S050229 - DISCOVERYSUPPLYS : Inspired by LnwShop.com
ราคา 3,353.00 บาท
AL-2600N/C2600N Toner Cartridge (5K) Black Waarom Oom Kosie nie sukkel in Afrika nie – praag.co.za
Dit is met ’n vreemde verbasing dat ek gelees het oor Naspers se hoofsweep Koos Bekker se enorme kapitaal. Soos hierdie artikel beweer het Bekker ’n neseiertjie van so 17 miljard rand vergaar. Dit is nou 17 duisend miljoen een Rand munte op mekaar gestapel.
Sonder om nou te preek oor moralismes van uiterste welvaart terwyl ander vanaand onder brûe moet slaap, moet ons een ding besef oor wat dit beteken om so ongelooflik baie kapitaal te besit. Sien, in ons wêreld is daar ryk mense en dan is daar ongelooflike ryk mense. Tussen hierdie twee soorte rykmense skuil daar ’n enorme mentaliteitsverskil.
Ryk mense is oor die algemeen ondernemend en glo jy moet op jou eie bene staan. Hulle werk hard, sien kanse, bereken risiko’s en gryp dan daardie kanse aan. Die meeste van hulle kan getuig hoe dit is om van armoede tot rykdom op te beweeg.
Egter, wanneer ons die domein van die ongelooflik ryk mense betree, is die patroon effens anders. Veral in die geval waar ongelooflike ryk families nou al generasies lank op ‘n kruin is, is daar ook sprake van ondernemende optredes, maar oor die algemeen nie sonder bybedoeling nie. Die ongelooflike rykes is voortdurend met planne en aksies besig om te sorg dat hulle hul kapitaal en invloed tot die maksimum kan uitbrei, en ek dink ons kan stel dat Bekker nou leerling is op hierdie vlak.
Die ongelooflik rykes doen snaakse dinge: Hulle wil enersyds sogenaamd van hul enorme kapitaal af deur stigtings en liefdadigheidsorganisasies op te rig, maar andersyds lyk dit nie of hulle armer word nie. Hulle is oor die algemeen groot bewonderaars van kommunistiese of sosialistiese helde en ideale. In Bekker se geval is die bekende Boerekommunis Bram Fischer sy nommer een troetelrooie.
Die vraag is egter waarom. Kommunisme – wat sogenaamd fel teen kapitalistiese uitbuiting is – word grootliks gesteun deur diegene waarvan ’n mens sou verwag dat hulle slagoffer sou word van daardie sisteem…tensy natuurlik hulle van die begin af aan daardie stelsel uitgedink het.
Ons kan daardie vreemde liefde van rykmense vir kommunisme soos volg verklaar: Enersyds is dit bekend dat die rykstes ter wêreld slegs ryker en ryker word soos wat die tyd aanbeweeg. Nie net is die kapitaal van die Rothschilds en Rockefellers nog steeds in hul besit nie, maar selfs die steenryke Middeleeuse bankiers, die Florentynse De Medici-gesin se bloedlyn bestaan ook nog steeds. Ons almal het op skool geleer oor die Renaissance en hoe ons daardeur wegbeweeg het uit die Donker Middeleeue, dog weet min mense dat die Renaissance volledig gefinansier was deur die De Medici’s. Elke belangrike politieke kentering het ontstaan as gevolg van geld…baie geld, ten minste vanaf die Middeleeue.
Die ander gevaar is die gewone mens, wat slegs met bewondering kan kyk hoe hierdie kapitaal aan hulle verbygaan. Die rykes het daarom ’n verantwoordelikheid om hulself te beskerm om nie te word soos John D Rockefeller nie, daardie eerste miljardêr wat paranoïes en senuweesiek begin word het omdat hy nie opgewasse was teen rykwees nie en almal hom gehaat het. Hier kom kommunisme en/of sosialisme na vore as beste skikking tussen uiters ryk en die gewone mens. Dit is ’n samestelling, oftewel sintese tussen baie ryk en arm. Hoe ryker die rykstes word hoe meer word hulle bedreig deur die gewone mens. Ten einde hulself te beskerm moet hulle ’n skikking tref met die gewone mens, wat meer inspraak in die kapitaal eis waar hulle immers ook voor gewerk het. Die skikking is dat die gepeupel meer gelykheid en inspraak mag verkry, maar geen bedreiging mag vorm vir diegene bo-aan nie. Tegelykertyd sal ’n mens merk dat dit baie moeilik is om in hierdie lande hoër op die sosiale trap te beweeg. Tussen sosialisme en die uiters rykes begin ’n kaste te ontstaan, oftewel ’n burokratiese muur waar gewone mense nie deur kan breek nie.
Die rykes daarenteen het allerlei slim planne en adviseurs wat sorg dat hul kapitaal veilig is en dat hulle geen probleme met hul geld sal ervaar nie. ’n Sekere Machiavelliaanse takt en roekeloosheid is nodig om laasgenoemde te bewerkstellig. Slegs diegene wat hierdie taktvolle roekeloosheid het word uitgenooi om by hierdie elite klub te behoort, en Koos Bekker se miljarde rand was sy beloning gewees vir sy ingesteldheid. Hy verstaan die fyn kepies van die rykes se vak. Tegelykertyd hou sy media emporium die gewone mense in ’n wolk van onkunde met hul eufemismes oor die ware toedrag van sake.
Net soos hy ’n diepgewortelde minagting vir Afrikaners koester, sien ons sy ryker eweknie in die “filantropiese” Hongaarse satanaanbidder George Soros. Laasgenoemde het by herhaling gestel dat die beste tyd van sy lewe in 1944 was toe hy die eiendomme van gedeporteerde Jode gesteel het en meegehelp het met hul deportasie. In plaas van spyt agteraf meen hy dat hy gevul was met ’n gevoel van absolute mag. Ook het Soros skaamteloos toegegee dat die groot beursval van 2008 die “hoogepunt van sy loopbaan” was. ’n Mens sou eintlik kon sê dat Soros (’n aangenome van wat “om te strewe” beteken) ’n hedendaagse reïnkarnasie van Lenin is. Altwee wou oor die wêreld heers, geloof afbreek en iemand uit hul ingewyde kring van kamerade voordra as groot verlosser. Soros se pa was origens die bedenker van Esperanto gewees, daardie mengelmoestaal wat veronderstel is om die wêreld linguisties te verenig. Sy Open Society stigting is uiteindelik ook niks anders as ’n lis om plaaslike regerings te ondermyn en grense af te breek sodat dit makliker word om mag te sentreer sodat hy en sy ingewydes hul gewetenlose magswellus verder kan voortsit nie.
Om die gedrag van hierdie figure te ontleed sal ons goed doen om onsself in die klassieke literatuur te verdiep. Die Middeleeuse digter John Milton skryf in sy bekende werk Paradise Lost dat Satan fundamenteel arrogant en heerssugtig is. Klink dit tog nie al te bekend nie! Die groot linkse denkers wat alewig vir ons vertel wat beter is vir ons. Dat ons aan ’n vals bewussyn ly wat hulle gaan regdokter. Dat ons, ofskoon ons mense in ernstige armoede verkeer, nog elke dag moet hoor dat ons tot ’n bevoordeelde klas behoort. Dat die Carnegie, Ford en Rockefeller stigtings hulself voortdurend bemoei met onderwys om ons te vertel watter onderwysmodel die beste is, en nou sit mense met matrieksertifikate en hulle kan skaars ’n paragraaf skryf. Dit is ook die les wat Mary Woolstonecraft-Shelley aan ons wou leer in haar bekende gruwelverhaal Frankenstein, naamlik dat in hul poging om “die mensdom te bevorder”, is die enigste wat ons uiteindelik vermag om monsterlike aberrasies te skep.
Wie goed daaroor nadink sal besef dat al hierdie linkse stokperdjies wat op ons afgedwing word, sogenaamd “omdat ons dit wil hê”, niks anders is as die toppunt van arrogansie nie. Ons word beskou as leë doppe wat hulle gaan invul met hul kortsigtige kranksinnige lewensbeskouings omdat die gewone mens kwansuis geen insigte in sy eie optredes het nie.
En dit is die klas waartoe Koos Bekker behoort. Daar is duisende wanhopige stemme van mense wat die ergste vorm van gruwel en vernedering meegemaak het in Suid-Afrika, maar die gees wat die media uitsaai is een van ’n diepgewortelde ongeïnteresseerdheid. Die leed wat tans oor Suid-Afrika heers is nie kongruent met die beeld wat die hoofstroommedia uitstuur nie. Ons word in slaap gesus terwyl Rome brand en dit wil voorkom asof dit die bedoeling is om mense apaties te maak sodat hulle makliker beïnvloedbaar word.
Weereens sien ons die bewys dat dit nie swart leiers met hul “Kill a Boer” krete is waarvoor ons soseer moet oppas nie, maar die uiters ryk en magtige wittes agter die skerms wat stilletjies meewerk om hierdie klimaat te bewerkstellig. Hulle is die ware genocidaires.
Die vyand in ons midde is die ware vyand. Maar onderliggend daaraan is ook waar dat verdeelde volke soos Afrikaners begin saamstaan – nie soseer uit ’n patriotiese gevoel van solidariteit nie, maar omdat hulle besef dat hul hele identiteit en bestaan-in-die-wêreld bedreig word as hulle dit nie doen nie.
Om Naspers te boikot is uiteindelik nie ’n kwessie van voorkeur nie, maar oorlewing.
Skrywer Karin RoodtGepubliseer op 14 Augustus 2013 14 Augustus 2013 Kategorieë Joseph Secreve, RubriekeSleutelwoord Braam Fischer, Carnegie, Ford, George Soros, John Milton, kommunisme, Koos Bekker, Paradise Lost, Rockefeller
Vorige Vorige artikel: Bekende Afrikanerargitek oorlede
Volgende Volgende artikel: Afrikaans kort Quebecse wette