Boston Tea Party - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Hierdie litografie van 1846 het 'n klassieke beeld van die Boston Tea Party geword.
Die Boston Tea Party was 'n protesoptog deur die Amerikaanse koloniste teen die instelling van 'n Britse belasting op tee en die kommersiële regte wat aan die Britse Oos-Indiese Kompanjie toegestaan ​​is, tot nadeel van Amerikaanse handelaars. In 1773 is die Britse Oos-Indiese Kompanjie deur bankrotskap gedreig, terwyl dit nie in Engeland groot voorraad tee kon hou nie. Om die maatskappy te ondersteun, het die Parlement die Tea Act goedgekeur, wat die maatskappy in staat gestel het om die tee direk na die kolonies uit te voer sonder om enige belasting te betaal wat aan koloniale handelaars opgelê is en sodoende die koloniale teehandel monopoliseer.
Die belasting het die groeiende patriotiese sentiment teen verskillende beperkende wette wat Groot-Brittanje op die kolonies opgelê het, gegalvaniseer. Uit protes teen die belasting het patriotte van Sons of Liberty, vermom as Indiërs en gelei deur Samuel Adams, saam met byna 'n duisend ander betogers gestorm en die vragskepe die HMS bestorm. Eleanor, Dartmouth en Beaver, het al 342 die teekiste oopgebreek en dit in die Boston-hawe gestort.
Die protes het 18 000 pond tee verwoes en die Britse regering vererg, wat in April 1774 die dwangbepalings aanneem om Boston en die kolonie Massachusetts te straf. Hierdie dade het die kolonies verder belemmer en tot die eerste Kontinentale Kongres in 1774 gelei. Op die Kongres het verteenwoordigers van die 13 Amerikaanse kolonies wat Georgië uitgesluit vergader om Britse oortredings van koloniale vryhede teen te werk, 'n formele regstelling van griewe te bekom en uiteindelik volle onafhanklikheid te verklaar as 'n soewereine Verenigde State. Die Boston Tea Party, wat op 16 Desember 1773 plaasgevind het, is gesien as 'n voorval wat gelei het tot 'n konsensus onder die Britse Noord-Amerikaanse kolonies dat die vryheid van hul volk 'n politieke skeiding van Groot-Brittanje sou verg.
Die Seëlwet van 1765 en die Wet op Townshend van 1767 het koloniste kwaad gemaak oor Britse besluite oor die belasting op die kolonies ondanks 'n gebrek aan verteenwoordiging in die Westminster-parlement. Een van die betogers was die Boston-handelaar John Hancock. In 1768 het die skip van Hancock, Liberty, is deur die doeanebeamptes aangegryp, en hy is aangekla van smokkel. Hy word deur John Adams verdedig, en die aanklagte is uiteindelik laat vaar. Hancock het egter later 'n paar honderd beskuldigings in die gesig gestaar.
Hancock het 'n boikot tee uit China georganiseer wat verkoop is deur die Britse Oos-Indiese Kompanjie, waarvan die verkope in die kolonies jaarliks ​​met 'n faktor van byna 1.000, van 320.000 pond (145.000 kg) tot 520 pond (240 kg) gedaal het. Teen 1773 het die maatskappy groot skuld gehad, groot tee-voorraad in sy pakhuise en geen vooruitsigte om dit te verkoop nie, want smokkelaars het tee ingevoer sonder om invoerbelasting te betaal. Die Britse regering het die Tea Act goedgekeur, wat die Oos-Indiese Kompanjie toegelaat het om tee direk aan die kolonies te verkoop, waardeur hulle teen laer pryse kon verkoop as dié wat deur die koloniale handelaars en smokkelaars aangebied word.
Daar was betogings in Philadelphia sowel as New York, maar dit was in Boston dat hierdie geskreeu sy merk in die geskiedenis gemaak het. In Maart 1771 ontvang Thomas Hutchinson sy opdrag as goewerneur van Massachusetts van die Britse parlement, en was hy die laaste burgerlike goewerneur van die kolonie Massachusetts. Sy administrasie, wat heeltemal deur die Britse ministerie beheer word, het die wrywing met die patriotte verhoog. Die publikasie in 1773 van briewe oor koloniale aangeleenthede wat deur Hutchinson geskryf is en deur Benjamin Franklin in Engeland verkry is, het die openbare verontwaardiging verder gewek. In Engeland is Hutchinson bevestig tydens die besprekings in die Privy Council en Franklin is hewig gekritiseer en afgedank as 'n koloniale posmeester-generaal. Die verset van die kolonialiste het daartoe gelei dat die ministerie die noodsaaklikheid van sterker maatreëls moes insien. 'N Tydelike skorsing van die burgerlike regering het gevolg, en generaal Thomas Gage is in April 1774 as militêre goewerneur aangestel. In die daaropvolgende Mei word die land deur dreigemente aangedryf en in gesondheid en gees verbreek, het hy die res van sy lewe in ballingskap in Engeland deurgebring. Terwyl die Hutchinson-briewe nog steeds opgehou het, het die Bostonese vermoed dat die nuwe teebelasting bloot 'n ander poging van die Britse parlement was om Amerikaanse vryheid te verwerp. Die rewolusionêre patriot Samuel Adams, en ander van soortgelyke gees, het 'n beroep op agente en geadresseerdes van die Oos-Indiese Kompanjie gedoen om hul posisies te laat vaar; Ontvangers wat aarsel het hul pakhuise, en selfs hul huise, aangeval.
Die eerste van baie skepe wat die Oos-Indiese Kompanjie tee vervoer het, was die HMS Dartmouth het aan die einde van November 1765 aangekom. 'n Onthulling het ontstaan ​​tussen die hawe-owerhede en die Sons of Liberty. Samuel Adams het die groeiende skare opgesweep deur 'n reeks protesvergaderings te eis. Vanuit die stad sowel as buite die omgewing, het duisende hierdie vergaderings bygewoon - elke vergadering groter as die vorige. Die skare skree nie net teen die Britse parlement, die Oos-Indiese Kompanjie en die HMS nie Dartmouth maar ook by goewerneur Thomas Hutchinson. Die nag van 16 Desember 1773 was die protesvergadering, gehou in die Old South Church van Boston, die grootste wat nog gesien is. Na raming het 8 000 mense dit bygewoon.
Op Donderdag 16 Desember 1773, die aand voordat die tee sou geland het, op 'n sein gegee deur Samuel Adams, die Sons of Liberty, dun verbloem as Mohawk-Indiane, het die massiewe protesvergadering vertrek en op pad na Griffin's Wharf, waar hulle gelê het die HMS Dartmouth en haar pas aangekom, teedraer, suster stuur die HMS Beaver en die HMS Eleanour. Daar is vinnig en doeltreffend teesvelle wat van die kuil af na die dek gebring is, 'n redelike bewys dat sommige van die "Indiane" inderdaad langmense was. Die vate is oopgemaak en die tee oorboord gegooi; die werk, wat tot in die nag gebly het, was vinnig, deeglik en doeltreffend. Teen dagbreek is 90 000 pond tee ter waarde van 'n geraamde £ 10.000 in die waters van die hawe van Boston versend. Niks anders is beskadig of gesteel nie, behalwe dat 'n enkele hangslot per ongeluk gebreek en anoniem vervang is. Onbruikbare tee het weke lank op die oewer van Boston afgespoel.
Reaksie en nalatenskap
Hierdie daad het kritiek van sowel koloniale as Britse amptenare gebring. Benjamin Franklin het byvoorbeeld gesê dat die vernietigde tee terugbetaal moet word, en hy het aangebied om met sy eie geld terug te betaal. Die Britse regering het geantwoord deur die hawe van Boston te sluit en ander wette in te stel wat bekend staan ​​as die onverdraagsame wette - ook bekend as die Dwanghandelinge, of Strafdade. 'N Aantal koloniste is egter geïnspireer om soortgelyke dade uit te voer, soos die verbranding van die HMS Peggy Stewart ('n Britse teeskip).
Ander koloniste, in Boston en elders in die land, het belowe om hulself tee te hou as protes en draai eerder na 'Balsamic hyperion' (gemaak van framboosblare) en ander kruie-infusies. Hierdie boikot het groot dele van die bevolking gemobiliseer en gehelp om die kolonies in 'n gemeenskaplike passiewe weerstand te verbind. Koloniale vroue was veral die belangrikste verbruiker van tee en het nou die leiers geword van die poging tot die boikot.1
Die Boston Tea Party was uiteindelik een van die vele oorsake wat gelei het tot die Amerikaanse rewolusieoorlog. Ten minste het die Boston Tea Party en die reaksie wat daarop gevolg het, die steun vir rewolusionêres in die dertien Amerikaanse kolonies tot gevolg gehad wat uiteindelik suksesvol was in hul stryd om onafhanklikheid.
Die Boston Tea Party is wêreldwyd bekend en is inspirerend vir ander rebelle. Erik H. Erikson noem byvoorbeeld in sy boek "Gandhi's Truths" dat toe Mahatma Gandhi in 1930 ná die Indiese soutprotesieveldtog met die Britse geselligheid ontmoet het, Gandhi 'n bietjie belastingvrye sout uit sy sjaal gehaal het en met 'n glimlag gesê het dat die sout was "om ons te herinner aan die beroemde Boston Tea Party."
↑ Cassandra Jansen, van rewolusie tot heropbou: Boston Tea Party is op 4 Augustus 2008 onttrek
Copeland, David A. Debatte oor die kwessies in koloniale koerante: primêre dokumente oor gebeure uit die tydperk. Westport, Conn: Greenwood Press, 2000. ISBN 9780313309823
Deloria, Philip Joseph. Indiër speel. New Haven: Yale University Press, 1998 ISBN 9780300071115
Griswold, Wesley S. Die nag toe die rewolusie begin het; die Boston Tea Party, 1773. Brattleboro, Vt: S. Greene Press, 1972. ISBN 9780828901680
Shaara, Jeff. Staan op tot opstand. New York: Ballantine Books, 2001 ISBN 9780345427533
Thomas, Peter David Garner. Teeparty tot onafhanklikheid: die derde fase van die Amerikaanse rewolusie, 1773-1776. Oxford: Clarendon Press, 1991. ISBN 9780198201427
Upshaw, Garth. Kultuurwêreld Boston Tea Party. Eugene, Ore: Visions Technology in Education, 2000.
Young, Alfred Fabian. Die skoenmaker en die teepartytjie: geheue en die Amerikaanse rewolusie. Boston, Mass: Beacon Press, 1999. ISBN 9780807054055