Geskryf deur Simone Abram
Hoe reageer u op 'n krisis? Dit is duidelik dat die reaksie op die COVID-19-pandemie dramaties verskil het van enigiets wat veroorsaak word deur herhaalde wetenskaplike waarskuwings oor klimaatsverandering. Die talle organisasies wat klimaatsnoodgevalle gedurende 2019 en 2020 verklaar het, het tot dusver niks soos die omvang en snelheid van optrede om die verspreiding van koronavirus te beperk, uitgevoer nie.
Terwyl die optrede op COVID-19 het het CO₂-emissies drasties verlaag, met vlugte opgeskort en fabrieke gesluit in baie wêrelddele, het dit ook getoon hoe skadelik 'n vinnige reaksie kan wees, in vergelyking met 'n bestendige en beplande oorgang wat dekades gelede kon aangeneem word om uitstoot uit te faseer.
Die dringende vraag is nou hoe om die omgewingsvoordele te handhaaf sodra die COVID-19-epidemie verswak, en hoe om te leer uit een krisisreaksie in die strewe na 'n ander.
Hierdie foto's wys hoe China se lugbesoedeling tydens die uitbreek van die coronavirus gedaal het https://t.co/G7vJP2hjAk #coronavirus # covid19 pic.twitter.com/fkH1VMNWZ7- Wêreld Ekonomiese Forum (@wef) Maart 10, 2020
“Ons huis is aan die brand”
In Januarie 2020 is ek deur skrywers van die klimaataksieplan van Durham County Council gevra waarom die klimaatskrisis so 'n gedempte reaksie ontlok het. Waarom ontlok een krisis aksie en 'n ander apatie? Daar is al baie oor ontkenning geskryf, maar daar is goeie redes waarom die klimaatskrisis meer afgeleë lyk as COVID-19. Die gevolge het stadig opgekom ('n klassieke geval van “Gekookte padda-sindroom”), en die effekte word nie eweredig gevoel nie.
Die arktiese bevolking lui al vir jare die alarm, sowel as die inwoners van die laagliggende eilande in die Stille Oseaan. Maar diegene wat in ryk lande in Europa en Noord-Amerika woon, kon die klimaatkwessie uitstel as iets wat tot die verre toekoms behoort. Ja, dit is verskriklik, maar dit lyk te groot en te ver om te hanteer. soos vloede en wegholbrande van naby het die reaksies begin verander, maar net stadig en sporadies.
'N Pandemie in dieselfde lande behoort baie tot die hier en nou. Infeksies versprei in dae en weke, nie jare en dekades nie, en hierdie tydsverskil skok mense tot aksie.
In 'n situasie van onmiddellike lewe of dood sal die meeste van ons stappe doen om ons risiko te verminder as ons 'n keuse bied. Klimaatsverandering daarenteen kan wel net soveel sterftes of meer teweegbring, maar reaksies is nie so vinnig bekragtig nie. Mense tree op die onmiddellike eise van die nabye toekoms - of glo aan uiteindelike verlossing, selfs al is die mediumtermyn-bedreigings buitensporig groter.
Aangesien vlugte gekanselleer word en 'n beduidende aantal mense tuis werk, is daar minder reis, en dus minder CO₂-uitstoot. Is dit moontlik om te verseker dat sommige dinge nie terugkeer na wat hulle was nie?
Sluit langtermynverandering in
Sosiale wetenskaplike navorsing wys vir ons dat hoe ons reis, hoe ons energie gebruik en hoe ons verwag om te leef nie bloot vrae van persoonlike keuse is nie. As gesinne met vakansie gaan, vestig hulle verwagtinge by hul kinders oor hoe hulle goed gaan leef, hoe om ongemak te hanteer in die hoop op toekomstige plesier, en hoe om oor vakansies te praat sodra hulle weer tuis kom.
Op dieselfde manier verander dit wat ons as huisgerief definieer, met verloop van tyd, en dit wissel tussen huise. Geen Victoriaanse het ooit verwag om in die middel van die winter op 'n bank in 'n T-hemp rond te sit nie. Hoe ons ons toekomstige veranderinge voorstel, en ons daarvolgens beplan. Dit gaan dus nie net daaroor om beter keuses te maak nie, maar om beter opsies te kies.
Sonder die verkeer van skepe en veerbote het dolfyne weer verskyn.
Sardinië, Italië ???? ❤️ ???????? pic.twitter.com/9HrpyDJnAU- Rex Chapman ???????? (@RexChapman) Maart 18, 2020
Aangesien mense besef dat afstandbeheer vir sommige mense doeltreffend kan wees, en dat ontspanning tuis ook lekker kan wees, is dit nou die tyd dat regerings en ondernemings beleide opstel wat hierdie neigings koester - soos hoë kwaliteit openbare breëband en belasting op vliegtuigbrandstof. .
Dit lyk asof state hul ou vertroue herstel om beslissende stappe te neem in die lig van die virus. Die skok om regerings te sien soos dié in die VSA en die Verenigde Koninkryk - wat geneig was om te wees beplanning toevertrou aan markte en private ondernemings gedurende die afgelope 40 jaar - dink na universele basiese inkomste om werknemers te beskerm, moet omgewingsbewustes hoop gee met 'n nuwe visie van wat moontlik is. Sodra COVID-19 verstryk het, kan ons almal druk toepas om te verseker dat regerings hul gewig agter 'n ewe ambisieuse reaksie op klimaatsverandering werp.
Dit is fenomenaal belangrik dat mense weer na die sosiale lewe moet terugkeer na die "sosiale distansie", maar ons kan dit doen op grond van nuwe prioriteite: sosiale kuns en musiek plaaslik of deur lewende strome kuier en die 20ste-eeuse toekomsvisie op grond van onbeperkte groei, onbeperkte reis en onbeperkte verbruik.
Vlakke van stikstofdioksiedbesoedeling het drasties gedaal in dele van Italië - 'n direkte gevolg van die land se sluiting agv # COVID19 . Venesiërs sê die water was in 60 jaar nie so helder nie. Luggehalte en besoedeling bly steeds skoon. 'N Paar verfrissende positiewe nuus vir u TL ???? pic.twitter.com/PxOAFV8ajd- 바 네 사 ???? (@Finessabae) Maart 17, 2020
As regerings reisondernemings op die manier waarop hulle banke in 2008 en 2009 uitbetaal het, sal al die magte om reis te bevorder, terugkry, sal die verwagting waarskynlik teruggaan na die standaarde van pre-coronavirus, soos die gedrag van banke ná die ongeluk toon.
Maar as beleggings oorgeplaas word na alternatiewe met 'n lae koolstofinhoud en nywerhede gedwing word om van vorm te verander, kan ons ook 'n verandering in die openbare verwagtinge sien. Dit is tydens krisis oomblikke dat dit wat moontlik is, begin skuif - alles is in die lug, en ons het 'n oomblik om dinge weer op te stel voordat dit weer op hul plek val. Studies het getoon hoe ontdekkings en ontwikkelings nie glad en egalig is nie, maar in uitbarstings kom, en breë konsensus in 'n samelewing kan skielik verander, in wat filosoof Thomas Kuhn 'paradigmaverskuiwings' noem.
Miskien, net miskien, sal die pandemie ons 'n nuwe perspektief gee op wat 'n krisis is. Terwyl alles in die lug is, is daar tyd om na te dink.
Simone Abram, Professor in die Afdeling Antropologie, mede-direkteur van Durham Energy Institute, Durham Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Reaksie van die wêreld op Coronavirus het CO2-emissies verminder - hier is hoe u hulle kan hou