Leopold Scholtz se studie oor die Grensoorlog is die jongste toevoeging tot die groeiende, sogenaamde grensliteratuur aangaande Suid-Afrika se aandeel aan die konflik in Namibië en Angola gedurende die tydperk 1966-1989. Dit is inderdaad een van die omvattendste publikasies oor die oorlog aangesien Scholtz se werk 'n aantal jare na die einde van die konflik geskryf is. Die skrywer het die voordeel van retrospeksie en sedert die einde van die oorlog het verskeie nuwe bronne daaroor beskikbaar geraak wat die moontlikheid van nuwe perspektiewe op die gevegte meebring.
Scholtz verklaar prontuit dat weens die volgehoue tekort aan bronne vanuit Swapo- en MPLA-kant 'n ewewigtige boek oor die oorlog onmoontlik is. Meer as 90 persent van die beskikbare bronne is Suid-Afrikaans van oorsprong:
Dit was wel moontlik om met betreklike akkuraatheid 'n geveg of operasie van die Suid-Afrikaanse kant te rekonstrueer, maar die beeld van die ander kant bly meestal in newels gehul. As dit duideliker was, sou my vertolking van sekere Suid-Afrikaanse optredes moontlik anders kon wees (pp ix-xi).
Die skrywer deins ook nie terug om kritiek te lewer oor 'n aantal aspekte wat die Suid-Afrikaanse strategie en taktiek tydens die oorlog betref nie. Hy is duidelik 'n bewonderaar van die doktrine van gemeganiseerde mobiele oorlogvoering, veral soos verfyn en toegepas deur genl.maj. Roland de Vries en andere (p 461). Trouens, die kern van die boek draai om 61 Gemeganiseerde Bataljon-groep en die gevegte van hierdie groep soos wat die oorlog al hoe meer van 'n onkonvensionele na 'n konvensionele karakter verander het. Dit is eweneens opvallend dat die skrywer ten opsigte van primêre bronne baie min van die SANW-dokumentasiesentrumbronne gebruik gemaak het, maar merendeels van dié van 61 Meg-aanlynargief.
Aangesien die gevegte in Angola teen 1989 'n strategiese dooiepunt bereik het waarna vrede bewerkstellig is, is die vraag wie die oorlog gewen het eintlik irrelevant omdat sake op die slagveld nooit tot so 'n punt gedryf is nie. Tog, in die lig van die lang openbare polemiek en politieke propaganda sedert die vredesluiting oor wie nou eintlik die Grensoorlog gewen het, wy Scholtz dan ook sy laaste hoofstuk aan die vraag. Maar juis in hierdie opsig raak sy vertolking van die oorlog problematies en verskaf hy self dualistiese antwoorde. Op 'n hele paar plekke is die boek 'n betoog teenoor ander pro-Kubaanse standpunte, dat Suid-Afrika nie die oorlog verloor het nie, maar in die meeste gevegte die botoon gevoer het, veral teen Fapla. Maar dan word weer verklaar dat niemand werklik die oorlog verloor het nie en dat alle partye "op een of ander manier as wenners uit die konflik getree het" (pp 434, 456, 459 en 462). Aan die ander kant verklaar die skrywer dat Castro wel die propaganda-oorlog van die Slag van Cuito Cuanavale gewen het en dat hy 'n meesterlike strateeg was.
Scholtz skryf ook dat die SAW sedert 1987 al hoe meer 'n logistiese onvermoë ondervind het om sy troepe te bevoorraad. Dit het daartoe bygedra dat aanvalle uitgestel moes word wat taktiese voordele verydel het. Teen 1988 het die digte bosse by Cuito Cuanavale aansienlike navigasieprobleme veroorsaak en daartoe bygedra dat die SAW se gevegsplanne om terugtrekkende Angolese magte af te sny, nie na behore uitgevoer kon word nie. Mynvelde het mobiliteit ook al hoe meer belemmer, terwyl moreel verlaag is deur gebrek aan vars kos, wasgeriewe en gevegsonderdele, asook verweerde uniforms en 'n onophoudelike vlieëplaag. In hoofstuk 17 erken Scholtz dat die SAW ná Cuito Cuanavale nie meer instaat was om Angola, veral wat die lugmag betref, offensief met 'n groot mag aan te val nie. Derhalwe is daar teen die middel van 1988 'n defensiewe plan vir die verdediging van Suidwes-Afrika se grense in die geval van 'n Kubaanse aanval voorberei.
Scholtz gee ook toe dat die Suid-Afrikaanse lugmag se Mirage C2 en Mirage F1AZ vegvliegtuie teen die 1980s verouderd was en eintlik reg deur die oorlog "die spyt afgebyt het" (p 407). Die Suid-Afrikaanse vlieëniers se opleiding was volgens hom egter van beter gehalte as dié van die Angolese en Kubane. Hy kom tot die gevolgtrekking dat wat luggevegte betref, die oorlog onbeslis geëindig het (p 412). Desondanks lei mens af dat sou die oorlog voortgesit gewees het nadat die Kubaanse magte hulle teen 1989 naby Calueque bevind het, die Suid-Afrikaners as gevolg van 'n gebrek aan voldoende mannekrag en oorlogstuig, veral wat vegvliegtuie betref, waarskynlik in gevegte nederlae sou ly. Dus, wat die kwessie betref van wie die oorlog dan nou sou gewen het, bly dit in die woorde van die Nederlandse historikus Pieter Geyl "een discussie zonder eind".
Maar ten spyte van bogenoemde kritiek, is Scholtz se boek, vanuit 'n Suid-Afrikaanse oogpunt beskou, goed nagevors en as gesoute joernalis beskik hy oor 'n goeie verhalende skryfstyl. Die boek lewer 'n goeie bydrae tot die historiografie van die Grensoorlog, waarvan die skywer tereg self sê die finale woord nog nie geskryf is nie. Scholtz se boek word aanbeveel vir krygshistorici en belangstellendes in die Grensoorlog. (Die resensent was self 'n dienspligtige wat grensdiens in die 1970s gedoen het).