Van waarneming word dan geglo dat dit inligting wat waar is, kan bied. Waarheid is egter ook nie ’n empiriese feit nie, maar ’n deel van die raamwerk van die ondersoeker. Om waarheid te verseker word die metode waardeur kennis/inligting bekom word, gesien as die middel tot waarheid. Soos vroeër aangetoon, is daar nie ’n enkele metode wat oral ingespan kan word en altyd waarheid oplewer nie. “Horses for courses” geld beslis ten opsigte van metodes. Geen metode kan lewer wat hier daarvan verwag word nie. Die wetenskap in hierdie gedaante het weliswaar ’n atoombom vervaardig en ’n man op die maan laat loop, maar met watter gevolge? En het dit die mens meer tuis in die wêreld gemaak? Hierdie model van kennis wat op ’n gelykstelling van kennis met inligting neerkom, verdien aanvulling.
Wetenskap in hierdie verrykte sin is menslike (die volle mens se) aktiwiteit – nie dié van ’n geestelike substansie of dan ’n subjek nie – wat soek na ’n omvattende verstaan van dit wat is. Om die volle lewende mens te betrek, beteken weer dit gaan om ’n kollektiewe verstaan van dit wat is. Kennis en wetenskap beoefen is dus ’n omvattende besig-wees met wat Heidegger (1977a:135) die geheimenisvolle, die skaduagtige, die reusagtige en die onberekenbare noem, en dit word benader met meervoudige denke waardeur die gevoelsmatige, die herinnering, die verbeelding, die fantasie noodsaaklikerwyse ingespan word. ’n Studieobjek word dan meersinnig – ’n boom, ’n akkerboom, ’n plant, ’n tuiste vir voëls en ander diere, beskerming en skadu, met geskiedenisse, geplant met ’n bepaalde doel. ’n Ryke veld van interverhoudinge en netwerke wat baie meer behels as wat gesien word wanneer gekyk word.
Die empiristies-positivistiese benadering tot wetenskapsbeoefening en kennis, wat algaande tot die enigste wetenskap verklaar is, maak die pad oop vir wat ons vandag oorheersend ervaar: ’n konsentrasie op data wat as kennis aangebied word en wat aan die bestuur van inligting en inligtingsbronne ’n baie belangrike plek gee. Die gangbare wetenskapsdiskoers boet met die reduksie van wetenskap tot navorsing die dinamiek van betekenis in, en ons kry te make met afgewaterde kennis: diskoers in die konteks van kennis met berekening en meting van werklikheidaspekte of navorsingsobjekte. Dus ’n verwarring van kennis en inligting, in so ’n mate dat die twee as wisselvorme gebruik word, ’n verskraling van die betekenis van kennis en die verduistering van die unieke plek wat dit in menslike bestaan inneem. Kortom, kennis word verskraal tot die bruikbare, die manipuleerbare, die verhandelbare, dit wil sê, tot inligting.
Die beste wetenskap vereis die terugkeer na kennis en wetenskap in die wyer sin, iets wat op die mens ’n appèl maak , en nie iets waarop die mens beslag kan lê nie. Kennis as ’n onthulling van die Syn deur die Syn self; ’n erkenning van Synsinisiatief en die terugskuif van die subjek uit die fokus sodat hy sal luister na die Syn en sy nabyheid aan die Syn sal besef en sover moontlik sal bewerkstellig, ten einde van die Syn te verneem. Wat bedoel word met “luister na die Syn”, is nóg mistisisme, nóg kru empirisme soos dié van Locke wat waarneem beskou as die ongehinderde en klakkelose opneem van synsindrukke uit die wêreld as grondstof vir die gees om te verwerk. Dit gaan nie om verenkelde indrukke of ervarings nie, want sin is die grondslag; samehange, konteks staan sentraal, en meervoudige kennisname/ervaring en betekenis is die grondslag.
Moontlik verwoord Stiegler (2010:110, sy kursivering) hierdie diep aard van kennis, in onderskeiding van die heersende gebruik van die term inligting soos pas aangedui, die heel beste wanneer hy skrywe: