Op die buiteblad van Op die vingerpunte van die heelal is ’n fyn netwerk van lyne en knooppunte afgebeeld. Dit lyk inderdaad soos die beeld van die hemelruim wat ’n mens sien in ’n sterrewag wanneer uitgezoem word tot miljoene jare gelede. Trouens, daar word gesê dat daardie fyn netwerk van die heelal net soos breinweefsel onder ’n mikroskoop lyk.
Hierdie bundel is René Bohnen se derde en daar is ’n bepaalde selfversekering waarmee die digter skryf. Die eerste gedig gaan oor vlinders wat oor die aarde uitge­asem word deur God. Hulle fladder oor alles, “oor bedelaars, bos­slapers en biljoenêrs – (…) oor glasgeboue, gaswerke, die bakens en landmerke” (bl. 1). In die gedig word dan verder getoon hoe die vlinders oral teruggevind word, op markte, in fabrieke, tussen en op alle soorte mense. Hulle is “fladderend pelgrims, kapoklig/ onderweg na die see” (bl. 2). Maar by die kruisings waar alle soorte mense ontmoet, “lê ’n klomp vergruisdes (…) soos die vervulling van ’n profesie”.
Samevattend kan gesê word daar is sowel ’n voorliefde vir die momentopname in die gedigte as vir besinning en dat die bundel ’n aantal tydgenootlike kwessies betrek.
Die opnoemtegniek wat die digter in hierdie gedig gebruik, kom in baie ander gedigte voor. Daar is veral heelwat gedigte wat oor plekke handel en dan word die plek se eienskappe in reekse metafore en opgestapelde visuele beelde beskryf. Johannesburg word “jozi op ’n riff”, ’n stad soos ’n hoer met ligte en messe en sluiers en maskers en kinders wat in stormwaterslote speel. Telkens word die omvattende en die detail teenoor mekaar geplaas. Sunninghill bestaan in sy besige strate, maar ook in die kat wie se poot “ ’n kleinletter p” vorm.
Daar is ook die deurlopende verwysings na die kunste en baie van die gedigte bevat meer of minder verskuilde poëtikale uitsprake, van die “roggelrooi gedig” wat Jozi is tot by “(v)oëls kyk is ’n ander manier van gedigte skryf” en die digter wat met haar vingers “votums op papier bly fluister”.
In hierdie bundel vind ek ’n aanvoeling vir inkantasie en improvisasie, maar ek mis wel die dissipline van die denke, soos in die wiskunde, daaragter. Die digter kan gewis vry en uitwaaierend en uitwoekerend skryf, maar hier gaan dit soms te ver.
Daar is beelde wat nie oortuig nie, soos Jozi waarvan gesê word: “sy is ’n roggelrooi gedig op ’n sebra se lyntjiesrug”, “ons stap in snydende sirkels om drake”, “ons hande kleef soos honger seekatte om selfone”, “die aardmantel breek soos ’n verbond”. Dit klink op, maar by nadere deurdink kom ’n geforseerdheid en bedagtheid na vore wat nie oortuig nie.
Die digter moet ook veel versigtiger omgaan met byvoeglike naamwoorde – die gedigte dra soms net te swaar daaraan. Vanselfsprekend is die verhouding tussen poëtiese uitbouing en gedagte-inhoud ’n baie moeilike ding en waar sommige digters dit gemaklik hanteer, is dit vir ander ’n moeiliker verhouding om te beheer.