Afrikaans: Ulrich Huber se werk, De Jure Civitatis, bevat die eerste ernstige poging om die Reformatoriese perspektiewe op die natuurreg op die terrein van die Publiekreg van toepassing te maak. Nie alleen het hy sy perspektiewe oor die natuurreg met sy siening oor die Publiekreg in die algemeen geïntegreer nie, maar hy het die idee van die natuurreg gebruik as basis vir die regsleer as 'n geheel (iurisprudentia universalis). In sy teenkanting teen die natuurregteorie van Bodinus, Hobbes en Pufendorf, het Huber die perspektief gehandhaaf dat reg en geregtigheid nie gesien kan word as die produkte van nuttigheid of bepaal word slegs deur hul bruikbaarheid. Vir Huber is die beginsels van goed en sleg, regmatig en onregmatig, regverdig en onregverdig, gebaseer op onveranderlike beginsels wat menslike manipulasie te bowe gaan. Om hierdie redes beklemtoon Huber die feit dat die natuurreg nie die produk van die mens se rede is nie, maar gebaseer is op die ewige wil van God. Die mens is egter deur sy rede in staat om die wil van God uit die openbaring van die Morele Wet te bepaal. In effek is God se ewige reg die fundamentele bron van die natuurreg. As sodanig is die gelding van die beginsels van die natuurreg nie onderhewig aan 'n ooreenkoms tussen mense of die bepalings van die burgerlike reg nie, maar dit gaan vooraf aan die staat en die regeergesag van die owerheid. Nie alleen geld hierdie voorskrifte van die natuurreg as normatiewe bepalings vir al die elemente van die Publiekreg nie, maar ook vir die regte van die mens (onder andere op lewe en eiendom) afgesien van die aard en samestelling van die staat. Huber se reaksie op Hobbes se natuurregteorie in besonder, beklemtoon die belang daarvan om beginsels van reg en geregtigheid te vestig wat nie onderworpe is aan manipulasie van politieke owerhede of regerings nie. As sodanig was Huber se natuurreg-teorie nie slegs 'n belangrike bydrae in sy eie tyd nie, maar het hy 'n alternatief gepostuleer wat as 'n noodsaaklike korrektief kan dien in regstelsels waar die formele konsep van die staat onderhewig aan die reg, nie deurdring tot op die vlak waar dit die idee van die staat in 'n materiële sin bepaal nie.