Om so aantekeninge te wil maak terwyl die werk ontstaan (‘ont-staan’) is om oor jou eie skouer te kyk. Dis inhiberend. Jy word oorbewus van die wisselvorming of die vloei tussen ‘ontstaan’ en die keuses of verskuiwende fokus wat maak dat jy dinge raaksien en dalk verder neem. (Om ‘n klad te behou is nie ‘n morele besluit nie.) Maar dit verskerp ook jou aandag op die dinamiek van doen. Jy voel hoe sterf die tyd.
Die ding wat uitgehang moes word om te droog, sommer so nat-nat nog (en nat agter die ore), hang nou reg. Dankie vir die herinnering aan die blare, Andries, en die gedagtewens. En dankie vir die vriendelike groet, Mej. Snyman. Mag die reëns nie te laat kom nie.