'N Snelwegwisseling staan ​​leeg van verkeer nadat die regering op 18 Maart 2020 beperkings ingestel het om die verspreiding van die nuwe koronavirus in Lima, Peru, te voorkom. Dui die wêreldwye reaksie op COVID-19 aan dat daar hoop op klimaatsaksie is? AP Photo / Rodrigo Abd
Dit is te vroeg om te weet of hierdie maatreëls te min sal bewys om massa-sterftes te beperk, of so uiters dat dit ekonomiese rampokkery in die wiele ry. Maar wat absoluut duidelik is, is dat die reaksie in pandemie in skrille kontras staan ​​met die gebrek aan effektiewe optrede teen klimaatsverandering, ondanks 'n aantal ooreenkomste tussen die twee bedreigings.
Die alarms vir sowel COVID-19 as klimaatsverandering is deur kenners geklink, 'n goeie voorsprong op die sigbare krisisse. Dit is maklik om te vergeet, maar ten tyde van hierdie skrywe is die totale sterftes as gevolg van COVID-19 minder as 9,000 - dit is die vreesaanjaende rekenaarmodel voorspellings van veel groter getalle wat regerings gewaarsku het dat daar vinnig opgetree moet word, ondanks die ontwrigting wat dit die alledaagse lewe veroorsaak.
Tog voorspel rekenaarmodelle van klimaatsverandering ook 'n bestendige optog van toenemende sterftes wat oortref 250,000 mense per jaar binne twee dekades van nou af.
As wetenskaplikes wat klimaatsverandering en die sielkunde van besluitneming bestudeer het, vra ons ons af: waarom verskil die reaksies van die regering op COVID-19 en klimaatsverandering - wat albei moeilike besluite moet neem om toekomstige rampe te voorkom - so dramaties? Ons stel vier belangrike redes voor.
Eerstens is COVID-19 dodelik op 'n instinktiewe, persoonlike vlak. Mense reageer sterk teen sterflike bedreigings, en hoewel die virus baie voorkom laer sterftes by andersins gesonde mense onder 60, toon hierdie statistieke nie die algemene vrees vir persoonlike veiligheid nie.
Die vinnige bombardement van aanskoulike besonderhede wat ons ontvang oor infeksies, oorbelaste hospitale en sterftes, versterk ons ​​persoonlike assessering van risiko. Klimaatsverandering het die potensiaal om op die lange duur meer mense as COVID-19 dood te maak, maar die sterftes is een stap van koolstofvrystellings, wat in plaas daarvan voorkom verhoogde frekwensie van "natuurrampe."
En die stadige tydskaal van klimaatsverandering - 'n toename in wêreldtemperature - laat ons toe verwagtinge om voortdurend aan te pas namate die situasie geleidelik vererger. Die abstrakte verband tussen emissies en hierdie sterflike gevare verhoed dat wêreldwye klimaatsverandering die dringendheid van die virus bereik, waardeur almal meer huiwerig is om moeilike beleidskeuses te aanvaar.
Vinnig bewegende bedreiging
Tweedens is COVID-19 'n nuwe bedreiging wat met 'n duidelike dringendheid in die wêreldbewussyn ontplof het terwyl klimaatsverandering al dekades lank op die radar is.
Die gevolge van gebrek aan COVID-19 wag op 'n tydvak van weke eerder as dekades weg vir klimaatsverandering - dit is nie 'n probleem vir toekomstige geslagte nie, maar vir almal wat nou leef. Die trae, kruipende bewustheid van die bedreiging deur klimaatsverandering het ook die parallelle ontwikkeling van professionele skeptici moontlik gemaak, befonds deur die fossielbrandstofbedryf, wat ongelooflik effektief was by twyfel oor die wetenskap.
Daar was geen tyd vir gevestigde belange om soortgelyke weerstand teen COVID-19-beleid te bewerkstellig nie, en dit lyk asof regerings op advies van gesondheidswerkers optree vir die openbare belang.
Derdens het amptenare van groepe soos die Wêreldgesondheidsorganisasie aangebied samehangende en onmiddellik werkbare paaie om die verspreiding van COVID-19 te vertraag. Regerings het 'n eenvoudige prioriteitslys gekry om hul burgers te dwing om meer te was, op te hou raak, reis te verminder en in 'n mate van isolasie te gaan.
Parkgangers, waarvan die meeste self isoleer, stap op 18 Maart 2020 in Camden Hills State Park in Camden, Maine. AP Foto / Robert F. Bukaty
In teenstelling hiermee is die ruimte van moontlike oplossings vir klimaatsverandering verwarrend kompleks, en hierdie oplossings raak byna alle aspekte van die moderne lewe.
Selfs kundiges stem nie saam oor presies wat die beste manier is om koolstofvrystellings te verminder nie, terwyl ekonomiese skade verminder word. Hierdie gebrek aan duidelikheid het bygedra tot verwarring en beslissingsverlamming deur beleidmakers.
Die vermoë vir nasies gaan dit alleen
En hoewel reaksies op COVID-19 noue internasionale samewerking oor riglyne oor openbare gesondheid, reis en grense vereis, kan individuele lande effektiewe stappe doen om die verspreiding van COVID-19 binne hul eie grense te vertraag. Selfs die kleinste lande, soos Singapoer, kan die veiligheid van hul burgers verseker deur 'n effektiewe plaaslike reaksie op COVID-19 te lewer.
In teenstelling, moet die stabilisering van die klimaat alle uitstoot verminder - dit werk alleen. Hierdie koördineringsprobleem is miskien die moeilikste hindernis van klimaatverandering. Daar is idees oor hoe die koördineringsprobleem in fases aangespreek kan word, maar hulle benodig steeds samewerking tussen 'n aanvanklike groep toegewyde nasies.
Op hierdie foto van Desember 2019 veg brandbestryders teen 'n bosvuur in Australië. Dan Himbrechts / AAP Images via AP
Terwyl die internasionale reaksie op COVID-19 is gekritiseer, dit gee ons nog hoop dat 'n sterk beleid rakende klimaatsverandering bereik kan word as ons daarin slaag om die sielkundige gestremdhede wat die regering onrustig hou, te oorkom.
Op hierdie punt lyk die beleidsveranderings wat nodig is om klimaatsverandering te verminder, ekonomies, sosiaal en kultureel minder ontwrigtend as die maatreëls wat tans getref word om COVID-19 aan te pak.
In werklikheid kan koolstofdioksieduitlatings waarskynlik dramaties verminder word deur geleidelike toenames in wêreldwye koolstofprys op maniere wat onmoontlik sou wees in die daaglikse lewens van die meeste mense.
Wanneer die stof van COVID-19 gaan lê, moet ons op hierdie oomblik terugkyk as 'n bewys dat ons samelewings nie aan die noodlot verslaaf is nie, en krag vind in die bewese vermoë van moderne samelewings om op globale noodgevalle te reageer.
Eric Galbraith, professor in aardstelselwetenskap, McGill Universiteit en Ross Otto, assistent-professor in sielkunde, McGill Universiteit