By tye kan ek 'n bietjie meer te skep en vertaal 'n storie, hersiening van 'n boek, deel my gedagtes op 'n kwotasie, of skryf iets op die fiktiewe kant. Hier is hulle…
2001: A Space Odyssey is een van die ikoniese flieks wat figure in al die moet-sien en die beste films lyste. Ek het gesien hoe dit in 1981 want 'n vriend van my dit aanbeveel . Dit blyk dat hierdie vriend is trek 'n vinnige een op my, en ek was die enigste persoon in die hele teater. So ek sit alleen by die middel van die saal na die fliek te geniet. Ek kon skaars volg gesproke Engels dan, veral wanneer gepraat met 'n nie-Indiese aksent. (Of, Ek moet sê, wanneer gepraat sonder 'n Indiese aksent). Die gebrek aan Engelse het nie saak in die begin deel van die film, natuurlik. Maar dan het ek geleidelik en heeltemal oorbluf deur die dans kleure en dinge.
Ek was by die ontvangs van die einde van 'n soortgelyke voorval sowat twintig jaar gelede in Marseille. Ek is op pad na die ATM op Avenue de Mazargues een middag, wanneer 'n klein dogtertjie, waarskynlik sowat vyf of ses jaar oud, pluk aan my mou en het my vertel dat sy was verlore en is op soek na haar “Ma.” Ek kon skaars Frans praat op daardie tydstip, beslis nie op 'n wyse 'n kind dit kan verstaan; “Praat jy nie Engels?” is nie van plan om dit te sny. Ek kon net nie weg te loop van die verlore kind óf.
So daar was ek, hou die kind se hand en desperaat op soek rond vir hulp, byna paniekbevange, toe haar ma verskyn uit die bloute, weggeruk haar, het my vuil kyk en weggestap sonder 'n woord met my, en ek vermoed skel die dogtertjie. Ek was meer verlig as aanstoot aan daardie tyd. Ek dink selfs nou, Ek kan nie dink aan 'n beter manier om uit die situasie. Wel, 'n “dankie, gentleman” lekker sou gewees het, maar wat omgee?