Yl vlieswolkies het stadig na die Weste geskuif toe die eerste sonstrale die toppe van die bome raak. Ongemerk en saggies was die oorgang van duisternis na lig. Heerlik het die môre aangebreek en fris soos ‘n pas ontluikte roos. Hier en daar het reeds ‘n mossie met sy vroeë gesang sy mede bosbewoners gewek met ‘n aanhoudende “getjielp tjielp tjielp.” Weldra het die bos weerklink van blye voëlsang. Die donsige veertjies word reggeskud en uit volle bors word dié nuwe dag toegejuig. Daar sal vandag sonskyn wees, en sonskyn bring nuwe lewenslus. Dis immers Lente en hier in die hart van die bosbewonertjie bruis dit van nuwe lewe. Sy lyfie tril van vreugde en sy stemmetjie weerklink ver deur die bos by die oomblik van die eerste sonstraal. Dis die Lenteson wat hier teen die boomtoppe skyn. Die geelhoutboom met sy duisend jonge kennis, wat hy hier in die bos opgedoen het, het al geleer om sy takke hoër uit te steek as die ander bome. Hoog bo die ander plante steek hy sy kroon uit en vandaar kan hy beter sy septer van majesteit swaai.
Gou het die mossie uitgevind, dat dit die boonste toppe is wat die eerste strale opvang en gou het hy hoër gewip. Daar bo het hy sy vlerkies uitgesprei en die ylblou lug ingevlieg. Sy gedagtes is vol van die moontlikhede van die nuwe dag. Sonskyn bring lewe en om te leef is om bly te wees. Ja dis Lente en sit daar nie ‘n maatjie in ‘n oulike nessie op drie eiertjies en broei nie? Oor ‘n week nog en dan sal daar drie mollige ou goedjies wees, vir wie hulle dan wurmpies sal aandra en met hulle bekkies sal voer. So vol is hy van sy eie liefde en weelde dat hy byna vergeet om weer te sak.
Pragtige slingerplante, bobbejaantoue, varings, ‘n murmelende stroompie, en die af en toe geroep van ‘n veelkeurige loerie vorm die fyn note om ‘n suiwer harmonie te skep. Die diep bostoue word verskaf deur die reuse bome van die oerwoud. Dis ‘n volkome simfonie, ‘n natuurlied – rein en ongeskonde. Maak maar jou oë oop, aanskou die skakering van kleure en jy staan verslae. Dan sal jy ook die lied van die Natuur hoor, die simfonie van die bos wat op jou aan gewalm kom. Jy hoor dit nie juis nie. Die lied is daar, so heerlik en skoon. Dan voel jy soos Richard Jeffries in sy “Meadow Thoughts” hoe onmoontlik dit is om die skoonheid van die Natuur mee te deel aan ander.
Hoe laer jy afsak hoe voller word die akkoorde van die Natuurlied. Alles is nou grootser. Die varings word mooier, die stroom al sterker, immers dis die Bloukransrivier met sy bruinswart water, wat skuimbollend en bruisend sy weg deur kranse en bosse vind na die see.
Die aand om die kampvuur was daar blydskap en skerts. Die tone van ‘n vioolduet dra nog by om jou meer te laat geniet van die beker wat die Natuur jou aanbied, en om die sereniteit nog mee te verhoog. Die skoonheid van die dag was geweldig indrukwekkend, maar nou hoor jy die maan verligte nag met al sy bekoring. Nou is dit die maan wat sy sagte silwerlig deur die blare filter. Die donker silhouette van die bosreuse kondig aan dat die nag vinnig val. Om die kampvuur waar die vlamme op knetter en vonkies wegspat sit sewe-en-vyftig studente met gehoor- en gesigssintuie fyn gespan om elke geluid of beweging op te vang. Met volle lewe word die aandlug ingedrink. Eindelik word dit laat, die vlamme brand al kleiner en elkeen soek sy weg na sy tent.