Pituca & Lobo My Boodskap van Hoop vir 2020 Seropositivo Blog
Por Claudio Souza 7 Januarie 2020 7 Januarie 2020 0746
... Pituca en Lobo
'N Kort inleiding. hierdie teks is oorspronklik van die tweeduisend jaar in Mei, toe ek in die laaste fase was van 'die skep en samestelling daarvan', 'n soort 'Frankenstein', wat ek gemaak het as die eerste smaaklike weergawe, volgens my dubbelsinnige grafiese konsepte, dat u U kan hierdie foto sien.
As u op die afbeelding klik, sal u 'n skakel oopmaak wat in 'n ander oortjie die volledige grafiese geskiedenis van Blog wat voor daar blogs gebore is, toon!
Ek was op hierdie tydstip besig om die TEUTONIESE CUFF asof ek weet hoe ek anders moet gaan) iets wat 'n 'e-poslyslys' genoem word, wat kortliks die sosiale netwerk van daardie tyd was, net soos ICQ destyds, wat 's vandag se APP is! ICQ wat Mara en ek mettertyd die verlies van sy daaglikse kontaklys en desperate daarna gesoek het, het altyd 'n manier gevind om mekaar weer te vind! Maktub. My voorstel hier is om twee verhale te vertel, elk langer as vyftien jaar van mekaar geskei, en 'n teks uit die eerste publikasie herpubliseer, sommige van ons afgesien van "byna twintig jaar."
Die uiteindelike doelwit van hierdie voorstel word in my gedagtes uiteengesit. Praat oor my hond en my hond!
Maar die pad na haar is nog nie gery nie. Die pad gaan deur my herlees, 'n paar spellingkorrigeringe, want in die tyd was alles vir my so dringend, alles was so eng dat ek nie omgee vir die ortografiese getrouheid van die teks nie; liewe regstelling, het ek gevoel, dit sou 'n mate van vertraging gewees het wat die moontlikheid van 'n ander boodskap sou ondermyn, nog voordat ek die einde, die skrikwekkende einde, die hartseer en angstig verwagte einde ontmoet het! Die 'ding' in ons lewens was so angswekkend dat Mara en ek besluit het om nie 'n seun of dogter of kinders te hê nie, omdat die risiko bestaan ​​dat 'n kind gebore sou word MIV, moontlik wees wees. Ons het foute gemaak, miskien was hierdie kind vandag 'n seuntjie of meisie, wat saak maak, en ons was selfs gelukkiger, ondanks 'n bietjie stert hier! Dinge van liefde!
Om lief te hê is om te wys dat lewende Pituca en wolf dit gedoen het, op 'n ander en ingewikkelde manier!
Brei boodskappe uit
Claudius die Celerado
Ek het teruggekom. Ondanks alles het ek teruggekom. Beste? Miskien. Oorleef (…) 'N Bietjie finansiële bedrogspul en ek het gaan onderbreek, geen nuus nie. Dit is nie die eerste keer nie en beslis en ongelukkig moet dit nie die laaste keer wees nie! my lewe dit is 'n herbou van ruïnes. Wat my regtig ontstel het, was my klein hondjie Pituca. Dit maak seer.
Die klein stapeltjie hare, net 'n bietjie meer as twee pond, my klein hondjie, is daar in sy huis.
Baie hartseer, hartseer, verfrommeld, buierig, om haar toegedraai met 'n onbewuste pyn in haar oë. In sy onskuld aan die hond, verstaan ​​hy nie waarom pyn, die siekte van lyding nie. Tot op 'n ander dag was sy die hele dag gelukkig, het sy gespring en geblaf, en ook teen dagbreek, soveel so dat dit dikwels moeilik was om te dra sonder om haar te hoef te spot.
Pituca, gaan slaap !!!
En sy sou nie gaan nie. Vandag het ek ure spandeer om haar na my toe te roep en sy sou nie kom nie ... ... in haar oë sien ek die pleidooi: ons genees haar moontlik. Maar ek is bevrees vir u geluk wat ek aan God gee, buiten die veearts. Ek het 'n vreeslike emosionele swakheid vir hierdie klein wesens wat nog steeds die swaar belasting betaal op hul eie evolusie. Van die broos fissible en apolitically destructive atoom tot geestelike helderheid is 'n lang pad ... maar ek sê miskien nonsens ... Wat ek wel weet, is dat ek hulle liefhet as God se klein wesens. En dit is wat hulle is, kortom, EEN MEER VAN ALLES Skepsels van God, wat my na 'n ander tyd bring, met 'n moeilike besluit! Die eerste moeilike besluit vir my tussen die hond en die hond was moeilik! Ek ... ek sal niks doen nie!
Maar Pituca, so siek, het my die herinnering gebring aan 'n ou metgesel, wat ek weens die gebrek aan kreatiwiteit die Wolf noem. My groot groot hond! Die bandiet was 'n goeie grootte. Dit het geëet asof 'n bagger groot genoeg was om mense bang te maak! En tot my gelag en spyt was hy baie bly dat hulle kon hardloop! 😂😂😂 lag, het hulle nooit gevang nie. 😂😂😂 ... Hy het die baster gehardloop, altyd met die doel om bang te wees, nie te vang nie.
Dit was 'n goeie vriend. En 'n groot sarrista.
En die wêreld is nie bemoei met groot wesens, skurke en sarriste nie!
In daardie dae was die goofy hier nog 'n DJ wat deur die vroeë oggendure van Sao Paulo deurgebring het, maar min verdien het en eers huis toe gekom het nadat die eerste strale van die son hy was, Wolf, wat my verwelkom het.
Ek gaan in die straat voor die komatose in die rigting van die huis
Onthou Dino van Bedrock? Ek het teen die muur gespring en die hele straat gehardloop, ongeveer 500 meter totdat dit naby my gekom het, en my gelek, my gebyt soos iemand wat toegeneentheid, aandagliefde vra en gesê het: Welkom, laat ons lag! Ek hardloop agter meisies aan, hulle hardloop weg en jy lag, goofy! Mara lag hier baie! Moenie nou slaap nie. Maar ek was in 'n voor-komatose toestand en ek het baie van sy teef gemis! Sy kleur was hierdie hondekleure wat nie in woorde gedefinieër word nie, want “geel is vernietigbaar”! Dit was dus die eerste bemarkingsboodskap vir Gold retrivers (...).
Wolf was nogal sterk.
En hierdie slegte gewoonte om agter mense aan te hardloop, was problematies, ek kon dit nooit uitklaar nie. En ek kon hom nooit op die hoogspring klop nie. Die baster het altyd 'n manier gevind om van die naghalsband af te breek, of Teresa het dit nie, miskien opsetlik! En daardie hardkoppigheid het haar die lewe gekos. Iemand met 'n klipharde hart het die moed gehad om hom te vergiftig.
Ag! As ek gou dood is!
Maar nee, hy was sterk en wou so graag lewe. En so 'n dapper geveg! Dit was immers my hond! Die veearts en ek het elke dag gedoen wat die wetenskap kon doen. Pond aminofillien en ander medisyne om sy asemhalingsprobleme te verlig. Die veearts het aan my verduidelik dat die gif 'n hartaanval gehad het. En daarna het die hartaanval 'n vloeistofstorting in die arme man se longe veroorsaak, 'n meervoudige beroerte, wat ek uiteindelik op 21/12/2005 opgedoen het, aflevering van my eerste (...) pulmonale embolisme !.
Daar is lewe
Sy het dag vir dag gepiep, sy het nie meer gevoed en gely nie, dag vir dag. Agt-en-twintig dae later het godsaligheid dae geslaag en godsaligheid het my selfsug uiteindelik oorwin en my gewete oortuig dat niks, regtig niks, verder as daardie punt gedoen kan word om lewe te kon oplewer sonder om te ly nie, want die wese kon nie verstaan ​​waarom nie. dit alles en ek het beveel dat hy geoffer moes word. Dit was moeilike tye, en ek was nie juis 'n bekende DJ nie, en toe dit bekend was, is ek sleg beoordeel vanweë die tente wat Teresa opgerig het, nagklub se deur na die nagklub se deur, die verlore werk gelees het na die verlore werk en my inkomste was jammerlike!
Om hom nie te laat loop nie, neem ek hom in 'n karretjie karretjie na die veearts. Ek weet dat jy dalk ook huil en dink om op te hou om die teks te lees. Gaan voort, ek dink dit sal vir jou die moeite werd wees! En as jy dit nie doen nie, dan sal my trane 😢 tevergeefs gewees het 😭 Baie dunner, ek het hartseer oë dit in die hand van die veearts oorhandig. Op die oomblik lyk dit vir my, hy het vooraf gesien wat sou gebeur, en miskien het 'n dwaling van my na my gekyk met 'n mengsel van vriendskap en hartseer wat net honde kan doen. Dit het nie 'n oomblik geduur nie. Ek het nie gesien dat hy geoffer word nie, en sou nie verduur het dat dit waar is nie (ek huil hier), maar die veearts het gesê dat hy niks sou gevoel het nie, en ek wil eerlikwaar glo dat dit so was! Maar ek dra steeds die pyn om nie te weet of ek reg opgetree het nie. Ek dink altyd miskien, net miskien, As ek nog 'n dag gewag het, sou ek 'n verrassing kon hê. Maar ek kon nie wag vir hierdie dag nie en sal nooit weet wat dit sou gewees het as dit nie was nie want die toekoms van God se verlede behoort en ek hoef nie meer die verlede te bevraagteken nie.
Vandag het ek die piepklein Pituca saam met my Elisangela) gekies het, met net meer as drie pond wat aan parvovirus ly.
Ek begin regtig afkeer van virusse en hul kranksinniges.
Sluimvirus, MIV, virusroete, griep, alles ... Mis net die “patso virus ”! Ek verstaan ​​die noodsaaklikheid van hul bestaan ​​in die wêreld, maar die manier waarop hulle hul leërskare martel, maak my naar. Maar behalwe hierdie, wat bewusteloos is, is daar ander baie groot, baie helder virusse wat 'n hond kan vergiftig ...
Hulle pyssing my af! Laat my P ********
Hierdie menslike vermoë om my te vernietig, dood, bedrieg, korrup, vernietig, martel. Ons as mans doen dit aan diere en baie erger vir onsself. Ons vergiftig ons kinders met absurde konsepte van separatisme wat hulle laat grootword en dink dat ...
... Dit is nie goed nie, want dit is so.
Dit is nie goed nie, want dit word gebak.
En die ander omdat dit so is en gebak het.
Of steeds, soos hierdie,
of gebraai, gebraai ...
Ons vergiftig ons kinders en hulle verower later die wêreld deur onsself te skei; want ons is al oud en ons dien nie meer nie, want ons is dus ou middele, ietwat gebraai en verouderd. En dan wil ons kla. Ondankbaarheid, sê vaders en moeders.
Nonsens, ek getuig. En niks is erger as chroniese onnoselheid nie.
Ek het verdwaal in konteks. Ek wou daar praat oor Pituca, siek, verpletter en uiteindelik 'n vereiste aan 'n verre vriend doen en teen ons self opstandig maak met ons leerstellings. Ek dink siek delusies, want die verdomde koors sal my nie laat gaan met die siek longontsteking wat my pla nie ...
Tussen Pituca, die Wolf en ons, is daar geen buitensporige verskille as ons dit as ons skepsels van God almal neem nie!
Die reg op lewe is ons s'n. God het die heelal vir ons almal geskep. Sonder uitsondering. Dit is ons, met ons selfsug, ons nietigheid, ons gierigheid en ons trots maak ons ​​lewens 'n ongekende hel…. Ons onderskei alles van alles, vir niks. En ondanks wonderlike veldtogte van skynheiligheid, onderskei ons blou van pampoenkleur net omdat blou in die lug is ... Is dit reg?
Maar wat ek dink nie veel saak maak nie, nie waar nie? Ek is net 'n draer van MIV probeer mense ná baie lekke kry!…. En ek ... ek het Pituca na die veearts geneem en sy het my die saak verduidelik en vir my gesê dat dit noodlottig was, want sy sal honger voel, eet en dit sal veroorsaak dat haar ingewande in die derm en in die maag opgeneem word en bloei. Volgens die veearts was dit 'n geval van opoffering.
Nee, nee en nee! (Amy Winehouse)
Ek het haar 'n geweldige NO gesê en gevra of daar geen oplossing is nie en sy het nee gesê. Ek dring aan en sy het aan my verduidelik dat daar 'n klein moontlikheid bestaan. Sny haar kos vir 'n periode van sewe tot tien dae, maar dit was 'n groot onreg vir die dier wat selfsug gehad het.
😡 Selfsug het daartoe gelei dat ek een doodgemaak het, het ek gedink 😡
Ek het hom bedank, na die apteek gegaan. Die tyd toe ek by CRTA-A in Antonio Carlosstraat gedien het, het my 'n paar dinge geleer. Ek het uitgekom met 'n pakkie van tien 1-liter soutbuise, dit was te veel!
Maar ek het 'n plan gehad.
Ons en Pituca het aangekom; ek het haar op die gemaklikste plek geplaas wat ek gehad het om te bied en haar nie met elke prosedure hoef te skuif nie, die hare op die rug geskeer en die aar gevind. Dit het gelyk of sy geweet het waarvan ek praat en doen. 'Pitu ... kalmeer, dit sal seermaak, maar dit was tot u voordeel. Dit sal seermaak (kan ...). En ek het haar aar vir die eerste keer gevang. En ek het daar gestaan ​​met die IV-buis daarbo totdat dit verby was. Halfpad daar, arme ding, pis sy haarself oraloor. Ek het alles deurgekyk en daar was geen bloed nie. Goeie Pitu! Jou niere werk! Asof sy weet wat haar niere sou wees. Sy kyk na my met 'n hartseer gesig wat haar nie beslis opgewek het nie. Toe die buis opraak, pis sy haarself weer!
Twaalf uur later was die tweede aar se voetspoor ook akkuraat. En weer urineer sy!
Haar kos was 24 uur lank afgesny en sy het geen tekens van uitdroging getoon nie. Die klam oë (skeur) ook die mond en die snuit. Ek het haar natuurlik beskerm teen die son en om nie te lank te wees nie, tuis was daar 'n hartseerstemming en 'n groot stilte.
Maar op die agtste dag, sonder om te eet, het sy so hard geblaf dat ons wakker geword het.
Hy was vrolik, gelukkig, springerig. Haar hakke het die plek van haar rantsoen aangedui En bang, gee ek haar 'n klein bal kos wat binne drie duisendste van 'n sekonde verslind is. Ek het 30 minute gewag sonder om te braak, ek het twee gewaag, en so het ek aangegaan, en die hoeveelheid kos geleidelik elke dertig minute verhoog. “Ckeck wys”. Ek het van Elisangela geskei, my lewe het geen toekoms met haar gehad nie, maar ek het nie 'n kuil met my saamgeneem nie.
Pituca, my voormalige skoonouers, maar nog steeds vriende, het gesê dat sy. wat tot 2014 geleef het, het gefnuik toe hy gevra is:
Waar is Claudio?
As u daarin geslaag het om saam met my hier te kom, moet u baie keer verstaan ​​dat ons iets moet opoffer vir 'n groter voordeel! En ons kan verkeerd gaan in die naam van hierdie soeke. Dit is deel van die leerproses en let op dat u die reg het om empiries daar te leer, met die skeermes in die vlees. Maar dit is ook waar dat u empiries kan leer op grond van die ervaring van baie of sommige.
Ek bied my ervaring aan.
Van die derde week van Januarie af sal ek my kontak via Whats App via die blog heraktiveer, en daar is ander maniere om 'nou goed' te gaan! Maar hierdie keuse is nie maklik nie, en daar sal altyd mense wees wat vir jou sê:
Ignoreer hulle op die presiese oomblik wanneer u oor die verskillende pad van die geveg besluit, want daar sal altyd in twyfel getrek word wat twyfel oor wat u doen en selfs die gladheid van die proses self. As u seker is wat u doen, en niks u gewete laat verdwyn nie, tik dan op die F *** - ** aan hulle en gaan aan. Dag na dag, een tree op 'n slag, gaan dit voort, want ek haal Lao Tzu aan: 'N Reis van duisend myl begin met 'n eenvoudige stap! En ek bevestig dit weer
Probeer hierdie twee verhale onthou wat regtig die agtergrond vorm vir 'n ander een! Die van iemand wat ses maande, ses maande gegee is, en byna 2020 jaar later, ek is nog steeds hier. Ek dink dit is heel moontlik omdat ek begin tel, selfs oor 25 jaar! Watter verskil maak dit as dit net ses maande was? Moenie opgee nie. nog nie! Niks soos dag na dag om selfs ons opinies en, selfs ek, my tekste te herwerk nie! Dag na dag, Marcia het jare soos hierdie geleef totdat sy nie meer kon nie! En ek dring daarop aan as jy nuut is gediagnoseer met MIV, glo my asseblief en sien die volgende skakel dit is moontlik om met MIV gediagnoseer te word en gelukkig te wees! Ek is! En dit is myne getuienis as seropositief! Ek het ongeveer drie keer met Pituca gepraat. Sy het baie geblaf toe ons hulle gepraat het. Die dinge wat ons vir mekaar gesê het, sal jy nooit weet nie! Maar om jou te vertroos, sou ons elke nou en dan oor Wolf praat, en sy het vir my gesê alles is in orde! views: Ons praat nog steeds, ons manier. 😜
Claudio Souza 29 Maart 2017 6 Desember 2019