mcharlottesmith – Page 17 – LIfe is an adventure
Met my lippe geverf en my swart hakskoene wikkel ek stasie toe om aan te tree vir die konsert. Net jammer die treine loop minder gereeld oor naweke. En daar is vertragings op albei lyne. Ek het darem 'n koor maat wat saam met my reis,en ons sou seker vroeg gewees het as dit nie was vir die trein wat ons per abuis in die verkeerde rigting gevat het nie. Nietemin is ons by die teater voor ons sound check en ons is reg om te sing.
Die massa koor bestaan uit 180 stemme en tydens ons laaste oefening is ons in 4 groepe gedeel en elkeen 'n line up room toegeken. Ek en my mede soprane wag in Orchestra room 5, ons line up room, en staan in netjiese rye soos wat ons op die verhoog gaan staan. Wanneer dit tyd is loop ons af by die lang spiraal trap en val in plek op die beroemde verhoog.
Dit is voorwaar die mooiste mens gemaakte plek waar ek nog ooit gesing het. Die teater self is merkwaardig, en die akoestiek is om oor huistoe te skryf.
Ek het geen foto's kon neem nie, maar 'n mede koorlid se pa in die gehoor het vir ons 'n kiekie gestuur.
Die optrede was 'n onvergeetlike belewenis. Die orkes het as eenheid opgetree om melodieë en harmonieë saam met die koor in te vleg en die dirigent het haar ongelooflik goed van haar taak gekwyt. In net 2 dae het sy reg gekry om die koor as eenheid te laat optree en om haar interpretasie van die musiek te laat werk.
Na die konsert was ons by 'n dinee gereël for konsert organiseerders. Dit was 'n fees om weer groente te kan eet, en regte vleis! Dit was net so lekker om bietjie met die ander koor lede te gesels.
Toe Rosie's uiteindelik toemaak het 'n groep van ons aangeskuif na 'n kareoke bar en sodoende die pret met nog 'n ruk verleng. Na een uur was ek so moeg dat ek saam met 3 ander (Liaan, Nicola en Liesie) nog 'n trein avontuur aangepak het terug na ons hotel in die Bronx.