Mens kan maar sê Kevin se loopbaan het afgeskop met ’n blou paal en geel tennisbal aan ’n tou. Swingball. Daardie kontrepsie destyds in ongeveer elke voorstedelike tuin. “Ja, kan jy glo! Toe bou my pa vir my en my (jonger) broer Greg ’n hoë muur. Ek oefen vandag nog gereeld teen ’n muur.
Sy pa, Michael, was nie met die eindstryd op Wimbledon nie, maar het Kevin minute voor die tyd gebel. “My pa het gesê wat hy altyd vir my sê: Beskou dit as net nog ’n wedstryd. Moenie worry van wie die bal kom nie, maak asof dit die muur is en slaat hom terug.”
As Kevin aan daai oomblik dink, glimlag hy. Al die linkerhandhoue wat sy pa hom so laat oefen het ná ’n operasie aan sy regterarm – Vrydag het dit dividende uitbetaal!
“Nee, my pa was nie ’n slawedrywer nie, maar hy het beslis geweet hoe belangrik dit is om hard te werk.
“Ons was ’n goeie span, ek en my pa, want ek het myself ewe hard gedruk. Ná daai operasie wou ek net terugkom op die baan.”
Ná matriek is Kevin met ’n universiteitsbeurs Illinois toe. Hy het nie die reguit paadjie van junior na pro-tennis geloop nie. Vir alles wat hy bereik het, vertel Stuart, het Kevin gewerk. Niks is op ’n skinkbord aangedra nie.
“Hy’s eintlik uniek as tennisspeler, want hy het net ’n gewone ou gebly. Ons sal ná wedstryde gesels oor rugby en krieket en gholf – dis nie net tennis vir hom soos vir die ander nie. Hy speel tot kitaar!”
Kelsey het haar werk as ouditeur by Ernst & Young prysgegee om Kevin se loopbaan voltyds te bestuur. “Die feit dat sy altyd saam met my is, maak die wêreld se verskil. Ons het as studente in Illinois ontmoet, sy was in die gholfspan. Die sportspanne het saam gestudeer, toe loer ek vir haar oor die boeke.
“Die afgelope 15 maande het ek ’n paar beserings gehad. Moeilike tye. Dit dwing jou om objektief na jou spel te kyk. Ek het regtig net aanhou vertrou dat ek nog op my pad is, dat ek beter en beter gaan raak.
Nadat hy Isner geklop het, het Kevin vir Stuart gevra om sy ma, vrou en broer na die kleedkamer te bring. Vir ’n paar minute het hulle in privaatheid dié mylpaal – Wimbledon, hoofbaan, eindstryd – saam gevier.
Uit Suid-Afrika het sy pa laat weet: “Hou jou kop hoog. Great toernooi. Die res van die jaar lê voor.”
Sy vryf met haar vingers oor haar gesig en bloos bloedrooi. “Ek en my man praat al lank oor ’n nuwe kar, maar die finances willie. My ou karretjie is nog die bubble shape Corolla, so ’n gele met ’n slow puncture. Elke oggend moet ek die wiel oppomp om werk toe te kan gaan. En nou dié . . .”
Hy buk af en rol sy braai-drasak wat altyd saamgaan jagveld toe, nét daar op die teer oop, trek ’n braaitang uit en gee dit vir Yvonne aan, want die wors moet gedraai word en haar wange vlam en dis nie van die kole nie.
“Die oomblik as ek ’n stukkie rou wors proe, dan weet ek of dit kwaliteit-wors is. En dis nie omdat sy nou my broerskind is nie, maar ek moet vir u sê, Yvonne het ’n baie goed gebalanseerde wors. Die kombinasie van speserye, vleis en natuurlik die liefde waarmee sy dit maak, nè, daai’s mos nou die special ingredient.”
Nou wat het Yvonne vanjaar daai ekstra hupstoot gegee? Andries versit van been terwyl ’n fiets verby skuur. Hy trek sy oë skrefies, asof hy die wors proe.
“Ek dink hare het so ? effense suur­ smakie wat mens nie gewoonlik in anner wors kry nie. Ek kan nie vir u sê rêrigwaar wát dit is nie, maar daar’s iets secret wat sy ingooi, wat maak dat sy wen.”
Yvonne het grootgeword in Buffeljagsrivier. Haar pa was ’n tronkbewaarder. Ná haar matriekjaar is hy afgeboek met siekte en toe trek die gesin Wellington toe. Sy het ’n paar jaar in ’n slaghuis gewerk voor sy by Shoprite se slaghuis ingeval het.
En net daar word die ketelbraai bo-op ’n winkeltrollie geprakseer mét die warm kole én die wors én die deksel, streep ons onder groot gelag agter die braairook aan Kerkstraat op tot by eerwaarde Andrew Murray wat al van 1923 af met klip-oë oor die einders tuur.
“En . . . jinne. Ek kry so ’n sinkende gevoel: derde plek is klaar weg, tweede plek is klaar weg . . . wat is die kans. Toe hulle my naam uitroep, dis amper soos . . . jy slaat toe. Oe, toe huil ek snot en trane, mens kon dit tot op die TV sien!