Slag van Funanoe, 13 Mei 1333 - Artikels - 2022
Die slag van Funanoe (13 Mei 1333) was 'n onsuksesvolle poging van die gevangene keiser Go-Daigo se tronkbewaarder om die keiser te herower nadat hy uit ballingskap op Oki, 'n eiland in die noordweste van Honshu, ontsnap het.
Kort na die uitbreek van die Genko-oorlog (1331-33) is Go-Daigo deur die Shogunate gevange geneem. Na 'n tydperk van gevangenskap in Kyoto is hy na die Oki -eiland verban, waar hy die volgende jaar gebly het terwyl sy ondersteuners in sy naam aanhou veg het.
Aan die begin van 1333 is Go-Daigo voldoende aangemoedig deur die suksesse van sy ondersteuner om 'n poging te probeer om uit ballingskap te ontsnap. Die keiser word bewaak deur Sasaki Kiyotaka (Oki no Hogan in die Taiheiki), wat bevele ontvang het om die ballingskap noukeuriger te bewaak. Sommige van sy wagte was simpatiek met die voormalige keiser in ballingskap, waaronder Sasaki Yoshitsuna, wat in die laaste derde van die tussenkalf tweede maand (6-14 April 1333) in beheer was. Hy het daarin geslaag om 'n boodskap aan Go-Daigo te stuur wat hom inlig oor die suksesse van sy ondersteuners. Yoshitsuna het voorgestel dat Go-Daigo na Honshu moet gaan en by een van sy ondersteuners skuiling probeer vind. Yoshitsuna sou voorgee dat hy streef, maar toe hy weg was van Oki, het hy hom by Go-Daigo aangesluit. Go-Daigo het voorgestel dat Yoshitsuna eers na die provinsie Izumo moet gaan, 'n geskikte toevlugsoord soek en hom gaan haal. Hierdie plan het misluk toe die persoon wat Yoshitsuna probeer oorwin het, hom gearresteer het.
Nadat hy 'n maand gewag het, het Go-Daigo besluit om op sy eie te ontsnap. Hy het ontsnap deur in 'n werpsel weg te kruip en voor te gee dat hy 'n swanger vrou was. Op die 23ste dag van die 3de maand het hy na die kus gegaan (7-8 Mei 1333). Hy het vinnig 'n skip gekry en met die aanbreek van die volgende dag (8 Mei) vaar Go-Daigo uit ballingskap. Sasaki Kiyotaka ontdek spoedig sy afwesigheid van die gevangene en stuur tien van sy oorlogskepe agterna. Hulle het die boot van Go-Daigo ingehaal, maar hy was weggesteek onder bale gedroogde vis en is nie gevind nie. 'N Tweede agtervolgende vloot is suksesvol ontduik (met goddelike ingryping volgens die Taiheiki).
Nadat hy die land bereik het, het Go-Daigo se bewaarders probeer om 'n plaaslike ondersteuner te vind wat hom sou help. Plaaslike inwoners stel Nawa Nagatoshi voor, wat na 'n paar onsekerhede deur sy jonger broer oortuig is om die ballingskap keiser te ondersteun. Die keiserlike partytjie is na Funanoe gehaas, 'n bergkasteel waarvan die ligging nie heeltemal duidelik is nie. Voorrade is in die kasteel opgegaar en die verdedigers daarvan voorberei op 'n onvermydelike aanval. Hulle bou 'n versperring uit boomstamme en teëls, maar het nie tyd gehad om 'n sloot te bou nie.
Sasaki Kiyotaka het Go-Daigo met 3000 man na Honshu gevolg. Hy het gou Go-Daigo na Funanoe opgespoor, en op die 29ste dag van die 3de maand (13 Mei 1333) val hy die kasteel aan. Hy het sy troepe in drie verdeel. Hy het gelei dat die mag die hoofhek aanval. Die tweede mag het van agter af aangeval en die derde het in reserwe gebly. Sasaki Kiyotaka het voorberei om die kasteel van voor af aan te val, terwyl die tweede mag van agter af aangeval het.
Die plan het misluk. Die verdedigers het vier of vyfhonderd baniere in die kasteel geplaas, elk met die simbole van 'n plaaslike gesin. Die aanvallers kon hierdie baniere sien, maar kon nie sien hoe min mans eintlik in die kasteel was nie. Die leier van die reserwemag is dood deur 'n gelukkige pylskoot, en sy manne het teruggetrek. Die bevelvoerder van die mag wat van agter af aangeval is, het oorgegee sonder om aan te val. Dit het Sasaki Kiyotaka net verlaat, wat nie bewus was van die mislukking van sy tweede en derde magte nie. Hy het sy mans in 'n aanval op die voorhek gelei, maar sonder ondersteuning was hulle oorweldig en byna tot 'n man doodgemaak. Sasaki Kiyotaka het ontsnap, maar hy kon nie op Oki beland nie, en nadat hy teruggekeer het, het hy selfmoord gepleeg.
Go-Daigo het 'n ballingshof in Funanoe geskep en daar gebly totdat sy ondersteuners die Rokuhara in Kyoto verower het en die hoofkwartier van die Shogunate in Kamakura suksesvol verower het.
Die Slag van Bannockburn, 1314
Bannockburn. As daar 'n feit is wat elke Skot weet, is dit wie die Slag van Bannockburn in 1314 gewen het, hoewel dit nie 'n regstreekse oorwinning in die oorlog gebring het nie, wat 14 jaar in die toekoms gelê het en slegs aan die onderhandelingstafel gewen sou word.
Die oorwinning was 'n kombinasie van Bruce se eis van 1313: dat al die oorblywende ondersteuners van Balliol sy koningskap erken of hul boedels verbeur, en die dreigende oorgawe van die Engelse garnisoen omring in Stirling -kasteel - wat Edward II aangespoor het om Skotland binne te val.
Hy het 'n massiewe militêre masjien gemobiliseer: 2 000 perde en 25 000 infanterie uit Engeland, Ierland en Wallis ontbied. Alhoewel waarskynlik net die helfte van die infanterie opgedaag het, was dit verreweg die grootste Engelse leër wat Skotland ooit binnegeval het.
Die Skotse leër was ongeveer 6000, met 'n klein perd. Dit is verdeel in drie 'afdelings' of schiltroms (massiewe spiesformasies), onder leiding van koning Robert Bruce, sy broer, Edward, en sy neef, sir Thomas Randolph, graaf van Moray. Na agt jaar van suksesvolle guerrillaoorlogvoering en die plundery van die noorde van Engeland vir buit, het die Skotte 'n ervare strydgeharde leër geskep.
In Junie 1314 het Edward II die grens oorgesteek net om die pad na Stirling te vind wat deur die Skotse weermag geblokkeer is. Bruce het sy grond versigtig gekies suid van die kasteel, waar die pad deur die New Park, 'n koninklike jagpark, geloop het.
In sy ooste lê die natuurlike hindernisse van die Bannock- en Pelstream -brandwonde, saam met sagte, moerse grond. Dit lyk asof Bruce slegs beplan het om 'n verdedigende ontmoeting te waag, potte te grawe (klein versteekte kuipe wat ontwerp is om 'n kavalerielading op te breek) langs die rybaan en die Torwood agter hom te hou om dit makliker te onttrek.
Die geveg het begin met een van die mees gevierde individuele wedstryde in die Skotse geskiedenis. Die Engelse voorhoede, bestaande uit swaar kavallerie, het 'n groep Skotte wat in die bos terugtrek, aangekyk. Toe hulle met die Skotte bots, het 'n Engelse ridder, sir Henry de Bohun, Robert Bruce gewaar.
As de Bohun Bruce vermoor of gevange geneem het, sou hy 'n ridderlike held geword het. Dus het hy sy strydros aangejaag, sy lans laat sak en die koning ontwyk. Bruce, 'n ervare kryger, het nie paniekerig geraak nie, maar het op 'ane palfray, litil and joly' gekom en die aanklag tegemoet gegaan. Deur die lans te ontwyk, het hy sy strydbyl op de Bohun se helm neergesit en hom doodgeslaan. Opgewonde dwing die Skotte die Engelse kavallerie om terug te trek.
Twee van Edward se ervare bevelvoerders, sir Henry Beaumont en sir Robert Clifford, het probeer om die Skotte te oortref en hul ontsnappingsroete af te sny - wat die Skotte amper verras het. Op die laaste oomblik jaag Thomas Randolph se schiltrom egter uit die bos en betrap die Engelse kavallerie verras.
'N Woeste geveg het gevolg. Sonder boogskutters het die kavallerie gevind dat hulle nie deur die digte ruigtes van die Skotte se spitsmanne kon kom nie.
Die Skotte het die eerste dag gewen. Hulle moraal was hoog, en Bruce se nuwe taktiek om die schiltroms aanvallend eerder as staties te gebruik, soos Wallace dit in Falkirk gebruik het, blyk te werk. Tog moes Bruce 'n strategiese onttrekking oorweeg het voor die veldslag wat onvermydelik in die oggend sou volg.
Vir die Engelse was die terugslae van die eerste dag teleurstellend. Uit vrees dat Bruce 'n nagaanval sou ondergaan, het hulle kamp opgeslaan in die Carse of Balquhiderock. Die volgende dag het hulle steeds gehoop om Bruce te betrek in 'n volskaalse, vaste stryd, waar hul beslissende Walliese langboeërs teweeg kon bring eerder as om Bruce terug te keer na guerrillaoorlog.
Op hierdie kritieke oomblik het Sir Alexander Seton, 'n Skotse edelman in die Engelse leër, na Bruce oorgeloop en vir hom belangrike intelligensie van Edward se leër gebring: die beperkte posisie en die lae moraal in die Engelse kamp. Bruce het besluit om die oggend alles in gevaar te stel en Edward in 'n oop stryd die hoof te bied.
Teen dagbreek het die Skotte hul ontbyt geëet en uit die bos gevorder om die vyand die hoof te bied. Middeleeuse gevegte word beskou as die oordeel van God. Dit was belangrik om die heiliges aan u kant te hê, en daarom het die abt Bernard van Arbroath, te midde van die Skotte -skiltromme, hul ou gelukkige talisman, die Breccbennach (of Monymusk Relquary), gedra. het die oorblyfsels van St Columba gehou.
Bruce het self 'n toespraak gehou waarin hy die krag van St Andrew, Johannes die Doper en Thomas Beckett beroep. Dan, volgens die kroniekskrywer Walter Bower: "By hierdie woorde weerklink die gehamerde horings en word die standaarde van oorlog in die goue dagbreek uitgesprei."
Abt Maurice van Inchaffrey stap voor die weermag uit, lei die mis en seën die Skotte terwyl hulle in gebed kniel. Toe Edward II dit sien, het hy na bewering gesê: "Jongmense kniel om genade te vra." Sir Ingram de Umfraville, 'n ondersteuner van Balliol wat vir Edward veg, het geantwoord: "Hulle vra om genade, maar nie van u nie. Hulle vra God om genade vir hul sondes. Ek sal u iets vertel mense sal almal wen of sterf. Niemand sal vlug uit vrees vir die dood nie. " "So be it", antwoord Edward.
'N Boogskiet -tweestryd het gevolg, maar die Skotse schiltrom het vinnig die aanval gedoen om die onvermydelike uitkoms daarvan te vermy. Edward Bruce se schiltrom vorder op die Engelse voorhoede, terwyl hy die graaf van Gloucester en sir Robert Clifford afkap, terwyl Randolph se schiltrom aan hul linkerkant toemaak.
Die Engelse ridders bevind hulle nou tussen die Skotte se skiltroms en die massa van hul eie leër, en kon min van hulle boogskutters teëkom. Sommige het op die Skotse flank uitgebreek en pyle laat reën in die Skotte se geledere, maar hulle is vinnig versprei deur Sir Robert Keith se Skotse kavallerie, die res is erg ontplooi en hul pyle val in die rug van hul eie leër.
In die middel van die veld was daar 'n hewige geveg tussen ridders en spearmanne, terwyl die geveg in die weegskaal was. Op hierdie belangrike punt pleeg Bruce sy eie skiltrom, wat die Gaeliese krygers van die Hooglande en Eilande insluit. Onder hul vars aanslag begin die Engelse grond gee. Die kreet "On them! On them! They fail!", Het ontstaan ​​toe die Engelse in die brandwond teruggedryf word.
Die momentum van die geveg was duidelik. 'N Onwillige Edward II is weggevoer. Toe sy koninklike standaard vertrek, het paniek ontstaan. Die vlugtelinge het chaos veroorsaak in die menigte infanterie agter hulle. In die roete wat gevolg is, is honderde mans en perde verdrink in die brandwond wat desperaat probeer ontsnap het.
Die geveg was verby. Engelse slagoffers was swaar: duisende infanterie, 100 ridders en een graaf lê dood op die veld. Sommige het die verwarring vrygespring: die graaf van Pembroke en sy Walliese infanterie het veilig na Carlisle gekom, maar nog vele meer, waaronder baie ridders en die graaf van Hereford, is gevange geneem toe hulle deur die suide van Skotland gevlug het. Edward II met 500 ridders is deur Sir James "the Black" Douglas agtervolg totdat hulle Dunbar bereik het en die veiligheid van 'n skip huis toe.
Die gevangenskap van Edward sou onmiddellike Engelse erkenning van die Skotte se eise beteken het. Soos dit was, kon hulle so 'n nederlaag absorbeer en die oorlog voortsit. Vir die Skotte was dit 'n dawerende oorwinning. Bruce is in totale militêre beheer oor Skotland gelaat, sodat hy sy veldtog na die noorde van Engeland kon oordra.
Polities het hy die defacto -onafhanklikheid van Skotland gewen en sy koningskap gekonsolideer - aangesien voormalige ondersteuners van Balliol vinnig van kant verander het. In ruil vir Bruce se edele gevangenes is Edward gedwing om Bruce se vrou, dogter en die formidabele biskop Wishart, wat sedert 1306 in Engelse gevangenskap aangehou is, vry te laat. van oorwinning.
Historici het sedert die begin van die negentiende eeu die naam die Honderdjarige ' -oorlog deur historici gebruik om die lang konflik wat die konings en koninkryke van Frankryk en Engeland van 1337 tot 1453 teen mekaar getref het, te beskryf. Twee faktore was die oorsprong van die konflik: eerstens die status van die hertogdom Guyenne (of Aquitanië)-hoewel dit aan die konings van Engeland behoort het, het dit 'n leuen van die Franse kroon gebly, en die konings van Engeland wou onafhanklike besit in die tweede plek hê, as die naaste familielede van die laaste direkte Kapenaar -koning (Karel IV, wat in 1328 gesterf het), het die konings van Engeland vanaf 1337 die kroon van Frankryk geëis.
Teoreties het die Franse konings, wat oor die finansiële en militêre hulpbronne beskik van die mees bevolkte en magtigste staat in Wes -Europa, die voordeel bo die kleiner, yl bevolkte Engelse koninkryk gehad. Die ekspedisionele Engelse leër, goed gedissiplineerd en suksesvol hul langboë gebruik om kavalerieklagte te stop, was egter herhaaldelik oorwinnaars oor veel groter Franse magte: beduidende oorwinnings het by Sluys (1340) en oor land by Crecy (1346) en Poitiers ( 1356). In 1360 moes koning Johannes van Frankryk, om sy titel te red, die Verdrag van Calais aanvaar, wat volkome onafhanklikheid verleen het aan die hertogdom Guyenne, wat nou aansienlik vergroot is tot byna 'n derde van Frankryk. Sy seun Karel V, met die hulp van sy opperbevelhebber, Bertrand du Guesclin, het egter teen 1380 daarin geslaag om byna al die afgestaan ​​gebied te verower, veral deur 'n reeks beleërings.
Na 'n onderbreking het Henry V van Engeland die oorlog hernu en in Agincourt (1415) as oorwinnaar bewys, Normandië verower (1417-1418) en daarna probeer om homself te laat kroon as die toekomstige koning van Frankryk deur die Verdrag van Troyes (1420). Maar sy militêre suksesse is nie gekombineer met politieke suksesse nie: alhoewel hulle met die hertogte van Bourgondië verbonde was, het die meerderheid van die Franse Engelse oorheersing geweier. Danksy Joan of Arc is die beleg van Orleans opgehef (1429). Daarna is Parys en die lle-de-France bevry (1436-1441), en nadat die Franse leër herorganiseer en hervorm is (1445-1448), herower Karel VII die hertogdom Normandië (die Slag van Formigny, 1450), en neem toe Guyenne in beslag (die Slag van Castillon, 1453). Die einde van die konflik was nooit gekenmerk deur 'n vredesverdrag nie, maar het gesterf omdat die Engelse erken het dat die Franse troepe te sterk was om direk gekonfronteer te word.
Die Engelse gebied in Frankryk, wat sedert 1066 uitgebrei was (sien Hastings, Battle of), bly nou beperk tot die kanaalhawe van Calais (verlore in 1558). Frankryk, eindelik vry van die Engelse indringers, het sy plek as die dominante staat van Wes -Europa hervat.
Die metgesel van die leser in die militêre geskiedenis. Geredigeer deur Robert Cowley en Geoffrey Parker. Kopiereg © 1996 deur Houghton Mifflin Harcourt Publishing Company. Alle regte voorbehou.
Slag van Funanoe, 13 Mei 1333 - Geskiedenis
die burgeroorlog in die oostelike teater was in 'n dooiepunt. Nadat generaal Robert E. Lee en sy kleiner weermag van Noord -Virginia die bevel oorgeneem het 'n jaar tevore, het die Unie -leër van die Potomac herhaaldelik verslaan, eers in die sewe dae -veldtog buite Richmond, Virginia, in Junie en Julie 1862, dan in Tweede Manassas in Augustus. Lee val toe Maryland binne, maar word opgehou tydens die bloedige gevegte op Antietam op 17 September. Op Fredericksburg op 13 Desember en nogmaals tydens die Slag van Chancellorsville (1-3 Mei 1863) het Lee se dapper soldate nog twee aanvalle van die Unie afgeweer. Ten spyte van herhaalde oorwinnings, het die groter Unie -leër op Virginia -grond gebly, wat Washington verdedig en Richmond, die Konfederale hoofstad, bedreig.
Twee jaar van gevegte in die noorde van Virginia het die boerdery en voedselproduksie in 'n groot deel van die streek verwoes.
Nadat Lee die Yankees in Chancellorsville verslaan het, het Lee sy leër herorganiseer en besluit om die Noorde binne te val. Deur dit te doen, het die generaal gehoop om die Yankee -leër noordwaarts oor die Potomac en uit Virginia te trek, en sodoende 'n bietjie uitstel aan die Suidelike boere te gee.
Tydens 'n baie suksesvolle aanval van drie dae in die suide van Sentraal-Pennsylvania in Oktober 1862, het die Konfederale kavaleriebevelvoerder Jeb Stuart met meer as 1200 perde na die suide teruggekeer. Lee hoop om voorrade (perde, beeste, voer en ander verwante voedsel) bymekaar te maak om sy troepe aan te vul. Hy het ook gehoop dat 'n oorwinning op Noordelike bodem die buitelandse erkenning van die Konfederasie kan help beïnvloed en moontlik die wil van die Noorde kan verswak om die oorlog voort te sit.
Begin Junie het Lee se troepe noordwes van Fredericksburg na die Shenandoah -vallei begin beweeg. Sodra luitenant-generaal Richard S. Ewell, bevelvoerder van die Tweede Korps, Army of Northern Virginia, op 14-15 Junie die vakbondgeneraal Robert H. Milroy in Winchester, Virginia, behoorlik verslaan het, was die weg oop vir Ewell se korps om noordwaarts te beweeg die Potomacrivier na Maryland.
Lee se ander twee korps het stadiger gevolg, deur Jeb Stuart se kavallerie gekeur, net ingeval die Yankee Army of the Potomac die Rappahannockrivier oorsteek en na Richmond wou gaan.
Ewell se hoofelemente het middel Junie 1863 na die garnisoen van die Unie by Harpers Ferry vermy.
Ewell se opmars was die kavallerie -brigade onder leiding van generaal Albert G. Jenkins. Jenkins het voorheen in die berge van Wes -Virginia opereer, 'n aanval op die Baltimore- en Ohio -spoorlyn gedoen en die garnisone van die Unie aangeval toe die geleentheid hom voordoen. Lee het Jenkins beveel om sy brigade na Maryland te verskuif en Ewell se beplande opmars na Pennsylvania te beskerm.
Die vooruitgang van Jenkins is tot in die noorde bestry deur 'n enkele geselskap van Yankee -perdesoldate onder leiding van kaptein William H. Boyd, wat die vinnige noordwaartse beweging van 'n groot bagasie -trein van Winchester, een van die oorlewende eenhede wat die Federale Federale ontsnap het, gedek het. debakel daar. Toe die trein veilig oor die Susquehanna veilig was, keer Boyd se geselskap terug na die Cumberland -vallei om die vyand dop te hou.
Op 15 Junie het Jenkins en sy manne die eerste Konfederate geword wat die Mason-Dixon-lyn oorgesteek het. Laat die aand ry hulle in Chambersburg, die setel van Franklin County, en een van die groter dorpe in die suid-sentrale Pennsylvania in. Hulle verblyf was egter van korte duur. Op 17 Junie trek hulle terug in Maryland nadat 'n vals alarm oor die oprukkende Yankee -soldate Jenkins se manne laat skrik het.
Die Konfederale inval in die staat het op 22 Junie ernstig begin toe Ewell se hele Tweede Korps noordwaarts begin trek het. 'N Entjie bokant Greencastle het Boyd se manne weer bots met die Jenkins -brigade, wat nou die opgang van Ewell op die hoofdraaipunt (moderne US 11) ondersoek het. In hierdie skermutseling het korporaal William Rihl van Boyd se geselskap die eerste slagoffer van die Unie in Pennsylvania geword.
Lee se plan het daartoe gelei dat Ewell se troepe die vooruitgang na Pennsylvania moes lei. Ewell se drie afdelings sou voortgaan om voorrade bymekaar te maak en Harrisburg, die hoofstad van die staat, aan te val. Lee se oorblywende twee korps, dié van James Longstreet en A. P. Hill, sou in die Chambersburg -omgewing konsentreer om enige troepe van die Unie te onderskep om Ewell aan te val. Op 24 Junie verhuis die afdeling van Robert Rodes na Chambersburg, gevolg deur Edward Johnson se afdeling. Intussen het generaal Jubal Early sy afdeling noordwaarts langs die westelike rand van South Mountain gemarsjeer, deur Waynesboro beweeg en tot stilstand gekom op die huidige US 30, wat die flank van die opkomende leër dek.
Op 26 Junie het Early's Division ooswaarts opgeruk na York en die lewensbelangrike brug oor die Susquehanna by Wrightsville. Hy het net lank genoeg gestop om die Caledonia -oond tot op die grond te verbrand, en 'n militêre eenheid van Pennsylvania wat Gettysburg verdedig, verstrooi. Terwyl hy vorder, het kavallerie -eenhede wat noord en suid van die infanterie strek, spoorbrue gebrand om die Noordelike Sentrale Spoorweg en gepaardgaande lyne te ontwrig.
Dieselfde dag het generaal Robert E. Lee in Chambersburg aangekom. Daar ontmoet hy generaal Ambrose Powell Hill, wie se derde korps hom voorafgegaan het. Op die plein in Chambersburg het die twee generaals 'n kort konferensie gehou, getuig deur 'n skare nuuskierige toeskouers, waaronder verskeie mans wat as intelligensie -agente vir die Unie gewerk het.
Toe Henry Heth se afdeling oos begin, het een van hierdie agente met die nuus na Harrisburg gejaag. Lee het nog nie sy planne vasgestel nie, maar nou het die Unie -bevelvoerders in Harrisburg en Washington geweet dat die rebelle in Pennsylvania was, en dat 'n groot mag van konfederale soldate ooswaarts na die staatshoofstad Harrisburg marsjeer.
Toe Hill se korps Chambersburg nader, het Ewell se twee afdelings kamp gebreek en noordwaarts deur die Cumberland -vallei beweeg, soos gewoonlik deur Jenkins se kavallerie voorafgegaan. Die Rebelle het Shippensburg op 25 Junie beset en die volgende dag by Carlisle aangekom, met die onophoudelike troepe van Boyd.
In die minderheid val die Unie -burgermag wat Carlisle verdedig terug op grondwerke wat pas opgerig is om Harrisburg te beskerm. Jenkins het ooswaarts gegaan, op 28 Junie vlugtig in Mechanicsburg ingegaan en daarna ooswaarts gegaan om die verdediging van die hoofstad te ondersoek ter voorbereiding op die konfederale infanterie -aanval.
Terwyl die belangrikste Konfederale invalsmag noordwaarts deur Cumberland Valley en ooswaarts tot by die Susquehanna voortgegaan het, het kleiner flankmagte weswaarts gestrek oor Blue Mountain tot by Fulton County. Konfederale magte beset die landstreek, McConnellsburg, by drie geleenthede-19 Junie, 24-26 Junie en 29 & ndash en gebruik die stad as 'n basis waarvandaan hulle voedselpartye kan stuur om perde, beeste en ander goedere in die weermag te versamel nodig om te oorleef terwyl hy op vyandelike gebied was.
Terwyl Lee se soldate na die vyandelike gebied verhuis het, was baie van hulle beslis in die versoeking om Noordelike dorpe en landerye te plunder en te plunder ter weerwraak van die vernietiging wat Virginia vir byna twee jaar lank verduur het. Oor die algemeen het die Konfederate hulle egter gedra tydens hul inval in Pennsylvania.
Generaal Lee, wat erkenning gegee het aan die noodsaaklikheid om nie die openbare mening teen sy troepe te keer nie, het op 22 Junie algemene bevele nommer 72 uitgereik en sy manne aangemoedig om nie privaat eiendom te beseer of te vernietig nie. Die bevel het ook die leër se kwartiermeesterskorps verantwoordelik gehou vir die toewysing van goedere vir militêre gebruik, waarvoor dit alles in die konfederale geld sou betaal, wat egter slegs 'n fraksie van die noordelike geldeenheid werd was. As die eienaar weier om die betaling te aanvaar, moet die beamptes 'n kwitansie uitreik waarin die goedere wat geneem is, opgesom word. Eienaars wat weier om aan versoeke om voorrade te voldoen, sal beslag lê op hul goedere, maar kwitansies word steeds uitgereik.
die Suidlanders het hierdie bevel gehoorsaam, maar daar was 'n aantal uitsonderings. Generaal Early het dit oortree toe hy die Caledonia Furnace verbrand het, wat in besit was van die Radikale Republikeinse Kongreslid van Pennsylvania, Thaddeus Stevens. Regdeur die Konfederale verblyf in Pennsylvania het relatief min geweld tussen soldate en blanke burgers plaasgevind.
Wat Afro -Amerikaners betref, het die Konfederate egter heel anders opgetree. Gedurende die inval het troepe alle Afro -Amerikaners wat hulle teëgekom het, in beslag geneem, en daar was geen onderskeid tussen ontsnapte slawe en vrye inwoners van Pennsylvania nie. Almal is gebind en suid geneem om in slawerny verkoop te word. Soms het plaaslike burgers tot hul redding gekom deur hul wagte te oorrompel, en by 'n paar geleenthede is agtervolgers uit Lee se leër in hegtenis geneem en tereggestel.
Eind Junie het dit gelyk of alles Lee se kant toe gaan. Die grootste deel van die Konfederale weermag was in Pennsylvania. Die Suidlanders het 'n groot deel van die Cumberland -vallei beset en was vinnig besig om die verdediging van Harrisburg te nader. Generaal Early was besig om York in te sluit. Die leër van die Unie het wel een kritieke voordeel gehad: hy het die ligging van die Konfederale troepe geken. Lee, wat deur vyandelike gebied beweeg het, was gewoonlik afhanklik van die verkenning wat sy kavallerieleier Jeb Stuart verskaf het. Maar Stuart was op 'n aanval agter vyandelike linies. Onseker oor waar die Army of the Potomac geleë was en dus versigtig was om onbedagsaam op te tree, het Lee versigtig beweeg. Die hoogwater van die Konfederasie kom vinnig nader toe albei leërs op die geveg voorberei het.
Die Mongoolse invasies van Japan, 1274 en 1281 nC
Die Mongoolse invalle van Japan het in 1274 en 1281 CE plaasgevind toe Kublai Khan (1260-1294 CE) twee groot vloot uit Korea en China gestuur het. In albei gevalle het die Japannese, en veral die samoerai-krygers, hul oewers kragtig verdedig, maar dit sou tifoonstorms en die sg. kamikaze of 'goddelike winde' wat talle skepe en mans versink en verdrink het, en sodoende Japan van buitelandse verowering gered het. Die hele glorieryke episode, wat goddelike ingryping met oorlogsheldmoed vermeng het, sou vir ewig mitiese status in die Japannese kultuur verkry en behou.
Die Mongole het reeds die helfte van China en Korea in hul enorme ryk gesuig, en hul leier Kublai Khan het nou sy visier op Japan gerig. Kublai was die kleinseun van Genghis Khan en het die Yuan-dinastie van China (1271-1368 CE) gestig met sy hoofstad in Dadu (Beijing), maar hoekom hy Japan nou in sy ryk wou insluit, is onduidelik. Hy het moontlik probeer om Japan te verower vir sy hulpbronne. Die land het wel 'n jarelange reputasie in Oos-Asië gehad as 'n land van goud, 'n feit wat in die Weste vertel is deur die Venesiese reisiger Marco Polo (1254-1324 nC). Kublai Khan wou moontlik sy aansien versterk of die handel tussen daardie land en sy groot vyand in die suide van China, die Southern Song-dinastie (1125-1279 n.C.), uitskakel. Die verowering van Japan sou ook 'n nuwe en goed toegeruste leër in die hande van die Khan gebring het, wat hy kon gebruik het teen die lastige Song. Die invalle was selfs 'n soort wraak vir die verwoesting wat die wako (Japannese seerowers) het die kuslyne en handelskepe in Oos -Asië veroorsaak. Wat sy redes ook al was, die benadering was duidelik: diplomasie eerste, oorlogvoering tweede.
Die Groot Khan het in 1268 CE 'n brief aan Japan gestuur waarin hy sy leier erken as die 'koning van Japan' en 'n begeerte uitgespreek het om vriendskaplike betrekkinge te kweek, maar ook dat hy hulde bring aan die Mongoolse hof met die dreigende dreigement dat die gebruik van wapens , het die Khan gehoop om vermy te word. 'N Chinese ambassadeur, Zhao Liangbi, is ook in 1270 nC na Japan gestuur, en hy het 'n jaar daar gebly om 'n mate van begrip tussen die twee nasies te bevorder. Die Khan het verdere briewe en ambassadeurs tot 1274 nC gestuur, maar almal is blatant geïgnoreer asof die Japanners nie heeltemal weet hoe om te reageer nie en besluit daarom om stil op die diplomatieke heining te sit.
Die Kamakura Shogunate het Japan sedert 1192 nC regeer, en die regent shogun Hojo Tokimune (r. 1268-1284 CE) was vol vertroue dat hy enige bedreiging van die vasteland van Asië kon trotseer. Troepe is op hul hoede geplaas in die vesting en militêre basis van Dazaifu in die noordweste van Kyushu, waar enige inval waarskynlik die land sou vind, maar die Khan se diplomatieke benadering is deur die Japannese keiser en die shogunaat weerlê. Die gebrek aan subtiliteit in die Japannese reaksie op die Khan se openings is moontlik te wyte aan hul gebrek aan ervaring in internasionale betrekkinge na 'n lang tydperk van isolasie en deur die vooroordeel van hul hoofkontak met die vasteland van Asië, die Southern Song en die lae mening. verbanne Chinese Zen -Boeddhistiese monnike gehad het van hul Mongoolse veroweraars.
Die eerste inval (Bunei -veldtog)
Die Khan het 'n vloot van ongeveer 800-900 skepe bymekaargemaak en dit vroeg in November 1274 na Korea van Korea na Japan gestuur. Die skepe het 'n leër van ongeveer 16 600-40 000 mans gehad, wat bestaan ​​het uit Mongole en dienspligtiges van Chinese en Koreane. Die eerste Japanse gebied wat hierdie indringers ontvang het, was onderskeidelik Tsushima en Iki -eilande op 5 en 13 November, wat toe geplunder is. Die Mongoolse aanvalle het teen Tsushima, waar die verdedigers onder leiding van So Sukekuni was, sterk weerstand gebied teen Tsushima, maar dit was grootliks te danke aan beter getalle. Die verdedigingsmag by Iki, onder leiding van Taira Kagetaka, was ewe dapper, maar hulle was uiteindelik verplig om 'n laaste standpunt in die Hinotsume -kasteel te neem. Toe daar geen versterkings van die vasteland kom nie, val die kasteel.
Na 'n kort rukkie op die Takashima -eiland en die Matsuura -skiereiland, het die invalsvloot na Hakatabaai gegaan en op 19 November geland. Die beskutte en vlak waters van die groot baai het aan die Japannese voorgestel dat dit die presiese plek sou wees wat die Mongoolse bevelvoerders gekies het. Dit was moontlik voorbereid, maar die totale Japanse weermag was nog steeds klein, tussen 4 000 en 6 000 man.
Die Mongole het die eerste toewydings gewen danksy hul uitstekende getalle en wapens - die kragtige boog- en buskruitgranate wat met katapult afgevuur word - en hul meer dinamiese slagveldstrategieë met behulp van goed gedissiplineerde en vaardige kavallerie wat reageer op bevele wat deur gongs en tromme oorgedra is. Die Mongole het ook ander effektiewe wapens gehad, soos wapenbrekende kruisboë en vergiftigde pyle. Daarbenewens was die Japannese nie gewoond aan die bestryding van massa -troepebewegings nie, aangesien hulle verkies het dat individuele krygers hul eie doelwitte kon kies. Die Japannese krygers werk eerder in klein groepies onder leiding van 'n berede samoerai, vaardig in boogskiet en 'n aantal beskermende infanterie gewapen met 'n naginata of geboë-lem paal-arm. 'N Ander nadeel was dat die Japannese geneig was om slegs skilde as beskermende mure vir boogskutters te gebruik, terwyl die Mongole en die Koreaanse infanterie gewoonlik 'n eie skild dra terwyl hulle op die slagveld beweeg. Die samoerai het wel sekere voordele bo die vyand gehad omdat hulle ysterplaat en leerwapens gedra het (slegs die Mongoolse swaar kavallerie het pantsers gedra) en hul lang skerp swaarde is baie doeltreffender gebruik as die Mongoolse kort swaard.
Vreemd genoeg, 18 dae nadat hulle eers op Japannese grond geland het en ondanks die skep van 'n brugkop by Hakatabaai, het die indringers nie dieper die Japannese gebied ingedring nie. Miskien was dit as gevolg van probleme met die aanbod of die dood van die Mongoolse generaal Liu Fuxiang, vermoor deur 'n samoerai se pyl. Dit kan ook waar wees dat die hele 'inval' eintlik 'n verkenningsmissie was vir die tweede groter inval wat nog sou kom en dat daar nooit 'n verowering in 1274 nC beoog was nie. Wat ook al die motief was, die indringers het die nag by hul skepe gebly en op 20 November uit die baai teruggetrek. Dit was 'n noodlottige besluit, want in sommige gevalle het 'n geweldige storm toe getref wat tot 'n derde van die Mongoolse weermag doodgemaak en die vloot ernstig beskadig het. Die aanvallers was dus verplig om terug te keer na Korea.
Kublai Khan keer toe terug na diplomasie en stuur 'n ander ambassade in 1275 na Japan om nog eens hulde te bring. Hierdie keer was die shogunaat nog meer afwysend in sy antwoord en onthoof die Mongoolse ambassadeurs op 'n strand naby Kamakura. Die Khan was onverskrokke en stuur 'n tweede ambassade in 1279 nC. The messengers met the same fate as their predecessors, and the Khan realised only force would bring Japan into the Mongol Empire. However, Kublai Khan was occupied with campaigns in southern China against the Song, and it would be two more years before he turned his attention once again to Japan.
Emigrasie na Nieu-Seeland volg in die voetspore van die Europese ontdekkingsreisigers, soos kaptein Cook (1769-70): eerstens seëlaars, walvisjagters, sendelinge en handelaars. Teen 1838 het die Britse Nieu -Seelandse Kompanjie begin om grond van die Maori -stamme te koop en dit aan setlaars te verkoop, en na die Verdrag van Waitangi in 1840 het baie Britse gesinne op die moeisame reis van ses maande van Brittanje na Aotearoa begin om te begin 'n nuwe lewe. Vroeë immigrante sluit in: