Een van my kortverhale is ingeskryf vir 'n skryfkompetisie…
Posted on October 4, 2012 by rewaco
As julle tyd het, lees tog die storie and feel free to comment!
Posted in Skryf | Leave a reply
Posted on August 4, 2012 by rewaco
My 30-jarige boetie is al ses dae in die hospitaal. Dit beteken my ma sit al 6 dae lank regop langs hom. Hy kan nie praat nie. Hy is gestremd.
Vanoggend oortuig ek haar om haar pos te verlaat en te gaan slaap. Oor middagete arriveer die hospitaalkos wat R.B. met groot smaak al vir ses dae eet. Hy loer na die skinkbord en skud sy kop met mening. Nou R.B. se kop skud, is nie grappies nie. Dit is wet.
Wat ook saam met middagete arriveer is die antibiotika vir sy sukkelende longe en die instruksies dat hy eers moet eet. R.B. skud sy kop vir die pille ook.
My ma gaan ek nie wakker bel en terugroep nie. Nee. Eers probeer ek my bangmaakstem. R.B. skrik egter nie vir koue pampoen nie. Hy val ook nie vir my smeekstem nie. Uit desperaatheid grawe ek in die sak lekkergoed wat 'n gawe vriendin van my ma aangedra het. Ek lig 'n pakkie sout-en-asyn Lays op en my broer knik gretig daarvoor, asook vir die pakkie Liquorice Allsorts.
Ek dag, dit is beter as ? leë maag en voer die pakkie Lays vir hom. Steeds skud hy sy kop, met bietjie ekstra mening, vir die antibiotika. Nou ja, sy longe is op die spel en aan'n beter plan kan ek nie dink nie. So ek haal die boonste helderkleurige lagie af, druk die pil in posisie en bedien ? Liquiorice AllSorts antibiotika-cocktail op as poeding.
Posted in Skryf | 15 Replies
Posted in Skryf | 11 Replies
Posted on June 5, 2012 by rewaco
Sonder saal. ? Perd bloots ry. Iemand bloots ry, hom kwaai berispe, hom baie swaar laat kry. @NBPublishers
Posted in Skryf | 5 Replies
Posted in Skryf | 13 Replies
'Oktober' in Rooi Rose!
Posted on May 4, 2012 by rewaco
Ok, hulle het die feite omtrent die storie effens verkeerd, maar wie gee om? 🙂 Hulle dink steeds dit is kick ass.
Posted in Skryf | 4 Replies
Essay oor die gebruik van bloed in films.
Posted on May 3, 2012 by rewaco
Geskryf vir en gepubliseer deur Litnet
Ons is geneties aanmekaar gesit om op bloed te reageer. Goed, party meer as ander. Ek is vies daarvoor as ek van my bergfiets afval, verlam daardeur as dit my geliefdes s'n is en hartseer wanneer dit op die pad langs die motorfietsryer poel.
Bloed is dus 'n ideale medium om filmgangers se bloeddruk mee op te jaag. Dit is nie bloot die rooi, dikkerige vloeistof nie, maar ook die moord, ongeluk of drama wat tot die vergieting daarvan gelei het, wat die impak maak.
Die gebruik van bloed om 'n storie te vertel kom in menige vorme voor. Vir my is daar vier hoofkategorieë: gewoon, onnodig, as 'n medium en die afwesigheid daarvan.
Die gewone gebruik van bloed is die koeëlgat in die maag, die gebreekte neus of die sny aan die voorkop wat ons almal al in die standaard-aksiefilm gesien het. Dit dui op 'n ongeluk, 'n moontlike dood, maar definitiewe drama. Dit doen nie afbreuk aan die film nie, maar dra ook nie veel daartoe by nie. Met ander woorde, dit is nuttig, tog nie revolusionêr nie, maar hoofstukke beter as die onnodige liters bloed wat spuit of klonterige breins teen die muur.
'n Gepaste voorbeeld is die ongelooflike The Hunger Games (2012), 'n film wat ek verwag het gaan erg bloedig en gewelddadig wees. Die regisseur gebruik egter bloed, en alles wat daarmee saamgaan, bloot as een onderdeel van 'n goedgeoliede stoomtrein. Die brandwonde en snye is belangrik – dit dui tog op die deelnemers se vermoë om te kan vlug of baklei en dra by tot die spanningslyn – maar daar is baie meer aan die film as 'n bietjie bloed, 'n klomp lemme wat rondgeswaai word. Die bloeiende wonde oorskadu nie die emosie, die aksie, die storie of die enigmatiese Jennifer Lawrence nie. (Winter's Bone (2011) was toe net die begin van haar loopbaan.)
Dit bring ons dan by die onnodige, die oordrewe, dié films wat nie beskik oor enigiets anders om die gehoor mee te vermaak as 'n groot gat in iemand se kop nie, die stuk been wat dwars uitsteek of die derms wat uithang. As die derde slagoffer in alle erns onthoof is en die lyk kop eerste na die kamera toe val om die rugstring, senuwees en polsende bloed vir die gehoor te wys, is ek eerstens afgestomp en tweedens verveeld. Ek bly so ver weg van hierdie tipe film af dat ek nie eers 'n voorbeeld kan oproep nie. Julle weet tog waarvan ek praat.
Dit beteken nie uiters aggressiewe, bloederige films is alles gemors nie. O nee. Ek het nogal 'n teer plekkie vir 'n film waar die bloed/geweld 'n essensiële bestandeel van die film is, wanneer dit net so belangrik is soos die kamerawerk, die dialoog en die toneelspel, wanneer dit amper 'n ekstra akteur in die film is.
Wie onthou True Romance (1993)? Patricia Arquette se verpletterende pak slae deur die toe nog onbekende James Gandolfini (Tony Soprano) is 'n noodsaaklikheid in die film. Dit is die punt waar die gehoor besef die prostituut het 'n hart van goud en 'n onwrikbare lojaliteit teenoor die held. Haar geswelde, stukkende gesig verteenwoordig haar stukkende lewe, maar haar ystere wil is haar toekoms.
Die onlangse Drive (2011) het 'n soortgelyke tema. Ryan Gosling speel die stil, sterk, sensitiewe held, wat egter nie sal skroom om iemand se skedel te vergruis met sy cowboy boots nie. Die geweld is aanhoudend en eksplisiet en word deur almal gepleeg – die crooks en die held. Die verskil is hulle motivering. Die crooks moor wie hulle wil, wanneer hulle wil en meestal vir geld. Die held gebruik geweld om geweld te stop, om die meisie te beskerm, maar steeds sonder enige skuldgevoelens. En jy hou nogal duim vas vir die man.
Die koning van polsende, emmers vol bloed is natuurlik Quentin Tarantino. In die bebloede Kill Bill: Volume 1 en 2 (2003/4), die uiters slick wraakfilm, vorm die gebruik van samoeraiswaarde, afgekapte ledemate en bloed-"sproeiers" deel van Tarantino se huldeblyk aan Oosterse en Westerse aksiefilms. In Reservoir Dogs is daar die afgesnyde oor, in Pulp Fiction die leftover stukkies brein. Dit is snaaks, dit is treffend en gekoppel aan 'n skerp draaiboek, Tarantino-monoloë en Uma Thurman in 'n geel ou sweetpakkie.
My gunsteling-gebruik van bloed in 'n film is die afwesigheid daarvan, die suggestie dat daar net links van die kamera iets grotesk aan die gebeur is, of dat ons dit gemis het en nou na die nagereg, of voorgereg, tot die hoofmaal van geweld kyk.
Wat my bang maak, maak jou nie noodwendig bang nie. As 'n regisseur 'n bloederige handafdruk op 'n muur skiet, of jou net die boks wys wat aan Brad Pitt in Seven (1995) aflewer word en nie die inhoud nie, dan word jy aan jou eie verbeelding oorgelaat. Meestal reik jy dan na dit wat jou bang maak. Dit beteken ons is almal bang!
Die eerste film wat my met dié tegniek beïndruk het, was Alien (1979). Stel jou voor, 'n alien-film sonder aliens of bloed! Een van die beste moordtonele in die klassieke film is waar die moeder-alien die eienaar van 'n kat vermoor. Die gehoor sien die hele moord in die refleksie in die kat se oog! Jou verbeelding neem oor, en soos ek reeds genoem het, is jou eie verbeelding soms meer vreesaanjaend as die regisseur s'n. (Behalwe in die geval van Guillermo del Toro: waar hy sy visuals vandaan kry, weet geen siel nie. Die langvinger-man in Pan's Labyrinth(2006) met die oë in die palms van sy hande gaan my nog eendag tot terapie dryf.)
In die Sweedse vampierfliek Let the Right One in (2008) is die sterkste verwysing na bloed die 12-jarige meisie-vampier se vuil vingernaels! Ek gril sommer weer. Koppel dit aan haar kinderlike onskuld en behoefte aan geselskap van haar eie ouderdom, en jy het 'n meesterlike film.
Ek sluit af met 'n toneel uit die TV-reeks Dexter. Dit was nie eers die volle episode wat my op hol gejaag het nie, maar die voorskou van wat volgende week wys. Jy't nie die voorgereg gesien nie – die vang van onskuldige mense, die versamel van winkelpoppe, die aankeer van die perde en 'n brutale slagting. Jy sien dit wel alles in jou verbeelding. Maar wat laat jou daaraan dink? Fllitsende beelde sonder geweld of bloed van 'n perd wat drafstap deur die strate van Miami. Op sy rug is 'n makabere ruiter – half-mens, half-winkelpop, netjies aanmekaar geryg. Ja, onderbeen is menslik, bobeen plastiek, voorarm menslik, boarm plastiek, ens.
My nekhare rys.
Posted in Skryf | 2 Replies
Resensie van 'Oktober'!
Posted on March 26, 2012 by rewaco
Foto's wat boekdele spreek in debuut
Wanneer die boek klaar is, is 'n mens spyt om van Jo Bester afskeid te neem. Sy, en Warrington, voeg 'n nuwe, sterk stem tot die Afrikaanse boekewêreld, skryf Nicole Jaekel-Strauss.
Ons ontmoet Jo Bester een Saterdagoggend met haar kop in haar kussing in haar woonstel in Johannesburg.
Ons eien haar onmiddellik as iemand met haar voete plat op die aarde en sonder veel pretensies; iemand wat ons ken, wat ons graag beter sal wil leer ken.
Ons stap saam met haar deur die boomryke strate van Parkwood … "verby die klipwerkhuisie met die krom paadjie voordeur toe, wit lakens wat op die draad wapper en drie afskeeppotplante op die stoep … verby die rankplanthuis, met sy grys wolfhonde, glasvensters wat smelt van ouderdom en die koperkatel se kopstuk wat sigbaar is in die voorste vertrek … die skinhead in swart geklee met 'n pikante brakkie op 'n leiband …" tot by die Jozi Food Market.
Ons reis saam met haar Londen toe, maak 'n draai in New York. Ons kyk na haar foto's.
Jo Bester is die eerstepersoonsverteller en hoofkarakter van Réney Warrington se debuutroman, Oktober, wat pas by Protea Boekhuis verskyn het. En sy kán vertel.
Sy vertel so oortuigend dat die leser uit die staanspoor nie kan help om te wonder of dit Jo, die verteller, of Warrington, die skrywer, is wat die foto's geneem het wat in hierdie boek verskyn nie.
Elke hoofstuk word ingelei met 'n afdruk in swart en wit en in die middel van die boek pryk 'n versameling foto's pragtig in volkleur.
Want net soos Jo Bester is Warrington 'n begaafde fotograaf.
Op haar webtuiste vind jy 'n versameling uitsonderlike foto's; Jo Bester s'n vul weer 'n kontemporêre galery in Londen.
Die leser beleef saam met Jo die spanning rondom 'n solo-tentoonstelling.
Ons sien foto's wat aan die mure van die galery hang, alleenlik vergesel deur die titel van die werk, maar in die teks vertel Jo die stories wat agter die foto's lê, en daarmee saam haar eie verhaal.
Onder meer verskyn die foto "Binnehof".
"Binnehof – 'n Stuk van die binnehof se leiklipvloer. 'n Leiklippaadjie kronkel van daar af deur my ma se bergvarings. Aan die regterkant van die foto loop 'n kraak deur die leiklip van onder tot bo. My ma het my verdedig. Ek, sy en Brian eindig aan die smal kant van die foto op, die res aan die ander kant van die skeur."
Maar die foto's is net deel van die verhaalteks en terwyl dit aanvullend is daartoe en 'n bonus vir die leser is om ook só visueel in die verhaal betrek te word, is die geskrewe teks nie daarvan afhanklik nie en staan dit stewig as die primêre bousteen van hierdie boek.
Die verhaal begin by 'n swaar verlies wat op 'n dag in Oktober ly. Sy probeer die verlies verstaan, verwerk.
Sy vertrek Londen toe en raak nege maande later betrokke in 'n verhouding, maar dit is 'n verhouding met 'n caveat: 'n vervaldatum.
Die vervaldatum is weer Oktober, 'n jaar ná die begin van die roman. Op die agterplat van die boek verskyn die aanhaling dan ook: Wat is die punt van 'n verhouding met 'n vervaldatum? Om die eensaamheid te verlig, antwoord ek.
Saam met die karakter Leigh leer die leser Jo ken, en dit is met 'n eer­like en treffende pen wat Warrington haar karakter ontbloot en laat groei.
Jo se aweregse sin vir humor word uitstekend oorgedra ondanks haar stukkende gemoed, haar frustrasie te midde van die onregverdige verlies wat sy ly en haar soeke na die herwinning van haar vermoë om ander mense toe te laat om naby haar te kom en persoonlik by haar betrokke te raak.
Eensaamheid, die verlede en hoe dit 'n mens vorm, die pyn van afskeid en verlange, familietwis en -vervreemding, die weerloosheid van verhoudings en van die mense wat binne verhoudings staan, is alles temas wat in dié roman ondersoek word.
Die invloed van ouers op hul kinders se lewe word op verskillende vlakke bekyk.
Soms is daar ontknoping. Soms nie.
Die vraagstuk rondom die verwerping van gay lede van 'n familie word in die soeklig geplaas – dit is inderdaad deel van die verhaallyn.
Die onderwerpe is swaar en ons leer die karakters se hartseer deeglik ken, maar die boek is nie donker nie; dit behou 'n ligtheid te midde van die swaarkry.
Dit beeld pyn en wroeging uit as 'n onlosmaaklike deel van menslike bestaan en die leser sien hoe die verskillende karakters elkeen met sy of haar eie hartseer leer leef.
Wanneer die boek klaar is, is 'n mens spyt om van Jo Bester afskeid te neem.
Jy vermoed jy gaan haar mis. Sy, en Warrington, voeg 'n nuwe, sterk stem by tot die Afrikaanse boekewêreld en 'n mens hoop om in die toekoms weer van Warrington te hoor.
Ten slotte bly die vraag of dit die fotograaf is wat skryf, of die skrywer wat die foto's neem?
Réney Warrington se storie het 'n duidelik filmiese karakter (sy is nie verniet 'n gesiene fliekresensent nie) en haar foto's spreek boekdele.
Sy kry dit klaarblyklik reg om albei te wees.
Nicole Jaekel-Strauss is die wenner van verlede jaar se Eugène Marais-prys en UJ-debuutprys vir haar kortverhaalbundel, Maal.