Rocco Schiavone. Resensie van die reeks geskep deur Antonio Manzini | Huidige literatuur
Rocco schiavone, die (verbanne) adjunkhoof van die Aosta-polisie, is die skrywer se mees uitstaande skepping Antonio Mancini. Sy reeks, a heksalogie vir nou het dit geword een van die gewildste van die laaste paar jaar. Ek het dit pas met 'n ander goeie smaak in my mond afgehandel, want dit handhaaf die vlak en het reeds 'n tikkie onontbeerlik binne die Europese swart genre verwerf. Dit is my resensie.
2.1 Die span
2.2 Die vriende
3 Rocco Schiavone-reeks
Op die 7de was ek 56 jaar hierdie Romeinse skrywer, akteur en draaiboekskrywer dat die afgelope vyf jaar 'n belangrike nis in die Europese swart toneel gemaak is. Dit was in 2015 toe die eerste titel van die reeks met die baie spesifieke Rocco Schiavone hier verskyn. En aan die begin van hierdie 2020 het die laaste een aangebreek. In daardie stadium is Manzini al as die meeste beskou waardige erfgenaam van een van die grootste soos Andrea Camillery.
Ek het Rocco Schiavone ontdek toevallig in 'n boekwinkel kyk na Swart baan. Dit het net my aandag getrek en nadat ek die agterblad gelees het, het ek dit weggeneem. Toe ek klaar was, besef ek dat ek regtig van alles geniet het: intrige, omgewing, styl So Italiaans (alhoewel dit 'n no-brainer lyk) van Manzini, maar ek het dit veral van Rocco gehou.
Daardie Romeinse polisieman het wat my meestal vang, nie net met die protagoniste van misdaadromans nie, maar ook in die algemeen: eerbied, min ortodoksie en geen politieke korrektheid nie, 'n meer as moeilike karakter en 'n diepe menslikheid en romantiek. 'N Polisieman wie se slegste en donkerste maniere hom in ballingskap in die Aostavallei gelei het. Daar verskyn hy in sy Romeinse kostuums, syne Clarks meerjariges, hul Porro daaglikse oggend en alle bedoelings om niks te doen nie. Natuurlik vergeet hy nie hierdie maniere nie en onderrig en versprei hy dit bietjie vir bietjie na sy span, 'n galery van sekondêr, so goed gedefinieër as hy.
Van sy mees onmiddellike ondergeskikte, Italo Pierron, 'n jong en onervare agent, wat deur sy hoof baldi, wat altyd die kastaiings uit die vuur haal, na aanleiding van die absoluut nuttelose en meer karikatuur Deruta en D'Intino, en die baie doeltreffende inspekteur Catherine Rispoli, wat geleidelik 'n gat in Rocco se hart maak.
Rand, irascible, kwaad vir die wêreld en veral vir homself, sleep Schiavone ook a oneindige hartseer oor die verlies van Marina, sy vrou, vir wie hy verantwoordelik voel. Met haar bly praat eerstepersoon-dialoë wat dwarsdeur die reeks voorkom en ons nie in staat stel om empatie met sy pyn te voorkom nie.
Al die romans in hierdie reeks handel oor verskillende gevalle, maar soos gewoonlik ook, leer ons meer oor die karakters en omstandighede. Ten spyte daarvan dat hulle navorsing met belangstelling gevolg het, is dit uiteindelik die ontwikkeling vir ons. Ook agtergrond in totaal, behalwe in die 5de wat presies hieroor handel, is die rede laaste daarvan ballingskap van Schiavone: syne (meer as) beweerde korrupsie toe ek in Rome gewerk het. Dit en die enkelvoudige verhouding met jou lewenslange vriende, Brizio, Sebastiano en Furio, 'n trio wat die beste van elke huis is.
Hulle vier, met Rocco as kontrapunt omdat hy 'n polisieman is, raak betrokke - of hulle raak daarin. altyd in die moeilikheid, maar ook altyd hulle sou alles vir almal doen, vir daardie onbreekbare vriendskap. Dit is in die laaste roman, Stof en skaduwee, wanneer daardie vriendskap werklik bedreig sal word en die verraad die onverwagsste sal wees. Of miskien nie.
Soos ek gewoonlik aanbeveel in alle reekse wat begin word, Dit is handig om dit in volgorde te lees om die evolusie van die karakters te sien. Ook om te verifieer hoe logies Manzini se styl ontwikkel, wat in laasgenoemde dit pas afgerond het.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » goedere » Swart roman » Rocco Schiavone. Resensie van die reeks geskep deur Antonio Manzini