Wakefulness en slaap - die waarde vir 'n persoon - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
wakker - is 'n verstandelike toestand waarin die brein elektriese aktiwiteit hoog is en die persoon aktief met die eksterne omgewing omgaan. Vir die gesonde toestand van somatiese en psige is dit uiters belangrik om die natuurlike bewaking van wakkerheid en slaap te handhaaf, om betyds te gaan slaap, om genoeg slaap te kry volgens individuele behoeftes, om wakker te word wanneer dit moontlik is sonder 'n wekker spontaan. Daar word geglo dat die beste tyd om te gaan slaap, is van 9 tot 11 uur. Want tot middernag is elke uur van slaap net so belangrik vir twee. Met die huidige ritme van die lewe verskuif die gebiede van nagrus en waaksaamheid egter. Dit is moeilik vir mense om in die aand aan die slaap te raak. Dit is moeilik om soggens wakker te word, en vir sommige individue in die interne skedule word die fase van die dag en die fase van die nag heeltemal vervang deur plekke.
Die dagregime kan beskou word as 'n spektrum van aktiwiteitsstate, aan die een kant waarvan slaap geleë is, en aan die ander kant is wakkerheid 'n aktiewe toestand van die psige in sy ernsvlak, wat op sy beurt wissel van kalm waaksaamheid tot affektiewe manifestasies. In 'n toestand van kalm waaksaamheid oorheers alfa-ritmes, en in intense waaksaamheid word hulle geblokkeer en word beta-ritmes geaktiveer. U kan dit opspoor op grond van elektroencefalografie.
Wat is die optimale wakkerheidstyd? Slaap duur gemiddeld ongeveer 'n derde van ons lewens. Wat sal gebeur as ons die tyd vir 'n nagrus uitsluit? Te lang wakker tyd affekteer 'n aantal liggaamsisteme, laat nie die interne organe herstel nie, dra by tot voortydige veroudering en selfs die opkoms van geestelike probleme.
Na een slaaplose nag word sulke funksies soos aandag en persepsie verminder, 'n persoon word meer geïrriteerd, selfbeheersing verminder. Na twee of drie dae sonder 'n nagrus, sal daar ernstige onreëlmatighede wees in die formulering van jou gedagtes. Daar kan 'n senuwee tik en mislukkings in visuele analiseerders tot visuele illusies en donker kolle voor jou oë wees. Die gedagte sal ophou om 'n duidelike konsentrasie op die taak en kreatiwiteit te hê. In spraak sal daar clichés wees sonder betekenisvolle inhoud van die aangewese materiaal. Ook, die eetlus word versteur, misselijkheid kan voorkom.
In die geval van 'n gebrek aan slaap vir vier of vyf dae, selfs die voorkoms van hallusinasies is moontlik, sal die toespraak selfs meer betekenisloos wees, en sal die oplossing van selfs eenvoudige take amper onmoontlik word. Ses of sewe dae sonder slaap, bring selfs 'n jong man in psigofisiologiese toestand na 'n ou man met Alzheimer se siekte en paranoia, 'n handbewende verskyn, verstandelike vermoëns word krities verminder, vreemdhede word meer sigbaar in gedrag en hallusinasies is reeds visueel en ouditief. en moontlik in ander modaliteite. Die vermoë van die immuunstelsel om bakterieë en virusse te weerstaan, word verminder, en die lewer werk op volle kapasiteit. Daar is nog 'n paar dae sonder slaap - en ons sal feitlik 'n zombie, 'n man wat soos 'n lewende dooie lyk, waarneem, sonder die vermoë om te praat, dink, beweeg. Dink word gefragmenteer, daar is geen motivering vir enigiets nie, daar is stupor. As gevolg hiervan, sonder om te slaap vir 'n lang tyd, kan jy selfs sterf.
Selfs na die Eerste Wêreldoorlog is die meganismes van waaksaamheid en slaap ondersoek deur die neuroanatom Konstantin von Economo. Hy het dit gedoen op die basis van die brein van mense wat gesterf het van 'n pandemie van virale enkefalitis, waarin die virus die diep strukture van die brein getref het. Deur hierdie dele van die brein te ontleed, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat in die agterste gedeelte van die hipotalamus die middelpunt van waaksaamheid, in die anterior gebied, die middel van die slaap is, en in die middelstreek is daar die middel wat narkolepsie veroorsaak. Toe is sy ontdekkings bespot, en nie een enkele neuroloog het sy data geglo nie. Eers 'n halwe eeu later is hulle almal bevestig, en saam met hulle was die genie van hierdie wetenskaplike, wat net die skraal middel van daardie tyd gehad het, in staat was om te ontdek wat eintlik voorsiening maak vir menslike slaap en wakkerheid.
Slaap en waaksaamheid
Die meganismes wat wakkerheid en slaappatrone reguleer, is baie kompleks. Vier groepe van sulke meganismes kan geformuleer word, en elkeen het sy eie anatomie, fisiologie, biochemie, ontwikkelingsgeskiedenis en is tot 'n mate onafhanklik van die res, alhoewel al hierdie meganismes verbind en in een bol van die skedel geleë is. Maar aangesien hulle relatief outonome is, kan jy hulle as aparte meganismes van ons holistiese brein demontageer.
Wakker en slaap - die betekenis vir 'n persoon van hierdie geestelike toestande is wonderlik. Menslike wakkerheid is die belangrikste van hierdie meganismes, wat die res van die breinaktiwiteit verseker. Die wakkerheidsmodus word dikwels net in die verbygaande bespreek. Hulle betaal nie genoeg aandag daaraan nie, maar persepsie, aandag, geheue, emosies, integratiewe en ander sisteme van die psige. Almal werk normaalweg slegs as die wakkerheidsmeganisme korrek funksioneer. Hierdie meganisme van waaksaamheid word in die brein verskaf deur 'n retikulêre opwaartse aktiveerstelsel. Vandag is dit bewys - dit is nie 'n enkele stelsel nie, maar die grootste akkumulasie van neurone op baie vlakke van die breinas, amper van die medulla oblongata na die prefrontale korteks, en skei 'n verskeidenheid chemiese bemiddelaars uit, stuur hulle na die rugmurg en tot by die brein .
In plaas van 'n diffuse retikulêre regulatoriese stelsel, soos navorsers voorgestel het in die middel van die vorige eeu, is daar nou 'n dosyn clusters van neurone se groepe. Hier is die bronne van norepinefrien, asetielcholien, serotonien, glutamaat, dopamien, histamien, waarvan sommige uniek in die liggaam is. Waarom so 'n groot aantal stygende stelsels wat een ding doen - deponeer neurone van die thalamo-kortikale stelsel, wat hul potensiaal van dormansie tot wakkerheid verskuif? Dit is 'n raaisel wat voortgaan om neurowetenskaplikes en somnoloë te kwel. Daar word voorgestel dat so 'n toestel die betroubaarheid van die werking van hierdie stelsel verseker.
Ons let ook op dat die toestand van rus baie voorwaardelik is, aangesien die thalamien-kortikale stelsel voortdurend óf in 'n toestand van toniese depolarisasie of toniese hipolarisering voorkom, is neurone nooit in rus nie, maar altyd opgewonde of geïnhibeer. Sulke werk van die thalamokortikale stelsel is kenmerkend spesifiek vir mense en soogdiere, terwyl in koubloede en voëls hierdie meganismes verskillend gereël word. Die gebrek aan interne aktiveringsmeganismes in die serebrale korteks self skep sekere probleme vir sy werk en baie neurologiese probleme waarmee psigiaters en neuroloë werk.
Die vernietiging van enige van die substelsels is belaai met die mees ernstige gevolge, waardedaling van bewussyn, en selfs in staat om koma te veroorsaak. Normaalweg gebeur die staking van stelsels op 'n georganiseerde manier as 'n oorgang van wakkerheid om te slaap met 'n normale omgekeerde opbrengs. Periodieke afsluiting van hierdie stelsels is 'n noodsaaklike faktor vir die normale herstel van die brein, maar wat presies hierdie herstel is - 'n vraag wat somnoloë en psigofisioloë alreeds bekommer. Hierdie komplekse stelsel weerspieël die kompleksiteit van ons sterk bewustheid, denke en gedrag.
Die meganisme van stadige slaap as 'n oorgang van wakkerheid om te slaap en die meganismes van opwaartse aktivering in te skakel, is baie makliker as die meganisme van wakkerheid. In die brein word slegs een sogenaamde slaapsentrum en 'n groep neurone naby dit gevind, wat in teenstelling met die res van die remmende neurone baie lang aksonprosesse het wat alle aktiverende stygende stelsels inwerk en as gevolg van projeksies in die korteks, die aktiwiteit direk inhibeer. Hierdie remmende blok is verantwoordelik om die brein in slaapmodus te hou, terwyl 'n ander blok verantwoordelik is vir die oorgang van wakkerheid om te slaap - deel van die serotonien selle wat in die vlerke van hierdie stelsel is en die primêre skakel wat die aanvang van slaap veroorsaak.
Normale, hoë kwaliteit funksionering van hierdie stelsel verseker dat 'n persoon wat in die slaapfase ingaan, daar is en nie voortdurend wakker word nie. Omskakel tussen slaap en wakkerheid, hierdie versnippering van slaap sou patologiese, spesifieke slapeloosheid wees. Normaalweg gaan die slaper deur die stadiums van slaap, fiets per siklus, sonder om wakker te word, solank hy dit nodig het totdat hy slaap en spontaan wakker word, rustig en vars voel.