Die kabinet en die Britse politiek - Volke, nasies, gebeure - 2021
Die kabinet en die Britse politiek
Die kabinet word deur die premier benoem. Die senior posisies in die kabinet word gewoonlik binne ure na die verkiesingsoorwinning deur die premier aangestel. In die Britse politiek dien alle kabinetslede parlementslede of portuurgroep, hoewel Tony Blair in die onlangse verlede geëksperimenteer het om nie-party-politici in die kabinetsvergaderings toe te laat - veral Paddy Ashdown wat die liberale demokrate na die verkiesing van 1997 onder leiding van die regering gebring het.
Die mees senior lede van die kabinet is die adjunk-premier, minister van buitelandse sake, kanselier van die skatkis en minister van binnelandse sake. Hierdie posisies is die wat die meeste onmiddellik bekend gemaak word nadat die uitslag van 'n algemene verkiesing bekend is. 'Kleiner' poste word later aangekondig en dit kan 'n dag of twee duur voordat die minderheidskabinetsposisies bekend gemaak word.
Daar was nog nooit 'n vasgestelde nommer vir poste in die kabinet nie. Die premier kan staatsdepartemente saamvoeg en die kabinetsposte saamvoeg, en hy kan ook nuwes skep en sodoende 'n nuwe kabinetspos benodig. Die mees algemene syfer vir 'n kabinet is 22. Die huidige arbeidskabinet is 24.
Anders as die Amerikaanse weergawe, is hoofde van regeringsdepartemente gewoonlik nie kundiges op hul gebied nie. Vandaar dat hulle omring word deur kundiges van die Staatsdiens en waarna verwys word as 'spesiale adviseurs'. Die huidige kabinetslede wat hierdie neiging doen, is Gordon Brown, wat as uiters bekwaam in ekonomiese aangeleenthede beskou word, en Estelle Morris, wat as onderwysminister is, 'n onderwysagtergrond het. In Amerika word hoofde van regeringsdepartemente gekies vir hul kundigheid op hul gebiede en hoef hulle nie politici te dien om deur die president benoem te word nie.
In teorie het Brittanje 'n kabinetsregering. Dit is volgens die huidige grondwetlike teorie waar die kabinet as 'n liggaam vergader om aangeleenthede rakende die land te bespreek. Dit bespreek verskillende standpunte, weeg argumente op oor alles wat bespreek word en kom tot 'n besluit wat deur die meerderheid van die kabinet ondersteun word. As sodanig word dit regeringsbeleid, indien dit in die House of Commons ondersteun word, en die legitimiteit van die meerderheidskabinetsteun daaragter. Dit beteken dat besluite kollektiewe verantwoordelikheid agter die rug het - daar word van alle kabinetslede verwag om sulke beleid in die openbaar te ondersteun en te verdedig. Daar sal ook van kabinetsministers verwag word om sulke beleid tydens die parlementsdebat te verdedig. As 'n minister van kabinet voel dat hy / sy nie 'n beleid kan verdedig nie, kan hy / sy uit die kabinet bedank. Die belangrikste kabinetsminister wat dit die afgelope paar jaar gedoen het, was Michael Heseltine, wat Thatcher se kabinet in 1986 verlaat het oor die Westland-helikopter-aangeleentheid. Sommige Blair is egter deur sommige daarvan beskuldig dat hy van die kabinetsregering na die eerste ministeriële regering wegbeweeg het en dat hy sy kabinet deurgemaak het ten gunste van besluitneming deur 'n paar begunstigde individue.
Die kabinet het geen amptenaar op sigself nie. Dit tree op deur die Privy Council. Die Privy Council dateer uit die C13de en bevat etlike honderde mense, waaronder ministers van die Kabinet, voormalige ministers van die Kabinet, die speaker van die Huis, die Lords of Appeal, ens. Dit vergader slegs wanneer die monarg sterf of besluit om te trou. As dit nie gebeur nie, word die kabinet se sake gedoen. Daarom is alle lede van 'n regeringskabinet lede van die Privy Council.
Daar is grense vir die mag van mense wat in 'n kabinet dien. Mense wat daarvoor aangestel word, kan deur die premier ontslaan word; In 'n era van vermeende eerste ministeriële regering kan die kabinet minder en minder wees; die premier dryf die agenda van die kabinetsvergaderings op, sodat omstrede kwessies onder bespreking kan bly en die kabinet weinig kan doen as die premier verkies om 'n 'kombuiskas' te gebruik. 'N Minister van die Kabinet moet ook die volle verantwoordelikheid neem vir enige probleme wat by sy / haar departement betrokke is. Die ernstige probleme met treine lei tot die bedanking van Stephen Byers, minister van vervoer, in 2002 om deur Alastair Darling te vervang. In so 'n val van politieke genade verloor kabinetsvoorregte onmiddellik sodra die betrokke politikus na die bankies terugkeer.
2010 Koalisie Kabinet
In die algemene verkiesing in Mei 2010 kon geen party 'n meerderheidsregering vorm nie. Beide die Konserwatiewe en Arbeiderspartye het die steun nodig van ...
Kyk die video: Geert Wilders PVV blij met Britse uitslag: 'Meer landen zullen nu volgen' (Oktober 2021).