JY LEES NOU So hittete
Teen die tyd dat hierdie woorde in SARIE verskyn – so praat ek myself moed in terwyl my verkluimde vingers sukkel om die rekenaar se toetsbord raak te tik – het die Europese winter reeds sy ergste byt verloor.
En aangesien die diktator in ons huis al langer in die tuig is as Kuba se Castro, ly ons gereeld onder stakings en terrorisme en dergelike krisisse. Elke paar maande gee ons verhittingstoestel die gees en dan verander ons nogal gesellige ou kliphuis oornag in 'n enorme yskas. Laas winter het ek op 'n kol met handskoene sit en skryf, mond en neus stewig toegewikkel in 'n serp, diep besorg oor ek aanhoudend gaap en iewers gehoor het die eerste stadium van noodlottige verkluiming is eintlik maar net soos om aan die slaap te raak ...
'n Piepklein skroefie wat nie behoorlik vasgedraai was nie, is deur die skielike drukking van die water in die pyp soos 'n sjampanjebottel se prop uitgeskiet - waarop liters en liters water in 'n onkeerbare, skuimende straal deur die vertrek begin spuit het. Daar staan my paniekbevange man toe met sy vinger in die pyp gedruk, soos die staaltjie oor die heroïese Hollandse seuntjie wat 'n gat in die dyk toegedruk het om te keer dat die hele laeland wegspoel, terwyl ek en die kinders op die oorstroomde vloer rondkruip - rondswem, amper - op soek na die minuskule skroefie.