Die "motorbandiete" - Interessant
Die bende in Bonnot: die hinderlaag in die Sénart-bos.
Die bende in Bonnot: die aanval op die Société Générale-tak.
Titel: Die bende by Bonnot: die hinderlaag in die Sénart-bos.
Datum getoon: 25 Maart 1912
Prentverwysing: 06-524618 / 983.39.12
Titel: Die bende in Bonnot: die aanval op die Société Générale-tak.
Datum getoon: 14 Desember 1911
Prentverwysing: 06-524619 / 983.39.13
Diewe wat met hul tyd saamleef
Die Frankryk van de Belle Epoque is 'n land wat die verstedeliking versterk en die tekens van industriële moderniteit daarmee tap. Die Republiek, wat vier dekades tevore pynlik geïnstalleer is, sien die saambestaan ​​van 'n tradisionele, plattelandse wêreld wat in homself onttrek word, wat te perd ry, en stedelike sentrums waar beligting, motors, massamedia is meer en meer aanwesig.
Die 'Bonnot-bende', 'n joernalistieke term wat die gebrek aan strukturering van hierdie kollektiewe onwettige anargiste swak vertaal, seil sy kort en intense reis (Desember 1911-Mei 1912) tussen hierdie twee oewers. Modern, omdat hulle die volle potensiaal van motorvoertuie gebruik en met die pers speel, verwys hulle omgekeerd ook na die voordele van die snelwegmanne van vroeër.
Hulle skielike bekendheid kom van die roof bekend as rue Ordener, vier dae voor Kersfees 1911. Van toe af het kriminele dade gevolg: dubbele moord op 'n pensioenaris en sy slavin in Thiais (2 Januarie), motordiefstal met geweld ... Hierdie waterval van wandade, gepleeg sonder dat dit lyk asof die polisie dit kan opponeer, fassineer en bedroef die bevolking.
25 Maart 1912: 'n hinderlaag, 'n roof, drie sterftes
Hierdie twee beelde is anonieme olies op doek, in 'n baie figuurlike en akademiese styl. Hulle dateer uit die tussenoorlogse periode en bring dadelik die illustrasies van Klein joernaal of Klein Parys soos hulle in Bonnot se tyd ingestel is. Dit is moontlik dat hierdie reeks vyftien of twintig jaar later gemaak is om die gebeurtenis in herinnering te roep, wat die stilistiese ooreenkoms met die ikonografie van die groot pers van die 1910's sou verklaar. Die eerste doek volg 'n hinderlaag gelei deur ses akoliete die band in die oggendkoue van die digte bos van Sénart. Die operasie is daarop gemik om beslag te lê op 'n luukse De Dion-Bouton-limousine wat deur die markies de Rougé gekoop is en daardie dag van Parys na Cap-Ferrat vervoer is. Die plek is gekies vanweë die teenwoordigheid van 'n hut van 'n padwagter, agteraan, links onder op die foto, skuil twee makkers, terwyl twee ander, waaronder Soudy, skuil - sê Pas-de-chance, die man geweer - is op die uitkyk. Een van die skuts is Garnier, en dit is op kort afstand dat die meganika uitgeskakel word. Een van die twee sal sy beserings oorleef, maar kan 'n bietjie later alarm maak. Nou toegerus met 'n kragtige beweeglikheid, het die klein groepie die pad gevat: Jules Bonnot het agter die stuur gesit. Nadat hulle Parys na die ooste omseil het, stop hulle omstreeks 10:30 by Chantilly, naby 'n Société Générale-tak. Soudy hou wag buite, terwyl Bonnot agter die stuurwiel bly sit. Dinge gebeur dan baie vinnig, soos die realisme van die tweede skildery suggereer. Vier misdadigers kom die fasiliteit binne, slegs twee op die foto: die gewapende man is beslis Monier, terwyl die man by die deur die 'rooihaar' valet is. Twee werknemers is dood, nog een ernstig beseer. Die verflenterde uitdrukking van die snoepkassier is een manier om die gehoor se skok uit te druk as hulle hoor van die dade van die bende in Bonnot. Die slym wat deur die twee rowers getoon word, gee 'n indruk van gemak in die oortreding, wat die gevoel van hulpeloosheid van die publiek en die stormloop van die polisie verder verhoog. Omdat die saak glad uitgevoer word en net enkele minute nadat die toneel hier vertel is, vlug die rowers en skiet om verbygangers te terroriseer. Die buit is aansienlik, byna 45 000 frank, en die boewe gaan op verskillende maniere om in bedenklike skuilplekke te leef en gebruik die gees van wedersydse hulp, wat een van die fondamente van die anargistiese kameraadskap is.
Die bloeddorstige vermetelheid van anargiste op die rand van die dood
Hierdie metodes beweeg tydgenote, hulle verbaas hulle ook. Veral die orde-magte is desperaat vir die middele tot hul beskikking in hierdie jag. Die Luzerches-gendarmerie, naby Chantilly, is dus nie aan die telefoon gekoppel nie, wat natuurlik die ontsnapping van diewe vergemaklik het ... In dieselfde trant het die Algemene Veiligheid op hierdie oomblik in alles en vir alles van vier motors. Die onmin tussen die middele van die boewe en dié van die openbare mag het laasgenoemde op die punt geplaas, veral omdat die bende in Bonnot, 'n maand voor Chantilly, 'n vredeswag in Saint-Lazare koelbloedig doodgemaak het. . Nietemin is die bandiete in 'n doodloopstraat, en weet hulle dat hulle dit is. Die strik begin toe, die sosiale orde wat so aangeval word, kan nie onbeantwoord bly nie. Daar is vinnig gestem oor krediete wat die polisie ekstra hulpbronne en voorregte bied, en die mobiele geregtelike polisiebrigades, wat sedert 1908 in werking was, het (na aanleiding van die geleentheid) aansienlik versterk. Paradoks, dan hierdie frontaanval op die samelewing wat uiteindelik konsolideer wat dit beoog om te vernietig? Beslis, en revolusionêre kringe sal Bonnot nie die skuld gee dat hy hul bestaan ​​op 'n unieke manier bemoeilik het deur hulle bloot te stel aan nog groter toesig deur 'n doeltreffender polisiemag nie. Maar in werklikheid is die 'outobandiete' nie bloot ekstremistiese militante nie; hulle mal rit gaan minder oor die kontinuïteit van sosiale stryd as oor 'n plofbare en uiteindelike vorm van individualisme.