’n Film wat my aangenaam verras het, was Meerkat Maantuig. Ek het nie van die lokprent gehou nie, en die storie het vir my maar effentjies gelyk. Dit was egter deur en deur die moeite werd. In die eerste plek is die fotografie uit die boonste rakke – dit is esteties die mooiste film wat ek op die fees gesien het en Willie Nel verdien sy Silwerskerm Toekenning vir Beste Kinematografie. Maar die storie ewenaar beslis die estetika en dit is ’n film wat jou hart steel. Vaslav Njinski het op ’n keer gesê dat as mense net meer genade met mekaar kan hê, die lewe langer sal duur. Meerkat Maantuig gaan op ’n sensitiewe dog realistiese wyse om met aspekte van die rassekwessie en dra ’n boodskap oor wat inhou dat die geringe, alledaagse dade van genade die wêreld vir iemand anders kan verander. Die film het my herinner aan ’n onlangse gesprek met een van ons grootste digters, waarin ons tot die slotsom gekom het dat dit juis hierdie alledaagse dade van geregtigheid (in die wydste sin) is wat ons aan die gang hou in hierdie land. Ek dink nie daar was ’n enkele droë oog in die gehoor aan die einde van die vertoning nie. Die film gaan nie uitsluitlik, of bowenal, oor ras nie; dit gaan oor menslikheid en ook oor die verantwoordelikheid van volwassenes in die stories van (hul) kinders.