MaanKind | Sit maar so by die see en kyk die mis en die wolke …
Ek het al 'n paar moeilike jare in my lewe gehad. Die afgelope een was beslis die pynlikste. In my Memories van verlede jaar sien ek vandag mens is nooit te gesond vir 'n bakkie sop en nooit te siek vir 'n bakkie roomys nie. En aarbeie proe na bitterige water met tekstuur, maar ek bly dit crave! Nartjies proe heerlik intens nartjierig sonder enige suur, maar is moeite om te kou. Gemmer in my tee proe skurf en sleg, maar laat my beter asemhaal. En dit ruik al 'n week lank of iemand langs my lê en rook. John verseker my hier is nie eers 'n rookreuk van die bure af nie.
Die intense fase van koors, hartkloppings, shivers, ondraaglike hoofpyne ens was pas verby, my saturasie weer bo 96 en my pols weer ónder 96. Toe was ek naïef genoeg om te dink nou moet ek net sterk word…
Vir nege maande na Covid het ek gesukkel met seer bene, dit was asof ligamente verkort was. En my senings waar die spiere heg, was seer. Inflamed. Ek kon skaars my bene reguit maak, ek het geen natuurlike soepelheid oorgehad nie. My normale bakbene het bakker getrek, as ek op my sy lê met reguit bene, was my voete in die lug en het dit my knieë seergemaak. Die bloedtoetse het net verhoogde inflammasie tellings gewys.
Geen oogsalf of druppels het gehelp vir brandoë en waterige oë vir nege maande nie.
Die lam en tam dae kon ek hanteer, ons besigheid het buitendien stilgestaan so ek kon rus en Netflix kyk.
En toe, na die eerste Pfizer het ek newe-effekte gehad, amper soos 'n ligte Covid. En toe dit! My bene was reg. Sonder pyn. Net so. Van nêrens af. My oë wat óók vir nege maande gesukkel het, fokus, wasigheid en waterigheid en brand weg. Nét só!
Na die tweede Pfizer het dieselfde gebeur. Ek was olik vir twee weke, weer met seer bene en brandoë en al. En toe ek daar regkom, ek ek reg. My soepelheid is terug, asof dit nooit weg was nie.
Die pyne en plekke wat nou pla, is gewone middeljarige piep.
Laat ent jou. Dis die regte ding om te doen.
Vals nuus en samesweringsteorieë is al met ons van die opgetekende geskiedenis af. Sommige mense sal die pratende donkie en slang dalk al as fake news beskryf, maar ek sal hou by die goed wat ek self beleef het en in my heugenis en in tydskrifte, koerante en ander media blootstelling gekry het.
Wie van ons het nie as kind grootoog gekyk na prentjies van Nessie, en gedink eendag as ek groot is, gaan ek sélf kyk hoe lyk die Loch Ness monster in Skotland nie? Teen die tyd dat die waarheid in 1994 ontbloot is oor the "surgeon's photograph" van 1934 wat die stokou legende "bevestig" het, was dit te laat. Vir 60 jaar is dit ondersoek as die waarheid wat net meer bewyse geverg het. DIe foto was van 'n speelgoed duikbootjie, wat deur Christian Spurling gebou is.
In 1917 het twee niggies in Cottingley, England, Frances Griffiths en Elsie Wright, foto's geneem en ontwikkel van hulself met papierfeetjies in die tuin. Alhoewel sommige koerante skepties was, was daar grootmense wat só graag wou hê dat dit waar moes wees, dat die legende lank in stand gehou is. Selfs Sir Arthur Conan Doyle, 'n opgeleide geneesheer en die skepper van Sherlock Holmes, was oortuig dat dit waar is. Doyle, bekend as spiritualis, het die foto's as 'n bewys dat daar kommunikasie tussen materiële en geestelike wêrelde bestaan, beskou.
Eers in die tagtigerjare het Frances en Elsie erken dat dit alles vervals is. Die delikate, dansende figure is uit prenteboeke op karton gekopieer en ondersteun met speldjies. Hulle het egter steeds volgehou dat hulle werklik feetjies gesien het.
"The Fairy Shoe of Beara Penisular" in ierland, is egter steeds 'n misterie. Die uitgetrapte muisvelskoentjie is in die veld opgetel, met proporsies wat geen kindervoetjie sou pas nie. Afgietsels hiervan is nou 'n gewilde artefak in die area.
DIe Roswell insident van 1947, is vir dekades lank aan ons voorgehou as werklike aliens wat neergestort het en wat deur die Amerikaanse regering toegesmeer is. In 1994 het die Amerikaanse Lugmag 'n verslag gepubliseer waarin hulle sê dat die voorwerp wat neergestort het, 'n ballon van 'n kerntoets deur Project Mogul is. 'n Tweede lugmagverslag wat in 1997 gepubliseer is, het tot die gevolgtrekking gekom dat die stories en foto's van die aliens se liggame waarskynlik dié is van toets-dummies wat van 'n groot hoogte af geval het.
En wie van ons is nie gefassineer deur Crop Circles, veral die ingewikkelde patrone wat oornag in Engeland verskyn nie? Alhoewel hierdie geheimsinnige formasies al wêreldwyd verskyn het, is Suidwes-Engeland waarskynlik die wêreldhoofstad van crop circles, wat inwoners en boere verstom. hierdie is die nuutste een wat hierdie week verskyn het. Van die grond af is niks anders as vertrapte koring sigbaar nie – maar van bo af gefotografeer, is dit 'n simmetriese patroon.
Die eerste crop circles het in die sewentigerjare verskyn, toe eenvoudige kringe op die Engelse platteland begin verskyn het. Die aantal en kompleksiteit van die sirkels het dramaties toegeneem en 'n hoogtepunt bereik in die 1980's en 1990's, sommige met baie komplekse patrone. Daar is steeds nie 'n behoorlike verklaring met bewyse hoe dit gevorm word nie, ten spyte van Dave Chorley van Winchester in Hampshire, en sy Doug Bower wat beweer dat hulle dit in die 70's en 80's met 'n plank en tou gedoen het. Daar is baie teorieë oor wat crop circles skep, insluitend aliens, geheimsinnige draaikolke en windpatrone, maar hulle ontbreek almal een belangrike element: onweerlegbare bewyse.
Met al hierdie verskynsels, vals nuus en samesweringsteorieë kan ek saamleef. Sommige het 'n logiese verklaring, ander nie. Maar nie een van hierdie, of enige iets anders in my leeftyd, oortref dit wat binne 'n jaar ons toestelle getref en ons lewens kom omkrap en vriendskappe versuur het nie.
"Misinformation is a virus unto itself."
― Brianna Keilar
03 Tue Aug 2021
Toe ek nog in die Janse van Rensburg familie ge-eg was, was die neefs 'n groot deel van ons lewe.
Elke familie het mos maar sy swartskaap, en so was dit ook met my (eks)man se neef Jock. Of Jokkie het sommige mense hom genoem. Hy was 'n liewe mens, slim en met 'n goeie humorsin, maar ongelukkig nie baie lief vir 'n stabiele lewe en werk nie. Hy het vir my iets verpersoonlik van die lewe wat ek nog nie geken het daardie jare nie. Opwinding en waagmoed. Hy het eienskappe gehad wat ek aan die een kant bewonder het, tog ook 'n lewe wat mens dankbaar is jy ken nie. Hoe ook al, ons was almal lief vir ou Jock.
Hy was 'n kleurryke figuur en baie streetwise. Almal het altyd sy stories geniet en my konserwatiewe pa was net so lief vir hierdie man wat 'n tipe lewe gelei het, bitter ver van sy eie verwysingsraamwerk.
Neef Jock en neef Groot-Piet het saam beweeg in die sewentigs. Groot-Piet was die meer stabiele een met die werk, die kar, maar ook die schemes. Ek onthou die geel A5 logboekie waarin jy jou kar se petrolverbruik aanteken, wat hy ontwerp en laat druk het. Dit het ek vir hom teen 10c/boekie kommissie verkoop. Die boekie het teen R1.10 verkoop.
Die twee neefs was baie slim, maar hulle slimpraatjies nog slimmer. Op 'n manier was neef Groot-Piet ook neef Jock se behoud, hy kon hom lekker aanhits, maar Piet se grense was duideliker.
Klaarblyklik het neef Jock later jare rustiger weë bewandel. Hy was ook die enigste mens vir wie ek ooit in die tronk gaan besoek het. Die besoek aan hom in Pretoria Sentraal sal ek ook nie lig vergeet nie. Sy ma het nog so mooi dankie-sê briefie geskryf oor ons "twee rosies" se kuier en koekies wat soveel vir hom beteken het.
Nou neef Jock was ook my eerste kennismaking met dagga, en hy het eenmaal gevra ek moet vir hom die sakkie goed hou. Ek was verskriklik preuts en ongelooflik naïef en wou die goed weggooi, maar was te bang. Sê nou dit spoel nie weg in die toilet nie? Sê nou iemand kry dit in die vullissak? Sê nou ek brand dit en iemand ruik dit? Uiteindelik het ek dit so goed weggesteek, ek het dit nie eers weer gekry toe ons getrek het nie.En ek dink met liefde terug aan Jock, wat nooit 'n eie blyplek/huis gehad het nie.
Neef Groot-Piet het 'n stabiele man uitgedraai, steeds slim, met 'n lekker humorsin. Hy het my op Facebook opgespoor 'n paar jaar gelede en dit was lekker om weer kontak te hê.
Verlede jaar is neef Jock oorlede. En vanoggend het Covid ook vir neef Groot-Piet gevat.
'n Era is verby, en ek dink met die deernis en nostalgie van 'n middeljarige terug aan die laat sewentigs, vroeë tagtigs, toe hierdie twee 'n groot deel van my lewe was.
Nagedagte: Verlede jaar is swaer Piet ook oorkant toe, en my Ma. Ek is daagliks dankbaar daaroor, dat sy weg is en nie haar laaste dae in hierdie aaklige tye hoef te slyt nie. Dat sy kon leef toe sy en Piet nog kon lag. My ma het menige bord kos vir hierdie drie gekook, al was hulle net haar skoonseun se neefs. Sy was vir hulle lief soos ir kinders.
My ma en swaer Piet
Wat is droom en wat is realiteit? Waar lê die grense tussen werklikheid en illusie? Hoe skakel slaap lewe en dood by mekaar in? Hierdie is kwessies waaraan ons geraak het tydens 'n Boekemakranka gesprek met die kliniese sielkundige, Jorgan Harris, oor sy digbundel, Droom binne 'n droom.
Dis is daarom ook geen wonder dat dit so smokkel met my kop in my drome nie. Gisteraand was my droom so veelvlakkig dat ek vanoggend sukkel om te ontrafel waar dit afgespeel het. En wanneer.
Daar was 'n beskrywing van 'n geleentheid in baie dik boek, wat ek nou woordeliks kan herroep. Die lys name wat bywoon, moet mens van agter af vorentoe lees, en begin/eindig by 'n paar akteurs en mense wat aan my bekend is. Eers Ian Roberts, dan Johan Bakkes, Bertus van Niekerk wat vorentoe skip in die tou, en Steph Bredenhann. Die res was aan my onbekend, maar almal groot ouens, rowwerig. En hulle het voor gestap, die terrein oopgebreek vir ons wat later/vroeër op die lys was.
Dan is daar 'n tydsprong terug in tyd en ek woon die geleentheid by. Dan verder terug in tyd en ek woon in 'n klein koshuiskamer, waar ek regmaak daarvoor. Dit was asof ek die droom in reverse droom.
Die geleentheid self was vreemd, aangesien ons weier om aan 'n tafel sit waar die man langs my 'n fetish met sy vrou se hare uitleef bokant my bord en hy woedend word toe ons ons borde wegskuif.
John gaan soek toe 'n ander tafel met twee leë sitplekke, en hulle maak onwillig plek en Hermien de Vos draai haar rug en loop.
Dit alles klink dalk soos 'n gewone droom. Die verskil is, ek was helder wakker. Ek het 'n vivid droom gehad, maar terwyl ek wakker is. Ek weet ook ek was wakker en het frustrasie ervaar, omdat so 'n vivid droom manipuleerbaar is, maar nie na my sin wou verloop nie. Een wat ek wou mamipuleer, maar nie kon nie.
So waar was ek dan? In hede, verlede, realiteit, droomwêreld? Watter dele van my wakker lewe is dalk op dieselfde manier 'n illusie?
Die droom het gespeel met tydvlakke (wydte) en vlakke van slaap (diepte) op maniere wat ek glad nie kan beskryf nie.
Eros, Hypnos en Thanatos vervleg in my kop
Waar begin die een, en waar hou die ander op?
Die gordyn tussenin skif dunner as 'n doek
Totdat hulle in mekaar vas gaan koek
Iets karring al sedert gister in my gemoed. Die seer wat ek gevoel het vir 'n vriendin, toe sy in 'n emosionele oomblik sê: Ek sal hom nooit kan vergewe nie, al is hy dood. Vergifnis is 'n snaakse ding. Jy weet eers jy het iemand vergewe as jy kan terugkyk op iets en besef jy kan sonder emosie daaraan dink.
Ons laerskoolhoof het my as kind bitter onregverdig behandel Ek wil nie eers daarvan vertel nie, want dis nie meer seer nie, dit maak nie meer saak nie. Dit was iets waarvoor ek meer as 20 jaar gelede 'n rituele vuurtjie moes aansteek en briewe brand om te verwerk en te vergewe.
Selfs toe die rook so in die lug optrek, het ek nog gedink ek moet hom vergewe vir sy gedrag, maar min het ek toe besef ek moet myself vergewe, omdat ek toegelaat het dat sy gedrag my emosioneel skaad. Mens sou kon redeneer hy was in 'n magsposisie en ek 'n klein kind, maar tog.
Min het ek besef, dit het hom seerder gemaak oor die jare as vir my. Dit het hom gery. Hy het baie jare later as sieklike bejaarde man my ouers kom sien om verskoning te vra vir die onreg wat hy 'n kind aangedoen het in die sestigerjare. Hy het besef dat longkanker besig was om hom dood te maak, en hy wou 'regmaak.' Vir die eerste keer na veertig jaar het hy vertel hoe hy die kind gehaat het wat die toppresteerder in sy skool was en hoekom hy dit op soveel maniere op haar uitgehaal het. Wat sy verpersoonlik het. En watter rol ander ouers se geld gespeel het. Ons was taamlik arm, maar allesbehalwe versukkeld. My ouers was steunpilare en rolmodelle vir baie ander in die gemeenskap.
Wat so verskriklik sad was, is dat ek gehuil het toe ek daarvan hoor – vir hom. Dit was ook nogal vir my betekenisvol van ons tyd, dat hy met my ouers daaroor gepraat het, en nie met my nie. Net so het my ma my eers jare later daarvan vertel. Sy was bang om my seer te maak en intussen reis ek toe al baie lig daaroor oor die jare, en kon hom sien vir wat hy is, 'n sieklike ou oompie wat opgevreet word deur skuldgevoelens.
Kort daarna het ek hom in 'n ander dorp by 'n geleentheid raakgeloop, en hy het na my gevra en laat kom om te groet. My suster was eers te bang om my te roep, bang dat ek my óú dreigement sal uitvoer en op hom spoeg. 'n Laaste groet, kort voor sy dood. Sonder woorde het sy lippe gebewe en sy oë het om vergifnis gevra, en myne het teruggesein, dis reg. Ek het niks beter of ligter gevoel nie, die ou emosie het lank reeds in die rook van my rituele vuurtjie verdwyn. Al wat oor was, was hartseer vir die oompie, dat hy nog aan homself gedra het.
Ek het later die aand eers gehuil, maar hierdie keer oor myself. Die besef dat hierdie patetiese ou oompie die oorsaak was van soveel ellende in 'n ander siel. Die besef dat ek dit tóégelaat het, my hele skoolloopbaar en ook beroepslewe, was erger.
Enige tyd wanneer iemand iets vir my sê met kwade bedoelings, sien ek dit bloot soos seepbelle wegdryf en oplos in die lug…
Kim se Love is… karaktertjies het elke verliefde skooldogter se passerblikkie versier. Net jammer ons het die frase verkeerdom verstaan. In ons koppe het dit beteken dat jou gedrag teenoor 'n geliefde só moet wees dat jy nooit skeef trap, nooit iets 'verkeerd' sê en dus die nodigheid het om verskoning te vra nie. Nou sien ek dit anders. Niemand kan regtig iets aan jou doen deur woorde nie. Wat iemand dink, doen of sê, is op sy eie boekie. Hoe ek my laat affekteer daardeur, op myne. As iemand sleg van my dink of praat, is dit bloot in hulle koppe, hulle persepsie van my.
Voel jy die behoefte aan 'n verskoning wanneer jy dink dat jy te na gekom is? Dalk is dit 'n aanduiding dat jy voel dat daar nou iets fout is met jouself, dat jy geskaad is deur 'n ander se houding of woorde en dus 'n verskoning nodig het. Dit is vir my maar bloot 'n funksie van die ego. Jy as persoon kan nie geskaad word deur wat 'n ander dink of doen nie, jy dink maar net dat jy kan. Laat los, sny die bande wat jou vashou. As jy jouself emosioneel distansieer van die situasie, kan dit jou op geen manier raak nie.
Natuurlik kan mens materiële verliese ly deur ander se aksies, maar jou menswees kan nie deur 'n ander beskadig word nie, behalwe as jy dit toelaat.
Op dieselfde manier wat jy nie geskaad kan word deur wat ander van jou dink nie, kan jou woorde ook nie 'n ander skaad nie. Net jyself ken jou eie hart en jou eie intensies van jou denke. Wanneer jy weet dat jou intensies nie suiwer is oor ander nie, is dit nie vir jou om daardie persoon verskoning te vra nie, want hy kan mos nie deur jou geaffekteer word nie? Die onus is op jou, om in jou eie hart te kyk, en jouself te vergewe vir wat jy gedink, gedoen of gesê het.
As jy lief is vir iemand, onthef hulle van die 'verpligting' om jou verskoning te vra vir enige iets.
(Maak geen fout nie, as jy werklik berou het oor jou gedrag, is die J-woord nie altyd so maklik nie. Ek is jammer dat ek … word ongelukkig te dikwels opgevolg met maar jy …). Uiteindelik is ons maar net almal mense. Mense met foute.
Die Covid Tronk het nou niks met die inperking te doen nie, hoor. Die tralies en hekke in 'n tronk is omtrent wat my lyf al vir nege maande vasgevang hou. Dit voel party dae of Covid 'n jaar van my lewe gesteel het.
Ek het behoefte aan oefening, maar net sodra ek sterk en vol energie voel en bietjie oefen, kry ek elke keer 'n terugslag wat my planke toe slaan. Ek druk geen grense nie, ek oefen heerlik net totdat ek moeg is. En dan slaat iets my die volgende dag om, so asof daardie iets wil sê nee, Sus, jy is nog nie self in beheer van jou eie lyf nie. Jy kan nie maak soos jy wil nie. Ek word koorsig met shivers. My oë swel, my keel is seer, my ore pyn, my kliere swel, my maag pyn, my lyf is seer, soms verskyn daar rooi kolle en ek is te moeg om op te staan. Met daardie droë hoese by. Voorheen het dit 'n paar dae aangehou. Gister darem net 'n dag en 'n nag.
DIe reaksie op my eerste Pfizer vaccine het my 'n paar dae lank presies so laat reageer, soos 'n ligte geval van Covid. Daaroor was ek baie bly, want die personeel daar het "die oumensie" gewaarsku dat haar "soldaatjies" gaan terugveg en dat so 'n reaksie moontlik is. Dankie tog my immuunstelsel is sterk en gesond, wat die reaksie normaal maak. DIt beteken ook die entstof werk, want my liggaam herken nou die virus en beveg hom. Ek kan nie wag vir my tweede Pfizer nie! Ek is versigtig optimisties dat alle nagevolge gaan verdwyn as die entstof die residue van die virus 'n finale nekslag gaan toedien.
Enough now van hierdie tronkstraf. So kan ek nou asseblief van agter hierdie tralies vrygelaat word vir goeie gedrag en weer op my paal losgelaat word? Of parool kry of iets?
Meimaand is reismaand. Korreksie – Meimaand wás reismaand. Vandag in 2012, 2014 en 2018 was ons óf in San Francisco, óf in die vliegtuig op pad Amerika toe, het in iewers in die middel van die maand geskryf. My Memories op Facebook is aan die een kant 'n pyniging, omdat 2020 se beplande reis nooit plaasgevind het nie en as dinge goedgaan, waarskynik ook nie voor 2023 gaan gebeur nie. Aan die ander kant is Facebook se Memories wonderlik! Dit neem my terug na dit wat ons die voorreg gehad het om te ervaar.
Mei is ook die maand van nostalgie vir my. Sover my Facebook Memories strek, is dit ons tyd wat ons die pad vat. Bietjie af vat na maande se harde werk. Dis ook die mooiste tyd vir rondry. Dis herfs oral, nog nie heeltemal so koud nie, net lekker om rond te ry en vroegoggend te stop vir ietsie teen die koue. Reënseisoen in die Kaap is op die horison. As ons gelukkig is om oor die waters te kan wees, is dit lente daar. Die dae is lekker lank en die drukte van toeriste in die somer is minder. Die arme Mei. Die mees onderskatte maand vir vakansie. En hierdie is nou die tweede Mei wat ons nêrens gaan nie. Geen ander kooi as ons eie nie. En dis oukei so, ek voel veiliger in my eie huis.
Ek verstaan nou hoekom oumense eerder in die verlede wil leef. Die realiteit om my raak vir my al hoe meer chaoties. So om Meimaand te gedenk, gaan ek die laaste twee dae van Mei spandeer om oor my vorige oorsese reise te dink en deur foto's te kyk. Hierdie skrywe is grootliks vir myself, so orde en struktuur is nie regtig van belang nie. Ek vat hom soos ek dink.
Wat staan uit? Mense is maar soos ons, oral. Gawe mense en goor mense. Maar oor die algemeen? Ek het in geen ander land daardie universele onderliggende angs en woede in mense bespeur nie. Is ons Suid-Afrikaners deur werklike en gewaande vrees vir ons veiligheid en oorlewing wat heeltyd onder die oppervlak sit, omskep in n siniese spul vol oordeel, wanpersepsies en nydigheid?
Van al die vreemde kosse wat ons geëet het, was Afghan cuisine vir my die bekendste, Mongolian het die grillerigste item bevat, Madras was die sterkste, Thai die geurigste en Chinese die maklikste om te copy. Meksikaans die huislikste en lekker geurig. Die Mango lassi die lekkerste drinkding. Mediterreense tapas etes, waar meer as 50 verskillende disse as happies aangebied is, het ons in Israel en ook op Cyprus gehad, twee van my beste, beste maaltye ooit. Die buffetete met die meeste disse in Las Vegas. Verdere hoogtepunte van etes was:
Wêreldberoemde clam chowder at Boudin on Pier 39 in San Francisco. Sjoe!
Churros op straat in San Fransisco en Corn dog op Treasure island waar Bliss dance is.
Ons het regte, egte Fried Geen Tomatoes at the Whistle stop Cafe in Juliette in Georgia geëet. For real.
By Shari's (doodgewone eetplek) in Castro Valley die beste vars uitgedrukte pomelosap ooit!
Die Best Western se ontbyte.
Lekker kanne koffie oral in Amerika.
Omdat hierdie 'n soort dagboek vir myself ook is, 'n bestek van my lewe, lys ek 'n paar dinge wat ons gesien en beleef het, wat ek nooit-ooit sal vergeet nie, om myself eendag te herinner as my geheue begin vervaag. Of dalk lees 'n kleinkind dit eendag.
Israel: Loop op die eeue ou muur wat om die ou Jerusalem gebou is. Loop op die Via Dolorosa. Beleef die Holocaust museum, swem in die Dooie see. Cicerea se klipmosaïekvloere van 2000 jaar gelede. Jaffa, die hawestad. Tee met die Ortodokse skoonfamilie. Die familie in Jerusalem se tuisgemaakte olyfolie. Besoek Bethlehem in Palestina, en Jesus se geboorteplek (Ster van DAwid).
Egipte: Woon op 'n eiland in die middel van die Nyl. Beleef Kaïro se verkeer, onderhandelinge oor als, en baksheesh. Klim op en binne-in Die Groot Piramides van Giza, vat aan die Sfinks. Ou Phoenician skip wat uitgegrawe word. Sien in die Kaïro Museum King Tutankhamun se goue masker en goue kis, met die vier marmerkruike wat sy binnegoed bevat het. Sarkofaag van graniet met baie fyninskripsies. Mummies, Khufu en Khafra se standbeelde.
Griekeland: Parthenon. Een van Verdi se operas in ou amfiteater, duisende jare oud. Plaka. The Acropolis Museum.
Cyprus: Word met Limo gehaal. Diep sneeu bo-op die Troudos berge, Paphos, Lazarus se graf, een van die oudste monastries in die wêreld, die ou Stavrovouni Monastery bo-op 'n berg, Aphrodite se tempel, Tombs of the Queens, dIe rots Petra, eeue ou mosasïek vloere. Drink saam met 'n paar vissermanne op die hawe bekers vol "Cyprus whiskey". Turkse grens.
Engeland: Stonehenge, St Paul, 'n Paar kastele – oa Leeds, Bodiam, Houghton House. Die Tower bridge, The London Tower, Rye (Conrad AIken huis). Roman Baths, Cambridge University. Lakes District. Stratford-upon-Avon. Grasmere, William Wordsworth se graf.
Parys: Louvre, Montmartre, Seine River, Notre-Dame Cathedral, Eiffel toring, Fashion Show in Champs-Elesées, Place du Concorde, Arc de Triomphe, Musée d'Orsay, Versailles, Sainte-Chapelle, Sacré-Coeur. Friends Hostel.
Amerika Trip 1: Yosemite National Park (Giant Sequoias), Fresno Underground Gardens, LAS VEGAS (kom in hoofletters, ja!), Cirque de Soleil. Los Angeles, Hollywood, Anria ranch in Yuba city. Alcatraz. Golden Gate brug en al die ander.
Amerika Trip 2: Muir Woods (Giant Redwoods), Las Vegas, Titanic se artefakte, Hoover dam, Colorado river, Grand Canyon, Bryce, Zion, Salt Lake City, Mormon Temple, Ete by Kahiki se ouers. Kanab waar Westerns verilm is. Park City. Sundance Film Festival.
Amerika Tri 3: Atlanta, Coke fabriek, Savannah en al sy Squares, Bonaventure – Johnny Mercer se bankie, Conrad Aiken se graf, Bird Girl, Little Gracie. Mercer House waar Midnight in the garden of good and evil afspeel en Jim Davis geskiet is. Fried Geen Tomatoes at the Whistle stop Cafe in Juliette. Margaret Mitchell se huis, Plantations, oa Boone Hall Plantation waar North and South verfilm is. Pat Conroy se Beaumont. Charleston. Gullah museum. Gullah sang en vertoning.
Hierdie lys vervul my met die grootste dankbaarheid vir die geleenthede wat ons gehad het. Ons het eke moontlikheid aangegryp en waar ons kon en moes, op 'n shoestring gereis. Natuurlik is daar nog baie plekke wat ek bitter graag sou wou sien, Duitsland en Nederland veral. Indien die lewe nou so sou uitdraai dat ons dalk nooit weer kan reis nie, sal ek tevrede wees, dat ons gedoen het wat ons kon, toe ons die geleeentheid gehad het. Maar vir nou, is dit Oos Wes, Tuis Bes.
lalalalalala….Oh, it's good to be back home again
Vandag het ek gekyk na AirFibre as alternatief tot ADSL. My liewe Internet, jy het ver gekom sedert dial-ups vir CompuBank en BelTel, dis vir seker. Ek weet nie meer waar my foon ophou en waar my TV en my rekenaar begin nie. Toestelle koppel so moeiteloos. Op my foon kan ek nou enige iets kry, doen, speel, leer en luister. Ek kan rigting vind, met my kind in Amerika gesels. Met die wonder van tegnologie doen ons boekgesprekke tussen kontinente, maak ons vriende oral. Tegnologie bewaar my musiek en my foto's. Herinneringe is in my hart, maar jy is die kurator van die bewyse van waar ek was en wat ek gesê het. Daar is 'n app vir elke ding. Maar die wonder van Internet. Sonder jou sukkel ek.
Sekere dinge bly maar net konstant, en 'n mens se inherente passie ook. Ek het voorheen geskryf hoe ek presies dieselfde dinge gedoen het in 1997 as nou, gegewe die tegnologie van daardie tyd. Hierdie fase in my lewe was ek op my prime, en ek het die beskikbare die tegnologie ingespan vir my belangstellings, selfs met my ou rooi Mini wat allerhande onheil op die forums en lists laat uitbroei het.
Daar is inderdaad niks nuuts onder my son nie! Tegnologie, boeke, flieks, mense is en was maar altyd wie ek is en wie ek was en gaan wees. En nuuskierigheid oor hierdie dinge!
Hierdie spore van my was alles in April 1995 gelaat, en een in 1997. Versigtig dus wat jy waar sê. Jy laat onuitwisbare spore agter.
Die ontwikkeling van my heel eerste HomePage en webblaaie van toe tot nou. Ek mis wel hier en daar 'n weergawe, veral so een met klippe. (Datum na die adres). Hierdie skrywe is ook 'n manier wat ek my eie ou goedjies vir myself wil bewaar. Vir eendag as ek oud is en ek kan terugkyk op 'n tyd toe ons nog moes uittik wat ons wou sê.
My liewe Internet – Nog steeds so wispelturig soos altyd, nie regtig vinniger geword met die jare nie, wel bigger and better, maar steeds kan niks bestand wees teen natuurkragte nie. Die see kan Seamus beskadig, die sunflares werk in op elektronika, Eskom het beurtkrag, so betroubaarheid is maar steeds in mensehande. Van DOS, PowWow, Lists, Groups, Compubank, Beltel, Netscape en Pegasus se dae af tot en met vandag. Ek het jou altyd liefgehad, en sal vir ewig aan jou sy wees.
Until death do us part. Whether it's yours or mine
Wat 'n jaar was 2020 nie! Hiermee lig ek 'n glasie op myself! Vandag, 'n jaar gelede het ek 'n doelbewuste besluit geneem dat ek my nie deur die inperking sou laat onderkry nie. En ek het nie! Ten spyte van 'n paar laagtepunte, het ek geweldig baie vermag.
Daar was absolute hoogtepunte en by my persoonlik ook laagtepunte, hartseer en blydskap. Alles was intens. Die swaarste was die afsterwe van my ma. Sy in Mei oorlede. Die moeilikste was om te sien hoe sy haar laaste weke alleen moes ly, sonder haar kinders se teenwoordigheid, al was van my susters naby. Ek is egter bitter dankbaar sy kon die spanning rondom die hele Covid situasie gespaar bly.
'n Lastige knieligament het my oefenprogram gekniehalter. Letterlik. Voordat dit reg was, het Corona my in sy aaklige stekelrige kloutjies beetgekry en Covid laat my steeds les opsê. Die meeste van die simptome het nou verdwyn, maar my bene pyn steeds. Dit gee my darem tyd om baie ander dinge te doen.
Danksy my tegniese vaardighede en my liefde vir lees, het Boekemakranka vlamgevat, en saam met my formidabele spanmaat Analize Viljoen, het Boekemakranka baanbrekerswerk gedoen vir aanlynboekgesprekke en bekendstellings. Ons het in hierdie jaar meer as 60 aanlyngesprekke gedoen. Daar was ook 'n paar mediaonderhoude, vir koerante en 'n tydskrif.
LAPA Uitgewers het in November Oor en Weer uitgegee, wat ek saam met Analize Viljoen geskryf het. Dit was 'n geweldige hoogtepunt vir my!
Die Hipnose kursus waaraan ek die afgelope drie jaar studeer het, het ek sukselvol voltooi. Cum laude. Ek kan nou ook CHyp agter my naam skryf. ICCHP is 'n gerekende instansie en ek is ook geregtig om op die IHR International Hypnotherapist Register te registreer.
Die bestuurder van Whale Coast FM het my genader, hy was beïndruk is met my kombinasie van vaardighede en ek doen nou onderhoude vir hulle met mense oor interessante gebeure in ons omgewing.
Rapport het my gevra om 'n paar resensies te doen.
Groot pret was toe die filmspan van Fiësta vir KykNet by ons huis was om 'n onderhoud te doen oor ons boek, Oor en weer, en die volgende dag was ek deel van die Oppie Yard Fest, aangebied deur Frazer en Deniel Barry. Frazer is aanbieder van Fiësta en die filmspan het opnames gemaak van al sy kreatiewe vriende se dinge tydens die inperking – oor 3 dae is ons op die lug! Van die groot name daar was onder andere Lien Botha, Gerard Scholtz, Anton Goosen, Meneer Naudé en Hakkiesdraad Hartman.
Ek is trots op wat ek vermag het, nie net my eie dinge nie, maar ook ondersteuning aan ander in die dorp op verskeie maniere.
Vanoggend se roereier het my laat terugdink aan 'n dag amper 25 jaar gelede, toe ek die lekkerste roereier ooit geëet het en vir jare lank probeer het om die roereier perfek en presies net so te kry. Vandag besef ek waarom dit so lekker was, Gordon Ramsay verduidelik presies hoe om daardie fyn, romerige roereier te maak.
Die geleentheid was 'n ontbyt die oggend nadat ons in die skoolkoshuis oorgeslaap het na die 1972-matrieks se 25-jaar reünie Volgende jaar is daar moontlik ons 50-jaar reünie. Daar het al 'n hele klompie van ons groep weggeval, en wat kan nog hierdie jaar gebeur? Ons verganklikheid word al hoe dringender onder ons aandag gebring.
Facebook het dit makliker gemaak om die mense op te spoor, maar ek is verstom hoe min van ons groep eintlik in die 'openbare domein' is. Moontlik word dit wat ek doen vir 'n lewe grootliks bepaal deur sigbaarheid op die internet, moontlik is dit my ingebore nuuskierigheid oor en belangstelling in tegnologie en ook ander mense se lewens, maar meer waarskynlik is dit bloot die tikkie ekshibisionisme in my wat maak dat my lewe so 'n ope boek is.
As so 'n reünie wel plaasvind, sou ek wou gaan? My eerste instink is ja, maar ek het dadelik my motiewe bevraagteken, en besef dis maar net blote nuuskierigheid wat sou maak dat ek sou wou gaan. Ek ken myself, ek is geen party animal nie, en ek sou almal wou bekyk, en na 10 minute huis toe gaan. As ek nie in die vyf jaar op hoërskool met iemand sou aanklank vind nie, waarom nou skielik? Ek hou nie van small talk nie, waarom sou ek teen groot koste met 'vreemdelinge' wou doen? Met ons 15-jaar reünie het min mense my herken, of my geselskap opgesoek. Ek was immers een van die Onsigbares op skool. 'n Taamlik arm plaaskind. Gelukkig darem die arm-maar-ordentlike soort. Die dorpskinders het mekaar geken sedert laerskooldae en saamgespeel, die koshuiskinders was 'n geslote groep wat niemand in hulle binnekring wou hê nie.
Met die 25-jaar reünie het ek al bietjie ontluik, ek was in 'n akademiese omgewing en het gaan selfvertroue leer by Toastmasters. My gym-lyf was skraal en glad, bruin en soepel. Ek onthou my kort wit rokkie het nogal reaksie van die manne ontlok, sommer met die aankoms het ek twee agter my hoor praat oor my gebrek aan (altans wat hulle gedink het is 'n gebrek aan) onderklere. Daardie aand het ek gesien 25 jaar doen niks aan soolseuns se hormone nie. Dis nie dat ek so danig oulik was nie, ek dink net die kontras met die skooldogter was nogal groot. Weer het min mense my regtig herken, of my geselskap opgesoek. My lyf ja, maar my geselskap? Maar dankie aan Hendrik, vir die bier wat jy vir my gekoop het, en iets moois vir my gesê het.
Op ons Facebook-skoolgroep word min ander dinge gedeel as reëlings en foto's van die jaarlikse reünies; en natuurlik afsterwes. Ons is immers nou in daardie tydvak dat dit nie meer onnatuurlik is of dat mense sê, so jonk nog, nie. Niemand deel egter mooi dinge daar of prestasies nie. Natuurlik sou dit interessant wees om te sien wie het uiteindelik sukses behaal in hulle lewens. Maar waaraan meet jy sukses? Wat is sukses? Word dit gemeet aan jou inkomste, jou geleerdheid, jou voertuie, woongebied, vakansiehuis, oorsese reise, suksesvolle kinders, kortom alles wat status verleen?
Ek het wel op skool 'n paar wonderlike maters gehad, met wie ek (danksy Facebook) weer kontak het. Jane, Estelle, Marietjie, Ilse en Carel, julle verryk steeds my lewe, net soos op skool. Ag en nou verlang ek sommer ook weer na Gesina ook! Natuurlik is daar 'n klomp van my ou skoolmaats wat ek graag sou wou sien. Miemie, Sue, Hannetjie en nog 'n paar.
Ek glo die mense wat ek nodig het in my lewe vir my verdere groei en ontwikkeling, sal my paadjie kruis, reünie of te nie. Ek hóéf my nie meer te meet aan ander soos op skool nie. Ek is happy and content, my lewe is lekker en relatief ongekompliseerd, ek het absoluut alles wat my hart maar kan begeer, al kan dit nie altyd meeding met die tradisionele maatstawwe van sukses nie en al is dit nie baie in materiële terme nie. So sit ek nou maar lekker hier by die see en kyk maar so na die wind en die wolke op ons berg wat die mis en die reën bring… En wonder oor sukses.
"We grow neither better or worse as we get old, but more like ourselves." – Bernard Baruch
05 Fri Mar 2021
Elke keer as ek my tande so wegsink in 'n suurdeegbroodjie dat die tandmerke so in die plaasbotter bly sit, dink ek hoe ek my as kind geskaam het hiervoor. Die ander kinders het lekker sagte spierwit brood met rooi konfyt uit 'n blik gekry. En óns moes tuisgekookte appelkooskonfyt op suurdeegbrood met harde korsies eet. Of gemaalde kaiings! Ek het my doodgeskaam vir die gesonde koringkleur van stoneground meel wat ons self by Wenholdt se meule gaan koop het.
Daarom het ek nie brood skool toe gevat nie. Die brood en eier van die ontbyt, waaroor ek my óók geskaam het as ek hoor van die ander kinders se Post Toasties, het my vol gehou tot die gekookte ete na skool. En ek moes sit tót ek my boontjies geëet het!
Daarna kon ek tuisgebakte koekies eet soveel ek wou… 'n Keuse uit verskillende geelgeverfde lampolieblikke. Of van die koek met die klapper en Post Toastielaag, wat bros gebak bo-op die koek 'n soet laag gevorm het. Ander kinders het lekker Bakers gemengde koekies uit 'n pakkie gekry. Ons nie, en Post Toasties is nie kos nie.
Ons was dalk arm, maar hierdie is 'n skatryk nalatenskap.
Die afgelope week was 'n gespanne tydperk, nie net plaaslik nie, maar wêreldwyd. Soveel dinge het net gister die hoofnuus gehaal, oor onrus en gewelddadige opstande oral. Moord en doodslag. Natuurrampe.
Daar was opstand in Nederland oor inperkings. Ná drie agtereenvolgende nagte van gewelddadige onluste oor, bly die situasie in Nederland gespanne. Die polisie het hul teenwoordigheid verhoog om nog 'n nag van onrus te voorkom.
In Indië kom boere in opstand met trekkers. Die polisie het 200 betogers aangehou ná Dinsdag se dodelike geweld in Indië se hoofstad Delhi tydens 'n massiewe betoging teen landbouhervormings. Een betoger is dood en meer as 300 polisiebeamptes is beseer.
In Rusland is byeenkomste ter ondersteuning van die gevange opposisieleier Alexei Navalny Saterdag rondom Rusland gehou. Tienduisende mense het 'n swaar teenwoordigheid van die polisie getrotseer om die betogings by te woon
Duisende mense in Australië het betoog teen die swak behandeling van inheemse mense op 'Australia Day', die nasionale vakansiedag wat die British First Fleet in 1788, vier. Dit staan bekend as 'Invasion Day' by Aboriginal mense. Sommiges assosieer dit met braai en swembadpartytjies, maar vir diegene wat daarteen betoog, is dit 'n herinnering aan die wrede kolonisering.
Die verdelende nuwe aborsiewet van Pole, wat aborsies effektief verbied, het gister laat in werking getree. Betogings het oornag oor die land uitgebreek met verwagting van meer onrus in die komende dae.
In die VSA is die politieke klimaaat so dat 'n gerekende Civil War historikus, professor Nina Silber, die volgende burgeroorlog voorspel.
Gister was ook Remembrance Day vir die Holocaust, seker die grootste tragedie in ons heugenis.
Corona. Covid. Entstof. Invermectin. Enough said.
Eloïse se verwoesting in Beira.
'n Man is gister minder as 500m van ons af vermoor.
Ons ervaar hierdie as chaotiese tye, daar is onrus oor totaal uiteenlopende dinge oral in die wêreld. Maar wat as daar oral orde was?
'n Belangrike ding wat ons uit The Chaos Theory* kan leer, is die voortdurende veranderende lewensstroom of lewenspad. Ons kan nie 'n lewe met verwagtinge dat dinge moet gaan soos dit ons pas, leef nie. Ons gaan sonder uitsondering teleurgesteld wees. Dit is dikwels die oorsaak van ons hartseer. Ons moet ophou om 'n lewe te leef wat veilig voel, om te wil weet wat om elke draai wag. Daar is oneindig baie moontlikhede en onbekende vurke in die paaie van ons planne en verwagtinge, wat ons in ons eie realiteite uitdroom. Dit word ons eie werklikhede genoem omdat ons dit bou met ons verstand en ons emosies, slegs toegerus met ons eie verlede, eie omstandigheide en eie realiteit.
Tog is daar soveel ander mense in die wêreld, met ander verwagtinge, ander realiteite.
En wat as ons maar net glo dat orde is wat ons wil hê? Die lewe wat ons tot dusver geleef, is immers die produk van ons eie keuses en gegewe omstandghede, met 'n klomp veranderlikes van buite af, wat ons nie self kon kies nie. Maar dit is wat vir ons bekend is. Wanneer ons verlang na, en droom van 'n ander soort lewe sonder hierdie buite-faktore, is dit presies dit – 'n droom. Die onbekende. Verwagtinge waaraan heel waarskynlik nie voldoen kan word nie. Ons kan dit egter verweef in die wonderlike chaos wat ons eie werklikheid is. Dit gee hoop dat dinge vir onsself beter sal gaan.
Daar is eintlik soveel om dankbaar oor chaos te wees, want dit bring die onbekende. Chaos kan mooi en rustigheid ook bring, soos die prentjie bo. Wat is die punt daarvan om te droom oor orde in alles, as ons presies weet wanneer en hoe ons drome waar sal word? Waar is die uitdagings wat ons nodig het vir innerlike groei?
Dit is die groter prentjie. In ons eie kleiner wêreldjies, sal daar altyd weer orde na chaos wees. Dit moet ons óók glo om te oorleef. En dit is wat hoop gee vir oorlewing. Want eineindelik is ons almal maar op 'n manier besig met 'n stryd om oorlewing.
*Chaos theory is an interdisciplinary theory stating that, within the apparent randomness of chaotic complex systems, there are underlying patterns, interconnectedness, constant feedback loops, repetition, self-similarity, fractals, and self-organization. … This behavior is known as deterministic chaos, or simply chaos. (Wikipedia)
20 Wed Jan 2021
Iemand het vroeër gepraat van geurige olies, goud, wierook en mirre. Pleks dit my soos 'n Bybelse maagd laat voel, verplaas dit my toe nou dadelik na die dag toe ek gedink het ek pleeg doelbewus diefstal in 'n Monastery wat dateer uit 4 nC, omdat ek my vir die ou Priester daar vererg het.
Ons is voorgekeer deur 'n waardige ou Priester, wat ons streng meegedeel het dat die Monastery slegs deur mans besoek mag word. John is toe daar in, en ons twee bly toe in die curiogedeelte en kyk na al die klein ikone en goedjies wat te koop is. Wat ons sonde was weet ek glad nie, ons kon eintlik aan niks vat nie, behalwe vir die bak pienk swieties wat daar gestaan het. Ewe skielik het die waardige ou man met swaaiende lappe en vlerkmoue soos 'n vlermuis daar aangvlieg gekom en ons twee daar uitgeboender. Ons skrik toe nogal, want ons het niks gedoen nie, behalwe dalk 'n paar sagte Afrikaanse vloekwoorde oor sulke diskriminasie onder mekaar. Dit is immers 'n gewyde plek. Ek sê toe vir Fief, kom ons eet sy swiets, want hy het ons klaar gejaag, meer kan hy nie doen nie. Toe vat ons elkeen 'n paar van hierdie lekker pienk swieties en prop dit ons monde. Gelukkig kon ons dit in tissues uitspoeg, al was ek lus om dit op die ongeskikte ou vlermuis se vloer te spoeg.
En so het ons met Mirre kennis gemaak. Van kindsbeen af wou ek graag weet wat presies is Mirre waarvan die Bybel praat. Toe kon ek eerstehands sê, dit is harsagtig, bitter soos gal, ten spyte van die heerlike soet reuk, wat ons aan die Turkish Delight herinner het waaraan ons die hele vakansie daar gesmul het. En dit klou aan jou tande. Hierdie boksie bêre ek na tintig jaar jaar nog steeds, en dit het nog niks van die geur verloor nie.
My dae word al lank verdeel in kategorieë. Huishoudelike sleur, kreatiewe sleur en kreatiewe werk. Oefening/rus/ontspan/uitstappies uitgesluit, dis doen ek tussenin soos nodig.
Huishoudelike sleur met al die mundane takies is nie net sleg nie, ek dink mos lekker stories en projekte uit agter die strykplank. En ek kry plesier uit netjiese stapeltjies gevoude wasgoed en 'n sekere orde in hoe ek die wasgoed op die droograk hang. Elke ding het sy spesifieke plek en rigting op die droograk. Pedanties dalk ja, maar dit gee sin in my sleur.
Kreatiewe sleur orden ook my kop. Daardie sleurtakies wat nie vandag móét gedoen word nie. Websites se onderhoud, kyk na SEO ens. Die organisering van foto folders en musiek playlists. Die plesier om 'n kas of laai wat pas uitgeskrop en reggepak is, hou lank, elke keer wat mens die orde sien.
Ek was lank buite aksie vir enige iets behalwe skadebeheer in die huis doen, maar kon darem admin en rekenaarwerk onder beheer hou.. Eers Die Knie, toe Covid en toe Die Seisoen. Normaalweg gaan ek elke jaar so einde winter in hierdie fase wat homself vandag aangemeld het – Die Groot Skoonmaak en Uitgooi. Ek doen elke dag net een kas of een laai totdat ek klaar is. Omdat ek van nature netjies is, is my kaste ooit deurmekaar nie, maar tog voel alles net skoner en ligter as ek klaar is.
Ek het met 'n maklike een begin, die kas met skoonmaakmiddels, maar dan gaan dit so:
Kyk, Windolene! Dan maak ek gou al die spieëls onder skoon.
Kyk, Woodoc! Dan gaan doen ek gou die geelhout koffietafel en my ouma se kjees.
Kyk, Leather protecter! Dan gaan doen ek gou die leerbanke.
Maar genoeg nou! Gou tyd vir 'n oefensessie voordat ek kom by die ding wat my die meeste plesier gee! Kreatiewe werk, kreatiewe skryfwerk. Ons kry sulke goeie resensies en terugvoer van lesers oor Oor en weer, dat ek gemotiveer is om aan te hou. Kliek op hierdie skakel om die e-boek by LAPA te koop.
Resensie in Rapport: https://www.netwerk24.com/Vermaak/Boeke/begeertes-van-die-gees-en-die-vlees-20210103
Bestel die papierboek hier by LAPA Uitgewers.
Koop op AMAZON, waar jy ook die eerste 10% gratis kan lees.
Melaatsheid het al so te sê uitgesterf omdat dit nou behandelbaar is, maar voorheen was daar inrigtings soos Westfort waar mense wat daaraan gely het, aangehou is.
"Die afsondering van melaatses het wêreldwyd tot laat in die twintigste eeu voortgeduur. In Suid-Afrika was die verwydering van melaatses uit die gemeenskap en hulle isolering wetlik verpligtend tot 1977. Hulle is dus inderdaad nie gehospitaliseer nie maar aangehou. Daar is na die melaatses in die inrigtings verwys as inmates" (aangehoudes of gevangenes). Net soos politieke gevangenis is aan die melaatses nommers toegeken." Lees die volle artikel HIER.
En nou is daar Covid. Covid-19 – Die stil siekte. Die siekte waaroor almal praat, behalwe dié wat hom het. Dis besmetlik, en jy is nou self besmetlik, daarom bly jy maar stil. Jy vermy mense, lank nadat jy hulle kon aansteek, want jy voel soos 'n uitgeworpene. Bietjie soos ek my voorstel 'n melaatse gevoel het.
Covid-19 – Vir my was dit 'n siekte van die sintuie. Die siekte wat jy kan voel, maar nie kan sien nie. Jy hoor hom in die hol, droë hoese wat uit jou longe skeur ja, maar jy sien hom nie. Of nee, jyself sien hom tóg. Jy sien hom in jou oë as jy in die spieël kyk soggens. Jy sien die oë van 'n besmetlike mens. Want jy kan nou ander aansteek, jy kan nou ander se dood veroorsaak. Jyself hoor hom ook. Jy hoor hom in jou ore wat skielik ekstra sensitief is vir geluide en vir drukking. Jy ruik hom ook – jy ruik soms die rook wat niemand anders ruik nie. Jy ruik iets soos rooiaas wat drie dae in die son gelê het. Gelukkig is daar soms ook vanilla in die lug wat jy nie self spuit of mee bak nie, die reuk van varsgebakte koek wat niemand bak nie. Jy proe hom ook. Wanneer jou smaak terugkom, proe kos anders en jy eet skielik goed waaraan jy nooit jou mond gesit het nie: rou uie, gherkins en Marmite.
Die sesde sintuig, intuïsie is ook opgeskerp. Mens weet intuïtief jy moet wegbly van mense en jy doen dit ook, om hulle te beskerm. Self het ek nie omgegee dat mense weet ek was siek nie, dit is beter dat hulle weet om my te vermy.
Wat ek glad nie verstaan nie, is waarom daar so 'n stigma kleef aan Covid. Mense wil nie erken dat hulle of hulle gesinslede dit het nie. Niemand mag weet nie. Daarom loop sommige van hierdie mense in die dorp rond, sodat niemand moet weet nie. Ander kruip weg, sodat niemand hulle sien of hoor nie. Hoe weet ek dit? Mense skryf vir my en sê dit vir my, vra raad.
As mense meer openlik daaroor is en erken dat hulle siek is, gaan minder mense by hulle aansteek en meer mense gaan waarskynlik hulp aanbied. Selfs net 'n bietjie simpatie help, mens voel ongelooflik weerloos en emosionele bystand is net so nodig soos hulp met inkopies of iets anders. Die tyd van melaatse inrigtings is verby. Ons leef in 'n eeu waar ons deur verantwoordelike optrede deur maskers te dra, sosiale afstand te hou en te saniteer, besmetting kan vermy. Doen die regte ding, jy sal self weet wat. Totdat entstof geredelik beskikbaar is, is ons uitgelewer aan mekaar.
Soos Alta Cloete sê: Beveg die stigma – moenie stilbly en geheim hou as jy Covid-19 kry nie. Dis 'n siekte, nie 'n skande nie. Elkeen wat swyg, versterk die stigma. En die stigma veroorsaak dat mense emosioneel ekstra swaarkry en ook dikwels te lank uitstel voor hul mediese hulp kry.
T: My voete soek seewater, soos in nóú!
J: Ek wil nie nou gaan nie.
T: Oukei! Sien jou netnou, ek gaan net bietjie op die klippe sit, met my voete in die water. Ek wil nóú seewater voel.
Stap gou af, dis net so 100 meter. Doen presies dit, pak 'n paar klippies in 'n stapel, laai my batterye en kyk na die vissies en skulpies. Voel die taai sout, ruik die kelp. Voel hoe die krag terugvloei in my lyf, deur die koel water, met my tone tussen gladde seegras en versigtig op die skerp klippe. Trap versigtig oor die groot klippe om nie te gly as dit dalk kantel nie. Stamp my toon teen 'n rots. Neem foto's. Sien ek is nou heeltemal alleen daar en stap terug. Tannies alleen teen skemer met 'n foon is mos nou oral kwesbaar.
'n Ou man neem foto's van dieselfde sonsondergang as ek, en ek trek my masker op en wou vinnig verbystap om uit sy foto te beweeg, toe hy my voorkeer. Please help me, in gebroke Engels.
Please. My little niece is dying of cancer, and they expect that she won't last the night. She wants to see the sun set over the sea for the last time. Please take a photo of me and my dog, but the sun must be in the picture.
Ek kon skaars sien om die foto's vir hom te neem. Soutlugtrane brand meer as gewone trane, kom ek toe agter. Wat 'n voorreg om daar te kon wees vir hom. Daar is so 'n kort tydjie wat die son bokant die horison hang en nie alles verblind nie. Hy sou nooit regkom met 'n selfie nie, want die hondjie moes ook in die foto. Langs die son.
Ons het Johannes Dombo net as Ou Johannes geken. Die Ou was met 'n hoofletter gesê en was 'n teken van respek, hy was 'n waardige oompie wat baie jare by my ouers gewerk het. Hierdie kleipot het hy vir my as trougeskenk van Venda af gebring in 1974, en het gesê dis simbolies dat ek altyd genoeg sal hê om iets in 'n kleipot te bêre.
Hy was nie soos die ander arbeiders wat op die lande gewerk het nie. Ek weet glad nie wat die verskil was nie, want hy was ook nie eintlik bokant die ander aangestel nie. Hy het hom eenkant gehou en daar was nooit 'n lawaai, bakleiery of drinkery soos by van die bure se werkershuise nie. Ek onthou hy het altyd 'n lappie mielies naby sy huisie geplant en dit was skoongevee rondom. Later jare het hy nie meer gewerk nie, my ouers het maar net vir hom gesorg en is hy uiteindelik op ongeveer 85 terug Venda toe, waar hy wou gaan sterf, maar geleef het tot oor 100.
Dankie, Ou Johannes. My lewe is goed en ek het nog altyd meer as genoeg gehad om ietsie weg te sit in 'n kleipot.
Perhaps in that gap I should repair the forgotten bridge from one side to the other, but truth be told, I don't want to. I don't want to because I don't have the energy to fix what is broken within.
– Riitta Klint
Ons boek is moreaand op Skrywers en boeke op RSG! twitter.com/zarsg/status/1…♥ ♥ ♥	5 days ago
Just posted a photo instagram.com/p/CdWQ7TQI_QD/…♥ ♥ ♥	2 weeks ago
Ons sien julle vanaand agtuur op Boekemakranka se Facebookblad! #boekemakranka #boekgesprekke #boekemakrankalees… twitter.com/i/web/status/1…♥ ♥ ♥	2 weeks ago
5 of 5 stars to Meer as jou seerkry by Johannes Bertus de Villiers goodreads.com/review/show?id…♥ ♥ ♥	3 weeks ago