Die onwettige invoerwette van Chili en waarom u op hul hoede moet wees - Versamelings
Die onwettige invoerwette van Chili en waarom u op hulle hoede moet wees
"Peanuts, amandels, trail mix?" Die vrou wat so harder en agter my mompel, is ontstellend. Na 'n oornagvlug van JFK ("huis") na Santiago se SCL (tuisbasis), is ek op die outopilot.
Ek stap 'n gang af met tydlose, plasvrye lughawe-tapyt, ry met die roltrap langs die wederkerigheidstoonbank, rits deur die internasionale polisie, sit blinders in die vrye winkel waar ons moet deurloop, 'n wa en my bagasie optel en hoor dit weer - "grondboontjies, amandelspoormengsel." Wat wil hierdie vrou in elk geval hê?
So draai ek om haar te vra.
"Perdon?" Ek vra.
'Het u voedselprodukte?'
'Ja,' sê ek.
'En het jy hulle verklaar?'
'Ja,' herhaal ek. Tevrede beweeg sy my verby die appelvormige vullisblikke en die tafels besaai met gedrukte waarskuwings van SAG (Servicio Agricola y Ganadero) om besoekers te vermaan om plant- en diereprodukte te verklaar. As u verbode artikels in die hand werk (wat handwerk kan insluit), kan dit tot 100 000 CLP (ongeveer $ 200) beloop. 'N Baie duur roetemengsel.
Chili is 'n skraal boontjieboon van 'n land wat van die res van die halfrond geskei word deur die droogste woestyn in die noorde van die wêreld, die tweede hoogste bergketting na die ooste en 'n reuse-kuslyn in die suide en weste. Dit is ook 'n landboukragkrag.
Baie van die beste uitvoere hiervan is landbouprodukte, soos wyn- en tafeldruiwe wat groei in 'n reeks valleie wat ongeveer 1.150 kilometer strek van Coquimbo in die noorde tot Temuco in die suide. Dit is absoluut regverdigbaar dat Chili sy natuurlike hulpbronne en inheemse flora en fauna wil beskerm.
Maar vir die reisiger kan hierdie verdedigende houding die grens oorskakel in 'n verrassende speletjie (en eetbare items), en sou u nie-soos-om-te-betaal-boetes doen nie?
Die eerste keer dat iemand my gevra het oor die inhoud van my tas, het ek teruggekeer na Chili van Mendoza (Argentinië), en die gesprek het so verloop:
SAG-amptenaar: jy het sjokolade.
my; Nee, ek doen nie.
SAG-amptenaar: Ja, jy het sjokolade.
Ek: Nee, ek doen nie.
SAG-amptenaar: Was u na Bariloche (Argentinië)?
Ek: Ja. Oh! Ek het sjokolade.
Bariloche is bekend vir sy sjokolade. Ek het 'n paar vriende teruggebring en vergeet dat dit in my tas was. Sjokolade is wel toelaatbaar, maar dit het 'n verbode, kaasagtige voorkoms op die x-straalmasjien. So vir giggelings, moet ek my tasse uitpak en my vuil klere uitpak om die boks sjokolade te vertoon, met verskoning aan my vriende wat nou weet hulle het "wassjokolade geëet."
Kaas gaan nie goed nie. Jogurt is ook nie, geen gekweekte melkproduk, iets wat as 'n saad of peulgewas beskou kan word (of, helaas, 'n sak rou pekanneute wat ek eens probeer het om in te voer). Neute moet gedroog, gesout, bewaar en hopelik goed verpak word.
Vleis wat rou, gerook of in 'n wors gemaak word, is ontoelaatbaar. Heuning is verbode, en ek dink dit was die bruinbrood wat ek 'n Duitse vrou eendag met 'n wrede deel gesien het. Miskien het dit sade daarin gehad, of miskien was dit knoffel.
Aangesien u knoffel per ongeluk invoer, sal daar 'n internasionale skandaal vir knoffelsmokkel wees. Ek moet weet, want ek is die partytjie wat aanstoot gee.
Dit was nie so lank gelede nie. Ek het 'n draai gemaak in Tierra del Fuego, waar die Chile-Argentynse grenssakkies volgens 'n verdrag deur pous Johannes Paul II gehelp het om te bemiddel. Grensoorgange was 'n ou hoed, en ek het lank gelede geleer om die vars kos te verteer en net die droë in te pak as hy terugkeer na Chili (dit wil voorkom asof Argentinië nie sy grense so verdedig nie).
Dus toe die regeringsamptenaar my vra: "Wat is daar in die sak?" Ek het met trots geantwoord: 'kos', en gedink aan die kakao en poeiermelk, suiker en maat.
Hy het my gevra om die kospakkie uit te pak, en ek het dit gedoen, waarna hy sy hand na onder gegooi het en met trots 'n enkele knoffelhuisie gekry het soos 'n towenaar wat 'n konyn uit 'n hoed trek.
"En hierdie?" Hy het gesê.
'Dit is knoffel,' antwoord ek.
Die probleem was dat ek, sonder die herinnering aan die grondboontjies, amandels, spoormengsel, nie voedselprodukte verklaar het nie en dat ek per ongeluk SAG-meineed gepleeg het (en ek wil ter verdediging meedeel dat die knoffel in Chili gekoop is 'n week vroeër).
Die resultaat hiervan was 'n lesing, met 'n koolstoflose kopie-vorm (in drievoud) om my status as 'n onwettige plantaardige plantaardige produkte aan te teken, 'n nuwe vorm vir doeanedeklarasie in te vul en skaam te glimlag in 'n bus vol van reisigers wie se vervoer van punt A na punt BI aansienlik meer tydrowend gemaak het.
En nou is ek geregistreer oor die lengte van die land vir my klassifikasiefout (dit blyk dat knoffel 'n varsie is, nie droë kos nie). En alhoewel ek nie beboet is nie, is u, liewe reisiger, miskien nie so gelukkig nie.
My ervare woorde van waarskuwing aan reisigers wat Chili binnekom: verklaar dat alles en nog wat in 'n stadium lewend was. Bespaar jouself die kontant, die ergernis, die verleentheid. En neem 'n spieragtige boekmerk as 'n aandenking. SAG wil hê jy moet.