Gedig: laat woorde die laaste sê hê (‘n pleitskrif in vyf dele)Argieffoto (Foto: Holmespj/Pixabay) Die volgende gedig met die titel “laat woorde die laaste sê hê (ŉ pleitskrif in vyf dele)” word met vergunning van die digter Carina Stander (Geb. 1976) gepubliseer. 1. Ons taal ŉ basterkokerboom – hoor jy hoe die takke sprei as vingers oor die grofstam gly. Muishond tol Hollands in die rondte, skilpad rol sy oë à la Frans. Kraai sketter en skel Maleis. Die kleurvolk waai gekopdoek verby vanuit ŉ gevlegte biesiehuis. Die sterre in Boesmanland verraai: ŉ Digter het die aarde om sy as laat draai. 2. ŉ Honderd jaar tevore moes my ouma Anna donkieore dra as sy iets op Afrikaans in die klas wou vra; ook dié skandmerk om die nek: I’m a donkey, I speak Dutch. Ek sal jou onthou, verbanne taal, snye aan die tong stilswyende dier. Van geslag tot slagpaal sal ek onthou hoe Ouma my op ses laat rym het (ster > vêr, kos > vos, leer > seer, gil > stil) in die tuin op die plaas in geloof dat haar Heer selfs kan praat deur ŉ donkie en brandende bos. 3. ŉ halfeeu gelede het die bannelingdigter dit teen die muur van sy huurkamer aan die voet van Montmartre geskryf: werkwantdienagkomnader die skrif is aan die muur laat ons in hierdie uur weer die ink en die veer opneem om ŉ sinkende skip blou te verf op die beenwit papier van verderf 4. sal ŉ gespook wees as die taal nóú saliger raak ontydig as woorde sou wegval só voor die geboorte van my beroep sal ek ook in Ingels kan vertel van spookasem in die mond van my eersteling of word dié woord dalk ŉ stomme wond ŉ asemlose spook wat draal bo die hel van onttaling 5. Liewe Jesus met die Naam-soos-die-begin-van-ŉ-brief U weet hoe lief het ek dié taal waarin mens maar vryelik kan vloek met behulp van die donders in die lug en die moere wat onder die kluite sug. U wat die heelal geskep het met ŉ woord (die bloedblom en die duiwelsklou, die seester en planeet) laat woorde tog die laaste sê hê. In hierdie uur vra ek nie veel nie, net ŉ vers soos ‘n vuurvlieg vol vuur, vol vlieg – spikkel lig vanuit die niet – en drukkers wat die boeke druk van bogrymers en mymers en liriekskrywers met vingers soos krieke en dramaturge met rooimiere in die murg en tolke, vertalers, romansiere van plaashuis tot praalpaleis. Eers dan sal selfs stommerik die stem verhef soos die pasifis die pen opneem (hoe bloederig die ink, hoe geraamtewit die blad.) Wag dan nog net vir die lesers; wag en wag sonder skaamte. Ek sal arbeid adel op my akker, ek sal blomme plant en bye voed en as dit moet: dubbelspoed skryf met albei hande, duim-teen-duim in ŉ gebaar van vlinders wat paar, in ŉ saluut van weerlose weerbaarheid. Want eendag as ek klaar ingespit is en ingelyf in die Anderkant, wil ek nie hoor dat Afrikaans ŉ wasige insek was wat sonder taal of tyding nag-in geswerf het om geruisloos in die donker te sterf nie … Grote God van my voordigters, van Cussons en Cloete en Krog, neem in hemelsnaam dié mosterdsaad en seën dit met sonskyn en reën. Die uwe Gelowige Twyfelaar