Julie | 2012 | Bileam se Donkie
Monthly Archives: Julie 2012	Artikelnavigasie
Die prys van die liefde…
Posted on Julie 30, 2012 by Bileam se Donkie	25
1+1= 2 het ek in Graad 1 geleer in Monumentpark Laerskool lank, lank gelede. En dit is ‘n universele waarheid. Ek kan egter vir Jeremy Clarkson hoor vra op Top Gear: “Or is it? ”
1+1=? Die antwoord kan eintlik baie relatief wees. Wat is die 1? Wat is die ander 1?
Neem nou maar 1 man, en 1 vrou, wat saamgeplus word op die huweliksdag. My ervaring is dat 1+1= 6. Daar is ses van ons in hierdie gesin, wat nou lewe. Gebore uit die liefde tussen 1 man en 1 vrou. Daar is amper 23 jaar se ervaring in hierdie huwelik. Baie, baie goeie tye. Soms baie hartseer tye. Baie groot hoogtepunte, soms baie diep donker tye wat ons saam deurgemaak het. My ervaring is: ek wat 1 mens is, is meer as 1 omdat my Ander in my lewe is. Ek is ‘n baie meer gebalanseerde mens as wat ek ooit op my eie sou wees, omdat ek en my vrou een is. Sy vul my aan. Ek voel eensaam sonder haar. Alles voel net nie reg as sy nie tuis is nie. Soms spot ek en my vriende en sê dat om gelukkig getroud te wees, al erg genoeg is. Maar ek sou my lewenspad nie anders wou hê as die jong, pas 23 geworde jong mannetjie wat voortvarend voor die kansel die res van sy lewe aan sy bruid belowe nie.
Maar vanoggend het iets in my bediening gebeur wat my tot in my diepste wese ruk.
Hoe lyk 1+1 as jy 60 jaar by die som sit?
In my gemeente is die wonderlikste, mees saggeaarde omie, wat nou goed in die tagtigs is. En hy het ‘n vrou vir wie hy baie, baie lief is, hy is al 60 jaar met haar getroud. Dit is altyd so mooi as hulle saam in die kerk inskuifel, die manier wat hulle na al die jare nog na mekaar kyk.
Hulle lewe saam was nie maklik nie. Al hulle seuns is vroeg dood. Die seuns het elkeen ‘n genetiese hartdefek gehad, wat voor hulle 40 ste verjaardag tot fatale hartaanvalle gelei het. Al was hulle fiks, en al het hulle so mooi na hulle gesondheid probeer kyk.
Maar ten spyte van al hulle seer, was hierdie bejaarde egpaartjie nog steeds altyd diep gelowige mense, wat die mooi in die lewe geniet, en dankbaar is vir alles wat hulle beleef.
Vanoggend is die oom dringend op soek na my. Hy stop hier by my huis, maar toe ek nie vinnig genoeg die deur oopmaak nie, jaag hy na kollega se huis toe. Kollega is weg vir sy afdag. Die oom jaag terug huis toe, en skakel my. Binne twee minute is ek by hom by hulle woonstelletjie by ons ouetehuis.
Die oom se hart is baie seer. Sy geliefde vrou se niere het opgehou werk. Hulle was verlede week by die dokter, maar daar is nie veel wat hy daaraan kan doen nie. Sy weier nou botweg om weer dokter toe te gaan. Intussen is die vog besig om op te bou in haar liggaam. Die oom se oë swem in die trane- dis sy maatjie van 60 jaar! En sy is nou besig om te sterf. Hy is magteloos, hy kan vir haar niks doen nie.
Ek gaan sit en gesels met die tannie. Sy is verbasend helder van verstand, en lyk eintlik maar soos ek haar altyd ken.
Nee, sê sy, hulle het nie ‘n mediese fonds nie. Hulle was nou die dag by die plaaslike hospitaal vir hulp. Hulle het gesien hoe pasiënte op kaal matrasse op die grond lê, en daarvoor sien sy glad nie kans nie. Die privaat dokter wat hulle uit die sak betaal het, het mos gesê daar is nie meer behandeling nie. Sy kies om eerder in haar huis, by haar man te bly tot die einde toe. Sy is diep dankbaar vir hulle wonderlike lewe saam, maar haar liggaam is duidelik besig om af te skakel. Sy het volle vrede in haar hart, en is gereed om te gaan. Sy weier volstrek dat ons weer ‘n dokter laat kom, dit gaan net geld mors wees.
Met soveel liefde kyk sy na haar man, wat haar besluit so aanvaar. As sy gereed is om te gaan, gaan hy haar nie terughou nie. Dis net so ongelooflik moeilik om tot siens te sê. Hoe ver is die einde? Ek as leek weet glad nie, dis die dokter se terrein daardie. Die vog is besig om op te bou in haar liggaam, en sover ek weet, neem dit later die longe oor, en dis gewoonlik baie traumaties om te sien.
Dit lyk na die einde van die pad, binne die volgende dag of twee. Die oom se hart is besig om stukkie vir stukkie te breek. Hy is self nie gesond nie, ek weet nie of hy baie lank na haar dood gaan aanhou leef nie.
Maar dis daardie totsiens sê in hierdie lewe wat my so “rattle” vandag. Die oom se manier van kyk na sy vrou. Daardie jare en jare se liefde, die seer van afskeid na ‘n leeftyd saam.
Ek wou julle almal nie heeltemal depressief maak nie, liewe lesers! Ek dink net vandag daaraan hoe kosbaar is liefde, en hoe kosbaar is elke dag saam, want die ure wat ons het op hierdie aarde, tik stadig maar seker verby. Ek dink nou skuldig daaraan hoeveel tyd ek self in die huwelik mors deur onnodig kwaad te wees oor nonsens. Hoeveel mooi dae deur slegte buie opgeneuk word. Hoe ‘n mens so maklik in ‘n dag tot dag oorlewingstryd verval, sonder om elke dag voluit te leef en die klein dingetjies van elke dag te koester. Maar die ure, dae, maande jare gaan soos skadus stil verby, soos die ou Psalm sê…
Ja, liefde is vir altyd, maar totsiens sê in hierdie lewe is nooit maklik nie.
Ek sal maar weer vanmiddag daar ‘n draai gaan maak, en kyk wat ek kan doen om hulle seer te help dra.
Posted in Dominee se werk	Eretoekenning: Cameron van den Burgh
Posted on Julie 29, 2012 by Bileam se Donkie	2
Posted in Sportstories	Tagged olympic records	Fietsry Glorie en ander sportstories…
Posted on Julie 29, 2012 by Bileam se Donkie	4
http://www.bbc.co.uk/sport/olympics/2012/athletes/6eefb18a-5247-47ae-a620-c3f5f70077d0Link na Marianne Vos se indrukwekkende profiel!
Posted in Fietsry en fiksheid,Sportstories	Tagged Olimpiese Spele	Olimpiese Inspirasie- Vrydagmense langs die pad…
Posted on Julie 27, 2012 by Bileam se Donkie	8
Posted in Donkie se diepste gedagtes	Amelia Earhart- nog ‘n bietjie meer…
Posted on Julie 25, 2012 by Bileam se Donkie	16
Amelia Earhart en haar Lockheed ElectraFoto: National Geographic
Amelia Earheart se Lockheed Vega op permanente uitstalling in die VSA se National Air & Space MuseumFoto: http://www.aerospaceweb.org/question/conspiracy/q0299.shtml
Nog ‘n lekker leesplek- waar hierdie foto gekry is- by die Smithsonian…http://blog.nasm.si.edu/tag/amelia-earhart/
Posted in Reisverhale	Amelia Earhart
Posted on Julie 24, 2012 by Bileam se Donkie	8
Posted in Drome,Reisverhale	Dis Arc de Triomphe tyd op die Tour de France!
Posted in Sportstories	‘n Dag van drome…
Posted on Julie 21, 2012 by Bileam se Donkie	6
Ja Nee, vandag is sover ‘n dag van drome:
Eers het ek en my seuns die Bloubulle teen die Crusaders gekyk. Dit was ‘n nagmerrie. Toe kyk ons die Sharks teen die Reds- dit was ‘n lekker droom. Daar is ‘n “Fly Inn” by ons vliegveld vandag. Die Harvard klub is hier. Om vliegtuie te gaan kyk, is altyd vir my baie lekker- die droom wat ek nie genoeg nagejaag het in die lewe nie. Die wonderlike nuus is: ‘n mens kan vir ‘n draai in die Harvard gaan. Een van die vlieëniers saam met wie jy kon vlieg, is die kaptein van die Boeing 747 wat in 1995 so laag oor Ellispark met die wêreldbeker gevlieg het! Dit moet ‘n droom wees! Toe die nagmerrie- Dit kos R1700 vir so kwartier se draaitjie… As ek nou R1700 gehad het, het ek dit ingesit vir ‘n nuwe kamera se deposito! Maar dit moet baie, baie lekker wees… ‘n Ander vliegtuig waarmee ek so verskriklik graag vir ‘n draaitjie sou wou gaan: Die vliegveld was ‘n droom, behalwe dat ek nou nie kon bekostig om in enige vliegtuig te spring nie!
Om halfses vanmiddag gaan ons in die kerkgebou ‘n wonderlike stukkie bediening bywoon- “Van binnekamer tot Troonkamer” wat oor aanbidding deur koordanse gaan. Ek sien baie daarna uit, dis vir my altyd een van die mooiste vorms van aanbidding! En dan gaan ek by ‘n goeie vriend wors braai terwyl ons die Hugenote kollege ondersteun…
Dan gaan ek weer alleen in my bed klim vanaand… ‘n nagmerrie… Posted in Dankbaarheid	Waarom is my kop so groot?
Posted on Julie 20, 2012 by Bileam se Donkie	7
So maak ek toe vanoggend die tweede troosdiens in twee dae klaar. Toe is ek ook sommer klaar. Miskien was ek dalk nie so eerlik gister toe ek gesê het sulke dienste is so maklik nie… die een ding wat ons in enige hulpverlenings beroep leer, is om empatie te hê met mense. Maar nie om hulle las op ons eie skouers te pak en vanaand daarmee te gaan slaap nie… Ek kry dit nie altyd reg nie. Mense se seer raak my maar altyd, diep. Van Standerd 8 af was daar een manier wat my koppie weer laat ophou raas het. Adrenalien. Soos in Motorfiets gaan ry. Vrydag is mos eintlik my afdag, behalwe wannneer dit nie my afdag kan wees nie- soos in ‘n troosdiens, sien? Soms sê ons ons wens mense wil net ‘n maand voor die tyd aansoek by die kerkkantoor doen om hemel toe te gaan, dan kan ons dit beter skeduleer op ons dagboeke… My een goeie vriend, ook my Diensverhoudingsbestuurder, is op verlof. En hy ry ‘n baie mooi nuwe Truimph 8oocc dueler. Dis sy laaste werksdag af- en hy sê vroeër in die week ons moet gaan ry. Kollega het onlangs ook ‘n 8oo cc gekoop- ‘n antieke Suzuki, ek dink ‘n SV. Hy wil ook saamgaan. Die troosdiens begin 11 uur, ek hou nooit sommer langer as 1/2 uur aan nie, mense kan mos maar net soveel hanteer op so ‘n hartseer dag. Ek gaan drink ook tee saam met die familie, en is net voor 12 tuis. Wat ‘n kontras! Een oomblik by ‘n troosdiens in ‘n baadjie en das. Die volgende oomblik in my denim, veiligheidskoene, Poison Rally T-Hemp, Motorfietsbaadjie… Van Dominee na Biker in 10 minute… Nou is daar ‘n probleem. Ek het my motorfietshelm nodig om te gaan ry. En daardie dekselse 16 jarige seun van my het MY heml gevat om skool toe te ry. In my huis is daar omtrent 7 verskillende helms. Myne is die enigste een wat nog ‘n “visor” ophet. En boetman kry koud in die oggend op pad skool toe. Toe vat hy maar myne. Dis waar die groot kop inkom. Nee, ek dink regtig nie ek is beter as ander mense nie. Nee, ek het niks om oor snobisties te wees nie, behalwe dalk my pragtige nuwe amper 5 jaar oue Corolla. Maar Steve Hofmeyr het lank gelede al gesê manne wat wit Corolla’s ry is vervelig … ek sal my vrou nog eendag daaroor moet vra as sy in ‘n goeie bui is… Nee, ek het fisies ‘n groot kop. En lekker bak ore soos radarskottels op Mariepskop. En dit maak dat ek ‘n XXL helm nodig het om al daardie verstand, of Torcelli se lugleegte, veilig op ‘n motorfiets wettig te mag vervoer. Byna niemand wat ek ken, besit XXL helms nie. My liewe seuns kan almal in ‘n Medium inpas. Die Hoërskool is ‘n totale afstand van 720 meter ver. Oopgesig helms sal jou nie in die Bosveld hipotermie gee in 720 meter nie. Dis toe die probleem vanoggend in die pastorie. Pa wil dringend saam met sy vriende gaan bike ry. Boeta het die helm. Pa is die duiwel in, en dreig met gesinsgeweld. Uiteindelik het die groen monster op die erf opgedaag, Pa sy helm gegryp met ‘n beduiwelde gesinsuitdrukking… Maar weet julle, selfs as die ou 650 cc’tjie opstaart, dan begin die lewe baie beter voel! Daardie gevoel van die wegtrek, die eerste draai. Die wonderlike gevoel om uit die dorp se grense uit te ry. Daar is sulke pragtige bome in ons gebied. Die mooiste maroelabome. Wilde olyfbome. En soveel ander wat jare gaan vat om te leer. Langs die pad speel rooibokke. Die pad kronkel so lekker deur die rante na die buurdorp toe. In my truspieëltjie die ligte van die twee 800 cc’s- my vriend op die Truimph is maar baie versigtig! En kollega se Suzi kan seker nie… 🙂
Ons het die wonderlikste ritjie gehad tot by die Dokter in die buurdorp. Daar het ons van oom Charles se lang glase koeldrank geneem, en ‘n bordjie tjips. Daarna die pad terug huis toe. By die huis het ek aangekom, verfris, vervars, en gereed vir my middagslapie… Nou hoekom het ek tyd om sulke nonsens te skryf? Want my vrou het my alweer verlaat… Ousus is terug in Gomorra, ouboet werk by die restaurant, en die jongste twee lê en slaap hier voor die televisie… Ek kyk ‘n fliek wat opgeneem is, Vince Vaugh is irriterend maar Jennifer Connely is altyd pragtig…
Ek voel eensaam sonder my vrou, die bed is koud, en die ysbere is baie… Gelukkig het sy net saam met haar suster na haar ma se huis toe gegaan, om weer totsiens te sê vir haar Ierse sussie… Sy is Sondag weer terug…
So… eensaam en verveeld… jy seker ook as jy so ver gelees het! Nommer Drie… en Nommer 4… Posted in Motorfiets stories	Geloof en hoop…
Posted on Julie 19, 2012 by Bileam se Donkie	3
Ek is op hierdie oomblik tussen twee begrafnisse (eintlik troosdienste…) Ek het vanoggend ‘n dame van 87 se troosdiens gelei, en more oggend is ‘n ander dame van 93 se troosdiens. Beide hierdie dienste word maar deur bitter min mense bygewoon, anderkant 80 oorleef ‘n mens gewoonlik al jou eie geslag familie en vriende, lyk dit my. En dit is hartseer- as iemand so lank voluit gelewe het, maar vir drie jaar in die bed was vanweë beroertes en ander siektes, en so min mense is daar om totsiens te kom sê. Ek het Vrydag, ‘n uur voor die een dame saggies heen is, by haar sterfbed gesit. Sy is so saggies heen, sonder enige pyn of vrees, dat dit eintlik baie mooi was. Die afsluiting van ‘n aardse lewe. Vir albei hierdie dienste het Paulus maar baie met my gepraat- vanoggend se diens was oor Romeine 8:37-39, waar ons die troos kry dat elkeen van die Here se kinders meer as oorwinnaars is, en dat selfs die dood ons nie weer sal skei van sy liefde nie. En more sal dit gaan oor Romeine 5:1- die vrede wat daar nou reeds tussen God en sy kinders is, wat selfs vir ons nuwe perspektiewe op lyding bring. Baie mense wonder hoe ons dominees ‘n begrafnisdiens emosioneel oorleef. Veral more s’n gaan moeilik wees, want ek het die dame al 18 jaar lank geken, kinders van haar getrou, ek probeer onthou of ek kleinkinders gedoop het. Daar was baie kere se kuier om die kombuistafel rondom koffie en beskuit en die Woord. Maar nee, begrafnisse is nie so erg nie. In ‘n sekere sin is daar ‘n stuk egtheid en eerlikheid daarin vir my. Nee, ek kan nie van almal vertel watter wonderlike mense hulle was, as dit nie waar is nie. Maar op so ‘n diens is mense se maskers af. Jy sien wie hulle werklik is, waarop hulle hulle lewens bou, wat die hoop in hulle lewe is. By ‘n begrafnis word ‘n mens gekonfronteer met jou eie sterflikheid. Elkeen van ons het maar ‘n afsprakie met die doodsengel êrens eendag. Dit laat ons vra of die stuk van ons eie pad wat ons al afgelê het, die moeite werd was. Prioriteite word geweeg. Was dit so belangrik om ryk te word, die regte adres en motor te besit? Of het ek vandag die vreugde in my lewe van verhoudings wat regtig ‘n verskil maak- met my lewensmaat/ kinders/ vriende? Ek dink mos maar dis die vraag van die oordeelsdag: Het jy liefgehad? Maar ek wou eintlik net hierdie enetjie met julle deel, want dit het so baie beteken vir my en die mense van vanoggend se diens.
Gister het Leonard Sweet op Twitter ‘n aangrypende ding gesê:
“Hoop is om die musiek van more nou alreeds te hoor. Geloof is om vandag daarop te dans… ”
Mag jou lewe ‘n vrolike dans vandag wees! Die Donkie
http://pjsroom.com/paintings__sketchesKyk na PJ se fantastiese skilderye!
Posted in Dominee se werk	Tagged Begrafnisse	Artikelnavigasie