Sy onthou met spyt dat hy ’n paar jaar gelede Kyalami toe wou trek, ’n gebied wat bekend is vir uitgebreide perdeplase, opleidingsentrums en ryskole, die Suid-Afrikaanse Lipizzaners se jare lange enigste tuiste. Sy het hom oortuig om in Roodepoort te bly ter wille van die seuns se skool. Min het sy geweet dat Drikus hom so ver sou kry om sy vennootskap met Harris en Heyns Farmfeeds te verbreek en ’n besigheid saam met hom te bedryf – tot sy nadeel.
Tessa sak in die leunstoel langs haar boekrak neer. Sou hulle boeke ook op so ’n veiling verkoop of verbrand hulle dit sommer? Een ding is seker, niemand sal agterkom as sy haar gunstelinge in ’n boks pak en by Elaine gaan stoor nie. Haar oog dwaal oor die netjiese rugkante, die titels en skrywers, haar boeke, die waardevolste besitting van ’n denkende mens – en dis nie al nie. Aan die oorkantste muur hang een van haar mooiste kunswerke, ’n Adriaan Boshoff-strandtoneel.
Die twee geskilderde seuntjies kan ’n olieverfweergawe van Ewald en Ferdie wees, so tipies sit die enetjie op sy hurke en staan die ander een hande in die sye en kyk wat sy boetie in die sand uitgegrawe het. Sy het iewers gelees dat die skilder graag vlugtige oomblikke op sy doeke vasvang. Sonder om hulle te ken, het hy ’n kosbare oomblik in die lewe van haar en Altus se seuns uitgebeeld, een van die mooiste herinneringe aan hul seevakansies by Hermanus. Altus het die skildery in ’n obskure galery iewers in die Kaap uitgestal gesien en vir haar gekoop toe hulle tien jaar getroud was, ’n geskenk wat in geldwaarde verdubbel het, in betekenis vir haar ver daarbo verhewe is. Dis ’n stukkie van haar hart, ’n liefdesblyk wat haar telkens weer aan haar kinders en haar goeie man verbind.
Hulle is Desembermaand twintig jaar getroud en sy het hom lief. Sy respekteer hom. Sy bewonder hom en kyk op na hom om die leiding te neem. Ná alles wat hulle saam beleef het; haar onvoorwaardelike ondersteuning toe hy die plaas verkoop het en hulle stad toe getrek het, die kanse wat hy gewaag het, sy harde werk, kan hy mos nie net oorgee en toelaat dat winskopiejagters hul eiendom kom plunder nie? Daar moet ’n ander uitweg wees! Maar wat? Wat sê sy vir Altus as sy hom nou bel? Dat sy jammer is, dat sy nie bedoel het om kwaad te word nie, en sy het? Buitendien, hoekom het hy háár nog nie gebel nie? Dis immers sy skuld dat sy haar ontstel het.
Haar oë brand, en die trane dreig. Oor ’n paar uur kom die seuns van die skool af en sy wil nie hê hulle moet sien dat sy gehuil het nie. Sy haal diep asem, stoei met haarself om haar emosies onder bedwang te kry.
Met ’n skok onthou sy dat sy nie vanoggend soos gewoonlik haar dag met Bybelstudie en gebed begin het nie. Elaine het vir haar gebid en sy kan nie onthou wat sy gesê het nie! Was dit vir kalmte en aanvaarding, vir haar om krag te kry om Altus en die seuns in hierdie moeilike tyd by te staan? Was dit om te vra vir ’n wonderwerk, die oplossing, die omkeer? Trooswoorde en oorgawe?
Van al die woorde in die hele Bybel moet sy hierop afkom! Is dit wie sy is? Iemand wat aan haar besittings vasklou, in so ’n mate dat dit haar hart besoedel?