Min of meer net genade – Pajamas met sokkies
Min of meer net genade
pajamasmetsokkies	Ongekategoriseerd	 8 Februarie 2019 7 Februarie 2019 3 Minutes
"Jinne neef, as dit 'n dubbel is, wat drink ons nog die heeltyd?" Die man kyk verontwaardig na sy glasie dubbel brandewyn wat net-net tot by die kwart glas merk kom. 'n Dubbel brandewyn knertsie in hul terme, moet ten minste so driekwart glas vol maak. Die res is vir die coke. Coke is duur, jy weet.
Met grys stoppelbaarde bekyk albei neefs die indoening. Nie mooi seker of die kelner nou regtig die afmetings so korrek het nie.
As 'n mens van die ruwwe wêreld af kom, weet jy wat min is. Min beteken dit het nie gereën die aflope jaar of tien nie. Min beteken jou geld was al lankal op. Die skaap moes voer kry. Die voer is te duur en die skaap vrek van hongerte in die veld langs die droë pannetjie wat eens darem 'n druppel water kon pomp.
"…En seën my pa en seën my ma en my oom op sy plaas in Afrika…"
Jaar na jaar toer heerlik ingerigte 4×4's verby uitgestrekte plase. Hulle stop en neem foto's van rotsformasies en sandduine wat fluweelsag uitstrek teen 'n blou wolkelose horison. Droë grasvlaktes woel in 'n dor briesie.
Die kameras klik. Kontras in kleur en tekstuur gryp met verwondering aan.
Dis dorre plase.
Ek en my gesin word deur ons vriende, as redelik 'onnormaal' beskryf. Ons voeter omtrent elke Desember vakansie, uit vrye keuse, in een of ander dorre wêreld in. Ja, ons praat van so 50 grade Celsius, ensovoorts.
Dorre land is 'n wonderbaarlike tipe natuurskoon. Soveel geheime word perfek versteek deur die kuise bedekking van sand, klip en algemene ruheid. Elke plant aangepas vir ongenaakbaarheid en elke dier van miskruier tot gemsbok weet wat oorlewing behels. In die dag se felheid kruip hul weg tot die son rooi skyn teen die horison en die aarde kan sug in genadige koelheid van vroeg aand.
Dan is dit partytjietyd vir elke woestynbewoner. Ongelooflike goggas maak haastige verskynings (en skrik stadsjapies lam). Voëltjies sing uit volle bors soos net 'n woestynkind kan. Met ongekende vreugde skarrel hul om iewers 'n druppel water, 'n saadjie, 'n grassie, of 'n goggatjie in die hande te kry voor die son met gloedstrale weer sand en rots kom seën.
Daarna versteek die dorre wêreld weer sy wonderwerk geheimenisse onder wuifende gras of rimpel gewaaide sand. Hul is perfek aangepas vir hul omstandighede.
Somtyds as jy so ry en bewonder, dan wonder jy: Hoe oorleef enige boer hier? Net uit genade en 'n ysere wil?
Dan kom die besef dat reeds honderde kilometers voor hierdie eeue oue dorre streke, dit nie meer net die Karoo, Kalahari, Richtersveld en Namib woestyn is wat smag na reën nie. Dis verder, wyer en breëer. Dier, plant en mens moet weer aanpas. Hierdie keer sommer in jou eie dorpstuin.
Wat noem mens dit? Droogte, of is dit dalk iets soos 'n Ice Age? In hierdie geval, Desert Age?
Ons dink aan die boere wat op hul mooi droë plase elke dag die horison dophou en wie se geloof tot die uiterste beproef word. Vir hulle en indirek vir ons, wat die boer se produkte in ons huise benodig, moet ons bid, glo, hoop en weet dat daar mos 'n Plan is. En genade. Ons is in die hande van 'n God van liefde en genade.
"…En seën my my pa en seën my ma en my oom op sy plaas in Afrika…" (Woorde uit die lerieke van die liedjie Mannetjies Roux)
O en die twee dierbare neefs wat boer daar op hul ruwwe dorre grond, het toe wel die kelner gewys op sy paralaks fout, want hul weet mos wat min is.
Gepubliseer 8 Februarie 2019 7 Februarie 2019
Previous Post Stoel-stoei
Next Post As skribbelaar
13 thoughts on "Min of meer net genade"
8 Februarie 2019 om 10:29 vm
Pragtig geskryf, en al kies ons self nooit die dorre wêreld nie, klink jou belewenis heel besonders.
8 Februarie 2019 om 10:44 vm
Dankie! Ja, die dorre wêreld is maar ons gunsteling plek om te gaan. x
8 Februarie 2019 om 11:04 vm
8 Februarie 2019 om 11:43 vm
8 Februarie 2019 om 11:23 vm
Ek het daar in dorre Namakwaland daar bo in die Noord-Kaap grootgeword en ek voel die vibrering van jou hartsnare.
8 Februarie 2019 om 11:34 vm
Is dit nie wonderlik dat jy my liefde vir daardie pragtige wêreld kon voel nie?
8 Februarie 2019 om 11:56 vm
Diot spreek uit elke woord wat jy geskryf het 🙂
9 Februarie 2019 om 6:25 nm
Ek was Desember in n dorre deel van die aarde…snaaks genoeg so vyftig kilos van die Vaal en Oranje rivier af….en my hart het daar agtergebly
9 Februarie 2019 om 7:37 nm
Dan weet jy presies waarvan ek praat. Dis 'n ander tipe mooiste mooi!
9 Februarie 2019 om 7:42 nm
Jip….en ek het beleef dat mens se hart daar verander sonder dat jy n Bybel oopmaak…
10 Februarie 2019 om 2:33 vm
Jy is n skrywer duisend. Gevoelvol en so eg. Ek haal my hoed af vir daardie barre wêreld se boere. Hul is enig in hul soort.