Sy onderwerpmateriaal is besonder aktueel – tienergeweld; die verlies van ’n ouer; selfs Derdewêreld-dilemmas. Daarby is sy regisseur ’n bewese rolprentmaker en sy hoofspelers bekwaam én heel aantreklik; daar’s ’n bietjie humor en romanse; en die musiek lewer ’n bydrae.
Ja, die emosie loop hoog en almal lyk gepas gepynig; daar’s treffende skote van dwarrelduiwels op die Afrika-vlakte en vlugtelinge wat in die stof sit en peinsende Dene wat van hul huis langs die meer oor die water uitstaar, maar dis al wat dit is. Die teenstelling word so lomp aangebied en die Derdewêreld-situasie is so min van toepassing op die gebeure in die Deense krisis, mens kan net sowel na ’n klompie losstaande nuus- en natuurfoto’s kyk.
In ’n beter wêreld sou daar seker nie ongeregtigheid gewees het nie. Armoede en oorlog; wreedheid en skoolboelies; ’n ma wie se kanker van haar ’n moeilike mens gemaak het. En as daar was, sou die skuldiges op ’n regverdige manier gestraf en die slagoffers dienooreenkomstig vergoed word. Of daar sou ’n wonderlike, koesterende verlossing wees.
Maar al wat Bier vir haar prentjiemooi maar kunsmatige opbou van spanning bied, is ’n soetsappige ontknoping waarin die gebaande weë gevolg word. Baie vrae in veral die tienerprotagonis Christian (William Johnk Juels Nielsen) se uitbeelding word onbeantwoord gelaat. Weinig motivering word vir sy skielike neiging tot geweld gegee en as ek ’n maker van eerstepersoonskiet-rekenaarspeletjies was, sou ek tereg vies gevoel het weens die terloopse verwysing daarna. Was hy voor sy ma se dood ’n internet-terroris en mesdraer? Is hy by sy vorige skool geboelie en het hy sy “verweerkuns” al daar aangeleer?