Mnr. Gottfried Eder met ’n pragtige Stutzen-geweer. Hy is ’n wapenhandelaar in die Oostenrykse dorpie Lofer.
Die vuurwarm debat die afgelope maande en die onlangse optogte wat tans in Amerika oor die besit van en beheer oor vuurwapens heers, is reg oor die wêreld belangrik. Maar dis ’n emosiebelaaide onderwerp waar rasionaliteit nie dikwels seëvier nie.
Verskillende lande het verskillende sienings oor die besit van vuurwapens. In Japan word deesdae goeie vuurwapens vervaardig, maar dit is een van die lande waar private vuurwapenbesit bykans nie bestaan nie. ’n Land soos Rusland, waar ’n mens baie streng wetgewing kon verwag, het min of meer dieselfde stelsel as in Suid-Afrika.
’n Mens moet sekere opleiding kry en jou misdaadrekord word nagegaan. Daarna kan jy, as jy 18 jaar oud is, ’n lisensie vir jag, sport of selfverdediging kry wat elke vyf jaar hernu moet word. In Brittanje word toegang tot wapens baie streng deur wetgewing beheer.
Nieu-Seeland is baie minder streng oor wapenbesit, en die uitreik van lisensies word aan die oordeel van die polisie oorgelaat.
’n Suid-Afrikaner met wie ek lank per e-pos gekorrespondeer het, se jaggeweer het byvoorbeeld van sy skouer afgegly en in een van die land se ruwe bergskeure verdwyn. Die polisie het sonder meer vir hom ’n nuwe lisensie uitgereik. In Europa is alle lidlande van die Europese Unie onderworpe aan die minimum vereistes wat deur die sogenoemde “Europe Firearms Directive” gestel word.
Lande soos Amerika het ’n baie gemaklike houding teenoor die verkryging van vuurwapens, selfs vir semi-outomatiese gewere wat in Suid-Afrika heelwat moeiliker is om te lisensieer. Amerika se grondwet as onafhanklike staat is op 17 September 1781 in Philadelphia onderteken (ná die Oorlog vir Onafhanklikheid teen Engeland) en het in 1789 van krag geword.
Dit het deur die jare vir groot politieke en ander botsings oor private wapenbesit in Amerika gesorg. Die grootste probleem is dat die gesprek oor vuurwapenbeheer dikwels so emosioneel is dat mense nie objektief reageer nie. Opponerende groepe luister dus glad nie na mekaar nie en daar word geen ruimte vir mekaar se siening getoon nie.
Die gesprek raak moeiliker omdat baie onverwante aangeleenthede – dikwels polities van aard – bygesleep word. In Die Burger (26 Maart 2018, bladsy 11) het ’n berig verskyn onder die opskrif “Jeug takel ‘ou mans en hul wapenwette’ ”. Dit het gegaan oor massa-optogte in Amerika, waaraan veral jong mense deelgeneem het, ná ’n slagting by ’n skool.
’n Mens moet self die artikel lees om te sien hoeveel politiek betrokke is. Dit gaan lankal nie meer oor ’n sinvolle gesprek oor vuurwapenbesit nie. Verskeie politieke kwessies, soos die regte van vroue en etniese minderhede, en selfs rassekwessies word bygesleep.
Maar om van die organisasie te praat as “ou, wit mans” help nie om ’n sinvolle gesprek in Amerika aan die gang te sit nie.