Voordat Apple die konsep van grafiese gebruikerskoppelvlakke in die tagtigerjare bekendgestel het en dit jare later sosiaal aanvaarbaar gemaak het, is rekenaars steeds via terminale insette bedryf. U moes al die opdragte ken voordat u die masjien 'n opdrag kon gee. Die toekoms in die vorm van taalassistente blyk redelik dieselfde te wees. Maar waar gaan die reis vir tradisionele en mobiele rekenaars?
Baanbrekende, nuwe bedryfskonsepte word deesdae selde by groot ondernemings geskep, maar as 'n proefskrif in ontwerpstudies of bloot as 'n gratis werk om die eie portefeulje te verbeter. Daar gaan dit oor die voordeel en bekende komponente word saamgestel vir 'n volledige koppelvlak. LEAD-skrywer David Streit het eenkeer na die beste nuwe UX-werk gekyk en drie en 'n half benaderings gevind wat wys waarheen die reis gaan en wat u moet weet.
The Cloudfall (2019): Wanneer gebruikers weer oor hul persoonlike data besluit
Wat as ons nie ons data tussen dosyne dienste moes verdeel nie? As teksboodskappe nie eksklusief was vir Whatsapp nie, het Instagram prente geplaas en gedeelde dokumente in Google Docs geplaas?
(Foto: The Cloudfall / Lennart Ziburski)
Lennart Ziburski glo aan die beginsel Privacy by Design en stel 'n gedesentraliseerde lêerbestuurstelsel voor wat ook ons ​​data op ons toestelle fisies huisves. As programme (en dus maatskappye soos Amazon, Google en Facebook) toegang tot hulle wil hê, moet hulle toestemming vra. Die truuk: alle dienste sal dan met dieselfde databasis kan en moet werk – sonder netwerkeffekte en ander beginsels van "ommuurde tuine".
Die kern van The Cloudfall is die bekendstelling van gestandaardiseerde datatipes. Ziburski dink nie net aan kontakte, notas en videolêers nie, maar ook oor verhale, gesondheidsdata en toepassings in die slim huis. So 'n kontekstualisering van data sou Facebook-gebeure direk as dopgehou in die Fotos-app laat verskyn, YouTube se algoritme sal 'n sleepwa voorstel vir die nuwe seisoen van 'n gestroomde Netflix-reeks, en Amazon laat weet van die gebergte baadjie op Instagram. Uiteindelik kan elke gebruiker sy datanetwerk opbou soos hy wil – en selfs betaal word om sy persoonlike inligting te deel.
In 2016 het Lennart Ziburski 'n groot opskudding veroorsaak met sy tesis oor "Rethinking the Desktop Interface for Productivity". Hy het afstand gedoen van enige metafore van die lessenaar en 'n enkele soekmasker en slim filters ingestel.
Miskien wil u ook hierin belangstel: dit is die innoverendste eksperimente deur Netflix, Prime Video & Co.
Mercury (2019): 'n vloeiende bedryfstelsel
Jason Yuan het ook intensief gewerk aan die onderwerp van die lessenaar en erken dat daar oral in die hedendaagse stelsels afleiding is. Selfs as u net 'n nuwe lêer wil stoor, word u gedwing om eers na lêernaam en stoor te dink – in plaas daarvan om net te begin. Met Mercury bied hy nou die konsep van 'n verminderde bedryfstelsel aan, wat uitsluitlik op die take wat gedoen moet word, konsentreer en die lêers en gidse volledig toevertrou.
Hy noem alle lêers en take-modules en dit kan gekombineer word met enige vloei – vergelykbaar met Siri-kortpaaie. Die doel van 'n stroom is dus die ordelike uitvoering van werkstappe. Dit lyk so visioenêr dat u skaars kan glo dat dit regtig produktief sou werk. Maar as ons ons konvensies vergeet en die argivering en deling van gegewens neem soos gegee, kan 'n Mercurius eintlik help om te fokus.
Refresh (2018): Heroorweeg selfoon vir mobiele blaai
Terug na die hier en nou en na 'n meer huidige uitdaging. Julius Sohn en Julius Gehrig het hul gesamentlike tesis begin met 'n opname oor hoe mense hul blaaier vandag gebruik en dit in die toekoms wil gebruik. Die twee htw-studente het net geweet dat die blaaier-operasie al langer as 20 jaar nie veel ontwikkel het nie. In die navorsing het drie kernfunksies verskyn wat hulle aan hul ontwerpprojek wou toewy: die tab-bestuur, gestoorde inligting en die kontekstuele afhanklikheid van hierdie data.
(Beeld: Julius Sohn / Julius Gerig / Verfris)
As basis het hulle die mobiele Safari-blaaier geneem en 'n ander vlak bygevoeg: Spaces. Dit word gebruik om oop webwerwe te groepeer of om dit as leeslyste te organiseer vir later. Inhoud word outomaties gesorteer in kategorieë soos huis en werk, sowel as deur media. Aangepas is, kan projek- of onderwerpspesifieke ruimtes word. En in die proses, nie net die besoekte bladsye nie, maar ook die volledige klikke en die geografiese ligging waarin u uself destyds bevind het – omdat die mengsel van al hierdie inligting slegs 'n skakel in die regte konteks is.