disraeli is deur 'n konserwatiewe agterbank, sir Rainald Knightley,  beskryf as 'daardie helse Jood', en deur sommige ander bloot as 'die Jood'.  Edward Smith-Stanley (graaf van Derby) het Disraeli vergewe omdat hy oortuigings gehad het wat hy as nie-Engels beskou het.  [ mislukte verifikasie ] 'N Ander konserwatief het van hom gesê:' hy dra die teken van die Jood sterk oor hom. Hy is blykbaar slim, maar superlatief vulgêr '. 
Disraeli se antisemitisme Redigeer
Volgens Jonathan Freedland het 'Disraeli die anti-Joodse sentiment waarin sy samelewing deurdrenk was, duidelik geïnternaliseer'.  Dit kan gesien word in Disraeli se romans, wat antisemitiese stereotipes bevat  - hy het 'n 'fundamentele bydrae gelewer'. tot moderne literêre antisemitisme '.  Volgens Hannah Arendt en historikus David Cesarani het 'Disraeli byna eiehandig die leksikon van moderne rasse-antisemitisme uitgevind'.  [ mislukte verifikasie ] Cesarani voeg by: Disraeli 'het 'n vormende rol gespeel in die konstruksie van antisemitiese diskoers'.  [ mislukte verifikasie ]
Verenigde Koninkryk georganiseer antisemitisme Edit
Georganiseerde antisemitisme in die Verenigde Koninkryk kan herlei word na die proto-fascistiese   paramilitêre  groep, die British Brothers 'League (BBL),   wat in 1901 gestig is deur lede van die Konserwatiewe Party,  , insluitend LP's Howard Vincent en William Evans-Gordon,  en het sy lidmaatskap uit dele van die Konserwatiewe Party gehaal.  Die BBL, die 'grootste en best georganiseerde van al die groepe teen vreemdelinge' van sy tyd  was 'konserwatief gelei en. Konserwatief-gedomineer '.  Dit wou die regering druk om die aankoms van arm Jode in Brittanje te stop.  Dit was suksesvol omdat sy druk daartoe bygedra het om die parlement te oorreed om die Wet op Vreemdelinge van 1905 te aanvaar. 
William Evans-Gordon is in 1900 verkies tot die parlement op 'n anti-uitheemse platform  en het hom in sy eerste ampstermyn begin beywer vir veranderinge aan die immigrasiebeleid van die regering.  Binne hul parlementêre werk het Evans-Gordon en ander konserwatiewe parlementslede hul antisemitisme in die voorspraak verdoesel vir wat as 'n redelike immigrasiebeleid beskou kon word.  Binne hul diskoers beteken 'immigrant' en 'alien' dikwels 'Jood'.   Met vier konserwatiewe parlementslede ter ondersteuning tydens die stigtingsvergadering, is die BBL op 9 Mei 1901 gestig. [Nota 1] Die volgende maand het Walter Murry Guthrie 'n vergadering van Oos -Londen Konserwatiewe Verenigings belê en uit hierdie inisiatief 'n ander groep is gevorm met die doel om die regering te druk om immigrasie te beperk: die Londoners 'League.  Die Londoners 'League werk saam met die BBL op 'n laer vlak  en het 'n aantal konserwatiewe LP's en raadslede as sprekers gehad, waaronder Evans-Gordon, Samuel Ridley, Harry Samuel, Thomas Herbert Robertson, David John Morgan en Arnold Wit. [nota 2] Die BBL het gewilde rassisme aangewakker teen Joodse immigrante wat na die stad verhuis het om toevlug te vind omdat hulle deur pogroms in hul vaderland verplaas is.  
Op die vlak bo die BBL was die parlementêre komitee vir vreemde immigrasie.  Die komitee is in Augustus 1901 gestig en bestaan ​​uit al die East End -LP's (behalwe die Liberale Party -LP vir Whitechapel, Stuart M. Samuel).  Op grond van dieselfde idees as die van die BBL, het Evans-Gordon die komitee gevorm om binne die parlement te werk.  As 'n parlementêre drukgroep het hy die regering aangemoedig om beperkende immigrasiekontroles deur te neem. 
Vordering in die rigting van die Wet op Vreemdelinge 1905 Wysig
In 1902 het Evans-Gordon 'n belangrike rol gespeel in die opstel van 'n Royal Commission on Alien Immigration, waarvan hy die voorsitter was  en 'n 'sleutellid', en verslae voorgelê aan die Kommissie.  Die Koninklike Kommissie was 'n 'parlementêre platform teen Joodse migrante'  en was byna geheel en al met Jode besig.  Simpatie met die BBL 'strek tot by die sekretarisskap van die Royal Commission on Alien Immigration'.  In Februarie 1903 is die antisemitiese    Immigration Reform Association (IRA) gestig, met Richard Hely-Hutchinson (graaf van Donoughmore) as president-'n 'agbare' groep binne die anti-vreemdeling netwerk en LP's wat by die BBL betrokke was, het hul werk voortgesit deur die Vereniging, wat 'n prominente rol gespeel het om druk op die regering uit te oefen om beperkende immigrasiebeheer deur te voer.  In samewerking met Harry F. Smith, 'n agent van die Konserwatiewe Party, het die IRA in November 1903 'n groot demonstrasie gereël, terwyl die BBL 'n optog gelewer het. 
In 1903 skryf Evans-Gordon Die vreemdeling immigrant  (wat 'n uitbreiding was van die verslae wat hy aan die Royal Commission gemaak het) met die doel om die openbare mening oor immigrasie te beïnvloed.  Hierin spreek hy die sogenaamde 'Joodse vraag' aan en beweer dat 'die afhandeling van groot aggregasies van Hebreërs in 'n Christelike land nog nooit suksesvol was nie',  en dat die 'Hebreeuse kolonie' was. anders as enige ander uitheemse kolonie in [Groot -Brittanje], vorm dit 'n soliede en permanent afsonderlike blok - as 't ware 'n wedloop van mekaar op 'n blywende eiland van vreemde denke en gewoontes, in die mate dat' oos van Aldgate 'n mens binnegaan vreemde stad '. 
Die Royal Commission on Alien Immigration het sy bevindings in Augustus 1903 gerapporteer,  wat die Wet op Vreemdelinge van 1905 sou inlig,  en sterk sterk beperkende wette aanbeveel om vreemdelinge in Brittanje te betree.  In 1904 het die konserwatiewe minister van binnelandse sake, Aretas Akers-Douglas, 'n wetsontwerp na die parlement gebring wat 'voorsiening sou maak ten opsigte van die immigrasie van vreemdelinge en ander aangeleenthede daarby'.  Binne die wetsontwerp was 'alien' ''n implisiete verwysing na' die Jood ''.  Evans-Gordon was 'n hoofskrywer van die immigrasie-wetsontwerp van 1904. 
In 1905 het die hersiene wetsontwerp die wet aangeneem.  Evans-Gordon se toesprake was 'die primêre katalisator vir die finale gang van die 1905-wet'.  Hy het bekend geword as die 'vader van die vreemdelingwetsontwerp'.  Die Wet op Vreemdelinge van 1905, hoewel Jode nie direk genoem word nie, het 'n beroep op rassevooroordeel teen die Jode gedoen en was bedoel om die aankoms van Oos -Europese Jode in Brittanje te stop.   Die BBL het daarin geslaag:  dit was grootliks saam met sy ondersteunende parlementslede verantwoordelik vir die aanvaarding van die 1905 Alien's Act. 
William Joynson-Hicks LP Redigeer
In 'n tussenverkiesing van 1908, teen Winston Churchill (destyds 'n liberaal), is die konserwatiewe kandidaat, William Joynson-Hicks, in die parlement verkies as parlementslid van Manchester North West.  Tydens sy verkiesingsveldtog het hy standpunt ingeneem teen die Jode, wat gedurende sy politieke loopbaan voortduur en aangekondig het dat 'hy nie vir die Joodse stemming gaan beswyk nie. Hy sou diegene wat Engelsmanne was as Engelsmanne behandel, maar vir diegene wat hul Joodse of vreemde nasionaliteit voor hul Engelse nasionaliteit gestel het, laat hulle stem vir die heer Churchill '.  Hy het sy teenstander in die steek gelaat en in die openbaar gesê dat Churchill se ondersteuners 'valse afgevaardigdes na hom toe gaan' van 'n paar Jode wat nie eens op die register was nie '.  Met verloop van tyd, Joynson-Hicks omdat 'ingebed in die hart van die Toryisme'. 
Parlementêre vlak Wysig
National League for Clean Government Wysig
Die National League for Clean Government was 'n politieke hervormingsbeweging, wat deels geskep is in reaksie op die Marconi -skandaal  wat antisemitisme op die Joodse plutokrasie gerig het,  wat volgens hom saamgesweer het om die Britse politiek te ondermyn.  'n Aantal van sy lede en ondersteuners was antisemiete, waaronder die konserwatiewe LP Rowland Hunt.   Op 'n vergadering van die groep in 1913 het Hunt gepraat oor die 'invloed' wat Brittanje beheer het en in 'n 'dun vermomde verwysing na Joodse finansiers' gesê: 'Ons loop regtig die gevaar om deur vreemdelingstemme en buitelandse goud ... Die vreemdelinge en buitelandse plutokrate dryf Britse bloed uit ".   Die spotprenttekenaar David Low het op die vergadering gesê dat die gehoor 'n gevoel van antisemitisme het.  
Antisemitisme tydens die Eerste Wêreldoorlog Edit
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Joynson-Hicks verbonde aan die ultra-nasionalistiese British Empire Union (voorheen die Anti-German Union). In 'n 'sterk antisemitiese' veldtog, waarin Joodsheid en Duitse herkoms met mekaar in aanraking gekom het, het die Unie geëis dat internasie en repatriasie van 'vyandige vreemdelinge', waarvan baie Jode was. 
Joynson-Hicks en die Die Hards Edit
Na die Eerste Wêreldoorlog het Joynson-Hicks 'n belangrike lid van die Die Hards geword, wat verenig was 'deur hul nasionale chauvinisme, wat op xenofobie en anti-Bolsjewisme' was, met 'n paar lede (bv. Henry Percy (hertog van Northumberland), George Clarke (Lord Sydenham) en die parlementslede Ronald McNeill, Charles Yate, Charles Taylor Foxcroft en Henry Page Croft) glo die samesweringsteorie van 'n Joodse wêreldpoging om Brittanje en sy ryk te ondermyn. Joodse aas was onder hulle bekend.  Joynson-Hicks 'was 'n voorbeeld van die Die Hard-posisie' en betrek hom by sake waaroor Jode betrokke was.  Hy was byvoorbeeld betrokke by die soektog na 'vreemdelinge', wat daartoe gelei het dat baie Russiese Jode uit Brittanje verdryf is, en die harding van Edwin Montagu, die minister van buitelandse sake van Indië. 
Joynson-Hicks bevraagteken die betroubaarheid van Ango-Joodse parlementslede en staatsamptenare. Hy het hom uitgespreek teen sir Herbert Samuel toe hy as hoë kommissaris vir Palestina aangestel is.  Joyson-Hicks het ook sy betrokkenheid by buite-parlementêre antisemitiese agitasie voortgesit. Hy was betrokke by groepe wat bestaan ​​uit 'n 'uitgebreide deursnit van anti-Jode': byvoorbeeld George Clarke (Lord Sydenham), G. K. Chesterton, Nesta Webster, Rosita Forbes en Arnold White.  Sir Charles Yate, George Clarke (Lord Sydenham), Henry Percy (hertog van Northumberland) en verskeie ander anti-Sionistiese parlementslede het die publikasie vervaardig Die sameswering teen die Britse Ryk, 'n 'afgekookte weergawe' van Die protokolle van die ouderlinge van Sion.  Joyson-Hicks was ten gunste van selfbestuur deur 'die meerderheid in Palestina' en 'n voorstel van 'n resolusie in hierdie verband, wat moontlik die gevolg was van sy antisemitisme.  Op 'n stadium in sy loopbaan het hy opgemerk dat die Joodse immigrante na Palestina 'die sweepings van die ghetto's van Sentraal -Europa' was. 
Macmillan en die "International Jew" Edit
Harold Macmillan het tydens die vredesgesprekke in Parys in 1919 aan 'n vriend geskryf dat die regering van premier Lloyd George nie 'regtig gewild was nie, behalwe by die internasionale Jood'. 
Chamberlain's en Joynson-Hicks se antisemitisme Redigeer
Austen Chamberlain, wat aan sy suster geskryf het, beskryf die voormalige leier van die Konserwatiewe Party en premier Benjamin Disraeli as 'n 'Engelse patriot [maar] nie 'n Engelsman nie'.   Tydens Chamberlain se leierskap beskryf die Jewish Chronicle (07/06/22) Joynson-Hicks as 'die mees toegewyde en vasberade antisemiet in die huis'. 
Antisemitisme teenoor Joodse 'aliens' Edit
In Februarie 1923 het Charles Crook, konserwatiewe parlementslid van East Ham North, 'n mosie aan die House of Commons gebring dat dit 'uiters belangrik is dat 'n streng beheer oor immigrasie deur vreemdelinge gehandhaaf word'.  Crook wou die 'rasse -integriteit van Brittanje' behou en is gesekondeer deur die konserwatiewe parlementslid vir Manchester Hulme, Joseph Nall, wat veral die 'uitheemse revolusionêre agitator' wou uitsluit.  Crook en Nall word ondersteun deur Herbert Nield, konserwatiewe parlementslid vir Ealing, in wie se mening Stepney 'positief verwoes is deur die invalle van hierdie vreemdelinge', wat blyk uit die teenwoordigheid van advertensies en kennisgewings in Jiddisch. 
Antisemitisme teenoor die Joodse parlementslid Edit
Tydens die algemene verkiesing van 1922 word die sittende parlementslid van Putney, die konserwatiewe Samuel Samuel, gekant teen 'n onafhanklike konserwatiewe kandidaat, Prescott Decre. Samuel beskou hierdie opposisie deur Decre en sy ondersteuners as 'suiwer antisemities'. 
Stanley Baldwin het 'n sterk band met Joynson-Hicks, wat saam tydens hul politieke loopbane gesien kan word-elkeen het in die verkiesingsveldtogte vir mekaar gestaan ​​en Joynson-Hicks was 'n belangrike rol in die 'vernietiging van die koalisie en die ou konserwatiewe leierskap, wat die weg gebaan het na Bonar Law en daarna Baldwin 'en ondersteun Baldwin by die verloop van die beleid wat hulle saamgewerk het in die tesourie. Baldwin het Joynson-Hicks tot minister van binnelandse sake bevorder en Joynson-Hicks het in 'n nederlaag by Baldwin gestaan.  Volgens David Cesarani het Baldwin en Joynson-Hicks ''n diskoers oor Engeland en Engels' gedeel ', wat 'n definisie van' Engelsheid 'insluit wat gebaseer is op' 'n gemeenskaplike taal, erfenis en rassekarakter ', en aan die ander kant van die muntstuk, 'n afkeer van ander 'rasse', beskou as 'minder illuster'. ander en 'uitheemse'. ' 
Baldwin word in 1923 premier en gee Joynson-Hicks 'n plek in die kabinet as finansiële sekretaris van die tesourie. Dit is 'deur die Sionistiese pers met angs opgemerk'.  In Augustus 1923 word hy minister van gesondheid.  Daar was ook rede tot kommer vir Anglo-Joodheid oor die manier waarop Baldwin se regering weer aan bewind gekom het tydens die algemene verkiesing van 1924.  In daardie verkiesing was 'n 'buitengewoon vuil veldtog' (veral bekend om die Zinoviev -brief, 'n vervalsing wat na bewering deur die Joodse hoof van die Kommunistiese Internasionale in Moskou geskryf is, gepubliseer deur die Daaglikse pos om die kiesers teen die Arbeidersparty te keer), en die konserwatiewe veldtog het 'n stroom anti-Joodse, anti-vreemdelingskap onderliggend.  Nou en op ander tye in hierdie tydperk, is 'anti-Joodse gevoel gemobiliseer onder die dekmantel van anti-alienisme, anti-Sionisme en anti-Bolsjewisme deur hoofstroom politieke figure'.  Tydens die veldtog het Baldwin en ander konserwatiewes die bedreiging van vreemdelinge as een van hul platforms gebruik.  In hul veldtogte is die term 'vreemdelinge' 'gebruik as 'n kode vir Jode'. 
In toesprake soos sy partypolitieke uitsending op 16 Oktober het Baldwin alles duidelik aan Joynson-Hicks en ander ekstremiste [ who? ] in die konserwatiewe party wat dekades lank met xenofobiese veldtogte besig was.  Hy het gesê: 'ons kan nie die luukse van akademiese sosialiste of revolusionêre agitasie bekostig nie. Ek dink dit is hoog tyd dat iemand vir Rusland sê "Hands off England". Ek wil die wette en regulasies oor die binneland van vreemdelinge in hierdie land ondersoek, want in hierdie dae moet geen vreemdeling vervang word deur een van ons eie mense as ons nie genoeg werk by die huis het om rond te gaan nie '.  Baldwin se bondgenote kan nou vooroordele teenoor buitelanders, 'aliens' en 'agitators' uitbuit.  Vir Hoynson-Hicks het die begrip 'uitheemse' en 'kommunistiese' saamgevoeg, en gedurende sy politieke loopbaan het sy 'anti-alienisme, sy anti-Sionisme' [en] sy anti-kommunisme hom in konflik gebring met die Jode '. 
Binnelandse sekretaris Joynson-Hicks Edit
Nadat die konserwatiewes die verkiesing gewen het, het Baldwin in November 1924 Joynson-Hicks minister van binnelandse sake gemaak (hy was minister van binnelandse sake tot 1929). David Cesarani skryf hierdie 'skielike [en] onverwagte' politieke opkoms - wat 'in die lig van baie destyds en sedertdien' onverdien 'was in terme van talent' - toe aan die ideologiese verwantskap tussen Baldwin en Hoynson -Hicks.  Die aanstelling van Joynson-Hick het die Joodse gemeenskap bekommerd gemaak, en nie sonder redes nie: sy tyd as minister van binnelandse sake het hom gereeld in konflik met Britse Jode gehad.  Joynson-Hicks het bekend gestaan ​​as 'Mussolini Minor'.  Sy antisemitisme het hom geen kwaad aangedoen tydens sy ampstermyn nie, en hy was aangemoedig in sy antisemitisme omdat hy geweet het dat hy die algemene steun van die Konserwatiewe Party het, 'waarvan die oorgrote meerderheid anti-vreemdelinge is in die sin dat hulle in die algemeen nie daarvan hou nie. buitelanders, en verag almal wat nie toevallig in hierdie land gebore is met 'n lang Engelse afstamming nie.  Meer spesifiek, ook die Konserwatiewe Party bevat 'n 'baie raserige en aktiewe element' van antisemiete.  '[A] nti-Joodse strome was duidelik in die middelpunt van die politiek, selfs teenwoordig by die kabinetstafel'.  Chaim Weizmann het kort ná die verkiesing van 1924 aan 'n vriend geskryf en gesê: 'Daar is 'n nuwe regering. die kabinet bevat twee of drie reaksionarisse, anti-Sioniste en selfs antisemiete.  Binne die regeringsgeledere was daar geen teenkanting teenoor [Joynson-Hicks se] aktiwiteite nie. allermins van. Baldwin '.  Cesarani sê Baldwin het die regtervleuel Joynson-Hicks vir sy regering gekies omdat hy hom as 'n wenslike verteenwoordiger van elementêre Toryisme 'beskou het, 'n' verteenwoordigende figuur 'wat sy verkiesingspan' in die eerste plek sou verbeter ', eerder as om af te breek' , en tweedens, sy regering '. 
Teen die begin van sy loopbaan van binnelandse sekretaris is Joynson-Hicks besoek deur die regse organisasie, die National Citizens Union.  Joynson-Hicks het aan die groep gesê dat hy nie 'n massa aankoms van immigrante na Brittanje sal toelaat nie en dat hy nie sal aarsel om sy mag te gebruik om vreemdelinge te deporteer nie.  Onder Joynson-Hicks het die binnekantoor 'die ban van die Joodse gemeenskap' geword en 'het die situasie van Joodse vreemdelinge ernstig versleg'.  Jode wat nie Britse burgers geword het nie, is gedeporteer weens wangedrag, maar toe hulle om burgerskap aansoek gedoen het, het hulle lang, onnodige vertragings ondervind, wat hulle in die benarde posisie van vreemdelinge gehou het.  'n Groep van die raad van afgevaardigdes van Britse Jode het Joynson-Hicks in Februarie 1925 by die binnekantoor besoek om 'n verbetering van die regulasies rakende vreemdelinge te vra, 'die instelling van immigrasierade om sake van vreemdelinge te beoordeel wat verbied is om te land deur immigrasiebeamptes, 'n mate van wysiging van die deportasiebevoegdheid van die minister van binnelandse sake [en] om die vertragings in naturalisasie te beëindig. Joynson-Hicks het hul versoeke van die hand gewys. 
In November 1925, tydens parlementêre debatte oor die hernuwing van die Wet op Vreemdelinge, is Joynson-Hicks gekonfronteer oor sy optrede deur die LP, John Scurr, en die Joodse konserwatiewe LP Samuel Finburgh. Scurr het gesê dat die vreemdelingwet 'teen 'n deel van die gemeenskap, en veral teen die armer lede van die Joodse gemeenskap', gebruik word.  Samuel Finburgh het beklemtoon dat Jode wat 'probeer het om te genaturaliseer', gevind het dat elke moontlike obstruksie op hul pad was '.  Joynson-Hicks het geantwoord deur Finburgh uit te daag om hom 'n enkele voorbeeld te gee van wanneer die binnekantoor anti-Joodse vooroordeel getoon het, alhoewel Cesarani daarop wys dat Joynson-Hicks 'n binnelandse kantoor binnegekom het en reeds Jode diskrimineer in die aansoeke om burgerskap   en tydens sy ampstermyn 'n memorandum oor naturalisasie ontvang het van John Pedder, die assistent -sekretaris van die binnekant, wat gereeld klagtes van die Joodse gemeenskap oor die optrede van die binnelandse kantoor verwerk het. 
Op 'n vraag van 'n Joodse joernalis, Meir Grossman, oor die 'indruk [dat] veld wen' dat Joynson-Hicks 'in die algemeen antagonisties teenoor die vreemde bevolking' was, en meer in die besonder 'in die uitoefening van [sy] diskresie as Huis Sekretaris ',' diskrimineer teen Joodse aansoekers 'vir burgerskap, het Joynson-Hicks geantwoord dat hy ontsteld was oor die beskuldiging van antisemitisme, en het volgehou dat hy regverdig was.  Sy vooroordeel teenoor die Jode word egter onthul toe hy die volgende voorbeeld gee van die 'hooftoets' wat hy sou toepas voordat hy burgerskap verleen:
Die hoof toets. is of die aansoeker, sover dit geoordeel kan word, 'n Engelse man geword het en hom heeltemal met Engelse belange geïdentifiseer het. Ek sal jou 'n voorbeeld gee. As twee broers na hierdie land kom en een van hulle in 'n distrik woon waar slegs vreemdelinge woon, sy moedertaal aanhou praat, 'n vrou uit sy eie land trou, sy kind na 'n skool stuur waar slegs vreemde kinders gehou word, rekening in 'n buitelandse bank, werk slegs buitelandse arbeid, terwyl die ander trou en Engelsvrou, sy kinders na 'n Engelse skool stuur, Engels praat, Britse arbeid gebruik, sy rekeninge in 'n Britse bank hou, dit is die tweede broer en nie die eerste nie wat sal staan ​​om naturalisasie te verkry. 
Die anti-uitheemse wetgewing, soos beskryf en gebruik deur Joynson-Hicks op hierdie manier, was antisemities.  
In die dertigerjare het die konserwatiewe minister van binnelandse sake geweier om 'n afvaardiging van organisasies teen antisemitisme te ontmoet. 
Die samesweringsteorieë van Winston Churchill wysig
Na die algemene verkiesing van 1924 sluit Winston Churchill hom aan by die geledere van die konserwatiewes (voorheen was hy 'n liberaal, maar het hy tydens die verkiesing as 'n konstitusionalis gedien). Churchill was 'n Sionis en het beide positiewe en antisemitiese opinies van Jode  , maar selfs sommige van sy positiewe sienings was gebaseer op antisemitiese stereotipes.   Churchill het byvoorbeeld gesê: 
Sommige mense hou van Jode en ander nie. Maar geen bedagsame mens kan die feit ontken dat hulle ongetwyfeld die mees formidabele en opmerklikste ras is wat ooit in die wêreld verskyn het nie. [nota 3]
In 1914 en 1920 is Churchill daarvan beskuldig dat hy Jood lok.  Na die Eerste Wêreldoorlog het Churchill geglo dat kommunisme onder die beheer van "internasionale Jood" was, wat '' 'n wêreldwye sameswering '' was wat toegewy was aan 'die omverwerping van die beskawing en die heropbou van die samelewing'.  Hy het dit in 'n 1920 uitgespreek Geillustreerde Sunday Herald artikel getiteld "Sionisme teenoor Bolsjewisme: 'n Stryd om die siel van die Joodse volk",  wat goeie, Sionistiese Jode teen die euwel van die Joods beheerde Bolsjewisme gestamp het.  In die artikel noem hy gunstig Nesta Helen Webster, die regse, antisemitiese samesweringsteoretikus  en was 'sterk besmet met beelde' uit die antisemitiese vervaardigde teks Die protokolle van die ouderlinge van Sion.  Die Joodse kroniek Churchill gekritiseer vir die artikel. 
Churchill het ook aan Lloyd George gesê dat die Jode 'die belangrikste aanstigters van die ondergang van die Ryk' was, dat hulle ''n leidende rol gespeel het in die bolsjewistiese gruweldade',  dat die teenwoordigheid van Jode in radikale groepe (in Lebzelter se opsomming van Churchill se siening) 'tot inherente neigings gewortel in Joodse karakter en godsdiens', en dat 'n regering nie 'te veel' Jode moet hê nie.  Hy het gesê dat Brittanje moet oppas vir die 'internasionale Sowjet van die Russiese en Poolse Jood' en dat hy bewyse gevind het van 'n 'baie kragtige' Joodse voorportaal in die land.  Sy antisemitisme word gedeel deur sy vrou, Clementine, wat in 1931 aan hom geskryf het dat sy 'Amerikaanse antisemitiese vooroordeel' kan verstaan.  Daar word beweer dat Churchill geleer het om sy antisemitisme stil te hou vir politieke voordeel.  
Betrokkenheid by Oswald Mosley Edit
Oswald Mosley het die January Club, 'n sosiale en eetklub, in 1934 gestig om steun te vestig vir sy Britse Unie van Fasciste -beweging,  wat toenemende antisemitisme gehad het.  Konserwatiewe parlementslede en eweknieë wat lid geword het, was John Erskine, William Montagu-Douglas-Scott, Stafford Northcote (4de graaf van Iddesleigh) en Edward Spears. 
Die konserwatiewe geleide regering van die dertigerjare reageer met 'n gebrek aan kommer oor die vervolging van Jode deur Nazi -Duitsland, en beskou die 'Nazi -optrede as 'n interne aangeleentheid van 'n vreemde land', selfs nadat die Neurenbergwette in September 1935 uitgevaardig is. 
The Cliveden Set was 'n hoër klas groep polities invloedryke mense wat 'ten gunste van vriendelike betrekkinge met Nazi -Duitsland' was.  Bekende lede was die konserwatiewe parlementslid Nancy Astor (Viscountess Astor), haar man Waldord Astor (Viscount Astor),  en Edward Wood (Lord Halifax). In 1936 het Waldorf Astor op Hitler se uitnodiging die byeenkoms van Neurenberg bygewoon.  Dieselfde jaar skryf die stel aan premier Baldwin ter ondersteuning van Hitler se inval in die Rynland.  Nancy Astor was 'kwaai' antisemities  en 'chronies agterdogtig teenoor Jode', en het geglo in die 'antisemitiese fantasie van Joodse mag'.  Sy het haar man ontmoedig om Jode by sy koerant in diens te neem, Die waarnemer  en vermeende Jode was agter wat sy in New Yorkse koerante as 'afgryslike anti-Duitse propaganda' beskou het.  Astor sou Joodse sakelui naboots.  Sy het 'gereelde uitbarstings teen Jode' gemaak.  Toe hy in 1938 met mede -konserwatiewe parlementslid Alan Graham gepraat het, het Astor baie antisemitiese taal gebruik, waaronder om Graham in te lig: 'Net 'n Jood soos jy sal dit waag om onbeskof teenoor my te wees'.  Sy het van Chaim Weizmann gesê dat hy "die enigste ordentlike Jood was wat ek nog ooit ontmoet het".  Nancy Astor het geglo dat Nazisme 'probleme wat verband hou met kommunisme en die Jode' sou oplos.  Astor het aan die Amerikaanse ambassadeur Joseph P. Kennedy geskryf en meegedeel dat dit meer sou neem as dat Hitler 'die moeilike tyd' aan 'die moordenaars van Christus' sou gee voordat sy sou begin met die bekendstelling van 'Armageddon om hulle te red'.  Volgens David Feldman, direkteur van die Pears Institute for the Study of Antisemitism aan Birkbeck, Universiteit van Londen, het die Viscountess die antisemitisme op die Jode geblameer: ​​tydens 'n geleentheid wat deur 'n welgestelde Joodse familie gehou is, het sy gesê: "Het ek nie U glo tog dat daar iets in die Jode self moet wees wat hulle deur die eeue heen vervolg het? "  Lady Astor se seun, Jakie Astor, het gesê dat "die Jode" een van sy ma se "drake was om dood te maak".  Astor het 'n goedkeuring van Churchill ontvang toe sy verkiesbaar was. 
In die aanloop tot die Tweede Wêreldoorlog, 'binne die geledere van die regerende konserwatiewe party en sy bondgenote in die pers (veral die pro-Nazi Daaglikse pos) was daar soms 'n slegte vermomde mengsel van snobisme en antisemitisme '. 
Chamberlain se antisemitisme en Waarheid Redigeer
Die konserwatiewe leier en premier Neville Chamberlain het 'n afkeer van die Jode gehad.   Volgens R. B. Cockett 'staan ​​dit op die bladsye van Waarheid dié van Chamberlain werklike politieke simpatie en vooroordele kan gevind word politieke simpatie wat dikwels in opvallende kontras was met die amptelike politieke houdings wat sy eie regering ingeneem het '.  Die Konserwatiewe koerant Waarheid,  in die geheim gekoop en onder toesig van Chamberlain se vriend en die voormalige MI5 -offisier Joseph Ball (nou direkteur van die konserwatiewe navorsingsafdeling), verkry as 'n poging deur 'n koukus in die [Britse] regering om gebeure anoniem te beïnvloed via die beheer van 'n koerant '.  Die koerant was 'n 'konserwatiewe propaganda-orrel',  pro-Chamberlain, antisemities en rassisties.  Die koerant prys Hitler en val die vyande van Chamberlain aan, 'n versameling persone en ideologieë wat baie sou gelyk het aan enige haatlys wat Hitler moontlik sou opgestel het. Die belangrikste hiervan was die Bolsjewiste/Kommuniste en Jode.  Albei Waarheid en Chamberlain het mense wat Chamberlain se pogings tot versoening met Nazi-Duitsland bevraagteken het, beskuldig dat hulle 'Engels', 'Joods/Kommunistiese verraaier [is] van die ware Engelse saak', of dat hulle mislei is deur 'Joods-Kommunistiese propaganda'.  Die Daaglikse spieël, wat 'n kritikus van Chamberlain was, is beskuldig in Waarheid dat dit gemanipuleer word deur 'n geheime, ondermynende Joodse belang en Fleet Street in die algemeen 'n 'deur Jode besmette wasbak' was, gelei deur die Joodse uitgewer Victor Gollancz. 
Waarheid het ook Joodse figure direk aangeval. George Strauss -LP is beskuldig van lafhartigheid omdat hulle nie tydens die Eerste Wêreldoorlog by die weermag aangesluit het nie (Waarheid Strauss vergoed vir hierdie laster), en Waarheid het 'n antisemitiese karaktermoord op Leslie Hore-Belisha uitgevoer nadat hy in 1940 op versoek van Chamberlain uit die amp bedank het.  Die koerant val Hore-Belisha sedert 1937 aan. 
Waarheid beskou die moontlike oorlog met Duitsland as 'n 'Joodse oorlog', wat in Joodse belange geveg is, wat dit teëgestaan ​​het.  Dit het die stem geword van diegene wat met Chamberlain geargumenteer het om vrede met Nazi -Duitsland te maak.  Dit het generaal-majoor J. F. C. Fuller (Oswald Mosley se voormalige militêre adviseur) in diens geneem, wat geskryf het teen bewerings dat die Duitsers konsentrasiekampe gebruik. Die koerant het die antisemitiese pogroms wat die Duitsers in November 1938 uitgevoer het, geïgnoreer.  In November 1938, na die Kristallnacht, skryf Chamberlain aan sy suster en sê: 'Die Jode is ongetwyfeld 'n liefdevolle volk wat my nie omgee nie oor hulle self, maar dit is nie voldoende om die Pogrom te verduidelik nie.  
Churchill's Vryheid artikel Edit
In Junie 1937 kry Churchill die opdrag om 'n artikel vir die Amerikaanse tydskrif te skryf Vryheid oor die sogenaamde Joodse probleem.  Churchill het sy spookskrywer Adam Marshall Diston 'n paar voorstelle gegee oor wat om te skryf en daarna het Diston die artikel geskryf.  Churchill het 'n paar handgeskrewe merke op die konsep gemaak  en die artikel is gestuur vir tik sonder om dit reg te stel.  Die artikel herhaal die gewilde idee dat Jode antisemitisme op hulself gebring het deur distansieer en los te bly van die res van die samelewing,     en dit herhaal aanstootlike stereotipes van Shylock en sy "pond vlees ", Joodse woekeraars en" Hebreeuse bloedsuiers ".  Gedeeltelik, in die artikel, getiteld 'Hoe kan die Jode vervolging bekamp',  gesê:
Die Jood in Engeland is 'n verteenwoordiger van sy ras. Elke Joodse geldlener herinner aan Shylock en die idee van die Jode as woekeraars. En u kan nie redelikerwys verwag dat 'n sukkelende klerk of winkelier, veertig of vyftig persent rente op geleende geld aan 'n "Hebreeuse bloedsuiker" betaal, weerspieël dat byna elke ander lewenswyse vir die Jode gedurende lang eeue gesluit was of dat daar inheemse Engelse geldskieters wat net so onberispelik aandring op hul "pond vlees". 
Uiteindelik is die artikel nie gepubliseer nie, ondanks Churchill se herhaaldelike pogings om dit te verkoop.  Volgens Richard Toye was 'Churchill baie bly om die artikel in sy eie naam te stel en dus verantwoordelikheid te neem vir die standpunte'.  In 1940 het Churchill 'n aanbod van die hand gewys om die artikel te laat publiseer,  sy kantoor waarin verklaar word dat dit 'nie raadsaam sou wees om die artikel te publiseer nie. op die oomblik'. 
Archibald Maule Ramsay LP en die Right Club Edit
Op 13 Januarie 1938 het Archibald Maule Ramsay, die Unionist -LP vir Peebles en Southern Midlothian, 'n toespraak gehou by die Arbroath Business Club waarin hy opgemerk het dat Adolf Hitler se antipatie teenoor Jode spruit uit sy kennis "dat die werklike mag agter die Derde Internasionaal is 'n groep revolusionêre Jode ".  Sy Verenigde Christelike Front (gestig in 1937) was daarop gemik om aanvalle op die Christendom van 'die Rooi Bedreiging' te bekamp - hy het geglo dat die Bolsjewisme Joods was.  Ramsey is beïnvloed en gebruik gemaak van Die Heersers van Rusland deur 'n Rooms -Katolieke priester uit Ierland, vader Denis Fahey, wat beweer het dat 56 lede van die Sentrale Komitee van die Kommunistiese Party van die Sowjetunie in 1935 56 Jode was, en die oorblywende drie met Jode getroud was.  Ramsay was simpatiek teenoor Nazi -Duitsland: in September skryf hy aan Die tye om die reg van die pro-Duitse Sudetenland tot selfbeskikking te verdedig.  Op 15 November 1938 is Ramsay genooi na 'n middagete by die Duitse ambassade in Londen, waar hy Britse simpatiseerders met Nazi -Duitsland ontmoet het, waaronder Barry Domvile.  In Desember stel hy 'n wetsontwerp op 'n privaat lid bekend, genaamd die "Maatskappywet (1929) Wysigingswetsontwerp", wat vereis dat aandele in nuusagentskappe en koerante openlik gehou word en nie deur genomineerdes nie.  In sy toespraak om die wetsontwerp te bevorder, het Ramsay gesê dat die pers gemanipuleer en beheer word deur 'internasionale finansiers' in New York, wat hierdie land in 'n oorlog wil druk '. 
In Desember 1938, Die Fascist (tydskrif van die Imperial Fascist League) verklaar dat Ramsay 'Joodsgewys' geword het. Op 10 Januarie 1939 het Ismay Ramsay, Archibald se vrou, nog 'n toespraak gehou by die Arbroath Business Club,  waarop sy beweer dat die nasionale pers "grootliks onder Joodse beheer" was,  dat "'n internasionale groep Jode was. agter die wêreldrevolusie in elke land " en Hitler se antisemitisme verdedig,  en gesê dat hy" sy redes moes hê vir wat hy gedoen het ".  Die toespraak is in die plaaslike koerant berig en het die aandag getrek van die rabbi van die Hebreeuse Gemeente in Edinburgh, dr Salis Daiches, wat aan Die Skot het mev. Ramsay uitgedaag om getuienis te lewer.   Ramsay skryf namens haar met verwysing na die boekie van Vader Fahey,  en die korrespondensie wat daaruit voortspruit, duur byna 'n maand lank  - insluitend 'n brief van 11 predikante van die Church of Scotland in die County Peebles waarin die menings van hul LP.  Sommige lede van Ramsay se plaaslike konserwatiewe vereniging in Peebles was egter nie tevrede met wat hulle as negatiewe publisiteit beskou het nie, maar die Peebles Conservative Association het sy 'solidariteit en eenstemmigheid' met Ramsay uitgespreek en hy het 'entoesiasties verwelkom' tydens plaaslike konserwatiewe vergaderings.  Op 27 April het hy met 'n tak van die (antisemitiese) Nordic League (waarvan hy lid was ) in Kilburn gepraat, en Neville Chamberlain aangeval omdat hy diensplig ingestel het "op aandrang van die Jode" en beweer dat die Konserwatiewe Party "steun op. Joodse geld". 
In Mei 1939 stig Ramsay die Right Club om die sogenaamde Judeo-Bolsjewisme te beveg.  Ramsay het gesê dat "die hoofdoel [van die Right Club] was om die aktiwiteite van georganiseerde Joodse teenstand te bied en bloot te lê".  Die logo van die Right Club, gesien op die kenteken, was van 'n arend wat 'n slang doodmaak met die voorletters P.J. (wat staan ​​vir "Perish Juda").  Lede van die Right Club het bekende antisemiete soos William Joyce (AKA Lord Haw-Haw),  Arnold Leese, AK Chesterton (wat Mosley se BUF in 1933 verlaat het omdat Mosley nie vir hom antisemities genoeg was nie [ 47]),  saam met konserwatiewe eweknieë en politici, soos James Graham (destyds Marquess of Graham), William Forbes-Sempill (Lord Sempill),  David Freeman-Mitford (Lord Redesdale), Gerard Wallop (Lord Lymington),  en John Hamilton Mackie.  Tydens sy vroeë vergaderings neem Arthur Wellesley (hertog van Wellington) (een van Churchill se vriende ) die stoel aan.  Die Right Club het geslote vergaderings in die Laerhuis gehou.  Ramsay versprei afskrifte van die antisemitiese tydskrif Die waarheid aan parlementslede. Die koerant was 'n publikasie van die Konserwatiewe Party en is deur 'n antisemiet geredigeer. 
Gedurende die tyd dat Ramsay die Right Club begin het, het hy gepraat tydens 'n vergadering van die Nordic League in die Wigmore Hall, waar 'n verslaggewer van die Daaglikse werker was teenwoordig en het Ramsay gesê dat hulle die Joodse beheer moet beëindig, "en as ons dit nie grondwetlik doen nie, sal ons dit met staal doen" - 'n verklaring begroet met wilde toejuiging.  Die gewilde tydskrif John Bull het die verslag ingelig en Ramsay uitgedaag om dit te weerspreek of homself te verduidelik. Ramsay se plaaslike kiesafdeling koerant, die Adverteerder van Peeblesshire, het dieselfde uitdaging gemaak en Ramsay het geantwoord deur toe te gee dat hy die toespraak gehou het, met verwysing na die feit dat drie sale geweier het om die vergadering aan te bied as bewys van Joodse beheer. 
Op die tweede dag van die Tweede Wêreldoorlog, 4 September 1939, het Ramsay in die biblioteek van die Laerhuis gesit en op die House of Commons 'n parodie geskryf oor Land van Hoop en Glorie, wat die volgende reëls bevat: 
Terwyl hulle jou plunder.
Terwyl ons eersgeboortereg sterf.
Op 12 September 1939 lees Hugh Grosvenor (hertog van Westminster) tydens een van die Right Club se vergaderings 'n antisemitiese verklaring teen oorlog.  In die verklaring is gesê dat die oorlog (later bekend as die Tweede Wêreldoorlog) 'deel was van 'n Joodse en Vrymesselaarsplan om die Christelike beskawing te vernietig'.  Die verklaring is versprei aan 'n aantal ministers, waaronder Winston Churchill en Neville Chamberlain.  Die volgende dag, nadat verskeie predikante by Churchill gekla het oor die 'onoordeelkundigheid' van die hertog van Westminster, het Churchill 'n nota aan die hertog geskryf, maar nie die antisemitiese spraakelemente aangespreek nie, maar Churchill se besorgdheid was oor die verset van die hertog teen die oorlog. 
Die Right Club het die sogenaamde Phoney War-tydperk aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog deurgebring en propaganda versprei in die vorm van pamflette en "plakker" (gometikette met slagspreuke), met Ramsay wat later verduidelik dat hy "die atmosfeer waarin die 'Phoney War', soos dit genoem is, omskep kan word in 'n eerbare onderhandelde vrede '.  Benewens Ramsay's Land van doop en Jood rym, die slagspreuke sluit in 'Oorlog vernietig werkers' en 'Dit is 'n Joodse oorlog'. Sommige van die pamflette het beweer "die skerp waarheid is dat hierdie oorlog deur die Jode beplan en ontwerp is vir wêreldmag en wraak". 
Op 20 Maart 1940 stel Ramsay 'n vraag oor 'n propaganda -radiostasie wat deur Duitsland opgerig is, wat die presiese golflengte daarvan gee , wat deur sy bondgenote en teenstanders vermoed word as 'n subtiele manier om dit te adverteer.  Op 9 Mei het hy 'n versekering van die minister van binnelandse sake gevra "dat hy weier om deur 'n oprit in ons pers deur Jode gestempel te word". 
In April 1939 woon Ronald Nall-Cain (Baron Brocket), wat by verskeie antisemitiese organisasies aangesluit het, Hitler se 50ste verjaardagviering by. 
Antisemitisme teenoor Leslie Hore-Belisha Edit
Rond die begin van 1940 het senior konserwatiewe parlementariërs, waaronder Harold Macmillan en Robert Gascoyne-Cecil (Burggraaf Cranbourne),  'n antisemitiese  aanval op die minister van buitelandse sake vir die oorlog Leslie Hore-Belisha gelei, waarvan die invloed premier gelei het Minister Neville Chamberlain om hom uit sy amp te verwyder in Januarie 1940.   'n Week nadat Hore-Belisha ontslaan is, versprei Ramsay in die House of Commons afskrifte van Waarheid ('n tydskrif verbonde aan Neville Chamberlain ) wat bewerings gemaak het oor die finansiële aktiwiteite van Hore-Belisha.  Ramsay het ook 'n mosie neergelê wat die betreurenswaardige reaksies van baie koerante op die afdanking van Hore-Belisha aangehaal het as bewys van Joodse beheer van die pers.   Daarna is Hore-Belisha verhinder om as minister van inligting aan te neem as gevolg van antisemitiese  druk onder leiding van die minister van buitelandse sake, Edward Wood.  Edward Stanley (Lord Derby) het aan die Franse ambassadeur gesê: "Ek hoop dat u en u mense M [onsieur] Hore-Belisha nie as 'n ware Engelsman neem nie". Henry "Chips" Channon, 'n 'groot vriend van Leslie Hore-Belisha', verwys na Hore-Belisha as 'die Joodseuntjie' ('[maar] ek is lief vir hom', het die bygevoeg).  Channon beskryf Hore-Belisha ook as ''n olieman, half Jood, 'n opportunis, met die Semitiese aanvoeling vir publisiteit'.   Gedurende hierdie tyd was daar antisemitisme 'in die gange van mag'. 
Antisemitisme teenoor Joodse verkiesingskandidate
Daniel Lipson, burgemeester van Cheltenham, is deur die Cheltenham Conservative Association as hul potensiële verkiesingskandidaat in die tussenverkiesing van 1937 verwerp weens antisemitisme in die vereniging. 
Volgens Colin Shindler was daar tydens Winston Churchill se politieke lewe 'ingeburgerde antisemitisme in die Konserwatiewe Party'. 
1945 algemene verkiesing en die Hampstead 'anti-uitheemse' versoekskrif Edit
In Augustus 1945 Die Joodse kroniek het gesê dat 'antisemitisme van die [konserwatiewe] party -ondersteuners daartoe gelei het dat baie plaaslike politieke verenigings nie Joodse kandidate gekies het nie'.  Tydens die verkiesingsveldtog van daardie jaar het die konserwatiewe kandidaat Wavell Wakefield gesê dat Joodse vlugtelinge gerepatrieer moet word om die behuisingskrisis van Londen op te los.  Ook tydens die veldtog het die Daily Herald het die konserwatiewes daarvan beskuldig dat hulle antisemitiese opmerkings gemaak het oor professor Harold Laski (politieke teoretikus van die London School of Economics en voorsitter van die Labour Party se nasionale uitvoerende komitee).  In 1945 het die plaaslike Hampstead -konserwatiewe groep begin roer teen Joodse immigrasie. 
In Oktober 1945 is 'n antisemitiese petisie opgestel, met die hulp van Waldron Smithers (Conservative MP for Orpington) Fighting Fund for Freedom, deur inwoners van Hampstead, waarin versoek word 'dat vreemdelinge van Hampstead gerepatrieer moet word om mans en vroue van die magte te verseker moet huisvesting hê by hul terugkeer 'uit die Tweede Wêreldoorlog.  Die petisie is onderteken deur die antisemitiese konserwatiewe burgemeester van Hampstead Sydney A. Boyd en vier van Hampstead se konserwatiewe raadslede, met die res van die konserwatiewe lede van die raad ten gunste van die petisie.  Hampstead se konserwatiewe parlementslid, Charles Challen, het belowe om die petisie sy 'onvoorwaardelike steun' te gee   en hy het 'n aantal vrae namens die versoekers in die House of Commons gevra.  Toe die versoekskrif voltooi was, het die konserwatiewe raadslid, J. A. Hughes, dit aan Challen oorgedra, wat dit eerder as om die borge te weerlê vir hul antisemitisme, aan die parlement oorgedra het. 
Landelike en stedelike antisemitisme Redigeer
Geoffrey Alderman, wat die tydperk vanaf 1945, na die einde van die Tweede Wêreldoorlog, tot 1988 ondersoek het, sê dat 'anti-Joodse vooroordeel in sommige konserwatiewe verenigings in landelike gebiede hoogty vier' en dat 'dit geensins tot die platteland beperk was nie '.  By 'n burgerlike onthaal wat in 1945 gehou is om Sydney A. Boyd die status van ere-vryman van die stad te verleen, het die konserwatiewe burgemeester van Hampstead 'n aantal 'goedkoop antisemitiese gibes' gemaak, waaronder die suggestie dat Swiss Cottage nodig was 'n 'Britse konsul'.  Soms na die Tweede Wêreldoorlog het Ramsay gevra dat die Statuut van die Joodse statuut van 1275 wat onder koning Edward I aangeneem is, heringestel word. 
In 1946 het Charles Challen 'n protesoptog teen die bou van 'n voormalige Congregationalistiese kerk in 'n sinagoge gelei - dit was ''n dun bedekte antisemitiese aanval wat effektief beswaar gemaak het teen die toeëiening van 'n voorheen' Engelse 'ruimte deur Jode'.  In Oktober 1948 stig Douglas Peroni (voormalige tesourier van die Hampstead -tak van die British Union of Fascists en voorsitter van die fascistiese Hampstead Literary Society, en leier van die Hampstead -tak van Oswald Mosely's Union Movement) ''n aktiewe fascistiese groep' binne die plaaslike parlement in Hampstead.  Die plaaslike konserwatiewe groep het 'n ooreenkoms met die fasciste bereik oor die kwessie van Joodse immigrasie. 
Andrew Fountaine Wysig
Andrew Fountaine is gekies as voornemende parlementêre kandidaat deur die Chorley Conservative Association in 1948  of 1949.  Op die Llandudno Conservative Party Conference dieselfde jaar het Fountain 'n antisemitiese toespraak gehou.   Die permanente advieskomitee van die konserwatief oor kandidate het hom ontken,  wat beteken dat hy nie op nasionale vlak goedkeuring gekry het nie.  By die algemene verkiesing in 1950 was daar egter geen plaasvervanger wat deur Londen geborg is nie, en die Chorley Conservative Association het ook nie 'n plaasvervanger probeer vind nie, , dus het hy as 'n plaaslik genomineerde konserwatief opgedaag kandidaat.    Later het Fountaine die konserwatiewes verlaat. 
League of Empire Loyalists Redigeer
In 1954 is die antisemitiese, verregse gemmergroep die League of Empire Loyalists gestig en gelei deur Arthur K. Chesterton, 'n voormalige leidende figuur in die British Union of Fascists,  wat onder Sir Oswald Mosley gedien het. Die drukgroep was saamgestel uit 'regse konserwatiewes,  veral afgetrede militêre manne en 'n paar voor-oorlogse fasciste'.  Konserwatiewes wat deel was van die groep was Edward Martell en Andrew Fountaine.
Antisemitisme teenoor Keith Joseph Edit
In 1956 word Keith Joseph verkies as 'n parlementslid, maar hy het uitdagings van antisemitiese magte binne die konserwatiewe party gekonfronteer, wat destyds 'n reputasie gehad het dat hy vir Jode onwelkom was '. Een van die mense wat 'n onderhoud met hom gevoer het 'vir opname op die kandidate -lys van die party', het gesê: 'As 'n Jood veronderstel ek dat hy nie die man van elke kiesafdeling is nie, en daarom sou sy plasing sorg nodig hê' en Josef het in werklikheid 'plaaslike gemompel' gekonfronteer daarteen om 'n Jood te kies om die party te verteenwoordig '. Binne die parlementêre party is Joseph as 'iets van 'n buitestaander' en 'betreurenswaardig eksoties' beskou. 
Macmillan se antisemitisme Redigeer
Harold Macmillan se dagboeke was 'besaai met misbruik van ander openbare figure, dikwels gekenmerk deur antisemitisme'.  Gerald Kaufman was iemand na wie Macmillan antisemities in sy dagboeke verwys het.  Macmillan het 'gereeld grappies gemaak oor Jode en Joodse politici'.  By 'n ander geleentheid noem hy Leslie Hore-Belisha 'Horeb Elisha', en beklemtoon daardeur sy Joodse afkoms deur na die berg Horeb en die profeet Elisa te verwys. 
Plaaslike vlak Wysig
Betrokkenheid by antisemitiese groepe Redigeer
In 1958 het die Konserwatiewe Party Raad van die kiesafdeling Bournemouth James Friend aangewys as die voornemende parlementêre kandidaat van die kiesafdeling.  Joodse lede van die raad het bedank, omdat hulle beweer het dat Friend 'noue bande met die antisemitiese Liga van Empire Loyalists gehad het en 'n antisemitiese aktiwiteit beoefen het'. Vriend het die inhuldigingsvergadering gehou van die plaaslike tak van die League of Empire Loyalists.  Douglas Hogg (Lord Hailsham), voorsitter van die British Conservative Party, het na bewering 'n persoonlike ondersoek na die aangeleentheid gedoen. 
Gholfklub antisemitisme Wysig
In 1957 het 'prominente konserwatiewes'  wat in beheer was van die Finchley -gholfklub, Jode belet om aan te sluit.   Volgens Alderman was dit die 'blatantste voorbeeld' van 'anti-Joodse vooroordeel'. woedend in sommige [dele van die] konserwatiewe verenigings 'in die na-oorlogse Brittanje , het dit gelei tot' 'n woedende golf van Joodse protes teen Tory 'in die Finchley-omgewing. 
'Sionistiese invloed' -ondersoek Wysig
In 1971, toe Edward Heath premier was en die ministerie van buitelandse sake onder leiding van Alec Douglas-Home was, het die kantoor van buitelandse en gemenebes 'n geheime ondersoek geloods om 'die Zionistiese invloed in die VSA en Europa te evalueer'.  Die bevindings 'weerspieël antisemitiese opvattings oor Joodse finansiële mag, dubbele lojaliteit en onbehoorlike politieke invloed'.  Die verslag het betrekking op die mag en invloed van 'Joodse geld' en die 'Joodse voorportaal' en 'het blykbaar die mense en organisasies wat by die Britse Sionisme betrokke was, nie behandel as Britse burgers wat hul demokratiese regte uitoefen nie, maar as agente van buitelandse druk oor die regering ',' weerspieël 'n oortuiging dat die Joodse belange van die diaspora apart is van en selfs inimiaal is vir die van die lande waarin hulle gewoon het '. 
Antisemitisme teenoor Gerald Kaufman Edit
Die parlementslid van die Arbeid, Gerald Kaufman, was krities oor die wapenafleweringsembargo wat die konserwatiewe regering Israel tydens die aanval van 1973 op Israel opgelê het. Minister van Buitelandse Sake, Alec Douglas-Home, het aan Kaufman gesê dat sy (Kaufman's) lojaliteit blykbaar aan Israel was en nie aan Brittanje nie. Vir Kaufman, 'Dit was 'n duidelike anti-Joodse insinuasie'.   By 'n ander geleentheid het Charles Taylor vir Kaufman gesê: "Gaan terug na Tel Aviv". 
Alan Clark MP Redigeer
In 1981 het Alan Clark (minister van buitelandse sake, 1986-1989 minister van verkryging van verdediging, 1989-1992) aan Frank Johnson gesê dat hy, Clark, 'n Nazi was. Hy skryf in sy dagboek: 'Ek het dit [d.w.s. Nazisme] werklik geglo dat dit die ideale stelsel was en dat dit 'n ramp was vir die Angelsaksiese rasse en vir die wêreld dat dit geblus is'.  Op 31 Maart 1982 het Clark die volgende dagboekinskrywing gemaak:
Ek het vandag 'n aanstootlike vraag oor Jode gevra. Dit word altyd as onbeskof beskou om na 'Jode' te verwys, nie waar nie? Ek onthou die effense drievoudige geleentheid, uit die galery, hoe my vader by die Here ingehuldig is en my woede by Sidney Bernstein, wat op dieselfde middag veredel is en nie die Christelike eed sou aflê nie. So hard as wat ek kon, het ek gemompel en gemompel oor 'Jode' om sy verhoudings wat ook in die galery was, te ontwrig.
Ek het dit opgehang tydens die besoek van die Forgeign Secretary aan Israel. Dit is altyd lekker om te sien hoe ver jy met taboe -onderwerpe kan gaan. 
Op 26 Desember 1986, terwyl minister van buitelandse sake, Clark in sy dagboek die kleur van iemand se goue Rolls-Royce beskryf het as 'Joodse geel geel', het hy bygevoeg dat dit blykbaar is wat 'die kleur in die gemors by Knightsbridge' genoem word.  
Hamilton se Nazi -saluut Redigeer
Op 'n parlementêre reis na Berlyn in 1983, het Neil Hamilton 'n Nazi -saluut gemaak 'met twee vingers aan sy neus om die indruk te gee van 'n tandeborselsnor' buite die Reichstag.  Die groet is op 30 Januarie 1984 in 'n BBC aangemeld Panorama program, "Maggie's Militant Tendency". Hamilton het die BBC aangekla vir laster en beweer dat hy geen herinnering aan die saluut sou onthou nie.  Die BBC het die saak onttrek en Hamilton het £ 20,000 skadevergoeding gekry.  Nadat die saak in duie gestort het, erken Hamilton egter in 'n Sunday Times artikel om die Nazi -saluut te maak. 
Antisemitisme teenoor Jode in die kabinet
Daar was 'n aantal Jode in die kabinet van Margaret Thatcher, wat almal antisemitisme van hul kollegas ervaar het. Die antisemitisme was moontlik betrokke by die bedanking van twee Joodse kabinetslede.  Harold Macmillan het opgemerk dat die konserwatiewe kabinet 'meer oud Esties was as ou Eton', wat ''n nie-subtiele manier was om Nigel Lawson, Leon Brittan of Michael Howard op hul plek te plaas'.  Leon Brittan bedank in Januarie 1986 as sekretaris van handel en nywerheid oor die Westland -aangeleentheid. Jonathan Aitken skryf oor Brittan se bedanking: "Kort na 'n giftige vergadering van Tory-agterbanke by die komitee van 1922 val hy op sy swaard. Dit was 'n kombinasie van 'n heksejag en 'n soektog na 'n sondebok-besmet deur 'n onderstroom van antisemitisme. [.] Ek het geglo dat dit vir iemand anders duidelik moes gewees het, dat hy as 'n weerligafleier gebruik word om die vuur wat die premier [Margaret Thatcher] aan die brand gesteek het, af te weer ".  In die gesprek oor wie Leon Brittan moet vervang nadat hy uit die kabinet verwyder is, het John Stokes  gesê dat die 'plaasvervanger' ten minste 'n 'behoorlike rooikop, rooibloedige Engelsman' moet wees '.  Die Joodse Raad van Afgevaardigdes het 'n antisemitiese onduidelikheid in die woorde gekry, net soos Brittan se nie-Joodse vrou, Diana Brittan.  Ander antisemitiese opmerkings is oor Brittan gemaak deur sy mede -konserwatiewes: 'Maar dit kom van lede wat effens opmerkings maak oor byna almal met 'n ander agtergrond as hul eie', het konserwatiewe parlementslede gesê. 
Edwina Currie het ook antisemitiese kommentaar ontvang van 'sekere rooi gesig, rooibloedige Engelsmanne op die Tory-agterbanke'.  Voormalige parlementslid Anna McCurley berig dat Currie, ondanks die feit dat hy lid was van die Church of England, 'n "opdringerige Jood" was.  'n Adviseur van John Moore het opgemerk dat die konserwatiewe agterbanke 'deurspek is met allerhande vooroordeel', terwyl 'antisemitisme' sekondêr is aan die manlike chauvinisme 'in die geval van Currie.  John Marshall het ook gesê dat daar tans antisemitisme in die konserwatiewe party was. 
Antisemitisme teenoor die Joodse verkiesingskandidaat Edit
In 1982 word Michael Howard uiteindelik verkiesingskandidaat vir Folkestone nadat hy deur ongeveer 40 kiesafdelingpartye verwerp is weens antisemitisme in die partye. 
Skakels na die NF Edit
Tydens die algemene verkiesing van 1983 het 'n kandidaat van die Konserwatiewe Party, wat voorheen lid was van die Nasionale Front was, verkiesbaar geword in 'n marginale kiesafdeling, Stockton South. Die raad van afgevaardigdes van Britse Jode het flyers in die kiesafdeling versprei om mense hiervan in te lig. Die SDP het die setel gewen, maar net baie nou. 
Widdecombe se 'iets van die nag' -opmerking Edit
In 1997, tydens die konserwatiewe leiersverkiesing van William Hague, het Ann Widdecombe, minister van buitelandse sake, hom uitgespreek teen Michael Howard, onder wie sy gedien het toe hy minister van binnelandse sake was. Sy het in die Laerhuis opgemerk dat daar 'iets van die nag' is oor Howard, wat van Roemeense Joodse afkoms is. Hierdie opmerking word deur sommige as antisemities beskou.    
Nazi -groete deur OUCA -lede Redigeer
In 2000 is vier lede van die Oxford University Conservative Association (OUCA) geskors omdat hulle Nazi -groete gemaak het.  Die Nuwe staatsman het berig dat 'n lid van die OUCA -komitee by die Universiteit se Freshers 'Fair in 2001 nuwe studente begroet het deur te sê: "Welkom by OUCA - die grootste politieke groep vir jongmense sedert die Hitler -jeug".  'n Ander prominente lid is ontslaan uit die uitvoerende hoof van die Oxford University Student Union omdat hy 'op en af ​​marsjeer met 'n Nazi -saluut'. 
Johnson: redakteur van Die toeskouer en parlementêre kandidaat Edit
'N Paar maande voor die algemene verkiesing in 2001, waarin hy die eerste keer as 'n konserwatiewe parlementslid die parlement betree het, Boris Johnson, destyds redakteur van Die toeskouer, 'n artikel van Taki Theodoracopulos gepubliseer waarin Theodoracopulos (gewoonlik bekend as Taki) oor die Joodse wêreldsameswering geskryf het en homself as 'n "soi-disant antisemiet" verklaar het.    Johnson het Taki nie afgedank nie,   ondanks protes deur die eienaar van die tydskrif, Conrad Black. 
Antisemitisme op die voorbank Edit
In Oktober 2004 het 'n konserwatiewe voorbank gesê: "Die probleem is dat die [konserwatiewe] party bestuur word deur Michael Howard, Maurice Saatchi en Oliver Letwin - en nie een van hulle weet regtig wat dit is om Engels te wees nie".  'n Ander verslag sê ''n junior voorbank. wonder oor hoe die party nou gelei word. Saatchi, Michael Howard en Oliver Letwin was in beheer: kon hulle weet hoe Engelsmanne voel? ' 
Lidmaatskap van Europese konserwatiewes en hervormers Redigeer
In 2009 het vooraanstaande Joodse gemeenskapsleiers - waaronder hoofrabbyn van Pole Michael Schudrich, Rafał Pankowski van die Holocaust -veldtoggroep "Never Again", Rabbi Barry Marcus van die Londense sentrale sinagoge, die Paryse Europese Joodse kongres en ander - kommer uitgespreek oor die Konserwatiewe Party lidmaatskap van die Europese konserwatiewe en hervormingsgroep (ECR), waartoe die konserwatiewe parlementslede behoort.  Die voorsitter van die groep was Michał Kamiński van die Poolse Law and Justice -party, wat in die woorde van 'n Nuwe staatsman skrywer, "wyd beskou op die vasteland as antisemities".  Kaminski is 'n voormalige lid van die neo-Nazi National Revival of Poland party (NOP).  Nog 'n toonaangewende ECR -aktivis, dr Roberts Zīle van Letland se National Alliance -party, het kommer veroorsaak weens die beweerde rol van sy party in herdenkingsgeleenthede vir Letse Waffen SS -eenhede.  Die "alliansies van die Konserwatiewe Party met verregse, antisemitiese politieke partye op die vasteland" het 'n bron van kommer geword vir Amerikaanse politici. 
Burley se hert met Nazi-tema doen Edit
In 2012 is die konserwatiewe parlementslid Aidan Burley ontslaan uit sy rol as ministeriële hulpverlener omdat hy in 2011 'n Nazi-tema takbok georganiseer het.    Burley het 'n SS-uniform en kentekens voorsien aan die bruidegom, wat 'n boete opgelê is. £ 1500 deur 'n Franse hof vir die dra van die kostuum en gelas om € 1,000 te betaal aan 'n organisasie wat gesinne verteenwoordig van diegene wat tydens die Tweede Wêreldoorlog na doodskampe gestuur is.  'n Verslag van die Konserwatiewe Party oor Burley se gedrag, geskryf deur die konserwatiewe eweknie Lord Gold, wat in 2014 vrygestel is, sê dat Burley nie rassisties of antisemities was nie, maar dat hy op 'n 'dom en aanstootlike manier' opgetree het.  Ian Austin  en Die Mail on Sunday Burley daarvan beskuldig dat hy misleidende inligting aan die ondersoek verskaf het.  Eerste minister David Cameron en die konserwatiewe leierskap het Burley ondersteun. 
Cameron en die gebruik van 'yid' Edit
Gedurende 'n 2013 -rits oor die gebruik van Tottenham Hotspur -aanhangers Yid en Yiddos, David Cameron verdedig die aanhangers se gebruik van die woorde en sê dat die ondersteuners van Spurs nie vervolg moet word omdat hulle dit gebruik het nie.   Dit was in stryd met die nuut vrygestelde riglyne van die Sokkervereniging en in stryd met die gebruik en verdediging van die Wet op die Openbare Orde 1986 deur die Kroon Vervolgingsdiens en die Metropolitaanse Polisie.  Joernalis Stefan Fatsis het geskryf dat Cameron gee 'n verskoning vir mense om 'rassistiese en etniese afwykings en stereotipes' te propageer  en Cameron is deur advokaat Peter Herbert gekritiseer omdat hy antisemitisme goedgekeur en gelegitimeer het.   In die daaropvolgende jaar het die Metropolitaanse Polisie verklaar dat Tottenham -aanhangers nie in hegtenis geneem sal word omdat hulle die woord gesing het nie, tensy 'n klagte ontvang is. 
Rees-Mogg en die Traditional Britain Group Edit
In 2013 was Jacob Rees-Mogg eregas  en het hy die toespraak gehou tydens 'n dinee van die rassistiese Traditional Britain Group (TBG).  Die Antisemitisme Beleidstrust beklemtoon Rees-Mogg se bywoning van hierdie partytjie in hul Antisemitisme en die Konserwatiewe Party dossier.  Voor die etedatum, die anti-fascistiese tydskrif Soeklig het Rees-Mogg gekontak 'om hom te probeer weerhou om tydens die ete te praat', maar dit was 'tevergeefs'.  Destyds was die vise-president van die groep, wat langs Rees-Mogg by die ete gesit het, Gregory Lauder-Frost (TBG vise-president ), voorheen politieke sekretaris van die Conservative Monday Club (toe Lauder -Frost was 'n lid, die Maandagklub was ''n drukgroep binne die Tory -party' - dit is 'later' verbied deur Iain Duncan Smith [in 2001] vanweë sy siening oor ras ').  In 'n gesprek met 'n geheime navorser van Hope Not Hate in 2017 oor Vanessa Feltz, het Lauder-Frost gesê: 'Sy is 'n vet Joodse s ** g, sy is opstandig, opstandig. Sy leef saam met 'n neger. Sy is aaklig '.  Teen die tyd dat Rees-Mogg tydens die ete gepraat het, was die TBG se president Merlin Hanbury-Tracy (Lord Sudeley), 'n lid van die Konserwatiewe Party, 'n konserwatiewe eweknie en voormalige voorsitter van die Conservative Monday Club. 
Mercer se 'bloedige Jood' -opmerking Redigeer
In Mei 2014 is die konserwatiewe parlementslid Patrick Mercer deur die joernalis Daniel Foggo opgeneem en gesê dat 'n Israeliese soldaat in 'n staaltjie soos 'n "bloedige Jood" lyk.  Mercer tree uit as parlementslid na 'n ondersoek en verslag deur die House of Commons -standaardekomitee oor sy verband met lobbying en betaalde voorspraak. 
Bridgen se "Jewish lobby" Edit
In Oktober 2014 het die konserwatiewe parlementslid Andrew Bridgen tydens 'n toespraak in die Laerhuis gesê dat 'die politieke stelsel van die wêreld se supermoondheid en ons groot bondgenoot die Verenigde State baie vatbaar is vir goed gefinansierde kragtige lobbygroepe en die mag van die Joodse voorportaal in Amerika ".  Na veroordeling deur organisasies staan ​​Bridgen by sy opmerkings. 
Aanvalle op Ed Miliband Edit
Konserwatiewe aanvalle op die Labour -leier Ed Miliband in 2014  en 2015   is gekritiseer as gekodeerde antisemitisme. Francis Beckett beweer dat sommige aanvalle op Ed Miliband en sy pa, die akademikus Ralph Miliband, antisemities was. Beckett het tot die gevolgtrekking gekom dat "ons vasbeslote is dat antisemitisme nou 'n siekte van links is. In werklikheid word dit steeds meestal in die historiese tuiste van rassisme aangetref: regs." 
In April 2015 is 'n konserwatiewe kandidaat vir die plaaslike raad geskors omdat sy gesê het dat sy nooit 'die Jood' Ed Miliband kan ondersteun nie.  
In 2011 het een beampte van die Oxford University Conservative Association (OUCA) gesê dat sommige verenigingslede tydens weeklikse vergaderings 'n liedjie met 'n Nazi-tema gesing het wat die lyne 'Dashing through the Reich / kill lots of Kike' insluit. 
In Oktober 2014 is UCL Conservative Society beveel deur die UCL se Studentevereniging om verskoning te vra vir die skep van 'n 'giftige omgewing' waarin diskriminasie, insluitend antisemitisme, die kultuur is. Een beskuldiging was dat 'n lid van die genootskap gesê het: "Jode besit alles, ons weet almal dat dit waar is. Ek wens ek was Joods, maar my neus is nie lank genoeg nie".    Die genootskap het die beskuldigings ontken.  Daar is geen bewyse dat die konserwatiewe party die voorvalle ondersoek het nie. 
Voormalige assistent vir Theresa May Edit
In Februarie 2018 het May se voormalige assistent, Nick Timothy, 'n verhaal geskryf vir Die Daily Telegraph wat die finansiering van die Joodse filantroop George Soros vir die anti-Brexit-veldtog as 'n 'geheime komplot' beskryf het.   Dit is gekritiseer as antisemities deur joernaliste Hugo Rifkind en Dan Hodges, sowel as die voormalige veldtogdirekteur van Tony Blair Alastair Campbell, en die Amerikaans-Britse skrywer en dramaturg Bonnie Greer.   In reaksie hierop het Timothy getwiet: "Gedurende my loopbaan het ek my teen antisemitisme beywer, gehelp om meer geld vir sekuriteit by sinagoges en Joodse skole te bekom". 
In Januarie 2017 ontmoet die minister van buitelandse sake, Boris Johnson, Steve Bannon, wat destyds die hoofstrateeg van Donald Trump was. Johnson word deur die Joodse Arbeidersbewegingsvoorsitter beskuldig van skynheiligheid omdat hy Bannon ontmoet het, iemand wat volgens die JLM -voorsitter 'die regse antisemitisme in staat gestel het om in die hoofstroom in te dring', terwyl hy ook die benadering van Labour tot antisemitisme kritiseer. 
Ondersteuning van beweerde Europese antisemitiese politieke partye Edit
Begin April 2018 is minister van buitelandse sake, Boris Johnson, gekritiseer deur opposisiepolitici en veldtoggroepe omdat hy Viktor Orbán gelukgewens het met sy herverkiesing as premier van Hongarye, deels weens kommer oor die "antisemitiese ondertone" van Orban se veldtog.   Later daardie maand het 'n aantal Joodse organisasies 'n beroep op die konserwatiewe regering gedoen om Europese politieke partye wat antisemitisme aangewakker het, te konfronteer, veral diegene wat die konserwatiewes by die Europese konserwatiewe en reformiste -groep aangesluit het, soos Letland se National Alliance, Poland's Law and Justice Party, en Fidesz Party van Hongarye, met sy leier Viktor Orbán. Die organisasies het die konserwatiewes gevra om hul lidmaatskap van die groep te onttrek totdat dit vry is van rassisme, insluitend antisemitisme. 
In September 2018 veroordeel Britse Joodse leiers die konserwatiewes omdat die party in 'n stemming om die stemreg van Hongarye by die Europese Raad te verwyder, die verregse Orbán-regering van Hongarye verdedig ondanks sy 'lewendige antisemitisme'.  Hongarye word beskuldig van korrupsie, 'skending van persvryhede, ondermyning van geregtelike onafhanklikheid en 'n antisemitiese veldtog teen 'n vooraanstaande Joodse sakeman' (d.i. George Soros).  Die konserwatiewes, wat die enigste regerende konserwatiewe party in Wes-Europa was wat teen die stap gestem het,  word deur David Hirsh beskuldig van 'gesellige [teen] 'n antisemitiese en rassistiese sterkmanregime', 'pandering' tot Jode-haat '.  Hulle word gesien, onder meer deur een van hul eie politici, om Orbán te verdedig 'in 'n poging om terug te steek in Brexit -gesprekke',   te maak asof hulle antisemitisme nie erken nie 'in die hoop om voordeel te trek uit terugkeer '.  Volgens Die Joodse kroniek, die stemming 'was werklik skandelik en 'n donker dag vir die party onder leiding van mevrou May'.  Later die maand skryf Orbán aan die Konserwatiewe Party en bedank hulle vir hul ondersteuning in die stemming. 
Ian Lavery, voorsitter van die Arbeidersparty, het 'n beroep op Theresa May gedoen om 'te verduidelik en om verskoning te vra vir die optrede van haar party'.  Na die stemming het ''n reeks hoë profiel konserwatiewes' geweier om die stemming te veroordeel, wat volgens 'n hoofartikel in Die Joodse kroniek, was 'nog erger' as die stemming self, en het bygevoeg dat 'dit baie belangrik is dat antisemitisme uitgeroep word - waar dit ook al voorkom'.  Een van die konserwatiewes wat geweier het om die stemming en Orbán se antisemitisme te veroordeel, was Michael Gove.  Toe hy gevra is om Orbán te veroordeel, het Gove gesê dat hy nie 'op daardie pad sou gaan, daardie speletjie sou speel' nie.  Die daaropvolgende maand is die konserwatiewes weer deur Joodse leiers veroordeel omdat konserwatiewe politici voortgegaan het om te weier om Orbán te veroordeel. Een van hulle was die minister van Brexit, Martin Callanan. Die Joodse kroniek het gesê dat dit gebeur op dieselfde tyd dat die konserwatiewes Jeremy Corbyn kritiseer oor antisemitisme in die Arbeidersparty. 
Aanstelling van Roger Scruton Edit
In November 2018 is die konserwatiewes veroordeel omdat hulle Roger Scruton aangestel het as voorsitter van 'n nuwe behuisings- en argitektuurkomitee, want volgens die woordvoerder van die parlementslid Luciana Berger, het hy "antisemitiese samesweringsteorieë" aangaande Soros "ingedien".   Wes Streeting, LP van die Arbeid, het kommer uitgespreek oor die bande van Scruton met Orbán.  Die regering verdedig Scruton.  Scruton is in April 2019 as regeringsadviseur afgedank nadat a Nuwe staatsman onderhoud waarin hy herhaalde opmerkings soortgelyk aan dié wat voorheen gemaak is.  Dawn Butler, minister van skaduwee -vroue en -gelykhede, het gesê Scruton se taal was 'wit supremaciste' en dat hy afgedank moes gewees het toe hy voorheen kommentaar gelewer het.  Historikus Dominic Green betwis hierdie bewerings en sê dat Scruton uit sy verband verwyder is en dat aanvalle op hom pogings van die Arbeidersparty was om hul eie antisemitisme-probleme af te dwing. 
Suella Braverman se "Cultural Marxism" kommentaar Edit
Die konserwatiewe parlementslid Suella Braverman het in 2019 onder skoot gekom omdat sy gesê het dat haar party 'besig was met 'n stryd teen kultuurmarxisme', vermoedelik onder leiding van Jeremy Corbyn, met die frase wat deur kommentators geïnterpreteer word as verwysing na 'n teorie wat deur verskillende stemme van verregse pers gedruk word. Die Westerse kultuur is vermoedelik ondermyn deur meestal Joodse studente van die Frankfurt -skool. Op die vraag van die joernalis Dawn Foster hoekom sy ''n verregse term wat deur Anders Breivik gebruik word' druk, het Braverman gesê dat sy 'net probeer om verdere aanvalle op' Britse genie 'te voorkom'. 
In Maart 2019 het Rees-Mogg 'n toespraak deur die leier van die verregse Duitse politieke party Alternative for Germany (AfD) herhaal. Die AfD het 'n jaar tevore saam met neo-nazi's opgeruk en is deur lede van die Duitse Joodse gemeenskap veroordeel as 'rassisties en antisemities', 'geen party vir Jode' nie en 'n 'gevaar vir die Joodse lewe in Duitsland'. Na kritiek verdedig Rees-Mogg sy besluit om die toespraak van die AfD-leier te bevorder. 
In 2017 verlaat 'n konserwatiewe raadskandidaat van Birmingham die party nadat misbruiklike twiets van 2013 en 2014 aan die lig gekom het, insluitend die vermelding van 'buitelandse Jode -agente'. 
'N Paar dae voor die plaaslike verkiesing in 2018 is onthul dat drie konserwatiewe raadskandidate antisemitiese opmerkings gelewer het. Die kandidaat vir die Fen Ditton- en Fulbourn -wyk, Cambridgeshire, het gesê dat hy "sweet soos 'n Jood op 'n solder".  Die kandidaat vir die stadsraad van Stevenage verwys na die Joodse simbool die Ster van Dawid as die "Merk van die Dier".  Die kandidaat vir die wyk Barnes van die stadsraad van Sunderland het geskryf: "Ek kan eerlik sê dat ek vanoggend die eerste keer was dat ek 'n Hitler -tash met 'n tandeborsel moes afskrop na 'n aand uit".    [ onbetroubare bron? ] Hulle is almal geskors.    Nadat hy sy setel gewen het, is die kandidaat vir die Sunderland Council - Anthony Mullen - egter weer ingestel. 
In die lente van 2019, toe hy op 'n kortlys van 'n parlementêre kandidaat vir Hackney North en Stoke Newington en Hackney South en Shoreditch was, het raadslid Ben Seifert deur 'n partylid aangesê om nie op te tree nie, want hy is Joods en "jy kan te veel Jode hê" . Seifert verlaat die konserwatiewe party in September 2019. 
In Maart 2017 het 'n konserwatiewe aktivis getwiet dat dit tyd is vir suiwering in Europa, soos die Spaanse inkwisisie. Dit het Jode besorg gemaak omdat die Inkwisisie 'bestaan ​​het uit 'n staatsgeorganiseerde pogrom wat hoofsaaklik Jode met marteling en wrede moord gerig was, byvoorbeeld om op die brandstapel verbrand te word. Die Alhambra -dekreet van 1492 het alle Jode in Spanje beveel om hulle tot Katolisisme te bekeer of die land te verlaat '. Die Walliese Konserwatiewe Party het 'n verklaring uitgereik waarin hulle distansieer van die aktivis , maar het geen verdere stappe gedoen nie. 
In November 2017 berig Hope not Hate dat aktiviste van die Konserwatiewe Party lede was van 'n Facebook -groep genaamd Young Right Society, wat 'vol is met antisemitiese, Holocaust -ontkenning en rassistiese materiaal'.    Een van die administrateurs van die groep, Jack Hadfield, was lid van die Warwick Conservative Association. 
Konserwatiewe toekomstige samesweringsteorieë van Scotland en Brugge Group wysig
Die antisemitiese samesweringsteorie "Cultural Marxism" was duidelik sigbaar in die Konserwatiewe Party gedurende 2018. In Skotland in Julie is die voorsitter van die jeugvleuel van die Skotse konserwatiewes, Conservative Future Scotland, beskuldig van antisemitisme nadat hy die frase gebruik het. Die Skotse Groen Party, MSP Ross Greer, het aan die Skotse konserwatiewe leier Ruth Davidson geskryf om haar te vra om die kwessie ernstig te behandel, omdat volgens hom die 'samesweringsteorie' letterlik deur die Nazi's geskep is om Jode as die vyand binne te demoniseer. 
Die idee van 'kultuurmarxisme' het weer opgeduik tydens die konserwatiewe party -konferensie in Oktober. Afskrifte van 'n boekie genoem Moralitis: 'n kulturele virus, deur Robert Oulds (direkteur van die Brugse groep) en Niall McCrae, was beskikbaar tydens 'n vergadering van die Bruges -groep.  Die boekie het regse samesweringsteorieë voorgehou met antisemitiese oorsprong, waaronder 'Cultural Marxism' en die Great Replacement.   Twee Joodse organisasies, die veldtog teen antisemitisme en die Joodse Raad vir Rasse -gelykheid, het 'n ondersoek na die 'rassistiese' boekie gevra. 
Universiteit Konserwatiewe samelewing Redigeer
By 'n konservatiewe party van die Plymouth Universiteit in Oktober 2018, is 'n paar lede van die samelewing op die foto, volgens die Daaglikse spieëldra klere met tuisgemaakte slagspreuke, soos 'Jude' (Duits vir Jood) met 'n Davidster en 'n snor in Hitler-styl.  Plymouth's Students 'Union het die genootskap opgeskort in afwagting van 'n ondersoek. Die konserwatiewe veldtog het 'n ondersoek geloods en gesê dat dit die betrokke partylede sal skors. 
Tydens 'n parlementêre debat oor Brexit op 3 September 2019 het Jacob Rees-Mogg twee Joodse konserwatiewe parlementslede gebel, waaronder Oliver Letwin,  lede van die Illuminati, , wat volgens Michael Berkowitz, professor in die moderne Joodse Geskiedenis, kommentaar gelewer op die voorval, is een van die "giftigste antisemitiese kanards in die hele geskiedenis. word gereeld as regverdiging vir geweld gebruik".  Antony Lerman suggereer dat dit 'antisemitisme vir hondefluitjies' is en terselfdertyd 'n jaagtog vir stemme om Joodse vrese skaamteloos uit te buit '.  Vroeg die volgende maand is Rees-Mogg gekritiseer omdat hy na die Joodse finansier George Soros verwys het as 'die hooffinansierder'. Dit word deur sommige beskou as 'n bestendiging van 'n antisemitiese samesweringsteorie  en is deur lord Alf Dubs (wat gevra het dat Rees-Mogg afgedank word) veroordeel as 'n opmerking "direk uit die regse antisemitiese speelboek". 
In 2019 het die parlementslid van Crispin Blunt die hoofrabbi van Manchester daarvan beskuldig dat hy 'spesiale status' vir die Jode van Brittanje geëis het. Blunt is later bestraf deur die Jewish Leadership Council, wat verklaar het dat hy 'moet verduidelik of hy die konsep van godsdiensvryheid, 'n hoeksteen van die liberale demokrasie' ondersteun. 
In 2019 is die konserwatiewe parlementslid vir Hastings en Rye, Sally-Ann Hart, deur die Konserwatiewe Party ondersoek vir antisemitisme en islamofobie. Hart 'hou' van 'n Nazi -frase op Facebook en 'deel' 'n antisemitiese vloek.  ​​[ benodig opdatering ]
Na berig word, word die parlementslid vir Ashfield, Lee Anderson, in Desember 2019 deur die Konserwatiewe Party vir antisemitisme ondersoek.  [ benodig opdatering ]
In Februarie 2020 beweer John Bercow, die voormalige Joodse speaker van die House of Commons en konserwatiewe parlementslid, dat hy 'subtiele' antisemitisme van lede van sy eie Konserwatiewe Party beleef het en nog nooit antisemitisme van parlementslede ondervind het nie. 
In November 2020, na 'n tussentydse verslag oor die verband tussen kolonialisme en eiendomme wat nou onder die sorg van die National Trust is, insluitend bande met historiese slawerny, 'n brief aan Die Telegraaf onderteken deur 28 konserwatiewe parlementariërs as die 'Common Sense Group', het die National Trust daarvan beskuldig dat dit 'gekleur is deur kulturele marxistiese dogma, in die volksmond bekend as die' woke agenda '",  terminologie beskryf deur die parlementêre groep van alle partye teen antisemitisme, Joodse Raad vir Rasse Gelykheid, antirassistiese liefdadigheid Hope Not Hate en die veldtog teen antisemitisme as antisemities.   
Die raad van afgevaardigdes van Britse Jode het 'n beroep op die konserwatiewes gedoen om Daniel Kawczynski te dissiplineer nadat die parlementslid op 'n verregse konferensie  gepraat het saam met die premier van Hongarye Viktor Orbán, Giorgia Meloni van die Brothers of Italy-party, wat nou verband hou met Mussolini se fascisme,  Ryszard Legutko, 'n Poolse parlementslid vir wet en geregtigheid, en Marion Maréchal van die Le Pen -familie, 'n politikus in Frankryk se nasionale tydren.  By die konferensie het Kawczynsk Orbán en Matteo Salvini geprys.  Die raad van afgevaardigdes en die parlementêre groep van alle partye teen antisemitisme het die konserwatiewe party gevra om Kawczynsk se verskyning tydens die konferensie te ondersoek.  Miqdaad Versi, woordvoerder van die Moslemraad van Brittanje, het gesê: "Dit is onaanvaarbaar dat enigiemand wat die pos van 'n LP beklee, tydens 'n nasionalistiese konferensie saam met Islamofobes en antisemiete praat," en sê dat dit "ontstellend" is dat die konserwatiewe party se sweep blykbaar geweet het die parlementslid gaan op die konferensie praat, maar besluit om nie op te tree nie.  Voor die geleentheid is oor die plan van Kawczynski gesê om die konferensie by te woon, en Andrew Gwynne, sekretaris van die skaduwee -gemeenskappe, het gesê: "Dit is skandelik dat Daniel Kawczynski enkele dae na die Holocaust Memorial Day 'n platform met antisemiete, Islamofobes en homofobe wil deel" .  Joodse joernalis Rivkah Brown het gesê dat "Kawczynski 'n simptoom is van 'n siekte wat endemies is binne die Britse konserwatisme,"  en Die Skot rubriekskrywer Euan McColm het gesê die versuim van die Konserwatiewe Party om Kawczynski te dissiplineer, toon dat hulle nie ernstig is oor antisemitisme nie. 
In Mei 2021 het die Raad van Afgevaardigdes kommer uitgespreek "oor antisemitiese retoriek, Holocaust -revisionisme en 'n aantal ander kwessies met Downing Street" voor 'n vergadering wat Boris Johnson met die Hongaarse leier Viktor Orban aangebied het.  Parlementslid Alex Sobel het gesê: "Viktor Orbán is 'n bekende antisemiet, aangevuurde geweld teen die Roma, bekamp die LGBT en Moslemgemeenskappe. Hy onderdruk basiese demokratiese norme en persvryheid. Boris Johnson rol egter die rooi tapyt uit. Parlementslede van alle partye moet dit uitroep. " 
Antisemitiese gebeure Wysig
Nancy Astor -standbeeld Redigeer
In die derde week van die algemene verkiesing in Brittanje in 2019 het 'n aantal konserwatiewe politici - waaronder premier Boris Johnson, voormalige premier Theresa May en Rebecca Smith, die konserwatiewe kandidaat vir Plymouth Sutton en Devonport - die onthulling van 'n standbeeld van voormalige konserwatiewe parlementslid en eerste vrou wat verkies is tot die laerhuis Nancy Astor, met die onthulling van die standbeeld van May. Dit was omstrede, aangesien sommige historici en kampvegters Astor as antisemities beskou het.     
Parlementêre kandidate Redigeer
In 2019 is Ryan Houghton, wat in die kiesafdeling Aberdeen-Noord gestaan ​​het vir die algemene verkiesing in 2019, geskors weens beweerde antisemitiese kommentaar wat in 2012 aanlyn in 'n debat oor vrye spraak gelewer is. Houghton bespreek vryheid van spraak en kommentaar deur die Holocaust -ontkenner David Irving.  Houghton het die konserwatiewe kandidatuur vir Aberdeen -Noord behou ná sy skorsing weens statutêre reëls rakende stembriewe.  Houghton is daarna deur 'n onafhanklike ondersoek in opdrag van die Skotse Konserwatiewe Party goedgekeur en sonder verdere sanksie toegelaat. 
H Amjad Bashir, wat in die kiesafdeling Leeds Noordoos gestaan ​​het vir die algemene verkiesing in 2019, is uit die Konserwatiewe Party geskors nadat Die Joodse kroniek berig oor sy bewering dat Britse Jode wat Israel besoek het, terugkeer as 'gebreinspoelde ekstremiste'. Bashir het die konserwatiewe kandidatuur vir Leeds North East behou ná sy skorsing.  Richard Short, kandidaat vir St Helens South en Whiston, het op Twitter bevraagteken of die joernalis Melanie Phillips, wat op die BBC verskyn het Vraagtyd, was meer lojaal aan Israel of Brittanje. 
Mohammad Aslam, raadslid van die Bradley -wyk in Pendle, het 'n plasing gedeel waarin gesê word dat die "Gaza -slagting die prys van 'n Joodse staat is". Hy het verder in 'n artikel beweer dat die destydse parlementslid van die Arbeid, Ruth Smeeth, "gefinansier is deur die [Israel] lobby". 'N Ander plasing wat Cllr Aslam gedeel het - later verwyder - bevat die beeld van 'n bebloede kind en 'n beskrywing van die optrede van die Israeliese regering as' Radikale Joodse terrorisme '.  Sharon Thomason, konserwatiewe raadskandidaat vir die plaaslike verkiesing in Mei 2021, het die vorige jaar 'n antisemitisme -boodskap getwiet aan die parlementslid van Warrington -Noord, Charlotte Nichols, wat Jood is. In 'n verklaring vroeg in Februarie 2021 het LP Angela Rayner, adjunkleier en partyvoorsitter van Labour, gesê: "Gegewe Sharon het Thomason hierdie kommentaar gelewer voordat sy as kandidaat gekies is, en hierdie verklaring is saam met die voorsitter van die plaaslike konserwatiewe vereniging in Warrington voordat sy gekies is, moet die Konserwatiewe Party verduidelik waarom die bevordering van Nazi -ideologie byna 'n jaar gelede nie verhinder dat iemand as 'n Tory -kandidaat gekies word nie ". 
Vooroordeel teen 'Joodse name' Redigeer
'N LSE -studie van 2020, waarin gemeetelui se reaksie op e -poskorrespondensie gemeet is, het Lee Crawfurd en Ukasha Ramli bevind dat' vooroordeel teen beide Moslem- en Joodse name groter is as raadslede van die Konserwatiewe Party as raadslede van die Arbeidersparty '. 
Die ACLU was aktief oor 'n aantal onlangse kwessies, waaronder regstellende aksie, gay -regte en beskerming teen immigrante en internetgebruikers. Die ACLU neem jaarliks ​​ongeveer 6 000 hofsake en tel meer as 1,6 miljoen lede, waaronder 300 prokureurs.
Die ACLU is 'n sterk teenstander van massa -toesig ingevolge die Patriot Act. Na die terreuraanvalle van 11 September 2001, het die wet die regering uitgebreide gesag gegee om die telefoon- en internetaktiwiteite van Amerikaanse burgers te monitor.
In 2017 betwis die organisasie die grondwetlikheid van president Donald Trump se kontroversiële pogings om reis van verskeie nasies met 'n meerderheid Moslem te verbied. In die tydperk van twee dae wat volg op die uitvoerende bevel van Trump, het die ACLU meer as 350,000 aanlyn donasies van altesaam $ 24 miljoen ontvang. Die nie-winsgewende onderneming verdien gewoonlik ongeveer $ 4 miljoen per jaar aanlyn.
Die mans wat nog steeds van "Fight Club" hou
David Fincher se "Fight Club", vanaf 1999, het 'n fokuspunt geword vir die ondersoek na postmoderne manlikheid, wit-manlike wrok, verbruikerisme en geslagsverhoudings. Foto van 20th Century Fox / Everett
Twintig jaar gelede hierdie herfs het David Fincher se "Fight Club" groot vrylating gekry en filmgangers aangetrek in 'n verhaal van ontevrede Amerikaanse mans wat egtheid jaag deur die kak uit mekaar in swak kelders uit te steek. In die loop van die film brei hierdie mans uit tot lae grappe en vandalisme, en vorm hulle uiteindelik 'n terroriste-sel genaamd Project Mayhem wat bomme in wolkekrabbers plant. Die film, gebaseer op 'n relatief onbekende roman uit 1996 deur Chuck Palahniuk, het sy eerste naweek by die loket beklee, maar het toe vinnig gegons. Op DVD het dit egter 'n tweede lewe gevind en miljoene verkoop. Vandag noem mans nog steeds "Fight Club", bespreek hulle nog steeds wat die film werklik beteken, en trek hulle nog steeds soos die karakters vir Halloween aan. In die debatte rondom die vrystelling van Todd Phillips se "Joker"-'n ander film oor verlore mans wat opstaan-was "Fight Club" een van die mees vergelykbare vergelykings. Die film het deel geword van die hedendaagse massakulturele kanon waardeur 'n groot aantal mans deur manlikheid probeer dink.
Die eerste teken dat 'Fight Club' mans kan aanspoor om enigiets anders te doen as om 'Fight Club' op hul Facebook-mure aan te haal, kom in die middel van twee-duisende, met die opkoms van die 'verleiding-gemeenskap'. Dit was groepe mans wat saam gesoek het - soms in regstreekse seminare, maar toenemend via Listservs - na 'n objektief betroubare stel tegnieke wat hul kanse om vroue in die bed te kry, sou vergroot. Hierdie groepe bestaan ​​al dekades lank onder die kulturele radar, lank voor 'Fight Club'. In 2005 kry hulle 'n nuwe vlak van aandag toe Neil Strauss 'The Game' publiseer, 'n herinnering/ondersoek oor sy tyd wat hy in 'n Los Angeles -groepshuis gewy het aan die verfyning van verleidingstegnieke. Strauss het probeer om sy eie transformasie te ontwikkel van, in die leksikon van sy huismaats, "AFC" (gemiddelde gefrustreerde tjomp) na "PUA" (bakkie -kunstenaar) na "PUG" (bakkie -guru).Alhoewel die boek geëindig het met 'n kritiese beskouing van die PUA -ervaring, het die publikasie daarvan, plus 'n golf verwarde mediadekking, nuwe legioene nuuskierige manne na die kunstenaar gebring en, in uitbreiding, 'n wêreldbeskouing wat interaksies tussen mans en vroue as 'n wetenskaplik hackbare soeke na maksimum seks met minimale emosionele belegging.
In die daaropvolgende jare word ek 'n gereelde lurker op boodskapborde, nie net in die PUA-wêreld nie, maar ook in die netwerke van manlike wrok, waarna die kunstenaar gereeld optree as 'n poortmiddel: "mansregte" -aktiviste, die anti-feministiese korf die Rooi pil genoem, incels, die amorfe "alt-right". Deur hierdie wêreld te blaai, het ek die hele tyd "Fight Club" -verwysings en die aanbidding van Brad Pitt se karakter, Tyler Durden, gereeld gesien. Tyler is 'n alfa -mannetjie wat doen wat hy wil en niemand toelaat om 'Fight Club' in die pad te staan ​​nie, 'n les in wat u moes doen om op te hou om 'n ellendige beta te wees, soos die ander hoofkarakter van die film, 'n gefrustreerde witboordjie-kantoorwerker gespeel deur Edward Norton.
Daar was weinig bespreking op hierdie planke oor hoe Tyler uiteindelik 'n hallusinasie is wat slegs in die gedagtes van die Norton -karakter bestaan: 'n projeksie wat sy onderbewussyn voorberei het om hom uit 'n eksistensiële ongemak van vervreemding van korporatiewe werk, woonstelbetalings en IKEA katalogusse. In die laaste toneel "vermoor" Norton se karakter Tyler, wat implisiet 'n weg tussen die onnadenkende middelklasverbruik en die nihilistiese wil tot mag van die terroris herken en kies. Hierdie daad is van kardinale belang vir die mees gesproke verdedigers van die film: 'n bewys dat 'Fight Club' as 'n kritiek op Tyler funksioneer, nie as 'n waardering nie. Maar toe ek sien dat hierdie element van die film aanlyn erken word, word dit gewoonlik voorgestel as 'n tematiese gebrek, of 'n deel van die vereistes van filmopname in 'n groot ateljee. Niemand het homself vernoem na Norton se karakter nie. Trouens, die karakter van Norton het nie 'n naam nie.
Gedurende die somer het ek gepraat oor die blywende invloed van "Fight Club" met Harris O'Malley, wat 'n webwerf vir datingadvies het, genaamd Paging Dr. NerdLove. O'Malley bied dating-advies aan "aan geeks van alle strepe": wenke oor verhoudings wat gerig is op aanhangers van videospeletjies, strokiesprente, sci-fi en dies meer, geformuleer met die oog daarop om mense weg te jaag van die aantrekkingskrag van PGW-tipe vrouehaat. slangolie. In die e-posse wat hy ontvang en die een-tot-een-afrigtingsessies wat hy gee, het O'Malley vir my gesê dat "Fight Club" so gereeld opduik dat hy dit verwag het. Baie mense wat hom kontak vir advies, sê hy, is "jong ontevrede mans wat voel dat hulle alles gedoen het wat hulle aangesê is om te doen, maar niks gebeur nie. En dit begin stadig opkom dat die belonings wat hulle beloof het, nooit sal verskyn nie, beslis nie op die manier waarop hulle beloof is nie. 'Fight Club' en 'The Matrix' bied blykbaar baie betekenis. Hulle gaan albei oor sosiale malaise, en hulle gaan albei oor mense wat wakker word. "
In een van die tonele van die "Fight Club" wat die meeste aangehaal word, betreur Tyler die gesinkte lot van manlikheid in die laat kapitalisme:
Man, ek sien in Fight Club die sterkste en slimste mans wat ooit geleef het. Ek sien al hierdie potensiaal, en ek sien dit vermors. Verdomp! 'N Hele generasie wat gas pomp, wag tafels, slawe met wit krae. Deur advertensies te jaag, jaag ons motors en klere na, werk wat ons haat, sodat ons kak kan koop wat ons nie nodig het nie. Ons is die middelste kinders van die geskiedenis, man. Geen doel of plek nie. Ons het geen Groot Oorlog nie. Geen groot depressie nie. Ons groot oorlog is 'n geestelike oorlog. Ons groot depressie is ons lewens. Ons is almal grootgemaak op televisie om te glo dat ons eendag almal miljoenêrs en filmgode en rocksterre sou wees - maar ons sal nie. Ons leer geleidelik die feit. En ons is baie, baie vies.
In teorie het O'Malley gesê: 'Fight Club' was 'n waarskuwende verhaal oor waarheen die adrenalienstorm van 'wakker word' jou kan neem. Tyler begin deur bemagtiging en egtheid te verkondig, maar eindig met geweld en terreur, en eis kultusagtige onderdanigheid van die mans wat hy beweer dat hy bevry. Desondanks het O'Malley gesê: 'Ek ontmoet baie mense wat voel dat hulle meer soos Tyler moet wees.' Hulle praat ook oor die aantrekkingskrag om by 'n groep broers aan te sluit wat doelbewus verenig is. 'Fincher doen sy werk te goed,' het O'Malley gesê. 'Hy verkoop waarom dit aanloklik was om vir die kultus van Tyler te val. Maar hy wys nie heeltemal die verskrikking van waar dit jou kom nie. Of, vir sommige mense, is dit nie die deel van die film wat vashou nie. "
Toe ek onlangs die roman van Palahniuk uit my plaaslike biblioteek besoek, sukkel die bibliotekaresse, 'n vrou in die dertig, duidelik om haar misnoeë te verberg. Sy het slegte herinneringe gehad, verduidelik sy, aan 'n voormalige kêrel wat haar 'n das gehad het, nie net om na die film te kyk en die boek te lees nie, maar ook om die genie daarvan te erken. Ervarings soos hierdie blyk redelik wydverspreid te wees, en word gereeld op sosiale media verwys. 'Fight Club' (beide die boek en die film) het natuurlik 'n deel van vroulike aanhangers. Maar dit is ook 'n simbool vir sekere volgehoue ​​bysigtighede van manlikheid. Die verhaal het net een vroulike karakter van enige betekenis: Marla Singer (uitgebeeld in die film deur Helena Bonham Carter). Die naamlose verteller dink vir Marla, alhoewel ons nooit sien hoe hy haar goed leer ken nie, gebruik Tyler haar vir akrobatiese seks, gevolg deur emosionele verwaarlosing. Wat beteken dit vir 'n man om dit vir sy vriendin te vertel? hierdie, van elke film ter wêreld, is sy gunsteling, of die een met die meeste te sê oor geslag vandag? Onder vroue wat met Dr. Bitcoin of Jordan Peterson - dit is alles waarskuwingstekens. "
Gedurende die somer het ek 'n reeks oproepe met 'Fight Club' -entoesiaste gehad: die tipe superwaaiers met' Fight Club 'tatoeëermerke en troeteldiere wat na' Fight Club 'karakters vernoem is. In my gesprekke met hierdie heeltemal onwetenskaplike steekproef mans met kwaai gehegtheid aan die film, was hulle oorweldigend gefokus op die film se eerste daad: op die naamlose protagonis se gevoel van entoesiasme en waaksaamheid sy verkeerde aanname dat eindelose werksure of die aankope wat hulle hom in staat gestel het. om te maak, sal beteken dat hy sy verweefde strome van leegheid en verlange beteken. Een man het beskryf hoe 'Fight Club' hom gehelp het tot die besef dat hy nie heeltyd hoef te werk nie, en nie soveel hoef te bekommer oor wat ander mense dink oor sy lewenskeuses nie. 'N Ander het gepraat oor hoe die film hom gehelp het om hom in eksistensialisme te spesialiseer toe hy 'n meestersgraad in sielkunde volg-en uiteindelik 'n roman skryf en publiseer oor 'n bitter kantoorwerker wat, in plaas van by Project Mayhem aan te gaan, terapie ondergaan. . Aanvanklik haat die kantoorwerker terapie, maar uiteindelik help sy sessies hom om 'n nuwe vlak van eerlikheid te vind oor die verband tussen wat hy wil hê uit die (onvolmaakte, inherent beperkende) wêreld en hoe hy eintlik leef.
Myns insiens is verhale soos hierdie - verhale van mans wat hul lot oorneem, maar sonder om geleenthede te soek om ander pyn te berokken - interessanter en lewensbelangriker as enigiets in 'Fight Club'. Maar hoeveel mense sou hierdie verhale wou kyk? Terwyl ek in die teater sit en kyk na 'Joker', voel ek net wanhoop. Die film bied Arthur Fleck aan, 'n geestesongestelde sosiale uitgeworpene - 'n wit man, miskien onvermydelik - so verwaarloos en mishandel deur die wêreld dat sy toevlug tot geweld amper alles gewaarborg is. As dit moontlik was om van die een film na die ander te spring, sou hy 'n uitstekende kandidaat wees vir Project Mayhem. Maar net soos 'Fight Club' erken dat Project Mayhem te ver is 'n misleide brug sonder om meer as 'n stukkie belangstelling in alternatiewe te toon, bied 'Joker' 'n wêreld so gebroke aan dat 'n nihilistiese, eksistensiële uitbarsting kom - tesame met 'n haatlike grynslag want die wêreld wat u hand gedwing het - het die geword enigste 'n manier waarop 'n verlore man sy menslikheid kan bevestig. Einde Oktober was 'Joker' reeds die wêreld se hoogste bruto-verdienste R-gegradeerde teateruitreiking ooit.
Die New Yorker beveel aan
Net die regte skoen
Just The Right Shoe was 'n reeks handgeverfde miniatuur koud gegoten porseleinbeeldjies, versamelkassies en musiekblyspele het hul ontwerper Raine verskeie toekennings gewen, waaronder in die VSA die 'Rising Star of the Year ' toekenning van die National Association of Limited Edition Handelaars het tydens die Rosemont -skoue in 1999 en in 1998 die 'Beste nuwe versamelstuk van die jaar ' -toekenning oorhandig deur die British Guild van spesialis -porselein- en glashandelaars.
Regs op die foto: Touch of Lace
Net die regte skoen het veral skoenminiatuur uit verskillende historiese tydperke uitgebeeld. Hierdie skoene is histories akkuraat, sowel as 'n unieke versameling, maar toon ook 'n historiese tydlyn van die skoen.
A 'Just the Right Shoe Club – The Perfect Fit ' debuteer in Oktober 1999, met die klub wat die vinnigste groeiende versamelaarsklub word in 2000. Die handvesjaar duur tot 31 Desember 2000. Die klub het sy eie aanlyn nuusbrief gehad Skoenskoen en tydskrif inStap.
Die reeks was 'n aantal jare uiters suksesvol en die produksie het van Collectible World Studios na Willitts Designs verskuif.
Die historiese wortels van die George Floyd -protes in Nebraska
Eendag sal 'n historikus 'n skryf Geskiedenis van Nebraska 'n artikel oor die George Floyd -betogings in ons staat. Op die oomblik lees ons nog vars nuus en kyk ons ​​na nuut geplaasde video's. Ons is nog steeds verstom oor 'n versameling vreedsame protesoptogte, konfrontasies met die polisie en chaos in die nag in die strate van Omaha en Lincoln. Ons is nog steeds te naby aan hierdie gebeure om dit met die duidelikheid van die geskiedenis te sien.
Maar ons weet dat ons die geskiedenis in wording sien. En ons weet dat die huidige situasie nie slegs ontstaan ​​het uit onlangse gebeure nie.
Net so duidelik, dit het nie net uit plaaslike geleenthede gekom nie. As 'n ongewapende Afro -Amerikaanse man deur die polisie in Minneapolis vermoor word en mense in reaksie op die strate dwarsoor die Verenigde State en in stede tot in Londen, Berlyn en Rio de Janeiro die straat inloop, weet u dat u na die punt van 'n baie groot ysberg.
Die Smithsonian's National Museum of African American History and Culture is onlangs bekendgestel Praat oor ras, "'N nuwe aanlynportaal wat ontwerp is om individue, gesinne en gemeenskappe te help praat oor rassisme, rasse -identiteit en die manier waarop hierdie kragte elke aspek van die samelewing vorm, van die ekonomie en politiek tot die breër Amerikaanse kultuur."
Hierdie pos is nie naastenby so ambisieus nie, maar dit is bedoel as 'n bron in Nebraska vir soortgelyke gesprekke. Hier wil ek kortliks kyk na 'n paar aspekte van die Afro -Amerikaanse geskiedenis in Nebraska en skakel na 'n paar van ons aanlynbronne. Dit is nie 'n volledige opsomming van die swart geskiedenis van Nebraska nie, slegs 'n vinnige skets van die diep wortels van hedendaagse ongeregtighede, soos ons dit tans verstaan.
As u net een ding lees oor die wortels van burgerlike onrus in Nebraska, maak dit dan so: Ashley Howard se bekroonde Geskiedenis van Nebraska artikel oor die opstande van die 1960's, '' En toe begin die brand ': Omaha se stedelike opstand en die betekenis van politieke geweld."
Dit gesê, laat ons teruggaan in die tyd.
Foto: Dit is die vroegste bekende foto van Afro-Amerikaners in Nebraska wat in 1864 in Brownville geneem is. Geskiedenis Nebraska RG3190-285x
Mense woon al duisende jare in Nebraska, maar die geskiedenis daarvan as 'n georganiseerde Amerikaanse gebied begin met die Kansas-Nebraska Wet van 1854. Die wet herroep 'n vroeëre wet wat slawerny in hierdie deel van die land verbied, en was so omstrede dat dit beskou word as een van die belangrikste gebeurtenisse wat tot die burgeroorlog gelei het.
Met ander woorde, die gebied van Nebraska is gebore in 'n kontroversie oor slawerny. Slawerny was hier wettig totdat die territoriale wetgewer dit in 1861 afgeskaf het - die vetoraat van die goewerneur om dit te doen.
Dertien jaar later is die staat Nebraska gebore in 'n polemiek oor stemreg vir swart mans. Ons oorspronklike voorgestelde staatsgrondwet het stemreg tot wit mans beperk. Dit was destyds nie ongewoon nie. Maar die Kongres het die staat Nebraska verwerp totdat die stem vir alle mans (maar nie vroue) oop was. Lees meer en sien brokkies oorspronklike dokumente op bl. 8 van hierdie PDF.
Die kontroversie oor stemreg van 1867 is hoe ons ons staatsleuse gekry het, "Gelykheid voor die wet." Dit was 'n optimistiese tyd. Die meeste blanke Amerikaners - selfs die meeste afskaffers - het diep rassistiese standpunte gehad, en tog eindig die oorlog met 'n uitbarsting van idealisme onder die Noord -Republikeine. Om eerlik te wees, was die uitbreiding van die stemming ook slim politiek, 'n manier om miljoene Suid -Republikeinse kiesers te skep. Maar baie Noordelinge, insluitend hierdie man in Nebraska, verheug dat die herenigde nasie vinnig in die rigting van volle rasse -gelykheid beweeg.
Dit het nie gehou nie. Suidelike swart kiesers is geterroriseer deur "Redeemers" en die Ku Klux Klan, terwyl die noordelike verdediging van burgerregte vinnig vervaag. J. Sterling Morton van Nebraska City (onthou as die stigter van Arbor Day) was aan die verloorkant van die afskaffings- en stemregsargumente, maar soos die jare verstryk het, Morton se rassistiese opinies was meer algemeen as dié van die Radikale Republikeine van die 1860's.
Foto: The Shores-gesin, Custer County-opstalters, Nebraska, 1887. Geskiedenis Nebraska RG2608-1231
Om 'n Afro -Amerikaanse setlaar in Nebraska te wees, beteken dat u die gewone swaarkry van die grens moet bekyk, benewens die onnodige laste van vooroordeel, 'n verhaal wat in Todd Guenther se "The Empire Builders: An African American Odyssey in Nebraska en Wyoming"(PDF). Dit het beteken dat u u kinders moes stuur gesegregeerde skole in Nebraska City (PDF), of bedien in 'n gesegregeerde weermag by Fort Robinson (PDF).
Die Afro -Amerikaanse bevolking van Nebraska het klein gebly tot en met die Groot Migrasie van die vroeë twintigste eeu. Miljoene suidelike swartes het na noordelike stede verhuis op soek na beter werk en meer vryheid. Maar die onstuimige jaar na die einde van die Eerste Wêreldoorlog het 'n gewelddadige terugslag gehad teen Afro -Amerikaners, insluitend die 1919 lynch van Will Brown in Omaha.
Selfs binne die wet het 'n swart man min kans gehad toe hy beskuldig word van 'n misdaad teen blankes. Ondanks die skraal saak teen hom, sterf Charles Smith in die gevangenis weens die moord op Claude Nethaway se vrou in 1917, alhoewel dit gelyk het Nethaway self was die moordenaar.
In die 1920's het die tweede Ku Klux Klan ontstaan, wat op 'n tyd beweer het 45 000 Nebraska Klan -lede. Burgerregte -leiers in daardie dae werk moontlik 'n leeftyd lank net om toestande te vind wat erger was as toe hulle begin het, soos in die inspirerende, maar uiteindelik tragiese verhaal van Omaha se eerwaarde Russel Taylor (PDF).
En tog het die Afro -Amerikaanse gemeenskap van Nebraska volgehou. Baie van ons het op skool geleer van die 'Harlem Renaissance' van die 1920's, maar Harlem se bloei van swart kultuur was deel van 'n landwye beweging. Die fotografie van John Johnson van Lincoln (PDF) was een deel van hierdie bewering van swart waardigheid en selfbeskikking.
Foto: Mildred Brown en van die lede van die DePorres -klub. Geskiedenis Nebraska RG5503-8
Na die Tweede Wêreldoorlog het die Burgerregtebeweging nie tegelyk ontstaan ​​nie, maar het dit stuk vir stuk in verskillende gemeenskappe ontwikkel. Joe Ishikawa het tyd in 'n Amerikaanse interneringskamp vir Japannese Amerikaners deurgebring voordat hy na Lincoln verhuis het. Toe hy as stadswerknemer ontdek dat die munisipale swembad Afro -Amerikaners verbied, het hy sy werk verlaat en by plaaslike swart leiers aangesluit. suksesvolle protes.
Die verhaal van die Lincoln -poel is opvallend vir wat dit onthul oor noordelike segregasie. Nie een stadsamptenaar het die beleid verdedig nie - maar niemand wou dit ook verander nie, en beweer dat hy vrees vir die openbare mening.
'Dit is altyd ander mense,' onthou Ishikawa. 'Ek het nog nie 'n eerlik bevooroordeelde persoon ontmoet nie.'
In Omaha mobiliseer die uitgewer Mildred Brown intussen haar koerant, die Omaha Starteen plaaslike diskriminasie. Brown het 'n sleutelrol gespeel in 'n veelrassige koalisie, bekend as die DePorres Club. Onder ander prestasies, die DePorres Club het 'n suksesvolle busboikot gelei (PDF) vier jaar voor die een in Montgomery, Alabama.
Ander plaaslike burgerregte -groepe het belangrike oorwinnings in die 1950's en 1960's behaal, maar sekere fundamentele ongeregtighede het gebly: behuising en werksdiskriminasie, ongelyke skole en ongelyke polisiëring - alles bring ons terug na Dr. Howard se artikel "En toe begin die brand." Die landwye versuim van leiers en ondernemings om te reageer op gewelddadige protes het gelei tot die 'lang warm somers' van die laat 1960's.
Dirk Chatelain van die Omaha World-Herald gee 'n ander siening van hierdie belangrike tydperk in sy onlangse boek, 24 e en glorie: die kruising van burgerregte en die grootste geslag atlete in Omaha.En lankal World-Herald fotograaf Rudy Smith het alles gedokumenteer, van die onrus in die laat 1960's, tot die geskille oor skoolbus, tot die daaglikse lewe in Die swart ervaring deur die lens van Rudy Smith. Beide boeke is gepubliseer met die steun van History Nebraska.
Dit is slegs 'n gedeeltelike opname van die Afrika -Amerikaanse geskiedenis van Nebraska. Dit volg die verhaal tot ongeveer vyftig jaar gelede, en selfs dan met groot leemtes. (Sien ook hierdie spesiale uitgawe van Geskiedenis van Nebraska, en hierdie PDF van Afro -Amerikaanse hulpbronne by History Nebraska.) Die idee is om iets te wys van die lang stryd om gelykheid en om skakels na ons mees hulpbronne te verskaf.
Maar daar is iets anders, iets wat eers duidelik kan word as u op skakels begin klik en dieper in die bronne duik. Miskien is die tragiesste van al hierdie geskiedenis - afgesien van die feit dat dit hoegenaamd gebeur het - hoeveel daarvan nog onopgelos is, hoeveel nog relevant lyk in die moeilike jaar van 2020.
Die kieskollege se stemme is verdeel tussen die state. Elke staat kry twee stemme vir sy twee senatore en 'n stem vir elkeen van sy verteenwoordigers in die kongres.Die aantal kongresverteenwoordigers wissel van staat tot staat, afhangende van die bevolking van die staat.
As 'n kandidaat die gewilde stem ('n stem wat deur 'n burger uitgebring is) in 'n staat wen, wen hy die staat se kieskollege. Dit is wiskundig moontlik om die gewilde stem te wen en die presidentsverkiesing te verloor as die kandidaat nie genoeg verkiesingsstemme wen nie.
1789: Die VSA kies George Washington as sy eerste president.
1820 & ndash1830: Namate state by die vakbond aansluit, skep hulle hul eie staatsgrondwette waarin uiteengesit word wie mag stem. Kwalifiserende kiesers is meestal wit mans wat eiendom besit. 'N Klein aantal gratis swart mans mag stem, maar geen vrou nie wit of swart.
1840: Vroue begin organiseer om petisie vir stemreg, of die stemreg. (Lees meer oor die stemreg vir vroue met die Scholastic Research Starter.) Lucretia Mott en Elizabeth Stanton is twee van die bekendste leiers van die Suffragette -beweging.
1848: Wisconsin betree die vakbond en het die mees liberale stemwette. Hulle gee mense wat hier woon uit ander lande die stemreg as hulle 'n jaar in Wisconsin gewoon het en beplan om burgers van die Verenigde State te word. Maar selfs in Wisconsin het vroue nie stemreg nie.
1850: Groepe soos die 'No-Nothings' skep geletterdheidswette wat bepaal dat diegene wat wil stem, 'n geletterdheidstoets moet slaag. Aangesien baie swartes en immigrante nie kan lees of skryf nie, word hulle die stemreg ontneem. Dit was 'n poging om die stem in die hande van die blanke manlike bevolking te hou.
1860: Die Demokratiese party verdeel in Noordelike en Suidelike vleuels. Suid -Carolina skei hom van die Verenigde State af nadat Abraham Lincoln tot president verkies is.
1861 & ndash1865: Die Amerikaanse burgeroorlog
1861: Jefferson Davis word verkies tot president van die Konfederale State van Amerika.
1866: Die 14de wysiging van die Grondwet word deur die Kongres aanvaar. Dit sê dat mans van 21 jaar en ouer wat inwoners van die Verenigde State is, stemreg het. Enige staat wat hierdie regte verhinder, sal kiesers in die kieskollege verloor. Vroue het steeds nie stemreg nie.
1869: Die Kongres aanvaar die 15de wysiging van die Grondwet. Hierdie wysiging verleen aan alle mans stemreg, ongeag ras, kleur of as hulle formeel slawe was. Die wysiging gee nie aan vroue die reg om te stem nie.
In die Wyoming -gebied kry vroue die stemreg, en die regte duur voort nadat Wyoming in 1890 'n staat geword het.
1870: Utah -gebied gee vroue stemreg.
1877: Na die presidentsverkiesing van 1876 gee die verkiesingskommissie betwiste verkiesingsstemme aan Rutherford B. Hayes, ondanks die feit dat Samuel Tilden die algemene stem wen.
1878: 'N Handeling om die Grondwet te wysig en vroue die stemreg te gee, word in die kongres ingevoer, maar dit slaag nie.
1890: Baie state begin geheime stembriewe gebruik sodat kiesers nie geboelie kan word om te stem vir kandidate wat hulle nie ondersteun nie.
1893: Vroue van Nieu -Seeland kry stemreg.
1896: Idaho verleen vroue die stemreg.
1911: Kalifornië gee vroue die stemreg.
1917: Kanadese vroue kry stemreg.
1920: Op 18 Augustus aanvaar die kongres die 19de wysiging van die Grondwet wat vroue die reg gee om te stem.
1928: Vroue in die Verenigde Koninkryk en Ierland kry stemreg.
1944: Vroue in Frankryk kry stemreg.
1950: Vroue in Indië kry stemreg.
1964: Op 23 Januarie aanvaar die Kongres die 24ste wysiging van die Grondwet wat peilbelasting verbied. Meningspeilbelasting, of belastinggeld vir stemme, is gebruik om arm mense te ontmoedig om te stem.
1965: Die stemregwet word onderteken deur president Lyndon Johnson. Die wet handhaaf die 15de wysiging deur uitdruklik te verklaar dat struikelblokke, soos geletterdheidstoetse of ingewikkelde stembriefopdragte, teen die federale wet is.
1971: Op 1 Julie word die 26ste wysiging deur die kongres aangeneem om die stemouderdom van 21 na 18. Die wet is bedoel om die ongelykheid op te los dat 18-jarige mans oud genoeg is om opgestel te word om in die Viëtnam-oorlog te veg, maar stemreg gehad het nie.
1975: Kongres brei die stemregwet uit om die stemreg te beskerm van mense wat nie Engels praat of lees nie.
1990: Die Sowjetunie hou sy eerste verkiesing.
1994: Eerste veelrassige verkiesing in Suid -Afrika vind plaas. Tot nou toe is slegs wit mense toegelaat om te stem.
Kyk die video: Играем онлайн - покер WSOP и WCOOP! Последние дни легендарных серий на GGpokerok и PokerStars