Suikerplantasies - Geskiedenis Podcasts - 2022
In die 17de eeu is suikerriet uit Brasilië na Britse Wes -Indiese Eilande gebring. Destyds het die meeste plaaslike boere katoen en tabak verbou. Sterk mededinging van die Noord -Amerikaanse kolonies het egter veroorsaak dat pryse in hierdie gewasse daal. Die eienaars van die groot plantasies het besluit om oor te skakel na die groei van suikerriet. Die plantasie -eienaars het slawe gekoop om die arbeid vir hierdie werk te voorsien. Die suiker word die beste verbou op grond naby die kus, waar die grond natuurlik geel en vrugbaar was.
James Ramsay, 'n dokter wat by verskeie suikerplantasies in St Kitts werk, was geskok oor die manier waarop die slawe deur die opsieners behandel is. Ramsay onthou later in sy boek: Opstel oor die behandeling en omskakeling van Afrikaanse slawe in die Britse suikerkolonies (1784): "Om vieruur die oggend lui die plantasieklok om die slawe die veld in te roep .... Ongeveer nege uur het hulle 'n halfuur vir ontbyt, wat hulle in die veld neem. val aan die werk ... tot elfuur of twaalfuur; die klok lui en die slawe word in die omgewing versprei om natuurlike gras en onkruid vir die perde en beeste op te tel (en om hul eie middagete voor te berei en te eet) ... Om twee uur roep die klok hulle om in hul gras te gaan werk en in die veld te werk ... Ongeveer 'n halfuur voor sonsondergang moet hulle weer gras insamel - ongeveer seweuur in die aand of later volgens seisoen - lewer gras soos voorheen. Die slawe word dan afgedank om na hul hutte terug te keer en borselhout of beesmis op te tel om aandete en môre se ontbyt voor te berei. Hulle gaan slaap ongeveer middernag. "
Aanvanklik het setlaars in Amerika rietsuiker uit die Britse Wes -Indiese Eilande ingevoer. Nadat die Verenigde State die Louisiana -gebied in 1803 van Frankryk gekoop het, het plantasie -eienaars egter begin om suikerriet te verbou. Hierdie gewas was arbeidsintensief en 'n groot aantal slawe is aangekoop om hierdie werk te doen. Die gebreekte suikerriet is gebruik vir brandstof, melasse en as basis vir rum. Die bedryf het vinnig gegroei en teen 1830 het New Orleans die grootste suikerraffinadery ter wêreld met 'n jaarlikse kapasiteit van 6 000 ton.
Francis Fredric was 'n slaaf wat op 'n suikerplantasie in Maysville, Kentucky, gewerk het. "Toe ons daar aankom, vind ons 'n groot deel onbewerkte grond wat aan die plaas behoort ... Die naburige planters het vir my meester gewys hoe hy sy nuwe landgoed moet bestuur. Hulle het vir die slawe gesê hoe hulle op die suikerboom moet tik om die vloeistof te laat uit en dit af te kook om die suiker daaruit te kry. Die slawe het baie hutte gebou;
Om vieruur die oggend lui die plantasieklok om die slawe die veld in te roep .... Hulle gaan slaap ongeveer middernag.
Van Welland het ons bote geneem na Maysville, Kentucky. My meester het 'n plaas in Mason County, ongeveer twintig kilometer van Maysville, gekoop. Toe ons daar aankom, vind ons baie onbewerkte grond wat aan die plaas behoort. Die eerste ding wat die negers gedoen het, was om die bos van die bos skoon te maak en dan blou grassaad te saai vir die beeste om op te voed. Hulle het toe die bos omhein vir die sogenaamde bosveldweiding. Die slawe het baie houthutte gebou; want my meester, by die volgende slawemark, was van plan om meer slawe aan te skaf.
Ek is in die huis geneem om te leer om aan tafel te wag - 'n gelukkige kans vir my, aangesien ek 'n beter kans gehad het om kos te kry. Ek sal nooit my eerste dag in die kombuis vergeet nie. Ek was verheug om brood in die spens te sien. Ek het stuk vir stuk geneem om die vet van die bokant van die kookpot af te vee, verheug dat ek genoeg het.
Die eerste Afrikaanse slawe is na Portugal geneem, daarna na Madeira en uiteindelik na Sao Tome. Na 1523 het Afrika -slawe egter in 'n westelike stroom begin beweeg - na die Amerikas. Nadat suiker in die 1540's stewig in Brasilië gevestig was, is die toekomstige rigting van die slawehandel verseël. Die eerste swartes wat na die Amerikas gestuur is, was diegene wat reeds aan Spanje of Portugal of die Atlantiese eilande gewoond was. Voortaan is Afrikaners direk oor die Atlantiese Oseaan gestuur. Teen die einde van die sestiende eeu het ongeveer 80 persent van die slawe wat uit Wes -Afrika uitgevoer is, na die Amerikas gegaan. Dit is in 1576 bevestig deur die Portugese nedersetting Luanda, wat vinnig hul belangrikste slawehandelbasis in Afrika geword het. Daarna is Afrikaners uit 'n gebied gestuur "wat Amerika die meeste slawe van enige gebied van Afrika oor die volgende drie eeue sou voorsien" ...
In Brasilië het die slawerny van inheemse mense stadiger begin en langer geduur, maar nooit bevredigend geblyk nie, veral vir die werk in die suikerbedryf. Indiane het gesterf, weggedryf of eenvoudig nie gewerk soos die Portugese setlaars vereis het nie. Maar beide die Spanjaarde en die Portugese het geweet dat ander mense - Afrikaners - reeds hul waarde as slawe in die suikerbedryf van die Atlantiese eilande bewys het. Alhoewel sommige streke van Brasilië die slawerny van die inheemse bevolking oorleef het, was dit Afrikane wat mettertyd die suikerbedryf oorheers het. Afrikaners en suikerverbouing is dus saamgevoeg, net soos slawerny en Afrikaners.
Dele van die Amerikaanse nedersetting het nie op so 'n skaal arbeid nodig nie, maar suiker wel. Wat ook al die wettige of morele besware teen slawerny, beide die Portugese en die Spaanse wend hulle tot Afrikaanse slawerny. Dit was veral die geval met die Portugese in hul Brasiliaanse suikerbedryf. Europese immigrante-arbeid het nie bestaan ​​nie; hulle sou nie, of kon nie, ontwortel en na die onsekerhede en gevare van die Amerikas migreer nie, en plaaslike Indiese arbeid was om verskeie redes onvoldoende. Afrikaners was egter geredelik beskikbaar, met vergunning van die Portugese slawe -teenwoordigheid aan die Afrika -kus, en teen watter tydgenote dit as 'n aanvaarbare prys beskou het.
Die rykdom wat deur Spaanse Amerika ontgin is (dikwels op 'n fantastiese skaal) het geld gegee om Afrikaanse slawe te koop, wat in Mexiko en Peru gestroom het, waar dit gebruik word in 'n wye verskeidenheid stedelike beroepe, soos in mynbou, landbou en boerdery. Teen die middel van die sewentiende eeu was die slawe-bevolking van Mexiko 35 000 (minder as 2 persent van die bevolking), maar in Peru was dit 100 000 (tussen 10 en 15 persent van die bevolking). Dit was egter in Brasilië en die Karibiese Eilande wat die vraag na Afrikaanse slawe op skouspelagtige wyse gestyg het. Die suikerplantasies en meulens van Brasilië en later die Wes -Indiese Eilande het Afrikaners verslind. Teen die vroeë sewentiende eeu is ongeveer 170 000 Afrikane na Brasilië ingevoer, en Brasiliaanse suiker oorheers nou die Europese mark. Hierin was die Nederlanders deurslaggewend en het hulle sleutelposte van die Portugese in Afrika ingeneem, 'n tydelike houvas in Brasilië gekry, maar ook geld, finansiële kundigheid en markte verskaf. "
Toe die Nederlanders uiteindelik uit Brasilië verdryf word, het hulle nuwe gebiede gesoek om die suiker te ontwikkel wat die markte wat Amsterdam bedien bedien. So het Nederlandse geld, kundigheid, tegnologie en slawe van Brasilië na die Wes -Indiese Eilande verhuis. Nederlandse finansies en kundigheid (veral hul gesofistikeerde kredietreëlings) het Britse en ander setlaars op die eilande in staat gestel om die Afrikane te koop wat nodig was om in hul nuwe nedersettings te werk. Met hierdie onbetaalbare Nederlandse hulp kon veral die Engelse die vervaagende mag van Spanje in die Karibiese Eilande opsy slaan. Hulle was aanvanklik onseker oor hoe om hul nuut beveiligde lande die beste te ontwikkel, en probeer 'n verskeidenheid landbougewasse en arbeidstelsels - veral tabak. Barbados bied die beste voorbeeld van wat gebeur het.
Die aanvanklike skikking was op kleinhoewes, gewerk deur blanke bediendes uit Brittanje. Maar met die koms van suiker het groot suikerplantasies ontstaan ​​(die landskap was besaai met windpompe wat gebruik word om die riet te verpletter) en die wydverspreide gebruik van Afrikaanse slawe. Teen die einde van die sewentiende eeu was Barbados, 'n klein eiland, nie groter as die Isle of Wight nie, die tuiste van 50 000 slawe. 'N Soortgelyke patroon het naby op die Franse eilande Martinique en Guadeloupe ontvou. Altesaam het die Karibiese eilande in 'n relatief kort tydperk meer as 450,000 Afrikane opgeneem, Brasilië 500,000 tot 600,000 en Spaanse Amerika tussen 350,000 en 400,000.
Maar selfs hierdie syfers het begin bleek met die ontwikkeling, aan die einde van die sewentiende en vroeë agtiende eeu, van die twee eilande wat die Atlantiese suikerbedryf en dus die slawehandel oorheers het: Jamaica en St Domingue (later Haïti). Die Engelse het Jamaika in 1655 van die Spaanse beslag gelê en, net soos hul bure op die kleiner eilande, het die baanbrekende setlaars 'n reeks klein landbou nedersettings geskep. Toe die nedersetters oorgaan na suiker (aangehelp deur migrante uit Barbados), ontwikkel hulle 'n samelewing wat gekenmerk word deur grootskaalse plantasies en groot slawehoewes. In St Domingue het dieselfde patroon ontwikkel. Afrikane het gou die eilande se bevolkings oorheers, en die plaaslike blankes was so groot dat blankes en koloniale regerings begin vrees het vir sosiale en rasse -rus (dws wit oorheersing en beheer). Boonop het Jamaika op 'n fenomenale skaal suiker geproduseer: die 500 ton van 1669 het teen 1704 gestyg tot 6 056 ton. Die vinnige uitbreiding van St Domingue was nog indrukwekkender. Teen 1780 was sy suikerbedryf die beste ter wêreld, en die slawe -bevolking was byna 'n halfmiljoen. Uitvoer van die eiland vorm 'n aansienlike deel van Frankryk se handelswelvaart, maar dit is teen 'n vreeslike prys gebou en het in die 1790's in revolusionêre en rassewoede ontplof.
Die Nederlanders was noodsaaklik in die vroeë Engelse en Franse nedersettings in die Karibiese Eilande, maar die kommersiële en militêre opkoms van die twee nasies (vyande van eerste tot laaste) het die Nederlanders in die Atlantiese Oseaan effektief verplaas. Die Atlantiese slawehandel is nou oorheers deur Engelse en Franse slaweskepe. Tussen hulle het hulle in die agtiende eeu meer as 4 miljoen Afrikane na die Amerikas gestuur, die groot meerderheid wat bestem is om in suiker te werk. Teen daardie tyd was slawe oral in die Atlantiese ekonomie in diens, van die talle huishoudelike take in die huise van plaaslike blankes tot die seevaartake op die Atlantiese skepe, maar suiker het oorheers - in Brasilië en die Karibiese Eilande - en dus die Atlantiese slawehandel. Dit is alles moontlik gemaak nie net deur Afrikaanse slawe -arbeid nie, maar deur die gebruik van plantasies. Die plantasie het 'n kritieke instelling geword in die ontwikkeling van die Amerikas; dit het dit moontlik gemaak vir Europeërs om deur middel van hul Afrika -slawe winsgewende verbouing na groot dele van die Amerikas te bring. Wat in Noord -Amerika gebeur het, was egter effens anders.
Die geskiedenis van suiker
Die suikerhandel het 'n slegte geskiedenis vanaf die 15de eeu, toe die Europeërs die nuwe wêreld ontdek het. Ons ken die verhaal van hoe die Engelse, Spaans, Frans, Portugees en Nederlanders Afrikaners na die Karibiese Eilande, Suid -Amerika en Suid -Amerikaanse state geneem het.
Slawe is gebruik om verskillende produkte te plant en te vervaardig, soos koffie, tabak, kakao, katoen en natuurlik Europese suiker in suikermeulens. Die Sugar Barons het die tropiese klimaat van Wes -Indië gebruik om suikerriet te kweek. Produksie en suikerpryse het gedurende die 17de eeu en die 18de eeu gestyg. 70% van alle slawe produseer suiker teen die 19de eeu.
Omdat ek van Afrikaanse afkoms was, was dit nog altyd vir my interessant, vandat ek 'n jong seun was na die eerste 'ROOTS' -reeks op TV en my ma kyk huil het.
Dit gaan nie net oor slawehandel nie, maar ek wou 'n reeks artikels skryf oor die suikerbedryf en die geskiedenis van geraffineerde suiker, en om dit te doen, moes ek heel begin.
Dit sal u lesers hopelik in staat stel om die volledige prentjie te sien.
Die middelste gang
Daar is baie geskryf oor hoe slawe geneem en behandel is op pad na die nuwe wêreld. Stel jou voor dat jy eendag of nag by jou gesin sit en die geluid van gewapende vreemdelinge in jou dorp hoor binnekom. Dit was mede -Afrikaners wat betaal of onder dwang is om u en u gesinne te vang.
U is toe na die kus geneem om te wag vir die verkoop. Toe u dit koop, word u in die ingewande van 'n skip belaai met ander vragte ingevoer. Jy is neergelê en vasgemaak. U het 'n beperkte hoeveelheid kos en water gehad, en geen toilette nie. Siekte versprei in die warm stink beknopte toestande.
Die 'middelste gang' kan ongeveer 3 weke neem as die weer goed was, as die skip baie langer of slegter was, sou die skip sink.
Hierdie slaweskepe het dit nie op hul eie manier gehad nie; baie keer is dit oorgeneem deur die slawe wat almal aan boord vermoor het.
As u gelukkig was of ongelukkig was om die middelste gang te oorleef, was al wat op u wag meer ellende. Dit werk dood soos muile, mans vroue en kinders, oud en jonk, dit maak nie saak nie. Hulle het 18 uur dae in warm toestande gewerk sonder behoorlike klere, kos of water. Hulle kry moontlik Sondag af kerk toe, tensy dit oestyd was. Toe werk hulle 7 dae per week.
Die behandeling van slawe was natuurlik vreeslik (wat 'n understatement is), sweep sonder rede, hangers as hulle ontsnap het en selfs die dood deur 'n trop honde was algemene straf.
Die lewensverwagting van 'n slaaf was ongeveer 21 jaar oud. Suiker benadeel selfs mense wat jare voor die 'massussuiker' van die moderne wêreld nie die goed geëet het nie.
Die slawe het die ryp suikerriet met die hand gepluk met machetes, in karre gelaai waar dit na die suikermeulens geneem is. Gedurende die oestyd het die meulens 24 uur lank gewerk om die gewas te verwerk. Plantasie -eienaars het hul boedels gebruik om hierdie groot suikermeulens te bou om die suikerriet te verwerk. Die rottang moes deur rollers gesit word om die sap te onttrek, dit word deur koeie of perde aangedryf, dit word uiteindelik opgegradeer na die gebruik van windpompe, dan uiteindelik stoommasjiene.
Die afval-bi-produk word 'bagasse' genoem, wat as brandstof gebruik is, dit is tydens die kookproses gebruik. Kookhuise het groot metaalbakke gebruik om die sap te verhit en te verminder. Baie slawe sterf tydens hierdie prosedure in ongelukke, waarvan baie snags na lang werksdae uitgevoer is.
Die eindproduk was Crystallized Sugar, wat geskik was vir die nouveau riche van Europa.
Die finansiële geskiedenis van die suikerbedryf lyk soos die moderne ekwivalent van silicon valley. Die ryk slawe -eienaars van die suikerbedryf het statige huise in die land gebou en groot huise in Londen laat bou met die bloed van die slawehandel. Harewood House in Yorkshire is 'n uitstekende voorbeeld.
Hulle het groot lotgevalle bymekaargemaak wat vir generasies aangegaan het, en sommige is vandag nog hier. Henry Drax, eienaar van Plantation, het in 1680 suiker ter waarde van £ 5000 van Barbados gestuur. Ek weet dit klink nie veel nie, maar hy was destyds die tweede rykste man in Barbados.
Die Slavery Abolition Act van Parliamnent van 1833 het slawerny in bykans alle Britse kolonies afgeskaf. Meer as 800 000 Afrikaanse slawe is vrygelaat (goed vry), in die Karibiese Eilande, Suid-Afrika en Kanada het dit op 1 Augustus 1834 in werking getree.
Die slawe -eienaars het egter geld verdien uit hierdie wet, maar parlementslede wat die wet ingebring het, het baat gevind. £ 20,000,000 is in totaal betaal en verdeel tussen slawe -eienaars as vergoeding. Die geld vandag sou £ 1,3 miljard werd wees en dit is sonder rente toegevoeg in die tussenliggende jare.
Die slawerny -erfenis
Afrikaners was versprei oor die nuwe wêreld, werk op plantasies en werk vir hul meesters. Afstammelinge van hierdie Afrikaanse slawe is ook wyd versprei. Wie weet wat sou gebeur het as al die Afrikaners alleen gelaat was.
Hoe suiker die wêreld verander het
Wat hou jy nie van lekkergoed, roomys en al die ander lekkernye wat gemaak word met almal se gunsteling genot nie, suiker?
Dit blyk dat dit baie is, bo die manier waarop dit die middellyf uitbrei en holtes veroorsaak. Dit is onwaarskynlik dat baie lekkergoedliefhebbers in die Verenigde State aan die geskiedenis dink terwyl hulle na raming ongeveer 100 pond suiker per jaar opdok, maar soetgoed het eens 'n groot rol gespeel in een van die suurste tydperke in die moderne tyd.
Witgoud, soos die Britse koloniste dit genoem het, was die motor van die slawehandel wat miljoene Afrikane in die vroeë 16de eeu na die Amerikas gebring het. Die geskiedenis van elke nasie in die Karibiese Eilande, groot dele van Suid -Amerika en dele van die suide van die Verenigde State is vir ewig gevorm deur suikerrietplantasies wat deur Europese supermoondhede as kontantgewasse begin is.
Die wins uit die suikerhandel was so beduidend dat dit Amerika selfs gehelp het om onafhanklikheid van Groot -Brittanje te verkry.
Die handel driehoek
Tans word meer suiker in Brasilië geproduseer as op enige ander plek in die wêreld, hoewel die oes ironies genoeg nooit in die Amerikas wild geword het nie. Suikerriet en mdash inheems aan Suidoos -Asië en mdash het eers saam met Christopher Columbus na die nuwe wêreld gekom tydens sy reis na die Dominikaanse Republiek in 1492, waar dit goed gegroei het in die tropiese omgewing.
Opgemerk die potensiaal van suikerriet as inkomste vir die nuwe nedersettings in die Amerikas en die Europeërs was al verslaaf aan suiker uit die Oostelike kolonies en mdash Spaanse koloniseerders het sade uit Columbus se velde in die Dominikaanse Republiek gesny en dit in hul ontluikende Karibiese kolonies geplant. Teen die middel van die 16de eeu het die Portugese sommige na Brasilië gebring, en kort daarna het die soet suikerriet na Britse, Nederlandse en Franse kolonies soos Barbados en Haïti gekom.
Dit was egter nie lank nie, voordat die vroeë intrekkers besef het dat hulle nie genoeg mannekrag het om die terugbreekgewas te plant, te oes en te verwerk nie.
Die eerste slaweskepe het in 1505 aangekom en meer as 300 jaar lank onverpoos voortgegaan. Die meeste kom uit Wes -Afrika, waar Portugese kolonies reeds handelsposte vir ivoor, peper en ander goedere gevestig het. Vir die meeste Europese handelaars was die mense wat hulle op vragskepe oor die Atlantiese Oseaan gelê het en 'n ontsaglike reis bekend as die Middle Passage & mdash bloot 'n uitbreiding van die bestaande handelsstelsel.
Suikerslawerny was die belangrikste komponent in wat historici The Trade Triangle noem, 'n netwerk waardeur slawe na die nuwe wêreldplantasies gestuur is, die produk van hul arbeid na 'n Europese hoofstad gestuur is om te verkoop en ander goedere na Afrika gebring is om te koop meer slawe.
Teen die middel van die 19de eeu is meer as 10 miljoen Afrikane met geweld na die Nuwe Wêreld verwyder en onder die suikerplantasies van Brasilië en die Karibiese Eilande versprei.
Suiker versterk onafhanklikheid
Gedurende die drie eeue was suiker verreweg die belangrikste van die oorsese goedere wat 'n derde van die hele ekonomie van Europa uitmaak.Namate tegnologieë meer doeltreffend en gediversifiseerd geraak het deur melasse en rum by die byprodukte van die plantasie te voeg, het suikerbaronne van St. Kitts na Jamaika geweldig ryk geword.
Die belangrikheid van die suikerryke kolonies, veral dié van Brittanje en Frankryk, het gedurende die 1700's enorme gevolge gehad vir die kaart van Amerika.
Brittanje het sy 13 Amerikaanse kolonies gedeeltelik aan onafhanklikheid verloor omdat sy weermag besig was om sy suiker -eilande te beskerm, het baie historici aangevoer.
In teenstelling met die slawe wat plantasies in die Amerikaanse suide werk, het Afrikane op die suikerplantasies in die Karibiese Eilande (en die eilande self) hul Europese eienaars met 'n groot marge in getal getel. Die Britse planters leef voortdurend in vrees vir opstand en eis soldate om beskerming. Verskeie beslissende gevegte van die Revolusionêre Oorlog sou anders verloop het as Brittanje sy volle mag agter die oorlog ingegooi het, meen kenners.
Daar is ook aansienlike garnisoene in Wes -Indië gestasioneer om die paar suikerbehoeftes wat Brittanje aan die einde van die sewejarige oorlog in 1763 verlaat het, te bewaak. Koning George III het besluit om 'n paar van sy sy Karibiese suiker -eilande na Frankryk om 'n groot deel van Noord -Amerika te verseker.
Hoe belangrik was suikerriet in daardie tyd?
By die ruil van soet en winsgewend Guadeloupe vir die onvrugbare, suikervrye woestyn van Kanada, plus die grootste deel van die grond oos van die Mississippirivier, het baie Engelse gedink dat die koning 'n onaangename ooreenkoms gekry het.
Suikerplantasies en suikermeulens in Puerto Rico
Besoek die verlate suikermeulens vir baie jare (Sentrale) in Puerto Rico was 'n gunsteling tydverdryf. Die ruïnes van die suikermeulens is lankal gesluit en verval en verval. Dit is jammer dat daar nie meer gedoen word om so 'n belangrike deel van die geskiedenis te bewaar nie. Die produksie van suiker was 'n belangrike aspek van die geskiedenis van Puerto Rico. Die opkoms en daling van die suikerbedryf het baie te doen gehad met die kolonisering daarvan deur eers Spanje, daarna die VSA en die uitwerking daarvan was wydreikend. Alhoewel dit vandag ontbreek, bied dit 'n interessante insig in hierdie tyd in die geskiedenis. Met die verloop van die jare word dit moeiliker om dit te waardeer weens agteruitgang, vandalisme en verkoop van die metale, dus as u 'n besoek aan hierdie fabrieke vir u interesseer, is dit tyd om dit na te gaan.
Foto's is van Sentraal -Guanica: Toe en nou
'N Kort geskiedenis van die suikerbedryf in Puerto Rico (Bron: EnciclopediaPR).
Die verbouing van suikerriet en die produksie van suiker het die plaaslike en internasionale identiteit van Puerto Rico tot die 20ste eeu grootliks gesmee. Volgens historiese dokumente dateer die eerste plase wat die versoeter produseer tot die 16de eeu. Hierdie suikermeulens het plaaslik bekend gestaan ​​as ingenios of trapke. In 1523 stig die inwoner van Genua, Tomás de Castellón, in San Germán die eerste suikermolen, genaamd San Juan de las Palmas. Ander is in die 1540's gestig langs die oewers van riviere naby San Juan. Vanaf die laat 17de eeu is groot uitbreidings aan die kommersiële landbou gewy. Diegene wat toegewy is aan die verhoging van suikerriet, is gebel haciendas azucareras, die suikerplantasies.
In die daaropvolgende eeue het verskeie historiese gebeure die kweek en verwerking van suiker beïnvloed. Behalwe vir die afname in die suikerproduksie wat in die 17de eeu plaasgevind het, het die bedryf verskillende tye van voorspoed beleef. Die eerste beduidende oplewing het plaasgevind tussen 1790 en 1849. Dit was grotendeels te wyte aan die agrariese hervormings van 1776 en die Real Cédula de Gracias van 1815. Hierdie maatreëls het die Spaanse monopolie op handel gedeeltelik herroep, asook om dit makliker te maak om in Afrikaanse slawe te verkeer. . Die vraag na Puerto Ricaanse suiker deur die Verenigde State het ook toegeneem namate die produksie en uitvoer van suiker uit Haïti geraak is deur die chaos van die Haïtiaanse rewolusie. Teen die middel van die 19de eeu was daar 789 suikerplantasies in Puerto Rico.
Ondanks hierdie toename het die verbouing en verwerking van suiker aan die einde van die 19de eeu deur moeilike tye gegaan. Verskeie faktore het tot hierdie afname bygedra, insluitend die waardevermindering van ongeraffineerde suiker en 'n afname in produksievolume wat veroorsaak word deur plae, droogtes en orkane. Verpligte belasting en die tegnologiese agterstand van die meeste plantasies het die probleme vererger. Gebeurtenisse soos die afskaffing van slawerny in 1873 en die tariefoorloë tussen Spanje en die Verenigde State het ook die bedryfstoestande nadelig beïnvloed.
Met die oprigting van die eerste suikerfabriek in 1873, die San Vicente -meule in Vega Baja, het die bedryf en sy verskillende produksievorme begin verander. Nuwe tegnologie is ontwikkel in die meulens, wat hul eie elektrisiteit vir masjinerie vir die verwerking van suiker vervaardig het. Sommige van die ou plantasies het hul bedrywighede verander en meulens geword. Terselfdertyd, die Puerto Ricaanse kolono ontstaan, het boere wat suikerriet verbou het en dit aan die meulens verkoop vir verwerking.
In 1898, ná die Spaans-Amerikaanse oorlog, het die bedryf addisionele veranderinge ondergaan. Amerikaanse beleggers het baie van die gevestigde Europese beleggers op die eiland vervang. Groot suikermeulens soos die Guánica Central en Fajardo Sugar is gestig. Die styging in die prys van suiker op die wêreldmarkte, sowel as die belegging van kapitaal, het Puerto Rico internasionaal een van die belangrikste suikerprodusente gemaak. Ten spyte hiervan het die suikerbedryf 'n groot aantal arbeiders vereis wat onderworpe was aan voorwaardes soortgelyk aan slawerny.
Gedurende die eerste dekades van die 20ste eeu het die suikerbedryf steeds ontwikkel en sy hoogtepunt bereik. Ondanks die oprigting van groot suikerhandelondernemings, het sommige meulens wat deur die Puerto Ricaanse kapitaal ondersteun word, ook 'n aansienlike produksievermoë getoon. Teen 1930 was daar 44 meulens in bedryf. In die veertigerjare het die meule egter begin verswak as gevolg van verskeie faktore. Die daling in die prys van suiker, wanbestuur deur sommige administrateurs, die beperking van krediet aan onafhanklike boere, sowel as die stakings deur werkers, het konflik en toestande veroorsaak wat gelei het tot die agteruitgang en uiteindelike sluiting van baie van die meulens in die daaropvolgende dekades. .
Na die rekord van die oes van suikerriet van 1952, het die bedryf 'n versnelde agteruitgang beleef. Boonop het die produksie van suiker 'n laer prioriteit geniet, aangesien die regering onderneem het om die eiland te industrialiseer. Tussen 1951 en 1968 het 17 meule bedrywighede gestaak. Aan die einde van die sestigerjare het die regering probeer om die bedryf te red deur middel van 'n herstelprogram. Die Grondowerheid het 'n aansienlike aantal meulens bekom en in 1973 die Sugar Corporation gestig. Ondanks die feit dat die regering die belangrikste suikerprodusent in Puerto Rico geword het, is die meulens, privaat en in die openbaar befonds, een vir een gesluit. In 2000 het die bedrywighede opgehou by die laaste fabrieke wat nog funksioneer: Roig in Yabucoa en Coloso, wat byna 100 jaar lank in die gemeente Aguada werksaam was. Sommige van die meulens het ook raffinaderye en verpakkingsbedrywighede ingesluit waarvan die geraffineerde witsuiker met sy fyn korrel die reputasie van die Puerto Ricaanse suikerprodusente as ware vakmanne opgebou het.
Om meer te lees oor die sentrales en foto's te sien, kyk na hierdie uitstekende webwerf: EnciclopediaPR Sugar
Sentrale in werking in 1940, ligging (naaste dorp) en datum waarop dit gesluit is:
Playa Grande in Vieques (1942) Carmen in Vega Alta (1945) Caribe in Salinas (1946) Boca Chica in Juana Díaz (1946) Herminia in Villalba (1947) Santa Barbara in Jayuya (1948) Pellejas in Adjuntas (1949) San Joseé in Río Piedras (1952) Constancia in Ponce (1954) Rochelaise in Mayagüez (1957) Victoria in Carolina (1957) Pasto Viejo in Humacao (1958), Ejemplo in Humacao (1961) Constancia in Toa Baja (1962) Guamaní in Guayama (1963) Juanita in Bayamón (1963) Plazuela in Barceloneta (1963) .Canóvanas in Loíza (1965) Santa Juana in Caguas (1966) Cayey in Cayey (1967) Machete in Guayama (1967) Rufina in Guayanilla (1967) San Vicente in Vega Baja ( 1967) Soller in Camuy (1968) Río LLano in Camuy (1970) Lafayette in Arroyo (1971) Los Caños in Arecibo (1972) Monserate in Manatí (1972) Juncos in Juncos (1973) Cortada in Santa Isabel (1974) Eureka in Hormigueros (1977) Fajardo in Fajardo (1977) Igualdad in Añasco (1977) en San Francisco in Guayanilla (1977).
Nuus en onlangse pogings om die suikerbedryf te laat herleef:
Besoek 'n herstelde suikermeule:
Hou jy van hierdie artikel? Sluit aan by die bemanning en begin die reis! Maak kontak met ons vir nuus, geleenthede, lewenstyl en alles oor die Karibiese Eilande deur aan te sluit by ons nuusbrief - Klik hier om aan te sluit of vind ons op Facebook of Instagram.
Engelse planters het eers in die 1640's begin met die kweek van suikerriet in Barbados, met 'n mengsel van gevangenes en gevangenes van die Britse Eilande en slawe uit Afrika. Suikerlandbou was baie winsgewend en dit versprei vinnig deur die Karibiese Eilande en na Louisiana en Mississippi in Noord -Amerika. Honderdduisende slawe van mans, vroue en kinders is uit Afrika na die Karibiese Eilande en Amerika gebring sodat die Europeërs suiker en rum, die belangrikste produkte van suikerriet, kon hê.
Suikerriet was 'n ongewone gewas. Europeërs was gewoond daaraan om gewasse soos koring te verbou, wat hulle dan geoes het en na ander mense gestuur het wat die gewas in meel sou verander. Maar op die Karibiese en Amerikaanse plantasies moes slawe -arbeiders alles doen. Hulle het die gewas gesaai, opgepas en geoes, en daarna gewerk om die sap uit die suikerriet te haal en die sap te kook en te verwerk om dit in suiker en melasse te verander, en later kan dit help om sommige van die afvalprodukte in rum te distilleer. . Die suikerplantasie was 'n plaas sowel as 'n fabriek, en slawe, mans en vroue het die hele jaar lank lang gewerk.
Daar is 'n prentjie uit hierdie tydperk wat suikerlandbou en produksie toon. Maar ons moet onthou dat die kunstenaar wat hierdie foto's gemaak het, die stelsel goed wil laat lyk: hulle verdedig slawerny en probeer mense in Brittanje wys dat dit nie te erg is nie. Daarom kan ons hierdie foto's nie op sigself neem nie, en moet ons altyd onthou hoe vreeslik moeilik hierdie werk was. Jong mans en vroue het in die laat tienerjare by die Eerste Bende aangesluit, sodra hulle sterk genoeg was, maar binne tien of twaalf jaar het die harde werk hul liggame verwoes en is hulle oorgedra na die Tweede Bende, wat hard gewerk het, maar nie so hard soos die Eerste bende. Na miskien twintig jaar in die Tweede Bende, sou 'n persoon wat nou ongeveer 40 jaar oud was, oud en uitgeput lyk en by ander ou mense en jong kinders aansluit by die Derde Bende (die 'Grasbende'), wat die gewasse onkruid het, en onkruid en gras versamel as voer vir diere. Wit eienaars en opsieners het toesig gehou oor al hierdie prosesse, en slawe van 'bestuurders' het ook werk georganiseer. Opsieners en bestuurders het swepe gehad, en hulle het dit gebruik om slawe te dwing om harder te werk.
In die vroeë somer het die Eerste en Tweede Bendes die landerye voorberei om te plant en die grond met skoffels omgedraai. Dan, in die laat somer en vroeë herfs, plant die First Gang die suikerriet, dikwels met behulp van die kierie-holproses.
William Clark, 'Suikerriet plant' Tien uitsigte op die eiland Antigua … (Londen, 1823). Met vergunning van die John Carter Brown -biblioteek aan die Brown University.
Cane-holing was 'n baanbrekerswerk. Eers het bendeslawe vierkante van tussen 4 en 6 voet vierkantig gemerk en daarna elke vierkant uitgegrawe tot 'n diepte van 6 tot 9 duim. Hulle gebruik slegs skoffels, nie grawe nie, wat dit nog moeiliker maak. 'N Eerste bende -slaaf sou na verwagting elke dag tussen 60 en 100 vierkante uitgrawe, wat tot 1500 kubieke voet grond verplaas het. Die grond wat uitgehaal is, is opgebou as 'n bank rondom elke vierkant. Twee jong suikerrietplante is daarna in elke gat geplant, en slawe van die Eerste en Tweede Bende het groot mandjies met dieremis op hul koppe na die vierkante gedra en genoeg mis rondom elke plant gelê. Dit was harde en walglike werk, en is deur die slawe gehaat. Een groot mandjie mis, wat tot 80 pond mis bevat, was voldoende vir twee gate (vier suikerrietplante). Een hektaar suikerrietplante benodig tot 1,25 ton mis.
In die Karibiese Eilande groei onkruid vinnig, en as dit alleen gelaat word, sal dit vinnig vreemd wees en ander plante en gewasse vernietig. Deur die jaar het die ouer mense en kinders in die Derde Bende voortdurend suikerrietlande gekruid, en hulle het ook strikke vasgelê en die duisende rotte gejag wat dit geniet het om op jong suikerrietplante te voed. Sommige wit meesters het belonings gegee aan die slawe wat die meeste rotte gevang en doodgemaak het.
Suikerrietplante was dikwels baie langer as 'n man toe dit in Februarie of Maart tyd was om dit te oes. Die mans en vroue van die Eerste en Tweede Bendes gebruik 'snawels' (billhooks), baie skerp geboë messe. Mans en vroue van die First Gang moes gedurig buk en deur die dik suikerriet ongeveer ses sentimeter van die grond af kap. Daarna gebruik hulle die rekeninge om die bokant en die blare van die kierie af te sny. Tweede bende -slawe sou die kieries in bondels vasmaak en op waens laai.
William Clark, 'Sugar Cane Harvest', Tien uitsigte op die eiland Antigua … (Londen, 1823). Met vergunning van die John Carter Brown -biblioteek aan die Brown University.
Sodra dit geoes is, moes die kieries vinnig verwerk word, want as die sappie te lank gelos word, sou die sap in die kierie bederf en nutteloos word. As gevolg van die oes- en kookseisoen (Februarie tot April) het die slawe van die Eerste en Tweede Bendes harder as ooit gewerk. Op groot plantasies het die suikermeul en die kookhuis 24 uur per dag, ses dae per week, 24 uur per dag gewerk. Die slawe van die eerste en tweede bende is in twee groepe verdeel, met die eerste groep wat 12 uur gedurende die dag gewerk het, en die tweede groep het gedurende die nag 12 uur gewerk, waarna hulle die siklus herhaal het.
Die kieries is na die meul geneem (wat moontlik deur wind, deur diere of deur mense aangedryf word. Die wind het groot rollers gedryf, en slawe het die kieries heen en weer gevoer tussen die rollers wat hulle verpletter het en die sap kon laat oploop om op te vang panne, en daarvandaan langs pype na die nabygeleë kookhuis. Dit was gevaarlike werk, want hierdie manne was dikwels uitgeput, en soms het hulle die suikerriet nie betyds losgelaat nie en hul arms is in die rollers getrek: toe dit gebeur 'n byl is gebruik om die gebreekte arm af te kap: sommige plantasies het een-gewapende mans wat hierdie lot gely het.
Die sap loop af in 'n groot houertenk in die Boiling House. Van daar af loop dit in die grootste koperbak of bak, en vure onder hierdie bak kook die suikersap. Bekwame mans en vroue roer dit terwyl dit kook, en skrop van die bokant af. Die ketel, 'n hoogs bekwame slaaf, besluit toe die sap voldoende verminder en gesuiwer is, en laat dit toe in die volgende, effens kleiner koperbak gooi, waar die proses weer begin. Dit het vier of vyf keer gebeur, en met elke oordrag het die rietsap donkerder en dikker geword.
William Clark, 'Interieur van 'n [suiker] kookhuis,' Tien uitsigte op die eiland Antigua … (Londen, 1823). Met vergunning van die John Carter Brown -biblioteek aan die Brown University.
Aan die einde van die proses kan 'n liter van die oorspronklike suikerriet sap ongeveer 'n pond muscovado (semi-verfynde bruin) suiker produseer. Toe die rietsap in die laaste houer was, het die ketel besluit wanneer dit op die punt staan ​​om te kristalliseer, waarna hy dit met lemmetjiesap getemper het en dit na 'n onverhitte afkoelbak oorgeplaas het. Nadat dit behoorlik afgekoel is, is dit na kleipotte oorgedra, en 'n paar dae later is gate in die bodem van hierdie potte verwyder en het melasse daaruit gedreineer. Die melasse is na die gees- of stilhuis geneem en tot rum gedistilleer. Wat in die potte oorgebly het, was halfverfynde suiker, wat in die son gedroog, verpak en na Europa en Amerika gestuur is.
Die blanke mans wat plantasies besit, het geweet dat hierdie ontsaglike harde werk baie slawe sou uitput dat hulle jonk sou sterf. Elke jaar het 'n planter nuut ingevoerde slawe uit Afrika gekoop om diegene wat gesterf het, te vervang. Een Barbados -planter genaamd Edward Littleton het beraam dat 'n suikerplanter wat 100 slawe besit het en hulle in die kweek en verwerking van suikerriet almal in 19 jaar sou doodmaak. Die produksie van suiker het honderdduisende slawe van Afrikane vereis - en gedood -. Dus, tussen 1748 en 1788 het meer as 1,200 skepe meer as 335,000 verslaafde Afrikane na Jamaika, die grootste suikerproduserende kolonie van Brittanje, gebring. Tog het 'n Jamaikaanse sensus in 1788 aangeteken dat slegs 226.432 slawe van mans, vroue en kinders op die eiland gelewe het. Selfs met almal wat al voor 1748 daar was, die meer as 335 000 nuwe aankomelinge, en al die kinders wat uit slawe moeders gebore is, het baie gesterf om suiker te produseer.
Suikerplantasies per eiland
Sommige eilande het 'n groter suikeraanwesigheid gehad as ander tydens die piek van die bedryf. Maar die meeste van hulle bied nog steeds toere na historiese suikerplantasies in Hawaii aan.
Die Hawaii Plantation Village in Ewa bied toere na plekke waar plantasiewerkers gewoon het. U kan ook die museum besoek van 10:00 tot 14:00 van Maandag tot Saterdag.
Alexander & amp; Baldwin Sugar Museum in Maui.
Alexander & amp; Baldwin Sugar Museum bied 'n groot versameling memorabilia uit die suikerbedryf aan. Dit bied 'n blik op die oes van suiker en vertel die geskiedenis van suikerproduksie in Hawaii. As een van die oorspronklike 'Big Five' plantasies, sal u hierdie plek nie wil misloop nie. Die museum is daagliks oop van 09:30 tot 16:00, van Maandag tot Saterdag.
Die Gay and Robinson Sugar Plantation in Kaumakani bied toere van 08:00 tot 16:00 van Maandag tot Vrydag aan. The Grove Farm Homestead in Lihue was een van Hawaii se vroegste plantasies en het 'n uitgebreide museum. Die Waimea Sugar Mill Camp Museum is ook 'n uitstekende plek om te leer oor suiker in Hawaii.
Suikerplantasies - Geskiedenis
Elke mens moet op of voor die 1ste dag van September 1827 'n halwe pik goeie sandelhout ['n piek van 133 pond] aan die goewerneur van die distrik waartoe hy behoort, aflewer as hy nie die sandelhout, vier Spaanse dollar, of enige eiendom ter waarde van die bedrag, word betaal.
Geen persoon, behalwe die siekes, of 'n te gevorderde ouderdom om na die berge te gaan, sal van hierdie wet vrygestel word nie.
Elke vrou van 13 jaar of ouer moet voor of op die eerste 'n mat, 12 voet lank en 6 breed, of tapa van gelyke waarde, (tot so 'n mat,) of die som van een Spaanse dollar betaal September 1827. 2
Saam met die tydperk van die grootste aktiwiteit van die sendelinge, het 'n nuwe bedryf die Hawaiiaanse toneel betree. Die kreet van "Whale ho!" het 'n dramatiese verandering in die ekonomiese, politieke en gemeenskapslewe van die eilande ingelui. Die matrose wou vars groente hê, en die inheemse Hawaiiane het die gematigde hoogland in groot vragmotorplase verander. Daar was 'n vraag na vars vrugte, beeste, wit aartappels en suiker.Ook hierdie is deur die inheemse bevolking verbou en verskaf. Handelaars, meestal wit mans (of haol soos die Hawaii hulle genoem het) het ryk geword.
Intussen het die bemannings van die skepe nie net romantiese idees na die eilande gebring nie, maar ook siektes waarteen die Hawaiiane nie weerstand kon kry nie. Geslagsiektes, tuberkulose en selfs masels, wat in die meeste wit gemeenskappe nie meer as 'n verbygaande kinderjare was nie, het hul tol geëis om die koninkryk te ontvolk.
Die walvisbedryf was ongeveer 40 jaar die steunpilaar van die eiland -ekonomie. Geluk is gegrond op bedrywe wat daarmee verband hou, en dit was die voorlopers van die geldbelange wat die ekonomie van die eilande nog 'n eeu lank sou oorheers. En toe kom die walvisjag vinnig tot 'n einde. Die walvisse, net soos die inheemse Hawaiiane, het weens die jagters in bevolking verminder. In 1859 is 'n olieput in Pennsylvania ontdek en ontwikkel. Binne 'n paar jaar het hierdie nuwe soort olie walvisolie vir lampe en vele ander gebruike vervang.
Walvisvangs het 'n nalatenskap van siektes en sterftes agtergelaat. Dit het driekwart van die inheemse Hawaiiane uitgewis. Dit het 'n groot deel van die bevolking van die platteland na die stede verskuif en die selfvoorsiening van die mense verminder. Kortom, dit het verwoesting gesaai oor die tradisionele waardes en oortuigings van die Hawaiiaanse kultuur. Teen 1870 sou Samuel Kamakau kla dat die Hawaiiaanse mense hul klere en voorraad ingevoer het. In plaas daarvan om hul tradisionele vaardighede te beoefen, te boer, te hengel, te kano-bou, net te maak, kau`ula tapas te skilder, ens., Het Hawaiiane "blote rondloper" geword:
DIE GROOT MAHELE:
In 1848 is die koning oorgehaal om nog 'n krag toe te pas op die reeds vinnig ontwikkelende Hawaiiaanse lewenswyse. Die verdeling van die land, bekend as "The Great Mahele'In daardie jaar het die private eienaarskap of verhuring van grondstukke bekendgestel en geïnstitusionaliseer, 'n ontwikkeling wat onontbeerlik sou wees vir die voortgesette groei van die suikerverbouende bedryf.
Die Mahele word beskou as 'n welwillende herverdeling van die rykdom van die land, maar in die praktyk is die gewone mense bedrieg. Van 4 miljoen hektaar grond beland die maka ʻ āinana met minder as 30 000 hektaar. Dit is aansienlik minder as 1 hektaar per persoon. Daarteenoor het die 250 kapteins meer as 'n miljoen en 'n half hektaar gekry. Koning Kamehameha III het byna 'n miljoen hektaar vir homself gehou. En daar was naby nog 'n miljoen en 'n half akker wat as regeringsgrond beskou is. 4
Soos verwag, het die suikerlandboubelange, meestal hael, binne 'n paar jaar huurkontrakte gekry of 'n groot deel van die beste rietgrond direk besit.
Ua & lsquoeha ke kua, kakahe ka hou,
A & lsquoai & lsquoe au i ka hale ku & lsquoai,
A noho ho & lsquoi he pua mana no,
Ek het op 'n suikerplantasie gewerk,
My rug pyn, my sweet stort,
Alles vir niks.
Ek het in die skuld gekom by die plantwinkel,
Ek het skuld gekry by die plantasie winkel.
En het 'n arm man gebly,
En het 'n arm man gebly.
Alhoewel hierdie staking nie geslaagd was nie, het dit aan die eienaars gewys dat die inheemse Hawaiiane nie so 'n neerhalende werksomstandigheid sou verduur nie. Die suikerplanters het dus gekonfronteer met 'n steeds afnemende arbeidsmag van Hawaii wat duidelik op die punt was om meer effektief te organiseer, om hul arbeidsprobleme op te los.
Die Royal Hawaiian Agricultural Society het georganiseer om die belange van die plantasie -eienaars te beskerm en om hul aanbod en beheer oor goedkoop veldarbeid te verseker. Die eerste groep Chinese wat gewerf is, het 'n kontrak van vyf jaar gehad teen $ 3,00 per maand plus deurgang, kos, klere en 'n huis. 'N Voorskot van $ 6 is in China gemaak om in klein paaiemente terugbetaal te word.
Van die begin af was daar 'n doelbewuste beleid van skeiding van die rasse, wat die een teen die ander stel as 'n doel om meer produksie daaruit te haal.
Die president van die Landbougenootskap, regter Wm. Lee, het die planters in hierdie woorde geadviseer:
MEESTERS EN DIENE (Na Haku A Me Na Kauwa):
Vanaf 21 Junie was 1850 arbeiders onderhewig aan 'n streng wet, bekend as die Wet op Meesters en Dienaars. Ingevolge die bepalings van hierdie wet wat slegs 'n paar weke na die stigting van die Royal Hawaiian Agricultural Society uitgevaardig is, is twee verskillende vorme van arbeidskontrakte gewettig, vakleerlingskappe en diensplig. Kragtens hierdie wet kan afwesigheid of weiering om te werk veroorsaak dat 'n kontrakarbeider deur die distrikslanddros of polisiebeampte aangekeer word en daarna 'n ekstra tyd vir die werkgewer gevonnis word, gewoonlik die tyd van afwesigheid.
Vir die kontrakarbeiders wat toestande ondraaglik gevind het en probeer weghardloop het, het die wet hul werkgewers weer 'dwang' toegelaat om hulle vas te trek, en hul kontrakte op die plantasie sou met die verdubbeling van die tydperk wat hulle weg was, verleng word. As so 'n werker dan weier om te dien, kan hy in die tronk sit en tot harde arbeid gevonnis word totdat hy toegegee het. Die wet was inderdaad slegs 'n geringe verbetering teenoor volslae slawerny.
Selfs die sagste en goedaardigste pogings om die krag van die plantasies uit te daag, is vernietig. 'N Vroeë Japanse kontrakarbeider in Hilo het die howe probeer laat beslis dat sy arbeidsooreenkoms onwettig moet wees, aangesien hy nie bereid was om by Hilo Sugar Company te werk nie, en die onwillekeurige diensbaarheid sou deur die Hawaiiaanse grondwet verbied word, maar die hof, het natuurlik die Wet op Meesters en Dienaars en die harde arbeidsooreenkomste gehandhaaf (Hilo Sugar vs. Mioshi 1891). 'N Veel meer brutale en skandelike daad is gepleeg tesame met nog een van die eerste arbeiders in die kontrek of "ek's in"wat na sy kontrak gewaag het om in Hawai'i te bly en 'n klein onderneming in Honoka'a te probeer oopmaak. Sy naam was Katsu Goto, en een aand nadat hy uitgehardloop het om ander te help ek's in met 'n Engelse vertaling, is hy aangerand, geslaan en lynch [lees meer].
Daar moet op gelet word, soos Hawai & lsquoi se amptenaar van die National Labour Relations Board die eerste keer opgemerk het dat "ons Hawaiise voorstanders van" vrye onderneming ", net soos hul koninklikes op die vasteland, nooit gehuiwer het om 'n beroep op die regering te doen om hul besigheid in te meng vir hul spesiale voordeel nie. 7 Honderd jaar lank sou die 'spesiale belange' van die planters ongehinderd die wette van Hawai & lsquoi as 'n koninkryk, 'n republiek en gebied beheer.
In die Verenigde State is die meeste suiker in die suide geproduseer, en met die uitbreek van die burgeroorlog in 1864 het die vraag en dus die prys van suiker dramaties toegeneem. Die Hawaiiaanse suikerbedryf het uitgebrei om aan hierdie behoeftes te voldoen, en daarom moes die aanbod van plantasie -arbeiders ook verhoog word. Die Koninkryk het 'n Buro vir Immigrasie gestig om die planters te help namate meer en meer Chinese ingebring word, hierdie keer vir 5 jaar kontrakte teen $ 4. 'n maand plus kos en skuiling.
Selfs die beroemde Amerikaanse romanskrywer Samuel Clemens, beter bekend as Mark Twain, terwyl hy die eilande in 1866 besoek het, is deur die planters se logika ingeneem. Normaalweg was hy 'n vyand van rassisme en ekonomiese diensbaarheid en aanvaar hy die sentiment van die plantasie dat die Chinese in Hawai en lsquoi die agtergrond van hul samelewing was. Hy het wrang opgemerk dat: "Hulle voormalige handel om keel te sny op die see van China het hulle buitengewoon handig gemaak om riet te sny." 8 Nadat hy die bedrywighede van plantasies in die suide en in Kalifornië waargeneem het, het Clemens presies geweet hoe laag die 'coolie' lone was en verwag dat die res van die land binnekort die voorbeeld van die Hawai & lsquoi -planters sou volg. Hy het geskryf:
Van al die groepe wat vir plantasie -arbeid ingebring is, was die grootste uit Japan. Voordat die eeu gesluit het, is meer as 80 000 Japannese ingevoer. Aanvanklik word hulle koms as die bevredigendste beskou. In die Planters -joernaal word daar in 1888 van hulle gesê: 'Hierdie mense neem so maklik die gebruike en gewoontes van die land aan, dat daar nie dieselfde vooroordeel teenoor hulle bestaan ​​as die Chinese nie, terwyl dit lyk asof hulle as arbeiders soveel gee tevredenheid soos enige ander. " 14
Teen 1892 was die Japannese die grootste en mees aggressiewe element van die plantasie -arbeidsmag en die houding teenoor hulle het verander. In 1894 kla die Planters -joernaal: "Die neiging om te staak en te verlaat, wat hulle byna in besit van die arbeidsmark het, het aan planters getoon dat dit belangrik is om 'n persentasie van hul arbeiders van ander nasionaliteite te hê... kleinste grief, van werklike of denkbeeldige aard, om in opstand te kom en die werk te verlaat. " 15
Die meeste griewe van die Japannese het te doen gehad met die kwaliteit van die voedsel wat aan hulle gegee is, die onhigiëniese behuising en arbeidsbehandeling. En die belangrikste onder hulle griewe was die onmenslike behandeling wat hulle ontvang het deur die luna, die plantasie -opsieners. Sulke mans was byna altyd van 'n ander nasionaliteit as diegene onder wie hulle toesig gehou het. Trouens, die meeste was 7 Europeërs wat nie gehuiwer het om die swepe wat hulle gedra het, aan te hou om die dissipline van die maatskappy af te dwing nie. 16
Baie werkers het begin voel dat hul toestande vergelykbaar is met slawerny. Die plantasiebestuur het reëls opgestel wat werknemers se lewens beheer, selfs ná werksure. Hulle is nie toegelaat om die plantasie in die aande te verlaat nie. Daar was reëls oor wanneer hulle in die bed moes wees - gewoonlik om 08:30 in die aand - geen praat is toegelaat nadat ligte uitgaan nie, ens. 17
Die Japannese immigrante was geen vreemdeling vir harde plaasarbeid nie. Maar die swaarhande behandeling wat hulle van die planters in Hawaii en lsquoi ontvang het, moes uitermatig gewees het, want hulle het hul eie volksmusiek geskep om die lyding, die heimwee en die frustrasie waarmee hulle gedwing is om saam te leef, uit te druk op 'n manier uniek aan hul kulturele identiteit. Hierdie kort lirieke, wat in die volksmond deur die vroue gesing word, volg die ritme van hul werk en word genoem Gatgat Bushi na die Hawaiiaanse uitdrukking gat gat wat die werk beskryf om gedroogde blare van die rietstingels te verwyder, en die Japannese woord fushi vir deuntjie of melodie. Hulle lirieke [klik hier] gee ons 'n idee van hoe hul lewens moes gewees het.
Voordat die 19de eeu geëindig het, was daar meer as 50 sogenaamde arbeidsversteurings in die koerante aangeteken, hoewel die totale getal duidelik baie groter was.
Die vroegste staking op rekord was deur die Hawaïese arbeiders op K ōloa Plantation in 1841. Alhoewel hulle slegs vyf en twintig sent per dag gevra het, het die werkers sonder 'n werklike vakbondorganisasie hierdie staking verloor net soos soveel ander mense sou ly in die jare wat voorlê.
Hulle het dit 'n paar jaar later opgevolg deur die eilande as 'n gebied van die Verenigde State te annekseer en te annekseer omdat hulle Amerikaanse beskerming van hul ekonomiese belange wou hê. Toe die 19de eeu tot 'n einde gekom het, was die werkende manne en vroue baie min vir hul werk. Plantasie veldarbeid was gemiddeld $ 15. 'n maand vir 26 dae werk. Die gemiddelde werksdag was 10 uur vir veldarbeid en 12 uur vir meulhande.
Selfs weg van die plantasies was die arbeidersbeweging klein en swak. Reeds in 1857 was daar 'n Hawaiian Mechanics Benefit Union wat slegs 'n paar jaar geduur het.
Die enigste vakbond, in die moderne sin van die term, wat voor anneksasie gestig is, was die Typografiese Unie.
Op 14 Junie 1900 het Hawai & lsquoi 'n gebied van die Verenigde State geword. Dit het geen onmiddellike uitwerking op die werknemers se loon, ure en diensvoorwaardes gehad nie, behalwe in twee opsigte. Die arbeidskontrakte het onwettig geword omdat dit die Amerikaanse grondwet oortree het wat slawerny en onwillekeurige diensbaarheid verbied. En die gebied is onderworpe aan die Chinese uitsluitingswet, 'n rassistiese Amerikaanse wet wat verdere invoer van Chinese arbeiders gestuit het.
Toe die plantasiewerkers hoor dat hul kontrakte nie meer bindend is nie, stap hulle duisende van plantasies af in vreugde en vreugde. Dit was nie stakings in die tradisionele sin nie. Daar was geen 'eise' as sodanig nie en binne 'n paar dae het die werk aan die plantasies hul normale gang hervat. Baie van die vrygelate mans het die plantasies egter vir ewig verlaat. Hulle en hul gesinne, in duisende, het Hawai & lsquoi verlaat en na die vasteland gegaan of na hul tuislande teruggekeer, of in sommige gevalle op die eilande gebly, maar nuwe beroepe aangepak. Intussen moes die planters hulle tot nuwe arbeidsbronne wend. Hulle het meer Japannese, Puerto Ricane, Koreane, Spaans, Filippyne en ander groepe ingebring.
In die jaar 1900 het die werkers hul nuwe vryheid benut in 'n stormloop. Daar was geen vakbonde soos ons dit vandag ken nie, en daarom was hierdie aksies altyd tydelike kombinasies of blokke van werkers wat bymekaargekom het om 'n spesifieke 'warm' kwessie op te los of om onmiddellike eise te vra. Vyf en twintig stakings is daardie jaar aangeteken. Die meeste van hulle was verlore, maar dit het 'n invloed op die bestuur gehad. Binne 'n jaar het die lone met 10 sent per dag gestyg, wat die salaris tot 70 sent per dag te staan ​​bring.
Omdat die meeste stakers Japannees was, het die industriële belange en die plaaslike koerante hul aanvalle op hierdie rassegroep verskerp. Net soos hulle die Chinese en die Hawaise voorheen belaster het, het hulle hul aandag nou op die Japanners gerig. 'N Artikel in die Pacific Commercial Advertiser van 1906 het gekla:
Intussen het 'n soort arbeidersbeweging in die dorpe, veral Honolulu, begin roer. Dit was hoofsaaklik vakbonde. Ook hulle het probleme ondervind en om dieselfde basiese rede as die plantasiegroepe. Die rassistiese gif wat deur die werkgewers veroorsaak is, het die denke en aktiwiteite van die werkers besmet.
Reeds in 1901 het elf vakbonde, meestal in die boubedryf, die eerste arbeidsraad gevorm wat die Honolulu Federation of Trades genoem word. Later word hierdie groep die White Mechanics and Workmen en in 1903 word dit die Central Labor Council verbonde aan die American Federation of Labor. Net so het die bekwame Kaukasiese werkers van Hilo in 1903 'n handelsfederasie gestig, en binnekort het timmermanne, langhorstmanne, skilders en spanmanne ook plaaslike inwoners daar gehuur. Maar hierdie plaaslike bevolking was geneig om binne 20 jaar uit te sterf sonder om ooit die doel te bereik om die ongeorganiseerdes te organiseer, grootliks omdat hulle nie in staat was om Oosterlinge in te neem nie. 20
Die STRIKE van 1909:
Daar kom 'n dag in 1909 toe die rassistiese taktiek van die plantasie -eienaars uiteindelik op hulle terugval. Hulle betaal jare lank ongelyke lone op grond van etniese agtergrond. Die Japannese kry $ 18 per maand vir 26 dae werk terwyl die Portugese en Puerto Ricaners $ 22,50 vir dieselfde hoeveelheid werk ontvang het.
'N Jong advokaat met die naam Motoyuki Negoro het die onreg van ongelyke lone in 'n reeks artikels wat hy vir 'n Japannese koerant geskryf het, uitgewys. Dit het gelei tot die stigting van die Zokyu Kisei Kai (Higher Lage Association), die eerste organisasie wat met reg 'n vakbond op die plantasies genoem kan word.
Die leiers was, benewens Negoro, Yasutaro Soga, koerantredakteur Fred Makino, 'n apteker en Yokichi Tasaka, 'n nuusverslaggewer. Die lede was Japannese plantasiewerkers.
Die vereniging het 'n beleefde versoek aan die Planter's Association gerig om 'n konferensie te vra en 'n beroep op die planters te doen om "rede en geregtigheid". Die Planters het die ontvangs van die brief erken, maar nooit gereageer op die versoek om 'n konferensie nie. Inteendeel, hulle het onderling 'n besluit geneem om nie met die werkersverteenwoordigers om te gaan nie en hulle verbied enige individuele plantasiebestuurder om met die werkers 'n ooreenkoms te bereik.
Die werkers het vier maande gewag op 'n reaksie sonder sukses. Intussen het hulle die pers gebruik om hul saak te bepleit in die hoop dat die openbare mening die planters sou aanroer. Die Engelse pers het die werkers se eise teëgestaan, net soos 'n Japanse koerant wat pro-bestuur was. In wanhoop het die werkers by & lsquoAiea Plantation op 8 Mei gestem om te staak. Dit is binne die volgende twee weke gevolg deur plantasies in Waipahu, Ewa, Kahuku, Waianae en Waialua. Die Waimanalo -werkers het nie hul werk verlaat nie, maar het finansiële hulp verleen, net soos die werkers op die naburige eilande.
Onmiddellik het die kragstruktuur van die eilande weer in werking getree by die werkers. Sestig plantasie -eienaars, insluitend dié waar geen staking bestaan ​​nie, het saamgespan in 'n verenigde front teen arbeid. Staakbrekers is uit ander etniese groepe aangestel en gebruik dus die bekende "verdeel en heers" tegniek. Die Hawaiiaanse, Chinese en Portugese is $ 1,50 per dag betaal, wat meer as dubbel die verdienste was van die Japannese werkers wat hulle vervang het.
Die Newspapers het die stakers as "oproeriges en boewe" bestempel. 'N Artikel in die adverteerder verwys na die Japannese as' ongeskoolde 'ondenkende genote, bloot menslike werktuie'. 21 Die Japannese konsul is deur die werkgewers ingebring en het aan die stakers gesê dat as hulle uitbly, hulle ontrou was aan die Japannese keiser. Maar dit het geen invloed op hulle gehad nie.
Op 7 Junie 1909 het die maatskappye die werkers met slegs 24 uur kennisgewing uit hul huise in Kahuku, Ewa en Waialua, gesit. Die mense het hul paar besittings en gesinne by honderde, by duisende opgetel, met die trek na Honolulu begin. Ja, selfs vanaf Kahuku het 600 langs die kus en oor die Pali opgeruk na Palama. Dit het hulle twee dae geneem. Daar, en in Kaka & lsquoako en Moili'ili, is tydelike behuising gevestig waar 5 000 volwassenes en baie kinders gebly, geslaap en gevoed is. Maar dit kon ook nie die staking breek nie.
Op 8 Junie het die polisie die Waipahu -stakers wat by vriende gebly het, bymekaargemaak en hulle met geweld geweer om terug te keer werk toe. Dertig van hul vriende, nie-stakers, is gearresteer en aangekla van "aanleiding tot onrus". Op 10 Junie is die vier leiers van die staking, Negoro, Makino, Soga en Tasaka gearresteer en aangekla van sameswering om die werking van die plantasies te belemmer. Op 11 Junie verbied die polisiehoof alle openbare toesprake vir die duur van die staking. In 'n kat-en-muis-speletjie het die owerhede die stakingsleiers vrygelaat en hulle binne 'n paar dae weer in hegtenis geneem. Daar is beslag gelê op die dokumente van die verdediging by die kantoor van die Japannese koerant wat die staking ondersteun het. In die verhoor van die leiers, wat op 26 Julie begin het, was die enigste getuienis teen hulle die Japannese koerantartikels en dit is vertaal op so 'n manier dat dit die woorde verdraai en 'n gewelddadiger betekenis gee.
Te midde van die verhoor was daar 'n poging tot sluipmoord op die redakteur van 'n Japannese koerant teen staking. Dit het geen betrekking gehad op die mans wat teregstaan ​​nie, maar dit het die openbare gevoel teen hulle en teen die staking opgeblaas.
Op 5 Augustus 1909, na drie maande uit, is die staking beëindig. Op die rekord word die staking as 'n verlies gelys.Dit het die Japannese gemeenskap $ 40,000 gekos om die uitstappie te handhaaf. Die Vereniging vir Hoër Lone is platgeslaan. Maar die staking was goed georganiseer, goed gelei en gedissiplineerd, en kort na die uitstappie het die werkgewers verhogings toegestaan ​​aan die werkers wat 'kontrak' gehad het, wat 'n spesifieke gebied werk aan 'n ooreenkoms soortgelyk aan deelbou. Dit word op $ 500,000 geraam. Die gewone werkers het 'n salarisverhoging van ongeveer $ 270 000 gekry. Behuisingstoestande is verbeter. Die rasseverskil in loon is geleidelik gesluit.
Wat die eienaar betref, het die staking hulle $ 2 miljoen gekos volgens die skatting van die stakingsleier Negoro. Die vier stakingsleiers is skuldig bevind en tot boetes en tien maande gevangenisstraf gevonnis. Maar toe die staking verby was, het die openbare druk op hul vrylating plaasgevind en hulle is begenadig deur die sekretaris van die gebied, Earnest Mott-Smith. In 1973 word Fred Makino postuum aanbeveel deur die nuusskrywers van Hawai & lsquoi vir die Hawaii Newspaper Hall of Fame.
In die jare na die staking van 1909 het die werkgewers twee dinge gedoen om toekomstige onderbrekings af te weer. Hulle het 'n groot aantal arbeiders uit die Filippyne ingevoer en 'n paternalistiese program begin om die werkers gelukkig te hou deur skole, kerke, speelgronde, ontspanningsale en huise te bou. Alhoewel hulle baie goeie dinge gedoen het, het hulle die werkers nie 'n ordentlike lewensloon betaal nie, of het hulle hul reg op 'n stem in hul eie lot erken.
Twee jaar na die staking het 'n verslag van die Departement van Immigrasie gesê: 'Die suikerprodusente het nie heeltemal herstel van die skrik wat hulle deur die staking veroorsaak het nie, en wil graag 'n groot aantal Filippyne of ander goedkoop arbeid na die eilande bring om 'n oorskot te skep , sodat ... hulle die nodige hulp sou kon bekom sonder dat hulle verplig was om enige loneverhoging te betaal. "
'N Kommissaris vir Arbeidsstatistiek het gesê: "Plantasies beskou arbeiders hoofsaaklik as 'n produksie -instrument. Hulle sakebelange vereis goedkoop, nie te intelligente, geduldige, ongetroude mans."
DIE GROOT VYF:
In 1911 het die Amerikaanse skrywer, Ray Stannard Baker, gesê: "Ek het selde 'n plek besoek waar daar soveel liefdadigheid en so min demokrasie was as in Hawaii." 22
Die dekade na 1909 was 'n donker een vir Arbeid. Daar was geen groot stakings nie, hoewel 41 arbeidsversteurings in hierdie tydperk aangeteken is. Dit was nie net plantasie -arbeid nie. Hulle het langboere, steengroefwerkers, konstruksiewerkers, ysterwerkers, pynappelblikkieswerkers, vissermanne, vraghandelaars, telefoonoperateurs, masjiniste en ander betrek. Lone was die belangrikste kwessie, maar die reg om te organiseer, korter werksure, vryheid van diskriminasie en protes teen onregverdige ontslag was sake wat die geskille veroorsaak het.
Die werkgewers het voortgegaan om hul pogings om die ekonomie van Hawai'i te beheer, te organiseer, sodat kort voor lank vyf groot maatskappye in beheer was. Die berugte 'Big Five' is hoofsaaklik gevorm deur die vroeë haale sendelinggesinne, eers as suikerplantasies, toe hulle gediversifiseer is, as Hawai'i se magselite in alle fases van eilandbesighede, van bankdienste tot toerisme. Hulle was C. Brewer, Castle & Cooke, Alexander en Baldwin, Theo. Davies en Hackfeld & Co., wat later AmFac geword het.
Die eerste opvallende voorbeeld van rassesolidariteit onder die werkers was in 'n geskil van 1916 toe langhorstpersoneel van alle rasse by 'n staking betrokke was vir vakbond erkenning, 'n geslote winkel en hoër lone. Hierdie staking is gelei deur Jack Edwardson, Port Agent van die Sailors Union of the Pacific. Die werkers het nie hul eise vir vakbondveiligheid behaal nie, maar wel 'n aansienlike verhoging in die salaris. Dit was die jare van die Eerste Wêreldoorlog. Deur oorlog veroorsaak inflasie het die lewenskoste in Hawai'i met 115%verhoog. Tog was die plantasie -eienaars so sterk dat basiese lone onveranderd gebly het.
DIE STAKING van 1920:
In 1917 stig die Japannese 'n nuwe vereniging vir hoër lone. Hulle het die Hawaii Sugar Planters 'Association daaraan herinner dat die vasgestelde loon van $ 20 tot $ 24 per maand nie genoeg was om vir die moeilikste lewensbenodighede te betaal nie. Die planters het die versoek geïgnoreer. In plaas daarvan het hulle hul anti-Japannese propaganda versterk en meer Filippynse arbeiders ingevoer.
Omdat 'n oorlog aan die gang was, het die plantasiewerkers nie aan hul eise voldoen nie. Maar toe vyandelikhede eindig, stig hulle 'n nuwe organisasie genaamd die Federation of Japanese Labour en begin organiseer op alle eilande.
Intussen het die Filippyne 'n parallelle maar onafhanklike Filippynse vakbond gevorm onder leiding van Pablo Manlapit. Die twee organisasies het kontak gemaak. Hulle werk egter onafhanklik van mekaar. Uiteindelik was dit 'n noodlottige gebrek.
In Desember 1919 het die Japannese Federasie hul versoeke beleefd ingedien. Die appèl lui gedeeltelik:
'N Verhoging van 77 sent tot $ 1,25 per dag. Vroue moet minstens 95 sent per dag ontvang.
Die bonusstelsel moet eerder 'n wettige verpligting wees as 'n kwessie van welwillendheid.
'N Dag van agt uur
Kraamverlof met betaling vir vroue twee weke voor en ses weke na bevalling.
Dubbel tyd vir oortyd, Sondae en vakansiedae.
1924 -DIE FILIPINO STRIKE & HANAP ĒP Ē MASSAKER:
Gewoonlik het die base nou ontnugter geraak met beide Japannese en Filippynse werkers. Hulle het die volgende paar jaar probeer om die Amerikaanse kongres die Chinese uitsluitingswet te laat verslap, sodat hulle nuwe Chinees kan inbring. Skielik word die Chinese, wat hulle verskeie geslagte terug beledig het, as 'n wenslike element beskou. Die kongres, in 'n tyd waarin rassisme meer oop was as vandag, het die invoer van Chinese arbeid verhinder.
Ongelukkig is georganiseerde arbeid op die vasteland ook met rassisme besmet en het die kongres in hierdie optrede ondersteun. 'N Tydjie lank het dit gelyk asof militante vakbond op die plantasies dood is. Om die volledige onderwerping van Arbeid te verseker, het die Territoriale Wetgewer wette uitgevaardig teen 'kriminele sindikalisme, anargistiese publikasies en uitverkiesing'. 26
Hierdie onderdrukking met strawwe tot 10 jaar gevangenisstraf het nie die ontevredenheid van die werkers geknou nie. Veral die Filippyne, wat vinnig besig was om die oorheersende arbeidsmag van plantasies te word, het diep klagtes gehad. As die jongste immigrante was hulle die mees gediskrimineerde en het hulle die meeste minagting gehad.
Alhoewel die planters beweer dat daar 'n tekort aan arbeid was en hulle aktief uit die Filippyne gewerf het, het hulle alle aankomste wat kon lees of skryf, afgeweer en teruggedraai. Hulle wou net ongeletterdes hê. Van 600 mans wat vrywillig op die eilande aangekom het, het hulle 100 teruggestuur. Maar hierdie maatreëls het nie verhoed dat ontevredenheid versprei nie.
In 1922 was Pablo Manlapit weer aktief onder hulle en het hy 'n nuwe Filippynse hoër loonbeweging georganiseer wat 13 000 lede geëis het. In April 1924 is 'n staking op die eiland Kaua & lsquoi uitgevoer. Die belangrikste eise was $ 2 per dag in lone en vermindering van die werksdag tot 8 uur. Dit het gelyk asof die geskiedenis homself herhaal. Die werkgewers gebruik onderdrukking, gewapende magte, die National Guard en stakers wat 'n hoër loon betaal het wat die stakers eis. Weer is werkers uit hul huise gedryf. Die propagandamasjien het rassehaat opgeblaas. Spioenasie en infiltrasie van die geledere van stakers is erken deur Jack Butler, uitvoerende hoof van die HSPA. 27
Inhegtenisnemings van stakingsleiers is gebruik om die solidariteit van die werkers te vernietig. Mense is omgekoop om teen hulle te getuig. Op 9 September het woedende stakers in 1924 op twee skurwe by Hanap p, Kaua'i beslag gelê en hulle verhinder om te gaan werk. Die polisie, gewapen met knuppels en gewere, het tot die redding gekom. 28 Die Filippynse stakers het tuisgemaakte wapens en messe gebruik om hulself te verdedig.
Die Associated Press vertoon die volgende: Honolulu. - Twintig mense sterf, nommer beseer wat in die hospitaal lê, beamptes onder bevel om stakers te skiet terwyl hulle nader kom, afgeleide weduwees met kinders wat uit tronke na hospitale en lykshuise op soek is na vermiste stakers - dit was die gevolg van 'n botsing tussen rietstakers en werkers op die McBryde -plantasie, Dinsdag by Hanap ēp ē, eiland Kaua ʻi. Die dooies sluit in sestien Filippyne en vier polisiemanne.
In die nadraai is 101 Filippyne gearresteer. 76 is verhoor en 60 is vier jaar tronkstraf opgelê. Pablo Manlapit is aangekla van meegevoel van meineed en is tot twee tot tien jaar gevangenisstraf gevonnis. Die Hawaii Hochi beskuldig dat hy na die tronk gebring is, 'n slagoffer van bewyse, meegevelde getuienis, rassevooroordeel en klashaat. Kort daarna is hy vrygelaat op voorwaarde dat hy die gebied verlaat. 29
Na 8 maande het die staking verbrokkel, wat weereens illustreer dat rasse -unionisme gedoem is tot mislukking. En wat van die suikerondernemings? The Federationist, die amptelike publikasie van die AFL, berig: In 1924 betaal die tien vooraanstaande suikerondernemings wat op die aandelebeurs genoteer is, gemiddeld 17 persent dividende. Van 1913 tot 1923 het elf toonaangewende suikerondernemings kontantdividende van 172,45 persent betaal en daarbenewens het die meeste van hulle groot aandele uitgereik. 30
Na die staking van 1924 het die arbeidersbeweging in Hawai'i afgeneem, maar dit het nooit gesterf nie. Ontevredenheid onder die werkers het opgemerk, maar selde verskyn. Pablo Manlapit, wat in die gevangenis was en daarna in ballingskap was, keer in 1932 terug na die eilande en begin 'n nuwe organisasie, hierdie keer in die hoop om ander etniese groepe in te sluit. Maar die tyd was nie ryp in die depressiejare nie. Daar was in 1933 klein hinderlike stakings wat geen vordering gemaak het nie en meestal Filippyne betrek het. In 1935 word Manlapit gearresteer en gedwing om na die Filippyne te vertrek, wat sy kleurryke, maar tragiese loopbaan in die plaaslike arbeidersbeweging beëindig.
Die mantel van sy leierskap is oorgeneem deur Antonio Fagel wat die Vibora Luviminda op die eiland Maui.
Die Vibora Luviminda het die laaste staking van etniese aard op die eilande in 1937 uitgevoer. Fagel en nege ander stakingsleiers is gearresteer, aangekla van die ontvoering van 'n werker. Fagel sit vier maande in die tronk terwyl die staking voortduur. Uiteindelik, Vibora Luviminda het sy punt gemaak en die werkers het 'n loonverhoging van 15% gewen. Maar daar is geen skriftelike kontrak onderteken nie. Die losweg georganiseerde Vibora Luviminda verdor. Die era van werkers wat deur etniese groepe gedeel is, is dus vir ewig beëindig.
Die jare van die dertigerjare was die jare van 'n wêreldwye ekonomiese depressie. Werkloosheid na raming op tot 25 miljoen in die Verenigde State, het hongersnood en broodlyne wydverspreid meegebring. Ook Hawai & lsquoi is geraak en die vakbondorganisasie het vir 'n rukkie tot stilstand gekom.
PA & lsquoA HUI UNIE: TRIUMPE VAN SOLIDARITEIT 31
Die derde periode is die moderne tydperk en dui op die ontstaan ​​van ware vakbonde in Hawaise arbeidsverhoudinge. Arbeid in die hele Verenigde State het nuwe lewe gekry as gevolg van president "Roosevelt" se "New Deal". Onder die beskerming van 'n belangrike federale wet, bekend as die Wagner -wet, het vakbonde nou 'n federaal beskermde reg om te organiseer en werkgewers het 'n nuwe federale afdwingbare plig om te goeder trou met vryverkose vakbondverteenwoordigers te onderhandel. In hierdie nuwe tydperk was dit nie meer nodig om die staking te neem om erkenning vir die vakbond te verkry nie. Ingevolge die Wagner -wet kan die vakbond versoek om ondersoek en sertifisering as die enigste en eksklusiewe bedingingsverteenwoordiger van die werknemers.
Twee groot maritieme aanvalle aan die kus van die Stille Oseaan in die dertigerjare van 1934, 'n staking van 90 dae en die van 1936, 'n staking van 98 dae, toets die wil van die regering en die nuutgestigte National Labor Relations Board om hierdie werkersregte te ondersteun. . Veral die staking van 1934 het uiteindelik die reg op 'n bona fide -unie om aan die water te bestaan, vasgestel, en die les was nie verlore op hul Hawaiiaanse broers nie.
Ingevolge die toekenning is gesamentlike huurlokale ingerig, met 'n vakbond wat aangestel is, wat die einde van die vernederende en korrupte "gestalte" -huur wat die bedryf geteister het, beëindig het.
Die oorwinnings aan die Weskus het die saad van 'n nuwe vakbond in Hawaii en lsquoi geïnspireer en gesaai. Harry Kamoku, 'n Hilo -inwoner, was een van die Longshoremen van Hawai'i wat in '34 aan die Weskus was en gesien het hoe dit in Hawai & lsquoi kan werk. Hy en ander langboere van Honolulu, Hilo en ander hawens het die taak van organisasie aangeneem en sukkel om erkenning van hul vakbond, verbeterde toestande en groter veiligheid te verkry deur middel van 'n skriftelike kontrak. Daar word gesê dat hierdie nuwe era vir arbeid in Hawai'i ontstaan ​​het aan die waterrand en op die verste bereik van die kragsentrum van die Big 5 in Honolulu.
Op Kaua ʻi en in Hilo het die Longshoremen 'n arbeidersbeweging opgebou wat gebaseer was op organisasie van familie en gemeenskap en multi-etniese solidariteit. Harry Kamoku was die model vakbondleier. Hy was 'n deel van Chinees en Hawaï self en het almal in die vakbond verwelkom as 'broers onder die vel'.
Lone is op die vlak van 7 Desember gevries.
Werkers is verbied om van werk te verander sonder toestemming van die werkgewer.
Werklose werkers moes werk aanvaar soos deur die weermag voorgeskryf.
Afwesigheid is strafbaar met boetes tot $ 200 of gevangenisstraf van tot twee maande. Onder hierdie reël is honderde werkers beboet of gevangenisstraf opgelê. In sommige gevalle is werkers beveel om obligasies te koop in plaas van boetes of om bloed aan die bloedbank te gee in ruil vir 'n vermindering van die tronkstraf.
Arbeidskontrakte is opgeskort.28
Plantasies en die weermag het 'n reëling uitgewerk waarmee die weermag werkers kon leen. Die werkers het 41 sent per uur ontvang, maar die planters het 62 sent betaal vir elke werker wat hulle geleen het. In totaal het die planters ongeveer $ 6 miljoen dollar ingesamel vir werkers en toerusting wat op hierdie manier geleen is. geneem.
Die 1946 Sugar Strike
Wat die plantasies betref, was daar nog geen vakbond wat daarin geslaag het om tot 1939 soveel as 'n vashou in die plantasie van die gebied te bekom nie. Daar was baie hindernisse. Wette teen arbeid het 'n konstante bedreiging vir vakbondorganiseerders ingehou. Vreemdelinge, en veral diegene wat vermoedelik vakbondmanne is of bekend is, is onder toesig gehou. Kamppolisiemanne het hul bewegings dopgehou en hulle beveel om die eiendom van die onderneming te verlaat. Die anti-oortredingswet wat na die staking van 1924 aangeneem is en 'n ander wet het bepaal dat enige polisiebeampte in enige hawe of stad enige persoon sonder lasbrief kon arresteer wanneer die beampte 'n redelike vermoede het dat 'n persoon 'n oortreding wil pleeg. Hierdie bepalings is dikwels gebruik om vakbondleiers uit spanning te bring in tye van spanning en industriële konflik.
Vier-en-dertig suikerplantasies het eens in Hawaii en lsquoi gedy. 'King Sugar' was 'n massiewe arbeidsintensiewe onderneming wat sterk afhang van goedkoop, ingevoerde arbeid van regoor die wêreld. Terwyl die plantasie -eienaars wonderlike rykdom put uit die jaarlikse suiker- en pynappeloes van $ 160 miljoen, het werkers 24 sent per uur verdien. Met die oorlog verby, het die ILWU 'n gesamentlike veldtog begin om verteenwoordiging van suikerwerkers met behulp van die nuwe arbeidswette te wen. Van 1944 tot 1946 het die ledetal gestyg van 900 tot 28,000, een vir een plantasie nadat plantasie oorweldigend vir die vakbond gestem het.
Die plantasie -eienaars kon sien dat 'n staking aan die kom was en het gereël om meer as 6000 plaasvervangers uit die Filippyne in te bring, wat hulle gehoop het dat hulle die grootliks Japannese arbeidsmag sou skuur. Maar die ILWU het organiseerders van die vakbond Marine Cooks en Stewards aan boord gehad van die skepe wat die Filippyne registreer wat hartlik by die vakbond ontvang is sodra hulle aankom.
Ongeveer ses en twintigduisend suikerwerkers en hul gesinne, altesaam 76 duisend mense, het op 1 September 1946 met die staking van 79 dae begin en 33 van die 34 suikerplantasies op die eilande heeltemal gesluit. Deur aktief te veg teen rasse- en etniese diskriminasie en deur leiers uit elke groep te werf, het die ILWU suikerwerkers verenig soos nog nooit tevore nie. Lede is op die hoogte gehou en betrokke deur middel van 'n demokratiese vakbondstruktuur wat in elke plantasiebende en plantasie kamp bereik het. Elke lid het 'n taak om te doen, of dit nou oor die stappelyn loop, kos bymekaarmaak, groente verbou, kook vir die gemeenskaplike sopkombuise, nuusbulletins druk of aan 'n dosyn stakingskomitees werk. Die organisasie wat die staking vir die vakbond gewen het, het lank na die staking gebly en die basis geword van 'n politieke bestel wat teen 1954 'n politieke revolusie teweeggebring het.
Die ooreenkoms wat die staking beëindig, het die vereiste stelsel op suikerplantasies afgeskaf en voorsiening gemaak vir die omskakeling van voorvereistes in kontantbetalings, na raming $ 10,500,000 verhoogde lone en voordele. Meer as enige ander enkele gebeurtenis het die suikerstaking van 1946 'n einde gemaak aan Hawai & lsquoi se paternalistiese arbeidsverhoudinge en het 'n nuwe era van deelnemende demokrasie ingelui, beide op die plantasies en in die politieke en sosiale instellings van Hawai & lsquoi.
Die Great Dock Strike van 1949
Die langlandstaking van 1949 was 'n belangrike gebeurtenis in die ontwikkeling van die ILWU in Hawai & lsquoi en ook in die ontwikkeling van arbeidseenheid wat nodig was vir 'n moderne arbeidersbeweging. Die staking van 171 dae het die koloniale loonpatroon uitgedaag, waardeur werknemers van Hawai & lsquoi aansienlik laer as hul eweknieë aan die Weskus ontvang het, al werk hulle vir dieselfde onderneming en doen dieselfde werk.
Die werkgewers het al sewe die stevedoring -ondernemings in die gebied ingesluit met 'n totaal van ongeveer 2.000 hawewerkers, wat destyds $ 1.40 per uur verdien het in vergelyking met die $ 1.82 wat aan hul eweknieë aan die Weskus betaal is. Nadat die federale bemiddeling probeer is, het die ILWU voorgestel dat die kwessies aan arbitrasie voorgelê word. Toe die maatskappye dit weier, het die staking op 1 Mei 1949 begin, en die skeepvaart van en na die eilande het feitlik tot stilstand gekom.
Die plaaslike pers, veral die Honolulu Advertiser, het die Unie en sy leierskap verneder as kommuniste wat deur die Sowjetunie beheer word. Hierdie wrede "rooi-lokaas" was onverbiddelik en het die openbare gevoel teen die stakers gewek, maar die Unie het vasgehou en die werkgewers het die gelykheidsbeginsel en die onderwerping van die geskil beslis aan arbitrasie verwerp.
Die wetgewer het op 6 Augustus in 'n spesiale sitting vergader om die beslagleggingswette aan te neem, en op 10 Augustus het die goewerneur beslag gelê op Castle & Cooke Terminals en McCabe, Hamilton en Renny, die twee grootste maatskappye, maar die Unie het voortgegaan om te protesteer en te protesteer oor hul minagtingsaanhalings in hof.
Van die begin af het die Unie ingestem om weermag-, vloot- en hulpskepe teen lone voor die staking te werk. 'N' Splintervloot 'van kleiner ondernemings wat ooreenkomste met die Unie gesluit het, kon ook laai en aflaai, wat mettertyd 'n effektiewe manier geword het vir die vakbond om die bestuur se geledere te verdeel.
Die staking is uiteindelik afgehandel met 'n loonverhoging wat die dokwerkers nader aan die Weskusstandaard gebring het, maar dit was seker dat die werkgewers in wanorde was en moes kapituleer.
Een jaar na die sogenaamde "Kommunistiese sameswering" -verhore, het die pas verwerfde politieke regte van die werkende mense homself op 'n dramatiese manier laat geld. Vakbondkontrakte beskerm werkers teen vergelding as gevolg van politieke aktiwiteite. En so het Labour hom in 1954 openlik beywer en 'n grondverskuiwing gewen vir vakbond -goedgekeurde kandidate vir die territoriale wetgewer.
Die nuutverkose wetgewers was meestal Demokrate. Baie teruggekeerde veterane uit die Tweede Wêreldoorlog wie se ouers plantasie -arbeiders was. Hulle weerspieël die behoeftes van werkende mense en van die gewone mens. So is die ystergreep van die industriële oligargie, wat die Hawaïese politiek meer as 'n halfeeu lank deur die Republikeinse Party beheer het, verbreek.
In die daaropvolgende jare kon die Arbeidersbeweging wen deur middel van wetgewende optrede, baie voordele en beskerming vir sy lidmaatskap en vir werkende mense in die algemeen: voorafbetaalde gesondheidsorg, tydelike ongeskiktheidsversekering, heersende loonwette, verbeterde minimum loonkoerse, verbruikersbeskerming , en foutlose versekering om maar 'n paar te noem.
Arbeid was ook van invloed op die verbetering van skole, kolleges, openbare dienste en verskeie gesondheids- en welsynsagentskappe.
Intussen het die Arbeidsbeweging steeds gegroei. Laat in die 1950's het die toeristebedryf begin stoom trek. Die koms van staatskaping in 1959 en die bekendstelling van die reuse -vliegtuie versnel die groei van die besoekersbedryf. Terselfdertyd dat meganisasie die indiensneming op die plantasies verminder, het die hotel- en restaurantonderneming met rasse skrede gegroei.
Die vakbonde van die Unity House, onder leiding van Arthur Rutledge, wat hotel- en restaurantwerkers plus spansters dek, bereik in 1973 'n groei van ongeveer 12 000 lede.
Vroeë stryd om loongelykheid was ook gemik op pogings om die loonstandaarde van die naburige eiland van dié van Honolulu City en County te skei. 'N Permanente gevolg van hierdie stryd kan gesien word in die manier waarop plaaslike vakbonde in Hawai'i almal staatswyd is eerder as stad of provinsie. Byvoorbeeld, Local 745 van die Carpenter's Union in Hawai ʻi is die grootste in die International Brotherhood of Carpenters.
In 1961 het president John F. Kennedy 'n uitvoerende bevel uitgereik waarin erkenning gegee word aan die reg van federale werkers om te organiseer vir kollektiewe bedinging. Dit het 'n groot stukrag gegee aan 'n reeds groeiende vakbondbeweging onder federale werknemers. In 1973 word geraam dat ongeveer 30,000 van die federale werkers in Hawaii ongeveer een derde georganiseer is, meestal in AFL-CIO vakbonde. Hiervan is die poswerkers die grootste groep. In 1966 het die Hawai'i Locals van die AFL-CIO bymekaargekom in 'n staatsfederasie. [sien Pa'a Hui Vakbonde] In 1973 het die Federasie 43 plaaslike vakbonde ingesluit met 'n totale ledetal van meer as 50 000.
Die ILWU het lidmaatskap op die plantasies verloor namate masjiene die plek van die mens inneem en as 'n paar landboubedrywighede gesluit is, maar hierdie verlies word vergoed deur ander velde soos motorherstelwinkels en die hotelbedryf te organiseer, veral op die naburige eilande. In 1973 was dit steeds die grootste enkele vakbond met 'n lidmaatskap van ongeveer 24 000.
Teen 1968 is vakbonde so deeglik aanvaar as deel van die Hawaiiaanse toneel dat dit geen woede veroorsaak het toe vakbonde in die openbare sektor van die ekonomie gevra het dat die reg op kollektiewe bedinging deur openbare werknemers in die staatsgrondwet ingeskryf word nie.
Die Grondwetlike Konvensie van 1968 het die afdeling aanbeveel en die kiesers het die volgende goedgekeur:
Met suiker het die slawe gekom
Terwyl die instroming van slawe uit Afrika aanvanklik lae arbeidskoste en verhoogde suikerproduksie beteken het, het slawerny in die agtiende eeu op die suikerplantasie ook 'n groot uitwerking op die Karibiese Eilande gehad. Dit was nie lank voordat die grootste groep in die Karibiese bevolking juis hierdie slawe was nie.
Terwyl die werksomstandighede op die suikerplantasies die sweetwinkels wat in ons eie tyd in die deel van die wêreld skuil, sag laat lyk in vergelyking, was daar altyd baie Afrikane om in te neem vir diegene wat verslete was - of gesterf het . In 1700 was daar 'n jaarlikse gemiddelde instroming van 17 000 slawe van Afrika na Noord- en Suid -Amerika en die Karibiese Eilande teen 1810, die koers het meer as verdriedubbel. Gedurende die 1800's is drie uit elke vyf Afrikane wat na die Karibiese Eilande gekom het, as slawe vir suikerplantasies gebring. Teen die tyd dat die slawehandel verwoes het, na die afskaffing daarvan in Engeland in 1807 en in die Verenigde State in 1863, het ongeveer 4,5 miljoen Afrikane as slawe in die Karibiese Eilande beland. Dit het gelei tot 'n uiters komplekse sosiale struktuur, waarin velkleur en afkoms baie met persoonlike krag te doen gehad het.
Hierdie inligting is slegs 'n inleiding tot hierdie belangrike kwessie. Lees meer daaroor via die skakels in die verwysingsafdeling.
Versteek in 'n groot onderverdeling in Texas, 'n seldsame plantasiegebou waar slawe suiker gemaak het
Slawerny het moontlik relatief klein in Texas begin, maar dit het groot sake geword in die huidige Lone Star -staat. Suikerwerkers op 'n Jamaikaanse plantasie. Hierdie foto is geneem in die middel van die 19de eeu, na emansipasie, maar toestande in die veld het skaars verander sedert die dae van die Antiguaanse slaweopstand. Ongeveer die helfte van die arbeidsmag in die veld was tipies vroulik. (Wikimedia Commons)
Slawerny het moontlik relatief klein in Texas begin, maar dit het groot sake geword in die huidige Lone Star -staat.
'Die Mexikaanse regering was teen slawerny gekant, maar ten tyde van die Texas -revolusie in 1836 was daar 5000 slawe in Texas. Teen die anneksasie 'n dekade later was daar 30 000 teen 1860, volgens die sensus was 182 566 slawe en #8212 meer as 30 persent van die totale bevolking van die staat, 'volgens die Texas State Library.
Nou is 'n seldsame plantasiegebou waar slawe suiker gemaak het, ontdek in 'n groot onderverdeling in Texas. Dit is 'n suikerbehandeling van die antebellum.
Joanne Ryan is 'n argeoloog wat spesialiseer in die opgrawing van plantasies waar slawe suiker kook. En sy wil kyk na die bevinding, maar is nie toegelaat nie.
"Kenners het gedink dat daar nog nie so 'n gebou in die VSA bestaan ​​nie. Dit is 'n saak van nasionale historiese betekenis, 'n oorblyfsel van die wreedste gewas van slawerny - en 'n gebou wat Ryan desperaat wil ondersoek en dokumenteer, 'berig die Houston Chronicle.
Die eienaar van die webwerf-Sienna, die meester-beplande onderverdeling (ook bekend as Sienna Plantation)-sal Ryan en 'n span nie toelaat om die terrein te besoek nie.
Luister na GHOGH met Jamarlin Martin | Afdeling 68: Jamarlin Martin Jamarlin praat oor die onlangse terugslag teen Lebron James omdat hy nie vir Joshua Wong en die gewelddadige betogers in Hong Kong gepraat het nie.
As gevolg van hierdie geskiedenis is liefhebbers en argeoloë bekommerd dat hierdie laaste gebou in sy soort vernietig kan word voordat hulle dit kan ondersoek.
'Met hierdie blootstelling', het Ryan en twee lede van die Fort Bend County Historical Commission in hul voorstel geskryf, 'is die risiko van skade of vernietiging deur verwaarlosing, vandalisme en brand hoog.'
Alvin San Miguel, die vise -president en hoofbestuurder van Sienna deur Johnson Development Corp., het in 'n e -pos aan die Houston Chronicle gesê: 'Dit is die bedoeling van die eienaars om die items in hul huidige omstandighede te behou, totdat 'n ander entiteit sou verantwoordelikheid neem vir die items. "
Volgens James Sidbury, 'n rysprofessor wat die geskiedenis van ras en slawerny bestudeer, het die oorblyfsels van suikerplantasies 'n besondere historiese betekenis.
'Daar was net nie soveel daarvan nie,' het Sidbury gesê. "Om die vermoë om na hierdie dinge te kyk, te blokkeer, is 'n groter knou vir wat ons van slawerny in die VSA weet as as dit 'n katoenplantasie of 'n tabakplantasie was."
Voordat sy bekend gestaan ​​het as Sienna, het die plantasie Arcola genoem. "En dit was een van die waardevolste en wreedste plantasies in Texas," berig die Hoxton Chronicle.
Die plantasie was die eiendom van Jonathan Dawson Waters, wat Alabama verlaat het om in 1840 na die Republiek van Texas te verhuis. Hy was die rykste persoon in Fort Bend County. "Volgens die 1860-sensus het hy 216 slawe besit, wat hom die derde grootste slawe-eienaar in Texas gemaak het," berig die Houston Chronicle.
Slaaf op suikerplantasies, sê kenners, maak dit moeiliker as ander. Volgens historikus Michael Tadman het slawe op suikerplantasies 'n laer lewensverwagting gehad as slawe op ander soorte plantasies "in vergelyking met ander slawe in die werkende ouderdom in die Verenigde State, [suikerplantasieslawe] is baie minder in staat om die algemene en lewens- bedreig siektes van vuil en armoede, "het hy geskryf.
En, Waters was bekend as 'n harde slaafmeester. Volgens die Texas State Historical Association, het hy "die reputasie gehad dat hy sy slawe oorwerk het en hulle niks anders as maïsmeel gemaak het nie".
Wat van die plantasie oorbly, is die "suiwering", wat soos 'n groot skuur lyk. Dit was die slawe van die planasie wat sy stene gemaak het.
'Ryan het die Arcola -webwerf ontdek via foto's met die etiket' baksteenskuur van Arcola 'op LifeOnTheBrazosRiver.com, 'n geskiedeniswebwerf wat deur John Walker bestuur word. Walker en ander liefhebbers van geskiedenis het die webwerf as vrywilligers onderhou toe vorige eienaars van onderverdeling hulle toegang gegee het. Dit is hulle wat die huidige metaaldak op die gebou gesit het, en wat die reuse bakke ontdek het wat vroeër suiker gekook is, wat nou in Sienna History Park vertoon word, "het die Houston Chronicle berig.
Maar in werklikheid hoef die nuwe eienaar van die grond niemand die grond te laat ondersoek nie.
'As dit heeltemal 'n privaat bekommernis is-as dit nie op federale of staatsgrond is nie, of met die gebruik van federale fondse of iets dergeliks-is dit aan die grondeienaar,' verduidelik die Texas-argeoloog Pat Mercado-Allinger. 'Dit is nie die jurisdiksie van die Texas Historical Commission om iets aan 'n privaat grondeienaar af te dwing nie, tensy 'n terrein aangewys is as 'n staatsoudhede.
Verken Sugar Mill & Plantation Ruins
U het waarskynlik tientalle historiese suikermeulens gesien wat die landskap van St Croix beslaan. Baie van hierdie meulens is tussen 1750 en 1800 gebou toe St. Croix, terwyl dit onder Deense heerskappy was, een van die rykste suikerproduserende eilande in die hele Karibiese Eilande was. Hierdie skilderagtige meulens en die oorblywende ruïnes van die suikerplantasie dien nou as herinnering aan die erfenis van die eiland toe Suiker koning was en St Croix bekend was as The Garden of the West Indies met meer as 200 suikerplantasies. .
Alhoewel die meeste plantasies in orkane of die groot brandbrand van 1878 verbrokkel het of verwoes is, is daar nog 'n paar volledige en gedeeltelike plantruïnes wat u kan verken. Besoek die Estate Whim Museum waar die suikermeule, Great House en ander plantasiegeboue herstel is deur die St. Croix Landmarks Society. As u nie vertroud is met die tradisionele landgoedere in die Karibiese gebied nie, bestaan ​​'n tipiese plantasie uit talle geboue waarin inwoners en werkers gehuisves is en die suikerriet verwerk.
Die maklikste herkenbare gebou was die suikermeule wat die suikerriet vergruis het, wat deur diere aangedryf kan word of deur die meer tradisionele windpomp bedryf kan word. 'N Fabriek (of 'boiling-house ') was die gebou waar die suikerriet sap verminder is totdat dit kristalliseer. Die genesingshuis was die gebou waar die suiker gaan lê het en die melasse geskei het en uit die suikerkristalle gedrup het. 'N Koöperasie en/of smidswinkel was nodig vir die vervaardiging van vate vir die vervoer van suiker en suiker -byprodukte vir uitvoer. Die plantasies het ook stalle vir perde en muile gehad, en soms addisionele hoogmuurhokke vir ander diere. Daar was 'n toesighouer se huis waar die plantasiebestuurder (of meester seuntjie) gewoon het. Daar was oor die algemeen 'n 'Slave Village' waar 'n reeks hutte geleë was vir die slawe wat die plantasies bewerk het. Die Groot Huis was die hoofgebou waar die planter, of plantasie -eienaar, en sy gesin gewoon het. Die kookhuis (of kombuis) was 'n aparte gebou, effens weg van die ander huise en geboue, as gevolg van die hitte wat tydens kook gebring word, en die algemene brandgevaar.
Die werking van die windstuurde suikermeulens self was relatief eenvoudig. Binne die buitekant van die klip en die koraal was die masjinerie, waaronder drie regop ysterplate. Die middelste rol is met 'n sentrale houtpaal aan die seile en asmeganisme aan die bokant van die meul vasgemaak, en dit het die ander twee rolle met tandwiele gedraai. Die byna konstante Karibiese handelswinde sou die seile met genoeg krag waai om die masjinerie binne te draai terwyl werkers suikerrietstingels deur die rollers voer. Terwyl die stingels fyngedruk is, is suikerriet sap onttrek en in 'n sluis bergaf gehardloop na die fabrieksgeboue waar slawe -arbeiders dit gebruik het om suiker, melasse en rum vir uitvoer te vervaardig. Die uitgedroogde oorblywende rietstingels is dan gebruik as brandstof vir brande onder die groot koperpotte wat gebruik is om die rietsap te kook, sodat niks gemors is nie.
Vandag word die suikermeulens en plantasie -ruïnes op St. Croix erken vir hul spoggerige skoonheid. Baie van die ou masjinerie uit die meulens is weg, óf as skrootmetaal verkoop óf afgetakel en in die omliggende onderborsel geroes. Die houtpompe wat eens bo -op die suikermeulens gestaan ​​het, is lankal deur weer en tyd verwoes. Alhoewel baie van die sowat 200 suikermeulens wat oorspronklik gebou is, in puin gelê het, is sommige van die meulens versorg en selfs tot hul vorige grootheid herstel. As u deur die eiland ry, sal u agterkom dat sommige van hierdie plantasie -ruïnes op privaat eiendom gevind word, dat sommige selfs in eilandhuise of ander strukture opgeneem is. Dit is duidelik dat algemene hoflikheid vereis dat u 'n uitnodiging nodig het om ruïnes op privaat eiendomme te verken. Die goeie nuus is dat daar 'n paar suikermeul- en plantasie -ruïnes is wat oop is vir die publiek wat beskikbaar is vir verkenning en pragtige fotogeleenthede. Twee van my persoonlike gunstelinge is Rust Op Twist aan die North Shore en Estate Mount Washington aan die West End. Albei hierdie voormalige suikerplantasie -landgoedere is op privaat eiendom, maar die eienaars is gaaf genoeg om die publiek toegang tot die ruïnes van die plantasie te gee.
U kan Rust Op Twist vanaf North Shore Road sien. Hierdie pragtige suikermeule is op 'n heuwel met 'n uitsig oor die kuslyn van North Shore. Rust Op Twist is egter in privaat besit en besoekers is tans nie welkom nie, dus sal u hierdie een van die pad af moet sien. As u na Estate Mount Washington gaan, kan u die ruïnes van plantasies in die skaduwee van groot bome verken in 'n rustige werkboord in die reënwoudomgewing van West End. Die ruïnes by Estate Mount Washington laat jou ook toe om in 'n suikermeul wat deur diere bedryf word, in die grond te loop in plaas van die windpomp wat meer gereeld gesien word. Hierdie landgoed bied ook die ruïnes van 'n kerker, 'n klein kloktoring, 'n put en oorblyfsels van toerusting en koperpotte wat oor die terrein versprei is.
Lugfoto van Rust Op Twist
Benewens die Estate Whim Museum, is die St. George Village Botaniese Tuine en die Cruzan Rum Distillery albei oop vir die publiek vir toere. Die St. George Village Botaniese Tuine is gebou rondom die ruïnes van Estate St. George, en u kan 'n selfgeleide toer neem. Met hierdie rustige ruimte kan u 'n paar van die plantasie -ruïnes van die eiland verken, terwyl u ook die pragtige flora en fauna van die botaniese tuine geniet. Die Cruzan Rum -distilleerdery is gehuisves op Estate Diamond, en die plantasiegeboue is opgeneem in die distilleerdery en sy kantore. Die distilleerdery bied toere wat deel uitmaak van die geskiedenis van die Nelthropp -gesin en Estate Diamond. Cruzan Rum bied ook 'n fantastiese kulturele foto van 'n suikermeule omring deur die sewe vlae van die lande wat die eiland St Croix in sy geskiedenis gehad het.
Hierdie suikermeulens en plantasies bring hulde aan die erfenis van die eiland en het 'n erkende simbool van St. Croix geword. Terwyl u hierdie oorblyfsels uit die verlede van St. Croix verken, moet u versigtig wees en die geskiedenis en kultuur van hierdie webwerwe respekteer. Baie van die ruïnes verbrokkel duidelik, dus moenie op die mure of los hopies van die klipruïnes staan ​​nie. Moet ook nie stukkies ruïnes neem nie, en geen asblik agterlaat nie. Hierdie plantasie -ruïnes en suikermeulens is 'n paar van die mees histories vereerde gebiede in St. Croix, en ons wil dit bewaar vir die plesier van ons inwoners, besoekers en vir toekomstige geslagte. Moenie 'n geleentheid misloop om 'n paar van die plantasie -ruïnes en suikermeulens te besoek nie, waar u werklik 'n deel van die geskiedenis en kultuur van St. Croix kan raak en raak.