Hoe Demografiese Skofte 'n Land kan Rip
Geskryf deur Monica Duffy Toft
Hoe lyk dit as 'n land se identiteit uitmekaar val? Binneontwerp / shutterstock.com
Wat gebeur met 'n land wanneer sy kern nasionale identiteit - sy voorkeurbeeld van homself in terme van ras of godsdiens - nie ooreenstem met sy demografiese realiteit nie?
Sê 'n Sunni-gedomineerde Arabiese land is eintlik 'n meerderheid Shia Arabiese land, Of 'n Russies-Slawiese meerderheid word 'n minderheid; of 'n blanke Protestantse VSA word oorwegend gemengde ras en gemengde geloof.
Die antwoord is ongelukkig niks goeds nie. Interne twis, miskien burgeroorlog of ineenstorting, kom dikwels voor op 'n beslissende demografiese verskuiwing. Laat ek verduidelik.
My navorsing kyk na wat gebeur wanneer lande 'n sentrale nasionale identiteit koester - wat altyd deur groepe aan bewind bestaan ​​en in stand gehou word - en die identiteit word uitgedaag deur die realiteit van differensiële demografiese groeikoerse.
Eerder as om 'identiteit' te hê, sal die meeste verteenwoordigers van daardie mitiese identiteit terugkeer, hetsy subtiel of met geweld.
Oorweeg die belangrikste voorbeeld in onlangse geheue: die relatief vreedsame disintegrasie van die Sowjet-Unie in 1991.
Die USSR dan
Die Sowjetunie se mitologie en nasionale identiteitsverhalings was geneig om helde te produseer wat Russiese Slawiërs was, insluitend literêre figure, militêre helde, kosmonteurs, politieke elite en Olimpiese atlete.
Alhoewel die beeld geprojekteer was Slaaf, indien nie Russies, was die Sowjet-Unie eintlik tuis aan honderde duidelike etniese, taalkundige, rasse- en godsdienstige groepe. Maar soos George Orwell dalk in die Sowjetunie sou geskeur het, was alle etniese groepe gelyk, "maar sommige etniese groepe (Russiese Slawiërs) was meer gelyk as ander."
Hierdie plakkaat vermaan kiesers om nie hul stemme in die 1950-verkiesing te mors nie. AP Foto
Dit was ironies in twee sintuie. Eerstens is baie van hierdie Russiese Slawiese heldhaftige verhaal onder leiding van 'n etniese Georgies, Josef Stalin.
Tweedens, het die Sowjet-sensusdata ná die Tweede Wêreldoorlog begin rekord 'n ontstellende neiging. Slawe, gekonsentreer in groot stedelike gebiede met toegang tot hoër onderwys en indiensneming, het nie byna soveel babas soos Tsjetsjenen, Kasakse, Tartare en Uzbeks nie.
Terselfdertyd het die lewensverwagting van Slawiese mans begin daal as gevolg van wydverspreide alkoholisme, en ongelukke en siektes wat verband hou met alkoholisme. Dit het hul vroulike vennote gemaak, waarvan die meeste ook voltyds in diens was, ietwat huiwerig om families te begin of uit te brei.
Aanvanklik is die werklike demografiese statistieke eenvoudig vervals vir openbare vrylating - 'n baie algemene praktyk in outoritêre lande. Maar teen die middel-1970's het die demografiese ondergang van die Sovjet-Unie se Slawiese meerderheid 'n staatsgeheim geword en 'n belangrike beleidskwessie; en selfs meer met die sluiting van die 1979-sensus waarvan die resultate nie vir vyf jaar gepubliseer is nie.
Regering se pogings om die geboortedatum van Slawiese vroue te verbeter en die geboortesyfer van nie-Slawe te verlig het met onvoorsiene risiko's gekom. By die 1970s het vroue van alle etniese groepe opgestaan ​​om ekonomies produktiewe werkers te word. Pogings om Slawiese vroue aan te moedig om jong te trou en drie of vier kinders te hê, sou die reeds brose Sowjet-ekonomiese produktiwiteit ondermyn het.
Intussen het 'n onmoontlike oorlog in Afghanistan slegs dinge vererger. Na-traumatiese stresversteuring, heroïen en opiummisbruik onder jong mans het by die plaag van alkoholisme gevoeg. Burgers het steeds meer diskriminasie in die onderwys-, indiensnemings- en verhuistoestemming vir nie-Slawiërs aangevoer.
Aan beide buitelanders en Sowjet-burgers van alle groepe het die USSR gelyk soos 'n meerderheid van die Russiese, Slawiese land met 'n bietjie intermixing en intermarriage onder die Moslem en nie-Moslembevolkings. Net die Politburo het geweet dat dit gou nie sou wees nie.
Die USSR se ineenstorting
Die Politburo het toenemende druk vir ekonomiese hervorming gekonfronteer, gedeeltelik om met die Weste by te bly, maar deels om Slawiese vroue vry te laat om meer babas te hê. Hierdie druk het gelei tot die opkoms van die jong ekonomiese hervormer, Mikhail Gorbatsjof.
Gorbatsjof, 'n prokureur deur opleiding en 'n ware gelowige in kommunisme, het gekom om te vestig op twee kernbeleide om die Sowjet-ekonomie te laat herleef: openheid en herstrukturering.
Openheid was bedoel om werkers, beplanners en akademici in staat te stel om saam te werk om beste praktyke te deel - maar dit het bloot alle Sowjette meer miserabel gemaak. Namate die beskikbaarheid van kennis van die buitewêreld uitgebrei het, het Sowjette geleer dat nie een van die party se ewige eise oor die Sowjet-tegnologie, onderwys, gesondheidsorg en lewenstandaard waar was nie. Nie-Slawiërs het bewus geword van hoeveel hul helde, tradisies, tale en geskiedenisse onbillik van die Sowjet-nasionale identiteit weggelaat is.
Die gevolglike wrok was beheerbaar. Gorbatsjof het nie 'n herstrukturering gehad nie. 'N Politieke stem het die politieke en bestuursposisies op laer vlak geplaas en 'n pad geskep vir demografiese onreg om hulself politiek uit te druk.
Nie-Slawiërs het hul nuwe toegang tot die politieke proses begin gebruik om groter toegang tot onderwys, werk en verblyf in die groot stede van Rusland te soek. Hul eise is teruggejaag, en die wrewel het net meer intens geword, wat aanleiding gee tot nasionalisme en nasionalistiese bewegings oor die USSR.
Die resultaat was 'n belangrike oomblik in Gorbatsjof se leierskap. In Tatarstan, Tsjetsjenië, Kasakstan, die Baltiese state en selfs Oekraïne was daar sprake van 'n herassessering van verhoudings met Moskou - selfs moontlik onafhanklikheid.
Soos woedendheid die Sowjetunie uitmekaar begin trek het, het Gorbatsjof 'n skerp keuse gekonfronteer tussen die hoop dat die Sowjet-staatshoof self sou regkry en die lang gevestigde praktyk om die troepe van die ministerie van binnelandse sake te gebruik om protesteerders te vermoor tydens massamonies. Gorbatsjof het die voormalige gekies, en die USSR het grootliks ontbind sonder bloedvergieting.
Sowjet-propaganda-plakkaat van die 1930s. Adam Jones / Wikimedia, CC BY-SA
Die VSA vandag
Soos jy lees jou volgende depressiewe nuusverslag wat Amerika se polarisasie beklemtoon, selfs op die mees basiese feite of groei gebrek aan beleefdheid in politieke diskoers, onthou dat dit histories vanweë 'n dalende meerderheid se vrees is om 'alles' te verloor in 'n demokratiese land waarin groepe as demografiese blokke stem.
Soos met die Sowjetunie het die VSA ook 'n nasionale mitologie: een wat op 'n identiteit gemik is met 'n wit, manlike en oorwegend Protestantse Christelike held.
Hierdie wit, manlike, Christelike identiteit is histories gesuurd met 'n ander trotspunt, wat die meeste vreeslik deur die Statue of Liberty gesimboliseer is. Die VSA het lank gevier om groot genoeg te wees - in sy ruimte en in sy ekonomiese stelsel - om immigrante te verwelkom; en ons regeringsvorm het ons grootste nasionale krag moontlik gemaak: "uit baie een."
Vir baie Amerikaners op die politieke reg is egter 'n sleutelvraag: Is die VSA nog groot genoeg? Blankes is steeds 'n meerderheid regoor die land as 'n geheel, maar jong mense vandag Moenie meer bekommerd wees oor die meng van rasse of gelowe nie. Wat sal gebeur met middelkwartier, konserwatiewes wonder, wanneer blankes nie meer 'n meerderheid is nie?
Die Amerikaanse Republikeinse Party het 'n minderheidspartytjie geword, saamgestel in toenemende mate van ouer wit Protestantse mans. Sy basiese kiesafdeling voel bedreig deur wat hulle vertel is, is 'n Inval van mense wat die land dwerwer en armer maak.
'N Februarie-opname van die Openbare Godsdiensnavorsingsinstituut onthul dat slegs 29% van die Republikeine verkies het om 'n hoofsaaklik etnies diverse land en 12% 'n meestal godsdienstig diverse land. Sulke sienings oor diversiteit moedig diegene aan wat die Republikeinse leun om polities te betrek, terwyl hul jonger, gemengde ras, meer geloof, meerderheid van die demokratiese en onafhanklike rivale se kiesafdelings Slaan dikwels oor stem.
Links onbelemmerde, stygende identiteitsgroepe stem selde soos 'n blok, aangesien afnemende meerderheidsgroepe dikwels vrees. Hulle is geneig om koalisies rondom verskillende belange te vorm. Stygende minderheidsgroepe sal waarskynlik as 'n blok optree of stem as hulle 'n geskiedenis van mishandeling deel in die hande van die dalende meerderheidsgroep - soos Shia Arabers het in Irak, of Tsjetsjenen en ander nasionale identiteitsgroepe in die USSR gedoen .
Sedert 2017, ten minste twee oorvleuelende demografiese groepe beklemtoon eise van groepmisbruik: Afro-Amerikaners, deur #BlackLivesMatter, en vroue, deur #MeToo. As my navorsing waar is, verwag afro-Amerikaners en vroue om teen die GOP in 2020 te stem. Die GOP se huidige beleid by ons nasionale grense kan net konserwatiewe vrese 'n selfvervulende profesie maak en laat Latino-Amerikaners teen die GOP as 'n blok begin stem.
So as ek reg is, is die enigste manier om die soort interne twis wat ons alreeds keer in ander lande gesien het, te voorkom, dat federale en staatsregerings verbind tot 'n toekoms van inklusiwiteit. Op die manier, in 2050, wanneer die middeljarige wit Protestantse Christelike mans 'n nasionale minderheid word, wen elke Amerikaner.
Monica Duffy Toft, Professor van Internasionale Politiek en Direkteur van die Sentrum vir Strategiese Studies aan die Fletcher Skool vir Regte en Diplomasie, Tufts Universiteit