Daar is ’n rede vir die kollig en aan­dag. Dit is protes omdat vanselfspre­ken­de dinge nie meer vanselfsprekend is nie.
Die opkoms en groei van die wêreldwye missionale beweging is so ’n protes. Dit is protes teen die kerk wat die fundamentele rede vir sy bestaan agterweë gelaat het. Uit die Bybelse verhale is dit helder en duidelik dat God die kerk in die lewe roep om dit na die wêreld te stuur. As Jesus sy dissipels roep, is dit om hulle vissers van mense te maak. Sy laaste opdragte voltooi hierdie roeping: “Gaan na al die nasies toe”, “soos die Vader my gestuur het, stuur Ek julle ook,” en “julle sal my getuies wees …”
Om die kerk terug te roep na hierdie basiese bestaansrede is nie transformasie nie, dit is reformasie, ’n terugkeer na die vanselfsprekende.
Ons hoor hierdie soort kritiese stem­me ook oor die missionale bewe­ging: “Waarom tog die bohaai? Ons was dit mos nog altyd?”