Tadzjikistan Menseregte - Inligting
Die wet maak voorsiening vir spraakvryheid, ook vir die pers, maar die regering beperk hierdie regte.
Vryheid van spraak: Die owerhede het voortgegaan om spraakvryheid te bekamp deur aanhoudings, vervolgings, die dreigement van swaar boetes, streng en oorheersende lasterwetgewing en die gedwonge sluiting van media. Volgens wet kan 'n persoon tot vyf jaar tronkstraf opgelê word vir die belediging van die president.
In Maart het die polisie in Khujand Hasan Abdurazzoqov, 'n inwoner van die Sughd -provinsie, in hegtenis geneem omdat hy die reputasie van president Rahmon beledig het. Volgens mediaberigte het Abdurazzoqov 'n foto van Rahmon van 'n stadsmuur afgehaal en voor die waarnemers op die grond neergegooi. Die aanklaer het 'n strafregtelike saak teen Abdurazzoqov geloods en hom daarvan beskuldig dat hy die president belaster het, rampokkery en vandalisme. Die owerhede het nie kommentaar gelewer op die saak nie, en na bewering het geen advokate ingestem om Abdurazoqov te verteenwoordig nie. As Abdurazoqov skuldig bevind word, kan hy tot agt jaar gevangenisstraf opgelê word.
Pers- en mediavryheid: Onafhanklike media staan ​​voor beduidende en herhaalde regeringsbedreigings op media. Alhoewel sommige gedrukte media politieke kommentaar en ondersoekmateriaal publiseer wat kritiek op die regering was, het joernaliste opgemerk dat owerhede sekere onderwerpe buite perke beskou, insluitend onder meer vrae oor finansiële ongeregtighede van die naaste aan die president, of inhoud rakende die verbode IRPT.
Verskeie onafhanklike televisie- en radiostasies was beskikbaar in 'n klein deel van die land, maar die regering het die meeste uitsaaifasiliteite beheer. 'N Dekreet wat deur die regering uitgereik is, "Riglyne vir die voorbereiding van televisie- en radioprogramme", bepaal dat die regering deur 'n staatsuitsendingskomitee die reg het om "die inhoud van alle televisie- en radionetwerke te reguleer en te beheer, ongeag hul tipe eienaarskap . "
Die regering het sommige internasionale media toegelaat om te werk en heruitsendings van Russiese televisie- en radioprogramme toegelaat. In November 2016 die onafhanklike nuusmedia Nuus sy deure gesluit na teistering deur die regering. Die hoofredakteur van die winkel het die land verlaat weens kommer oor persoonlike veiligheid en die dreigement van vervolging.
Geweld en teistering: Joernaliste staar teistering en intimidasie deur regeringsamptenare in die gesig. Alhoewel die regering in 2012 die laster gedekriminaliseer het, het staatsamptenare gereeld lasterklagtes teen nuusblaaie ingedien ter weerwraak omdat hulle verhale publiseer wat kritiek op die regering was.
Aan die einde van die lente het die Ismoili Somoni -distrikshof in Dushanbe die joernalis Mizhgona Halimova, 'n verslaggewer van die nuusagentskap Ozodagon, skuldig bevind aan die feit dat hy "nie aangemeld het en 'n misdaad verberg het nie." Die hof beweer dat Halimova versuim het om inligting bekend te maak rakende 'n burger wat na Sirië reis om by ISIS aan te sluit en het haar 'n boete van 25 000 somoni ($ 2,850) beboet. Tydens die verhoor het Halimova nie regsverteenwoordiging nie, maar joernaliste het haar gehelp om die boete te betaal. Halimova het nie teen die beslissing appelleer nie en glo dat die appèlproses gebrekkig sou wees. Sommige bronne het bespiegel dat die owerheid aanklagte teen Halimova aanhangig gemaak het weens haar konflik met die voorsitter van die komitee oor vroue en gesinsake, wat ontstaan ​​het uit 'n vraag wat Halimova tydens 'n perskonferensie aan die voorsitter gestel het oor vroue wat die hijab dra. Tot 2015 het Halimova gewerk Najot, 'n amptelike weekblad van die IRPT, en die Nahzat.tj nuus webwerf.
Sensuur of inhoudsbeperkings: Joernaliste beoefen gereeld selfsensuur om vergelding van amptenare te vermy. Opposisiepolitici het beperkte of geen toegang tot staats-televisie nie. Die regering het opposisiepartye minimale uitsendingstyd gegee om hul politieke standpunte uit te spreek, terwyl die president se party talle geleenthede gehad het om sy boodskappe uit te saai.
Koerantuitgewers het berig dat die regering beperkings op die verspreiding van materiaal uitoefen, wat vereis dat alle koerante en tydskrifte met meer as 99 ontvangers in aanmerking kom by die Ministerie van Kultuur. Die regering het voortgegaan om alle groot drukperse en die aanbod van koerantpapier te beheer. Onafhanklike gemeenskapsradiostasies het steeds vertragings in registrasie en lisensie ondervind wat hulle verhinder het om uit te saai. Die regering het die uitreiking van lisensies aan nuwe stasies beperk, deels deur 'n buitensporig ingewikkelde aansoekproses. Die Nasionale Komitee vir Televisie en Radio, 'n regeringsorganisasie wat regstreeks televisie- en radiostasies in die land bestuur, moet goedkeuring gee en daarna lisensies aan nuwe stasies gee. Die regering het voortgegaan om die BBC 'n hernuwing van sy lisensie vir uitsending op FM -radio te ontken.
Libel/lasterwette: In 2012 herroep die regering die wet wat laster en laster kriminaliseer en die misdrywe afgradeer na siviele oortredings, hoewel die wet omstrede bepalings behou wat die president in die openbaar beledig tot 'n oortreding met 'n boete of tot vyf jaar gevangenisstraf. Desondanks was laster -uitsprake algemeen, veral teen koerante wat die regering kritiseer.
Individue en groepe het te kampe gehad met uitgebreide regeringstoesig oor internetaktiwiteite, insluitend e-posse, en het dikwels hulself gesensureer tydens hul plasing op die internet.
Volgens 'n verslag van die Wêreldbank wat in Junie uitgereik is, gebruik 17 persent van die bevolking die internet gereeld.
Daar was nuwe en voortdurende regeringsbeperkings op toegang tot internetwebwerwe, soos Facebook, YouTube, Google, Google -dienste en Radio Free Europe/Radio Liberty, hoewel sommige van die beperkings gedurende die jaar opgehef is. Die staatskommunikasiediens, die amptelike kommunikasiereguleerder, het gereeld betrokkenheid by die blokkering van hierdie webwerwe ontken, maar die regering het toegegee dat sy periodiek 'n wet implementeer wat onderbreking van internetinhoud en telekommunikasie moontlik maak "in die belang van nasionale veiligheid." Die regering het voortgegaan met die implementering van 'n wet van 2015 wat die GKNB in ​​staat stel om internet en telekommunikasie tydens veiligheidsoperasies af te sluit.
Op 12 Julie het die Majlisi Milli, die parlementshoof, 'n wet aangeneem wat wetstoepassingsliggame die reg gee om burgers op die internet te volg. Volgens die nuwe wetsontwerp kan die veiligheidsagentskappe internetverkeer monitor en toegang hê tot inligting oor watter webwerwe die burgers besoek en die tipe inligting wat hulle soek.
Die Ministerie van Onderwys handhaaf 'n kleredrag wat die hanab in skole en regeringsinstellings verbied. Die owerhede het vroue toegelaat om 'n tradisionele weergawe van die hoofbedekking-'n serp wat hare bedek, maar nie die nek nie-na skole en universiteite te dra. Sommige vroulike studente het die hijab van en na die skool gedra, maar het dit verwyder toe hulle die skoolgebou binnekom. Ouers en skoolamptenare het blykbaar hierdie reëling aanvaar. Die ministerie handhaaf ook sy verbod op baard vir alle onderwysers. Studente met baard het gerapporteer dat hulle uit die klas verwyder is, ondervra is en gevra is om te skeer. In Januarie het die Ministerie van Onderwys 'n dekreet onderteken wat alle vroulike onderwysers, universiteitstudente en skoolkinders verplig om tradisionele drag te dra, vanaf 1 Maart tot die einde van die akademiese jaar in Junie.
In Julie en Augustus het die regeringsowerhede die dringendheid van hul pogings om burgers te weerhou om 'buitelandse kleding' te weerhou, hoofsaaklik toegespits op die hijab, wat die hare, ore en nek bedek. Volgens mediaberigte het die regering se komitee oor vroue en gesinsake, in samewerking met die ministerie van binnelandse sake, inligtingsveldtogte of "klopjagte" in openbare gebiede gedoen teen vroue wat die hijab dra, en dreig diegene wat geweier het om hul hijab te verwyder. 'n boete van 1 000 somoni ($ 115) en ses maande gevangenisstraf. In die bespreking van hierdie mediaberigte het die ministerie ontken dat sulke maatreëls bestaan ​​en beweer dat die regering 'n openbare veldtog voer om nasionale kultuur en klere te bevorder.
'N Ministerie van onderwys vereis dat skoolbestuurders studente in kennis stel van die Wet op Ouerverantwoordelikheid, wat alle persone onder 18 jaar verbied om deel te neem aan openbare godsdienstige aktiwiteite, met die uitsondering van begrafnisse. Die wet bepaal dat minderjariges tussen die ouderdomme van sewe en 18 jaar met skriftelike toestemming van die ouer 'n godsdienstige opvoeding tydens hul vrye tyd by die skool en buite die staatsopvoedingskursus kan verwerf en mag aanbid as deel van opvoedkundige aktiwiteite by godsdienstige instellings.
Die regering vereis dat alle persone wat godsdiens in die buiteland studeer, registreer by die Committee on Religious Affairs (CRA), Ministerie van Onderwys en Ministerie van Buitelandse Sake. Die wet bied strafmaatreëls vir die oortreding van die beperkings op die stuur van burgers na godsdiensonderrig na die buiteland, die prediking en onderrig van godsdienstige leerstellings en die verbintenis met godsdienstige groepe in die buiteland sonder toestemming van die CRA.
Die Ministerie van Onderwys het studente verbied om tydens skoolure geleenthede by te woon wat deur buitelandse organisasies geborg of aangebied word. Op 1 April het die polisie deelnemers aan 'n tweedaagse internasionale onderwysbeurs in Dushanbe versprei. Die direkteur van die organisasie -onderneming het op Facebook berig dat sy al die nodige toestemmings vir die onderwysbeurs gekry het, maar die polisie het nietemin die uitstallingsaal binnegegaan en die geleentheid gesluit. Die polisie het ook 'n reklamevideo en fotomateriaal van die geleentheid vernietig. Die ministerie van onderwys het daarna 'n verklaring uitgereik waarin beweer word dat die organiseerders nie die nodige dokumentasie vir die geleentheid gehad het nie.
Daar was deur die loop van die jaar verskeie berigte dat akademici oor sensitiewe onderwerpe oor politiek, godsdiens en geskiedenis skryf dat hulle bang is om te publiseer of selfs hul artikels voor te lê uit vrees vir vergelding. Daar was egter geen amptelike sensuur van films, toneelstukke, kunsuitstallings, musiekaanbiedings of ander kulturele aktiwiteite nie.
Wat is die Konvensie oor die Regte van die Kind?
In 1989 het iets ongeloofliks gebeur. Teen die agtergrond van 'n veranderende wêreldorde het wêreldleiers byeengekom en 'n historiese verbintenis tot die wêreld se kinders gemaak. Hulle het 'n belofte aan elke kind gemaak om hul regte te beskerm en te vervul, deur 'n internasionale wetlike raamwerk aan te neem - die Verenigde Nasies se Konvensie oor die Regte van die Kind.
In hierdie verdrag is 'n diepgaande idee: dat kinders nie net voorwerpe is wat aan hul ouers behoort nie en vir wie besluite geneem word, of volwassenes in opleiding. Hulle is eerder mense en individue met hul eie regte. Die konvensie sê die kinderjare is apart van volwassenheid en duur tot 18, dit is 'n spesiale, beskermde tyd waarin kinders toegelaat moet word om waardig te groei, te leer, te speel, te ontwikkel en te floreer. Die Konvensie het die gewildste menseregteverdrag in die geskiedenis geword en het gehelp om die lewens van kinders te verander.
Sedert die konvensie deur die Republiek Tadzjikistan in 1993 bekragtig is, bevorder UNICEF in Tadzjikistan die regte en welsyn van elke kind in die land, met die spesiale fokus op diegene wat die grootste behoefte het.
Tadzjikistan beteken die "Land van die Tajiks". Die agtervoegsel "-stan" is Persies vir "plek van"  of "land"  en Tajik is heel waarskynlik die naam van 'n pre-Islamitiese (voor die sewende eeu nC) stam. 
Een van die mees prominente Persiese woordeboeke, die Amid Dictionary, gee die volgende verduidelikings van die term, volgens verskeie bronne: 
Nie Arabier of Turk nie, hy wat Persies praat, 'n Persies sprekende persoon.
'N Arabiese kind wat in Persië geteel is en dus Persies praat.
'N Ouer woordeboek, Qiyas al-lughat, definieer Tajik ook as "iemand wat nie 'n Mongool of 'n Turk is nie". 
Tadzjikistan verskyn as Tadjikistan of Tadzjikistan in Engels voor 1991. Dit is te wyte aan 'n transliterasie van die Russies: "Таджикистан". In Russies is daar geen enkele letter "j" om die foneem /ʤ /voor te stel nie, en daarom word дж, of dzh, gebruik. Tadzjikistan is die algemeenste alternatiewe spelling en word wyd gebruik in Engelse letterkunde wat uit Russiese bronne afkomstig is.  "Tadjikistan" is die spelling in Frans en kan soms in Engelse tekste voorkom. Die manier om Tadzjikistan in die Perso-Arabiese skrif te skryf, is: تاجیکستان.
Alhoewel die Library of Congress se 1997 Country Study of Tadzjikistan dit moeilik gevind het om die oorsprong van die woord "Tajik" definitief te noem, omdat die term 'in politieke twiste van die twintigste eeu gewikkel is' of Turkse of Iraanse mense die oorspronklike inwoners van Sentraal-Asië was . "  die meeste geleerdes het tot die gevolgtrekking gekom dat hedendaagse Tajiks die afstammelinge is van antieke Oos-Iraanse inwoners van Sentraal-Asië, veral die Sogdians en die Bactrians, en moontlik ander groepe, met 'n mengsel van Wes-Iraanse Perse en nie-Iraanse mense.   Volgens Richard Nelson Frye, 'n toonaangewende historikus van die Iraanse en Sentraal-Asiatiese geskiedenis, kan die Persiese migrasie na Sentraal-Asië as die begin van die moderne Tajik-nasie en etniese Perse beskou word, asook enkele elemente van Oos- Iraanse Bactrians en Sogdians, as die belangrikste voorouers van moderne Tajiks.  In latere werke brei Frye uit oor die kompleksiteit van die historiese oorsprong van die Tajiks. In 'n publikasie uit 1996 verduidelik Frye dat baie "faktore in ag geneem moet word by die verduideliking van die evolusie van die mense wie se oorblyfsels die Tadjiks in Sentraal -Asië is" en dat "die mense van Sentraal -Asië, hetsy Iraans of Turks, een kultuur het , een godsdiens, een stel sosiale waardes en tradisies, met slegs taal wat hulle skei. " 
Met betrekking tot Tajiks, die Encyclopædia Britannica verklaar:
Die Tajiks is die direkte afstammelinge van die Iraanse mense wie se voortdurende teenwoordigheid in Sentraal -Asië en Noord -Afghanistan getuig is vanaf die middel van die 1ste millennium vC. Die voorouers van die Tajiks vorm die kern van die ou bevolking van Khwārezm (Khorezm) en Bactria, wat deel uitgemaak het van Transoxania (Sogdiana). Met verloop van tyd het die oostelike Iraanse dialek wat deur die ou Tajiks gebruik is, uiteindelik plek gemaak vir Farsi, 'n westerse dialek wat in Iran en Afghanistan gepraat word. 
Kulture in die streek dateer uit ten minste die 4de millennium vC, insluitend die Bronstydperk Bactria-Margiana Argeologiese Kompleks, die Andronovo-kulture en die pro-stedelike terrein van Sarazm, 'n UNESCO-wêrelderfenisgebied. 
Die vroegste aangetekende geskiedenis van die streek dateer uit ongeveer 500 vC toe baie, indien nie almal nie, van die moderne Tadzjikistan deel was van die Achaemenidiese Ryk.  Sommige skrywers het ook voorgestel dat dele van die moderne Tadzjikistan, insluitend gebiede in die Zeravshan -vallei, in die 7de en 6de eeu vC deel van Kambojas was voordat dit deel van die Achaemenidiese Ryk geword het.  Na die verowering van die streek deur Alexander die Grote, het dit deel geword van die Grieks-Baktriese koninkryk, 'n opvolgerstaat van Alexander se ryk. Noord-Tadzjikistan (die stede Khujand en Panjakent) was deel van Sogdia, 'n versameling stadstate wat omstreeks 150 vC deur Scythiërs en Yuezhi-nomadiese stamme oorval is. Die sypad het deur die streek gegaan en na die ekspedisie van die Chinese ontdekkingsreisiger Zhang Qian tydens die bewind van Wudi (141 v.C. - 87 v.C.), het handelsbetrekkinge tussen Han China en Sogdiana floreer.   Sogdians het 'n groot rol gespeel in die vergemakliking van handel en het ook in ander hoedanighede gewerk, soos boere, tapytwewers, glasmakers en houtsnyers. 
Die Kushan -ryk, 'n versameling Yuezhi -stamme, het in die eerste eeu nC beheer oor die streek geneem en regeer tot in die 4de eeu nC gedurende watter tydperk Boeddhisme, Nestoriaanse Christendom, Zoroastrianisme en Manicheïsme in die streek beoefen is.  Later het die Heftalitiese Ryk, 'n versameling nomadiese stamme, die gebied ingetrek en Arabiere het Islam in die vroeë agtste eeu gebring.  Sentraal -Asië bly sy rol as 'n kommersiële kruispad, wat China, die steppe na die noorde en die Islamitiese hartland verbind. [ aanhaling nodig ]
Dit was tydelik onder die beheer van die Tibetaanse ryk en Chinese van 650 tot 680 en daarna onder die beheer van die Umayyads in 710.
Die Samanid -ryk, 819 tot 999, herstel die Persiese beheer van die streek en vergroot die stede Samarkand en Bukhara (beide stede vorm vandag deel van Oesbekistan), wat die kulturele sentrums van Iran geword het, en die gebied was bekend as Khorasan. Die ryk was in sy grootste omvang gesentreer in Khorasan en Transoxiana, wat die hedendaagse Afghanistan, groot dele van Iran, Tadzjikistan, Turkmenistan, Oezbekistan, Kirgisië, dele van Kazakstan en Pakistan insluit. Vier broers Nuh, Ahmad, Yahya en Ilyas het die Samanid -staat gestig. Elkeen van hulle het grondgebied onder Abbasid se heerskappy regeer. In 892 verenig Ismail Samani (892–907) die Samanid -staat onder een heerser en maak dit sodoende effektief 'n einde aan die feodale stelsel wat die Samanids gebruik het. Dit was ook onder hom dat die Samanids onafhanklik geword het van die Abbasidiese gesag. Die Kara-Khanid Khanate het Transoxania verower (wat ongeveer ooreenstem met die hedendaagse Oesbekistan, Tadzjikistan, Suid-Kirgisië en Suidwes-Kazakhstan) en het tussen 999 en 1211 geheers.   Hul aankoms in Transoxania het 'n definitiewe verskuiwing van Iran na Turkse oorheersing in Sentraal-Asië, , maar geleidelik word die Kara-khanids geassimileer in die Perso-Arabiese Moslem-kultuur van die streek. 
Boekarese reël wysig
Moderne Tadzjikistan het gedurende die 16de eeu onder die heerskappy van die Khanaat van Bukhara geval, en met die ineenstorting van die ryk in die 18de eeu het dit onder die heerskappy van beide die Emirate van Bukhara en Khanate van Kokand geval. Die Emiraat van Bukhara het tot in die 20ste eeu ongeskonde gebly, maar gedurende die 19de eeu, vir die tweede keer in die wêreldgeskiedenis, het 'n Europese moondheid (die Russiese Ryk) dele van die streek begin verower. 
Russiese Tadzjikistan Wysig
Russiese imperialisme het gelei tot die verowering van Sentraal -Asië deur die Russiese Ryk tydens die keiserlike era van die laat 19de eeu. Tussen 1864 en 1885 neem Rusland geleidelik beheer oor die hele gebied van Russiese Turkestan, waarvan die deel van Tadzjikistan beheer is deur die Emiraat Bukhara en Khanate van Kokand.Rusland was geïnteresseerd in toegang tot 'n voorraad katoen en het in die 1870's probeer om die verbouing in die streek van graan na katoen oor te skakel ('n strategie wat later deur die Sowjets gekopieer en uitgebrei is).  Teen 1885 is Tadzjikistan se gebied óf beheer deur die Russiese Ryk óf die vasalstaat, die Emiraat van Bukhara, maar tog het Tajiks weinig Russiese invloed gehad.
Gedurende die laat 19de eeu het die Jadidiste hulself as 'n Islamitiese sosiale beweging in die hele streek gevestig. Alhoewel die Jadidiste pro-modernisering was en nie noodwendig anti-Russies was nie, het die Russe die beweging as 'n bedreiging beskou omdat die Russiese Ryk oorwegend Christelik was.  Russiese troepe moes die orde herstel tydens opstande teen die Khanaat van Kokand tussen 1910 en 1913. Verdere geweld het in Julie 1916 plaasgevind toe betogers Russiese soldate in Khujand aangeval het oor die dreigement van gedwonge diensplig tydens die Eerste Wêreldoorlog. om Khujand weer onder beheer te bring, het die botsings die hele jaar op verskillende plekke in Tadzjikistan voortgeduur. 
Sowjet -Tadzjikistan Redigeer
Na die Russiese rewolusie van 1917 het guerrillas in Sentraal -Asië, bekend as basmachi, 'n oorlog gevoer teen die Bolsjewistiese leërs in 'n vergeefse poging om onafhanklikheid te behou.  Die Bolsjewiste het die oorhand gekry na 'n oorlog van vier jaar, waarin moskees en dorpe afgebrand en die bevolking swaar onderdruk is. Sowjet -owerhede het 'n veldtog van sekularisasie begin. Die beoefening van Islam, Judaïsme en Christendom is ontmoedig en onderdruk, en baie moskees, kerke en sinagoges is gesluit.  As gevolg van die konflik en die Sowjet -landboubeleid het Sentraal -Asië, insluitend Tadzjikistan, 'n hongersnood gely wat baie lewens geëis het. 
In 1924 is die Tajik Autonomous Sosialistiese Sosialistiese Republiek gestig as deel van Oezbekistan, , maar in 1929 word die Tadzjikse Sosialistiese Sosialistiese Republiek (Tajik SSR) 'n aparte konstituerende republiek gemaak , maar die oorwegend etniese Tajik -stede van Samarkand en Bukhara het in die Oezbeeks SSR gebly. Tussen 1927 en 1934 het kollektivisering van die landbou en 'n vinnige uitbreiding van die katoenproduksie plaasgevind, veral in die suidelike streek.  ​​Sowjet -kollektiviseringsbeleid het geweld teen die boere meegebring en dwingende hervestiging het in Tadzjikistan plaasgevind. Gevolglik het sommige boere die kollektivisering beveg en die Basmachi -beweging laat herleef. 'N Klein industriële ontwikkeling het ook gedurende hierdie tyd plaasgevind saam met die uitbreiding van besproeiingsinfrastruktuur. 
Twee rondes van Stalin se suiwering (1927–1934 en 1937–1938) het gelei tot die uitsetting van byna 10 000 mense, van alle vlakke van die Kommunistiese Party van Tadzjikistan.  Etniese Russe is ingestuur om diegene wat verdryf is, te vervang en daarna het Russe die party -posisies op alle vlakke oorheers, insluitend die topposisie van die eerste sekretaris.  Tussen 1926 en 1959 het die verhouding Russe onder Tadzjikistan se bevolking toegeneem van minder as 1% tot 13%.  Bobojon Ghafurov, eerste sekretaris van die Kommunistiese Party van Tadzjikistan van 1946 tot 1956, was tydens die Sowjet -era die enigste Tajik -politikus van betekenis buite die land.  Hy is in die amp gevolg deur Tursun Uljabayev (1956–61), Jabbor Rasulov (1961–1982) en Rahmon Nabiyev (1982–1985, 1991–1992).
Tadjiks het in 1939 by die Sowjet -leër ingeroep geword en tydens die Tweede Wêreldoorlog het ongeveer 260 000 Tajik -burgers teen Duitsland, Finland en Japan geveg. Tussen 60,000 (4%)  en 120,000 (8%)  van Tadzjikistan se 1,530,000 burgers is tydens die Tweede Wêreldoorlog dood.  Na die oorlog en Stalin se bewind is gepoog om die landbou en nywerheid van Tadzjikistan verder uit te brei.  Gedurende 1957–58 het Nikita Chroesjtsjof se Virgin Lands -veldtog die aandag gevestig op Tadzjikistan, waar lewensomstandighede, opvoeding en nywerheid agtergebly het by die ander Sowjetrepublieke.  In die tagtigerjare het Tadzjikistan die laagste huishoudelike besparingsyfer in die USSR gehad,  die laagste persentasie huishoudings in die twee top -inkomste -groepe per capita,  en die laagste koers van universiteitstudente per 1000 mense.  Teen die laat 1980's het Tajik -nasionaliste 'n beroep gedoen op verhoogde regte. Ware versteurings het eers in 1990 in die republiek voorgekom. Die jaar daarna het die Sowjetunie in duie gestort en Tadzjikistan het op 9 September 1991 sy onafhanklikheid verklaar, 'n dag wat nou as die land se onafhanklikheidsdag gevier word. 
Verkry onafhanklikheid Redigeer
In die Sowjet -tye is ondersteuners van Tadzjikistan se onafhanklikheid hard vervolg deur die KGB, en die meeste is vir baie jare geskiet en in die tronk gestop. Na die begin van die Perestroika Die era, wat deur Mikhail Gorbatsjof in die hele USSR verklaar is, het ondersteuners van die onafhanklikheid van die republieke openlik en vrylik begin praat. In Tadzjikistan SSR is die onafhanklikheidsbeweging sedert 1987 aktief. Ondersteuners van onafhanklikheid was die Islamitiese Renaissance Party van Tadzjikistan, die Demokratiese Party van Tadzjikistan en die nasionale demokratiese Rastokhez (Herlewing) Beweging. Op die vooraand van die ineenstorting van die USSR is die bevolking van Tadzjikistan SSR in twee kampe verdeel. Die eerste gesoekte onafhanklikheid vir Tadzjikistan, die herstel van die Tadzjikse kultuur en taal, die herstel van politieke en kulturele betrekkinge met Iran en Afghanistan en ander lande, en die tweede deel van die bevolking was gekant teen onafhanklikheid, aangesien dit die beste opsie was om deel van die USSR. Verset teen onafhanklikheid, veral Russies-sprekende bevolking van Tadzjikistan.
Sedert Februarie 1990 was daar onluste en stakings in Dushanbe (1990 Dushanbe-onluste)  en ander stede in Tadzjikistan weens die moeilike sosio-ekonomiese situasie, gebrek aan huisvesting en werkloosheid onder die jeug. Die nasionalistiese en demokratiese opposisie en ondersteuners van onafhanklikheid het by die stakings aangesluit en die onafhanklikheid van die republiek en demokratiese hervormings begin eis. Islamiste het ook begin staak en eis respek vir hul regte en onafhanklikheid van die republiek. Die Sowjet -leierskap het interne troepe in Dushanbe ingestel om die onrus uit die weg te ruim. 
Die nasie het byna onmiddellik in 'n burgeroorlog verval, wat behels het dat verskillende faksies teen mekaar baklei; hierdie faksies word dikwels onderskei deur clan -lojaliteite.  Meer as 500 000 inwoners het gedurende hierdie tyd gevlug weens vervolging, groter armoede en beter ekonomiese geleenthede in die Weste of in ander voormalige Sowjetrepublieke.  Emomali Rahmon het in 1992 aan bewind gekom,  het die voormalige premier Abdumalik Abdullajanov in 'n presidentsverkiesing van November met 58% van die stemme verslaan.  Die verkiesings het kort na die einde van die oorlog plaasgevind, en Tadzjikistan was in 'n toestand van totale verwoesting. Die beraamde dooies was meer as 100,000. Ongeveer 1,2 miljoen mense was vlugtelinge binne en buite die land.  In 1997 is 'n skietstilstand bereik tussen Rahmon en opposisiepartye onder leiding van Gerd D. Merrem,  spesiale verteenwoordiger van die sekretaris -generaal, 'n resultaat wat wyd geprys is as 'n suksesvolle inisiatief van die Verenigde Nasies. Die wapenstilstand waarborg dat 30% van die ministeriële poste na die opposisie gaan.  Verkiesings is in 1999 gehou, hoewel dit deur opposisiepartye en buitelandse waarnemers as onregverdig gekritiseer is en Rahmon met 98% van die stemme herkies is.  Verkiesings in 2006 is weer gewen deur Rahmon (met 79% van die stemme) en hy begin sy derde ampstermyn. Verskeie opposisiepartye het die verkiesing in 2006 geboikot en die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa (OVSE) het dit gekritiseer, hoewel waarnemers van die Statebond van Onafhanklike State beweer het dat die verkiesings wettig en deursigtig was.   Die administrasie van Rahmon het in Oktober 2010 verder gekritiseer deur die OVSE vir sy sensuur en onderdrukking van die media. Die OVSE beweer dat die Tadzjikse regering Tadzjikse en buitelandse webwerwe gesensor het en belastinginspeksies op onafhanklike drukkerye ingestel het, wat daartoe gelei het dat drukwerk vir 'n aantal onafhanklike koerante gestaak is. 
Russiese grenstroepe was tot die somer 2005 langs die grens tussen Tadjik en Afganistan gestasioneer. Sedert die aanvalle van 11 September 2001 is Franse troepe op die lughawe Dushanbe gestasioneer ter ondersteuning van lugoperasies van die NAVO se internasionale veiligheidshulpmag in Afghanistan. Personeel van die Amerikaanse weermag en mariene korps besoek Tadzjikistan gereeld om gesamentlike opleidingsmissies van 'n paar weke te doen. Die regering van Indië herbou die Ayni Air Base, 'n militêre lughawe 15 km suidwes van Dushanbe, teen $ 70 miljoen, en voltooi die herstelwerk in September 2010.  Dit is nou die hoofbasis van die lugmag in Tadzjikistan. Daar was gesprekke met Rusland oor die gebruik van die Ayni -fasiliteit,  en Rusland handhaaf steeds 'n groot basis aan die buitewyke van Dushanbe. 
In 2010 was daar kommer onder Tajik -amptenare dat die Islamitiese militarisme in die ooste van die land toeneem na die ontsnapping van 25 militante uit 'n Tajik -gevangenis in Augustus, 'n hinderlaag waarin 28 Tajik -soldate in die Rasht -vallei in September dood is, [ 69] en nog 'n hinderlaag in die vallei in Oktober wat 30 soldate doodgemaak het,  gevolg deur gevegte buite Gharm wat 3 militante dood gelaat het. Tot dusver beweer die land se ministerie van binnelandse sake dat die sentrale regering volle beheer oor die ooste van die land behou, en die militêre operasie in die Rasht -vallei is in November 2010 afgehandel.  Gevegte het egter weer in Julie 2012 uitgebreek.  In 2015 , Het Rusland meer troepe na Tadzjikistan gestuur. 
In Mei 2015 het die nasionale veiligheid van Tadzjikistan 'n ernstige terugslag beleef toe kolonel Gulmurod Khalimov, bevelvoerder van die spesiale polisie-eenheid (OMON) van die ministerie van binnelandse sake, na die Islamitiese Staat oorgeloop het.  
Byna onmiddellik na onafhanklikheid is Tadzjikistan in 'n burgeroorlog gedompel waarin verskillende faksies mekaar die stryd aangesê het. Hierdie faksies is ondersteun deur buitelandse lande, waaronder Afghanistan, Iran, Pakistan, Oesbekistan en Rusland. Rusland en Iran het gefokus op die behoud van vrede in die strydende nasie om die kanse op Amerikaanse of Turkse betrokkenheid te verminder. Rusland het veral die regeringsfaksie gesteun en troepe uit die Statebond van Onafhanklike State ontplooi om die grens tussen Tadzjikistan en Afganistan te bewaak.  Almal behalwe 25 000 van die meer as 400 000 etniese Russe, wat meestal in die industrie werksaam was, het na Rusland gevlug. Teen 1997 het die oorlog geëindig nadat 'n vredesooreenkoms tussen die regering en die opposisie onder leiding van die Islamiste 'n sentrale regering begin vorm het, met vreedsame verkiesings in 1999. 
"Langdurige waarnemers van Tadzjikistan beskryf die land dikwels as 'n groot afkeer van risiko's en skepties oor beloftes van hervorming, 'n politieke passiwiteit wat hulle spoor na die land se verwoestende burgeroorlog," skryf Ilan Greenberg in 'n nuusartikel in Die New York Times net voor die land se presidensiële verkiesing in November 2006. 
Tadzjikistan is amptelik 'n republiek en hou verkiesings vir die presidentskap en die parlement onder 'n presidensiële stelsel. Dit is egter 'n dominante-party stelsel, waar die People's Democratic Party van Tadzjikistan gereeld 'n oorgrote meerderheid in die parlement het. Emomali Rahmon beklee voortdurend die amp van president van Tadzjikistan sedert November 1994. Die eerste minister is Kokhir Rasulzoda, die eerste adjunk -premier is Matlubkhon Davlatov en die twee adjunk -premier is Murodali Alimardon en Ruqiya Qurbanova.
Die parlementsverkiesings van 2005 het baie beskuldigings van opposisiepartye en internasionale waarnemers gewek dat president Emomali Rahmon die verkiesingsproses en werkloosheid korrup manipuleer. Die mees onlangse verkiesing, in Februarie 2010, het veroorsaak dat die regerende PDPT vier setels in die parlement verloor, maar steeds 'n gemaklike meerderheid behou. Die verkiesingswaarnemers van die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa het gesê dat die peiling in 2010 "baie belangrike OVSE-verpligtinge nie nagekom het nie" en dat "hierdie verkiesings op baie basiese demokratiese standaarde misluk het."   Die regering het daarop aangedring dat slegs geringe oortredings plaasgevind het, wat die wil van die Tajik -mense nie sou beïnvloed nie.  
Na verneem word, het die Tajik -regering sy gesigshare vasgeklem as deel van 'n bestryding van die Islamitiese invloed en as gevolg van sy vermeende assosiasies met Islamitiese ekstremisme, wat algemeen voorkom in die grens aan Afghanistan.  
Die presidentsverkiesing wat op 6 November 2006 gehou is, is deur 'opposisiepartye' geboikot, insluitend die Islamitiese Renaissance-party van 23 000 lede. Vier oorblywende teenstanders het "die posbekleër onderskryf", Rahmon.  Tadzjikistan het Iran sy steun gegee in die lidmaatskap van Iran om by die Sjanghai -samewerkingsorganisasie aan te sluit, na 'n ontmoeting tussen die president van Tadzjikus en die Iraanse minister van buitelandse sake. 
Die persvryheid word oënskynlik amptelik deur die regering gewaarborg, maar onafhanklike perswinkels bly beperk, net soos 'n aansienlike hoeveelheid webinhoud.  Volgens die Institute for War & amp Peace Reporting word toegang geblokkeer tot plaaslike en buitelandse webwerwe, waaronder avesta.tj, Tjknews.com, ferghana.ru, centrasia.org en joernaliste word dikwels belemmer om verslag te doen oor omstrede gebeure. In die praktyk word geen openbare kritiek op die regime geduld nie en word alle direkte protes ernstig onderdruk en kry dit geen dekking in die plaaslike media nie. 
In die Economist se demokrasie -indeksverslag van 2020 is Tadzjikistan 160ste, net na Saoedi -Arabië, as 'n 'outoritêre regime'. 
In Julie 2019 het die VN -ambassadeurs van 37 lande, waaronder Tadzjikistan, 'n gesamentlike brief onderteken aan die UNHRC ter verdediging van China se behandeling van Uyghurs in die Xinjiang -streek. 
In Oktober 2020 is president Emomali Rahmon vir die volgende sewe jaar herkies met 90 persent van die stemme. 
Tadzjikistan is landloos en is per gebied die kleinste nasie in Sentraal -Asië. Dit lê meestal tussen breedtegrade 36 ° en 41 ° N, en lengtes 67 ° en 75 ° E. Dit word bedek deur berge van die Pamir -reeks, en die grootste deel van die land is meer as 3000 meter bo seespieël. Die enigste groot dele van die laer land is in die noorde (deel van die Fergana -vallei) en in die suidelike valleie van Kofarnihon en Vakhsh, wat die Amu Darya vorm. Dushanbe is op die suidelike hange bo die Kofarnihon -vallei geleë.
berg Hoogte Ligging
Ismoil Somoni -piek (hoogste) 7 495 m 24,590 voet Noord-westelike rand van Gorno-Badakhshan (GBAO), suid van die grens van Kirgisië
Ibn Sina -piek (Lenin -piek) 7 134 m 23.537 voet Noordelike grens in die Trans-Alay Range, noordoos van Ismoil Somoni Peak
Piek Korzhenevskaya 7 105 m 23,310 voet Noord van Ismoil Somoni -piek, op die suidelike oewer van Muksu -rivier
Independence Peak (Revolution Peak) 6 974 m 22,881 voet Sentraal Gorno-Badakhshan, suidoos van die Ismoil Somoni-piek
Akademie vir Wetenskappe 6 785 m 22,260 voet Noordwes-Gorno-Badakhshan, strek in die noord-suid rigting
Karl Marx -piek 6,726 m 22,067 voet GBAO, naby die grens met Afghanistan in die noordelike rif van die Karakoram -reeks
Garmo -piek 6.595 m 21,637 voet Noordwes-Gorno-Badakhshan.
Mayakovskiy -piek 6 096 m 20 000 voet Uiters suid-wes van GBAO, naby die grens met Afghanistan.
Concord Peak 5,469 m 17.943 voet Suidelike grens in die noordelike rif van die Karakoram -reeks
Kyzylart -pas 4,280 m 14,042 voet Noordelike grens in die Trans-Alay Range
Die Amu Darya- en Panj -riviere dui die grens met Afghanistan aan, en die gletsers in die berge van Tadzjikistan is die belangrikste bron van afloop vir die Aralsee. Daar is meer as 900 riviere in Tadzjikistan langer as 10 kilometer.
Tadzjikistan bestaan ​​uit 4 administratiewe afdelings. Dit is die provinsies (viloyat) van Sughd en Khatlon, die outonome provinsie Gorno-Badakhshan (afgekort as GBAO), en die Region of Republican Subordination (RRP-Raiony Respublikanskogo Podchineniya in transliterasie van Russies of NTJ-Ноҳияҳои тобеи ҷу bekend as die Karotegin -provinsie). Elke streek is verdeel in verskeie distrikte (Tajik: Ноҳия, nohiya of raion), wat weer onderverdeel is jamoats (selfstandige eenhede op dorpsvlak) en dan dorpe (qyshloqs). Sedert 2006 [update] was daar 58 distrikte en 367 jamoats in Tadzjikistan. 
Oppervlakte (km 2) 
Streek van Republikeinse ondergeskiktheid
Ongeveer 2% van die land se oppervlakte is bedek met mere, waarvan die bekendste die volgende is:
In 2019 kom byna 29% van Tadzjikistan se BBP afkomstig van immigrante -oorbetalings (meestal van Tadjiks wat in Rusland werk). Een van die hoogste koerse ter wêreld.    Die huidige ekonomiese situasie bly broos, grootliks as gevolg van korrupsie, ongelyke ekonomiese hervormings en ekonomiese wanbestuur. Aangesien buitelandse inkomste uiters afhanklik is van oorbetalings van trekarbeiders oorsee en die uitvoer van aluminium en katoen, is die ekonomie baie kwesbaar vir eksterne skokke. In FY 2000 bly internasionale hulp 'n noodsaaklike bron van ondersteuning vir rehabilitasieprogramme wat voormalige burgeroorlogstryders in die burgerlike ekonomie geïntegreer het, wat die vrede help bewaar het. Internasionale hulp was ook nodig om die tweede jaar van erge droogte aan te spreek wat tot 'n voortgesette tekort aan voedselproduksie gelei het. Op 21 Augustus 2001 het die Rooi Kruis aangekondig dat 'n hongersnood Tadzjikistan tref, en 'n beroep op internasionale hulp vir Tadzjikistan en Oesbekistan  gedoen, maar toegang tot voedsel bly vandag 'n probleem. In Januarie 2012 leef 680,152 van die mense in Tadzjikistan met voedselonsekerheid. Daarvan het 676,852 die risiko van voedselonsekerheid in Fase 3 (Acute Food and Livelihoods Crisis), en 3,300 loop die risiko van Fase 4 (Humanitêre noodgeval). Diegene met die grootste risiko vir voedselonsekerheid het in die afgeleë Murghob -distrik van GBAO gewoon. 
Die ekonomie van Tadzjikistan het aansienlik gegroei na die oorlog. Volgens die data van die Wêreldbank het die BBP van Tadzjikistan met 'n gemiddelde koers van 9,6% gestyg gedurende die tydperk 2000-2007. Dit verbeter Tadzjikistan se posisie onder ander Sentraal -Asiatiese lande (naamlik Turkmenistan en Oesbekistan), wat sedertdien blykbaar ekonomies agteruitgegaan het. Die belangrikste inkomstebronne in Tadzjikistan is aluminiumproduksie, katoenverbouing en oorbetalings van trekarbeiders.  Katoen is verantwoordelik vir 60% van die landbou -produksie, ondersteun 75% van die landelike bevolking en gebruik 45% van besproeide bewerkbare grond.  Die aluminiumbedryf word verteenwoordig deur die staatsbeheerde Tajik Aluminium Company-die grootste aluminiumfabriek in Sentraal-Asië en een van die grootste ter wêreld. 
Die riviere van Tadzjikistan, soos die Vakhsh en die Panj, het 'n groot waterkragpotensiaal, en die regering het hom daarop toegespits om beleggings vir projekte vir interne gebruik en uitvoer van elektrisiteit aan te trek. Tadzjikistan is die tuiste van die Nurek -dam, die tweede hoogste dam ter wêreld.  Die afgelope tyd werk Rusland se RAO UES-energiereus op die Sangtuda-1 hidro-elektriese kragstasie (kapasiteit van 670 MW) wat op 18 Januarie 2008 begin is.   Ander projekte in die ontwikkelingsfase sluit in Sangtuda-2 deur Iran, Zerafshan deur die Chinese onderneming SinoHydro, en die Rogun -kragsentrale, wat op 'n geprojekteerde hoogte van 335 meter die Nurek -dam sou vervang as die hoogste ter wêreld as dit voltooi word.   'n Beplande projek, CASA-1000, sal 1000 MW oortollige elektrisiteit van Tadzjikistan na Pakistan oordra met kragvervoer deur Afghanistan. Die totale lengte van die transmissielyn is 750 km, terwyl die projek op die publiek-private vennootskap beplan word met die ondersteuning van WB, IFC, ADB en IDB. Die projekkoste beloop ongeveer $ 865 miljoen.  Ander energiebronne sluit aansienlike steenkoolneerslae en kleiner, relatief onontginde reserwes aardgas en petroleum in. 
In 2014 was Tadzjikistan die wêreld se mees betalingsafhanklike ekonomie, met oorbetalings wat 49% van die BBP uitmaak en na verwagting in 2015 met 40% sou daal weens die ekonomiese krisis in die Russiese Federasie.  Tadzjiekse trekarbeiders in die buiteland, veral in die Russiese Federasie, het verreweg die belangrikste bron van inkomste geword vir miljoene mense in Tadzjikistan  en met die afswaai van 2014–2015 in die Russiese ekonomie het die Wêreldbank groot getalle voorspel jong Tajik -mans sal huiswaarts keer en min ekonomiese vooruitsigte in die gesig staar. 
Volgens sommige ramings leef ongeveer 20% van die bevolking van minder as $ 1,25 per dag.  Migrasie uit Tadzjikistan en die gevolglike betalings was ongekend in grootte en ekonomiese impak. In 2010 beloop die oorbetalings van arbeidsmigrante uit Tadzjikse geraamde $ 2,1 miljard Amerikaanse dollars, 'n toename van 2009. Tadzjikistan het 'n oorgang bereik van 'n beplande na 'n markekonomie sonder aansienlike en langdurige hulpverlening (waarvan dit tans slegs te verwagte bedrae ontvang) , en slegs op markgebaseerde maniere, bloot deur die belangrikste produk van vergelykende voordeel uit te voer-goedkoop arbeid.  Die World Bank Tajikistan Policy Note 2006 kom tot die gevolgtrekking dat oorbetalings 'n belangrike rol gespeel het as een van die dryfvere vir die ekonomiese groei van Tadzjikistan gedurende die afgelope paar jaar, die inkomste verhoog het en gevolglik armoede aansienlik verminder het. 
Dwelmhandel is die belangrikste onwettige bron van inkomste in Tadzjikistan , aangesien dit 'n belangrike transito -land is vir Afgaanse dwelms wat Russies is, en in 'n mindere mate in Wes -Europese markte word 'n paar opium -papawers ook lokaal vir die binnelandse mark opgewek.  Met die toenemende hulp van internasionale organisasies, soos UNODC, en samewerking met die Amerikaanse, Russiese, EU- en Afgaanse owerhede word 'n mate van vordering gemaak met die bestryding van onwettige dwelmhandel.  Tadzjikistan beklee die derde plek ter wêreld vir heroïne en rou opiumbeslaglegging (1216,3 kg heroïen en 267,8 kg rou opium in die eerste helfte van 2006).   Dwelmgeld bederf die regering van die land volgens sommige kenners, die bekende persoonlikhede wat aan beide kante van die burgeroorlog geveg het en die posisies in die regering beklee het nadat die wapenstilstand onderteken is, is nou betrokke by die dwelmhandel. .  UNODC werk saam met Tadzjikistan om grensoorgange te versterk, opleiding te gee en gesamentlike interdiksiespanne op te stel. Dit het ook gehelp om die agentskap vir dwelmbeheer in Tajikistan te stig.  Tadzjikistan is ook 'n aktiewe lid van die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking (ECO).
Behalwe Rusland is China een van die belangrikste ekonomiese en handelsvennote van Dushanbe. Tadzjikistan behoort tot die groep lande met 'n hoë skuldstrikrisiko wat verband hou met Chinese belegging binne die Belt and Road Initiative (BRI), wat beteken dat oormatige afhanklikheid van Chinese lenings die land se vermoë om sy buitelandse skuld op 'n volhoubare manier te bestuur, kan verswak. 
In 2013 beleef Tadzjikistan, net soos baie van die ander Sentraal -Asiatiese lande, groot ontwikkeling in die vervoersektor.
As 'n land sonder land het Tadzjikistan geen hawens nie, en die meerderheid vervoer is via paaie, lug en spoor. Tadzjikistan het die afgelope jaar ooreenkomste met Iran en Pakistan aangegaan om toegang tot die hawe via Afghanistan te verkry. In 2009 is 'n ooreenkoms aangegaan tussen Tadzjikistan, Pakistan en Afghanistan om 'n snelweg- en spoorstelsel van 1300 km (810 myl) te verbeter en te bou wat die drie lande met die hawens van Pakistan verbind. Die voorgestelde roete gaan deur die outonome provinsie Gorno-Badakhshan in die oostelike deel van die land.  En in 2012 het die presidente van Tadzjikistan, Afghanistan en Iran 'n ooreenkoms onderteken om paaie en spoorweë sowel as olie-, gas- en waterpypleidings te bou om die drie lande met mekaar te verbind. 
Die spoorwegstelsel beslaan slegs 680 kilometer (420 myl) spoor,  alles 1 520 mm (4 voet 11 + 27 32 32 in) breë spoor. Die belangrikste segmente is in die suidelike streek en verbind die hoofstad met die industriële gebiede van die Hisor- en Vakhsh -valleie en met Oesbekistan, Turkmenistan, Kazakstan en Rusland.  Die meeste internasionale vragverkeer word per trein vervoer.  Die spoorlyn Qurghonteppa - Kulob wat onlangs gebou is, verbind die Kulob -distrik met die sentrale gebied van die land. 
In 2009 het Tadzjikistan 26 lughawens gehad, waarvan 18 aanloopbane gemaak het, waarvan twee meer as 3000 meter aanloopbane gehad het.  Die belangrikste lughawe van die land is die internasionale lughawe Dushanbe, wat vanaf April 2015 gereeld gereelde vlugte na groot stede in Rusland, Sentraal -Asië, sowel as Delhi, Dubai, Frankfurt, Istanbul, Kabul, Teheran en Ürümqi onderneem het . Daar is ook internasionale vlugte, hoofsaaklik na Rusland, vanaf die lughawe Khujand in die noordelike deel van die land, sowel as beperkte internasionale dienste vanaf die Kulob -lughawe en die Qurghonteppa -internasionale lughawe. Khorog -lughawe is 'n binnelandse lughawe en ook die enigste lughawe in die yl bevolkte oostelike helfte van die land.
Tadzjikistan het een groot lugdiens (Somon Air) en word ook bedien deur meer as 'n dosyn buitelandse lugrederye.
Die totale lengte van die paaie in die land is 27 800 kilometer. Motors is verantwoordelik vir meer as 90% van die totale volume van passasiersvervoer en meer as 80% van die binnelandse vragvervoer. 
In 2004 is die Tajik -Afghaanse vriendskapsbrug tussen Afghanistan en Tadzjikistan gebou, wat die land se toegang tot Suid -Asië verbeter het. Die brug is deur die Verenigde State gebou. 
Sedert 2014 [update] is baie snelweg- en tonnelbouprojekte aan die gang of is dit onlangs voltooi. Belangrike projekte sluit in rehabilitasie van die snelweë Dushanbe-Chanak (grens van Oezbeek), Dushanbe-Kulma (Chinese grens) en Kurgan-Tube-Nizhny Pyanj (Afghaanse grens), en die bou van tonnels onder die bergpasse Anzob, Shakhristan, Shar- Shar  en Chormazak.  Dit is ondersteun deur internasionale skenkerlande.  
Tadzjikistan het 'n bevolking van 9 275 832 mense, waarvan 70% onder die ouderdom van 30 is en 35% tussen die ouderdomme van 14 en 30.  Tajiks wat Tajik praat ('n dialek van Persies) is die belangrikste etniese groep, alhoewel daar is aansienlike minderhede Oesbeke en Russe, wie se getalle afneem weens emigrasie.  Die Pamiris van Badakhshan, 'n klein bevolking van Yaghnobi -mense en 'n aansienlike minderheid Ismaili's word almal beskou as deel van die groter groep Tajiks. Alle burgers van Tadzjikistan word Tadjikistan genoem. 
In 1989 het etniese Russe in Tadzjikistan teen 1998 7,6% van die bevolking uitgemaak, die verhouding het tot ongeveer 0,5% gedaal ná die Tadzjikistanse burgeroorlog wat die meerderheid etniese Russe verplaas het. Na die einde van die oorlog het die Russiese emigrasie voortgegaan.  Die etniese Duitse bevolking van Tadzjikistan het ook afgeneem weens emigrasie: nadat dit in 1979 op 38 853 gestyg het, het dit amper verdwyn sedert die ineenstorting van die Sowjetunie. 
Die twee amptelike tale van Tadzjikistan is Russies as die inter -etniese taal en Tadzjik as die staatstaal, soos verstaan ​​in artikel 2 van die Grondwet: "Die staatstaal van Tadzjikistan is Tadzjikus. Russies is die taal van internasionale kommunikasie." 
Die staat (nasionale) taal (Russies: государственный язык Tajik: забони давлатӣ) van die Republiek Tadzjikistan is Tadjik, wat in die Tadjikse Cyrilliese alfabet geskryf is. Verskeie taalkundiges erken die feit dat die Tajik -taal 'n variant van die Persiese taal (of Farsi) is. Daarom het Tajik -sprekers geen probleme met kommunikasie met Persiesprekendes uit Iran en Dari -sprekers uit Afghanistan nie. Etlike miljoene inheemse Tajik -sprekers woon ook in die naburige Oesbekistan en Rusland. 
Volgens artikel 2 van die Grondwet van die Republiek Tadzjikistan,  word Russiese taal erken as die tweede amptelike taal van Tadzjikistan, die amptelike taal van inter-etniese kommunikasie (Russies: язык межнационального общения Tajik: забони муоширати байн land.   Russies het voorheen sy amptelike status verloor ná die onafhanklikheid van Tadzjikistan aan die einde van 1991, wat daarna met die Grondwet herstel is. Ongeveer 90% van die bevolking van Tadzjikistan praat Russies op verskillende vlakke. Geleerdes noem die variëteite Russies wat in Tadzjikistan gepraat word Tajik (istani) Russies  en dit deel 'n paar ooreenkomste met Oezbeeks (istani) Russies, soos morfologiese verskille en die leksikale verskille soos die gebruik van woorde урюк  vir 'n wilde appelkoos of кислушка vir rabarber.  Voorheen, vanaf die totstandkoming van die Tadzjikistan SSR totdat Tadjik op 22 Julie 1989 die amptelike taal van die Sowjet -Sosialistiese Republiek van Tadzjikistan geword het, was die enigste amptelike taal van die republiek die Russiese taal, en die Tadzjikiese taal het slegs die status van die "landstaal".
Die hoogs opgeleide deel van die bevolking van Tadzjikistan, sowel as die Intelligentsia, verkies om Russies en Persies te praat, waarvan die uitspraak in Tadzjikistan die 'Iraanse styl' genoem word.   
Afgesien van die Russiese taal, is Oesbekies eintlik die tweede mees gesproke taal in Tadzjikistan naas Tadjik. Inheemse Oezbeeks sprekers woon in die noorde en weste van Tadzjikistan. In die vierde plek (na Tajik, Russies en Oezbeeks) volgens die aantal moedertaalsprekers, is daar verskillende Pamir -tale waarvan die moedertaalsprekers in Kuhistani Badakshshan Autonomus Region woon. Die meerderheid Zoroastrian in Tadzjikistan praat dit in die Pamir -tale. Moedertaalsprekers van die Kirgisiese taal woon in die noorde van Kuhistani Badakshshan Autonomus Region. Yagnobi -sprekers woon in die weste van die land. Die Parya -taal van die plaaslike Romeinse mense (Sentraal -Asiatiese sigeuners) word ook wyd in Tadzjikistan gepraat. Tadzjikistan het ook klein gemeenskappe met moedertaalsprekers van Persies, Arabies, Pashto, Oos -Armeens, Azerbeidzjaans, Tataars, Turkmeens, Kazakh, Chinees, Oekraïens. 
Onder die vreemde tale is Engels die gewildste, wat in skole in Tadzjikistan onderrig word as een van die vreemde tale. Sommige jongmense, sowel as diegene wat in die toerismesektor van Tadzjikistan werk, praat Engels op verskillende vlakke. Van die Europese tale is daar ook 'n voldoende aantal moedertaalsprekers van Duitse Citation nodig en French Citation nodig. Baie onder die Oesbekiese bevolking leer nie net Russies nie, maar ook Turks.
In 2009 het byna 'n miljoen Tajiks in die buiteland gewerk (hoofsaaklik in Rusland).  Meer as 70% van die vroulike bevolking woon in tradisionele dorpe. 
Die Tajik -taal is die moedertaal van ongeveer 80% van die burgers van Tadzjikistan. Die belangrikste stedelike sentra in die huidige Tadzjikistan sluit Dushanbe (die hoofstad), Khujand, Kulob, Panjakent, Qurghonteppa, Khorugh en Istaravshan in. Daar is ook Oesbekies, Kirgisies en Russiese minderhede. 
Die Pamiri-mense van die outonome provinsie Gorno-Badakhshan in die suidooste, grens aan Afghanistan en China, hoewel hulle as deel van die Tadzjikse etnisiteit beskou word, maar onderskei hulle tog taalkundig en kultureel van die meeste Tajiks. In teenstelling met die meestal soennitiese Moslem -inwoners van die res van Tadzjikistan, volg die Pamiris die Ismaili -tak van Shia Islam oorweldigend en praat hulle 'n aantal Oos -Iraanse tale, waaronder Shughni, Rushani, Khufi en Wakhi. In die hoogste dele van die Pamir -gebergte is dit baie ou kultuurtradisies en volkskunste bewaar wat elders in die land grootliks verlore gegaan het.
Die Yaghnobi -mense woon in bergagtige gebiede in die noorde van Tadzjikistan. Die geskatte aantal Yaghnobis is nou ongeveer 25,000. Gedwonge migrasies in die 20ste eeu het hul getalle gedaal. Hulle praat die Yaghnobi -taal, wat die enigste direkte moderne afstammeling van die ou Sogdiaanse taal is. 
Tadzjikistan -ambagsmanne het die Dushanbe Tea House geskep, wat in 1988 as 'n geskenk aan die susterstad Boulder, Colorado, aangebied is. 
Sunni Islam van die Hanafi -skool is sedert 2009. amptelik erken deur die regering.  Tadzjikistan beskou homself as 'n sekulêre staat met 'n Grondwet wat godsdiensvryheid bied. Die regering het twee Islamitiese vakansiedae, Eid ul-Fitr en Eid al-Adha, as staatsvakansies verklaar. Volgens 'n Amerikaanse persverklaring en Pew -navorsingsgroep is die bevolking van Tadzjikistan 98% Moslem. Ongeveer 87% –95% van hulle is Soenniete en ongeveer 3% is Sjiiete en ongeveer 7% is nie-konfessionele Moslems.   Die oorblywende 2% van die bevolking is volgelinge van Russiese Ortodoksie, Protestantisme, Zoroastrianisme en Boeddhisme. Baie Moslems vas tydens Ramadan, hoewel slegs ongeveer 'n derde op die platteland en 10% in die stede daaglikse gebeds- en dieetbeperkings nakom. [ aanhaling nodig ]
Boekarese Jode het sedert die 2de eeu vC in Tadzjikistan gewoon, maar vandag is daar bykans niemand meer nie. In die veertigerjare het die Joodse gemeenskap van Tadzjikistan byna 30 000 mense getel. Die meeste was Persies-sprekende Bukharaanse Jode wat al duisende jare lank in die streek gewoon het, saam met Ashkenazi-Jode uit Oos-Europa wat hulle in die Sowjet-era hervestig het. Die Joodse bevolking word nou op minder as 500 geraam, waarvan ongeveer die helfte in Dushanbe woon. 
Verhoudings tussen godsdienstige groepe is oor die algemeen vriendelik, alhoewel daar 'n mate van kommer bestaan ​​onder die algemene Moslemleiers [ who? ] dat godsdiensgroepe van minderhede nasionale eenheid ondermyn. Daar is kommer dat godsdiensinstellings op die politieke gebied aktief word. Die Islamitiese Renaissance Party (IRP), 'n groot vegter in die burgeroorlog 1992-1997 en destyds voorstander van die stigting van 'n Islamitiese staat in Tadzjikistan, vorm volgens statuut nie meer as 30% van die regering nie. Lidmaatskap in Hizb ut-Tahrir, 'n militante Islamitiese party wat vandag daarop gemik is om sekulêre regerings omver te werp en die vereniging van Tajiks onder een Islamitiese staat, is onwettig en lede is onderhewig aan arrestasie en gevangenisstraf.  Die aantal groot moskees wat geskik is vir Vrydaggebede is beperk, en sommige [ who? ] voel dit is diskriminerend.
Volgens wet moet godsdiensgemeenskappe deur die Staatskomitee vir Godsdienssake (SCRA) en by plaaslike owerhede registreer. Registrasie by die SCRA vereis 'n handves, 'n lys van 10 of meer lede, en 'n bewys van die lokasie van die gebedswerf. Godsdienstige groepe wat nie 'n fisiese struktuur het nie, mag nie in die openbaar bymekaarkom vir gebed nie. Versuim om te registreer kan lei tot groot boetes en die sluiting van 'n plek van aanbidding. Daar is berigte dat registrasie op plaaslike vlak soms moeilik is om te bekom.  Mense onder die ouderdom van 18 word ook van openbare godsdienstige praktyk belet. 
Volgens Januarie 2016, as deel van 'n "anti-radikaliseringsveldtog", het die polisie in die Khatlon-streek na berig word die baard van 13 000 mans geskeer en 160 winkels gesluit wat die hijab verkoop. Om baard te skeer en vroue te ontmoedig om hijab te dra, maak deel uit van 'n regeringsveldtog wat neigings teiken wat as "vreemd en teenstrydig met die Tadjikse kultuur" beskou word, en "om sekulêre tradisies te bewaar". 
Tans is ongeveer 1,6% van die bevolking in Tadzjikistan Christen, meestal Ortodokse Christene.  
Ondanks herhaaldelike pogings deur die Tadzjikiese regering om die gesondheidsorg te verbeter en uit te brei, bly die stelsel onder die mees onderontwikkelde en armstes, met ernstige tekorte aan mediese voorrade. Die ministerie van arbeid en maatskaplike welsyn van die staat meld dat 104.272 gestremdes in Tadzjikistan (2000) geregistreer is. Hierdie groep mense ly die meeste onder armoede in Tadzjikistan. Die regering van Tadzjikistan en die Wêreldbank het aktiwiteite oorweeg om hierdie deel van die bevolking te ondersteun wat in die Wêreldbank se strategie vir armoedevermindering beskryf word.  Die openbare besteding aan gesondheid was in 2004 op 1% van die BBP. 
Die lewensverwagting by geboorte was na raming 69 jaar in 2020.  Die kindersterftesyfer was ongeveer 30,42 sterftes per 1 000 kinders in 2018.  In 2014 was daar 2,1 dokters per 1 000 mense, hoër as enige ander lae- inkomste land na Noord -Korea. 
Tadzjikistan het 'n skerp afname in die aantal hospitaalbeddens per capita beleef na die ontbinding van die USSR (sedert 1992), hoewel die getal nog steeds relatief op 4,8 beddens per 1000 mense bly, ver bo die wêreldgemiddelde van 2,7 en een van die hoogste onder ander lae-inkomste lande. 
Volgens die Wêreldbank word 96% van die geboortes bygewoon deur geskoolde gesondheidspersoneel, 'n syfer wat gestyg het van 66,6% in 1999. 
In 2010 het die land 'n uitbraak van polio beleef wat meer as 457 gevalle van polio by kinders en volwassenes veroorsaak het en tot 29 sterftes gelei het voordat dit onder beheer gebring is. 
Ondanks sy armoede het Tadzjikistan 'n hoë geletterdheid as gevolg van die ou Sowjet -stelsel van gratis onderwys, met 'n geskatte 99,8%  van die bevolking wat lees en skryf. 
Openbare onderwys in Tadzjikistan bestaan ​​uit 11 jaar van primêre en sekondêre onderwys, maar die regering was van plan om 'n 12-jaarstelsel in 2016 te implementeer.  Daar is 'n relatief groot aantal tersiêre onderwysinstellings, waaronder die Khujand State University met 76 departemente in 15 fakulteite,  Tadzjikistan State University of Law, Business, & amp Politics, Khorugh State University, Agricultural University of Tadzjikistan, Tajik National University, en verskeie ander instellings. Die meeste, maar nie almal, universiteite is tydens die Sowjet -era gestig. Sedert 2008 [update] was die inskrywing vir tersiêre opleiding 17%, aansienlik laer as die sub-streeksgemiddelde van 37%,  hoewel dit hoër was as enige ander lae-inkomste-land na Sirië.  Baie Tajiks het die onderwysstelsel verlaat weens die lae vraag op die arbeidsmark na mense met uitgebreide opvoedkundige opleiding of professionele vaardighede. 
Openbare besteding aan onderwys was relatief konstant tussen 2005–2012 en het gewissel van 3,5% tot 4,1% van die BBP  aansienlik laer as die OESO -gemiddelde van 6%.  Die Verenigde Nasies het berig dat die bestedingsvlak "ernstig onvoldoende was om aan die vereistes van die land se onderwysstelsel met hoë behoeftes te voldoen." 
Volgens 'n opname wat deur UNICEF gesteun word, slaag ongeveer 25 persent van die meisies in Tadzjikistan nie om verpligte laerskoolonderrig te voltooi nie weens armoede en geslagsvooroordeel,  hoewel geletterdheid oor die algemeen hoog is in Tadzjikistan.  Die ramings van kinders buite die skool wissel van 4,6% tot 19,4%, terwyl die oorgrote meerderheid meisies is. 
In September 2017 begin die Universiteit van Sentraal -Asië sy tweede kampus in Khorog, Tadzjikistan, met hoofvakke in Aard- en omgewingswetenskappe en ekonomie. 
Die nasionale sport van Tadzjikistan is gushtigiri, 'n vorm van tradisionele stoei.  
'N Ander gewilde sport is buzkashi, 'n spel wat te perd gespeel word, soos polo. 'N Mens speel dit op jou eie en in spanne. Die doel van die spel is om 'n bok van 50 kg te gryp, van die ander spelers weg te ry, terug te keer na die beginpunt en dit in 'n aangewese sirkel te laat val. Dit word ook beoefen in Afghanistan, Kirgisië, Kazakstan, Oesbekistan en Turkmenistan. Dit word gereeld by Nowruz -vieringe gespeel. 
Die berge van Tadzjikistan bied baie geleenthede vir buitesport, soos bergklim, bergfietsry, rotsklim, ski, snowboarden, voetslaan en bergklim. Die fasiliteite is egter beperk. Bergklim- en staptoere na die Fann- en Pamirberge, insluitend die pieke van 7 000 m in die streek, word seisoenaal gereël deur plaaslike en internasionale alpiene agentskappe.
Sokker is die gewildste sport in Tadzjikistan. Dit word beheer deur die Tajikistan Football Federation. Die nasionale voetbalspan van Tadzjikistan neem deel aan FIFA- en AFC -kompetisies. Die topklubs in Tadzjikistan ding mee in die Tajik League.  
Die Tajikistan Krieket Federasie is in 2012 gestig as die beheerliggaam vir die krieket sport in Tadzjikistan. Dit is in dieselfde jaar 'n aangeslote lidmaatskap van die Asiatiese Krieketraad. 
Rugbyunie in Tadzjikistan is 'n geringe maar groeiende sport.  In 2008 is die sport amptelik geregistreer by die Ministerie van Justisie, en daar is tans 3 mansklubs. 
Vier Tajikistani -atlete het sedert onafhanklikheid Olimpiese medaljes vir hul land verower. Dit is: die worstelaar Yusup Abdusalomov (silwer in Beijing 2008), judoka Rasul Boqiev (brons in Beijing 2008), die bokser Mavzuna Chorieva (brons in Londen 2012) en die hamergooier Dilshod Nazarov (goud in Rio de Janeiro 2016).
Khorugh, hoofstad van die outonome streek Gorno-Badakhshan, is die plek waar die bandy die hoogste hoogte is. 
Tadzjikistan het ook een ski -oord, Safed Dara genoem (voorheen Takob), naby die stad Varzob. 
Tipe politieke regime
Tadzjikistan is nie 'n demokratiese land waarin die fundamentele regte van die burgers gerespekteer word nie, of waarin onafhanklikheid en skeiding van magte bestaan. Dit word in plaas daarvan beheer deur 'n volledig outoritêre regime, waarvolgens daar geen waarborg is vir onafhanklikheid in die regspleging of respek vir fundamentele regte nie.
Na die ineenstorting van die Sowjetunie, verklaar Tadzjikistan hul onafhanklikheid in 1991. 'n Bloedige burgeroorlog het byna onmiddellik plaasgevind, wat tussen 10 tot 20% van die bevolking verplaas het, wat tienduisende slagoffers tot gevolg gehad het, waaronder baie burgerlikes, met 'n paar ramings wat die sterftesyfer baie hoër.
Emomali Rahmon het tydens die oorlog as 'n sleutelfiguur voorgekom, eers in 1992 voorsitter van die Hoogste Raad van die Republiek Tadzjikistan geword, en daarna president in 1994 toe 'n nuwe grondwet die presidentskap geskep het.
Rahmon is sedertdien aan bewind nadat hy herverkies is om opeenvolgende sewe jaar in 1999, 2006 en 2013 te dien. Rahmon is op 6 November 2013 tot sy vierde termyn "verkies", met meer as 83% van die stemme, sonder ernstige opposisiekandidate. Alhoewel die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa nie die verkiesing in 1999 dopgehou het nie, het sy verslae oor die 2006- en 2013-verkiesing tot die gevolgtrekking gekom dat die verkiesings van Tadzjikistan nie aan internasionale standaarde voldoen nie of dat kiesers 'n betekenisvolle keuse kon bied.
Behalwe dat hy in onvrye en onregverdige verkiesings verkies is, het Rahmon referendum opgestel en grondwetlike wysigings gebruik om sy mag oor die mag te behou, insluitend 'n referendum in 2016 wat gelei het tot die uitskakeling van die presidensiële terme en van geloofsgebaseerde politieke partye, insluitend die opposisie Islamitiese Renaissance Party van Tadzjikistan.
Verder het dit die ouderdom verlaag om in aanmerking te kom vir die presidentskap, wat die weg gebaan het vir Rahmon se seun, Rustam Rahmon, om aan die presidentsverkiesing in 2020 deel te neem. Dit was die laaste tyd duidelik op 17 April 2020 toe Rustam aangestel is as voorsitter van die boonste kamer van die Tadzjikse parlement, die tweede hoogste posisie in die land. Hierdie nuus bevestig Rustam se aanstelling as president, as sy pa bedank of nie sy presidensiële pligte kan uitvoer nie.
Die gebruik van regsartikels, soos grondwetlike wysigings, is 'n taktiek wat 'n fasade van legitimiteit bied aan die regime van Tadzjikistan, ondanks die gebrek aan onafhanklikheid van die regbank. Anders as 'n demokrasie-waarin die skeiding van magte bevorder word as 'n waarborg van onafhanklikheid wat onder meer die konsentrasie van mag in besluitneming verhinder-is die regstelsel in Tadzjikistan onderdanig aan Rahmon. Vryspraak in 'n verhoor is buitengewoon skaars, regsprosedures word dikwels geïgnoreer, en daar is min deursigtigheid in strafregtelike verrigtinge, veral in verhore waar lede van die politieke opposisie betrokke is. Kritici van die regime word dikwels geteiken en willekeurig aangekla van misdade, net soos lede van hul gesinne, en bewerings van marteling en buite -geregtelike moorde in die gevangenisstelsel is wydverspreid.
Die opposisie en die burgerlike samelewing kan nie die regime aanspreeklik hou vir sy misbruik nie, en word gekonfronteer met baie struikelblokke, veral wat verband hou met die vryheid van assosiasie en vergadering.
Alhoewel hierdie regte formeel deur die grondwet beskerm word, verhinder die regime dit in die praktyk deur die opposisie se bekwaamheid tot demonstrasies streng te beperk, mag geen protes sonder die toestemming van plaaslike regerings plaasvind nie, en aktiviste kan nie maklik sonder vrees organiseer nie van vergelding van die regime.
Burgerlike samelewingsorganisasies en nie -regeringsorganisasies kan nie werk sonder beduidende inmenging van die regime nie. Net so word die vryheid van uitdrukking sterk ingeperk deur die regime, en kan die media nie onafhanklik werk nie. Godsdiensvryheid is ook sterk beperk in sy jaarverslag van 2019. Die Amerikaanse Kommissie vir Internasionale Godsdiensvryheid het Tadzjikistan as 'n land van besondere kommer 'met betrekking tot godsdiensvryhede geklassifiseer.
Tadzjikistan - Politieke regte -indeks
Bron: Freedom House. 1 - die hoogste graad van vryheid.
Wat is die indeks vir politieke regte in Tadzjikistan?
& kopie 2011-2021 Knoema. Alle regte voorbehou.
Ons privaatheidsverklaring en koekiebeleid
Goed om voort te gaan Ons webwerf gebruik koekies om u aanlyn ervaring te verbeter. Dit is op u rekenaar geplaas toe u hierdie webwerf begin het. U kan u persoonlike koekie -instellings via u internetblaaierinstellings verander.
Die Internasionale Gemeenskap moet 'n kollig plaas op die rekord van menseregte in Tadzjikistan
Die opposisiefigure, onafhanklike stemme en diegene wat die aangehoudenes verdedig, moet 'n kollig op die Tadzjikiese regering se menseregterekord skyn.
President Emomali Rahmon het Tadzjikistan gelei sedert kort na die val van die Sowjetunie. As die oudste president van Sentraal-Asië wat tans aan bewind is, het hy al lank te kampe gehad met bewerings dat sy heerskappy vergemaklik is, ten minste gedeeltelik, deur onenigheid stil te maak deur die skending van menseregte.
Gedurende die bewind van Rahmon was dit egter moeilik om voldoende internasionale aandag op hierdie oortredings te trek en die regering van Tadzjikistan ten volle aanspreeklik te hou vir sy optrede. Alhoewel 'n menigte geloofwaardige verslae deur regerings, internasionale organisasies en nie-regeringsorganisasies geskryf is wat die regering van Tadzjikistan by menseregteskendings impliseer, slaag hulle al te dikwels nie in die nodige trekkrag om verandering binne sy grense te bewerkstellig nie.
Dit kom om verskeie redes voor. Eerstens is Tadzjikistan polities en andersins in Sentraal -Asië geleë, een van die minste bekende gebiede ter wêreld. Dit is moeilik om voldoende aandag te trek vir verandering as mense nie vertroud is met 'n land se geografiese ligging, geskiedenis, kultuur en mense nie.
Verder bestaan ​​Tadzjikistan in die skaduwee van geopolitieke reuse en China en die Russiese Federasie, wat internasionale belang stel om op Tadzjikistan te fokus deur middel van sy betrekkinge met hierdie twee lande. As 'n voormalige Sowjet-staat is dit trouens tradisioneel in die sogenaamde Russiese invloedsfeer beskou. Dit het 'n nadelige uitwerking op die nakoming van menseregte, aangesien Rusland sulke oortredings gereeld in die plek van ander prioriteite miskyk. Ten slotte het Tadzjikistan nie 'n lewendige uitvoerbedryf nie, is dit nie op 'n baie waardevolle geostrategiese plek geleë nie, en is dit klein (in bevolking sowel as gebied).
Om hierdie redes en ander, slaag die internasionale gemeenskap dikwels nie daarin om die bewerings van menseregteskendings in Tadzjikistan volledig te ondersoek nie, en vir diegene wat dit doen, verandering vereis (met gepaardgaande gevolge daarvan as dit nie gebeur nie). Dit is kommerwekkend en moet verander, aangesien dit blyk dat die regering sy oortredings in die afgelope jaar toeneem, met 'n duidelike uitwerking op die toekoms van Tajik -burgers.
Hierdie eskalasie sluit die stilte van opposisie standpunte en stemme in. Die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake het opgemerk dat "in 2018 [,] die regering 239 gevangenes aangemeld het wat lede was van verbode politieke partye of bewegings." Dit sluit die gevangenisstraf in van lede van die land se belangrikste opposisieparty, die Islamic Renaissance Party of Tadzjikistan (IRPT), wat sedert 2015 effektief uit die openbare gesprek en politiek uitgeskakel is (deur gevangenisstraf en ander onwettige dade). Dit, sowel as ander aktiwiteite vir stille opposisiepartye en persone, het blykbaar die regering se doel bereik, 'n bewering wat die regering in 2015 bondig gemaak het toe hy via die voertuig van voorbereide preke opgemerk het dat "[i] n Tadzjikistan, daar moet slegs een party wees. "
Menseregte-verdedigers in die land is ook stilgemaak. Die Amerikaanse regering ondersteun hierdie bewering in 'n verklaring van 2016 en merk op dat daar 'n toename was in die aantal polities-gemotiveerde aanhoudings en gevangenisse van verdedigers van menseregte ... in die naam van nasionale veiligheid en stabiliteit.
Behalwe teenstanders en verdedigers van menseregte, het die regering van Tadzjikistan ook probeer om onafhanklike standpunte te stil. Dit is onlangs beklemtoon deur die pogings van die regering om akkreditasie aan Radio Ozodi (die Tajik -diens van Radio Free Europe/Radio Liberty) te weier. Terwyl die Amerikaanse regering en ander uiteindelik ingegryp het, het die regering van Tadzjikistan oënskynlik probeer om een ​​van die min oorblywende onafhanklike stemme in die land weg te neem. Verdere voorbeelde wat deur regerings, internasionale organisasies en die media geïdentifiseer is, is die afgelope paar jaar met toenemende frekwensie uiteengesit.
Hierdie stilte strek blykbaar tot die vermoë van individue om 'n onafhanklike, internasionale stem oor regsake te hê. Ek skryf hierdie hoofartikel as die regsverteenwoordiger vir Gaffor Mirzoev, een van die belangrikste figure van die 1990's in Tadzjikistan. Mirzoev is in 2006 tot lewenslange tronkstraf gevonnis op aanklagte wat hy resoluut verwerp as vals bewerings teen hom.
Ek was onlangs aangestel deur sy familie en het onlangs probeer om met Mirzoev in die voorverhoor-aanleg in Dushanbe te vergader om 'n verskeidenheid internasionale regskwessies met hom te bespreek. In plaas daarvan dat ek toegang verleen word, het die Tadzjikse owerhede my toelating verwerp, en ek het die standpunt ingeneem dat ek 'n Tadjikse prokureur moet wees om hom te verteenwoordig, selfs oor kwessies rakende die internasionale reg. Dit is in stryd met sy reg om 'n eie advokaat te kies, 'n kernmensreg waarop ons almal geregtig is.
Die ontneming van 'n land van opposisiepartye, standpunte en regstemme verg groter aandag van die internasionale gemeenskap. In my situasie is Mirzoev nie van die geleentheid gebruik om te help met sy verteenwoordiging op 'n verskeidenheid internasionale regsplekke nie. Dit is geen geringe saak nie, want sy familie het 'n aantal probleme geïdentifiseer, hoofsaaklik as gevolg van sy status as individu in die 'spesiale gevangenisregime' van Tadzjikistan.
In 2019 het die VN se Menseregtekomitee sy kommer oor hierdie regime uitgespreek toe dit 'die moeilike omstandighede van aanhouding opgelê het wat gevangenes opgelê is wat lewenslange gevangenisstraf opgelê is deur 'n spesiale gevangenisregime'. Gevolglik het die komitee aanbeveel dat Tadzjikistan 'die spesiale regime vir gevangenes wat tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis is, in ooreenstemming bring' met die Internasionale Verbond oor Burgerlike en Politieke Regte en ander relevante VN -reëls en -standaarde. In 2018 het die komitee teen marteling dieselfde gevind. Skendings van sy reg op 'n billike verhoor kom ook algemeen voor - 'n gebied waar die Amerikaanse regering in die algemeen sy kommer opgemerk het. Mirzoev verdien die 'stem' wat 'n regsagtergrond het, om hom die hulp te bied waarop hy geregtig is.
Alhoewel elke staat daarop geregtig is om sy soewereine reg om oor interne aangeleenthede te besluit, te bevorder, het Tadzjikistan hom spesifiek daartoe verbind om die menseregte -norme te volg in die verdragte wat hulle bekragtig het. Hierdie verbintenis laat eksterne toesig toe. As 'n land nie sy verpligtinge nakom nie, moet die internasionale gemeenskap optree deur state aanspreeklik te hou met die verskeidenheid instrumente wat dit beskik om nakoming te bevorder.
Ons kan nie skik nie. Alhoewel soewereiniteit 'n kragtige idee is wat gerespekteer moet word, moet daar 'n drempelgrens vir hierdie eerbied wees. As dit oortref word, moet die internasionale gemeenskap optree. Die stilte van opposisiefigure, onafhanklike stemme en stemme vir diegene wat in die gevangenis is, is voorbeelde wat vereis dat 'n kollig op die menseregterekord van die Tadzjikistan -regering gevestig moet word. As hierdie ondersoek oortredings aan die lig bring, moet 'n eis om aksie — en gevolge vir onaktiwiteit — volg.
Scott Martin is 'n besturende vennoot by Global Rights Compliance LLP.
Die naam Tadjik verwys na die naam van 'n pre-Islamitiese stam wat voor die sewende eeu nC bestaan ​​het. Op grond van die Library of Congress se 1997 Country Study of Tadzjikistan, is dit moeilik om definitief die oorsprong van die woord "Tadjik" te noem, vanweë die "betrokke in politieke twiste van die twintigste eeu oor die vraag of Turkse of Iraanse mense die oorspronklike inwoners van Sentraal-Asië was." 
Die naam van die land is tydens die Sowjet -tyd dikwels "Tadzjikistan" in die Engelse taal gespel omdat dit direk geleen is uit die Russiese spelling "Таджикистан", waar die letters 'дж' 'n 'j' -klank lewer.
5 Desember 1929 Tadzjikse Sosialistiese Sowjetrepubliek
5 Desember 1936 Tajik Sowjet Sosialistiese Republiek
31 Augustus 1991 Republiek van Tadzjikistan
Een van die nuwe state wat in Oktober 1924 geskep is tydens die nasionale afbakening van Sowjet -Sentraal -Asië, was die Oezbeeks Sowjet Sosialistiese Republiek - Oezbeeks SSR of Sowjet -Oesbekistan. Sowjet -Tadzjikistan is terselfdertyd geskep in die oorwegend Turkse Oezbeeks SSR as 'n outonome Sowjet -sosialistiese republiek (Tajik ASSR) - een posisie onder 'n Sowjet -sosialistiese republiek in die USSR geopolitieke hiërargie. Die nuwe outonome republiek het die oostelike Bukhara ingesluit en 'n bevolking van ongeveer 740 000 gehad, uit 'n totale bevolking van byna 5 miljoen in die Oezbeeks Sowjet Sosialistiese Republiek as geheel. Die hoofstad is gestig in Dyushambe, wat in 1920 'n dorpie van 3000 was. In Desember 1929 is die Tadjikse ASSR losgemaak van die Oezbeeks SSR en die volle status as Sowjet -Sosialistiese Republiek gekry - Tadzjikse Sosialistiese Sowjetrepubliek. Destyds is die hoofstad hernoem Stalinabad, na Joseph Stalin, en die gebied wat nou noordelike Tadzjikistan (Sughd -provinsie) is, by die nuwe republiek gevoeg. Selfs met die bykomende gebied, het die Tajik SSR die kleinste Sentraal -Asiatiese republiek gebly. Op 5 Desember 1936 is dit hernoem na die Tajik Sowjet Sosialistiese Republiek.
Met die totstandkoming van 'n Tajik -republiek wat in nasionale terme gedefinieer is, het die instelling van instellings ontstaan ​​wat, ten minste in vorm, ook nasionaal was. Die eerste Tajik-taalkoerant in Sowjet-Tadzjikistan begin in 1926 verskyn. Nuwe opvoedkundige instellings begin ook ongeveer dieselfde tyd. Die eerste staatskole, beskikbaar vir kinders en volwassenes, wat ontwerp is om basiese onderwys te bied, is in 1926 geopen.Die sentrale regering het ook 'n klein aantal Tajiks opgelei vir openbare ampte, hetsy deur kursusse wat deur staatsdepartemente aangebied word, of deur dit na skole in die Oezbeeks SSR te stuur.
Onder Sowjet -bewind het Tadzjikistan ekonomiese en sosiale vooruitgang beleef. Die lewenstandaard in die republiek was egter steeds onder die laagste in die Unie. Die meeste mense het nog steeds op die platteland gewoon qishlaqs, nedersettings wat bestaan ​​uit 200 tot 700 eengesinshuise wat langs 'n waterweg gebou is.
Na die dood van Stalin in Maart 1953 word Stalinabad hernoem na Dushanbe op 10 November 1961 as deel van die De-Stalinization-program.
In Februarie 1990 het onluste in die hoofstad Dushanbe van die republiek plaasgevind. 26 mense sterf en 565 word beseer en die Sowjet -troepe het die onluste neergelê. Yaqub Salimov, 'n toekomstige minister van binnelandse sake, en 'n paar jeugaktiviste is skuldig bevind vir deelname aan die onluste.
Later op 24 Augustus 1990 verklaar die Tadzjiekse SSR sy soewereiniteit oor Sowjetwette. Teen 1991 het Tadzjikistan in Maart deelgeneem aan 'n referendum as deel van die poging om die vakbond te behou met 'n opkoms van 96,85%. Dit het egter nie gebeur toe hardliners gedurende die volgende drie dae in Augustus beheer oor Moskou oorgeneem het nie. Na die mislukking van die staatsgreep, is die Tajik SSR hernoem na die Republiek van Tadzjikistan op 31 Augustus 1991. Op 9 September 1991 het Tadzjikistan van die Sowjetunie afgestig maande voor die land self op 26 Desember 1991 opgehou het het. Konflikte na onafhanklikheid het in die volgende ses jaar 'n burgeroorlog in die hele land veroorsaak.
Tadzjikistan was, net soos alle ander republieke in die Sowjetunie, amptelik 'n Sowjetrepubliek wat deur die Tadzjikaanse republikeinse tak binne die Kommunistiese Party van die Sowjetunie beheer is in alle regeringsorgane, politiek en samelewing. Die Opperste Sowjet was 'n eensamer wetgewer van die republiek onder leiding van 'n voorsitter, met sy meerderwaardigheid ten opsigte van die uitvoerende en geregtelike takke en sy lede wat in die hoogste Sowjetgebou in Dushanbe byeengeroep is. Sedert sy onafhanklikheid in 1991, het dit die eensamer struktuur behou voordat dit in 1999 deur die presidensiële stelsel vervang is deur 'n tweekamerstelsel. Die regeringstruktuur van die republiek was soortgelyk aan dié van ander republieke.
Tadzjikistan was die enigste Sentraal -Asiatiese Republiek wat nie 'n leër onder die Sowjet -gewapende magte gevorm het nie. In plaas daarvan was die Sowjet -eenhede onder die Ministerie van Verdediging, sowel as troepe wat ondergeskikt was aan die Turkestaanse Militêre Distrik en die Sentraal -Asiatiese Militêre Distrik in die buurlande Oesbekistan en Kazakhstan. In die vroeë negentigerjare was die weermag die kleinste in die unie en het meer Russe as inheemse Tajiks daarin gehad. Die weermag het nie daarin geslaag om die regime effektief te verdedig soos bewys in die onluste in Dushanbe in 1990 nie. Daar was 'n groot kontingent Sowjet -grenswagte wat onder bevel was van Russe uit Moskou, wat bevel gegee het oor etniese dienspligtiges van Tadzjikus. Toe die TurkVO in Junie 1992 ontbind is, is sy personeel tussen Tadzjikistan en die ander vier Sentraal -Asiatiese republieke versprei.
Die Tajik SSR het ook sy eie ministerie van binnelandse sake en interne troepe bedryf, wat 'n onafhanklike republikeinse filiaal van die ministerie van binnelandse sake van die Sowjetunie was.
Soos alle ander republieke in die Sowjetunie, was die ekonomie daarvan baie gesentraliseer. Na onafhanklikheid het dit sy oorgangsekonomie.
Ligte nywerheid en voedselbedrywe was verantwoordelik vir meer as 60% van die industriële produksie. Die belangrikste takke van die swaar nywerheid was elektrisiteit, mynbou, nie-ysterhoudende metallurgie, masjienbou, metaalbewerking en boumateriaal. Die basis van die elektrisiteit was verantwoordelik vir HPP. Mynbou -aktiwiteite konsentreer op bruinkool, olie en aardgas. Nie-ysterhoudende metaalbedrywe was 'n aluminiumfabriek in Tursunzade en hidrometallurgies in Isfara. Ingenieursondernemings vervaardig kronkel-, landboumasjinerie, toerusting vir handelsondernemings en openbare spyseniering, tekstiel-, beligtings- en bedradingstoerusting, transformators, huishoudelike yskaste, kabel en ander (hoofsentrum - Dushanbe). Die chemiese industrie het plante ingesluit - stikstofbemesting in Kurgan -Tube, elektrochemie in Yavan en plastiek in Dushanbe. Die vernaamste takke van die ligte nywerheid was katoenvullis, sy en tapytweef. In die voedselbedryf het vrugteblikkies, groente-olie en vetbedryf gestaan.
In 1986 was daar 299 staats- en 157 gesamentlike plase in die land. Landbougrond was 4,2 miljoen hektaar.
As gevolg van die groot besproeiingswerk op die gebied van besproeiingsgrond, het 1986 662 duisend hektaar bereik. Die landbou het ongeveer 65% van die bruto landbouproduksie gelewer. Die toonaangewende vertakking van die landbou was katoen (katoenversameling 922 duisend ton in 1986), ontwikkel in Fergana, Vakhsh, Hissar -valleie. Tadzjikistan was die belangrikste basis van die land vir die vervaardiging van lang katoen. Gekweek en tabak, geranium, linne - Kudryashov, sesam. Ongeveer 20% van die gewasse is deur graangewasse beset (bruto graanoes - 246 duisend ton in 1986 in.). Hulle verbou groente en spanspekke. Is ontwikkel vrugte (insluitend sitrusvrugte) en druiwe. Vleis- en wolskaap en vleis en melkbeeste. Vee (in 1987, in miljoene): beeste - 1.4 (koeie ingesluit - 0.6), skape en bokke - 3.2. Serikultuur.
Tadzjikistan word voorsien van gas uit Oesbekistan en Afghanistan met gaspypleidings van Kelif na Dushanbe, van plaaslike gasvelde.
Die regering het belangrike pogings aangewend om gesinsgeweld te bekamp, ​​maar oorlewendes, prokureurs en diensverskaffers het berig dat die wet op gesinsgeweld in 2013 grotendeels onwerklik is. Gesinsgeweld en huweliksverkragting word nie spesifiek gekriminaliseer nie. Die polisie weier dikwels om klagtes van gesinsgeweld aan te meld, versuim om klagtes te ondersoek, of beskermingsbevele uit te reik en af ​​te dwing. 'N Gebrek aan dienste vir oorlewendes, insluitend onmiddellike en langtermyn-skuilings, laat vroue geen duidelike weg na misbruik nie.
In November 2018 het die Verenigde Nasies se Komitee vir die Uitskakeling van Diskriminasie teen Vroue (CEDAW) kommer uitgespreek dat gesinsgeweld "wydverspreid, maar te min gerapporteer is", en dat daar "sistemiese straffeloosheid vir oortreders" is, soos blyk uit die lae aantal vervolgings en veroordelings. "En geen stelselmatige monitering van geslagsgebaseerde geweld nie.
Tadzjikistan se menseregte -rekord word hersien
Sedert sy laaste hersiening by die VN se Menseregtekomitee, het Tadzjikistan 'n aansienlike inperking op politieke regte gevolg.
Op 1 Julie het die Komitee vir Beskerming van Joernaliste 'n beroep op die regering van Tadzjikistan gedoen om die persakkreditasie van die RFE/RL -videojoernalis Barotali Nazarov weer in te stel. Na verneem word, het die tadzjikse regeringsamptenare beslag gelê op Nazarov se akkreditasie einde Junie, en hy is 'tydelik' verbied om aan te meld omdat hy herhaaldelik 'die ekstremistiese en terroriste' Islamitiese Renaissance Party van Tadzjikistan (IRPT) noem, 'n persverklaring van RFE/RL. Nazarov, sê RFE/RL, is die vyfde lid van die Dushanbe -buro van die diens wat hul akkreditasie tans weerhou.
Die CPJ -protes val toe Tadzjikistan vandeesweek by die Verenigde Nasies se Menseregtekomitee onder die loep kom. Die land se laaste hersiening in hierdie spesifieke formaat was in 2013. Sedertdien het die onderdrukking in die land net toegeneem, veral deur die onderdrukking van die opposisie IRPT, die tronk van sy leiers en buitengewone druk op aktiviste en joernaliste in Tadzjikistan en in die buiteland.
'N Paar maande gelede het 'n ondersoek deur Eurasianet tot die gevolgtrekking gekom dat RFE/RL se Tajik Service, plaaslik bekend as Radio Ozodi, '' 'n onuitgesproke beleid aanvaar het om verwysings na die Islamitiese Renaissance Party van Tadzjikistan, of IRPT, wat deur Dushanbe as 'n ekstremistiese groep beskou word, weg te laat uit eerbied vir die regering en skending van die uitsaaier se kernmandaat. "
Soos Eurasianet het dit verlede week gestel: "In die nasleep van die self-sensuur verslae deur Eurasianet en ander, RFE/RL belowe om tekortkominge reg te stel. Deur die aandag te vergroot wat dit voorbehou vir stemme wat krities is teenoor die Tadzjikse regering, het Ozodi egter meer druk van die owerhede ontlok. "
In wese is Radio Ozodi verdoem as dit die geval is en verdoem as dit nie die geval is nie. Geen ernstige media kan Tadzjikse politiek bespreek sonder om die IRPT te noem nie, maar dit word al hoe moeiliker vir onafhanklike media om onder staatsdruk te bly hang.
Die Tajik -regering het baie moeite gedoen om die IRPT as 'n terroriste -organisasie te bestempel, 'n poging wat grootliks nie daarin kon slaag om buite die voormalige Sowjet -Unie te trek nie. Maar Dushanbe hou by die verhaal. Sleutel -IRPT -lede, soos Muhiddin Karbiri, het asiel in Europa gekry, waar hulle 'n teenverhaal teenoor die regering kan voorlê en verdedig.
Maar om in Europa te wees, is ook nie volkome veiligheid nie, aangesien die Tajik -regering dikwels die familielede van sy vyande wat in die land bly, teister. Ter illustrasie van hierdie taktiek, is dit die moeite werd om hierdie onlangse stuk van Bruce Pannier te lees oor Humayra Bakhtiyar, 'n Joodse joernalis in Europa wat gesê het dat die polisie in Tadzjikistan onlangs haar pa ontbied het (op haar verjaardag, in werklikheid) en hom onder druk gebring het om haar te laat terugkeer. Pannier gee besonderhede oor ander soortgelyke verhale en kom tot die gevolgtrekking dat "selfs al [die Tadzjikiese owerhede] iemand nie kan laat terugkeer na Tadjikistan nie, kan hulle hul lewe steeds ellendig maak deur druk op hul familielede tuis te maak."
Terselfdertyd dat Europa 'n basis bied vir die Tadzjikse opposisie, soos ek opgemerk het in die tydskrif van hierdie maand, het Europese leiers 'n noukeurige en onbevredigende beleidslyn in Tadzjikistan gevolg: Kritiek, as dit voorkom, gebeur agter geslote deure. In die openbaar is dit alles glimlagte en handdrukke en geen vrae gevra nie.
Vandeesweek het ballingskap in die Tadzjikse opposisiepolitici gekyk terwyl 'n afvaardiging van die Tadzjikiese regering sy verslag lewer waarin hy uiteensit hoe die staat sy uitvoering van verbintenisse aan die Internasionale Verbond oor Burgerlike en Politieke Regte beskou. Later hierdie maand sal die komitee sy eie verslag opstel, na oorweging van die stellings en verskeie ander belanghebbendes. As daar iets is om na die verlede te oordeel, sal die verslag van die komitee in vae tegnokratiese taal op baie mense -skendings dui. Niks sal gedoen word om hulle reg te stel of die staat te straf omdat hy nie sy verpligtinge gestand gedoen het nie.
Demokrasie, Menseregte en Regering
Meer as 'n miljoen Tajik -burgers woon en werk die grootste deel van die jaar buite hul vaderland. Weens onvoldoende kennis van die tale, wette en hul eie regte van gasheerland, is trekarbeiders uit Tadzjikistan dikwels kwesbaar vir mensehandel, insluitend seksuele uitbuiting.
USAID spreek kwessies van mensehandel en arbeidsmigrasie aan deur middel van sosiale, opvoedkundige en finansiële ondersteuning aan voormalige trekarbeiders, veral diegene wat nie meer na die Russiese Federasie mag terugkeer nie. USAID -programme help hulle om weer in hul gemeenskappe te integreer en die vaardighede op te doen wat nodig is om werk te kry of 'n besigheid te begin.
Ons werk ook saam met plaaslike groepe om verantwoordelike en inklusiewe plaaslike bestuur te bevorder wat reageer op die behoeftes van die land se burgers. Benewens hierdie pogings ontwikkel die mediaprogramme van USAID 'n meer gebalanseerde inligtingsomgewing om die openheid vir verskillende menings onder jeug en volwassenes te verhoog, wat tot groter burgerlike betrokkenheid sal lei.
USAID het die kapasiteit van organisasies in die burgerlike samelewing opgebou om te pleit vir 'n meer bevorderlike wetlike omgewing van die burgerlike samelewing en om te voldoen aan bestaande wette om hul registrasiestatus te behou.
USAID het leiding en regskonsultasies aan ongeveer 62 500 mense verskaf via die migrasie -hotline.
USAID het 290 slagoffers van mensehandel, kwesbare trekarbeiders en ander slagoffers van menseregteskendings bygestaan ​​met die Noodfonds.
USAID het 100 trekarbeiders opleiding en hulp gebied om klein ondernemings te begin.
USAID het 155 plaaslike buurtverenigings geregistreer om by die plaaslike besluitnemingsprosesse vir burgers te pleit.