Schermafbeelding 2018-01-13 om 14.39.46.png (422.8 KiB) 1602 keer bekeken
ascii.gif (80.84 KiB) 1380 keer bekeken
vliegtuig_turkije.jpg (43.68 KiB) 1042 keer bekeken POLITIEKE PARTYE EN VOLKSEENHEID
In die blaadjie, Volksoorsig, Jaargang 4, Nommer 4 waarna vroeër verwys is en waarvan die uitgewer naamloos, gesigloos en adresloos is, word heelwat drukte gemaak van die “verdelende rol” van party-politiek. Onder andere word beweer: “Volksbewegings het telkens tot stand gekom deur kultuurbedrywighede wanneer die politieke arena sodanig was dat hereniging nie bewerkstellig kon word deur politici nie”. Dit is natuurlik ’n wilde bewering, met nêrens selfs ’n sweem van ’n ernstige poging om dit histories te verantwoord nie. En dan word nogal gesê: “Volksbewegings het telkens tot stand gekom”. Die enigste voorbeelde wat genoem word, is die 1938- Simboliese Ossewatrek en die Groot Trek 150 van 1988, wat in geen opsig toepaslik is nie.
Oor die 1938-Simboliese Ossewatrek word in “Volksoorsig” beweer: “Dit was die voorspel tot die hereniging op politieke gebied wat die 1948-verkiesing voorafgegaan het”. Groter misvatting en wanvoorstelling is kwalik denkbaar. Tussen 1938 en 1948 lê juis die tydperk van die grootste Afrikaner-verdeeldheid.
Verbrokkeling en een wording
Eers was daar as gevolg van die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939 die verdeeldheid van Afrikaners wat onder genl Hertzog en genl Smuts saam in die Verenigde Party was. Toe was daar ’n kortstondige hereniging van Afrikaners onder genl Hertzog en dr. DF Malan. Daarna volg die verbrokkeling in die Herenigde Nasionale Party (HNP), die Nuwe Orde, die Gryshemde, die Volksparty, die Afrikanerparty en die Ossewa- Brandwag (OB). Dit was, anders as wat in Volksoorsig beweer word, die HNP onder dr. Malan wat in 1947 met die Afrikanerparty van mnr Klasie Havenga ’n party-politieke verkiesingsooreenkoms aangegaan het wat die pad na die politieke oorwinning van 1948 gebaan het. Daaruit het juis onder party-politieke leiding algaande groter Afrikanereenheid ontwikkel totdat onder dr. HF Verwoerd se politieke leiding die grootste Afrikanereenheid in ons geskiedenis bereik is. Dit was ook in hierdie eeu die enigste hegte Afrikanereenheid wat daar was. En dit het uit party-politiek gegroei.
Vorster sê ook: partye verdeel ’n volk
Die Ossewa-Brandwag, wat as ’n kultuurbeweging begin het, het onder dr. JFJ van Rensburg hom die rol aangematig om die Afrikaans-Nasionale politieke partye te vervang, en het gevolglik in botsing gekom met die destydse HNP op beginselgronde. Want die OB-leiding was in sy politieke uitgangspunte sterk geneigd tot Duitse aanhanklikheid en vereenselwiging met die Nasionaal-Sosialistiese stelsel, derhalwe minder Christelik Nasionaal as die HNP. Die ironie is dat die OB wat as ’n kultuurbeweging ’n volksverenigende rol moes speel, ’n volksverdelende faktor geword en vinnig steun verloor het. Die oorblywende brok het later deur die agterdeur van die Afrikanerparty weer in 1948 tot die party-politiek toegetree en party-polities bygedra tot die 1948-oorwinning.
Vir die huidige bespreking rondom Volksoorsig se bewerings in verband met die beweerde verdelende rol van politieke partye is dit interessant om te kyk na wat in die onstuimige veertigerjare byvoorbeeld van OB-kant daaroor gesê is. “ ’n Stem vir ’n party, is ’n stem vir verdeeldheid” is gesê. “Partye verdeel ’n volk ”—letterlik dieselfde as wat nou weer gesê word. En wie was die spreker? Die OB-generaal Balthazar Johannes Vorster, wat nieteenstaande hierdie uitlating, enkele jare later na die party-politiek teruggekruip en onder dekking van die AP se eenwording met die Herenigde Nasionale Party (HNP) in die party-politiek gekom het.
Vorster se rol
Hy is goed behandel deur dr. Verwoerd. Maar in September 1966 het hy waarskynlik ’n belangrike aandeel in die sluipmoord op dr. Verwoerd gehad en toe in die vermoorde leier se plek leier van die NP geword. Hy het, as politieke leier, die grootste Afrikanereenheid geërf. En al wat hy moes doen, was om dr. Verwoerd se beleid voort te sit, soos hy dan ook na sy verkiesing tot leier gesê het. “My pad”, was sy woorde, “sal die pad van Hendrik Verwoerd wees. ” Maar skaamteloos, troueloos en eerloos het hy net daama begin om in die teenoorgestelde rigting te beweeg, die nalatenskap van dr. Verwoerd te vertrap, en die Afrikanervolk te verdeel en te ontmagtig.
Vorster het as voormalige vyand van die party-politiek nie net die grondslag gelê vir die latere magsoordrag aan ’n Swart Kommunistiese regering nie, maar ook vir die grootste verdeeldheid van die Afrikanervolk — ’n volksverraaier en volksverdeler wat langs die weg van ’n kultuurbeweging tot sy infame en verderflike politieke rol gekom het. Nou is daar Afrikaners wat letterlik woord-vir-woord herhaal wat Vorster gesê het: “Partye verdeel ’n volk”. Hier sien ’n mens op sy duidelikste hoe die geskiedenis homself herhaal. En ’n mens ys dat daar uit die onverantwoordelike praatjies ’n tweede Vorster via ’n kultuurbeweging na vore kan kom.
Groot Trek 150 en die KP
Dit, wat betref die onsinnige bewering as sou die Simboliese Ossewatrek van 1938 “die voorspel tot die hereniging op politieke gebied” gewees het. Dit bly nog oor om te handel met die bewering oor Groot Trek 150 (GT 150) wat volgens die naamlose skrywer “ ’n sterk invloed uitgeoefen het op die verstewiging van die KP se situasie na 1988 tot en met 1993” — asof dit enigsins ’n bydrae tot volkseenheid en volksversterking was.
Die implikasie hiervan is klaarblyklik dat die “invloed” weldadig vir die Afrikanervolk sou gewees het. Maar in daardie vyf jaar 1988-93 is die ergste volksverraad gepleeg. In die eerste plek is die HNP nie net buite gelaat by die grootste deel van Groot Trek 150 nie, maar die party is met vyandigheid behandel. So, daar was geen verenigende bydrae nie, net bevordering van een politieke party wat reeds ruim bygedra het tot volksverdeeldheid.
Dit is ’n feit dat die KP wat in 1988 deur GT 150 bevoordeel is, die jaar daarna botweg geweier het om in die laaste Blanke algemene verkiesing met die HNP en ander saam te werk. “Dr. T rejects right-wing unity”, het Citizen se opskrif gelui. Dit was polities misdadig, want daardeur is die konstitusionele geleentheid verspeel om FW de Klerk se verraad te stuit.
KP gee setels aan NP
Die KP het in die verkiesings 39 setels gewen. Maar 14 setels het na die NP gegaan met meerderhede van om en by eenduisend. Met samewerking sou hulle na regs gewen gewees het, en dan sou daar na regs 53 setels gewees het, met 33 van die PFP (later DP) na links, wat ’n parlementêre opposisie van 86 uit 166 teen die NP sou gegee het Dit sou die NP met ’n minderheid van 80 gelaat het. De Klerk sou nie drie maande later sy Rooi Vrydag- toespraak van 2 Februarie 1990 kon gehou het nie (wat genl Tienie Groenewald vir hom geskryf het). En die hele verloop van die geskiedenis kon verander gewees het. Volksoorsig is blykbaar geslote vir die werklikheid.
Hierdie ontwikkeling was ’n neweproduk van “die kultuurbedrywigheid” wat as Groot Trek 150 bekend gestaan en gespruit het uit die Afrikanervolkswag (AV), die verenigende organisasie wat in ’n ommesien van enkele jare ’n groot volksverdelende faktor geword het toe sy leier, prof Carel Boshoff, (amper soos dr. Hans van Rensburg van die OB in die veertigerjare) die AV omgekeer het om die politiek van “’n volkstaat” te bevorder in plaas van ’n Afrikaans Nasionale beweging teen die NP se volksverraad, of minstens ’n begeesterende en doelgerigte Afrikaanse taal- en kultuurbeweging, te wees.
Kultuuraksies se verdelende rol
Die mislukte kultuuraksie van die AV het nie net getoon hoe berekend ’n kultuur-organisasie tot skade van die Afrikanervolk vir politieke doeleindes gebruik kan word nie, maar ook hoe ’n verdelende en verydelende rol hy kan speel.
In 1993 is deur die toedoen van die KP en VEKOM en die toetrede van “die Generaals” weer “’n volksverenigende” organisasie gestig — die Afrikanervolksfront (AVF) — wat kwansuis nie ’n politieke rol wou speel deur De Klerk se verraad te stuit nie, maar toe wel ’n politieke spel gespeel het deur “namens die Afrikanervolk” ’n volkstaat te bepleit by die vredesonderhandelinge met die vyand.
Weer is van buite die party-politiek geknoei om die Afrikanervolk op ’n dwaalspoor te lei en, onder dekmantel van ’n nie-politieke beweging, in plaas van eenheid, groter verdeeldheid te skep waaruit die Vryheidsfront gebore is. Dit, hoewel die HNP toe reeds twee jaar lank deur geskrifte en toesprake gepleit het vir ’n volksfront om De Klerk se verraad, te stuit, en by die stigting van die AVF van HNP-kant urelank geveg is om ’n volksfront tot stand te bring met die enkele doel om De Klerk te stuit, dog sonder ’n enkele stem van steun van die kant van die 25 ander organisasies wat daar byeen was. Dit was ’n sameswering tot swye oor die belangrikste volksaangeleentheid. So is die volksverraad onder dekmantel van nie-politiek gepleeg.
Volksoorsig durf nie hierdie aaklige geskiedenis aanroer nie, want dan open hy ’n blik met wurms wat in “die regse” politiek skuil gehou word en belemmer dit sy betoog dat “die Boerevolk herenig moet word buite die politieke arena soos hierin getoon, was daar al in die afgelope dertien, veertien jaar tweemaal aksies om die Boerevolk deur kultuurorganisasies te herenig, met die allerslegste gevolge.
Politieke partye en Boerevolk se vryheid
Naas hierdie dwalinge en misleidinge bring Volksoorsig se outeur ook die argument in wat seker bedoel is om alle argumente te beëindig, naamlik: “Dit is immers politieke partye wat veroorsaak het dat die Boerevolk sy vryheid in sy eie land verloor het”. Dit is skaars ’n kwart-waarheid. Dit is nie ’n party wat die verraad gepleeg het nie, maar mense — mense wat nie die inbors gehad het om trou aan die waarheid en gesteld op eer te wees nie, soos wat met Vorster tot De Klerk die geval was.
Naas die politieke party wat deur hulle misbruik is, was daar kerkleiers, soos Beyers Naude en Johan Heyns van die NG Kerk wat met vroompraatjies en in priestergewaad die oneerbare politiek deur kerkgenootskappe en kultuurorganisasies, soos die Broederbond en die FAK, bedryf het. In die Geref Kerk was daar Wimpie de Klerk en Tjaart van der Walt. Kerke en Afrikaanse kultuurorganisasies het deur hulle leiers net soveel bygedra tot volksverdeling en tot oorgawe aan die ANC-SAKP as wat enige politieke party se leiers gedoen het. Trouens, die politieke partye wat verraad gepleeg het, het daartoe die volle steun en medewerking van kerklike en kulturele leiers gehad. En in belangrike opsigte het juis hulle die verrotting begin, soos in die geval van Naude in die Broederbond en prof Ben Marais by die Teologiese opleiding.
Politici se bydrae
Die skrywer van Volksoorsig sê ook: “Wat het politici verrig in die afgelope vier jaar? Niks. Net mooi niks”. Opvallend beperk hy dit tot vier jaar. En dit raak derhalwe nie die vier jaar wat hierbo behandel is en waarin nie net Rooi Vrydag val nie, maar ook die stigting van die AVF en die Rustenburgse Kerkeberaad/verraad, wat onder dekmantel van godsdiens apartheid in politieke terme aangeval en veroordeel het en waar Willie Jonker voor Desmond Tutu skuld bely het “namens die Afrikanervolk” — alles tesaam ’ n stuk politieke bedrog onder kerklike en kulturele leiding wat gepleeg is om die NP-leier se volksverraad die skyn van godsdienstige geregtigheid te gee.
Hy vra: “Wat het die politici verrig?” Oor sekere politieke organisasies en leiers is reeds geskryf. Hulle het saam met sogenaamde kultuurorganisasies en kerkleiers volksverraad gepleeg. Dit is die opvallendste wat hulle verrig het. Maar die HNP was nooit deel daarvan nie. Nie net het hy buite die AVF gebly nie, maar het dit ook in woord en geskrifte ontbloot vir wat dit was en gewaarsku teen die ingeboude verraad daarin.
HNP se politieke rol
Die HNP het in die jare, net soos in 1970, die verraad raakgesien en die moed gehad om dit teen te staan terwyl tienduisende kerklike en kulturele Afrikanerleiers hulle rûe op die waarheid gedraai het.
Die HNP is die enigste party wat met behoud van sy eer en integriteit uit die politieke warboel en bedrog getree het. Die party het nie net sy eie eer gehandhaaf nie, maar daarnaas tegelyk ook die eer van die Afrikanervolk in sy verbondenheid aan die nagedagtenis van dr. HF Verwoerd, as een van die grootste Afrikanerleiers van alle tye en as die personifikasie van Afrikanernasionalisme se stryd om vry te wees van oorheersing deur buitelandse magte, vry te wees van oorheersing deur finansiële imperialiste en vry te wees van oorheersing deur Swart getalle.
Dat partye soos die NP, die KP en die VF hulle weggedraai het van dr. Verwoerd, is verraad teen die hele Afrikanergeskiedenis, omdat dr. Verwoerd net verteenwoordig het wat die beste van sy voorgangers verteenwoordig het.
Politieke leiers as kultuurleiers
Laat Volksoorsig daaraan herinner word dat dit politieke leiers was wat die mees blywende Afrikaanse kultuurorganisasies tot stand gebring het. Genl Hertzog, leier van die Nasionale Party het die stigting van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns bewerkstellig. Dr. DF Malan, latere leier van die Herenigde Nasionale Party (HNP) was saam met dr. Tobie Muller ’n leidende figuur in die Afrikaanse Taalvereniging waarvan hy in 1908 die voorsitter was. Hy was ook ’n stigterslid van die SA Akademie.
Dr. NJ van der Merwe, Vrystaatse leier van die Gesuiwerde Nasionale Party, was die sleutelfiguur by die stigting van die Federasie van Afrikaanse Kultuurverenigings (FAK) en ook die eerste hoofleier van die Voortrekkerbeweging. Sonder die rol van hierdie politieke leiers sou die Afrikaanse kultuurbeweging veel armer gewees het.
Politiek die strydmiddel vir kultuurwaardes
Sterk Afrikaanse kultuurbedrywigheid het altyd saamgeval met Afri­kaans nasionale party-politieke stryd. Die party-politiek was die effektiewe strydmiddel van Afrikaners vir kultuurwaardes, nie andersom nie. Dit is omdat net ’n Afrikaans nasionale politieke party die strydvaardigheid kan hê om die anti-Afrikanermagte in hulle politieke aanslag op die Afrikanervolk teen te gaan. Dit is nie in die vermoë van ’n kultuurbeweging om die wydvertakte politieke aanslag op Afrikanernasionalisme teen te staan en af te slaan nie. Die eerste vereiste is die versterking van Afrikanernasionalisme, en dit l op die terrein van die party-politieke organisasie.