Rui Narciso van Brandvlei saam met sy opregte Kanadese woudwolf, Diego. Rui is ’n gebore Mosambieker wat op HJS in die Paarl op skool was. Foto: Verskaf.
Vir ŉ joernalis om ŉ goeie storie te skryf, geld daar twee goue reëls: bemeestering van jou onderwerp en ŉ nuussin. Jy moet jouself ontvanklik maak vir materiaal wat jy kan gebruik. Dit help ook as jy op die regte oomblik op die regte plek is, soos die fotograaf wat Churchill as krygsgevangene van die Boere afgeneem het.
In 1976 vlug hy, sy ouma, sy ma en suster vir hul lewe uit die oorloggeteisterde Mosambiek. Hulle beland met net die spreekwoordelike klere aan die lyf in Suid-Afrika. Rui se pa, Jorgio, was ŉ kolonel in die Portugese weermag.
“Nee, nooit nie. Maar ek het steeds die titelaktes van die gesogte eiendomme wat ons daar teen die see besit het. Ek is nou 47. Maar teruggaan soontoe sal ek nooit weer nie. Ook nie Portugal toe nie.”
Terug by die Rui se gastehuis in die voorhuis lê ŉ goed bewaarde tydskrif met ŉ stralende nooientjie op die voorblad. Dis ŉ Ritsim, gedateer 1973. Dieselfde jaar toe ek en my mede-uitverkorenes – ja, ons was uitverkore en onbeskryflik bevoorreg – ons as eerstejaars aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat ingeskryf het. En ons moes Ritsim’s verkoop…. Ja, die Ritsim was die joolblad. Dit was ŉ tyd toe ons tot in die vroeë oggendure sierwaens gebou het en groen boekies moes dra en die strate met blikkies ingevaar het om geld vir liefdadigheid in te samel… ’n tyd toe jy die seniors as “oom” moes aanspreek en moes ligloop vir “Prof. Parker” en sy parkeerkaartjies en geleer het dat die Shimlas die konings van die kampus was – en die Irawas die tweede span en die Ritsims die derde span.
Ek hoop jy en jou boervroutjie en res van gesin het nog baie vreugdevolle jare. Die 70’s en 80’s was die beste en toe kom die 90’s en niks was ooit weer dieselfde nie.;