Die grootste kunshistorie in die geskiedenis - GESKIEDENIS - Inligting
Die grootste kunshistorie in die geskiedenis
Die gons lui om 01:24. Terwyl die laaste van die St. Patrick's Day -onthullers in Boston hul laaste drankies sak, voordat hulle op 18 Maart 1990 ingaan, kyk die nagwagter Richard Abath op van sy sekuriteitsbank om twee mans in polisie -uniforms en -pette te sien by die deur van die Isabella Stewart Gardner Museum.
'Polisie', het een van die mans aangekondig. 'Ons is hier oor die onrus.'
Alhoewel hy opgelei is om eers die polisie se hoofkwartier in Boston te bel om die name van die beamptes en kentekennommers te bevestig, het die 23-jarige Abath-'n aspirant-rockmusikant wat dae tevore kennis gegee het-op 'n knoppie gedruk om die paartjie binne te laat. Die uniformmanne het Abath beveel om sy medewagter, die 25-jarige Randy Hestand, na die voorportaal te ontbied.
'U lyk bekend,' het een van die mans vir Abath gesê. 'Ek dink ons ​​het 'n lasbrief vir u inhegtenisneming. Kom agter die lessenaar uit en wys ons 'n identifikasie. " Toe hy sy tweede protokolbreuk maak, verlaat Abath sy pos en stap weg van die museum se enigste paniekalarm. Die uniformmanne het die wag skielik teen 'n muur gedwing en hom geboei voordat hy dieselfde gedoen het aan die aankomende Hestand, wat vir 'n siek kollega ingevul het en die nagskof vir die eerste keer gewerk het.
'Dit is 'n roof, menere', het een van die bedrieërs aangekondig asof dit nog nie duidelik was nie. Deur middel van kleefband het die indringers albei wagte soos mummies toegedraai, selfs Abath se skouerlengte hare bedek en hulle na die kelder gelei waar hulle Hestand aan 'n wasbak geboei het en Abath na 'n werkbank 40 meter verder.
Die diewe het toe die museum wat die filantroop Isabella Stewart Gardner in 1903 geopen het, as 'n welwillende geskenk aan die mense van Boston verwoes. Die operasie was skaars chirurgies. Die diewe het vergulde skilderrame op marmervloere stukkend geslaan en doeke van hul houtkante gesny. Die rowers het 'n leë raam op die kantoorstoel van die veiligheidsdirekteur van die museum gelaat en die opnameband van die geslote kringtelevisiestelsel verwyder voordat hulle 81 minute na hul aankoms vertrek het in 'n donkerkleurige luikrug wat in die mistige nag opgelos het.
Die volgende oggend is Abath en Hestand gevind, maar 13 kunswerke ter waarde van $ 500 miljoen ontbreek. Die duurste stuk was Johannes Vermeer se "The Concert", een van slegs 36 bekende skilderye deur die Nederlandse meester. Die rowers het weggekom met 'n skets en twee skilderye van Rembrandt, insluitend sy enigste bekende seegesig, "Storm op die See van Galilea."
'N Govaert Flinck -landskap, Edouard Manet se "Chez Tortoni", vyf waterverfsketse en sketse van Edgar Degas, 'n eindarend wat bo -op 'n vlag van Napoleon was en 'n ou Chinese vaas, was ook geneem. Vreemd genoeg het die rowers die waardevolste skildery van die museum, Titian se "The Rape of Europa", onaangeraak gelaat, maar 'n afgewikkelde kapstok wat naby die snoepmasjien gevind is, het voorgestel dat hulle ook sjokoladestafies gepil het.
'N Dag na die inbraak het die Boston Globe berig dat kunskenners bespiegel het dat die skatte "waarskynlik vooraf deur 'n swartmarkversamelaar buite die land gekontrakteer is". Latyns -Amerikaanse dwelmkartelle, Ierse militante van die Republikeinse weermag en selfs Vatikaan -agente is as verdagtes aangehou. Die berugtheid het ook op die berugte Boston -bendeganger James "Whitey" Bulger geval, maar hy was op soek na wie ook al die wreedaardige misdaad op sy tuisveld gepleeg het, sodat hy 'n snit kon opdoen. Die FBI -ondersoek na Abath, wat die enigste persoon was wat deur bewegingsensors in die galery waaruit die Manet gevee is, opgespoor is, het geen antwoorde opgelewer nie.
25 jaar lank bly leidrade vals, en die saak het koud geword. "Dit is 'n skouspelagtige raaisel - vanweë die waarde van die stukke en die waaghals van die slegte ouens," sê Stephen Kurkjian, skrywer van Master Thieves: Die Boston -gangsters wat die wêreld se grootste kunsroof afgetrek het. Hy sê egter dat die oortreders leidrade agtergelaat het dat 'n welgestelde versamelaar nie die brein was nie. "Die wrede manier waarop hulle die kunswerk behandel het om dit te steel, glo dat dit 'n telling was wat in opdrag van 'n dr. No of 'n heer Big was wat nie sonder 'n Manet, Rembrandt of Vermeer kon bestaan ​​nie."
Kurkjian meen die diefstal is uitgebroei in die onderwêreld van Boston, wat in 1990 deur 'n grasveldoorlog tussen een kriminele bende onder leiding van Frank Salemme en 'n ander onder leiding van Vincent Ferrara en J.R. Russo geruk is. Soos Kurkjian berig, het die FBI die museum nege jaar voor die inbraak in kennis gestel dat 'n maffia -bende beplan om te staak met diewe wat hulself as polisiebeamptes voordoen. Volgens Meester Diewe, het die lae-vlak gangster Louis Royce eerstehands geweet van die lui veiligheid van die museum, aangesien hy as 'n tiener sluimerend in die galerye geslaap het.
Volgens Kurkjian is die waarskynlikste scenario dat 'n stuurman vir Ferrara die rooftog uitgevoer het. Die stuurman, wat volgens sy baas die misdaad erken het, het verskeie kere deur die museum getoer saam met die berugte kunsdief Myles Connor Jr. en was met twee polisie -uniforms in 'n sak by 'n plaaslike sosiale klub gesien. Die motief? Om die stukke as onderhandelingsskyfies te gebruik om Ferrara, wat in die tronk was op aanklagte van rampokkery, vry te laat. Kurkjian merk op dat Connor in 1975 'n verlaagde vonnis gekry het in ruil vir die terugkeer van 'n Rembrandt wat uit Boston se Museum of Fine Arts gesteel is. 'Daaruit het die wilde oortuiging gekom dat as u 'n kunswerk steel, u 'n ooreenkoms kan maak vir 'n kriminele medewerker,' sê hy.
Ferrara se stuurman is in 1991 vermoor, en as hy die oortreder was, het die ligging van die kunswerke moontlik na sy graf gegaan. 'Selfs binne die bendes sou dit nie 'n gedeelde geheim gewees het nie,' sê Kurkjian. 'As die bendelede wat dit uitgehaal het, vermoor word - en dit is my sin omdat hulle allerhande gewelddadige aktiwiteite onderneem het - weet niemand presies waar hulle die goed weggesteek het nie, behalwe gerugte en insinuasies onder voormalige bendelede en hul gesinne. "
Op die herdenking van die rooftog in 2013 het die FBI 'met 'n groot mate van vertroue' berig dat hy ook glo dat 'n kriminele organisasie agter die rooftog staan. Dit het egter nooit 'n verdagte in die openbaar genoem nie. Die verjaring van die roof het in 1995 opgehardloop, en die federale owerhede het gesê dat hulle bereid is om immuniteit te bied vir die besit van gesteelde goedere as die stukke terugbesorg word. 'N Beloning word steeds aangebied.
Sedert Gardner se dood in 1924 is haar museum betyds gevries, met haar testament dat geen kunswerke van die presiese plek waar sy dit geplaas het, verskuif kon word nie. Vir meer as 30 jaar is die Dutch Room ook onaangeraak met vier leë rame wat aan die muur hang, herinner aan die persoonlike verlies vir kunsliefhebbers, maar ook hoopvolle simbole wat die skilderye eendag sal terugkeer.
Versekeringstrivia: die grootste kunsroof in die geskiedenis
Op 'n ysige Maart -aand in 1990 is dertien kunswerke uit die Isabella Stewart Gardner -museum in Boston gesteel. Onder die wat geneem is, was twee skilderye van Rembrandt, Vermeer's Die konsert, vyf Degas -tekeninge, en Manet's By Tortoni. Die hele rooftog het net minder as 90 minute geneem.
Ondanks verskeie leidrade, baie skinderpraatjies en die moontlikheid van spoggerige mafioso -manne, is die kuns nooit herwin nie. Die werke word op 'n gesamentlike waarde van $ 500 miljoen waardeer, wat die diefstal in die Isabella Stewart Gardner Museum tot die grootste kunsverskuiwing maak.
Volgens die destydse woordvoerder van die museum, Barry Wanger, was die versameling "verseker teen skade, maar nie teen diefstal nie". (Bietjie meer oor die verrassende besluit.)
Die Isabella Stewart Gardner Museum is gebou om die persoonlike versameling van. wag vir dit. Isabella Stewart Gardner, 'n 19de -eeuse filantroop en versamelaar wat meesterstukke uit Europa teruggebring het. Haar eerste aankope is gefinansier deur geld wat sy van haar pa, 'n linnehandelaar, geërf het.
Gardner se testament het die museum verlaat met 'n skenking van miljoene dollars en die bepaling dat niks verskuif, verkoop of by die versameling gevoeg kan word nie. Dit het beteken dat selfs as 'n werk gesteel is, nuwe kuns nie in die plek daarvan gekoop kon word nie.
In Mei 2020 het Vincent van Gogh's Die Pastorie -tuin by Nuenen in die lente is uit die Singer Laren Museum in Nederland gesteel. Verlede jaar het diewe ook die Christ Church Picture Gallery in Oxford getref en vir 'n derde keer (!) Frans Hals gesteel Twee laggende seuns met 'n beker bier hierdie jaar het diewe reeds die Musée des Beaux-Arts de Rouen getref. In Frankryk alleen word beraam dat 20 tot 30 werke elke jaar gesteel word. As ons dus na buite ekstrapoleer, is dit ... wel basies, baie kuns ontbreek wêreldwyd!
En hoewel private en korporatiewe versamelaars gewoonlik elke kunswerk verseker, doen die meeste museums dit nie omdat hul premies astronomies sou wees nie. En selfs as 'n museum dit kon bekostig om te betaal, hoe sou hulle dan eers die waarde van iets van onskatbare waarde kon begin bereken? Hoe begin u byvoorbeeld 'n dollarprys op die Mona Lisa? (Tensy jy natuurlik Jeff Bezos is en honger is). Alhoewel dit dalk vreemd klink, was die gebrek aan diefstalversekering van Isabella Stewart Gardner eintlik die norm.
Soms is geen nuus goeie nuus nie, maar in die geval van die Isabella Stewart Gardner Museum beteken geen nuus geen kuns nie. Die ondersoek duur voort en die beloningsgeld het toegeneem. (As u iets weet wat tot die herstel van die kuns kan lei, is daar 'n goeie $ 10 miljoen op die spel.) Wat die skilderye betref: hoewel dit moeilik is om iets te verkoop wat onmiddellik herkenbaar is, is dit nie ondenkbaar nie. Ondersoekers het jare lank gedink die werke het aan die ooskus gebly, maar na meer as twee dekades blyk dit dat alles moontlik is. As u nog dieper wil gaan, beveel Marble graag hierdie Netflix -dokumentêr oor die roof en die ondersoek aan. Ons gee dit, uh, vyf uit vyf albasters.
Nog 'n les om van hierdie verhaal weg te neem: aangesien u waarskynlik nie 'n groot museum is nie, u moet verseker die items in u huis. En as u dit doen, is Marble daar om u te help om dit alles in een digitale beursie te organiseer.
Die Isabella Stewart Gardner Museum is gebou onder leiding van die kunsversamelaar Isabella Stewart Gardner (1840–1924) om haar persoonlike kunsversameling te huisves.  Die museum is in 1903 vir die publiek oopgemaak, en Gardner het voortgegaan om die versameling uit te brei en te reël totdat sy in 1924 gesterf het. Sy verlaat die museum met 'n skenking van $ 3,6 miljoen,  en haar testament bepaal dat die reëling van die kunswerke mag nie verander word nie en geen items mag in die versameling verkoop of gekoop word nie. 
Teen die tagtigerjare was die museum min geld.  Hierdie finansiële spanning het die museum in 'n swak toestand gelaat; dit het nie 'n klimaatbeheerstelsel en 'n versekeringspolis nodig nie en was basiese instandhouding van die gebou nodig.    Nadat die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) 'n komplot van Boston -misdadigers ontdek het om die museum in 1982 te beroof, het die museum fondse bewillig om die veiligheid te verbeter.  Onder hierdie verbeterings was 60 infrarooi bewegingsdetektore en 'n geslote kringtelevisiestelsel wat bestaan ​​uit vier kameras wat om die gebou se omtrek geplaas is.    Daar is geen kameras geïnstalleer nie, aangesien die kuratorium gedink het dat die installering van sulke toerusting in die historiese gebou te duur sou wees.  Meer veiligheidswagte is ook aangestel.  Ondanks hierdie sekuriteitsverbeterings, was die enigste manier waarop die polisie na die museum ontbied kon word, met 'n knoppie by die veiligheidsbank. Ander museums het destyds 'n veilige stelsel gehad, wat nagwagte vereis het om per uur na die polisie te bel om aan te dui dat alles goed is. 
'N Onafhanklike sekuriteitskonsultant het die werksaamhede van die museum in 1988 hersien en vasgestel dat dit gelyk is aan die meeste ander museums, maar het verbeterings aanbeveel.  Die sekuriteitsdirekteur by die Museum of Fine Arts in Boston het ook veiligheidsopgraderings aan die museum voorgestel.  As gevolg van die finansiële spanning van die museum en die wens van mev. Gardner teen groot opknappings, het die kuratorium hierdie sekuriteitsverbeterings nie goedgekeur nie.    Die direksie het ook 'n versoek van die sekuriteitsdirekteur vir hoër wagsalarisse geweier in 'n poging om meer gekwalifiseerde aansoekers vir die pos te lok. Die huidige wagte is effens bo die minimum loon betaal.  Die veiligheidsfoute van die museum was 'n oop geheim onder die wagte. 
Die rooftog het plaasgevind in die vroeë oggendure van Sondag, 18 Maart 1990.  Die diewe is eers omstreeks 12:30 deur verskeie St. Patrick's -onthullers gesien terwyl hulle 'n partytjie naby die museum verlaat het.   Die twee mans was vermom as polisiebeamptes en parkeer in 'n luikrug op Palaceweg, ongeveer honderd voet van die syingang af.   Die getuies het geglo dat hulle polisiemanne is. 
Die museumwagte wat daardie aand aan diens was, was Rick Abath (23) en Randy Hestand (25) Abath was 'n gereelde nagwag en dit was Hestand se eerste keer op die nagskof.  Die veiligheidsbeleid het volgehou dat een wag die galerye met 'n flitslig en 'n walkie-talkie deur die galerye gepatrolleer het, terwyl die ander een by die sekuriteitstoonbank gesit het.  Abath het eers gaan patrolleer. Tydens sy patrollie het vuuralarms in verskillende kamers in die museum afgegaan, maar hy kon geen vuur of rook opspoor nie.   Abath het teruggekeer na die sekuriteitskamer waar die brandalarmpaneel rook in verskeie kamers aangedui het. Hy het 'n soort fout aangeneem en die paneel gesluit.   Hy gaan terug op patrollie en voordat hy sy rondtes voltooi het, stop hy vinnig by die ingang van die museum, maak die sydeur kort oop en sluit dit weer. Hy het nie vir Hestand gesê dat hy dit doen of hoekom nie.  Abath het sy toer voltooi en omstreeks 01:00 teruggekeer na die sekuriteitstoonbank, waarna Hestand met sy rondtes begin het. 
Wagte is gedemp Redigeer
Om 01:20 ry die diewe op na die syingang, parkeer en stap tot by die sydeur.   Hulle lui die gonser, wat hulle via 'n interkom met Abath verbind het. Hulle het aan Abath verduidelik dat hulle die polisie ondersoek na 'n steurnis en dat daar ingegons moet word.  Abath kon hulle op die geslote kringtelevisie sien dra wat lyk asof dit regte polisie-uniforms was.   Hy was nie bewus van enige steurnis nie, maar het teoreties gesê dat dit miskien Sint Patricksdag was, miskien het 'n skelm oor die heining geklim en iemand het dit gesien en aangemeld.  Abath het die mans om 01:24 ingelaat  
Die diewe is in 'n geslote voorportaal ingelaat wat die sydeur van die museum geskei het.  Hulle het Abath by sy lessenaar genader en gevra of daar nog iemand in die museum is en Abath met die radio na Hestand afbring om terug te keer na die veiligheidsbank.   Abath het rondom hierdie tyd opgemerk dat die snor op die langer man vals was.  Die korter man het aan Abath gesê dat hy bekend lyk, dat hulle 'n lasbrief vir sy arrestasie kan hê, en om agter die lessenaar uit te kom en identifikasie te verskaf.  Abath het gehoor gegee en weggestap van die lessenaar waar die enigste paniekknoppie was om die polisie te waarsku.   Die korter man het Abath teen 'n muur gedwing, sy bene gesprei en hom geboei. Abath het opgemerk dat hy nie ondersoek is nie.  Hestand het omstreeks hierdie tyd by die kamer ingestap, en die groter dief het hom omgedraai en geboei.  Nadat albei wagte geboei was, het die diewe hul ware voorneme onthul om die museum te beroof en die wagte gevra om hulle geen probleme te gee nie. 
Die diewe vou kleeflint om die koppe en oë van die wagte. Sonder om aanwysings te vra, het hulle die wagte na die kelder gelei waar hulle aan 'n stoompyp en werkbank geboei was.   Die diewe het die beursies van die wagte ondersoek en verduidelik dat hulle weet waar hulle woon, om niks aan die owerhede te vertel nie en dat hulle oor 'n jaar 'n beloning sou kry.    Dit het die diewe 11 minute geneem om die wagte te onderwerp, dit was nou ongeveer 01:35  
Diefstal van die werke Edit
Die diewe se bewegings deur die museum is op infrarooi bewegingsdetektore aangeteken.  Trappe in die eerste kamer wat hulle binnegegaan het, die Nederlandse kamer op die tweede verdieping, is eers om 01:48 aangeteken  Dit was 13 minute nadat hulle die wagte gedemp het, miskien gewag om seker te maak dat geen polisie gewaarsku word nie . 
Toe diewe die skilderye in die Nederlandse kamer nader, begin 'n toestel piep wat normaalweg sou struikel as 'n beskermheer te naby 'n skildery was. Die diewe het dit stukkend geslaan.   Hulle het geneem Die storm op die See van Galilea en A Lady and Gentleman in Black en gooi dit op die marmervloer wat hul glasrame stukkend was. Met 'n lem sny hulle die doeke uit hul draagbaar.    Hulle het ook 'n groot selfportret-olieverfskildery van Rembrandt van die muur verwyder, maar dit teen 'n kas laat leun.   Ondersoekers meen dat hulle dit as te groot beskou het om te vervoer, moontlik omdat dit op hout geverf is, nie meer duursame doek soos die ander nie.   In plaas daarvan het die diewe onder die groter portret 'n klein selfportret-ets van Rembrandt met 'n posseëlgrootte vertoon.   Aan die regterkant van die kamer het hulle verwyder Landskap met Obelisk en Die Konsert uit hul rame.  Die laaste stuk wat uit die kamer geneem is, was 'n ou Chinese gu. 
Om 1:51 uur, terwyl die een dief in die Dutch Room bly werk, kom die ander een in 'n nou gang wat die Short Gallery aan die ander kant van die tweede verdieping genoem word. Die ander dief het gou aangesluit.   In hierdie kamer begin hulle skroewe verwyder vir 'n raam met 'n Napoleontiese vlag, waarskynlik 'n poging om die vlag te steel. Dit lyk asof hulle deurgaans opgegee het, aangesien nie al die skroewe verwyder is nie en uiteindelik net die blootgestelde arend op die vlagpaal geneem het.   Hulle het ook vyf Degas -sketse uit die kamer geneem.   Die laaste werk wat gesteel is, was By Tortoni vanaf die Blue Room op die eerste verdieping.   Die museum se bewegingsdetektore het tydens die diewe se tyd in die gebou geen beweging binne die Blue Room opgemerk nie.  Die enigste voetstappe wat die aand in die kamer opgespoor is, was Abath s'n tydens die twee kere wat hy vroeër deur die galery op sy patrollie gegaan het. 
Terwyl hulle gereed was om te vertrek, het die diewe 'n laaste keer by die wagte gekyk en gevra of hulle gemaklik is.  Hulle verhuis daarna na die kantoor van die sekuriteitsdirekteur, waar hulle die videokassette met hul ingang op die geslote kringkamera's en die data-afdrukke van die bewegingsopsporingstoerusting neem. Die bewegingsdata is steeds op 'n hardeskyf vasgelê, wat onaangeraak gebly het. Die raam vir By Tortoni is by die sekuriteitsdirekteur se lessenaar gelos.  Die diewe het toe verhuis om die kunswerke uit die museum te haal. Die sydeure is een keer om 02:40 oopgemaak en weer vir die laaste keer om 02:45   Die rooftog duur 81 minute. 
Die volgende skof wagte het later die oggend aangekom en besef dat iets fout is toe hulle nie met iemand binne kon skakel om ingelaat te word nie. lessenaar en die polisie gebel.   Die polisie het die gebou deursoek totdat hulle gevind het dat die wagte steeds vasgebind in die kelder was.  
Selfportret - Rembrandt
Cortege aux Environs de Florence - Degas
Program vir 'n artistieke Soirée 1 - Degas
Program vir 'n artistieke Soirée 2 - Degas
Drie gemonteer jockeys - Degas
Dertien werke is gesteel. In 1990 beraam die FBI die waarde van die vervoer op $ 200 miljoen  en verhoog hierdie skatting tot $ 500 miljoen teen 2000.  Aan die einde van die 2000's het sommige kunshandelaars voorgestel dat die vervoer $ 600 miljoen werd kan wees.  Dit is beskou as die grootste museumstoornis in terme van waarde totdat dit in 2019 deur die Dresden Green Vault -inbraak oortref is. 
Die waardevolste werke is uit die Nederlandse kamer geneem.   Hieronder was Die Konsert deur die Nederlandse skilder Vermeer (1632–75), een van slegs 34 [a] skilderye wat aan hom toegeskryf word.  Die skildery is verantwoordelik vir die helfte van die waarde van die sleepwa,   wat in 2015 op $ 250 miljoen geraam is.  Kenners meen dat dit die waardevolste gesteelde voorwerp ter wêreld kan wees.  ​​ In dieselfde kamer het die diewe werke van die Nederlandse skilder Rembrandt (1606–69) geteiken.  Hierdie ingesluit Die storm op die See van Galilea, sy enigste seegesig en die waardevolste van sy werke wat die nag gesteel is.   Na raming het die raming sy waarde op meer as $ 100 miljoen gestel.  Die ander Rembrandt -werke wat geneem is, was A Lady and Gentleman in Black en 'n selfportret-ets in 'n posseëlgrootte.   Laasgenoemde is voorheen gesteel en terugbesorg in 1970.  Die diewe het moontlik gevat Landskap met Obelisk omdat hy geglo het dat dit 'n Rembrandt is, word dit lank aan hom toegeskryf totdat dit 'n paar jaar voor die aanval stilweg aan sy leerling Govert Flinck (1615–60) toegeskryf is.  Die laaste item wat uit die Dutch Room geneem is, was 'n bronsgom wat ongeveer 25 cm lank was. Die beker, wat tradisioneel gebruik is om wyn in antieke China te bedien, was een van die oudste werke in die museum en dateer uit die Shang -dinastie in die 12de eeu vC.   Die beraamde waarde daarvan is slegs 'n paar duisend dollar. 
In die Short Gallery is vyf sketse van die Franse kunstenaar Edgar Degas (1834–1917) gesteel.  Hulle is elk op papier van minder as 'n vierkante voet gemaak en gemaak met potlode, ink, wasgoed en houtskool.  Hulle is relatief min waarde in vergelyking met die ander gesteelde werke,  ter waarde van minder as $ 100,000 saam.  'n Finale Franse keiserarend van 10 cm lank (25 cm) van die hoek van 'n geraamde vlag vir die keiserwag van Napoleon is ook geneem. Daar is 'n beloning van $ 100,000 vir inligting wat tot die terugkeer van die finale alleen kan lei.  Dit het moontlik soos goud vir die diewe gelyk.  By Tortoni deur die Franse skilder Édouard Manet (1832–1883) uit die Blue Room geneem, was dit die enigste item wat op die eerste verdieping geneem is. 
Die eklektiese mengsel van items het kundiges verbaas.   Terwyl sommige van die skilderye waardevol was, het die diewe ander waardevolle werke van Raphael, Botticelli en Michelangelo deurgegee en dit ongestoord gelaat en gekies om relatief waardevolle items soos die gu en finial te neem.     Die diewe het nooit die derde verdieping betree waar Titian's was nie Die verkragting van Europa hang, een van die waardevolste skilderye in die stad.   Die keuse van werke en die wrede maniere waarop diewe die kunswerke hanteer het, het ondersoekbeamptes laat glo dat die diewe nie kundiges was om spesifieke werke te steel nie.  
Aangesien Gardner se testament bepaal dat niks in haar versameling verskuif moet word nie, bly die leë rame vir die gesteelde skilderye op hul onderskeie plekke in die museum hang as plekhouers vir hul moontlike terugkeer.  As gevolg van die lae fondse van die museum en die gebrek aan 'n versekeringspolis, het die direkteur hulp van Sotheby's en Christie's veilingshuise gevra om binne drie dae 'n beloning van $ 1 miljoen te betaal.  Dit is verhoog tot $ 5 miljoen in 1997.  In 2017 is dit verdubbel tot $ 10 miljoen met 'n vervaldatum wat aan die einde van die jaar vasgestel is.    Hierdie beloning is verleng na 'n uitstorting van wenke van die publiek.  Dit is die grootste oorvloed wat ooit deur 'n private instelling aangebied is. [b]  Die beloning is vir "inligting wat direk lei tot die herstel van al [hul] items in 'n goeie toestand".  Federale aanklaers het verklaar dat enigiemand wat die items gewillig terugstuur, nie vervolg sal word nie. Die verjaringstermyn het ook in 1995 verstryk, sodat die diewe en enigiemand wat aan diefstal deelgeneem het, nie vervolg kan word nie. 
Die Federale Buro vir Ondersoek (FBI) het onmiddellik beheer oor die saak geneem omdat die kunswerk waarskynlik staatsgrense kan oorsteek.   Ondersoekers noem die saak uniek vanweë die gebrek aan sterk fisiese bewyse.  Die diewe het geen voetspore of hare agtergelaat nie, en dit is onduidelik of die vingerafdrukke wat op die toneel gelaat is, van die diewe of museumpersoneel was.   Die FBI het in die daaropvolgende jare 'n paar DNS -ontledings gedoen namate die vordering in die veld toegeneem het. Sommige van die bewyse het tussen hul lêers verlore gegaan.  Die wagte en getuies in die straat beskryf die een dief as ongeveer 1,75 m tot 1,78 m in sy laat 30's met 'n medium bouvorm, en die ander as 6 voet 0 duim (7 voet 0 duim) 1,83 m) tot 1,85 m in sy vroeë 30's met 'n swaarder bouvorm.  
Rick Abath Redigeer
Die veiligheidswag, Rick Abath, is vroeg ondersoek weens sy verdagte gedrag die aand van die diefstal.   Toe Abath op sy patrollie was, het hy kortliks 'n sydeur oopgemaak en toegemaak,  'n beweging wat volgens sommige 'n teken was vir die diewe wat buite geparkeer was.  Abath het aan die owerhede gesê dat hy dit gereeld gedoen het om te verseker dat die deur gesluit is.  Een van Abath se kollegas het aan joernaliste gesê dat as Abath die deur gereeld oopgemaak het soos hy volgehou het, sou toesighouers dit op rekenaarafdrukke gesien het en dit stopgesit het.  Daar is meer vermoede by die bewegingsdetektore van die museum, wat geen beweging in die Blue Room (wat By Tortoni) gedurende die 81 minute was die diewe in die museum. Die enigste voetstappe in die kamer die aand was Abath s'n tydens sy sekuriteitspatrollie.  'n Sekuriteitskonsultant het die bewegingsdetektor toerusting 'n paar weke na die diefstal nagegaan en vasgestel dat dit korrek werk.  Abath handhaaf sy onskuld,  en die FBI -agent wat in sy vroeë jare toesig gehou het oor die saak, het vasgestel dat die wagte te onbevoeg en dwaas was om die misdaad uit die weg te ruim. 
In 2015 het die FBI die aand voor die diefstal 'n veiligheidsvideo van die museum uitgereik waarin Abath 'n ongeïdentifiseerde man in die museum sien inkom om by die sekuriteitsbank te gesels. Abath het aan die ondersoekers gesê dat hy nie die voorval kan onthou of die man kan herken nie, en daarom het die FBI die publiek se hulp versoek. Verskeie voormalige museumwagte het na vore gekom en gesê die vreemdeling is Abath se baas, die sekuriteitshoof van die museum. 
Whitey Bulger Edit
Whitey Bulger was een van die magtigste misdaadbase in Boston gedurende die era, aan die hoof van die Winter Hill -bende.  Hy beweer dat hy nie die rooftog georganiseer het nie, en het eintlik sy agente uitgestuur in 'n poging om vas te stel wie dit gedoen het omdat die rooftog op sy "gras" gepleeg is en hy wou hulde gebring word. 
FBI -agent Thomas McShane het Bulger ondersoek vir sy betrokkenheid.  Hy het vasgestel dat Bulger se sterk bande met die Boston -polisie kan verduidelik hoe die diewe wettige polisie -uniforms bekom het, of dat die werklike polisie gereël is om die aanval te doen.  Bulger het ook betrekkinge met die Ierse Republikeinse Weermag (IRA) gehad.  McShane het 'n 'telefoonkaart' van die IRA en die mededinger Ulster Volunteer Force (UVF) geïdentifiseer dat die brandalarm van die brandalarm gestruikel het.  Beide organisasies het destyds agente in Boston gehad, en albei het in die verlede die vermoë getoon om kunsrooftogte uit die weg te ruim.  McShane se ondersoek na Bulger en die IRA het geen bewyse gelewer om hulle aan diefstal vas te bind nie.  Volgens Charley Hill, 'n afgetrede kuns- en oudheidsondersoeker vir Scotland Yard, het Bulger die Gardner -werke aan die IRA gegee en is dit heel waarskynlik in Ierland. 
1994 brief aan die museum Edit
In 1994 het museumdirekteur Anne Hawley 'n anonieme brief ontvang van iemand wat beweer het dat hy probeer om 'n terugvoering van die kunswerk te onderhandel.  Die skrywer het verduidelik dat hulle 'n derdeparty-onderhandelaar was en nie die identiteit van die diewe ken nie.  Hulle het verduidelik dat die kunswerke gesteel is om 'n gevangenisstraf te verminder, maar namate die geleentheid verby was, was daar nie meer 'n motief om die kunswerk te behou nie en wou hulle 'n terugkeer onderhandel.  Die skrywer verduidelik dat die kunswerk onder 'n klimaatbeheerde toestand in 'n 'nie-gemeenregtelike land' gehou word.   Hulle wou immuniteit vir hulself en alle ander betrokkenes hê, en $ 2,6 miljoen vir die terugkeer van die kunswerke, wat na 'n buitelandse bankrekening gestuur sou word terwyl die kuns oorhandig word.  As die museum belangstel om te onderhandel, moet hulle 'n gekodeerde boodskap in druk Die Boston Globe.  Om geloofwaardigheid te vestig, het die skrywer inligting oorgedra wat slegs destyds deur die museum en FBI bekend was. 
Hawley het gevoel dat dit 'n sterk voorsprong was.  Sy het die FBI gekontak, wat toe met die Wêreld en die gekodeerde boodskap is in die uitgawe van 1 Mei 1994 gedruk Die Boston Globe.  Hawley het 'n paar dae later 'n tweede brief ontvang waarin die skrywer erken dat die museum belangstel om te onderhandel, maar bang geword het vir wat hulle beskou as 'n massiewe ondersoek deur federale en staatsowerhede om hul identiteit te bepaal.  Die skrywer het verduidelik dat hulle tyd nodig het om hul opsies te evalueer, maar Hawley het nooit weer van die skrywer gehoor nie. 
Brian McDevitt Edit
Brian McDevitt was 'n bedrieër uit Boston wat in 1981 die The Hyde Collection in Glens Falls, New York, probeer beroof het.  Hy het hom as 'n FedEx -bestuurder aangetrek, boeie en kleefband gedra en beplan om 'n Rembrandt te steel.  Hy was ook 'n bekende vlagliefhebber en pas by die beskrywing van die groter rower behalwe vir sy dun rooi hare.  Hierdie parallelle met die Gardner -saak het die FBI gefassineer, sodat hulle hom laat in 1990 ondervra het.  McDevitt ontken enige betrokkenheid en weier om 'n poligraaftoets af te lê.   Die FBI het sy vingerafdrukke gemaak wat nie by enige van die op die misdaadtoneel pas nie.  McDevitt verhuis daarna na Kalifornië en sit sy weg in televisie- en filmskryf.   Hy is dood in 2004. 
Merlino bende Edit
Die FBI kondig aansienlike vordering aan in hul ondersoek in Maart 2013. Hulle het "met 'n groot mate van vertroue" berig dat hulle die diewe geïdentifiseer het, wat volgens hulle lede was van 'n kriminele organisasie in die middel van die Atlantiese Oseaan en New England. Hulle het ook "met dieselfde vertroue" gevoel dat die kunswerke in die jare na die diefstal na Connecticut en Philadelphia vervoer is, met 'n poging tot verkoop in Philadelphia in 2002. Hulle kennis van wat daarna gebeur het, is beperk, en hulle het die publiek se hulp versoek om die kunswerk op te spoor en terug te gee.   In 2015 het die FBI verklaar dat beide diewe dood is.  Alhoewel die FBI geen individue in die openbaar geïdentifiseer het nie, het bronne wat vertroud was met die ondersoek gesê dat hulle verband hou met 'n bende van Dorchester.  Die bende was lojaal aan die baas van die Boston Mafia, Frank Salemme, en het hul bedrywighede uit 'n motorherstelwinkel wat deur die kriminele Carmello Merlino bestuur is, bestuur.   
Merlino se medewerkers het moontlik kennis opgedoen van die swakhede van die museum nadat die gangster Louis Royce dit al in 1981 gemaak het.   Hy het planne beraam met 'n medewerker om rookbomme aan te steek en te midde van die verwarring die galerye op te jaag.   In 1982, when undercover FBI agents were investigating Royce and his associates for an unrelated art theft, they learned of their interest in robbing the Gardner Museum and warned the museum of the gang's plan.   Royce was in prison at the time of the robbery.  Royce shared his plan with others and believes associate Stephen Rossetti may have ordered the robbery or shared it with someone else.  
A few days later, the FBI stormed Gentile's house in Manchester with a search warrant.  The FBI found a secret ditch beneath a false floor in the backyard shed, but found it empty.  Gentile's son explained that the ditch flooded a few years prior and his father was upset about whatever was stored there.  In the basement, they found a copy of the Boston Herald from March 1990 reporting the theft along with a piece of paper indicating what each piece might sell for on the black market.  Beyond this, no conclusive evidence was found to indicate he ever had the paintings. [ aanhaling nodig ] Gentile went to prison for 30 months on drug charges. If he knew information about the theft, at no point did he opt to share it, which would have reduced his sentence or freed him from prison. [ aanhaling nodig ] After getting out of prison, he spoke with investigative reporter Stephen Kurkjian, claiming he was framed by the FBI. He explained how the imprisonment negatively impacted his finances and personal life.  He also explained that the list found in his basement was written up by a criminal trying to broker return of the works from Guarente and was talking to Gentile as an intermediary.  When asked about what could have been in the ditch, Gentile could not recall but believed it could have been small motors. 
David Turner was another associate of Merlino.    The FBI began investigating him in 1992 when a source told them Turner had access to the paintings.  That same year, Merlino was arrested for cocaine trafficking, and told authorities that he could return the paintings for a reduced prison sentence.  He asked Turner to track down the paintings, to which Turner was unsuccessful though he heard they were in a church in South Boston.   Another associate arrested in the drug sting told authorities about Turner's involvement in several break-ins, but never mentioned the Gardner heist.  Based on conversations with Merlino after his release from prison in the mid 1990s, authorities gathered that he [ who? ] never had direct access to the paintings but possibly could broker for their return. 
Despite his claims of innocence, the FBI believes he may have been one of the thieves.   Evidence indicates that he went to Florida to pick up a cocaine order just days before the heist,  and credit card records suggest he remained there through the night of the robbery,   but some investigators believe this may have been Turner's attempt at creating an alibi. [ aanhaling nodig ] The FBI thinks the other thief was his friend and Merlino associate George Reissfelder.   He died in July 1991.  No clues were found in his apartment or the homes of friends and relatives,   but his siblings recall a painting similar to Chez Tortoni in his bedroom.  Investigators believe he looks similar to the slimmer man in the police sketches. 
Fictional accounts of the robbery and what occurred to the paintings were explored on television shows Blindspot, The Blacklist, The Venture Bros., Shameless en Die Simpsons,   as well as the novels The Art Forger (2012) by B.A. Shapiro, Artful Deception (2012) by James J. McGovern,   The Hidden Things (2019) by Jamie Mason,  and The Mob Zone (2020) by Joseph DeMatteo.