Dwelmverslawing - gevolge, voorkoming en behandeling van dwelmverslawing - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
verslawing - Dit is 'n siekte wat gekenmerk word deur 'n toename in simptome wat direk verband hou met die gebruik van narkotiese middels. Eenvoudig gestel, dwelmverslawing is die gewoonte om verskillende middels, kalmeermiddels, hallusinogene middels en ander psigoaktiewe middels te gebruik. Hierdie afhanklikheid lei tot rampspoedige gevolge, beide vir die verslaafde self en vir die samelewing as 'n geheel.
Dwelmverslawing kan voorkom as gevolg van 'n aantal redes, byvoorbeeld die invloed van eweknieë, verontwaardiging, die oplos van probleme, ens. Vandag is die probleem van dwelmverslawing redelik akuut. Dit is te danke aan die feit dat dwelms hoofsaaklik die persoonlikheid van 'n individu beïnvloed, 'n negatiewe invloed op interpersoonlike verhoudings het en die innerlike wêreld van die individu, sy wêreldpersepsie en dan sy fisiese liggaam beïnvloed.
Oorsake van verslawing
Onder die oorsake van verslawing word gewoonlik drie groepe onderskei: sielkundige, sosiale en fisiologiese.
Die eerste groep sluit in:
- probleme in die gesin;
- gewone nuuskierigheid of verveling;
- drang na kreatiewe en intellektuele sukses;
- protes teen die fondamente van die samelewing of sy familie;
- gebrek aan interne dissipline;
- 'n gebrek aan verantwoordelikheid vir hul optrede en optrede;
- die afwesigheid of vervorming van morele eienskappe;
- interne konflikte;
- ontevredenheid met jouself of selfvertroue;
- die onsekerheid van hul toekoms;
- vrese, onveiligheid, angs;
- nabootsing van eweknieë, beduidende mense of afgode;
- 'n eerbetoon aan mode, toenemende gewildheid in die portuurgroep;
- gebrek aan opvoeding;
- Gebrek aan ander belange.
Die redes vir dwelmverslawing in die familie sluit in 'n gebrek of omgekeerd liefde, oormatige toesig, onderdrukking van die kind se "ek", tirannie in die familie of aanranding. Die hoofoorsaak van verslawing in die adolessente omgewing is die gebrek aan geestelike warmte, wedersydse begrip in die familie. Ouers gee altyd weg werk, hulle betaal kinders met speelgoed, kinders het baie gebrek aan ouerlike aandag, sorg, liefde, en die kind se psige ly daaraan. As ouers nie in die toekoms hul houding teenoor kinderopwekking verander nie, sal die gevolg wees van jeugverslawing, alkoholisme, vagransie, afwykende gedrag, depressiewe state en selfs selfmoordpogings.
As gevolg van onvoldoende opvoeding van die kind, wanneer hy nie weet oor die gevare van dwelms en alkohol nie, oor wat die gebruik van narkotiese middels tot gevolg het, mag die kind dwelms probeer.
Heel 'n gereelde rede vir die gebruik van dwelms is 'n eenvoudige nuuskierigheid oor die sensasies wat verkry kan word om hierdie middels te gebruik. Sulke nuuskierigheid kan ontstaan ​​onder die invloed van buitengewone voorstel of onafhanklik. Almal wat dwelms gebruik, dink aanvanklik dat daar niks van een slag sal wees nie. Hulle probeer dit net een keer.
Mense wat na kreatiewe uitdrukking soek, vir sukses in die intellektuele sfeer, neem gewoonlik dwelms om 'n geleentheid te kry om hul bewussynsgebied uit te brei om nuwe ontdekkings te maak om eksperimente op hulself te kan doen.
Mense wat rebelleer en nie die wette en beginsels wat in die samelewing aangeneem is, wil gehoorsaam, neem ook dikwels narkotiese middels. Jeugverslawing kan dikwels voorkom as gevolg van jeugdige maksimalisme.
Die tweede groep oorsake sluit in:
- die krisis van morele waardes in vandag se samelewing;
- kulturele tendense van die Weste;
- 'n gebrek aan sensuur in die media, die voorkoms van onsedelikheid;
- Die gebrek aan 'n stelsel van organisasies om die vrye tyd van kinders en sportafdelings in die openbare domein te verseker;
- Gebrek aan 'n effektiewe model om gesonde leefstyl te bevorder.
Baie navorsing is gedoen oor die teenwoordigheid van die fisiologiese oorsake van dwelmverslawing. Wetenskaplikes het bewys dat die individu se emosionele balans en bui afhanklik is van neurotransmitter metabolisme in die brein. Oormatige of omgekeerde onvoldoende produksie van neurotransmitters lei tot die vorming van angs, vrese en depressies. 'N Persoon probeer onbewustelik ontslae raak van toestande wat ongemak veroorsaak deur narkotiese middels te gebruik. In hierdie geval vervang die dwelms die ontbrekende neurotransmitters, wat die individu 'n gevoel van gemak en gemoedsrus gee.
Simptome van verslawing
Simptome van dwelmverslawing is verdeel in twee groot groepe: indirekte tekens en spesifieke tekens van misbruik van verdowingsmiddels. Indirek sluit in:
- wyse van rok - klere met lang moue, ongeag die omstandighede en weer;
- die leerlinge is onnatuurlik wyd of smal, ongeag die beligting;
- afwesige blik;
- Redelik dikwels slordige voorkoms, hare, geneig tot droogte, swelling op die hande;
- spleet, donkerkleurige tande;
- dikwels houding van postuur;
- onbegryplike spraak;
- ongemaklike en geïmmende bewegings, terwyl die reuk van alkohol uit die mond afwesig is;
- prikkelbaarheid, onbeskofheid en onvoldoende kommunikasie;
- Dikwels, na die koms van sulke "gaste" in die huis verdwyn dinge.
Om 'n gevolgtrekking te maak oor die gebruik van dwelms deur 'n persoon, is makliker vir sy mense hulle sien hom gereeld en woon onder een dak.
Die spesifieke tekens van dwelmmisbruik kan op verskillende maniere manifesteer, afhangende van die dwelms wat die individu neem. Byvoorbeeld, dit is moontlik om die gebruik van sekere soorte dwelms op grond van dronkenskap aan te neem, en sommige - slegs op tekens van onttrekking.
Tekens van bedwelming met cannabisderivate hang in die meeste gevalle af van die hoeveelheid geneesmiddel wat geneem word. Dikwels word die gebruik van klein en medium dosisse gekenmerk deur droë mond, hiperemie van die vel van die gesig, verwikkelde leerlinge, rooiheid van die sclera van die oë en lippe.
In 'n toestand van narkotiese dronkenskap, mense is baie mobiele en dinamiese, hulle lag voortdurend, is geneig om besluite te neem onnodig en maklik. Die spraak van sulke mense is dikwels vinnig, woordig, haastig en vaag. Cannabis en sy afgeleides word dikwels "groepmedisyne" genoem. Dit is te danke aan die feit dat die verslaafde se vrolike of ongelukkige bui die stemming van die mense om hom heeltemal herhaal. As almal rondom lag, dan sal hy lag, en as hy hartseer is, dan sal hy huil. Dit hou verband met die voorkoms van paniek in die groep adolessente wat "gras" rook, in die geval wanneer iets vir iemand gevaarlik lyk. 'N baie kenmerkende teken van cannabis afgeleide dronkenskap is verhoogde eetlus. Aan die einde van blootstelling aan cannabis kan 'n mens maklik eet, byvoorbeeld, die helfte van 'n borschtpan of 'n hele brood. Dikwels verskyn aan die einde van dronkenskap hennep lomerigheid.
Kenmerke van verslawing word waargeneem wanneer 'n groot dosis verteer word. Die gesig kan bleek wees, die lippe is droog en die leerder word vernou. Terselfdertyd is 'n mens taamlik traag, vertraag, onderdompel in homself, word sy tong onduidelik. Vrae kan beantwoord word met 'n pouse, dikwels uit plek, in monosillabels. Van so 'n persoon kan die afsonderlike reuk van hennep voel. Die bewegings is eerder lomp en vee weens die feit dat daar 'n wanorde in ruimtelike oriëntasie is. Dikwels soek 'n persoon in so 'n toestand vir eensaamheid sodat niemand met hom inmeng nie en nie met gesprekke of versoeke stoor nie. Met 'n ernstige oordosis cannabis-middels is akute psigose moontlik.
Tekens van opiaatgebruik:
- lomerigheid op die verkeerde tyd. As jy alleen 'n gestremde persoon verlaat, sal hy in enige posisie begin aan die slaap raak, terwyl hy soms wakker word. En as jy hom noem, sluit hy dadelik die gesprek aan, asof hy nie geslaap het nie;
- Spraak word gekenmerk deur traagheid, lengte van woorde. 'N Man wat bedwelm is met opiate begin om te praat oor 'n onderwerp wat al lank bespreek en reeds vergete is. Hy vertel 'n paar keer dieselfde ding. Maar terselfdertyd kan dit geestelik, lewendig en maklik wees om te praat;
- Goeie natuur, toepaslikheid, buigsaamheid en hoflikheid;
- Afleiding of bedagsaamheid;
- terwyl jy in die slaap raak, kan 'n dwelmverslaafde byvoorbeeld vergeet van 'n sigaret wat in sy hand brand, dit laat val of verbrand;
- die begeerte vir eensaamheid, en soms, op die teendeel, obsessie en indringendheid;
- die leerling is vernou en groei nie in die donker nie, dus sien hulle swak in die donker;
- die vel word gekenmerk deur bleekheid, droogheid, hulle is warm om aan te raak;
- Laer pyn sensitiwiteitsdrempel.
Die toestand van opiaatverslawing hou gewoonlik nie meer as 8-12 uur nie, in seldsame gevalle slegs 4-5 uur. Die volgende tydperk na die dronkenskap begin met onttrekking of in die gewone mense - "breek".
Sulke "breek" word gekenmerk deur angs, spanning, prikkelbaarheid vir geen oënskynlike rede nie, senuweeagtigheid. So 'n persoon is dringend dwelms nodig, so hy is ongeduldig.
Beginnersverslaafdes wat nie 'n ernstige vorm van fisiese afhanklikheid het nie, kan tydperke van "breek" verdra, soos hulle "op hul voete" sê. Familielede mag dink dat die persoon net siek geword het, aangesien die onttrekkingspatroon in sagte vorm soortgelyk is in kliniese manifestasies tot akute respiratoriese siektes of spysverteringskanaal.
Onthouding begin met lusteloosheid, apatie, 'n skerp uitbreiding van die leerlinge, ligte malaise, oormatige sweet, kouekoors en lae bui. Mense wat aan onttrekkingsimptome ly, sluit in verwarmers en wikkel hulself in warm klere, selfs al is die kamer nie koud nie. Hulle word gepynig deur 'n loopneus en soms konstante nies, naarheid, soms saam met braking, pyn in die maag, en dikwels gereelde los stoelgang.
In die stadium van abstinensindroom slaap dwelmverslaafdes skaars snags. Hulle kan nie stil lê nie. Dit word makliker vir hulle, gewoonlik vir 4-5 dae. Om so 'n staat oor te dra, kan slegs diegene wat dwelms kortliks misbruik het. En ook mense (in sommige gevalle) wat deur familielede ondersteun en versorg word. Daarom staan ​​verslaafdes nie op nie en neem 'n nuwe dosis.
Tekens van psigostimulante:
- snelheid in aksies en besluite;
- onstuimigheid en skerpte van bewegings;
- rusteloosheid (onvermoë om selfs in 20 sekondes op een plek te sit);
- vinnige toespraak en spring van een onderwerp na 'n ander;
- veranderlikheid van bedoelings;
- verwydde leerlinge;
- droë vel;
- vinnige pols;
- hoë bloeddruk
Na 'n herstelperiode, wanneer die effek van die dwelms begin verswak, word die persoon traag, prikkelbaar en sy reaksies stadig. Die bui word gewoonlik verlaag, saam met hierdie, word dwelmverslaafdes gekenmerk deur angs, wariness. Hulle ervaar skrik met harde geluide.
Die eienskappe van dwelmverslawing by diegene wat sulke dwelms vir 'n lang tyd gebruik, is: skrikwekkende hallusinasies en delusies van vervolging kan voorkom. Vir mense wat efedrien misbruik, kan die taal dikwels glad, effens puffy en helder blom wees.
Tekens van hallucinogene: delirium; doen absurde dinge, luister na nie-bestaande stemme, kyk na prente op die agtergrond. Tekens van die gebruik van hierdie dwelms is nie baie opvallend nie, aangesien mense gewoonlik hulle neem wanneer daar geen waarskynlikheid is dat iemand hulle in hierdie toestand sal sien nie. Ook, fisiese onthouding is nie baie opvallend by mense wat hallusinogene gebruik nie.
Tekens van kalmerende-hipnotiese middels verskil nie van alkoholvergiftiging nie. By die ontvangs van klein dosisse is die dronkenskapsbeeld nie so opvallend nie.
Kenmerke van verslawing in die gebruik van groot dosisse van die volgende: dronkenskap vergesel van 'n afname in die fyner punte van persepsie van die omgewing; onderdrukking van geestelike vermoëns, verlies van morele waardes en riglyne. Dit word gemanifesteer in losbandig gedrag, gebrek aan elementêre beleefdheid, takt, haastigheid en liggies in die neem van besluite.
In teenstelling met die dronkenskap van die meeste narkotiese middels, is die gebruik van hipnotiese middels dikwels dwelmverslaafdes dikwels aggressief en pugnacious. Leerlinge word hoofsaaklik verwyd. Die vel is dikwels bleek, die pols is bespoedig. Koördinasie van bewegings word versteur, hulle word vreet, oortollig, ongemaklik. Aandag van bedwelmde mense is onstabiel, hulle skakel vinnig van een onderwerp tot 'n ander gesprek. Spraak word verslap, oormatig hard, die tong word onduidelik. Hierdie toestand word die fase van opwekking genoem. Na twee tot vier uur begin die volgende fase, wat gekenmerk word deur lusteloosheid, slaperigheid, waarna die persoon aan die slaap raak. Hul slaap word gekenmerk deur 'n kort tydjie, gewoonlik van twee tot vier uur, wat dikwels herinner aan 'n alkoholis se slaap. Na die slaap word 'n persoon wakker met hoofpyn, 'n gevoel van swakheid en onverskilligheid. Die bui word gewoonlik verlaag, hulle is stom en prikkelbaar. Na 'n rukkie begin hulle hardloop op soek na 'n nuwe dosis alkohol of slaapmiddels.
Die onttrekkingsindroom in proefpersone wat verslaaf is aan hipnotiese middels is taamlik ernstig: die pasiënt voel baie swak, word bedek met koue sweet, hy word siek, ly aan 'n groot rilligheid, is duiselig, ontwikkel gemerkte angs en aanhoudende slapeloosheid.
Dwelmverslawing en alkoholisme
Die probleem van dwelmverslawing en alkoholisme staan ​​vir 'n lang tyd voor die mensdom, maar vandag het dit ongelooflike verhoudings bereik.
Dwelmverslawing is 'n siekte wat gekenmerk word deur 'n onverbeterlike las op narkotiese middels wat euforie in klein dosisse kan veroorsaak, en narkotiese slaap in groot dosisse. Die konsep van "verslawing" is etymologies verwant aan die term "dwelm", wat in vertaling uit Grieks sopories beteken. Maar vandag word die konsep van "narkotiese stof" of "narkotiese" gebruik in vergelyking met gifstowwe en middels wat euforie, stimulerende effek, hipnotiese effek of pynstillende effek op hul gebruik kan veroorsaak.
Daarbenewens is daar dikwels in verskillende bronne gewy aan die probleme van dwelmverslawing, daar is 'n teorie wat bestaan ​​uit die feit dat 'n narkotiese middel 'n stof is wat aan drie kriteria voldoen. Die eerste kriterium (medies) is gebaseer op die feit dat 'n narkotiese stof noodwendig 'n spesifieke (byvoorbeeld hallucinogene, kalmerende, stimulerende, ens.) Effek op die sentrale senuweestelsel moet hê. Die tweede (sosiale) - die gebruik van 'n stof vir nie-mediese doeleindes is van groot skaal, en die gevolge daarvan is van groot sosiale belang. Die derde (wettige) - volgens die wet, word so 'n stof as narkoties erken.
dit wil sê Die dwelm is 'n soort giftige stof vir die menslike brein. Gifstowwe wat die brein nadelig beïnvloed, veroorsaak nie negatiewe emosies en pyn in die vak nie. Dit is te danke aan die feit dat daar geen pynreseptore in die menslike brein is nie. Hierdie effek verberg die hoof krag, wat so aantreklik is en terselfdertyd vernietigend vir die menslike gesondheid, 'n drang na euforie.
Alkoholisme is 'n siekte wat veroorsaak word deur die sistematiese gebruik van alkoholiese drank, wat gekenmerk word deur 'n las vir hulle, wat lei tot geestesversteurings, fisiese gesondheid. Alkoholisme vernietig die sosiale verhoudinge van die individu wat aan hierdie siekte ly.
Alkoholisme moet onderskei word van dronkenskap. Die eerste konsep is 'n siekte, en die tweede is die oormatige gebruik van alkohol, antisosiale gedrag. Dronkenskap lei tot alkoholisme, maar is nie 'n siekte nie. Alkoholisme word gekenmerk deur sekere simptome wat dit onderskei van "huishoudelike" drink. Alkoholisme behels chroniese siektes van die spysverteringskanaal, diep skade aan die lewer, verandering van bloedvate en kapillêre, veral die brein, wat lei tot skade aan die perifere en sentrale senuweestelsel, en nog baie meer. Die gevolg van breinskade sal 'n gevaarlike gang wees, verswakking van die psige en geestesversteurings, 'n afname in moraliteit, die verdwyning van morele waardes en landmerke.
Dwelm- en dwelmmisbruik
'N Narkotiese dwelm is 'n middel wat, wanneer dit een keer gebruik word, in staat is om 'n verleidelike geestestoestand te veroorsaak (euforie), en as dit gereeld gebruik word, is dit afhanklik daarvan. Dwelmverslawing is 'n siekte wat veroorsaak word deur gereelde gebruik van dwelms wat in die lys van dwelms ingesluit word. Dit manifesteer geestelike, meer selde fisiese afhanklikheid van sulke middele.
Giftige stowwe mag ook bogenoemde eienskappe hê, maar die sosiale gevaar van oormatige gebruik daarvan is nie so hoog nie. Daarom word hulle nie amptelik as dwelms erken nie. Middelmisbruik is 'n siekte wat geestelike, minder dikwels fisiese (sowel as dwelmgebruik) afhanklikheid van 'n stof wat nie op die amptelike lys van narkotiese middels voorkom nie, manifesteer.
Met die duur van die siekte by mense wat dwelms gebruik, is daar 'n aantal afwykings. Siek mense is geneig tot selfmoord wanneer hulle onder die invloed van dwelms is. Среди таких людей наблюдается большая смертность, которая обусловлена отравлениями наркотическими средствами, несчастными случаями.
Daar is algemene mediese gevolge van dwelms vir alle dwelmverslaafdes: komplikasies van somatiese en neurale aard, ernstige persoonlikheidsverval, die afwesigheid van enige waarde en morele riglyne, die afwesigheid van 'n doel in die lewe, behalwe om 'n nuwe dosis te vind, 'n afname in gemiddelde lewensverwagting, vroeë veroudering en ouderdom.
Dwelmverslawing is gevaarlik met hoë sosiale "infeksie". Dit versprei redelik vinnig, veral onder jongmense. Hierdie kenmerk is algemeen vir verslawing en middelmisbruik. Ook verslawing aan narkotiese stowwe lei tot uitgesproke kriminele gedrag. Dit is hoofsaaklik te wyte aan persoonlike transformasies, morele en sielkundige agteruitgang.
Inhalatiemishandeling (toksiese stowwe wat deur die vak ingeasem word vir onderdompeling in die toestand van euforie) kan selfs een keer per week tot 'n aantal komplikasies lei. Na 8-10 maande van inaseming van inhalante het toksiese skade aan die lewer en die dood van die selle ontstaan, wat lei tot chroniese lewerversaking, verswakte bloedstolling, verminderde immuniteit, edeem, en uiteindelik tot sirrose.
Na 12-16 maande inaseming van inhalante, ontstaan ​​breinselle en enkefalopatie, wat lei tot verstandelike vertraging, dikwels tot demensie, skielike uitbarstings van inkontinensie, irasibility, aggressie, prikkelbaarheid.
In die eerste maande van verslawing aan toksomanomie, asemhaling word aangetas, vind inflammasie van die longe plaas, wat tot pneumosklerose kan lei.
Oor die skadelike effekte op die liggaam en toksisiteit, is geen verdovende middel vergelykbaar met inhalante nie. Inhalante is egter nie so verslawend as dwelms nie.
Om vakke te help om dwelmverslawing, toewyding, groot uithouvermoë, groot geduld en liefde te hanteer, word van naby mense benodig.
Behandeling en rehabilitasie van dwelmverslawing kan meer as een jaar neem. Die meeste van die familielede het nie geduld, begrip en liefde vir so 'n lang tydperk gehad nie. Daarom is dwelmverslaafdes basies alleen met hul probleem, wat hulle verder afhanklik maak.
Die belangrikste ding in verslawing behandeling is nie om 'n siekte te begin nie. Die vinniger behandeling begin immers, hoe makliker dit is om 'n pynlike verslawing te verslaan, om die skadelike uitwerking op die liggaam van dwelms uit te skakel. Na 'n sekere hoeveelheid tyd vind daar onomkeerbare veranderinge plaas in die liggaam. In sulke gevalle is 'n terugkeer na 'n normale volle lewe uiters moeilik of byna onmoontlik. Dit is baie belangrik om tyd nie te mors nie.
Dikwels word dwelmbehandeling anoniem beoefen. Gewapende verslawing behandeling word ook gereeld beoefen. By die behandeling van dwelmverslawing is die grootste probleem dat dit moeilik is, en soms feitlik onmoontlik, dat 'n verslaafde 'n houding vorm om van dwelmverslawing ontslae te raak.
Dwelm behandeling is anoniem of verpligte medisyne behandeling - dit is taamlik moeilike take wat hul eie spesifieke probleme het. Enige behandeling het sy eie nuanses, eienskappe. Hoe suksesvol 'n terapie sal wees hang af van die tipe geneesmiddel self, die stadium van die siekte en die sielkundige eienskappe van die pasiënt se persoonlikheid.
Die verloop van dwelmbehandeling en die tydsberekening is presies waarom dit anders kan wees. Vandag het bekende narkoloë basiese beginsels ontwikkel vir die behandeling van die siekte.
Om ontslae te raak van dwelmverslawing word uitgevoer wanneer alle beginsels streng gevolg word. Die basiese beginsel is vrywilligheid. Vandag word die pasiënt se vrywillige toestemming tot behandeling beskou as een van die belangrikste en belangrikste faktore in die sukses van dwelmbehandeling. Die volgende beginsel is individualiteit, wat in elke geval die spesifieke gewig van dwelm- en nie-dwelmterapieë in ag moet neem, as gevolg van die verskillende korrelasie van sosio-psigologiese en biologiese faktore in die vorming van die siekte. Die derde beginsel is kompleksiteit. Dit word ook beskou as een van die hoofbeginsels van suksesvolle terapie, wat verskillende metodes en metodes van behandeling in elke stadium kombineer.
Waar word mense behandel vir dwelmverslawing? Daar word geglo dat buitepasiënt behandeling vir mense wat aan dwelmverslawing ly, verkies, maar in sommige gevalle benodig hulle die behandeling van binne-pasiënte. Slegs deur die pasiënt in die hospitaal te vind, is dit moontlik om die hoofreël van die doeltreffendheid van behandeling in ag te neem - onthou van dwelmgebruik.
Hoe om dwelmverslawing te genees?
Tipies behels terapie twee hooffases. Die eerste is die aanvang van onttrekkingsimptome, en die tweede is die voorkoming van terugvalle.
Effektiewe dwelmbehandeling en die beste resensies van mense is opgemerk toe anti-dwelmaktiwiteite duidelik in drie fases uitgevoer is. Die eerste fase is ontgifting, versterking, stimulerende terapie in samewerking met die staking van dwelmgebruik. Die tweede fase behels aktiewe anti-geneesmiddelterapie, en die derde ondersteunende terapie.
In die eerste fase word ernstige manifestasies van akute narkotiese dronkenskap, onthouding en konvulsiewe sindrome gestaak met behulp van intensiewe terapiemetodes. Sulke cupping-terapie moet noodwendig addisionele manipulasies insluit om pyn te verminder of te verlig, wat uitgedruk word in opwinding, aanhoudende slapeloosheid en botsings van gemoedsversteurings.
Hulp met verslawing sluit in versterkende en simptomatiese terapie. Heel belangrik in die behandeling van dwelmverslaafdes is die rehabilitasie van pasiënte met dwelmverslawing.
Resensies oor die behandeling van dwelmverslawing sodanig dat dit afhang van die rehabilitasie, of die persoon sal terugkeer na vernietigende verslawing of nie.
Gevolge van verslawing
Die gevolge van verslawing sluit in:
- vernietiging van lewer selle, wat verantwoordelik is vir die neutralisering en eliminasie van gifstowwe uit die menslike liggaam. 'N Groot hoeveelheid skadelike stowwe wat 'n verslaafde daagliks in sy liggaam inspuit, veroorsaak dat die lewer vir slijtage werk, wat lei tot strukturele vervormings van orgaanweefsels en hul degenerasie. Hepatitis, kanker en sirrose van die lewer is die ware metgeselle van dwelmverslaafdes;
- Aangesien die liggaam 'n aansienlike hoeveelheid gifstowwe moet hanteer, dra dit vroegtydig uit en word oud. Dit word nie net weerspieël in die toestand van die interne organe en hul werk nie, maar ook natuurlik oor die voorkoms van dwelmverslaafdes. Dikwels lyk 'n jong dertigjarige liefhebber van euforie amper soos 'n ou man weens gereelde vergiftiging van sy liggaam met verdowingsmiddels. Die vel verkry 'n heeltemal ongesonde voorkoms en 'n aardse kleur, flabberigheid en diep rimpels verskyn. Vitale organe kom tot 'n betreurenswaardige toestand; Die hormonale agtergrond van die verslaafde persoon word ook uiters geaffekteer. Reproduktiewe funksie is onverenigbaar met dwelmverslawing. Daarom word selfs baie jong individue in die intieme sfeer en konsepsie probleme ondervind met impotensie.
Die sosiale gevolge van dwelmverslawing is soos volg: vroulike dwelmgebruikers gee geboorte aan pasgeborenes met erge ontwikkelingsgestremdhede. Daarbenewens word kinders van dwelmverslaafdes reeds in 'n staat van opbreek gebore; Daar is 'n duidelike morele en vinnige sosiale agteruitgang van die individu. So 'n persoon vergeet van enige norme en gedragskriteria, hy gee absoluut nie om oor sy eie voorkoms, elementêre beleefdheid nie. Sulke mense gaan net af en maak 'n miserabele bestaan ​​uit. Dwelmverslaafdes tree dikwels onvoldoende op, soms selfs aggressief. Hulle hou op om te gaan werk, moenie aan die lewe van hul gesin deelneem nie.
Die reaksie van die samelewing aan dwelmverslaafdes is isolasie: ontslag uit die werk, disintegrasie van die gesin, vriende óf draai heeltemal af of probeer om kommunikasie tot 'n minimum te verminder (mits hulle nie dieselfde dwelmverslaafdes is nie); versteurings van voldoende persepsie van die wêreld en die werklikheid. Mense wat in 'n staat van narkotiese dope is, mag 'n misdryf pleeg, die dosis van die dwelm in die rigting van toename oorskiet, wat tot die dood lei of selfs selfmoord pleeg. Hulle is nie bewus van hul eie optrede nie en kan gevaarlik wees; Op die ou end elimineer dwelms 'n persoon as 'n persoon, wat hom lei tot psigose, gestremdheid en demensie.
Die hoof doelwitte van voorkoming moet wees: identifisering van die sosio-psigologiese oorsake van die verspreiding van dwelmverslawing onder adolessente; die skep van toestande wat die voorkoming van kinder- en adolessente dwelmverslawing voorkom (skep plekke vir ontspanning vir kinders, atletiekvelde, afdelings, aktiewe bevordering van gesonde lewenstyl, ens.); ontwikkeling van 'n stelsel van pedagogiese metodes en sosiale aktiwiteite wat daarop gemik is om dwelmverslawing te voorkom en te voorkom.
Alle moderne jeug vandag is 'n risikogroep. Individue wat gekenmerk word deur effens uitgespreekte manifestasies van enige abnormale gedrag, kan mettertyd psigoterapeutiese middels gebruik, en dit het geen uitgesproke simptome van dwelmverslawing nie. Dit val in die groep selektiewe voorkoming. Haar hooftaak is gedragskorreksie. Individue wat gekenmerk word deur dwelmmisbruik, maar nog nie die status van dwelmverslaafdes het nie, val in die groep simptomatiese voorkoming, wat gerig is op langtermyn sosio-sielkundige werk.
Hierdie gebiede van voorkoming verwys na die konsep van primêre voorkoming.
Algemene voorkoming is meer uitgebrei, aangesien dit die hele bevolking van jong mense dek. Dit is daarop gemik om die mees algemene oorsake van dwelmverslawing te konfronteer, dws teenwerking op makro-sosiale faktore. Byvoorbeeld, sulke redes kan in die eerste plek drastiese veranderinge in die ekonomiese, sosiohistoriese of politieke omgewing insluit, wat noodwendig 'n toename in die vlak van afwykende (afwykende van die norme) gedrag in die samelewing behels, insluitende dwelmverslawing.
Selektiewe profylaxis is gerig op jongmense wat enige gedragsversteurings toon. Die hoofgedagte is dat die bekendstelling van narkotiese middels hoofsaaklik teen die agtergrond van die lewe of sielkundige probleme wat 'n tiener nie alleen kan hanteer nie, voorkom. Gedragsversteurings in hierdie geval is 'n soort aanduiding. Daarom is die hoof doel van selektiewe voorkoming die vroeë identifisering van die lewensbelangrike of sielkundige probleme van kinders tot sulke probleme lei tot dwelmverslawing en in die verdere implementering van maatreëls vir die sosiale en sielkundige regstelling van hul gedrag.
Daar is ook simptomatiese voorkoming, wat gemik is op individue wat reeds ondervinding het met die gebruik van narkotiese middels, maar tot dusver het nie die status van pasiënte met dwelmverslawing nie.
Stryd teen verslawing
Die stryd teen dwelmverslawing moet op so 'n wyse uitgevoer word dat dit absoluut alle voorvereistes vir sy voorkoms elimineer. Die stryd teen dwelmverslawing moet noodwendig van twee kante gemaak word. Enerzijds - die strengste wette en anderzijds - die werk op preventie, preventie, preventie van dwelms verslaving, wat uitgevoer moet word, begin met die ouer-en skoolopleiding en eindig met die impak van gespesialiseerde sosiale instellings. Slegs in hierdie geval sal die stryd suksesvol wees.
Vandag is die stryd teen dwelmverslawing uiters noodsaaklik omdat die verspreiding van dwelms nie net onwettig is nie, maar ook deur bestaande dwelms wat baie gevaarlik vir die samelewing is en tot die dood lei. Die stryd teen dwelmverslawing is op die oomblik 'n wêreldoorlog vir oorlewing, en nie 'n stryd van individuele lande nie. Dit is 'n landwye probleem. Aangesien die hoofdoel van so 'n stryd is om mense se reg tot lewe te handhaaf.
Die stryd teen dwelmmisbruik is dominant in die beleid van die Russiese Federasie. Ontwikkel die basiese regsmaatreëls om dwelmmisbruik te bekamp. Ook in die struktuur van die proses om die vervorming van persoonlikheid te voorkom, is drie belangrikste vlakke: kriminogene, pre-criminogene en presriminogene.
Die hoofriglyne van die stryd teen dwelmverslawing sluit in maatreëls om gesamentlike gerigte pogings van die gesondheidsowerhede, openbare onderwys, interne aangeleenthede en verskeie openbare verenigings te koördineer in terme van die ontwikkeling van 'n begeerte vir 'n gesonde leefstyl onder die bevolking; fokus op opvoedkundige werk met kinders, hoofsaaklik in die gesin, die ontwikkeling van ouers, onderwysers en dokters van vaardighede om te onderskei tussen ouderdom, geslag, karaktertrekke in die stryd teen dwelmverslawing; die voorsiening van anti-dwelm onderwys by kinders in opleidingskursusse wat in skole, tegniese skole, kolleges, institute bestudeer word; die skep van voorwaardes vir die vrye tyd van kinders, die aanvang van fisiese opleiding en sport; stabiele ondersteuning en hulp van regeringsliggame van verskeie aktiwiteite wat deur openbare verenigings uitgevoer word om dwelmvrye sones in stede te skep.