Catherine Marshall - Geskiedenis Podcasts - 2021
Catherine Marshall, die dogter van Francis E. Marshall (1847–1922), 'n wiskunde-meester aan Harrow School, is op 29 April 1880 in Harrow-on-the-Hill gebore. Sy is privaat opgelei voordat sy St Leonards School (1896-99) bygewoon het.
Catherine onthou later dat: "Sedert ek oud genoeg was om enigsins oor politiek te dink, was ek 'n liberaal." As jong vrou lees sy die werk van John Stuart Mill: "Ek was diep onder die indruk van hulle." Haar biograaf, Jo Vellacott, het daarop gewys dat sy 'vroeër vertrek het as wat sy sou gekies het, alhoewel sy negentien jaar oud was ... haar ma was nog steeds siek en Catherine was nodig by die huis'.
Haar ouers was ondersteuners van die Liberale Party en sy word sekretaris van Women's Liberal Association in Harrow. In 1904 word sy lid van die London Society for Women's Suffrage. Dit was egter nog vier jaar voordat sy 'n aktiewe voorstander van vroueregte geword het. Na die aftrede van haar vader verhuis die gesin na Hawse End, aan die rand van Derwentwater. Kort daarna het sy 'n arm wetlike voog geword.
In Mei 1908 het Catherine en haar ma by die National Union of Women's Suffrage Societies (NUWSS) aangesluit en 'n tak in Keswick gestig. Catherine het gesê: ''n Komitee is opgestel, reëls opgestel en aktiewe propaganda -werk is dadelik begin. Daar is eenparig besluit dat ons voorneme stemme vir vroue moet wees op dieselfde voorwaardes as vir mans, en dat die vereniging streng moet wees. -party -organisasie; ons het ons ook verbind tot vreedsame en grondwetlike metodes: ons werk was om die beginsels van vrouestemreg te versprei deur middel van vergaderings, van briewe aan die pers, van die verspreiding van literatuur oor die onderwerp ... Die gehoor op hierdie vergaderings gemiddeld tussen 50 en 100 in getalle; in elke geval is 'n resolusie ten gunste van stemme vir vroue op dieselfde voorwaardes as vir mans uitgevoer. "
Catherine Marshall het gou gewys dat sy al die nodige vaardighede het om 'n uitstekende organiseerder te word. Elizabeth Crawford, die skrywer van Die Suffragette -beweging (1999) het daarop gewys: "Catherine Marshall se inisiatief om 'n stalletjie in die Keswick -mark op te rig waarvandaan literatuur oor stemreg verkoop kan word, was spoedig deur ander NUWSS -genootskappe nagevolg. Sy was vol energie in veldtogte in Westmoreland en Cumberland en organiseer daar. 'n modelveldtog vir die algemene verkiesing in Januarie 1910. "
Marshall het daarop gewys dat die invloed van die plaaslike media uiters belangrik was: 'Dit beteken baie werk ... vereis van my tyd. Maar die resultate het die koste meer as terugbetaal. Van hierdie twintig koerante is nie een nou vyandig nie; niemand gee ons ooit 'n verkeerde voorstelling nie (dit alleen is 'n enorme wins); die meeste gee uitstekende - byna woordelikse - verslae van al ons vergaderings en verskeie ondersteun ons aktief in hul redaksionele rubrieke ... Sommige van die redakteurs het opvoeding nodig gehad, maar een van ons hooftake is om die openbare mening op te voed, en die plaaslike koerante het 'n belangrike invloed op die openbare mening in landelike distrikte . Leer hul redakteurs op, en u voed die openbare mening op sy kop. Die verskil wat 'n gunstige plaaslike pers maak aan die sukses van 'ons propaganda-werk, is eenvoudig onberekenbaar.'
Tydens die algemene verkiesing in Januarie 1910 het die NUWSS die ondertekenings petisies in 290 kiesafdelings gereël. Hulle het daarin geslaag om 280 000 handtekeninge te bekom en dit is in Maart 1910 aan die Laerhuis voorgelê. Met die steun van 36 parlementslede is 'n nuwe stemregwetsontwerp in die parlement bespreek. Die WSPU het alle militante aktiwiteite opgeskort en op 23 Julie het hulle kragte saamgesnoer met die NUWSS om 'n groot saamtrek in Londen te hou. Toe die Laerhuis weier om die nuwe stemregwet goed te keur, het die WSPU op 18 November 1910 sy wapenstilstand verbreek oor wat bekend gestaan ​​het as Swart Vrydag, toe sy lede op die Parlementsplein met die polisie bots.
Alhoewel die NUWSS -veldtog misluk het, het die ekstra publisiteit wat dit ontvang het, die ledetal verhoog van 13 429 in 1909 tot 21 571 tot 1910. Dit het nou 207 genootskappe en die inkomste het £ 14 000 bereik. Daar is besluit om die NUWSS tot federasies te herstruktureer. Teen 1911 het die NUWSS nou 16 federasies en 26 000 lede. Die NUWSS het nou genoeg geld gehad om Catherine Marshall en Kathleen Courtney in voltydse poste by die nasionale hoofkwartier aan te stel. Hulle het by Helena Swanwick en Maude Royden aangesluit as die groep wat die nuwe generasie in die NUWSS verteenwoordig het.
Volgens haar biograaf, Jo Vellacott: "Lang, goed geklee, goed ingelig en dinamies, Marshall kon die aandag van 'n buitelugpubliek van mynwerkers hou, en was ook 'n bekende figuur vir parlementslede, terwyl sy op die bekeerlinge druk vir aksie , gekweekte simpatiseerders en skaamte terugvallers. " In Junie 1911 woon sy die International Women's Suffrage Alliance -vergaderings in Stockholm by.
In April 1912 het die NUWSS aangekondig dat hy beoog om kandidate van die Arbeidersparty te ondersteun in parlementêre tussenverkiesings. Die NUWSS het 'n verkiesingsbestrydingsfonds (EFF) gestig om hierdie Arbeidskandidate te ondersteun. Die EFF -komitee, wat die fonds bestuur het, was Catherine Marshall, Margaret Ashton, Henry N. Brailsford, Kathleen Courtney, Muriel de la Warr, Millicent Fawcett, Isabella Ford, Laurence Housman, Margory Lees en Ethel Annakin Snowden. Die NUWSS het ook organiseerders in diens, soos Ada Nield Chew en Selina Cooper, wat aktiewe lede van die Arbeidersparty was.
Catherine het 'n belangrike rol gespeel om senior persone in die Liberale Party te probeer oorreed om wetgewing oor vrouestemreg te bevoordeel. Sy het aan John Simon gesê: 'Ek het die skool verlaat, ek het amper net so hard vir die Liberale Party begin werk as wat ek nou vir die stemreg vir vroue werk. Dit lyk asof hulle dit as trefwoorde beskou om 'n pamflet te vul of 'n verering te versier, nie as noodsaaklike beginsels wat toegepas moet word in hulle omgang met ander mense nie. " Catherine het ook met David Lloyd George in verbinding getree: "Ek wens dikwels dat u 'n nie -franchisevrou was in plaas van die kanselier van die skatkis! Met watter vuur sou u die vrouebeweging lei, en dring daarop aan dat geen wetgewing belangriker was as die reg van diegene wat dit betref nie. om 'n sê daaroor te hê. "
Ondanks druk van lede van die NUWSS het Fawcett geweier om teen die Eerste Wêreldoorlog te argumenteer. Haar biograaf, Ray Strachey, het aangevoer: "Sy het soos 'n rots in hul pad gestaan ​​en haar teëgestaan ​​met die groot gewig van haar persoonlike gewildheid en aansien vir die gebruik van die masjinerie en die naam van die vakbond." Tydens 'n raadsvergadering van die National Union of Women's Suffrage Societies wat in Februarie 1915 gehou is, val Fawcett die vredespogings van mense soos Mary Sheepshanks aan. Fawcett het aangevoer dat tot die Duitse leërs uit Frankryk en België verdryf is: "Ek glo dat dit soortgelyk is aan verraad om van vrede te praat."
Na 'n stormagtige uitvoerende vergadering in Buxton bedank al die beamptes van die NUWSS (behalwe die tesourier) en tien lede van die National Executive oor die besluit om nie die Women's Peace Congress in Den Haag te ondersteun nie. Dit sluit in Catherine Marshall, Chrystal Macmillan, Kathleen Courtney, Margaret Ashton, Eleanor Rathbone en Maude Royden, die redakteur van die Die algemene oorsaak.
Kathleen Courtney skryf toe sy bedank: "Ek voel sterk dat die belangrikste ding op die oomblik is om, indien moontlik, internasionaal te werk vir die regte soort vredeskikking na die oorlog. As ek dit deur die National Union kon gedoen het , Ek hoef amper te sê hoe oneindig ek dit sou verkies het en om dit te doen sou ek graag 'n goeie prys opgeoffer het. Maar die Raad het dit duidelik gestel dat hulle nie wou hê dat die vakbond so sou werk nie. "
In April 1915 nooi Aletta Jacobs, 'n stemregter in Holland, stemreglede oor die hele wêreld na 'n internasionale vrouekongres in Den Haag. Van die vroue wat dit bygewoon het, was Mary Sheepshanks, Jane Addams, Alice Hamilton, Grace Abbott, Emily Bach, Lida Gustava Heymann, Emmeline Pethick-Lawrence, Kathleen Courtney, Emily Hobhouse, Chrystal Macmillan, Rosika Schwimmer. Tydens die konferensie het die vroue die Women's International League for Peace and Freedom (WIL) gestig. Alhoewel die regering Marshall en ander Britse vroue verhinder het om na Den Haag te reis, het sy dadelik by hierdie organisasie aangesluit.
Kort na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het twee pasifiste, Clifford Allen en Fenner Brockway, die No-Conscription Fellowship (NCF) gevorm, 'n organisasie wat mans aangemoedig het om oorlogsdiens te weier. Die NCF het van sy lede vereis dat 'hulle uit gewetensgedrewe weier om wapens te dra omdat hulle die menslike lewe as heilig beskou'. Soos Martin Ceadel, die skrywer van Pasifisme in Brittanje 1914-1945 (1980) het daarop gewys: "Alhoewel dit beperk was tot die stryd teen diensplig, was die basis van die NCF uitdruklik pasifisties eerder as bloot vrywillig .... In die besonder was dit 'n doeltreffende inligtings- en welsynsdiens vir alle beswaarmakers; hoewel dit onopgelos was interne verdeeldheid oor of die funksie daarvan was om respek vir die pasifistiese gewete te verseker of om diensplig op enige manier te bekamp "
Die NCF het steun ontvang van openbare figure soos Catherine Marshall, Bertrand Russell, Philip Snowden, Bruce Glasier, Robert Smillie, CH Norman, CEM Joad, William Mellor, Arthur Ponsonby, Guy Aldred, Alfred Salter, Duncan Grant, Wilfred Wellock, Herbert Morrison , Maude Royden en eerwaarde John Clifford. Ander lede was Cyril Joad, Eva Gore-Booth, Esther Roper, Alfred Mason, Winnie Mason, Alice Wheeldon, William Wheeldon, John S. Clarke, Arthur McManus, Hettie Wheeldon, Storm Jameson, Ada Salter, Duncan Grant en Max Plowman.
Catherine Marshall was verlief op Clifford Allen, die voorsitter van die No-Conscription Fellowship, wat in 1916 in die tronk was. Volgens Jo Vellacott het Marshall baie gely toe hy in die tronk was; hy was fisies verswak en sy gesondheid het vinnig agteruitgegaan in die gevangenis. Teen die middel van 1917 het Catherine Marshall haarself kompulsief na 'n ineenstorting gedryf, en Allen se gesondheid word verder bedreig deur sy voorneme om 'n honger- en werkstaking in die gevangenis te begin. Teen die einde van die jaar het Marshall ineengestort en Allen is ernstig siek vrygelaat. ... Toe albei herstel het, het hulle 'n paar maande saam deurgebring in 'n skynbare huwelik; Marshall was verpletter toe die verhouding beëindig is.
Gedurende die beginjare van die Volkebond was Marshall dikwels in Genève, by die hoofkwartier van die Women's International League for Peace and Freedom. In die dertigerjare was sy betrokke by die hulp van vlugtelinge wat uit Nazi -Duitsland ontsnap het. Catherine Marshall bly aktief in die Arbeidersparty.
Catherine Marshall is op 22 Maart 1961 in die New End -hospitaal, Hampstead, dood ná 'n val in haar huis.
Catherine is gestuur na St Leonards School, in St Andrews in Skotland, 'n vooraanstaande, progressiewe koshuis vir meisies. Sy het vir haar eerste kwartaal aangekom met 'n uiters swaar verkoue en 'n slegte hoes, en 'diep geslaan ... op die wenkbrou' deur 'n pen wat sy gedra het deur 'n neef wat sy liefdevol omhels het toe sy afskeid geneem het. Kort daarna het sy haar voet beseer en masels opgedoen. Dit is geen wonder dat sy elke aand van die eerste week weg van die huis gedroom het nie. Dit was waarskynlik hierdie reeks ongelukke wat een van haar vriende aangespoor het om te skryf dat sy gedink het Catherine 'moet 'n baie oorspronklike karakter hê' en vra wanneer sy bedoel 'om haar eksentrisiteit (sic) te voltooi'.
Die warmte en nabyheid van die Marshall -gesin blyk duidelik uit briewe aan Catherine in St Leonards. Tannie Florence Colbeck het geskryf oor hoe sy in die Harrow -skool gemis sal word, en stuur vir haar 'n vrugtemes "soos jy so 'n vegetariër is"; haar broer het met duidelike bewondering van sy voorbereidingskool geskryf en vir haar woordraaisels gestuur; 'n aantal neefs het kontak gehou. Haar pa en ma het gereeld geskryf, hoewel die tyd ook vir hulle besig was, en hoewel hulle haar soms moes vermaan om te skryf, al was dit net 'n poskaart. Haar pa skets 'n patetiese woordbeeld van die effek van haar toevalligheid oor skryf: 'Twee jammerlike ouers sit soos twee jong mossies op die gruis en wag dat die pligsgetroue dogter 'n vlieg in hul mond steek ... en sy doen dit nie! " By 'n ander geleentheid het Frank 'n telegram gestuur toe daar geen brief gekom het nie, waarin hy in 'n volgende brief verduidelik dat "ek en my in 'n mindere mate angstig raak as ons nie van u hoor nie. En dit maak baie saak dat ma nie bekommer haar nou oor alles. " Frank het gedurende hierdie jare aansienlike kommer oor Caroline se gesondheid getoon.
Ons vereniging het op 18 Mei tot stand gekom, toe 'n paar dames wat bekend is dat hulle ten gunste van vrouestemreg is, op Hawse End op uitnodiging van mev. Frank Marshall vergader het en besluit het om 'n tak van die National Union of Women's Suffrage Societies in Keswick te vorm. . 'N Komitee is gestig, reëls opgestel en aktiewe propaganda -werk is dadelik begin. Ons werk sou bestaan ​​uit die verspreiding van die beginsels van vrouestemreg deur middel van vergaderings, briewe aan die pers, die verspreiding van literatuur oor die onderwerp en 'bevordering van intelligente belangstelling en 'n gevoel van verantwoordelikheid by vroue met betrekking tot politieke vrae'. Ter bevordering van hierdie beleidsvergaderings is gehou by Braithwaite, Portinscale, Grange, Stair, Bassenthwaite en Brigham. Mejuffrou R. Spedding, mej. Broatch en mej. C. Marshall het vrywillig 'n reeks buitelugbyeenkomste in die naburige dorpe gehou, en hulle het die hulp ingeroep van verskillende suffragiste wat in die distrikte gebly het. Die gehoor by hierdie vergaderings was gemiddeld tussen 50 en 100 in getalle; in elke geval is entoesiasties 'n resolusie ten gunste van stemme vir vroue op dieselfde voorwaardes as vir mans uitgevoer. Daar word altyd vrae en besware gevra, en die bespreking is altyd ernstig en in 'n vriendelike gees gevoer.
Dit beteken wel baie werk ... Van hierdie twintig koerante is nie een nou vyandig nie; nie een stel ons ooit 'n verkeerde voorstelling nie (dit alleen is 'n enorme wins); die meeste van hulle lewer uitstekende - byna woordelikse - verslae van al ons vergaderings, en verskeie ondersteun ons aktief in hul redaksionele rubrieke, en herdruk hul eie stemreg vir vroue uit die "Manchester Guardian" en ander bronne. Die verskil wat 'n gunstige plaaslike pers maak aan die sukses van 'ons propaganda -werk, is eenvoudig onberekenbaar.
U haal St Paul en die huweliksdiens aan ter ondersteuning van u opposisie teen die stemreg van vroue. Mag ek u daaraan herinner dat die heilige Paulus, wat vir vroue gesê het om aan hulle mans onderdanig te wees, ook aan slawe gesê het om hul meesters te gehoorsaam? Sou u die opstand teen anti-slawerny teen hierdie rede gekant het? Sommige mense het destyds gedoen. As u na 'n hoër gesag as die Heilige Paulus wend, sal u hierdie leerstelling van onderdanigheid van vroue nie in sy leer vind nie ...
U verwys na die belofte van die vrou in die huweliksdiens om haar man te gehoorsaam. Die man maak ook 'n belofte. Hy sê: "Met al my wêreldse goedere skenk ek u." Totdat alle mans dit doen, dink ek hoe minder hulle hul argumente op die huweliksdiens baseer, hoe beter. Voordat die Wet op die huwelik van vroulike goedere aangeneem is, sou dit 'n ware verklaring van die saak gewees het as die man gesê het: "Met al u wêreldse goedere skenk ek."
Ek stem nogal saam met die meeste van wat u sê oor die 'wet van genade' en 'wet van krag', maar ek dink dit is baie wenslik dat mans (wat tans al die 'krag' aan hul kant het) 'n 'n bietjie meer 'genade' vir vroue in hierdie vraag oor die stemreg. In plaas daarvan om te sê 'jy mag nie' 'n stem in hierdie aangeleenthede hê nie, wil ons hê dat hulle moet sê dat 'u' alle moontlike geleenthede sal hê om die spesiale gawes wat God aan vroue gegee het ten bate van die mensdom te gebruik, en nie deur die mens beperk te word nie. wette gemaak om hulle slegs in sekere rigtings te gebruik.
Ek is jammer om 'n te lae interpretasie van u siening van vroue se invloed te gee. U sê dat hierdie invloed bestaan ​​uit 'geloof, hoop en liefde', en 'dit is uit hoofde van haar uitnemende vermoë om hierdie genade dat die vrou die beste helfte van die man is'. Kan ons nie beter doen met 'n bietjie meer geloof, hoop en liefdadigheid (veral liefdadigheid) in ons politiek nie, en is dit nie jammer om hierdie belangrike gebied van menslike aktiwiteite heeltemal in die hande van die 'erger helfte' van die mensdom te laat nie?
Ek neem u eie skatting ter wille van die argument. Ek dink nie daar is 'n kwessie van beter of slegter as tussen mans en vroue nie. Die wêreld het dieselfde behoefte aan albei. Soos mevrou Fawcett eenkeer gesê het: 'U kan net sowel vra watter die beste helfte van 'n skêr was'!
U sê dat, "in die algemeen praat, is daar geen vrou wat geen man het om haar voor te stel nie." Wie verteenwoordig die drie kwartmiljoen weduwees wat die versoeningswetsontwerp sou uitoefen, of die ander kwartmiljoen vroue wat 'hoofde van huishoudings is wat geen manlike verteenwoordiger het nie?' Neem 'n voorbeeld van 'n vader met drie ongetroude dogters, wat almal hulself verdien in nywerhede wat deur wetgewing geraak word, almal met sterk politieke opinies, een Liberaal, een konserwatief en een sosialisties. Hoe moet die vader sy drie dogters met een stem verteenwoordig? U sal waarskynlik sê dat die dogters geen opinies hoef te hê nie, maar as u mense opvoed, kan u nie verhoed dat hulle opinies het nie, en mans het 'n wet op verpligte onderwys aanvaar wat van toepassing is op meisies sowel as seuns.
U vergis my as u dink dat ek nie mans erkenning gee aan goeie bedoelings tydens wetgewing vir vroue nie ... Maar goeie bedoelings is nie genoeg nie. Kennis en ervaring is ook nodig, en met die beste wil in die wêreld kan mans nie dieselfde kennis en ervaring hê oor vroue se behoeftes as wat vroue om die eenvoudige rede, so dikwels as 'n argument teen stemreg, gebruik nie: "Mans is mans, en vroue is vroue. " Die beste mans doen 'n beroep op die vroue om hul eis vir enfranchise aan te dring, omdat hulle sê dat die stem van vroue hul hande sal versterk om baie dringend hervormings te bewerkstellig. Dit is nie 'n kwessie van vroue teen mans nie, maar van mans en vroue wat saamwerk vir die beste belang van die hele ras.
(1) By die besluit oor wie in 'n verkiesingskompetisie ondersteun moet word, moet nie net rekening gehou word met individuele menings van kandidate nie, maar ook met die standpunt van hul onderskeie partye oor vrouestemreg.
(2) Om individuele arbeidskandidate te ondersteun, veral in kiesafdelings wat nou verteenwoordig word deur liberale wie se stemregverslag onbevredigend is. Die kandidate is kandidate van die Arbeidersparty, nie kandidate van die Nasionale Unie nie. Die Nasionale Unie sal in geen geval teen Liberaal of Konserwatief, wat homself bewys het as 'n betroubare vriend van die bevryding van vroue, teenstaan ​​nie.
(3) 'n Fonds is geopen vir die effektiewe uitvoering van hierdie polis, en meer as £ 1 000 is binne 'n paar minute deur die raad ingeteken. Sedertdien is 'n komitee gevorm deur die uitvoerende hoof van die National Union, wie se plig dit sal wees om hierdie fonds aan te vul en te beheer. Die Uitvoerende Komitee sal Suffragiste uitnooi om in hierdie komitee te dien wat nie noodwendig lede van die Nasionale Unie hoef te wees nie.
Die pelgrimstog begin op Woensdag, 18 Junie, om 10:00, toe 'n goeie optog die markkruis verlaat met baniere voor en 'n bagasiewa, bedek met rooi, wit en groen, wat die agterkant opsteek. 'N Goeie kontingent uit Keswick, waaronder Lady Rochdale, mev. Frank Marshall, mev John Marshall, .... (en ander) het vir die begin na Carlisle gekom en die Keswick -vaandel saamgebring. Lord Rochdale se motor en mevrou Marshall se poniekar, dapper versier met vlae, het ook vanaf Carlisle begin en die pelgrims deur die hele Federasie vergesel, omdat dit 'onuitspreeklike hulp en waarde' het en ons in staat gestel het om 'n veel groter gebied te bewerk as wat anders sou gewees het moontlik in die tyd.
Dit sou moeilik wees om 'n akkurate weergawe van die getalle te gee, aangesien pelgrims deur die dosyn by ons in die dorpe en dorpe aangesluit het toe ons deurgeloop het. Sommige hiervan kon slegs 'n kort stadium doen, ander het vir baie langer periodes vorentoe gegaan.
Ek het die skool verlaat. Ek het amper net so hard by die Liberale Party begin werk as wat ek nou vir vroue se stemreg werk. Dit lyk asof hulle dit as trefwoorde beskou om 'n pamflet op te vul of 'n verering te versier, nie as noodsaaklike beginsels wat in die omgang met ander mense toegepas moet word nie ... Solank u voel dat die gesindheid van die premier dit vir u onmoontlik maak om te bring enige druk om van binne af op u party uit te oefen ... 'n groot deel van ons werk dra nie al die vrugte af wat die liberale party betref nie.
As u dag en nag werk vir 'n doel en alles ter wille waarvan u die meeste omgee (soos honderde vroue vandag vir stemreg vir vroue doen) prysgee, is dit teleurstellend as diegene alleen die mag het om u werk vrugte af te werp in 'n parlementswet wat in werklikheid sê: "Ja, julle is goeie dogtertjies; ons keur die manier waarop julle werk en die doel waarvoor julle werk, goed, en ons raad is vir julle: moenie moeg word nie, en moenie dwars raak nie. Eendag, as ons ons eie sake afgehandel het, sal ons 'n wetsontwerp inbring om u te gee wat u wil hê - maar natuurlik kan ons ' Moenie iets doen nie, solank sommige van julle stout is en klippe gooi. " As ons weet dat dit net die gesindheid is wat die stoute klippe laat gooi, voel ons dat u ons vra om in 'n bose kringloop te werk.
Ek wens gereeld dat u 'n vrou sonder 'n franchise was, in plaas daarvan om die kanselier van die staat te wees! Met watter vuur sou u die vrouebeweging lei en daarop aandring dat geen wetgewing belangriker was as die reg van diegene om dit te sê nie.
CATHERINE MARSHALL - TYPED LETTER GETEKEN 01/04/1962 - HFSID 321268
Sy skryf verskonend omdat sy so laat reageer het, geteken met haar nuwe van.
Getikte brief geteken: "Catherine Le Sourd ", in swart ink. 1p. 7 & frac14x10 & frac12. Chappaqua, New York, 4 Januarie 1962. Aan" Beste juffrou Burkett, "Patricia Burkett van" GirlHaven "Inc. Ten volle:" Dankie vir u brief van 22 Desember . Ek is jammer dat u nie 'n antwoord ontvang het op die vorige brief wat u noem nie, maar ons onthou nie dat ons dit hier ontvang het nie. Ek lê die biografiese skets, die foto en die handtekening wat u aangevra het, by en wens u baie sukses met u projek [items nie ingesluit]. My hartlike wense vir 'n wonderlike 1963. Met vriendelike groete. " Catherine Marshall Le Sourd (1914-1983) het bekendheid verwerf van haar topverkoper van 1951, A Man Called Peter, die biografie van haar eerste man, die internasionaal bekende minister Peter Marshall. Haar tweede bekendste werk, Christy, is in 1967 gepubliseer. Die dogter van 'n dominee en skoolonderwyser, Marshall, is opgevoed aan die Agnes Scott College waar sy minister Peter Marshall ontmoet het. Hulle het in Washington DC gewoon waar minister Marshall gedien het as die pastoor van die Presbyterian Church van New York Avenue en kapelaan van die Amerikaanse senaat tot sy ontydige dood in 1949. Catherine hertrou weer Leonard LeSourd, redakteur van Guideposts Magazine, in 1959. Woensdag 28 jaar lank stig hulle saam die boekafdruk "Chosen Books". Gewone posvoue. Klein nek in die onderste rand van die linkerkantlyn. Andersins, goeie toestand.
Opsporing van universalistiese denke deur die kerkgeskiedenis
Net soos ons voorvaders gesterf en gesterf het as martelaarsdood weens waarhede wat ons vandag as vanselfsprekend aanvaar en wat algemeen aanvaar word in die hele Christendom, so kom daar vandag steeds ketterye uit teen waarhede wat ons glo dat toekomstige geslagte van die kerk duidelik sal wees. Maar so is die patroon van die voortslepende Christelike hervorming!
'N Kritiek wat soms teen Christelike universalisme gelewer is, is dat dit nooit deur die meerderheid van die kerk as 'n Bybelse leerstelling aanvaar is nie. Alhoewel ons dink dat die ware maat van 'n leer die Skrif self moet wees, en nie noodwendig die meerderheid nie, erken ons tog die belangrikheid van apostels, profete, herders, leraars en evangeliste wat deur die Here self aan die kerk gegee is. Daar is baie om te leer uit die bestudering van die lewens en leerstellings van diegene wat ons voorgegaan het - en wat vir sommige verbasend kan wees, is dat daar in die geskiedenis van die kerk baie gerespekteerde leiers was wat hierdie idee aangepak of aangeneem het. . Elke ware Christen het inderdaad op 'n stadium gesukkel met die idee van ewige pyniging vir nie-gelowiges. Omdat die Skrif dit blykbaar nadruklik leer en omdat die meerderheidsleierskap verklaar het dat uiteindelike versoening kettery is (en sommige gaan so ver dat dit selfs kettery is om die idee te bestudeer), het 'n tipiese gelowige geen ander keuse as om bly glo in ewige pyniging.
Ons hoop dat hierdie bladsy dit sal help verander. Alhoewel ons baie inligting het oor Tentmaker, wat uit die oorspronklike tale van die Bybel bewys dat Christelike universalisme 'n soliede Bybelse en historiese leerstelling is, hoop ons dat hierdie bladsy ook nuttig sal wees vir die persoon wat ander moet sien wat dit ook bestudeer of omhels het. leer. Ons gebruik die term & quotChristian Universalism in die artikel, maar hierdie heerlike leerstelling is so oud soos die eerste boek van die Bybel en is onder baie verskillende name verkondig, om maar net 'n paar te noem: Universalisme, Groter Hoop, Groter Geloof, No-Hellers , Uiteindelike versoening, universele redding, universele restitusie, universele herstel, leer van insluiting, heerlike evangelie en meer. Ek persoonlik (Gary Amirault, stigter van Tentmaker Ministries) het 'The Victorious Evangelie van Jesus Christus' ingeroep. & Quot Ek hou van die ring van daardie frase. Dit is oorwinning gesentreerd, Evangelie gesentreerd en Christus gesentreerd. Dit is positief en vet. Ek hoop dat meer mense in hierdie boodskap hierdie term sal begin gebruik om Christus se oorwinningsplan om die hele mensdom te red, te beskryf.
Let daarop dat hoewel nie elke persoon op hierdie bladsy hulself noodwendig 'n universalis sou noem nie, dit alles mense is wat worstel met die kwessie van redding, verlossing, hel en die lot van die ongereddes. Terwyl sommige leiers het net die hoop uitgespreek oor die moontlikheid van 'n uiteindelike versoening, of was dit simpatiek vir die idee, het ander met vertroue die waarheid daarvan beweer en dit uit die Skrif bewys.
Ons sluit dit op hierdie bladsy in, in die hoop dat sommige wat bang was om die onderwerp van universele verlossing te bestudeer uit vrees vir kettery, sal sien dat baie van die groot geeste van die kerk ten minste oop was vir die idee-terwyl ander het die leerstelling sterk ondersteun.
Mag die vrymoedigheid van denke wat op hierdie bladsye voorgestel word, ander aanmoedig om ook vrymoedig, grootliks - en skriftuurlik - aan ons God te dink. Daar is beslis 'n groot hervorming op die horison van die Christelike kerk, en die leer van die herstel van alle dinge is beslis 'n deel daarvan!
Mag God die oë en ore oopmaak vir almal wat hierdie bladsye lees.
Neem asseblief kennis: Hierdie bladsy is 'n werk aan die gang en sal aansienlik uitgebrei word. Die biografieë is nie uitgebreid nie-dit is eerder slegs 'n kort inleiding tot hierdie lewens. Daar moet nog baie name bygevoeg word, waaronder baie hedendaagse Christene. Ons sal in die komende dae voortgaan om hierdie lys by te voeg en uit te brei. Klik hier vir 'n langer (maar veel minder gedetailleerde) lys name.
Hierdie bladsye word geredigeer en saamgestel deur Mercy Aiken, Gary Amiraul en ander. As u enige van hierdie mense nagevors of bestudeer het, en u u geskrifte en bevindings met ons wil deel vir gebruik op hierdie bladsy, kontak my asseblief
Vir 'n langer lys van skrywers, leraars, Bybelgeleerdes, humaniste, staatsmense wat die boodskap van universalisme aangeneem het, ook bekend as Universele Saligheid, Uiteindelike Versoening, Universele Herstel, Die Groter Hoop, Die Groter Geloof, apokatastatis, die Herstel van Alle Dinge, Leer van insluiting, ens. Sien:
Mandjies, gedigte en natuurkundige …Bill
As u Bill Alexander nog nie by Christy Fest, ons inwonende natuurliefhebber/mandjievervaardiger, ontmoet het nie, is u op soek na 'n bederf! Hy is nie net die Grootmeester van basmandjies nie, hy is ook 'n digter, filosoof en 'n beskermer van die Great Smoky Mountains ... en ek kan byvoeg, 'n akteur! Hy het ingeskakel om te help in 'n episode van Christy as 'n ekstra ... die baard en oorpak het hom reg laat pas.
Hy het 'n rukkie terug 'n gedig vir die Christy -mense geskryf. Daarvan sê hy:
Ek het die idee hiervoor op 'n roete ('n spesifieke roete) gekry terwyl ek gestap het, en daar was asblik en ek het dit begin optel. Ek het 'n ou sambreelbedekking gevind wat van die raam afgeblaas is en 'n sak gemaak om die asblik te hou, aangesien my sakke vol was. Ek het begin dink aan die ou gesegde ... Neem net herinneringe of foto's en laat ons voetspore. in die sand verdwyn en "A Ghostly Track. " is die gevolg. Die Great Smoky Mountains is 'n spesiale plek in ons wonderlike land en ek het 'n spesiale plek in die Christy -verhaal. Ek glo dat Christy sou wou hê dat die berge beskerm moet word.