Sedert my besluit om van my aangenaaide liggaam te skei, storm elke denkbare emosie op aarde deur die are van my lyf. My are te klein vir die storms. Ek bid en huil en skree, "Here help my om weg te kom." Ek kan nie meer hier bly nie. Ek soek 'n blygrond - daar waar ek kan plant, kan vrede h�, in die winterson l�, 'n vleisie kan braai sonder om te vrees hoe dit gaan ontaard.
Vandag, vier maande en twaalf dae sedert die einde van my lewe soos dit was, sypel die koopkontrak deur my faksmasjien en vir 'n paar minute oorval die blydskap my. Blydskap van korte duur. 'n Leegheid, 'n soort van 'n Rip van Winkel-oomblik volg: "Ek het wakker geword en waar is ek nou?" Ek onthou Ds. het ges� ek kan maar bang wees vir wat voorl�.
Ek weet steeds ek gaan hiermee voort, dis net dat my gees soos 'n oopgebreekte eier rondbeweeg en daar is geen hitte om dit te stol nie. "Here!, laat my nie alleen nie, laat my nie alleen nie, vergewe my."
My begeerte om van die vloedwaters ontslae te raak, dwing my om die vloed in woorde om te skakel. Ek kyk na die stormwater op die skerm van my rekenaar en stadig, baie stadig voel dit tog vir my of ek kalmeer.