Joyce en ek is lief vir riviere. Ons hou daarvan om by hulle te sit, in hulle te swem, naby hulle te kamp, ​​na hul slaapbank te luister terwyl ons slaap. Maar ek is 'n bietjie meer as wat Joyce veral lief is om hulle te dryf.
So dit is hoe ek myself nou op 'n sandstrand op die laer John Day-rivier in Oos-Oregon sit. Ek het die afgelope vier dae sowat sestig myl langs die rivier gery. Dit is Junie 13 en ek het vroeg begin om 'n donderstorm in my tent te wag ... 'n perfekte tyd om te skryf.
Joyce was genadig om my vir 'n week te stuur, om te weet hoeveel dit vir my beteken. Dis nie wat sy nie in haar tyd gestel het nie. Twee weke gelede het ons albei vyf en vyftig myl langs die Eelrivier in Noord-Kalifornië gedryf. Dit was vir haar genoeg in een lente.
Leer oor die lewe van "Moederrivier"
Watter beter plek om te dink oor die rivier se metafore vir lewe en verhoudings. So hier is wat ek tot dusver van "Moederrivier" geleer het:
Gaan met die vloei!
Meestal sal die hoofstroom jou deur moeilike gebiede bring sonder enige stryd van jou kant. Maar hoe dikwels veg ons teen die vloei, en vertrou nie die goddelike stroom om ons veilig te hou nie. Een van my gunsteling Jiddush-uitdrukkings: "Mann tracht und Gott lacht." (Man planne en God lag.) Vertrou die rivier van die lewe.
Sommige stroomversnellings is skrikwekkend. Party is pret.
Jy hoor die verre brul. Jy kan wit golwe en soms mis in die verte sien. Maar, tensy jy 'n gids het wat die vinnige in detail beskryf, met al die nodige bewegings, moet jy dalk stop en verken. En selfs die reisboeke is dalk nie akkuraat nie, aangesien stroomversnellings 'n manier het om te verander na 'n wintervloed. Hierdie reis, ek is in 'n oop kano wat in selfs klasse II witwater kan swem (ligte tot matige stroomversnellings). Ek stamp die stroomversnellings dikwels, en loop die kano in die vlak water naby die rivier.
Net so kan die reisboeke vir die stroomversnellings van die lewe (die uitdagings wat ons eenvoudig nie kan vermy nie) net ietwat help. Dit gaan deur werklike situasies wat ons die meeste leer. Byvoorbeeld, woede was een van my skrikwekkende stroomversnellings. Ek sal probeer om rond te loop selfs klas II woede, of dalk sou dit meer akkuraat wees om te sê "loop weg."
Ek het geleer hoe om my woede meer teenwoordig te wees, en dan self verantwoordelikheid te neem. Soms is my woede uitgedruk soos om die vinnige te hardloop. Soms neem verantwoordelikheid vir my deel van 'n argument asof die wysheid om 'n vinnige rondloop loop. Ek leer om die stroomversnellings van die lewe te stop en om te besluit wie in my bepaalde handwerk (gemoedstoestand) loop en watter ek moet rondloop.
Geniet ook van die platwater.
Ek is nie 'n "adrenalien junkie" nie. Ek geniet die kalm poele tussen die stroomversnellings soveel soos die stroomversnellings self. Stil swaai laat tyd toe om in die omgewing te neem of om te reflekteer. Dit het vanoggend deur 'n stil swembad swaai, wat my die berdornskape op die heuwel laat sien het.
Die "platwater" van die lewe hoef nie eentonig te wees nie. Dit kan die tye wees wanneer jy lank genoeg hou om regtig met jouself te wees, die tye van stil refleksie, die tyd om die skoonheid binne en om jou te waardeer.
Leer uit struikelblokke.
Rotse, bome en takke gee 'n rivier sy karakter. Selfs klein rotse vorm gruis- of kolfstawe waaroor die kano blyk te vlieg wanneer die water duidelik is. Groot rotse en rotse skep die stroomversnellings. Om jou boot vinnig te begelei, vereis voortdurend die "lees" van die rivier. Dans, bewegende golwe is gewoonlik veilig vir deurgang. Vaste golwe dui op 'n klip net onder die oppervlak, soms gevolg deur 'n gaatjie wat probleme kan veroorsaak as dit groot genoeg is. 'N golf trein volg dikwels 'n vinnige deur dieper water, wat 'n prettige en springrit in 'n vlot skep. In my oop kano kan 'n groot golf trein my swamp, sodat ek na die kant steier. Dis soos om vinnig te dans. Jy kan baie pret hê, maar jy moet gelyktydig aandag skenk.
Die ervare boeier leer om altyd goed vorentoe te kyk om tyd te gee om vir 'n maneuver in te stel. Toe ek die eerste keer leer, het ek die algemene fout gemaak van 'n versigtige vinnige hardloop, te laat wag en toe probeer om my kursus te probeer regmaak. Behalwe dat ek myself met die oorbesteding van energie uitgegee het, was ek soms onsuksesvol om hindernisse te vermy (bv. Rotse of hout). 'N bietjie beweeg vroegtydig gebeur dikwels die truuk.
Ag, die rotse van die lewe! Ja, struikelblokke (en die manier waarop ons dit hanteer) is die baie dinge wat ons lewens sy karakter gee. Kan ons ook leer om ons lewens te lees? Kan ons op 'n volwasse blinde wyse die lewenswandel van die klip se lewenswandel navigeer? Party kan ons nie. Sommige struikelblokke is goed verborge totdat ons op hulle is, soos 'n motorongeluk of 'n siekte. Maar sommige kan ons lees.
Hier is 'n voorbeeld. Joyce (soos met die meeste mense) hou nie daarvan om onderbreek te word wanneer sy praat nie, veral oor dieper persoonlike dinge. Ek, aan die ander kant, het grootgeword in 'n gesin waar almal deurgaans mekaar onderbreek het, is soms nie so sensitief oor Joyce se behoefte nie. Joyce praat soms stadig, en 'n pouse tussen sinne lyk vir my 'n einde te maak. As ek dit en die boude aanvaar, veral as ons saam leer, kan sy flou word en haar gedagtegang verloor. Dit kan vir haar pynlik wees, en ek sal dit vroeër of later hoor.
Hierdie scenario is soos om vinnig te laat te lees en lei tot 'n groot uitgawes van energie (die seer gevoelens en die noodsaaklikheid van verskoning). Die klein dingetjie beweeg vroegtydig, "lees" die hindernis goed voor, is geduldige liefde. Ek wys liefde vir Joyce wanneer sy praat deur 'n heilige houer stilte te hou en haar wysheid te geniet eerder as om my eie twee sent by te voeg. Sy voel dat ek haar so liefhet, en hou dikwels op om te vra of ek iets het om by te voeg. Ek het pas 'n vinnige soektog deur middel van 'n versigtige skuif wat goed gedoen is met liefde.
Die rivier stop nooit.
Die rivier mag soveel vertraag dat jy nie beweeg nie, tensy jy paddleer. Damme stop tydelik die rivier totdat die reservoir vult en oorloop. Selfs wanneer die see binnedring, verander die watermolekules vorm, maar bly beweeg.
Die energie van die lewe is ook onstuitbaar. Net omdat dit lyk, gebeur niks, en jou lewe lyk stagnant, dit is nooit so nie. Liefde en goddelike intelligensie vloei voortdurend deur elke deel van jou, net soos bloedbad elke sel van jou liggaam. Dit is regtig 'n kwessie om genoeg aandag aan hierdie soms subtiele vloei te gee.
En moenie vergeet om te roei om jou momentum te verhoog nie. In die lewe kan dit behels dat jy in selfversorging optree, soos om kwaliteit tyd met jouself te spandeer. Of dit kan behels om iets vir iemand anders te doen, of om met 'n geliefde of selfs 'n vreemdeling te verbind. Wanneer ons ander help, is dit soos om deur die stil swembad te roei. Voor lank kan ons liefde se vloei voel wat ons hart vul.
"In hierdie boek bied Joyce & Barry die waardevolle geskenk van hul eie ervaring met verhouding, toewyding, kwesbaarheid en verlies aan, saam met die diepgaande gids tot genesing wat uit die kern van hul wese kom en ons met sagte wysheid seën."
Joyce & Barry Vissell, 'n verpleegster / terapeut en psigiaterpaar sedert 1964, is beraders naby Santa Cruz, CA. Hulle word wyd beskou as een van die wêreld se voorste kenners op bewuste verhouding en persoonlike groei. Hulle is die skrywers van Die Gedeelde Heart, modelle of Love, Risiko om gesond te word, Die Hart se wysheid en Bedoel om te wees. Call Tolvry 1-800-766-0629 (plaaslik 831-684-2299) of skryf aan die Shared Heart Foundation, Posbus 2140, Aptos, CA 95001, gratis nuusbrief van Barry en Joyce, verdere inligting oor beradingsessies per telefoon of persoonlik , hul boeke, opnames of hul skedule van gesprekke en werkswinkels. Besoek hul webwerf by www.sharedheart.org/ vir hul gratis maandelikse e-heartletter, hul opgedateerde skedule, en inspirerende verlede artikels oor baie onderwerpe oor verhouding en lewe van die hart.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Gaan saam met die vloei, maar hou Roei