Stone town | Thulana
Karma het nie ‘n spyskaart nie…
My loskop kinders is oornag uit Ghana terug na Namibië om verder te gaan studeer; nou sit ek en die leë-nes sindroom en inwag. Niks dêrgliks het verander nie. Daars beslis meer lekkernye in die yskas en die stroom van tieners deur ons voordeur het oornag opgedroog. Ons verdryf die gekke stilte met onse-tyd musiek wat ons sonder tiener kommentaar; speel todat die vensters vibreer. Ons wys ons ouderdom wanneer ons die stowwerige goue oue liedjies hoor, en al die woorde malkop, saamsing. Tyd vlieg en ‘n maand later vergesel ek so flussies my man op sy besigheidsbesoek na Oos Afrika.
Reis bly maar ‘n bekende bogger. Karma deel my slegte speelkaarte en als loop opdraand. Oplaas is my voorneme om nie ‘n asynskyter te wees nie. Mens sien die wêreld om jou heel oopkop met ‘n vrolike, gesindheid.
Ons vlug vertrek een dag laat en ons bagasie arriveer op die volgende vlug, maar ek pluk my op: niks gaan my eilandbesoek bederf nie. Afrika kan jou op aan die anderkant van veertig lekker laat giggel as jy besef mense kan als oordryf. Hierdie lughawens se sekeuriteits maatreëls is verregaande. Heeltyd ‘n aan-en-uittrekery van skoene, belde, horlosies en armbande, elke 30 meter. Paspoorte word oor en oor bekyk, en handbagasie word weer en weer deur skandeerders gestoot. Tussendeur blêr dieselfde pynlike liedjie vir ‘n halfuur lank, klink soos iemand wat aan iets geboorte gee. Die vlugkelner gee my manlief een kyk en deel twee biere gelyktydig uit.
Aangeland is die Wes Afrika besoekers ‘n rede vir baie papierwerk met die een vorm oor Ebola na die ander. Witmasker handskoen-mense vat jou vorms en skanddeer jou voorkop temperatuur. ‘n Hele 23 grade! Weet hulle nie hoe om die instrumente te gebruik nie? Geen mens kan oorleef met ‘n temperatuur lesing van 23 grade nie! Daar gaat ek weer aan die giggel.
Ek hou my lyf Dellilah op Zanzibar se wit strande. In een dag loop ek ‘n oordentlike paar sandale vlenters in Stone town.
Dis ‘n wegraakplek met sterk koffie geure, ou antieke vindsels en ‘n paar kakkie-winkeltjies vol bont mooigoed.
Ons eet die lekkerste Indiese kerrie in ‘n Restaurant Silk Road en ek raak van vooraf verlief in ‘n restaurant genoem 6 Degrees South.
Romantiese sonssak tye, warm see wind, snorkelduik op die koraalriwwe en warmbak in die son. Saligheid wat niemand kan bottel nie.
Mens kan duidelik sien die Suid Afrikaners is in troppe hier. By knap tefeltjies, slurp hulle koffie onder die bome op die strand. Soos apies in ‘n kas, hoor jy hulle kliphard aangaan oor besigheidsplanne en agendas.
Jy weet daars ‘n voltydse stroom van hulle want die strandloper smouse karring aan jou in glad-olie-Afrikaans.
Karma het nie ‘n spyskaart nie, jy word uitgedeel dit wat jy verdien.
Ons volgende vlug is propvol Witlapgewade wat terugkeer uit Mecca vanaf hulle Hajj.
Dit druk en stoot en stamp om eerste op die muggie vliegtuig te kom. Tydens die Hajj moet hulle sewe keer om die Kabaa stap. Daars gereeld ‘n massa vertrapping, en hierdie mense is seker nog in hulle heilige trans vasgevang? Wanneer iemand iets so onbeskof doen, moet jy net kalm voorkom, maar in my eie gedagtes het ek hulle reeds met ‘n stomp panga opgekap.
Giggel besef ek nou is soos toordery, die witgewade staar my aan en maak pad. Eers later besef ek hulle vrees ‘n aanraking van ‘n “infidel”, dink jou in, ‘n gek-infidel moet soveel erger wees.
Nou ja, my wens was om die gekke stilte te verdryf en my te omring met vele mense.
This entry was posted in Expat Living, Living in Africa, South Africans and tagged Africa, Afrikaans, asynskyter, Culture, East Africa, Karma, Stone town, Zanzibar on November 14, 2014 by Daniël Bezuidenhout.