Die Oranje Probleem, 2019, Akriel op paneel, 72 x 72 cm. © Robert Pepperell 2019. Die skrywer
Persepsie is heeltemal verwarrend. Ons kan die biologiese struktuur van oë en breine presies beskryf. Ons kan die elektrochemiese impulse en elektriese velde wat deur neurone gegenereer word, meet. Maar die rede misluk ons ​​as ons probeer verduidelik hoe hierdie fisiese prosesse al die lewendige kleure, teksture en voorwerpe veroorsaak wat in visuele persepsie voorkom. In werklikheid is persepsie so verwarrend dat ons kan vind dat ons gestoot word tot die rand van rasionele denke - en verder - as ons dit probeer verstaan.
My onlangse artikel in Art & Perception gebruik kunswerke om te demonstreer dat visuele persepsie - en voorstellings van die visuele wêreld - verstandelike paradokse en logiese probleme behels. Een van die beste voorbeelde in die kunsgeskiedenis is René Magritte Die verraad van beelde, wat daarop aandring dat ons nie sien wat ons sien nie.
Magritte se La Trahison des Images (The Treachery of Images), 1928-9. Universiteit van Alabama
Kunswerke kan die verwarrende konseptuele omgang in die hart van die oënskynlike eenvoudige visuele ervarings van die wêreld openbaar. Hier is 'n paar voorbeelde.
Die skildery aan die bokant van hierdie artikel word die Oranje-probleem genoem, en die probleem wat dit inhou, is “waar is oranje?” Dit is geverf met intense, byna fluoresserende, pigmente wat hoofsaaklik liggolwe in die 635 tot 590 nanometer reeks van die sigbare spektrum. Maar die verf nóg die lig wat dit weergee is eintlik oranje. Verbasend genoeg is die skildery as 'n fisiese voorwerp kleurloos - voorwerpe weerspieël slegs verskillende hoeveelhede ligenergie. Dit is ons senuweestelsel wat hierdie verskillende hoeveelhede energie interpreteer soos ons kleure sien.
Die baanbrekende neurobioloog Johannes Müller in die vroeë 19de eeu was een van die eerstes wat die implikasies hiervan waardeer. Hy ontdek dat alle sensasies soos kleur, geur, reuk of klank die produk is van identiese elektriese impulse wat deur die senuweestelsel beweeg. Tog weet ons nog steeds min hoe hierdie impulse ons kleur sensasies skep, of as ons almal dieselfde sensasies ervaar. (Die onlangse twis oor “die rok"Stel voor dat ons dit nie doen nie).
As oranje slegs aan ons senuweestelsel behoort, dan aan watter deel presies? Maak 'n brein oop, skandeer dit met die beste beskikbare toestelle, en u vind geen “oranje-ness” onder die selle en impulse nie. Paradoksaal genoeg is die oranje van die skildery reg voor ons, maar is nêrens te vinde nie.
Waar is die voorwerpe wat ons sien?
Op die rand. Gouache op Indiese papier, 2019. 30 x 20 cm. Robert Pepperell, skrywer met dien verstande
U is waarskynlik nie seker wat On the Edge uitbeeld nie. As u nie 'n duidelike betekenis het nie, kan u uself deur opsies in u gedagtes blaai en soek na voorwerpe wat by die leidrade “pas” (is dit 'n seedier of 'n soort kosmiese storm?) As dit so is, ervaar u dit stadig tempo wat gewoonlik so vinnig plaasvind dat u dit nooit raaksien nie. U visuele stelsel werk daaraan om u insette met u voorafkennis te pas om die beste raaiskoot te bereik van wat gesien word.
Nog voordat hierdie bypassing kan plaasvind, is daar reeds 'n enorme hoeveelheid verwerking deur die visuele stelsel, in die retinae en in die korteks, gedoen om 'n waarneembare beeld op te bou uit 'primitiewe' elemente soos rande, hoeke en kontraste van kleur en helderheid.
Die feit dat die visuele stelsel al hierdie werk moet doen voordat ons 'n voorwerp kan herken, wys dat die voorwerpe wat ons waarneem nie net 'daar' in die wêreld is nie. Dit moet noukeurig binne ons neurobiologie geskep word om vir ons te kan bestaan. Maar weer, sny 'n brein oop, ondersoek die neurone, en u sal geen seediertjies of kosmiese storms vind nie, slegs elektrochemiese aktiwiteite. Voorwerpe, soos kleure, is tasbaar eg, maar is ook onopspoorbare figure van die gees - 'n teenstrydige toedrag van sake.
Ons is die wêreld wat ons sien
Teken tekening. Potlood en gouache op papier, 2011. 40 x 30 cm. Robert Pepperell, skrywer met dien verstande
Op die prentjie Tekening sien u 'n hand met 'n potlood wat 'n skaduwee op papier lê. Maar dit is nie heeltemal waar nie. Wat jy werklik sien is lyne en kolle donker en lig. Ons kan sê dat hierdie lyne en kolle wat teenwoordig is, dinge ontlok wat afwesig is. Soos met alle uitbeeldings, is die voorwerpe wat ons sien, tegelyk daar en nie daar nie - wat, soos Magritte daarop gewys het, teenstrydig is. “Prente is paradokse” het die vooraanstaande gesê visioenis Richard Gregory.
Hierdie foto verwys ook na homself en na die proses van eie maak. Die potloodlood waarmee ek die tekening gemaak het en die papier waarop dit geteken is, is beide regte lood en papier en voorstellings van hulself.
Dit alles kan van die hand gewys word as 'n blote artistieke eksentrisiteit, omdat dit nie 'n merkwaardige eienskap van ons perseptuele fakulteite blootstel nie. Want as ons te make het met logiese probleme bedink oor hoe iets teenwoordig en afwesig kan wees, of een of ander ding tegelyk, het ons geen probleme nie wis Dit. Die persepsie blyk teenstrydigheid te neem in sy gang.
En eintlik moet ons aanvaar dat alle persepsie selfverwysend is. As u of ek na die wêreld kyk, sien ons dit nooit 'op sigself' nie, in teenstelling met voorkoms. Wat ons eintlik ervaar, is ons eie perseptuele heropbou van die wêreld. Net soos die tekening my hand wys in die teken van self, so wys die persepsie ons in die handeling van onsself.
Die gees en die wêreld daarbuite
Die volle sublimiteit van hierdie probleme neem 'n geruime tyd om in te sink. Tensy u effens duiselig voel, dink u waarskynlik nie hard genoeg daaraan nie. Maar as u geïnteresseerd is in hoe ons gedagtes werk - en in die verhouding tussen verstand en wêreld - kan dit nie vermy word nie. Hou daarvan of nie, persepsie en uitbeelding gooi kognitiewe conundrums op wat buite die grense van konvensionele logika stoot.
Dit is iets wat baie kunstenaars intuïtief begryp het, en daarom vind ons uitdrukkings van paradoks, weerspreking en selfverwysing in die kunsgeskiedenis. Dit kan nuttig wees - selfs nodig - om sulke insigte in die aard van persepsie en uitbeelding met die rasionele ondersoekinstrumente van die wetenskap te kombineer as ons die skelm uitdaging die hoof bied om te verduidelik hoe ons sien, en hoe ons foto's sien van wat ons sien.