Toe ek die vraag gevra het - Hoe voel dit om sestig te wees? - van my onderwyser aan die Gurdjieff-stigting, het sy haar tyd geneem om dit te oorweeg voordat ek dit beantwoord. Haar bewonderende studente was vrolik, geniet die geleentheid om haar verjaardag te vier in haar huis, waar ons vir die aand se feeste bymekaar gekom het. Die atmosfeer was 'n helder kontras met ons weeklikse vergaderings by die Stigting, waar 'n groep van ons byna primêr in 'n kring sit en ons vrae en waarnemings aan ons rig toe ons die moed gehad het om te praat. Sy was buitengewoon intelligent en geleer, geen klein vereiste om ons studie van die leerstellings van die Oosterse mistikus G. Gurdjieff en sy volgelinge.
Die wonderlike kant van ons onderwyser was nie eens tydens ons weeklikse vergaderings nie eens nie, so by hierdie viering het ek, wat geen maatskaplike belemmerings gehad het, 'n ongewone skaamte en ongemaklikheid in haar teenwoordigheid ervaar nie. Die partytjie was 'n seldsame sfeerwisseling, 'n 180-graad draai uit ons gewone plegtige gesprekke.
Die punch was aangenaam gespik, wat help om die angs van sommige van ons awestruck studente te verlig; en musiek, gesprekke en snaakse stories het ons gehelp om die informeelheid oor te steek. Daardie studente wat nie aan 'n sosiale verhouding met haar deelgeneem het nie, was verward en verheug om te sien dat ons erudiet-onderwyser haar verjaarsdagpartytjie soos enige gewone persoon deeglik geniet.
Hoe voel dit om sestig te wees?
Ek wil haar graag liggies voel, maar ek het haar gevra hoe dit voel om sestig te wees - 'n nommer wat nogal ver van my eie werklikheid af was. Terwyl sy bereid was om te antwoord, het die ander studente, wat altyd gretig was om te sluk van haar wyse van wysheid, bymekaargekom. Ons het geleer dat sy op 'n spesiale, deeglike manier gehoor het en daarvolgens gereageer het. Uiteindelik het sy een bondige woord uitgespreek: "Verlig."
Ek het geblink.
"Ek is verlig om sestig te wees."
Sy het verder gegaan: "Jy weet, wanneer ons baie jonk is, is ons so haastig om groot te word. Ons is gevul met angs en ongeduld om hierheen te gaan en dit te doen om geld te verdien om te slaag. , ensovoorts. "
Toe sy haar praat, op haar sagte pontifiese manier, het die vreemdelinge stilgemaak en gehaas om elke nuggetjie van haar wysheid te vang.
Van Onderwys tot Ambisie
"In ons tienerjare en twintigerjare word ons geabsorbeer om ons onsself op te voed en ons toekoms te beplan, dan is ons besig om te werk aan die verwesenliking van ons drome en ambisies, wat jare se harde werk verg. Ons wil dinge hê en word gedryf om te streef om te akkumuleer Suksesvol. Ons raak betrokke by besigheid of familie, of probeer om die wêreld op een of ander manier te red. Dit duur baie lank. "
Sy het gebly, sodat ons haar woorde op ons geestelike leisteen kon skryf, om haar oorsig oor die lewe te absorbeer. In die stilte het ek my eie ambisies weerspieël om beter te doen, om te reis en meer van die wêreld te sien, soos sy gehad het, om die hindernisse wat geld en onderwys beperkings op my pad gesit het, te spring. Sy het so baie gedoen en soveel geweet en nog steeds baie belangrik, sou dit baie meer doen.
"Maar hoekom 'verlig'?" Ek het gevra.
"Omdat dit by sestig alles wegval, hoef ek niks anders te doen of te gaan of te bewys nie. Die noodsaaklikheid vir alles wat streef stop - val weg." Sy haal asof sy haar punt wys.
Alhoewel ek gekuier het, het ek geknik. Ek het stilswyend verstaan ​​dat sy iets dringend oorgee, maar 'n klein, rebelse lid van my kollektiewe persoonlikheid het haar antwoord weerstaan. Gurdjieff self het gesê dat alles wat ons hoor of lees net teorie is - totdat dit ons eie ervaring word. Ek sal moet wag.
Sal bereik Sestig verander my?
Jare later, toe ek sestig gedraai het, onthou ek nie dat dit "verlig" is nie. Gegewe ons verskillende scenario's, moes daar verskillende antwoorde wees van die een wat my onderwyser jare voor gegee het. Ek het nie getroud of gebore kinders gehad nie; Ek het nie 'n gemaklike finansiële status gehad wat ek vanselfsprekend kon aanvaar nie; Ek het nie formele hoër onderwys gehad om my te voorsien van 'n loopbaanleer om te klim nie. Tog het ek daarin geslaag om 'n beskeie, ordentlike lewe te maak en 'n interessante lewe te skep. As 'n mens se aktiwiteite en vriende nuttige barometers is, kan ek as 'n sagte sukses beskou word.
Teen sestig was ek besig met my laaste voltydse werk en geniet ek my onafhanklikheid. Ek was ver van die loslaat van die lewe of voel verlig. Met vriende en familie oor die hele wêreld wat wou besoek, het ek 'n bietjie reis gedoen, nie na elke eksotiese plek op die planeet nie, maar op genoeg plekke om vir verskeie goeie hoofstukke in my geheueboek te maak. Ek het my droom vasgehou om gepubliseer te word. Nadat ek genoeg doelwitte gegee het en meer van die lewe wou hê as die meeste mense wat ek ken, het ek nie 'n "verligting" in sig gesien nie.
Die bereiking van sestig het my nie verander nie, en ek het ook nie toegelaat dat die nommer my veroordeel om 'n ou vrou te wees of die rigting of pas van my lewe te verander nie. Die onderwerp van ouderdom is 'n privaat saak, om geopenbaar te word wanneer dit nodig is vir iets amptelik of vir die plesier daarvan, maar andersins, na eie goeddunke. Die man waarvoor ek gewerk het, het nege jaar lank nie geweet dat ek twaalf jaar oud was nie. Toe hy uitvind, bly hy strategies. Met groot wysheid het hy my nie anders behandel nie - wel, miskien met 'n bietjie meer respek en 'n tikkie ontsag. My werk was nie in gevaar so ver as wat ek kon vertel nie.
Op die vreemde geleentheid toe ek my ouderdom gevra het, nooi ek die nuuskierige om te raai. My standaard antwoord op enige aangebied aantal is gewoonlik "Dit is naby genoeg." Dit vul my met vreugde wanneer die punt gemis word deur 'n myl of selfs 'n erf. Die meeste van die "guessers" skeer soveel as vyftien jaar van my werklike nommer. Daaroor kan ek erken dat ek "verlig" is, maar "bly" is die beter woord!
'N Mens se basiese natuur eindig
Ná sestig is dit onvermydelik om anders te dink oor sekere dinge, maar die basiese aard van die mens bly. Ongeregtigheid oral in die wêreld en luiheid op hoë plekke roer my passies en maak my toe vir die bokshandskoene en my swaard in die vorm van 'n pen. Die woede wat ek voel wanneer die kwesbaarhede van die wêreld (die baie jong en die baie ou) mishandel word of verdedigingsloos word, maak my gesig skarlaken. Alhoewel die groter probleme - wat beslis nie genees kan word deur 'n beskeie donasie tjek van my nie - ontmoedig my dikwels en oorweldig, doen ek wat ek kan.
Teen sestig het ek begin om sekere dinge te laat gaan. Groot passies verg groot energie; die lewe op die strydstellings vra vir onderskeiding oor watter vyande om aan te gaan. Alhoewel dit 'n klein mate van onafhanklikheid en aanvaarding van hulp bied, is dit selfbehoudend en nie noodwendig swak nie, aangesien sulke veranderinge gewoond raak. in Dit is beter om oor die heuwel te wees as onder dit, Skryf Eda LeShan dat sy geskok was om te besef dat mense wat oor ou mense gepraat het oor haar praat. Eenmaal verby die werklikheidsbui kan mens egter die voordele eis, en die oorwinning om daar te kom.
Perks wat aan seniors toeval, is beslis bevredigend en word gered: half tariewe vir openbare vervoer; afslag wat deur lugdienste, hotelle en ander inrigtings verskaf word; laer pryse film kaartjies: almal bied 'n troos gevoel van oorwinning (en 'n tikkie van die reg) aan die volwasse burger. Wat ookal die belonings en voorregte, ek beweer hulle almal. En wanneer ons op 'n sekere ouderdom aankom, kan 'n mens 'n "feisty" wees. Nog 'n pluspunt. Om eksentrisies te wees, was een van my aspirasies; Ek hoop ek toon tekens daarvan.
Verlies raak met die jonger generasie
Een risiko is egter om kontak met die jonger geslag te verloor. Tot my groot verligting en blydskap is die geselskap van jonger mense steeds een van die lewensgawes vir my. Ek is verbaas en gevlei wanneer hulle my advies of mening vra. Die geslagsgaping verdwyn wanneer dit deur wedersydse respek gesmelt word. Moet nooit omgee wat ek die jonges kan leer nie; Ek is geïnteresseerd in wat hulle my kan leer. Hierdie standpunt is uit een van my ma se baie wyse uitsprake uitgeklee: 'Mens kan 'n honderd wees en nog steeds 'n dwaas doodgaan.'
Nog 'n vriend is deur 'n vergete vriend van 'n ashram in Indië na my gebring: "Elkeen is my onderwyser." Ons kan selfs leer van diegene wie se baie onkunde ons wys hoe ons wil nie wees nie. Die goeroe het nie gesê dat elke ou man my onderwyser is nie - net elke man (en ek aanvaar elke vrou). Ek sal dit verder wysig om elke jong persoon, en selfs elke kind, as belangrike bydraers tot my voortgesette onderwys in te sluit.
Die lewe is inderdaad 'n maaltyd en ek het nog nie honger gehad nie. Dit hou my besig met die alledaagse en verras my met die onverwagte; My belangstelling en aandag word gereeld vasgelê deur uitnodigings, vieringe, groete en afskeidings. Ek sluip by die fontein en knal by die fees, selfs soos ek sien dat ander honger ly. Ek word verstom deur mense wat verveeld is of beweer hulle het niks om te doen nie; Ek het min geduld vir hul klagtes, veral dié met goeie fisiese gesondheid en met 'n oorvloed van hulpbronne.
My ma het opgemerk dat as almal 'n sirkel gevorm het en hul probleme in die middel gegooi het, na 'n paar van die ander rondgekyk het, sou hulle graag hul eie rug uitsit en nie meer sê nie.
Een van my naaste vriende word geïmmobiliseer deur polio en ander fisiese probleme, maar bestuur 'n huishouding uit 'n hospitaalbed. Haar kamer het twee suurstoftenks, 'n respirator, en 'n suigmasjien; 'n trageotomiebuis in haar keel help haar om asem te haal. Haar toespraak is drie maande lank afgesny, maar sy het daarin geslaag om met vriende oor die hele wêreld te kommunikeer; sy skryf wonderlike aantekeninge en briewe en hartverwarmende essays wat haar gelukkige kinderjare en haar familie vier. Haar skilderye, collages, foto's, snuisterye en liefdevolle geskenke versier elke muur en boekrak. Sy gee 'n dimensie aan die woorde lewe en gees, en gaan voort om my bewussyn te verhoog oor wat saak maak en wat nie.
Waaroor ek verlig is, is dat ek nog lewe; in goeie gesondheid; en baie geïnteresseerd in die uitdagings, belonings en verrassings van die lewe. Om te vra, "Wat moet ek hieruit leer?" in plaas van, "Hoekom ek?" is om minder 'n dwaas te sterf.
Die Nou is waar dit is en waar ek is. Dit is iewers geskryf dat gister gedenk is, môre is verbeelding, en vandag is 'n geskenk, en daarom word dit die hede genoem. O ja, dit is goed om herinneringe te hê en dit is pret om te beplan, maar om hierdie oomblik op enige ouderdom te hê - is om dit alles te hê.
Sewe en sewentig, seker is, het sommige dinge weggeval, maar om te glo dat "die beste nog is om te kom" is, wel, ja, 'n verligting.
Midlife Clarity: Epiphanies Van Grown-Up Girls
geredigeer deur Cynthia Black & Laura Carlsmith.
'N Vrou se wysheid is een van die Aarde se grootste natuurlike hulpbronne. Met 'n perspektief wat slegs 'n sekere aantal jare op Aarde kan bring, is die twee-en-dertig vroue in Midlife Clarity wys dat die middel van die lewe 'n vrylating van ons ware self kan wees, 'n kans is om vry te wees van ander se verwagtinge, en 'n tyd om ons seëninge op te stel.
Info / Bestel hierdie boek. Ook beskikbaar as 'n Kindle..
Billie Biederman (1924-2018) skryf haar uiteenlopende belangstellings, sommige van haar passies, en haar netwerk van eklektiese vriende aan haar Gemini-natuur toe, wat haar aanlok vir die jong, ou, geestelike, kreatiewe, ongewone en gewone . Sy het boeke, films, teater en lang telefoonbesoeke geniet; en was baie lief vir lees en skryf. Sy studeer aan die Hoërskool Seward Park, waar sy later in die direksie van die alumnivereniging dien. Sy eis op 'n gelaaide rekenaar van die werk wat aan die gang is en het die res van haar lewe spandeer om soveel as moontlik te voltooi. Besoek haar op Facebook by https://www.facebook.com/billie.biederman
Boek deur Billie: Hallo Mama, totsiens
Video: Billie Biederman se gedenkdiens:
U is verantwoordelik vir al u gevoelens. Moet jouself nooit neersit nie. Moet nooit iets dink of sê nie ...
Foutopsporing dien as 'n manier om 'n illusie van meerderwaardigheid te regverdig. Om 'n liefde te word ...
Dit is 'n paradoks dat as ons nie ons harte vir onsself kan oopstel nie, ons geen fondament het vir ...
Die antieke Grieke het geweet dat die lewe wat nie ondersoek is nie die moeite werd was nie. Hulle het geweet dat die kennis van ...