Die viering van die risiko-neem grootheid van Disney se dinosourus, 20 jaar later - Kyoubai
Die viering van die risiko-neem grootheid van Disney se dinosourus, 20 jaar later
Soos die lang-weg wesens dit vertel van, Disney se 2000 film “dinosourus ” is begrawe in die sand van onlangse Hollywood geskiedenis. Dit is ‘n fossiel van ‘n tyd toe CG nog nie die norm was nie, maar was besig om gewildheid in tradisionele animasie tegnieke te kry wat die ateljee ‘n reus in die 20ste eeu gemaak het.
Vrygestel op Mei 19, 2000, in tussen twee 2D funksies, “Tarzan” en “die keiser se nuwe groef,” hierdie prehistoriese avontuur gemerk ‘n Keerpunt vir Walt Disney animasie. In die tyd, Pixar het reeds sukses gevind met die twee eerste paaiemente van die “speelding Story” franchise en “‘n fout se lewe,” terwyl DreamWorks het ook gewaag in die 3D-Realm met “Antz.” En hoewel Disney voortgegaan om die hand-getrek roete gaan vir ‘n paar jaar na, hulle het begryp waar die bedryf was op pad en gebruik “dinosourus” as ‘n prototipe.
Terug in die laat ‘ 80 ‘ s, die tegnologie wat uiteindelik sou bring dit tot lewe was nog in sy kinderskoene. Paul Verhoeven was bedoel om ‘n oorspronklike draaiboek deur walon Green rig, ‘n projek gedink as ‘n ernstige twee-hander gefokus op die eensame reis van ‘n dinosourus en ‘n Lemur. Ongelukkig, sal ons waarskynlik nooit leer hoe dit vermoedelik meer volwasse, en meng-medium stuk met behulp van stop-beweging en poppe, sou uitgedraai.
Klaarblyklik het elemente van daardie konsep oorleef toe Disney die projek opgetel het. Maar teen die tyd dat dit bereik mede-direkteure Ralph Zondag en Eric Leighton na ontwikkeling limbo en verskeie veranderinge in leierskap, die ambisie was nou om ‘n familie produk wat gekapitaliseer op kinders se fassinasie met die massiewe diere wat ons wêreld bevolk 65 000 000 jaar gelede skep.
Alhoewel byna ‘n dosyn mense op verskillende stadiums by die skrywery betrokke was, is die finale screenspel toegeskryf aan John Harrison en Robert Nelson Jacobs. Dit vertel die storie van Aladar (uitgespreek deur D.B. Sweeney), ‘n Iguanodon wat deur bosape in die kryt tydperk, wat moet aansluit by ‘n migreer kudde met sy aangenome familie nadat hulle huis is vernietig deur ‘n meteor. Onvermydelik, vergelykings te Don bloos se “die land voor die tyd” het nog altyd verstom.
Uit ‘n tegniese oogpunt, “dinosourus” sal nie net Disney se eerste straatteater in knutselen ten volle 3D karakters, maar ‘n grond vir eksperimentering op ‘n adetakoninklike skaal. Die doel was om gehore die kans te gee om ‘n fotorealistiese interpretasie van ‘n verlore wêreld te sien wat ons net kon indink wanneer hulle museums besoek. Natuurlik moes daar ‘n bewegende narratief wees om dit te doen, maar die idee van die vermenging van CG-dinosourusse met lewendige aksie-agtergronde, wat dit in ‘n ambisieuse wyse deur ontwerp gemaak het.
Ten einde so ‘n lang orde te pak, Disney stel ‘n nuwe VFX studio bekend as die geheime laboratorium teen ‘n geskatte koste van ongeveer $50 000 000 op die top van die fliek se gerapporteerde begroting van $127 500 000, ‘n stratospherically duur prys vir enige film, dan of nou. Afgesien van die bou van die fasiliteit deur die samesmelting van voorafbestaande eiendomme, is die ateljee bestaan uit kunstenaars wat nog nie vertroud is met rekenaaranimasie sagteware nie. Die meeste van die 900 mense wat op “dinosourus” gewerk het, moes vir ‘n jaar en half opgelei word om die nodige vaardigheidsstel te bereik.
Die ongekende Aard van die projek stoot die filmmakers en hul groot span om te kom met ‘n enkele produksie plan, wat behels die Vaslegging van beelde in die werklike wêreld te later manipuleer hulle digitaal. Meer belangrik, hulle ontwikkel programme om die dinosourusse en bosape op die skerm so realisties as moontlik te maak terwyl hy nog anpomorfiese. Hierdie ou wesens moes praat en emoet.
Eerste, hulle het ‘n paar groot kreatiewe vryhede met Tydlyne en die fisiognomy van die Iguanodons. Bosape het nie by dieselfde bestaan as dinosourusse nie (hulle het met ongeveer 50 000 000 jaar geskei), maar die harige diere het ‘n bekende mensdom voorsien wat die emosionele deurlyn ondersteun het. Aan die ander kant, Iguanodons het beaks, maar dit het nie voorsiening maak vir die uitdrukking nodig in die protagonis, sodat hulle gekies het uit die verwydering van hulle en plaas die toevoeging van lippe wat sou maak vir ‘n meer menslik oid beweging wanneer praat.
Animators gewerk met beker skoot, ‘n instrument wat hulle toegelaat het om vorms te meng binne die gewilde Maya-program om gesigsuitdrukkings in hul digitale dinos te manipuleer. Net so, daar was ‘n groot aandag aan spierstrukture wat bestaan uit elk van hul liggame en die manier waarop die vel reageer op beweging. Selfs sommige van hierdie elemente lyk alledaags vir ons 2020 standaarde, twee dekades gelede was dit revolusionêre vooruitgang.
Video: Roger Ebert aanvaar ‘n ere-graad by die 2004 AFI-aanvang seremonies