Embargo Act [22 Desember 1807] - Inligting
Embargo Act [22 Desember 1807] - Geskiedenis
Of dit nou uitgevaardig is. Dat daar 'n embargo gelê word op alle skepe en vaartuie in die hawens en plekke binne die grense of jurisdiksie van die Verenigde State, geblokkeer of nie skoongemaak nie, gebind aan enige vreemde hawe of plek; en dat geen goedkeuring verleen word aan enige skip of vaartuig wat aan die vreemde hawe of plek gebonde is nie, behalwe vaartuie onder die onmiddellike leiding van die president van die Verenigde State: en dat die president gemagtig is om sodanige instruksies aan die amptenare van die inkomste te gee, en van die vloot- en inkomstebesnyers van die Verenigde State, soos dit die beste aangepas is om dit ten volle in werking te stel: Met dien verstande dat niks hierin vervat kan word om die vertrek van 'n vreemde skip of vaartuig te voorkom, hetsy in ballas, of met die goedere, ware en goedere aan boord van so 'n buitelandse skip of vaartuig, wanneer hulle van hierdie handeling in kennis gestel word.
SEK. 2. En word dit verder uitgevaardig dat tydens die voortsetting van hierdie wet, geen geregistreerde vaartuie of seiljagvaartuie wat goedere, ware en handelsware aan boord het, van die een hawe van die Verenigde State na 'n ander in die dieselfde, tensy die kaptein, eienaar, ontvanger of faktor van so 'n vaartuig eers 'n borg met een of meer borgstellings aan die versamelaar van die distrik waaruit sy verplig is om te vertrek, 'n bedrag van dubbel die waarde van die vaartuig en vrag , dat die genoemde goedere, ware of handelsware in 'n ander hawe van die Verenigde State oorgedra sal word, met die uitsondering van die gevare van die see, wat verband hou, en ook 'n sertifikaat van die versamelaar, waar dit dieselfde oorgedra kan word. aan die sekretaris van die tesourie gestuur. Alle gewapende vaartuie wat openbare kommissies van enige vreemde mag besit, word nie as aanspreeklik gehou vir die embargo wat hierdie wet opgelê het nie.
Wat was die Embargo Act van 1807?
Die Embargo -wet van 1807, wat deur die Amerikaanse kongres uitgevaardig is, was bedoel om hul mededingende lande teë te werk.
Die Embargo Act van 1807 was 'n algemene embargo wat deur die Kongres van die Verenigde State van Amerika uitgevaardig is. Die wet was bedoel om die Amerikaanse skepe te verbied om handel te dryf en interaksie te hê met buitelandse skepe in buitelandse hawens. Die wet was meestal gemik op Franse en Britse skepe en is uitgevaardig as 'n reaksie op die beslaglegging op die Amerikaanse skepe, wat vermoedelik oorlogsmiddels het. Die stap is beskou as 'n skending van die Amerikaanse neutraliteit in die Napoleontiese Oorlog. Die Embargo Act van 1807 is as terugbetaling aanvaar vir die vele beslagleggings, maar meestal die Chesapeake-Leopard Affair.
Die Embargo Act van 1807: die beleid van Thomas Jefferson se mislukte buitelandse betrekkinge
'N Politieke tekenprent waarin handelaars die "Ograbme", wat "Embargo" is, agteruit gespel het. Die embargo is ook in die pers in New England bespot as Dambargo, Mob-Rage of Go-bar-'em.
Alhoewel die bedoelings van die wet moontlik edel was, was die embargo van 1807 in werklikheid bedoel om die Britte en die Franse seer te maak, maar het misluk.
Die jaar was 1807
Dit was meer as twintig jaar sedert Amerika haar onafhanklikheid van Groot -Brittanje verklaar het, en die Engelse was begryplik nog steeds 'n bietjie bitter oor die hele situasie. Die kolonies was immers 'n redelike winsgewende produk vir hulle, om nie eers te praat van 'n goeie deel van hul ryk in terme van landmassa nie.
Boonop was die Napoleontiese oorloë in Europa goed op dreef, en so was die Britte en die Franse by mekaar se kele.
Uit hierdie toedrag van sake het twee besluite gekom wat alle Amerikaners geraak het. Van die Britte het die bevele in die raad gekom, en van die Franse het die kontinentale stelsel van Napoleon gekom. Albei hierdie aksies bevat wette wat handel dryf met die ander nasie, of enige ander land wat hulle vriendelik kan wees.
As gevolg hiervan is die Amerikaanse skeepvaart na albei lande ernstig geraak, al was sy voorheen een van die min absoluut neutrale lande met betrekking tot die Europese konflik.
Dit is die agtergrond van Thomas Jefferson se Embargo Act van 1807, 'n aksie wat deur sommige beskou word as een van die ergste besluite wat 'n president ooit geneem het.
Die doel van die embargo was eenvoudig om 'n boodskap aan die magte in Europa te stuur, om toe te sien dat hulle nie meer 'n lojale kliënt in Amerika sou hê totdat die bevele in die raad en die kontinentale stelsel ingetrek is nie.
Daarbenewens het Jefferson gehoop dat die wet die Britse indruk sou beëindig, wat plaasgevind het toe Britse skepe Amerikaanse skepe op see gestop het en enige Amerikaanse matrose ontvoer het wat hulle vermoed dat hulle Britse burgers was wat hulle gedwing het om die Britse vloot te dien.
Die wet het spesifiek gesê dat Amerikaanse skepe vrag na geen vreemde hawe kon vervoer nie en dat buitelandse skepe geen vrag in Amerikaanse hawens kon laai nie.
Resultate van die Wet
Die wet het in Desember 1807 ('n maand later, en dit sou vir altyd bekend gestaan ​​het as die Embargo -handeling van 1808) met groot byeenkoms deur die kongres gegaan, en dit het die indrukwekkende kwessie effektief verminder (hoofsaaklik omdat versending na die buiteland amper gestop het) ), het dit ook daarin geslaag om die pryse van selfs binnelandse gestuur onmiddellik tot 'n onredelike koers te laat styg.
As gevolg van 'n buitengewoon oorvloedige plantseisoen in Europa die volgende jaar, het sowel die Engelse as die Franse veel minder rede gehad as gewoonlik om van Amerikaanse goedere afhanklik te wees, sodat die Embargo meestal niemand anders as Amerikaners seergemaak het nie.
In die besef dat die wet 'n onbeduidende ramp geword het, het die kongres die wet uiteindelik op 1 Maart 1809, net drie dae voordat Jefferson sy amp verlaat het, herroep en dit vervang met 'n beperkte embargo op Brittanje en Frankryk.
Namate James Madison as president oorgeneem het (nadat hy minister van buitelandse sake was onder Jefferson, en dus deels verantwoordelik was vir die embargo-daad), was die embargo die onderwerp van politieke spotprente teen Jefferson. Anti-embargo-tekenaars het selfs 'n gelukbringer vir hul doel geskep, 'n skilpad met die naam O-Grab-Me (Embargo, agteruit gespel).
Met die verstryking van die embargo en Amerikaanse skepe weer op die oop see, het die Britte weer indruk gemaak, en tesame met verskeie ander kwessies het dit drie jaar later gelei tot die bloedige oorlog van 1812.
Die Embargo -wet van 1807 tot vandag toe dien as 'n waardevolle leermiddel vir politici, ekonome en studente van wêreldsake om beleid en die gevolge daarvan beter te verstaan.
Die Embargo doen min aan Groot -Brittanje of Frankryk, maar Amerikaners het swaargekry. Om die verlies aan Amerikaanse handel te vergoed, het die Britte 'n Suid -Amerikaanse mark begin opbou sonder mededinging van die Verenigde State.
President Thomas Jefferson was 'n wandelende teenstrydigheid. Hy was jare lank kritiek op die beleid van die federaliste en het aangevoer dat dit dikwels die regte van die staat te veel bereik en skend. Die Embargo Act van 1807 was dieselfde ding waarteen Jefferson aangevoer het. Jefferson ondersteun nou wetgewing wat die federale regering verplig het om dit af te dwing.
Sy politieke teenstanders het die teenstrydigheid aangegryp en in die presidentsverkiesing van 1808 het die federaliste tekens van sterkte getoon.
Die kongres het die wet op nie-omgang in 1809 goedgekeur wat misluk het en daarna die Macon-wetsontwerp goedgekeur, albei was onsuksesvol.
Die poging van Jefferson en Madison om aggressief teen vreedsame wyse te weerstaan, het in Junie 1812 'n laat sukses behaal toe Brittanje uiteindelik beloof het om haar bevele in die Raad te herroep. Die Britse toegewing was te laat, want teen die tyd dat die nuus Amerika bereik het, het die Verenigde State reeds die oorlog van 1812 teen Brittanje verklaar.
James Madison het probeer om die buitelandse handel verder te beperk met die aanvaarding van die Embargo Act van 1813.
Nadat die oorlog van 1812 met die Verdrag van Gent geëindig het, sou die Verenigde State die dade herroep. Hulle sou nooit weer handel met 'n vreemde land beperk as 'n manier om oorlog te vermy nie.
Opkoms van politieke partye in die opstel uit die 1790's
Die federaliste het hierdie standpunt gekant omdat hulle nie bondgenote met die Franse wou word nie omdat hulle pro-Brits was. "Die Verenigde State brei in die tussentyd hul nedersetting hul nedersettings uit tot enige deel binne die genoemde grenslyn, behalwe binne die gebied of jurisdiksie van enige van die genoemde poste" (dokument B). Jay's -verdrag is onderteken en bespreek om die oorlog met Brittanje te vermy. Dit verklaar dat die Britse regering alle dreigemente teen die Amerikaanse matrose teruggetrek het. Die strategie van die federaliste was om die ekonomiese bande met Brittanje te versterk. & Hellip
THOMAS JEFFERSON OP MALTHUS
Thomas Malthus, 'n Britse politieke ekonoom, het 'n somber onthulling gehad na 'n besoek aan Indië. Die wêreld se bevolking, voorspel Malthus, sal binnekort 'n oorlewingskrisis ondervind. Mense word vinniger gebore as wat nuwe grond bewerk kan word om almal te voed. Terwyl die voedselvoorraad in die wêreld geleidelik toegeneem het, het die bevolking sedert die 1600's geometries toegeneem en sou die voedselvoorraad binnekort uitgeput word. In 1804 lees president Thomas Jefferson 'n nuwe uitgawe van Malthus ' s " Essay on Population " toe die Franse skrywer Jean-Baptiste Say vir hom 'n afskrif van sy eie opstel stuur, Eienskappe é d ' Economie Politique (1803). Jefferson se reaksie onthul sy eie meer optimistiese voorspelling vir die wêreld se toekoms.
Die verskille in omstandighede tussen hierdie en die ou lande van Europa, veroorsaak feitelike verskille waaroor hulle kan redeneer in die politieke ekonomie, en sal gevolglik soms 'n resultaatverskil veroorsaak. Daar word die hoeveelheid voedsel byvoorbeeld vasgemaak, of dit neem toe in 'n stadige en enigste rekenkundige verhouding, en die verhouding word beperk deur dieselfde verhouding. Oormatige geboortes dra gevolglik net by tot u sterftes. Die enorme omvang van onbewerkte en vrugbare lande stel elkeen in staat om te werk, om jonk te trou en om 'n gesin van enige grootte op te rig. Ons kos kan dus meetkundig toeneem by ons arbeiders, en ons geboortes, hoe vermenigvuldig dit ook al, word effektief. Weereens, daar is die beste arbeidsverdeling wat die vervaardigingshande langs die landbou plaas, sodat die een deel albei kan voed, en die ander deel beide klere en ander geriewe. Sou dit die beste hier wees? Egoïsme en eerste optredes sê ja. Of sou dit beter wees dat al ons arbeiders in die landbou werk? In hierdie geval word 'n dubbele of drievoudige deel van die vrugbare lande in die kultuur gebring, 'n dubbele of drievoudige skepping van voedsel word geproduseer, en die oorskot daarvan sal die nou sterwende geboortes van Europa voed, wat ons in ruil daarvoor sou vervaardig en stuur ons klere en ander geriewe. Moraliteit luister hierna, en so maak die natuurwette altyd ons pligte en belange, dat wanneer ons skynbaar verskil, ons 'n fout in ons redenasies moet vermoed. By die oplossing van hierdie vraag moet ons ook die morele en fisiese voorkeur van die landbou, bo die vervaardigingsman, se regverdige gewig toelaat. My beroep laat my toe om slegs vrae te vra. Hulle ontken my die tyd, as ek die inligting het, om hulle te beantwoord. Miskien, as waardig die aandag van die skrywer van die Eienskappe é d ' Economie Politique, Ek sal hulle in daardie werk beantwoord vind. As dit nie die geval is nie, is die rede dat u vir Europa geskryf het, terwyl ek hulle sou gevra het omdat ek vir Amerika dink.
Bron: Thomas Jefferson aan J. B. Say, Washington, DC, 1 Februarie 1804, in Die draagbare Thomas Jefferson, geredigeer deur Merrill Peterson (New York: Penguin, 1975).
Ekonomiese gevolge. Die Embargo het 'n onmiddellike uitwerking op die Amerikaanse handelsuitvoer met 75 persent gedaal en die invoer het met 50 persent gedaal. Nieu -Engeland -handelaars het die swaarste gely omdat hulle die meeste direk betrokke was by buitelandse handel. Boere in die suide het ook swaar gekry omdat hulle afhanklik was van die uitvoer van hul stapelgewasse, tabak en katoen. Die middel- en westelike state was relatief onaangeraak, aangesien boerdery wat met die binnelandse mark gekoppel was, die belangrikste ekonomiese aktiwiteit daar was. Pryse en verdienste het gedaal en werkloosheid het gestyg, wat 'n ernstige depressie tot gevolg gehad het wat tot die einde van die oorlog van 1812 geduur het. Mettertyd het Amerikaners begin herstel
sommige van hul verliese toe Suid -Afrikaners hul katoen begin verkoop het aan noordelike tekstielmeulens. Die meulens self het begin groei om te voldoen aan die binnelandse vraag na lap, wat voorheen deur Britse invoer voorsien is. Sommige handelaars het skuiwergate in die wet gevind of selfs onwettige maniere om die Embargo, en oortredings van die bepalings daarvan was veral algemeen in Maine en Florida.
Politieke gevolge. Baie Amerikaners het die Embargo verbind met die beleid van die Jeffersonian -party. Sowel Jeffersonians as Federaliste hou nie van betrokkenheid by Europese aangeleenthede nie, maar federaliste het gepleit dat militêre krag die manier is om dreigemente uit die buiteland te hanteer. Die Jeffersonians het die tradisie van nie -invoer uit die Amerikaanse rewolusie gebruik om aan te voer dat kommersiële beleid self 'n manier was om ander lande te beïnvloed. Die Embargo was dus 'n bewering van die belangrikheid van Amerika vir Brittanje en Frankryk, en Jefferson was van plan om hulle te laat heropen deur die voordele daarvan te ontken. Jefferson noem die Embargo 'n eerlike en liberale eksperiment en#x201D in vreedsame dwang. " Hoe waardig hierdie pasifistiese ideale ook was, Europa het die Embargo minder as die Verenigde State gevoel. 'N Herleefde Federalistiese Party, wat destyds gesentreer was in die stede in New England wat die meeste deur die boikot geraak is, het die wet teëgestaan. Na 1808 word mnr. Jefferson se Embargo " toenemend ongewild, aangesien Josiah Quincy en Thomas Pickering van Massachusetts 'n stryd daarteen in die kongres gelei het. Hulle is gehelp vanuit die Jefferson ' se partytjie deur John Randolph van Virginia. Die humeur het so hoog gestaan ​​oor die kwessie dat twee kongreslede, George Campbell van Tennessee en Barent Gardenier van New York, selfs in 'n tweestryd geveg het. Ernstig genoeg het sommige New England -federaliste gedreig dat hul state die federale handeling tot niet maak en hulle aan die Unie onttrek, wat die einde van die Embargo onvermydelik maak as die land sou voortbestaan.
Wet op nie-omgang. Die kongres het die Embargo in Maart 1809, drie dae voor die einde van die ampstermyn van Jefferson, herroep en die veel minder streng wet op nie-omgang vervang. Die Wet op nie-omgang het slegs handel met Frankryk en Brittanje belet, en dit sal met een of albei lande hervat word sodra hulle ophou om die Amerikaanse neutraliteit te skend. Hierdie beleid het niemand gelukkig gemaak nie en handelaars hou nog steeds nie van enige beperkings nie, en president James Madison voel toenemend onder druk deur die verlies aan invoerbelasting, 'n belangrike bron van staatsgeld in die tydperk. Verskeie aanpassings het die probleme nie opgelos nie, en in Maart 1811 het Madison nie-omgang weer ingestel, hierdie keer slegs teen Brittanje. Dit was 'n stilswyende erkenning dat die kommersiële konflik so erg was dat oorlog onafwendbaar was en 'n keuse dat dit beter was om teen Brittanje te veg. Die gevolg was die oorlog van 1812, verklaar die daaropvolgende Junie. Die oorlog het die handel steeds ontwrig en 'n ernstige druk op die land se finansies gelê. Die depressie wat in 1807 begin het, het eers in 1816 heeltemal verlig, hoewel die behoefte om op huishoudelike vervaardigde goedere staat te maak, 'n aansporing was vir die Amerikaanse industrie wat later sy ware betekenis in die industrialisering van die Jacksoniaanse tydperk sou toon.
In 1807 het die Amerikaanse kongres 'n Embargo Act aangeneem wat Amerikaanse skepe verbied het om in alle buitelandse hawens handel te dryf. Die daad was 'n reaksie op 'n haglike situasie wat Amerika ondervind het toe hy tussen 'n Franse en Britse oorlog vasgevang was.
Die boodskap wat hierdie spotprent probeer stuur, is dat die Embargo -wet die invoeronderneming belemmer het. Hierdie tekenprent wys hoe Thomas Jefferson geviktimiseer word deur beide Brittanje (links) en Frankryk (regs). Hierdie foto toon 'n skilpad met 'n lisensie wat 'n man ('n smokkelaar) byt wat probeer om terug te gaan na die Britse skip.
Jefferson 's het die Embargo Act van 1807 misluk
Die Embargo Act van 1807 was 'n poging van president Thomas Jefferson om die Verenigde State te weerhou van Europese oorloë wat sedert 1803 gevoer is. In Europa was Napoleon besig om oor die hele vasteland te veg, en byna elke Europese moondheid was in lyn met Frankryk. Aanvanklik wou die Verenigde State handel dryf met Europa, maar Frankryk en Brittanje wou nie die Verenigde State erken nie.
Binnekort het Brittanje Amerikaanse handelskepe begin aanval en Amerikaanse matrose in die Britse vloot beïndruk. Om die betrokkenheid van die Verenigde State by die Europese konflikte te beperk, het Jefferson besluit om die hawens van die Verenigde State vir alle buitelandse handel te sluit. In plaas daarvan om met Europa in gesprek te tree, het Jefferson in wese teruggetrek.
Sy poging om neutraal te bly in die lig van Europese oorlogvoering was edel, maar het uiteindelik nie sy doel bereik nie. Amerikaanse handelaars het nie net die blokkade ontwrig deur goedere in en uit die Verenigde State te smokkel nie, maar voor sy einde van sy presidentskap het Jefferson die embargo onwillig herroep en handel tussen die Verenigde State en alle ander buitelandse lande uitgesluit, met die uitsondering van Brittanje en Frankryk.
Embargo van 1807
Kort na die Chesapeake -saak het Thomas Jefferson op 12 Julie 1807 'n brief van sy vriend John Page in Richmond ontvang waarin die talle burgers aangehaal word wat daarop aangedring het dat ". 'N onmiddellike Embargo nodig is. Om ons verlore eer op te haal en om die gek Koning tot sy sinne. " 17 Hoewel Jefferson nie heeltemal teen 'n embargo gekant was nie, wou hy genoeg tyd toelaat vir Amerikaanse vlootskepe om terug te keer.
Die indruk was steeds aan die gang en die Britte het geen teken getoon dat hulle die betrekkinge tussen die twee nasies wou verbeter nie. Toe James Madison die Amerikaanse kongres vroeg in 1808 oor die statistieke oor indrukke opdateer, het hy berig: 'Uit die opgawes in die kantoor blyk dit dat 4228 Amerikaanse seemanne sedert die aanvang van die oorlog in die Britse diens onder die indruk was, en dat 936 van hierdie nommer is ontslaan in die diens 3292. " 18
Op 15 Desember 1807 bel Jefferson sy kabinetslede om die volgende fase van versoening te bespreek. 19 Kort daarna het die president nuus ontvang uit Europa wat nie ten gunste van 'n skikking beslis het nie. Eintlik het Engeland 'n koninklike proklamasie vrygestel wat meer indrukke beloof. Daarbenewens het Napoleon die volle voorneme gehad om Amerikaanse versending te onderwerp aan die Berlynse besluit, 'n daad wat geskep is in reaksie op 'n Britse blokkade op Frankryk. 20 Die situasie in Europa het geen tekens van verbetering getoon nie. Die administrasie van Jefferson moes reageer.
Met die aanvang van Desember 1807 het die debat oor 'n embargo in die kongres begin styg. Twee sleutelfigure teen die maatreël was die goewerneur van Massachusetts, James Sullivan, en sekretaris van die tesourie, Albert Gallatin. Die kiesers van Sullivan sal grootliks geraak word deur die maatreël, aangesien die meeste Amerikaanse handelsvaart in sy staat gevestig is. Sekretaris Gallatin, aan die ander kant, het die probleem ondervind om die maatreël af te dwing. 21 Gallatin het voorgestel dat die huidige nie-invoerwet gewysig word in plaas daarvan om 'n volledige embargo op te lê. In 'n brief aan Jefferson voer Gallatin aan: "In elke oogpunt verkies ek die ontbering, die lyding, die inkomste, die uitwerking op die vyand, die politiek in die huis en meer, oorlog bo 'n permanente embargo." 22 Jefferson was egter onaangeraak deur argumente teen die embargo, en kon nie die voordele van 'n beperkende ekonomiese beleid soos die Wet op Nie-Invoer insien nie. Hy lewer die volgende opmerkings voor die kongres op 17 Desember 1807:
Vier dae later het die Amerikaanse kongres die Embargo Act van 1807 aangeneem, wat die Wet op nie-invoer verouderd gemaak het.
Om die vrede so lank as moontlik te handhaaf, ondersteun Jefferson die Embargo Act. 'N Paar wysigings aan die wet was egter nodig, en die Kongres het hierdie veranderinge aangespreek deur die "aanvullende", "bykomende" en "handhawing" -handelinge in 1807 en 1808 deur te gee. 24 Die aanvullende wet vereis ". , en ook van diegene wat besig is met visvang en walvisjag. " Die bykomende wet "het die stelsel verskerp deur obligasies te vereis vir buitelandse vaartuie wat aan die kusbedryf handel, en wat meer belangrik was, het die uitvoer van goedere van enige aard per land sowel as oor die see verbied." 25 Omdat die embargo 'n toename in smokkel veroorsaak het, het die handhawingswet die hawe -owerheid toegelaat om vragte in beslag te neem as daar 'n vermoede bestaan ​​dat die embargo oortree kan word, en die president self is by magte om die weermag of die vloot te gebruik vir addisionele handhawing.
21c. Diplomatieke uitdagings in 'n era van Europese oorlog
Terwyl hy as 'n verteenwoordiger van Kentucky vir die kongres was, was Henry Clay 'n leidende 'War Hawk', ten sterkste ten gunste daarvan dat hy vir 'n tweede keer met Brittanje sou oorlog voer om Amerika se plek in die Weste te verseker.
Terwyl westerse beweging en beleid die republiek hervorm het, was Europese oorloë ook 'n groot uitdaging vir die nuwe land. Die Napoleontiese oorloë (1802-1815) was 'n voortsetting van die konflik wat in die 1790's begin is toe Groot-Brittanje 'n koalisie van Europese moondhede teen Revolusionêre Frankryk gelei het, hoewel Frankryk nou gelei is deur die briljante militêre strateeg Napoleon Bonaparte. Soos ook in die 1790's die geval was, respekteer nie die Europese supermoondheid die neutraliteit van die Verenigde State nie. In plaas daarvan het albei probeer om te keer dat Amerikaanse skepe goedere na hul vyand vervoer. Sowel Brittanje as Frankryk het blokkades ingestel om Amerikaanse handelaars te beperk, hoewel die dominante Britse vloot duidelik meer suksesvol was.
In reaksie op hierdie ontkenning van Amerikaanse soewereiniteit, het president Jefferson en sy minister van buitelandse sake James Madison 'n verbeeldingryke, maar fundamenteel gebrekkige, beleid van ekonomiese dwang opgestel. Hul Embargo van 1807 het Amerikaanse skepe verhinder om handel te dryf met Europa in die oortuiging dat afhanklikheid van Amerikaanse goedere binnekort Frankryk en Engeland sou dwing om Amerikaanse neutraliteit te eerbiedig. Die plan het egter teruggekeer, aangesien die Republikeinse leiers nie kon verstaan ​​hoe diep die supermoondhede was om hul oorlog voort te sit nie, ondanks die hoë koste daarvan.
Die Napoleontiese oorloë in Europa het 'n groot uitwerking gehad op die gebeure van die 19de-eeuse Verenigde State.
Die Embargo het nie net diplomaties misluk nie, maar het ook groot huishoudelike onenigheid veroorsaak. Amerikaanse versenders, wat hoofsaaklik in die federalistiese New England konsentreer het, het die ongewilde wet in die algemeen omseil. Sy tol was duidelik gekenmerk deur die skerp afname van Amerikaanse invoer van goedere ter waarde van 108 miljoen dollar in 1806 tot slegs 22 miljoen in 1808. Hierdie onsuksesvolle diplomatieke strategie wat Amerikaners meestal gestraf het, het gehelp om 'n federalistiese herlewing in die verkiesing van 1808 en 1812 aan te spoor. Nietemin het Republikeine uit Virginia die presidentskap behou toe James Madison Jefferson in 1808 vervang het.
Madison het te kampe gehad met moeilike omstandighede met toenemende Indiese geweld in die weste en oorlogsagtige toestande op die Atlantiese Oseaan. Dit het hom saam van sy beleid van ekonomiese dwang tot 'n regstreekse oorlogsverklaring weggestoot. Hierdie intensivering is bevoordeel deur 'n groep westerlinge en suidelike in die kongres genaamd "War Hawks", wat gelei is deur Henry Clay van Kentucky.
Toekomstige president Andrew Jackson het die dag aangegryp deur die Britte te verslaan tydens die Slag van New Orleans in Januarie 1815. Ongelukkig het geen van die leërs verneem dat die oorlog van 1812 op Kersaand, 2 weke vroeër, geëindig het nie.
Die meeste historici is dit nou eens dat die oorlog van 1812 '' 'n westerse oorlog met oostelike etikette '' was. Hiermee bedoel hulle dat die werklike oorsake van die oorlog spruit uit die begeerte om beheer oor die westelike Indiese lande en duidelike toegang tot handel deur New Orleans. Die kwessie van nasionale soewereiniteit, wat so duidelik ontken word deur die Britse verwerping van Amerikaanse vryhandel op die Atlantiese Oseaan, bied 'n meer eerbare grond vir oorlog. Selfs met die intense druk van die War Hawks, betree die Verenigde State huiwerig en met veral sterk opposisie van die federalistiese New England. Toe die Kongres in Junie 1812 oorlog verklaar, dui sy sterk verdeelde stemme (19 tot 13 in die Senaat en 79 tot 49 in die Huis) daarop dat die republiek as 'n verdeelde nasie tot die oorlog toegetree het.