Kreatiewe Joernaal: gedig
Welkom / Welcome Showing posts with label gedig. Show all posts
Showing posts with label gedig. Show all posts
Om te kan skryf oor dié dinge wat naby jou hart lê, is terapeuties, sê dié wat weet. Mense vind aanklank in jou woorde. Mense deel ook dan makliker hulle diep verhale met jou. Ek kan my so dikwels verwonder aan die skakel wat daar is tussen mens en mens. Die bewuswording van ons eendersheid, ons weerloosheid, ons menswees. Die besef dat alles op aarde net tydelik is, van verbygaande aard. En die wete dat ons die beste uit elke dag en elke geleentheid moet haal. Ons lewe net een maal. Vanoggend skryf ek toe maar 'n gedig vir jou my man. Vandag was 'n minder aangename dag nà laas week se chemo. Maar daar is hoop. Altyd. Eendag weer
drup een vir een
oor die muur vanjaar my
hoor jy die
sien jy sy
wip as hy staan,
wens jy ook
dis al November
In die stilste uur van ‘n nanag
worstel en woel gedagtes onvermoeid -
klouter trippeltrap in my hartkamers
en laat die slaap wegkruipertjie speel
tussen gisters en môres……
dan vou ek my hande en sluit my oë
prewel ek in deurmekaar sinne
en vertel van alles binne
stort dit uit soos water –
en wag vir die nuwe dag
(erg gekreukel en verkrummel) en op 'n klein ou hopie lê,
sal jy steeds die mooie dinge wat ek so graag wil hoor,
só op haar sy sien lê, haar oë was diamante
en vir my stories lees, sal ons saamlag nog so
'n sielsaligheid kan
een hand wat joune
één warm hand wat oor
jou skouer kom vlerk
fluister vrede en
Daar is troos in die warm boontjiesop wat jy vir ons maak as die koue deur die sleutelgat klouter
en teen my bene kom
Troos lê jou oë vol as jy my help onthou
aan al die dinge wat
(met erkenning aan die Prediker) Posted by
‘n somermiddag loom en lou,
só hou ek vas aan jou
en alles só bekend, ‘n klimop teen die muur
sit spat en speel, ’n warm sonstraal steel
en jy net jy, lewensbly
Dis Meimaand. In ons kombuis lê ses goudgeel lemoene in die mandjie. Dit beteken die winter is oppad. Ek vat een en skil dit af . My mond water. Dis 'n heerlike dag en ek wil net buite wees. Ek hang die skil aan die perskeboom se halfkaal tak op. Miskien kom die glasogies weer kuier soos laas jaar. Kleinste ou klein voëltjie met 'n baie besige lyfie, wip-wip van tak tot tak, altyd saam met een van sy ewe besige maatjies. Om 'n ordentlike foto van hierdie klein voëltjie te kan neem, vra hope geduld. 'n Glasogie op die perskeboom se tak is 'n flentertjie vreugde by ons agterdeur. 'n Present uit die hemel. 'n Stukkie vrolikheid in vere! En die geel lemoenskille wat in krulle en draaie aan die winterkaal takke hang, laat my altyd aan my oorlede Ma dink. Soetlemoenverlange
ek kon die stilte hoor:net die sleutels op die swart bord wat saggies keel skoonmaak'n dofgeluid van 'n ver-karen verder niks
dis vroegherfs om my arms...het vergeet om te onthoudat dit dalk koelerig hier voor tussen die verfdie nat skilderyeen die baie foto's van naby-mensegaan weessal ek my Pa se ou truiuit die kas haal en my toekokonso papie-beskut aan hom vasklouen met geslote oënet bewus wees van sy nabyheiden verder niks