Besigheidskaarte Definisie en 'n kort geskiedenis
Hoe om besigheidskaartjies te gebruik en 'n kort geskiedenis
Besigheidskaarte is tradisioneel die primêre manier waarop besigheidsmense hul kontakinligting aan ander sakemense en potensiële kliënte of kliënte aanbied . Selfs in die digitale era is besigheidskaartjies floreer en in lande soos China en Japan is die uitruil van besigheidskaartjies amper 'n ritueel.
Standaard besigheidskaartjies is 2 by 3 duim reghoeke van kaartvoorraad, hoewel kreatiewe pasgemaakte kaartontwerpe gedoen is met behulp van 'n verskeidenheid materiale soos hout, plastiek, metaal en lap.
Die voorkant van 'n kaart het gewoonlik die besigheidspersoon of professionele besigheidsinligting, soos sy of haar naam, die besigheid se naam en adres, die diens of produkte wat verskaf word en die telefoonnommer (s), faksnommer (s) en webwerf en e-pos adres (en) en die besigheids logo .
Die agterkant van visitekaartjies is gewoonlik (maar nie altyd) leeg nie. Byvoorbeeld, as jy in die buiteland reis vir besigheid, is dit goeie oefening om een ​​kant van jou besigheidskaartjies te vertaal in die taal wat geskik is vir die land wat jy besoek. (Wanneer u sulke besigheidskaartjies aanbied, moet u die kaart aan die ontvanger voorlê sodat die taal van die ontvanger gesig is.) Sien 11 Dele van 'n Besigheidskaart.
Besigheidskaarte word gewoonlik aan een persoon voorgelê in 'n gesig-tot-aangesig-uitruiling, alhoewel hulle ook geheg kan word aan fakture en dankie kaarte, of selfs aan 'n voertuig in 'n besigheidskaartjie geheg word, sodat verbygangers hulself kan help om een as hulle belangstel in die diens of produk wat op die voertuig geadverteer word .
Wanneer u besigheidskaartjies persoonlik uitruil, kan hulle aan die begin of einde van 'n gesprek uitgeruil word. As jy 'n kaart ontvang, moet jy altyd na die kaart kyk en daarop kommentaar lewer voordat jy dit weggee - verkieslik in 'n kaartjiehouer. Dit is slegte maniere om besigheidskaartjies in jou sakke te maak.
Besigheidskaarte het ontstaan ​​as handelskaarte in die 17de eeu Engeland. Hulle was beide as advertensies en as kaarte gebruik omdat daar destyds geen formele straatnommerstelsel in Londen was nie.
Teen die 1870's het die handelskaart se gewildheid dit een van die wydverspreide advertensieformate gemaak. Dit het alles van baba melk na klaviere tot patentmedisyne bevorder. Hulle is vertoon in kantore, algemene winkels, hotelle, spoorwegstasies en restaurante, en verkopers het winkel-eienaars gehelp om advertensies vir winkelsentrums en raamvertonings te reguleer deur gebruik te maak van handelskaarte sowel as groter geformateerde vertoonkaarte. Die vooruitgang in chromo-lithografie het destyds so kleurvolle skeppings moontlik gemaak dat mense hulle selfs as huisversiering gebruik het (Die Kuns van Amerikaanse Advertering: Handelskaarte, Harvard Business School, Baker Library Historical Collections).
Soos u in hierdie voorbeelde van handelskaarte sal sien, het die voorkant van die handelskaart bestaan ​​uit die besigheid se naam of soms die naam van een van die besigheid se produkte met 'n visueel dwingende illustrasie of ontwerp om die kliënt te lok terwyl die agterkant van die kaartjie was vol inligting oor die besigheid - statistieke, produkvoordele, bestellingsbesonderhede, die maatskappy se ligging en kontakbesonderhede - enigiets wat die kliënt kan interesseer en hom in staat stel om die produk te koop.
Besigheidskaartjies word steeds as reklame gebruik, sowel as 'n gerieflike manier om 'n besigheid se kontakinligting aan te bied. Besigheidskaarte kan selfs soos brosjures verdubbel, byvoorbeeld.
Ook bekend as: Geen aliasse.
Algemene spelfoute: Besigheidskaarte, bisheidkaarte, busynesskaarte.
Voorbeelde: In Japan word besigheidskaarte as 'n verlenging van die persoon behandel en moet dit altyd met eer en respek behandel word.