Onmenslikheid - wat dit is, die betekenis van die woord, voorbeelde - Sielkunde en Psigiatrie - 2020
Onmenslikheid is die kwaliteit van 'n persoon wat op die gedragsvlak gemanifesteer word deur sulke eienskappe as die byna volledige afwesigheid van opregte deernis vir die omliggende lewende wesens, asook die onvermoë om skuldgevoelens, skaamte of pyn te ervaar deur onaangename emosies op ander te veroorsaak. Die onmenslikheid van mense is nie altyd 'n aktiewe manifestasie wanneer 'n persoon doelbewus nie besorgdheid en simpatie openbaar vir diegene wat dit verdien volgens die standaarde van die samelewing nie, maar ook so 'n persoonlikheidsposisie kan redelik passief wees as daar geen geestelike ongemak en begeerte is om diegene te help wat ly nie die huidige oomblik
Die konsep van onmenslikheid in sy sintaktiese voorstelling dui op die ontkenning van die menslike hoë of geestelike aard van manifestasie. Dit gebruik dikwels sinonieme soos wreedheid, sinisme, onbeginsel. Dikwels probeer hulle onverskilligheid met onmenslikheid en huigelary vervang, wat radikaal verskillende konsepte in hul innerlike natuur is. Hypocrisie streef altyd na sy eie wins, dit kan nie onverskillig of onverskillig bly nie, maar altyd oordeel en soek, en onverskilligheid is glad nie in alles betrokke nie. Onmenslikheid kan beskou word as onverskilligheid vir die lyding en negatiewe ervarings van ander, maar met die behoud van sensitiwiteit vir hul eie probleme.
Voorbeelde van onmenslikheid het altyd betrekking op die oortreding van enkele belangrike wêreldwette, byvoorbeeld geregtigheid en respek vir die geestelike beginsel. Gelowiges wat geestelike praktyke beoefen of direk betrokke is by die werk met mense, waardeer altyd die menslike natuur, gee dit die grootste waarde en probeer om beide in hul eie manifestasie en in diegene rondom hulle te bewaar. Onmenslikheid lei tot laer vlakke van bestaan, waar daar geen moontlikheid van ontwikkeling as 'n sosiale, wisselende wese is nie, maar nie meer 'n diervlak, waar die ontwikkeling van sommige menslike eienskappe nog nie begin het nie.
Om te praat van onmenslikheid, is daar altyd die kwessie van die verlies van die mensdom, wat 'n basiese, aangebore funksie is. Dit is 'n soort instink wat daarop gemik is om te oorleef, nie van 'n individu nie, maar van die spesie as 'n geheel, d.w.s. In sy betekenis staan ​​dit iewers naby aan die behoefte aan voortplanting.
Gevolglik moes 'n mens so 'n diep ingebedde vaardigheid, gevoel, persoonlikheidseienskappe ontlok het, ernstige psigotraumatiese gebeure gehad het. Dit geld gewoonlik vir gebeure waar die persoon homself onmenslik behandel is en niemand rondom het tot die redding gekom nie. Dan word die persepsie van die wêreld gevorm deur diegene waar sulke gedrag die norm is, en die teenoorgestelde kan tot hartseer lei.
As jy hierdie kwaliteit in komponente probeer ontbind, blyk dit dat onmenslikheid nie net gebore word nie, maar ook as gevolg van sekere opvoeding of sosiale omstandighede. Die primêre bron van onmenslikheid is dus egoïsme, wat noodsaaklik is in sekere dosisse vir die individu se oorlewing, indien nie die sielkundige en geestelike, dan ten minste die biologiese vlak nie.
Maar hoe meer die instink van selfbehoud afwyk van sy oorspronklike doel, om selfvertroue te versorg en die onversadigbare sleep van die kombers, hoe meer stop hulle om die lyding van ander te bekommer, wat toenemend die gewone gevolg is van soveel oorversorging van hulself ten koste van ander. Maar dit is onmoontlik om onmenselikheid ten volle te ontwikkel, as 'n persoonlikheidseienskap sonder hoë oneerbiedigheid, en nie net sy situasionele manifestasie nie, maar meer as 'n universele oriëntasie, wanneer byna al die mense rondom gemors word en minder as die persoonlikheid self sit. Terwyl selfsugtigheid gerealiseer word uit die beginsel van respekvolle houding teenoor ander, bly dit steeds 'n aanvaarbare samelewing, maar as jy houdings teenoor die samelewing verander, wat 'n persoon kan ondersteun of vernietig, vind 'n interne vooroordeel plaas en ander probleme stop om bekommerd te wees.
Die probleem van onmenslikheid
Die probleem van hierdie kwaliteit is nie in sy bestaan ​​nie, want selfs die negatiewe manifestasie van die menslike natuur kan selfs die donker kante leer of nuttig wees. Die probleem van onmenslikheid is dat dit feitlik geen perke het nie en ook nie deur die persoon van binne beheer word nie, deur persoonlike oorkonstruksies (ego, superego), maar is ook nie onderhewig aan beheer en verandering van buite die samelewing nie.
Byvoorbeeld, wreedheid en egoïsme, wat ook in die dierelewe bestaan, word deur onuitgesproke reëls onder diere beheer en wette onder mense uitgespel. Nie een van die roofdiere sal hulself so aanval nie, behalwe die situasie van die verdediging van hul grondgebied of ander bedreigings, niemand sal vir plesier doodmaak of 'n verminkte dier vir die pret verlaat nie. Dit gaan nie oor die menslike natuur nie, waar sadisme moontlik is as 'n opsie vir vermaak en verdorwenheid en selfs die slawe-eienaarstelsel word die norm van 'n sosiale stelsel, selfs vir 'n kort tydperk.
Mense wat hul begrip van die universele waarde van die lewe, die natuur en die manifestasie van spiritualiteit verloor het, kan nie objektief hul aksies of die lyding van ander objektief evalueer nie. Op baie maniere word dit gefasiliteer deur moderne kuns, wat die vermoëns van die menslike liggaam en psige voorstel, as stabieler strukture as wat dit eintlik is. 'N Gehele geslag groei alreeds, en glo dat nadat die asfalt met 'n kop geslaan is, 'n mens maklik kan opstaan ​​en hardloop oor sy besigheid, selfs as bloed in sy gesig afloop. Dieselfde geld vir die verstandelike realiteit, waar die skeiding en dood van geliefdes, bankrotskappe en oorlogservarings slegs as tydelike probleme beskou word, asook geleenthede vir die ontwikkeling van 'n unieke begin.
Onverskilligheid, meedoënloosheid, wat in siele ontstaan, begin lei tot die feit dat onmenslikheid die norm word, nie vir die volgende geestelik gestremde man nie, maar vir die hele mensdom as 'n geheel. Dit word uitgesaai in wetgewing en opvoedkundige woorde van ouers.
In die toekoms kan onmenslikheid slegs in manifestasies van wreedheid ontwikkel word, en so 'n vorm dat dit nie oorkom kan word nie. Diegene wat gedwing word om dood te maak om lewendig te bly, verskil van diegene wat doodmaak sonder om iets binne te ervaar. As gevolg hiervan kan die samelewing die hoofdoel van die bestaan ​​van die mensdom verloor - oorlewing as 'n spesie, wanneer hierdie grondbeginsels vertrap word. Onmenslikheid stoot op eksperimente op mense, dit lei tot die vernietiging van hele nasies en nasies. As jy nie eens die fisiese bedreiging van selfvernietiging en die volkome verdwyning van mense in ag neem nie, danksy die verspreiding van onmenslikheid, vind die vernietiging van stories en siele plaas. Die skoonmaak van belangrike gebeure, skeiding van kinders van moeders, is taamlik siniese vorme van onmenslikheid, wat lei tot die feit dat 'n mens weerloos is, asook die feit dat verskeie opeenvolgende geslagte onmiddellik beskerming ontneem word.
Alles wat in hierdie situasie blyk te wees, is slegs voorkoming, aangesien, soos dit in die konsep gesê is, dit onmoontlik is om die graad van onmenslikheid deur eksterne verbods te beheer. Onverskilligheid en onverskilligheid, geestelike verkoue - daardie kategorieë wat nie gemeet kan word nie, en die meer grondwetlik verbode. 'N Herstrukturering van die onderwys- en opleidingsisteem is nodig, waarna die klem hoofsaaklik oorgeskuif word van die stoot van baie kennis tot die hoof vir direkte interaksie tussen studente. Die meer ouers begin tyd saam met hul kinders spandeer en wys dat ander seergemaak word deur hul woorde of optrede, en herinner aan hoe die kind self onaangenaam was, toe hulle dit aan hom gedoen het, sal die vaardigheid van empatiese kommunikasie meer ontwikkel.
Daar is ook 'n evolusionêre teorie wat sê dat op 'n sekere punt van onverskilligheid en selfvernietiging omgekeerde verstandelike veranderinge sal begin, gemik op die behoud van die spesie, en dan sal meer en meer hipersensitiewe mense gebore word. Dit sal beskou word as 'n nuwe era van ondersteuning en menslike verhoudings, wat deur 'n krisis sal kom, die behoefte wat baie wetenskaplikes sê, aangesien die mensdom tans in 'n sosiale dooiepunt is.