Notas oor Hal's Pants - Inligting nie-lineêre reisskryf, hierdie verhaal deur Hal Amen onthul plek t" /> nie-lineêre reisskryf, hierdie verhaal deur Hal Amen onthul plek t" />
As deel van ons reeks oor nie-lineêre reisskrywe, onthul hierdie verhaal deur Hal Amen plek deur middel van broek.
Die broek hang oor die stoel se rug, met die kop op.
Ses duim onder die regter agterste sak, loop 'n rip vertikaal vir twee duim langs die been. Die manier waarop die broek hang, trek die skeur oop. 'N Wit wit sak steek uit.
Ek is bekommerd dat ek nie meer hierdie broek hoef te dra nie. Mense wat agter my staan, kan my boksers deur die skeur sien.
Ek is ontsteld. Ek hou van die broek.
Colonia is lekker.
Mense sê dit is te toeristies, en miskien is hulle reg. Miskien hou ek van toerisme.
Dit is op Río de la Plata, noordoos van BA. Dit is klein, die ou Spaanse koloniale deel, net 'n paar vierkantige blokke geplaveide strate, 'n paar plazitas, bougainvillea, geroeste kanonne en 'n vuurtoring.
Maar ek weet dit nog nie. Ek stap net deur die ou Spaanse hek, volg die muur oos van 'n honderd voet waar dit val in die terras-parkruimte en dan die water.
Ek sit op 'n rowwe gedeelte van die terrasmuur. Daar is ses ander toeristepare en individue — ses toeriste-eenhede. Ons is almal eweredig gespasieer. Ons het almal ons plekke. Ek kyk uit na die water en dink dit is jammer dat jy nie BA van hier af kan sien nie. Dit lyk mooi, koel lug en wolkekrabbers.
Die rotse van die terras is grof. Dit is pynlik om op hulle te sit. Ek sit 'n bietjie sitrol om op te staan, en ek voel iets vang op my broek, miskien ses duim onder my regter agterste sak.
Shit, dink ek. Ek dink ek het net my broek geruk.
Ek voel ongelooflik.
Ek is ongelooflik dat ek gevind het wat ek wil hê, in my grootte, in die eerste winkel wat ek nagegaan het, volgens wat mense sê die grootste mark in Latyns-Amerika is.
Die broek pas by dié wat ek verlede week weggegee het. Hulle is gemaak van dieselfde sintetiese, dun, valskermagtige materiaal, met dieselfde vragsakke wat ek aanhang, dieselfde kleur, met selfs dieselfde vou in die stof oor die rits wat soms oplig en dit soos my vlieg laat lyk.
Ek doen 'n ongemaklike probando-dans aan die agterkant van die winkel om die grootte van hierdie tweedehandse broek te verifieer wat weet wie om herverkoop te word in hierdie agterstraat la Cancha. Hulle pas lekker.
Ek gee die dueña 60 B's. Sy oorlaai my. Ek gee nie om nie. Ek sal $ 8 betaal vir magiese broek.
Ek gaan na die hek en dink dat hy vrugte verkoop.
Sy gesig is donkerbruin en leeragtig. Sy hare is donker swart en mat. Hy dra baie klere, en hulle is almal vuil. Hy verkoop nie vrugte nie.
Hy sê hy is van Peru. Ek sê vir hom my naam is Enrique, en hy sê vir my dat hulle die naam in Peru het, maar in Peru verkort hulle dit na Rique. Ek dink dit klink cool.
Hy vra my vir geld, kos, of iets. Ek woon in 'n vrywilligershuis, so ek dink ek moet verplig. Dan kry ek 'n idee. Ek hardloop in my kamer in en pak die broek.
Die broek is oud. Hulle het rips, maar ek kan nie hul geskiedenis onthou nie. Daar is een agter, onder 'n sak, en 'n groot onder die linkerknie, soos die broek gereed is om na kortbroek om te sit. Ek het hulle amper 'n paar keer weggegooi.
Ek hardloop terug en slaag die broek deur die ysterstawe van die hek. Ek sê vir die man dat ek hoop dat dit sy tamaño is. Hy lyk redelik gelukkig en begin van die stoep af in die rigting van Plazuela Sucre.
Terug binne-in sit ek op my bed en voel gelukkig. Dan voel ek hartseer.
Ek is regtig gelukkig.
My ouers en suster het gisteraand Seoul toe gevlieg, en ek het nog baie om hulle te wys. Maar die eerste ding wat ons gedoen het, is hop op die Green Line na Technomart. Ek het 'n broek nodig.
Technomart het die tipiese Koreaanse winkelsentrum, met 'n lang halfronde voorportaal en roltrap tot ongeveer tien verdiepings met kiosk-winkels. Expats sê dit is goed vir klere.
Op vloer 2 of 3 kyk ek deur 'n pak broek en vind 'n paar wat ek van hou. Hulle is bruin, gemaak van 'n sintetiese, dun, valskermagtige materiaal. Hulle het soet vrag-sakke.
Ek probeer dit aan en hulle voel baie goed. 얼마 예요? Die 아줌마 wil 12.000 hê, maar dit is maklik om haar af te kry. 10 dollar. Ek dra hulle uit.
My ouers, my suster en ek roltrap af en gaan deur die saal met die geroosterde neutverkopers na Gangbyeon-stasie. Ons klim op die metro. Dit is amper middag. Dit is tyd vir hul eerste Koreaanse maaltyd.
Ek sit op die metro en dra dun, bruin, sintetiese broek. Ek sal hierdie broek pak as ek Korea toe vertrek om na Suidoos-Asië te fiets. Ek dra hulle deur 'n tifoon van klas 3 in Hoi An, by 'n "eko-oord" in Laos en 'n koshuis aan die meer in Phnom Penh. Hulle sal in my pannier wees in Bangkok, Kuala Lumpur, Singapoer, Honolulu. Ek sal hulle in Portland, Maine, aantrek. Ek sal dit op kampeerplekke in Nova Scotia en bo-op piramides in Mexiko dra. Ek sal dit, rips en al, na Suid-Amerika pak. Ek sal hulle dra in Cuzco, in Copacabana, in Cochabamba. Ek sal dit aan 'n Peruaanse bedelaar op Calle Bolivar gee en dit vervang met 'n paar wat ek in la Cancha vind. Ek kyk na ongeveer vyf jaar na die vervangingspaar wat op 'n stoel hang en voel dinge wat ek nie regtig kan verduidelik nie.
Maar ek weet dit nog nie. Ek sit saam met my gesin in 'n metro. Ek is op die punt om hulle aan kimchi voor te stel.