Geskryf deur Kelly Reed
Wat ons eet, kan nie net ons gesondheid nie, maar ook die planeet self benadeel. Ongeveer 'n kwart van al die kweekhuisgasvrystellings dat mense elke jaar genereer, kom uit hoe ons die wêreld voed. Die meeste daarvan is metaan wat deur beeste vrygestel word, stikstofoksiede van chemiese kunsmisstowwe en koolstofdioksied uit die vernietiging van woude om gewasse te kweek of om vee te kweek.
Al hierdie gasse vang hitte in die atmosfeer van die aarde in. Ekstreme weerstoestande soos oorstromings en droogtes word gereeld en erger in ons warm wêreld, vernietig gewasse en ontwrig groeiseisoene. As gevolg hiervan, kan klimaatsverandering verwoesting veroorsaak op reeds onsekere voedselvoorrade. Die uitdagings vir die landbou is groot, en dit sal net vergroot namate die wêreldbevolking groei.
Die nuwe spesiale verslag oor klimaat en land deur die IPCC waarsku dat sonder drastiese veranderinge in die wêreldwye grondgebruik, landbou en menslike voedings, sal pogings om kweekhuisgasvrystellings te beperk aansienlik minder wees as die teikens om wêreldwye temperatuur te verhoog onder 1.5 ° C.
Dit is 'n voedselsisteem wat voedsame voedsel produseer sonder om die omgewing of ander aspekte van ons welstand te benadeel baie nodig. maar kan dit genoeg kos produseer miljarde mense te voed terwyl biodiversiteitsverlies en besoedeling omgekeer word?
Dit is waar ek glo dat argeoloë en antropoloë kan help. Ons onlangse artikel in Wêreldargeologie ondersoek landboustelsels uit die verlede en hoe hulle kan help om die landbou vandag meer volhoubaar te maak.
Kanale en koring in Suid-Amerika
Daar is 'n lang geskiedenis van samelewings regoor die wêreld wat eksperimenteer met die manier waarop hulle voedsel produseer. Deur hierdie suksesse en mislukkings van die verlede kom daar perspektief op hoe die mens dit het getransformeerde plaaslike omgewings deur die landbou en duisende jare beïnvloed grondeienskappe.
Antieke landboupraktyke was nie altyd in balans met die natuur nie - daar is 'n bewys dat vroeë voedseltelers gekweek word hul omgewing beskadig met oorbeweiding of wanbestuur van besproeiing wat die grond souter gemaak het. Maar daar is ook baie gevalle waar voedselstelsels uit die verlede groeiende grondkwaliteit verbeter het, die oesopbrengste verhoog het en gewasse teen oorstromings en droogte beskerm is.
Een voorbeeld het sy oorsprong in Suid-Amerika voor die Incan, en word gereeld tussen 300 vC en 1400 nC gebruik. Die stelsel, vandag bekend as Waru Waru, het bestaan ​​uit opgeligte grondbeddings wat tot twee meter hoog en tot ses meter breed was, omring deur waterkanale. Hierdie verhoogde veldstelsels, wat die eerste keer deur navorsers in die 1960s rondom die Titicacameer ontdek is, is in vleilande en hooglandgebiede van Bolivia en Peru oor die volgende dekades.
Die kanale wat in die Waru Waru-boerdery gebruik word, kan voedselproduksie meer bestand maak teen klimaatsverandering. Blog de Historia General del Perú
Alhoewel sommige projekte misluk het, het die meerderheid plaaslike boere toegelaat om gewasproduktiwiteit en grondvrugbaarheid te verbeter sonder om chemikalieë te gebruik. Vergeleke met ander plaaslike landboumetodes vang die verhoogde beddens water tydens droogtes en dreineer water as daar te veel reën is. Dit besproei die gewasse die hele jaar deur. Die kanaalwater behou hitte en verhoog die lugtemperatuur rondom die grondbeddings met 1 ° C, wat gewasse teen ryp beskerm. Die visse wat die kanale koloniseer, is ook 'n ekstra voedselbron.
Daar is nog navorsing aan die gang, maar hierdie Waru Waru-stelsels word deesdae gereeld deur boere in Suid-Amerika gebruik, ook in die Llanos de Moxos, Bolivia - een van die grootste vleilande ter wêreld. Waru Waru-boerdery kan veerkragtiger wees vir die toenemende oorstromings en droogte verwag word onder klimaatsverandering. Dit kan ook voedsel verbou in afgebreekte habitatte as dit ongeskik beskou is vir gewasse, wat die druk help om reënwoud skoon te maak.
Vis as plaagbeheer in Asië
Monokulture is 'n baie meer bekende metode van landbou vir mense deesdae. Dit is die uitgestrekte landerye wat een soort gewas bevat, wat op groot skaal gekweek word om hoër opbrengste te verseker wat makliker is om te bestuur. Maar hierdie metode kan ook agteruitgaan grondvrugbaarheid en natuurlike habitats beskadig en verminder biodiversiteit. Chemiese kunsmisstowwe wat op hierdie plase gebruik word, loog in riviere en oseane en hul plaagdoders dood wild en skep weerstandbiedende plae.
Kweek meerdere gewasse, die opvoeding van verskillende lewende hawe en verskillende habitatte kan bewaar word, kan voedselvoorrade voedsaam en weerbaar wees vir toekomstige skokke in die weer, terwyl dit ook meer lewensbestaan ​​kan skep en die biodiversiteit kan herstel.
Dit klink miskien na veel te oorweeg, maar baie ou praktyke het daarin geslaag om hierdie balans met redelike eenvoudige middele te bereik. Sommige daarvan word selfs deesdae gebruik. In die suide van China voeg boere vis by hul rysvelden in 'n metode wat dateer uit die latere Han-dinastie (25 – 220 AD).
Die vis is 'n bykomende proteïenbron, dus produseer die stelsel meer voedsel as slegs rysboerdery. Maar 'n ander voordeel bo rysmonokulture is dat boere bespaar op duur chemiese kunsmisstowwe en plaagdoders - die vis bied 'n natuurlike plaagbeheer deur onkruid en skadelike plae te eet, soos die rys planthopper.
Rys-visplase produseer meer voedsel en benodig minder chemiese plaagdoders. Tirtaperwitasari / Shutter
Navorsing dwarsdeur Asië het getoon dat in vergelyking met lande wat slegs rys verbou, die rysvisboerdery toeneem rysopbrengste met tot 20%, wat gesinne toelaat om hulself te voed en hul surplus voedsel op die mark te verkoop. Hierdie rysvisboerderye is noodsaaklik vir klein gemeenskappe, maar word vandag toenemend uitgestoot deur groter kommersiële organisasies wat monokultuurrys of visplase wil uitbrei.
Rysvisboerdery kan meer mense voed as huidige monokulture terwyl hulle minder van die landbouchemikalieë gebruik wat water en kweekhuisgasvrystellings te genereer.
Die volgehoue ​​sukses van hierdie antieke metodes herinner ons daaraan dat ons ons hele voedselsisteem kan herimineer om tien biljoen mense te voed, terwyl wild weer verjong word en koolstof weggesluit word. In plaas daarvan om die wiel weer uit te vind, moet ons kyk na wat in die verlede gewerk het en dit vir die toekoms aanpas.
Kelly Reed, Programbestuurder en navorser in Archaeobotany, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Oplossings > Hoe argeologie ons kan help om 'n volhoubare toekoms vir voedsel te bou