Sy vrou, bevryd, het boonop besluit sy gaan met haar twee vriendinne vir Vrydag, Saterdag en Sondag na ‘n plekkie in Kampsbaai en hy, terwyl hy die rugby kyk, moet na die kinders kyk. Sy gun haarself nou en dan “eie”-tyd. En sy voel hy moet ook iewers, soos sy, ure lank met die kinders deurbring. Nie dat hy kan sien wat sy alles moet verduur nie, vertel sy hom, maar sodat daar ‘n hegte vaderlike band tussen hom en sy kinders kan ontwikkel.
Die eise is groot: Hy is ‘n verstandige ouer en drink dus net een bier die hele dag voor die kassie deur – so sippie vir sippie asof daar nog net hierdie een bier in sy yskas oor is. En een van die redes waarom hy sy vrou so intens lief het is omdat sy gewoonlik nie juis vir hom vra om neppies om te ruil nie. Dat hy nou oor drie dae ‘n hele hoop moet omruil is vir hom ‘n beproweing. Elke neppie van geur is vir hom ‘n dubbele straf.
Dis nie, erken hy verder verstandiglik, dat dit hom so erg en baie pla nie. Hy het immers die vorige maand ook ‘n afnaweek gehad toe hy saam met vier pelle gaan jag het. En hulle kon ook lekker praat oor al die komplikasies van die lewe. En ook oor vroumense, sodat hulle teen die einde van die naweek graag na hul warm liefdesnessies teruggejaag het. Hy gun sy beminde niks minders as wat hy vir homself gun nie.
Toe hy en sy pelle aan die begin van die jag-naweek dus in die motor klim, was haar ma, nog uit die onbevryde geslag, met haar beady eyes en stewige, selfs imposante gestalte dus in die rondte. Sy, het hy aangevoel, kon nie wag dat hy onder hulle voete uitkom nie sodat sy haar regmatige plek oor haar dogter en haar dogter se kinders kon inneem. En sy was sigbaar teenwoordig om met ‘n deurborende kyk op te check wat alles in daardie sleepwa agter hulle 4×4 gepak was. Daardie kyk het hy eers halfpad na die jagplaas afgeskud gekry voordat hy met sy pelle oor die groot, lekker en baie lekker dinge in die lewe kon praat en kla. Maar die tjerrie was toe hy na die jag-naweek by die huis kom en ‘n ligte pik-soentjie op sy ruwe, manlike twee-dae versigtig-gekweekte liefdesbaard kry. Hy het hy die, weereens stink, vermoede gehad sy vrou en haar moeder het ‘n koninklike tydjie gehad, waarskynlik veral sonder hom en dat hy na hulle beste gevoelens maar nog ‘n dag of twee kon weggebly het. Wat is dit dan, wonder hy, hierdie ding oor ma’s wat so ‘n houvas, selfs op bevryde, dogters kan uitoefen.
Nou, vertel hy, depressief, dit is swaar om bevryd te wees en ‘n naweek neppies om te ruil, veral omdat jy dan skielik geen netwerk van ondersteuning het nie. Sy pelle was die naweek skielik verskriklik besig met allerhande belangrike verpligtinge. Hulle wou graag by hom ‘n draai maak, maar dit was nou maar net een van daardie tye, het hulle vertel nadat hulle gehoor het skatjie is sonder die kinders vort en hy pas huis op. Hy kon nie eers sy pa, ook onbevryd, sover kry om saam met hom die rugby te kom kyk nie. En hy was seker sy skoonma met die beady eyes sou nie oorkom om die kinders se neppies om te ruil nie. As sy wel by sy huis sou opdaag, sou dit wees om te kom kyk hoe hy die neppies omruil.
Langs my, ook agter die duin, sit ‘n ou salig aan sy sigaretjie en trek. Uitgelewer aan die soet-spulse liefdesmurmureringe, het hy al ten minste drie keer sy wenkbroue amper verby sy kroontjie gerek.
Hy het saam met sy twee seuntjies groot geword. Baie dae het hy hulle veldjie toe geneem vir die bal rondgooi, vir die wilde geduik, die sierlike kriekethoue. En hy het hulle saamgeneem na al die wedstryde, die groot stadium, die rasende skares, die groot helde aan die speel. Hulle drie. En as hulle by die huis kom, het hulle eers vir geduldige-ma ‘n druk gegee en dan ‘n braai gebraai en elke Saterdagaand 9h00 het hy hulle in die bed gesit. Hy het vir hulle laat bid, sy lag ingehou as hulle treurig vra dat die Stormers nie weer sal verloor nie. Hy het hulle die eerste dag skool toe geneem. En elke jaar, jaar na jaar, was daar die duisende rituele – die eerste wiskunde les. Die eerste wisseltand. Die eerste fiets. Die eerste langbroek. Die eerste meisie, alles tot by die matriek-afskeid, die uit-die-huis-gaan, die oupa-word. Hy het alles met hulle beleef.
En in daardie ses maande het hy sy sake reg gekry. Alle papiere afgehandel. Selfs sy begrafnisdiens uitgeskryf.
Maar dit het hy gedoen as die twee seuntjies geslaap het, warm, knus in hul beddens na die dag se dinge en gewoel. En terwyl sy vrou haar dag afgerond het, die seuns se skooldinge afgehandel het, hulle tassies gepak het, hulle klere uitgesit het, hulle brekfis reggesit het.
Hy en sy het hulle skool toe geneem en gaan haal. By die huis het hulle stil bymekaar in die sonnige, helder lig werkskamer gesit totdat die seuns se skoolwerk klaar was. Dan het hy en sy hulle geneem, in die motor gelaai en al die mooi plekke van die aarde opgesoek.
Hulle het elke dag ‘n ander dorp besoek, ‘n halfuur of so se ry weg. En na ‘n tydjie weer ‘n ander plek in die dorpies waar hulle al was. Hulle het gaan kyk na die sokker-wedstryde en die krieket-wedstryde en die rugby-wedstryde. Hulle het al die animasie-flieks gaan sien. En hulle was by die see. Of het ‘n stukkie-wandelpad geloop. Of hulle het gaan voëls kyk. Of hulle het …
Hy het stadiger begin loop. Die asem het gouer begin jaag. Soms het hulle gesien hoe hy onwillekeurig ruk.
En daarna het hulle weer in die motor geklim en al geselsende so bietjie gaan kuier. En hy het vir hulle gaan wys waar ma groot geword het, oor en oor, waar ma skool toe is en waar pa orals met sy vriende gekuier het toe die stad nog nie so groot was nie.
Nadat hy die aand 9h00 hulle lig afgesit het, hul stamelende moeg maar gelukkige gebedjies se woorde nog aan die weerklink in die gang as, is hy reguit kamer toe. Hy en sy het op die bed gelê toe hy sy wasbleek, uitgedorde hand in hare sit. Hy het na haar gekyk. En gesterf.
Sy was die heel dag stillerig, amper dromerig. Daar was ‘n bietjie valerigheid in haar oë, so bietjie verdriet soos sy altyd kry wanneer sy ‘n afknouerigheid ervaar het.
As sy dan uiteindelik na my kom, ongeërgd, ‘n kombers van stilte oor haar verdriet getrek, laat ek niks val nie. Ek het niks gesien nie. Dit is haar heel-word wat ek moet afwag.
Maar toe ek deur die geurwolk stap, weet ek ook, van almal en alles wat lentegeure gee, is dit jasmyn wat altyd lente laat piek vir my. En toe weet ek ook waarom die liefde soos die jarmyn van lente is. Die vrou is in jasmyn, in bloeiselgeure. Dit is die een wat jy hart-uit bemin, wat uit die bad klim en saam met haar parfuum-geur verby jou loop en jy weet sy laat kom jou met die klam geur van die lierde. Dit is die gevoel wat jy kry as sy by jou kom inkruip, langs jou in die bed, laataand as alles stil raak vir julle bymekaar kom en wees: sy wil jou lyf voel en jy wil haar neem en lank by jou hou en heeltemal net by haar wees en haar bemin en bemin deur die soel somernag gevul met liefdesklanke en passie en oneindige eenheid, maar steeds en altyd so lig soos die lente en so skoon soos ‘n lentedag en so bedwelmend swoel en skoon soos die soet geur van jasmyn. En as jy haar in jou arms hou en sy is by jou en een met jou en dit is lente en alles is een en die liefde is in jasmyn en in haar en teen haar sagte, so sagte, so sagte vel met die fyn geur van jasmyn en bloeisels, dan is alles volmaak en die tyd moet nooit verder verbytik nie. Alles is genoeg. Ewige lente.