Junie | 2016 | Slaai Sonder Blare | Bladsy 2
Ek glo in uitgerekte slaapklere en koffie in die oggend. Ek glo in Sunlight liquid, Mac se onderlaag en Vicks Vaporub. Ek glo in slaai sonder blare, gemaklike skoene en wet wipes. Ek glo in wonderwerke, wetenskap en wolkekrabbers. Ek glo in die skrif teen die muur, die taal van my hart en die woorde waarmee ek woeker. Ek glo in diverse leesstof, wit badlakens en 'n goeie kussing. Ek glo in onderrig by die skool en opvoeding by die huis. Ek glo in karma, positiewe denke en my ma. En omdat ek glo, is ek 'n gelowige.
Ons is geleer om nooit oor hierdie dinge te praat nie: politiek, geld en geloof. Dit sorg altyd vir onnodige drama en rusie. Dit verstaan ek. Miljoene mense lees daagliks uit dieselfde Bybel, tog is daar meer opinies, interpretasies en persepsies oor een enkele versie as wat daar is oor die wedstryd tussen die Bokke en die Iere. Priesters, dominees, dekane en almal wat 'n Bybel in hul bedkassies bêre, voel deesdae die hunkering om op 'n seepboks te klim en die wêreld te kritiseer, te oordeel en op hul foute te wys.
Gandhi het eens gesê dat alhoewel hy baie van Christus hou, hy nie 'n groot aanhanger van Christene is nie. En soms wonder ek of hy nie 'n punt beetgehad het nie. In die Moslemland waar ek myself bevind, sien ek tydens hierdie maand van Ramadan*, 'n tipe deursettingsvermoë, lojaliteit en toewyding wat ek nog nooit in Suid-Afrika bespeur het nie. Yskaste geskenk deur weldoeners (van alle gelowe en rasse), volgepak deur gesinne (van alle gelowe en rasse) pryk oral op straat, sodat die werkers tydens Iftar* hulself kan help aan water, koeldrank, vars vrugte en verpakte bredies en kerries. Niemand steel kos nie. Niemand vergryp hulself nie. Hier is respek. Verdraagsaamheid. Eerbied.
Ek het nog nie een slegte ding teenoor enige ander geloof in hierdie land gehoor nie, tog sien ons daagliks op televisie hoe ander lande die Moslems as terroriste uitkryt. Dan gesels ek met die Arabiese vrouens in hul abaya's by ons skool en ek sukkel om die kloutjie by die oor te bring.
* Ramadan is die tydperk waar alle Moslems vir 30 dae geen spys of drank geniet na sonsopkoms of voor sonsondergang nie. Die eerste ete na sonsondergang word Iftar genoem en is nogal 'n besondere belewenis.
Ek is nie 'n prediker nie. Ek is nie 'n vingerwyser, beoordelaar of regter nie. Ek is nie hier om te sê wie reg is, waar die hemel is of wanneer oordeelsdag is nie. Ek ken nie ten volle nie. Ek is bloot 'n mens wat aan ander doen soos ek aan myself gedoen wil wil word. Ek maak droog, foeter op, sit my voet in my mond, het soms die kat aan die stert beet en lees nie net oor een tema nie. Ek sê jammer. Ek bedoel dit. Ek beweeg aan.
Ons kry baie kritiek oor ons ons kinders in 'n Islamland grootmaak. Ek het nooit besef dat my menswees direk afhanklik is van die kontinent waar ek myself bevind nie. Kan ek werklik net goed wees vir my gesin solank ek myself in 'n Christenland vestig? Is God nie veronderstel om oral te wees nie? Of het Hy ook 'n paspoort nodig? Ek vra maar net.