Probeer hierdie truuk om mense beter by partye te hoor
Mense in lawaaierige situasies moet effens weg van die persoon na wie hulle luister, draai en draai ...
Lae Vitamien D gekoppel aan Irritable Dowel Syndrome
Navorsers het 'n beduidende verband gevind tussen die pasiënt se vitamien D-vlakke en die erns ...
Hoe kan u 'n kieskeurige kind kry om groente te eet? Dit is 'n vraag wat baie gefrustreerd teister ...
Rosalyn R. LaPier, Harvard Universiteit
Die Lakota-frase "Mní wičhóni," of "Water is lewe," het 'n nuwe nasionale proteslied geword.
Dit is gesing deur 5,000-marchers by die Inheemse Nasies Maart in Washington, DC op Maart 10, en tydens honderde protes in die Verenigde State in die afgelope jaar. "Mní wičhóni" het die volkslied van die byna jare lange stryd geword om die bou van die Dakota Toegangspyplyn onder die Missouri-rivier in Noord-Dakota.
Hierdie gesig spieël die burgerlike volksliedes van die verlede, wat uit die Afrika-Amerikaanse kerk ontstaan ​​het. "Mní wičhóni" in die Lakota-taal het ook geestelike betekenis, wat gewortel is in verband met die natuur. As 'n Inheemse Amerikaanse geleerde van omgewing en godsdiens, verstaan ​​ek wat die verhouding tussen inheemse mense en die natuurlike wêreld uniek maak.
Vir Inheemse Amerikaners hou water nie net die lewe in nie - dit is heilig.
Water en die Amerikaanse Wes
Die Groot Vlakte van Noord-Amerika, die tuiste van die Lakota, die Blackfeet en ander stamme, is 'n droë, droë plek. Die Amerikaanse regering spandeer miljarde dollars om water in hierdie "Groot Amerikaanse woestyn, "Soos dit in die vroeë 19-eeu beskryf is.
geoloog John Wesley Powell, 'n vroeë direkteur van die Amerikaanse Geologiese Opname, het in 'n belangrike berig daarop gewys 1878 regeringstudie dat die bepalende eienskap van die Groot Vlaktes en die Weste die gebrek aan water was. Hy het probeer om grondbesit te bevorder wat gebaseer was op waterskeiding, in plaas van om grond te verdeel in die reghoekige baie wat vandag nog gebruik word.
Powell het ook aanbeveel dat Amerika 'n nuwe soort grondontwikkeling aanvaar - een wat met die natuur gewerk het, sodat almal toegang gehad het tot water.
Die Amerikaanse regering het egter Powell se idees geïgnoreer. Skryf oor hierdie probleem later, skrywer Wallace Stegner, wat passievol was oor die Weste, kommentaar,
"[W] hoed doen jy oor droëheid. Jy kan dit 'n rukkie ontken. Dan moet jy dit ook aanpas of probeer om dit uit die bestaan ​​te bewerkstellig. "
Die Lakota, die Blackfeet en die ander stamme het verstaan ​​hoe om saam met die natuur te lewe. Hulle het geweet dat dit die beste is om binne die beperkings van die beperkte watervoorsiening van die Groot Vlaktes te leef.
Water as heilige plek
Vir duisende jare stam die Inheemse Amerikaners regoor die land Groot Vlaktes ontwikkel hul eie leefwyse met die natuurlike wêreld en sy beperkte watervoorsiening. Hulle het beide deur waarneming en eksperiment geleer, waarskynlik 'n proses wat baie dieselfde is as wat ons vandag die wetenskap kan noem. Hulle het ook geleer van hul godsdienstige idees, wat oorgedra is van geslag tot geslag in die vorm van stories.
Ek het van my grootouers, albei lede van die Blackfeet-stam in Montana, van die heiligheid van water geleer. Hulle het gedeel dat die Blackfeet geglo het in drie afsonderlike realms van bestaan ​​- die Aarde, lug en water. Die Blackfeet het geglo dat mense, of "Niitsitapi" en Aardewees, of "Ksahkomitapi," in een koninkryk geleef het; lugweë, of "Spomitapi," het in 'n ander koninkryk gewoon; en onderwater wesens, of "Soyiitapi," het nog 'n ryk geleef. Die Blackfeet het al drie wêrelde as heilig beskou, want in hulle het die goddelike geleef.
In die besonder is die waterwêreld in besondere verband gehou. Die Blackfeet het dit geglo, benewens die goddelike wesens, waaroor hulle geleer het hul stories, daar was goddelike diere, soos die bever. Die goddelike bewer, wat met mense kon praat, het die Blackfeet hul belangrikste godsdienstige seremonie geleer. Die Blackfeet het hierdie seremonie nodig gehad om hul verhoudings met die drie afsonderlike realiteitswêreld te bevestig.
Die Soyiitapi, goddelike waterwese, het ook die Blackfeet opdrag gegee om hul huis, die waterwêreld, te beskerm. Die Blackfeet kon niks doodmaak of eet wat in die water woon nie; hulle kon ook nie water stoor of besoedel nie.
Die Blackfeet beskou water as 'n afsonderlike plek - 'n heilige plek. Dit was die huis van goddelike wesens en goddelike diere wat die Blackfeet-religieuse rituele en morele beperkings op menslike gedrag geleer het. Dit kan eintlik vergelyk word met Mount Sinai van die Ou Testament, wat beskou is as "heilige grond" en waar God aan Moses die Tien Gebooie gegee het.
Water as lewe
Inheemse Amerikaanse stamme op die Groot Vlakte het iets anders geweet oor die verhouding tussen hulself, die bever en water. Hulle het deur middel van waarneming geleer dat bevers gehelp het om 'n ekologiese oase binne 'n droë en droë landskap te skep.
Soos die Kanadese antropoloog R. Grace Morgan in haar proefskrif voorgestel het "Bever Ekologie / Bever-mitologie, "Het die Blackfeet die bever geheilig omdat hulle die natuurwetenskap en ekologie van bevergedrag verstaan ​​het.
Morgan het geglo dat die Blackfeet die bever nie benadeel het nie omdat bevers gebou damme op die woude en riviere. Sulke damme kan genoeg van 'n afleiding lewer om 'n dam vars skoon water te skep wat 'n oase van plantelewe laat groei en wildlewe kan floreer.
Bever-damme het die Blackfeet voorsien van water vir die daaglikse lewe. Die dam het ook diere aangetrek, wat beteken dat die Blackfeet nie lang afstande moes jag om te jag nie. Die Blackfeet het ook nie nodig gehad om te reis vir plante wat ook vir medisyne of kos gebruik word nie.
Bever-damme was 'n wen-oorwinning vir almal wat betrokke was in die "Groot Amerikaanse woestyn" moderne ekoloë en natuurbewaarders begin nou eers studeer.
Vir die Swartvoet, Lakota en ander stamme van die Groot Vlaktes was water "lewe." Hulle het verstaan ​​wat dit beteken om in 'n droë droë plek te woon, wat hulle uitgedruk het deur hul godsdiens en binne hul ekologiese kennis.
Regte van Moeder Aarde
Inheemse mense van regoor die wêreld deel hierdie oortuigings oor die heiligheid van water.
Die regering van Nieu-Seeland het onlangs die voorouerverbindings van die Maori-mense tot hul water erken. Op Maart 15 het die regering die Te Awa Tupua geslaag Whanganui-rivier-eise-vereffening Bill ", wat die status van 'n persoonlikheid gee aan die Whanganui River, een van die grootste riviere op die Noord-Eiland van Nieu-Seeland. Hierdie rivier het erken dat hy "al die regte, magte, pligte en verpligtinge van 'n regspersoon het" - iets wat die Maori al lankal geglo het.
Baie ander lande het gekom om die natuurlike wêreld en water vanuit 'n soortgelyke perspektief te beskou. In Bolivia, byvoorbeeld, het die regering wette in 2010 en 2012 vir die "Wet van die Regte van Moeder Aarde, "Wat gemotiveer is deur die oortuiging dat die natuur regsregte het. Die Ecuadoriaanse grondwet in 2008 het die regte van "Nature, or Pacha Mama" erken met "respek vir sy bestaan", wat water ingesluit het.
Die Verenigde State het nie sulke wette nie. Daarom het die Staande Rock Lakota al byna 'n jaar 'n reg om water skoon te maak - vry van die bedreiging van potensiële omgewingsbeserings en om sy heiligheid te beskerm.
Rosalyn R. LaPier, Navorsingsassosiasie van Vroue Studies, Omgewingstudie en Inheemse Amerikaanse Religie, Harvard Divinity School, Harvard Universiteit