Groot Westerse skeuring (1378-1417) - Interessant
Groot Westerse skeuring (1378-1417)
Die Groot Westerse skeuring begin in 1378, in 'n tyd van ernstige krisis vir die Middeleeuse Weste, nie net met die Honderdjarige Oorlog nie, maar ook met die verskillende omwentelinge wat die pousdom ontstel het, veral in sy konfrontasie met die koning van Frankryk, Philippe le Bel. Dit het die eerste keer gelei tot die installering van die pous in Avignon vanaf 1309, wat 'n periode van byna veertig jaar geopen het wat die Katolieke Kerk uitmekaar geskeur het. Tot 1417 sal hierdie godsdienstige skeuring terselfdertyd verskeie pouste (in Avignon, Rome en selfs Pisa) teëstaan ​​wat almal hul legitimiteit sal eis. Dit was tydens die Raad van Konstanz dat die krisis sy oplossing sou vind met die bedanking of afsetting van mededingende pouse en die verkiesing van Martin V, wat universeel erken sal word.
'N Verdeelde Christelike Europa
Dit was in 'n verre van vreedsame klimaat dat die pousdom in 1377 na besluit van Gregorius XI na Rome teruggekeer het. Die dood van die pous die volgende jaar versterk slegs die wedywering tussen die Franse en die Italianers. Laasgenoemde het geweier om 'n nuwe Franse pous te sien, en het so ver gegaan om oproer uit te lok tydens die konklaaf van 1378. Van hierdie stormagtige en beïnvloedde verkiesing het die aartsbiskop van Bari, Barthélémy Prignano, Pous Urbanus VI as oorwinnaar behaal. Hy het vinnig 'n beleid ingestel wat die Franse kardinale, maar ook sekere Italiaanse kardinale, teen hom uitgespreek het. Hy is enkele maande na sy verkiesing by die konklaaf van Fondi gedeponeer, en dit was Robert van Genève wat hom opgevolg het, onder die naam Clément VII, op 20 September 1378. Die nuwe pous keer terug na Avignon, en die Groot Skeuring het nie plaasgevind nie. wat om te begin.
Die neerslag van Urban VI en die verkiesing van Clement VII is nog lank nie die oplossing vir die probleem nie. In 'n baie gespanne politieke konteks kies elkeen sy kamp en sy gehoorsaamheid, volgens sy belange en sy wedywering; dus steun Frankryk natuurlik, maar ook Skotland, Kastilië, Portugal, Aragon of die koninkryk Napels, die pous van Avignon. Omgekeerd kies die Ryk, Engeland, Ierland, Vlaandere, Noord-Italië (insluitend Florence en Milaan) Urban VI. Die gevolge van hierdie verdeeldheid raak tot buite die Curia of die Europese howe tot diep in die Europese samelewings.
Konflik, veral in Italië, het uitgebreek weens die wedywering tussen die twee pousies. Pogings tot versoening, soos 'die weg van sessie' van 1394, waar Frankryk voorstel om Benedictus XIII (opvolger van Klemens VII) te stoot om terug te trek as die ander pous dieselfde doen, misluk, onder meer weens die onversetlikheid van die twee mededingers. Benedictus XIII is ook 'n tyd wat Frankryk in 1398 laat val het. Die krisis duur egter voort.
Die Raad van Pisa om die Groot Skisma te besleg?
Die hoop om die einde van die Groot Skeuring te sien ontstaan ​​danksy die inisiatiewe van die geestelikes, wat 'n 'versoenende stem' bied. Dit lei tot die Raad van Pisa in 1409, belê deur kardinale sonder die goedkeuring van enige pous. Daar is meer as vyfhonderd geestelikes aanwesig, waaronder Otto Colonna, toekomstige Martin V. Die twee mededingende pouste, Benedictus XIII en Gregory XII, word afgesit, en 'n nuwe een word deur die raad verkies, die Franciskaan Pierre Filarghi, wat die pous word. Alexander V. Ongelukkig vererger die Raad van Pisa die Skisma eerder as om die krisis te besleg!
Inderdaad, as 'n goeie deel van Westerse lande die nuwe soewereine pous erken, behou (of nie die minste nie) hul steun vir die afgesette pouses. Frankryk en Spanje is met Benedictus XIII, terwyl Beiere, Napels of Venesië saam met Gregory XII bly. Soveel so dat die Westerse Christendom in 1410 drie pousies gehad het: Benedictus XIII in Avignon, Romeinse pous Gregorius XII en Johannes XXIII (wat Alexander V opgevolg het) in Pisa!
Die Raad van Konstanz en die einde van die Groot Westerse skeuring
Twee persoonlikhede help uiteindelik om die Groot Skeuring op te los: die pous van Pisa, Johannes XXIII, en die toekomstige Germaanse keiser, tans koning van die Romeine, Sigismund. Laasgenoemde het Johannes XXIII oorreed om in 1413 'n konsilie in Constance te belê en homself aan die ander pouses op te lê. Die raad, wat tot 1418 geduur het, was nie net daarop gemik om die Schism te besleg nie, maar terselfdertyd om stygende ketterye, soos hussisme, te straf. In 1415 is die Tsjeggiese priester John Hus dus op die brandstapel verbrand.
Wat die Groot Skisma betref, word dit nie maklik opgelos nie, ten spyte van Sigismond se wil. Hierdie een, in 1415, moet Johannes XXIII die belofte van die abdikasie van die bul aflê Pacis bonum, voordat die pous, wat geen rede sien om afgesit te word nie, kies om te vlug! Terwyl die Raad van Konstanz die krisis moes besleg, het hy dit vererger, soos dié van Pisa 'n paar jaar tevore ... Gelukkig het die vaders die inisiatief geneem deur 'n besluit Haec sancta (of Sacrosancta), wat hul meerderwaardigheid bo die vlugtende pous en teen die antipope beweer. Dit stel hulle in staat om Johannes XXIII af te sit, om Gregorius XII te stoot om te abdikeer, en Benedictus XIII om na Narbonne te vlug. Dit is weereens Sigismund wat tussenbeide tree en die laaste ondersteuners van Benedictus XIII druk om te laat gaan. Hy sterf in 1423, steeds op vrye voet.
Die Groot-Westerse skeuring is uiteindelik op die Raad van Konstanz besleg met die verkiesing van Martin V op 11 November 1417. Die krisis het die Westerse Christendom diep gekenmerk en het veral die gesag van 'n beskuldigde pontifiese mag in twyfel getrek. van absolutistiese drywing. Die raad betwis voortaan die oppergesag van die pous, in elk geval vir 'n tyd. Die skandaal van die Groot Westerse skeuring het die pousdom in diskrediet gebring en die oproep tot hervorming binne die Christelike gemeenskap verskerp; dit is kort daarna met die Protestantse Hervorming gebore.