Om ‘n appeltjie te skil… | Slakkelak
9 thoughts on “Om ‘n appeltjie te skil…”
Ek kan goed verstaan hoe ‘n kinderhart na die rooi appel sou smag. Dis menslike natuur. So bly die gras mos maar altyd goener anderkant die draadn hetsy verhoudings, werksplekke, blyplek, klere. Dis daardie hoeveelste Gebod? Waar is ons blogdoom??
Ons mag ook nie oupa se aarbeie of sy leivoortjies plat getrap het nie. Dit steek nogals in my kop vas, die leivoortjies wat die water na die bome toe gelei het. En dan was daar ouma se bye en groot wit slakke wat sy stil stil bo die huis grootgemaak het in haar tuin
Want ons wou die aarbeie eet, my magtag!
Jy was regtig BAIE lus vir rooi appels!
Net so. En ek dink MaanKind som dit so half op – dis daardie iets wat jy nie het nie wat jou hartjie begeer.
Pink Ladies is nou my gunsteling – geurig en kraakvars in die mond.
Hierdie is so ‘n mooi onthou 🙂
Jy laat my skoon verlang na ons kinderdae van ook so baie vrugte op ‘n klein plasie naby Stellenbosch – oorvloed gewees! Dit was dae so uit die hemel al kan ek nou eers heeltemal waardeer.
Terug pieng: Mamma moet asseblief tog nie voor ander mense eet nie… « Slakkelak