Op die bekende Ted Talk-kanaal loop ek iets treffends raak. Vertel deur die merkwaardige Nigeriese skryfster Chimamanda Ngozi Adichie, deel ek met die leser haar persoonlike verhaal oor wat sy noem “Die gevaar van ’n enkele storie”:
“So, nadat ek ’n paar jaar in Amerika as ’n Afrikaan deurgebring het, het ek my kamermaat se reaksie begin verstaan. As ek nie in Nigerië grootgeword het nie, en as ál wat ek van Afrika geweet het van populêre beelde kom, sou ek ook gedink het Afrika is ’n plek met pragtige landskappe, pragtige diere en onverstandige mense. Mense wat in sinlose oorloë veg. Wat sterf van armoede en vigs. Wat nie in staat is om vir hulself te praat nie. Wat wag om gered te word deur ’n goedige wit buitelander.
“Onlangs het ek by ’n universiteit gepraat waar ’n student vir my gesê het dis so ’n skande dat Nigeriese mans sulke fisiese mishandelaars is soos die pa-karakter in my boek. Ek het vir hom gesê ek het pas ’n boek gelees met die naam American Psycho . . . en dis so ’n skande dat Amerikaanse mans reeksmoordenaars is. Dit sou nooit by my opgekom het om te dink dat net omdat ek ’n boek gelees het waar ’n karakter ’n reeksmoordenaar is, dat hy verteenwoordigend van álle Amerikaanse mans is nie.
“Ek het nog altyd gevoel dat dit onmoontlik is om waarlik by ’n plek of met ’n persoon gemoeid te wees sonder om by ál die stories van daardie plek of daardie persoon betrokke te wees.