Julian Richings oor 'Anything for Jackson' en die kwesbaarheid van toneelspel
Tuis Horror Entertainment News Onderhoud: Julian Richings oor 'Onderdele', 'Enigiets vir Jackson' en die kwesbaarheid van toneelspel
Horror Entertainment NewsGruwelfilmsOnderhoude (film)
by Kelly McNeely Junie 7, 2021
geskryf deur Kelly McNeely Junie 7, 2021
U ken miskien nie sy naam nie, maar u sal beslis sy gesig ken. Julian Richings is 'n belangrike aspek van genre film en televisie, met rolle in Supernatural, Cube, The Witch, Urban Legend, Man of Steel, American Gods, Channel Zero, Hannibal, Verkeerde draai, en nog vele meer. Die Britse akteur (nou woon en werk hy in Kanada) het 'n sterk gevoel van liggaamlikheid wat hy in elke rol bring, elke deel volledig beliggaam en hulle hul eie gevoel van gravitas gee. Hy is 'n indrukwekkende akteur wat opvallend is in elke toneel, ongeag die grootte van die rol.
Ek het onlangs saam met Richings gaan sit om met hom te praat oor sy opleiding as akteur, en sy rolle in die omgekeerde eksorsisme. Enigiets vir Jackson en punk rock gladiator kragmeting Onderdele.
Enigiets vir Jackson
Kelly McNeely: U het so 'n uitgebreide loopbaan in genre film en televisie gehad hier in Kanada. Hoe het u begin? En hou u veral daarvan om in genre te werk?
Julian Richings: Hoe het ek begin ... ek dink ek was nog altyd 'n akteur. Ek is 'n middel broer en suster, en ek het twee broers - een aan weerskante van my - en ek het nog altyd as kind gevoel, ek was die een wat graag sou wou wees ... Ek sou anders wees met elke broer, ek sou anders wees almal.
Ek het ook 'n ouer broer gehad wat 'n spesifieke vaardigheid gehad het om omgewings te skep, hy het 'n teaterontwerper geword en het omgewings in ons agterplaas gebou. En hy het iemand nodig gehad om daardie omgewings te bevolk, soos 'n ringmeester vir sy sirkus en 'n spook vir sy spookhuise en so, so ... raai wie het dit gedoen. En so het ek net altyd opgetree, ek het altyd gemaklik gevoel om op te tree.
En in sommige opsigte stel ek my in staat om allerlei ekstreme karakters te wees wat ek nooit in die werklike lewe sou wees nie. Soos: ek is altyd bewus van hoe gewoon en dof ek is. Jy weet, mense gaan, o my God, jy speel daardie man! Dis die dood van Bonatuurlike! En ek hou daarvan om te sê: Wel, ek mag dit wees, maar u wil my nie regtig buite die films ken nie. Dus, o, en daar is twee dele in u vraag! Genre.
Kelly McNeely: Is u veral aangetrokke tot genre?
Julian Richings: Wel, ek dink dit is organies. Ek dink dat dit net deur die jare ontwikkel is, die soort dele wat ek gespeel het. Nie soseer in die teater nie, ek het in die teater grootgeword, in die teater opgelei, in die teater opgetree, en daarna het ek stadig ontwikkel tot film en televisie. En terwyl ek teater doen, het ek advertensies begin doen om my inkomste aan te vul. En die advertensies was geneig om onbeduidende, geekagtige, vreemde karakters te wees. Want, weet jy, as ek 'n advertensie doen, was ek nie die klassieke pa nie, of, jy weet, die mooi man met perfekte tande. Ek was altyd die vreemde ou, die eksentrieke. En dit is soort onvermydelik in film en televisie, want dit is 'n meer letterlike medium. Die soort rolle wat ek gespeel het, was dus uitskieters en vreemdelinge en horror-genres. Dit is dus organies.
In die teater het ek 'n wyer spektrum gehad, maar ek aanvaar alles. En ek probeer altyd om al die karakters wat ek speel verskillende elemente in te spuit, sodat ek dit nie afmaak as dit is nie, o, dit is 'n horrorrol. As dit 'n horrorrol is, sal ek probeer om 'n bietjie menswees voor te stel of as ek 'n bose keiser speel, sal ek 'n bietjie kwesbaarheid inspuit, weet u wat ek bedoel? Dus, vir my is dit soos: ek weet nie, dit is net onvermydelik, dink ek.
Kelly McNeely: En nou praat jy van die skurkagtige karakters, jy het skurke in gespeel Onderdele en onlangs in Bose plesier, en 'n moreel ingewikkelder karakter in Enigiets vir Jackson... Watter soort rolle maak jou regtig aktief?
Julian Richings: Daar is nie baie rolle wat ek nie gaan nie, oooh, dit is interessant. Ek het geen sin vir grootte nie. Ek het geen idee of vooroordeel nie en sê: dit is nie 'n groot genoeg deel vir my nie. O, dit is te klein of te cliche. Ek hou van stories. Ek hou van storievertelling. En ek hou daarvan om deel te wees van 'n verhaal. En soms verg dit iets wat klein en intens is. En soms is dit iets wat op 'n groter boog versprei is.
Ek vind dit dus moeilik om te onderskei. Dit is soos jy weet, daar is klassieke maskers wat teater voorstel. Daar is die glimlaggende masker vir komedie, en daar is die gloeiende masker vir die tragedie. Ek vind dit baie moeilik om die twee te skei. Ek dink agter elke tragedie is daar 'n komedie en omgekeerd. En dieselfde van die rolle wat ek vertolk. Dus hou ek daarvan om dit te meng, ek voel baie gemaklik om 'n relatief klein deel van die verhaal te wees en dra graag 'n hoofverhaal. Ek gaan dus nie die volgende film nie, ek wil dit of dat wees.
Ek dink as ek ouer word, is ek bly dat almal se vooroordeel oor wat ouer karakters doen, ontstel. Soos ek ouer word, is ek bly om dit te doen speel raaiselagtige kragtige karakters, want in ons kultuur is ons geneig om veroudering af te maak as iets wat jy, jy weet, afgeskryf is. Dit is dus 'n cool ding wat ek begin omhels.
Kelly McNeely: Ja, jy sien dit beslis baie in Enigiets vir Jackson. Ek hou van die idee dat dit hierdie ouer paartjie is, in plaas daarvan dat hierdie kinders uit hierdie boek lees en duiwels oproep, en dat hulle beter moet weet, maar hulle doen dit in elk geval. En ek is baie lief daarvoor.
Ek het gewonder of u 'n bietjie kan praat oor die morele kompleksiteit van Enigiets vir Jackson, want dit is regtig 'n lae benadering tot die ontvoering. Daar is die hele idee dat hy dit vir sy vrou doen, hy doen dit vir sy gesin, hy weet dat dit miskien nie noodwendig die regte ding is om te doen nie. Maar dit is alles uit 'n daad van liefde.
Julian Richings: Absoluut, jy slaan dit reg. Ek dink dat wat wonderlik en ontstellend aan die film is, is dat dit twee mense is wat aan mekaar toegewyd is, maar 'n verskriklike hartseer en 'n verskriklike tragedie het. En om die hartseer so te verlig, wil hulle mekaar in staat stel, en die optrede wat hulle doen is nogal, onvergeeflik, maar hulle doen dit in die naam van liefde en om die ander persoon te beskerm. En op baie maniere het hulle die verantwoordelikheid van hulself afgewyk. En ek dink dit is regtig 'n komplekse en interessante plek vir 'n film om te sit.
Nou, as akteurs, werk Sheila en ek regtig goed saam, asof ons 'n baie goeie chemie gehad het, en het ons net die integriteit van die verhouding tussen twee mense gespeel. En ons, dink ek, ons het ons eie ervaring daaraan gebring. Ons is albei gelukkig dat ons langtermynverhoudings gehad het. En daarom het ons probeer om eerlik te wees oor beide die juries en die afleiding van 'n langtermynverhouding, weet u, en hierdie soort komiese stukkies wat ook daarin kan kom.
Kelly McNeely: Absoluut. En daar is natuurlik 'n ontvoering in Onderdele ook, wat sy eie soort kompleksiteite en 'n baie sinistere motief het.
Julian Richings: Ja, ek bedoel, dit is duidelik baie meer 'n voorafgaande, slypende film wat geen gevangenes neem nie. Wat ek daarvan hou, waarin dit regtig inspuit, is 'n soort punk-onheil. Daar is soort van 'n hoë intensiteit, en daar is 'n gevoel dat die vroue nie bloot gelukkig is om, jy weet, aangepaste voorwerpe te wees nie. U weet, hulle moet hul weg na vryheid veg. En dit het soort energie daaraan en 'n soort woede. En dit is lekker. Baie verskillend. Baie, baie verskillende soorte energie.
Kelly McNeely: 'N Baie ander atmosfeer tussen die twee films. Nou, ek is bly dat ek so baie oor teater praat. Kan u 'n bietjie praat oor u opleiding en u agtergrond in teater, en as dit miskien tot genre leen, net soos die werklike kompleksiteit wat u in daardie karakters vind?
Julian Richings: Ja, dit doen dit. Dit was instrumenteel in my loopbaan. Ek het dus grootgeword en in Engeland opgelei. Maar ek het grootgeword in 'n tydperk toe die Ou-Engelse stelsel, die weeklikse repertorium-teatergeselskap en die plaaslike teaters besig was om te verval, en ons is nie meer relevant nie. En so was daar 'n nuwe soort golfteaters waar mense in nie-tradisionele ruimtes sou optree. Ek het in parke, aan die einde van die pier, op strande, in ouerhuise opgetree - die idee was om teater na die mense te neem.
En dus was daar 'n gevoel van - in die 70's, in Engeland - dat die ou stelsel nie meer relevant was nie, met die koms van televisie en films, dat die tradisionele teater moes verander. Dit is hier waar ek in die teater beland het, my vroeëre jare se ervaring was daar, en ek het ook opgelei as fisieke akteur, nie soos baie Britse dramaskole nie, wat baie vertroud was met die ou skool.
Ek was baie opgelei in die metode van Grotowski. Hy was die Poolse ghoeroe van die tyd, wat gepraat het oor die skepping van die fisieke teater van pyn en wreedheid waarin die akteurs amper soos dansers opgelei is, en hulle het 'n soort liggaamlikheid gehad. En trouens, daarom beland ek in Kanada, is dat die show waarin ek was 'n soort meertalige, multikulturele show was wat na Europa gegaan het, deur Europa getoer het, na Pole gegaan het, na Kanada gekom het, dit was 'n toerskou. Toe ontdek ek Toronto en - lang verhaal - maar ek beland in Toronto. Maar die idee was dat my liggaamlikheid vir prestasie nog altyd daar was. En ek het dit van die teater af op film en televisie aangepas.
Maar ek het altyd 'n liggaamlikheid in my karakter. Ek bedoel, dit is nie doelbewus nie, maar dit is daar, want dit is aangebore in my opleiding. Of dit nou selfs met my gesig is, of met my oogballe, of dit is, weet u, ek speel 'n wese soos Three Finger in Verkeerde draai, of die dood in Bonatuurlike. Wat vir my belangrik is, is die algemene liggaamlikheid. En daarmee bedoel ek nie, jy weet net om net groot en sterk en taai te probeer wees. Dit is nie so nie. Nee, daar is 'n soort diepte wat uit die liggaamsbou kom.
Kelly McNeely: Dit is 'n bietjie meer 'n fisiese finesse.
Julian Richings: Ja. En dinge soos tradisionele teater, dit is eintlik nie 'n genre waarin ek eintlik goed vertroud is nie, weet u, die tradisionele Engelssprekende woord speel. Dit is nie iets wat jy ken nie, waar karakters rondstaan ​​en tee drink en idees bespreek en bespreek. Ek is nie so vertroud met die soort teater nie. So afgryse, en groot soort operafilms, soos Onderdele, pas my eintlik baie goed.
Kelly McNeely: Dit kan dus 'n breë vraag wees. Maar wat is vir jou die grootste vreugde en / of uitdaging van toneelspel?
Julian Richings: O wee. Dit is deel van my, weet jy? Dit was nog altyd. Ek dink albei, dit is die kwesbaarheid. Omdat jy altyd op die oomblik aanwesig moet wees, of hoe? Dit is regtig interessant om die verhaal te vertel. U moet besig wees met die feit dat dit nie 'n deel van u brein kan wees nie, hoor, ek geniet dit regtig om my goed te stoot. Of ek is in beheer, of wie is ek? Snaaks, daardie stem in jou kop kan nie daar wees nie, jy moet daarin wees. Om so te wees, moet jy dus in 'n posisie van kwesbaarheid wees, dink ek en tot op die oomblik beskikbaar.
En dit is eintlik baie moeilik. Dit is eintlik baie moeilik om eenvoudig en oop en spontaan te wees. En so, dit soek streng, dit is nodig. En dit vereis 'n leeftyd van regtig nooit selfvoldaanheid nie. Nou betwis ek dit nie. Ek dink dit is die manier waarop ek my lewe leef. Ek sou my lewe so leef op my voorvoet. Ek beweeg altyd so, ek maak mense mal omdat ek nie kan stilbly nie, ek luister altyd, reageer.
Maar dit is my grootste vreugde dat ek deel uitmaak van die lewensstroom. Maar dit is ook 'n bietjie oorweldigend, want daar is geen vrede nie. As akteur kan ek nie op my louere sit nie. Ek kan nie. Selfs tydens COVID kon ek nooit gaan sit en my wonderlike roman skryf of my refleksies skryf nie, of ek is te veel op my voorvoet om na ander mense te luister en te reflekteer wat hulle vir my gee. Ek hoop dit beantwoord dit. Dit klink 'n bietjie pretensieus, maar dit is 'n gemoedstoestand. Ek dink dit is 'n toestand dat ek dink jy moet probeer bewaar.
spaar Parts is nou beskikbaar op VOD, Digital, DVD en Blu-ray
Enigiets vir Jackson sal op 15 Junie beskikbaar wees op VOD, Digital, DVD en Blu-ray
Enigiets vir JacksonJulian RichingsOnderdele
Kelly McNeely is 'n teedrink, handwerk, 'n skermjunkie met 'n masjien met 'n meestal gesonde obsessie met afgryse, aksiefilms uit die 90's en 'n spookagtige huisversiering. U kan sien hoe sy feestelike huisware maak by The Creepy Crafter op Facebook, of volg haar op Twitter en Instagram @kellsmcnells