Mens-chemie | SARIE
Mens-chemie	deur Izak de Villiers
Op ’n dag het ek sommer by ’n haarsalon ingeloop en gevra of hulle my hare sal sny. Ja, het die Asiërvrou gesê, en ons het spontaan begin gesels. Sy kon mynogal iets vertel, ook (eers baie later) van sekere mense wie se “boss” ek is en sê dat ek ’n baie moeilike “boss” is en hoe op aarde sy naby aan my kan kom? Diehaarsalon het al verskeie male verskuif, maar ek gaan nog na haar om my hare te laat skeer.
By die apteek is daar twee sulke vroue. By die kerk is daar ’n paar mense. Samuel, eens my motorbestuurder by die koerant, is my swart seun. En Ansie van derMerwe, wat by die koerant redaksionele assistent was en soms na my werk ook omgesien het, bly ’n vriendin. Sy was ’n ware “baas” wat ons almal geregeer het. Op ’n dag toe ek haar vir tee vra en sy dit neersit, sê ek baie dankie en sy loop. “Juffrou,” vra ek, “sê jy nooit iets as iemand vir jou dankie sê nie. Soos: Dis ’n plesier . . .”
Maar omdat dit vanjaar SARIE se verjaardag is, wil ek een mens uitsonder: Helene Fourie, my jare lange assistent daar. Tussen ons was daar van die begin afbestanddele wat wérk. Sy kon my handtekens lees! Ek het haar eenmaal ingeskryf vir Sekretaresse van die Jaar, maar ons het nie die eindronde gehaal nie. Dalk het hulle nie van my bakkies op die foto gehou nie!