PressReader - Kuier: 2015-09-23 - Vrou van Wor­ces­ter maak ’n le­we uit vul­lis
Vrou van Wor­ces­ter maak ’n le­we uit vul­lis
Sy het nie toe­ge­laat dat werk­loos­heid en ’n eg­skei­ding haar on­der­kry nie. Haar ge­luk het ge­draai en van­dag is sy die trot­se ei­e­naar van ’n re­cy­cling-be­sig­heid waar sy geld in an­der se vul­lis sien.
Kuier - 2015-09-23 - INHOUD - DEUR AMY JOHN­SON
As daar nou een vrou is wat nie bang is om in ’n o­ver­all te spring en haar han­de vuil te maak nie, is dit Pe­tro van Wyk. Sy is die ei­e­naar van Bei­ro­w­plas Re­cy­cling op Wor­ces­ter en is los­han­de die vul­lis-qu­een op die dorp.
Met die in­trap­slag by Bei­ro­w­plas Re­cy­cling in die ny­wer­heids­ge­bied, sien jy sta­pels en sta­pels bok­se en han­de wat blitsvinnig sor­teer en al wat jy hoor is die ge­druis van ma­sji­ne­rie. Bei­ro­w­plas is gro­ten­deels ver­ant­woor­de­lik vir die sor­te­ring, kol­lek­te­ring en saam­pers van ver­skeie her­win­ba­re ma­te­ri­aal.
Maar tus­sen al die vul­lis op die per­seel staan Pe­tro (39) se blom­pot in haar kan­toor met twee pienk Ba­ber­ton-dai­sies en ’n wit S­tar­ga­zer-le­lie. Van­dag het sy bloed­rooi na­els en el­ke haar lê net­jies op sy plek. Maar dit is nie el­ke dag só nie, sê sy.
“Ek pro­beer al­les self doen. Ek wil die dri­ver wees; ek wil die for­klift dri­ver wees; ek wil so al­les doen. Van­dag is ek ge­dress om­dat ek af­spra­ke het; mô­re is ek weer in o­ver­all en boots,”lag sy.
Die stra­len­de glim­lag wat sy van­dag op haar ge­sig het, ver­tel nie van die ui­ters moei­li­ke si­tu­a­sies waar­in sy al was nie.
Maar Pe­tro is nou meer vas­be­slo­te as ooit om haar be­sig­heid te dryf en dit na
ho­ër hoog­tes te neem.
Pe­tro, een van vyf kin­ders, sê sy is ’n dood­ge­wo­ne mei­sie wat in die ru­ral a­rea van Wor­ces­ter groot­ge­word het, maar sy het al­tyd ge­glo haar om­stan­dig­he­de kan nie haar toe­koms be­paal nie.
“My broers en sus­ters het al­mal die skool op ’n baie jong ou­der­dom ver­laat en ek wou an­ders wees, want ek wou iets van my le­we maak en ek wou nie swaar­kry soos ons swaar­ge­kry het nie. Dis hoe­kom ek so graag ’n suk­ses van die be­sig­heid wil maak; ek wou nie hê my ma-hul­le moes na my om­sien nie.”
Sy sê 2008 was ’n moei­li­ke jaar vir haar. Pe­tro en haar man is daar­die jaar ge­skei, sy het haar werk by ’n meu­bel­maat­skap­py ver­loor en het die­self­de jaar met baie min hulp­bron­ne haar be­sig­heid be­gin.
“Dit was vir my ’n baie de­pres­sie­we tyd en die eg­skei­ding was moei­lik. My seun­tjie was drie jaar oud en boon­op moes ons nog ’n an­der bly­plek soek,”ver­tel sy.
“Dit was ’n baie e­mo­si­o­ne­le, moei­li­ke tyd in my le­we en dit is hoe­kom ek baie ke­re deur­nag ge­werk het. En ek het vir my­self ge­sê‘Pe­tro, as jy nie ’n suk­ses van die be­sig­heid maak nie, nie­mand gaan vir jou ’n in­kom­ste gee en vir jou sorg nie; nie­mand gaan na jou kyk nie’.”
Pe­tro sê deur al­les het sy ge­weet sy is nooit al­leen nie.“Ek het al­tyd die na­by­heid van God ge­voel en dit is van­dag nog só. As ek moei­li­ke be­slui­te moet maak, dan gaan sit ek op my knieë en dan vra ek ‘Va­der, wat nou? Hoe maak ek nou? Is dit die moei­te werd om aan te gaan?’Son­der my He­mel­se Va­der sou ek nie van­dag hier ge­wees het nie,”sê Pe­tro.
Die meu­bel-be­sig­heid waar sy ge­werk het, was ban­krot en sy is uit­be­taal vir die aan­tal ja­re wat sy daar ge­werk het.“Daar was geld wat in die bok­sie ge­lê het en ek moes maar nou dink wat ek daar­mee gaan doen. Mens se eer­ste keu­se is mos maar al­tyd om vir jou iets ni­ce te koop.
“Die ei­e­naar van die be­sig­heid waar ek voor­heen ge­werk het, het met die re­cy­cling be­gin en hy was drie maan­de in die be­dryf toe vra hy vir my of ek nie kan aan­gaan met die be­sig­heid nie, want hy kon nie meer die be­ta­lings by­bring nie.”
Al wat Pe­tro ge­ken het, was hoe om met kli­ën­te te werk en sy het ge­dink by dié plek sou sy weg­ge­steek word.“Ek het toe be­sluit om te kyk hoe dit gaan. Dit was ’n moei­li­ke be­sluit; ek was al­tyd net­jies en nou was dit heel­te­mal an­ders.
“Toe die gog­ga eers be­gin byt, het ek be­sef dit is wat ek eint­lik wil doen en ek is nie spyt nie.
“Van­dag sien ek baie meer plek­ke en men­se as wat ek ooit ge­dink het.
“Ek het des­tyds so ’n klein ma­roen bak­kie ge­had en van land­fill si­te tot land­fill si­te ge­ry en so het ek ge­groei en ge­groei. Ek is nog nie waar ek wil wees nie, maar ek be­weeg nou vin­nig in die rig­ting na waar ek wil wees.”
die moei­li­ke tye
Aan die be­gin het dit maan­de lank broek­skeur ge­gaan en Pe­tro het soms nie ge­weet wat­ter kant toe nie. Sy en drie wer­kers het des­tyds in ’n piep­klein ka­mer be­gin en van­dag het hul­le so baie werk dat sy nou 33 wer­kers het en ’n gro­ter per­seel moet soek.
“As be­sig­heid swak ge­gaan het, was daar nie geld in die huis nie. My seun het goed no­dig ge­had, maar ek het ge­luk­kig ’n baie goeie vrien­din ge­had en ek kon haar e­ni­ge tyd vir e­nig­iets bel.
“Ek kon met daai R50 of R100 klaar­kom, maar al was daar nie kos in my huis nie, het ek se­ker ge­maak die men­se kry hul sa­la­ris­se.
“Ons het des­tyds net met plas­tiek, pa­pier en kar­ton ge­werk en as daar glas en blik ge­kom het, het ek dit op die si­de­li­ne gaan ver­koop net so­dat daar ’n geld­jie kon wees.”
Sy moes ook baie laat aan­de werk om al­les aan die gang te hou en met ’n drie­ja­ri­ge seun­tjie by die huis, was sy be­kom­merd dat dit la­ter sy tol op hul ver­hou­ding sou eis.
“Hy het sy ma ge­mis, want sy ma was be­sig. Daai tyd moes ons trap in die sak­ke om ge­wig in die sak­ke te kry. Nou gaan dit al baie be­ter. Ek is nou ge­nood­saak om te kyk vir ’n an­der plek, want dit raak nou te vol.”
Sy is nou al vyf jaar lank ’n kon­trak­teur vir die plaas­li­ke mu­ni­si­pa­li­teit en sy is in 2012 REGS: (BO EN ON­DER) Pe­tro sien nie vul­lis as was­te nie, maar sy sien die geld daar­in. Met 33 wer­kers doen haar be­sig­heid goed en sy kyk nou uit vir ’n gro­ter per­seel. deur die U­ni­ver­si­teit van S­tel­len­bosch se sa­ke­skool as top­stu­dent aan­ge­wys. Be­hal­we vir haar pres­ta­sies het Pe­tro ook ’n groot lief­de om te­rug te ploeg in die ge­meen­skap. Sy het ’n jong en­trepreu­ner on­der haar vlerk ge­neem en sy be­sig­heid is nou al ’n jaar lank ge­re­gis­treer.
Pe­tro sê al die uit­da­gings, swaar­kry en moe­de­lo­se dae het haar ge­bring tot waar sy van­dag is.
“Ek kon des­tyds op skool so mak­lik be­sluit het om ’n ba­ba­tjie te kry en by die huis te gaan sit. Ek is nie spyt oor die laat aan­de wat ek in­ge­sit het nie en ek is nie spyt oor baie ke­re wat ek nie my re­ke­nin­ge kon be­taal nie.
“Ek het am­per el­ke dag vuil boots en ’n o­ver­all aan en soms wil men­se my nie groet nie. ’n Ou vrien­din het my een­dag ge­vra‘werk jy op die tiep?’
“Die was­te het al in my bloed in­ge­kruip. Ek sien dit nie as vul­lis nie; ek sien dit as geld.”
HOOFFOTO: Pe­tro van Wyk (39), is die trot­se ei­e­naar van Bei­ro­w­plas Re­cy­cling op Wor­ces­ter en dank­sy haar har­de werk, is sy be­kend as die dorp se vul­lisqueen.