Slow Food USA kry 'n nuwe uitvoerende direkteur - Nuwe resepte - 2021
Slow Food USA kry 'n nuwe uitvoerende direkteur
Richard McCarthy neem oor tydens tydperk van interne twis
Sedert die bekendstelling in 2001, Slow Food VSA het gepleit vir maklike toegang tot voedsel, biodiversiteit en die reg van almal, oral om toegang tot gesonde kos te verkry. Hulle was die voorhoede van die plaaslike voedsel- en boeremarkbewegings wat die land die afgelope tien jaar deurgemaak het, maar die organisasie het onlangs gesien hoe die invloed daarvan afneem (of ten minste die indruk gegee het) omdat dit intern gesukkel het om presies te bepaal wat dit staan ​​vir.
Die New York Times berig nou dat Richard McCarthy, medestigter van die Crescent City Farmers 'Market in New Orleans en direkteur van die nie-winsgewende mentororganisasie Market Umbrella, aangewys is as nuwe uitvoerende direkteur, wat oorgeneem word vir Josh Viertel, wat vertrek het in Mei.
'Slow Food kan nie net die hartseer en moeilike nuus oor kos aanspreek nie,' het hy aan The New York Times gesê. "Ons missie sal dieselfde bly, maar ons doeltreffendheid sal toeneem."
Die missie sal handel oor die groei van ''n goeie, skoon en billike voedselstelsel wat almal bedien', het hy gesê, en lei 'leiers wat luister, brûe bou en beskik oor die vaardighede om kreatief die toestande aan te spreek wat verhoed dat ons voedselstelsel ordentlike voorsiening maak lewensbestaan ​​vir boere, toegang tot voedsel vir alle verbruikers en die kulturele bates wat 'n gevoel van plek vir gemeenskappe bepaal. "
Dit is beslis 'n edele, verhewe doel, maar McCarthy glo dat Slow Food daar kan uitkom. Hy begin sy nuwe werk op 22 Januarie.
GOEIE V & V: Erika Lesser, uitvoerende direkteur van Slow Food USA
Wat doen 'n skenking van $ 20 vir Slow Food?
'N Donasie van $ 20 help ons om nog 'n persoon te identifiseer wat moeite doen met goeie kos. Slow Food is op baie maniere gebaseer op die idee dat lidmaatskapsorganisasies (hetsy deur lid te word of op enige manier jou geld te plaas waar jou mond is) 'n manier is om te sê dat ek verandering in die voedselstelsel wil sien en ek Ek is bereid om deel te neem aan die verandering. Ons streef na 'n voedselstelsel wat goed, skoon en regverdig is. Ons soek net mense wat in die idee glo, wat deel uitmaak van die oplossing.
Wat doen Slow Food eintlik?
Meer spesifiek, soos ek genoem het, is ons 'n lidmaatskapsorganisasie. En die doel is om 'n netwerk van mense oor die hele wêreld te skep wat belangstel in die filosofie van Slow Food. Ons is basies 'n 99% -organisasie wat deur vrywilligers bestuur word. Ons rus ons leiers en ons vrywilligers toe met publikasies, gereedskap en riglyne oor hoe hulle projekte op plaaslike vlak kan skep en uitvoer wat help om produsente en verbruikers nader aan mekaar te bring (om die voedselketting te verkort). Dit kan alles wees, van 'n plaaslike koopklub tot die bevordering van boeremarkte of CSA's of ander dinge wat verbruikers regtig kan help om te leer waar hul kos vandaan kom en om nader aan die bron te kom. Daar is ook projekte wat opvoedkundige inisiatiewe soos tuinprojekte in skole saamstel. Dus, wat ons probeer doen, is om die netwerk van vrywilligers lewendig te maak deur hulle gereedskap en idees te gee waarmee hulle op plaaslike vlak kan skakel. Ons bevorder baie oor voedseltradisies, biodiversiteit van voedsel en kulturele diversiteit. Baie van die inligting en die gereedskap en die dinge is ook lyste van bedreigde voedsel wat ons wil hê dat meer boere weer moet begin kweek of spesifieke soorte ambagsmanstradisies wat die risiko loop om uit te sterf, tensy ons as verbruikers die vraag na hulle verhoog .
Watter tradisie is vir jou besonder dierbaar?
Ek dink rou melk kaas. Kaas is een van die voedsel wat absoluut afhanklik is van gesonde grond, gesonde, gelukkige diere wat melk verskaf, en 'n gesonde ekosisteem waaruit die voedsel kan kom. As die grond nie gesond is nie, as die dier nie gelukkig is nie, as die boer nie gelukkig is nie, kry jy nie goeie kaas nie. Maar as u al hierdie dinge saamgevoeg het, kry u hierdie ongelooflike produkte wat op sommige maniere 'n uitdrukking is van die land waaruit hulle kom. Slow Food is in Italië gestig, en ons het 'n paar kulturele wortels in die ou wêreld daar. Maar ons het baie wortels neergelê in die nuwe wêreld in Noord -Amerika en ander dele van die wêreld. En die idee is om uit te vind wat plaaslik is en wat uit daardie land kom. Kaas is een van die wonderlike dinge wat uit die land kom, waar jy ook al is, en dit help jou om by die land aan te sluit, waar jy ook al is. As u na Vermont gaan: verouderde cheddar. Wisconsin: jy het kaasmelk. Alhoewel ons 'n jong land is, help dit ons om 'n idee te kry van wat ons kulturele identiteit op plaaslike vlak is. En dit smaak regtig lekker. Ek is 'n groot fan van kaas.
Hoe het u by Slow Food betrokke geraak?
Eintlik het die manier waarop ek by Slow Food betrokke geraak het waarskynlik in die baarmoeder gebeur. Ek bedoel nie om 'n blik te wees nie, maar ek kom uit 'n familie klassieke musikante wat vir hul beroepe gereis het, en ek het baie vroeg geleer om baie verskillende soorte kos en verskillende kulture te geniet. Maar ek dink die rede waarom ek betrokke geraak het, is dat dit my help om te verstaan ​​hoe die wêreld werk. Voedsel is die basis van ons ekonomie, ons kultuur, ons samelewing op baie maniere. Kos is wat al die stukke laat gebeur en beweeg, en dit was vir my 'n baie meer interessante manier om geskiedenis te bestudeer en te leer hoe die wêreld werk. Die rede waarom ek spesifiek oor Slow Food te wete gekom het, is dat ek 'n meestersgraad by NYU in Food Studies gedoen het, 'n interdissiplinêre program wat dr. Marion Nestle, 'n redelik bekende voedingsdeskundige en skrywer, gestig het. Dit gebruik basies kos as 'n lens om die wêreld te bestudeer. Dit was vir my persoonlik net sinvol dat dit 'n manier was om te leer oor geskiedenis, kuns, kultuur, ekonomie, wetenskap en die omgewing. Dit verbind net al die kolletjies.
Moet almal eet?
Ja, almal moet eet. Maar ons moet ook geniet wat ons eet. Kos is die ervaring wat ons almal elke dag kan beleef, wat ons help om kontak te maak met ons vriende, ons familie. Dit is oorlewing, maar dit is ook plesier.
Wat is die beste koservaring wat jy nog ooit gehad het?
Daar is niemand ervaring nie. Elke keer as ek 'n hand gehad het om die kos na die tafel te bring, maak dit dit beter. Vir my kan dit enigiets beteken. Dit kan beteken dat ek self die kos kook, 'n nuwe resep kry of 'n nuwe een kry-maar deel is van die kombuiservaring. Dit kon die kos op 'n plaasplaas of in 'n winkel gekoop het, maar om deel te wees daarvan om dit te kies en te kies. Of dit kon die koei gemelk het. Nie dat almal dit moet doen nie, maar ons moet almal op 'n stadium 'n koei melk, net om te verstaan ​​waar ons melk vandaan kom en hoe moeilik dit is. Om die produk te kry wat mense as vanselfsprekend aanvaar, en dit is so goedkoop. Kan jy jou voorstel hoe lekker die botter sal smaak as jy net vir een dag om vyfuur opstaan, die koei gaan melk, die botter omdraai en die botter op jou stuk roosterbrood smeer. Dit is die beste botter wat jy ooit in jou lewe sal hê. Ek dink dat alles wat u kan doen om verbonde te voel aan die bereiding van die kos en om dit na die tafel te bring, dit 'n stadiger en aangenamer ervaring maak.
Wat is die ergste koservaring wat jy nog ooit gehad het?
Ek het deesdae altyd die ergste ervaring met kos, en dit gebeur as ek op 'n vliegtuig klim. Ek reis baie vir my werk. Ek is mal daaroor om te reis, maar selfs al het ek tyd en is ek slim genoeg om my eie ete of versnaperinge op die vliegtuig te bring, is ek steeds omring deur ander mense wat die vliegtuigkos eet. Dit ruik net erg. Mense praat nie met mekaar nie. Jy eet alleen. U eet eintlik hierdie vals kos. Dit is 'n voedselagtige stof. Dit is waarskynlik die ergste ervaring met kos. Ongelukkig ervaar ek dit gereeld. Dit is net waaroor dit deesdae gaan om in 'n vliegtuig te wees?
Wat sou jy kies vir jou laaste maaltyd?
Niemand het my ooit die vraag gevra nie. Op my kop, op die oomblik, sou dit waarskynlik wees om in 'n veld te gaan-en dit maak nie saak wat die kos is nie-maar ek sou in die veld wou wees en ek sou wou eet kos wat regtig lewendig geproe het. Ek sou dus die bloubessie uit die bos wou haal en in my mond wou sit. Of ek wil in 'n blaarslaai gaan sit en dit sommer van die grond af eet. Dit is soos 'n laaste snak om iets te eet wat lewe bevat. Dit sou natuurlik 'n baie hartseer ervaring wees, maar ek dink dat dit op 'n manier die mees geskikte laaste maaltyd sou wees: iets wat so na as moontlik aan die lewe is.
Wat was jou laaste maaltyd?
Bedoel jy soos ontbyt? Vir ontbyt het ek 'n sny Stollen gehad-hierdie Duitse Kersfeeskoek wat ek by hierdie wonderlike bakkery met die naam Almondine gekry het. Hulle gebruik baie organiese bestanddele. Die volgende keer dat u in New York is, word hulle aangewys as die beste stokbrood in New York. Daar is 'n ou wat soos 'n professor in mikrobiologie by Cornell is, 'n wêreldwye stokbroodkenner. Soos die Franse regering hom tot ridder geslaan het. Hy het 'n baguette -evaluering vir die New York -tydskrif gedoen en hy het Amandine as die beste stokbrood aangewys. Hulle maak 'n wonderlike Stollen. Dit is slegs seisoenaal beskikbaar. Hulle maak dit die eerste 25 dae van Desember. As u op Kersaand nog nie u Stollen gekry het nie, is dit weg en moet u wag tot die volgende Kersfees. Ek het net 'n stukkie daarvan saam met 'n koppie koffie gedrink.
Het u 'n held in die wêreld van voedsel?
Ek dink dit is waarskynlik twee mense. Ek dink op professionele vlak is my voedselheld Carlo Petrini. Hy is die stigter van Slow Food, en hy is die wysste persoon wat ek ken as ek 'n gesonde verhouding met kos het en geniet. Maar op persoonlike vlak is dit my ouers, want dit is hulle wat my geleer het hoe om te kook. Dit is hulle wat my gevoed het voordat ek geweet het hoe om myself te voed. En hulle het waarskynlik meer as enigiemand anders die manier waarop ek vandag eet beïnvloed.
Wat laat jou lewendig voel?
Dit is waarskynlik die oomblik dat ek in die buitelug stap. Ek word van my rekenaar en my selfoon af gekoppel en gaan stap. Ek is 'n stad, so ek hoef nie in die vuil te grawe nie. Maar net om buite te wees, en dit is 'n soort metafisika.
Wat is u persoonlike definisie van GOED?
Ek dink dat my persoonlike definisie van goed is: ek weet dat iets goed is as ek kan voel dat dit in die werklike wêreld bestaan. Dit is nie 'n stof wat iets anders naboots nie.
Direkteur van kommunikasie
Tik: Voltyds vrygestel, afgeleë
Verslae aan Uitvoerende direkteur
Salaris: $ 50-60K, afhangende van ervaring
Tydsberekening: ons hersien aansoeke tot 19 April.
Slow Food USA soek 'n leier om die strategie vir kommunikasie en eksterne betrekkinge van die beweging te bou en uit te voer. Hierdie posisie is 'n opwindende geleentheid vir 'n dinamiese kommunikasie -professionele persoon om verbindings te bou tussen sjefs, boere en die vele deelnemers aan ons breë en uiteenlopende netwerk, deur middel van dwingende storievertelling- en multimedia -veldtogte.
In hierdie rol is u 'n belangrike lid van die personeelspan en rapporteer u aan die uitvoerende direkteur. Ons sal op u staatmaak vir strategiese en kreatiewe denke rakende betrokkenheid by ons netwerk, vennote en media. U kry die geleentheid om saam te werk met die Slow Food International -kommunikasiespan en om kontak te maak met Slow Food -leiers regoor die land en die wêreld.
U sal 'n paar ongelooflike bates hê om mee te werk:
Meer as 750K volgers op sosiale media en 'n e -poslys van 50K
Toegang tot 'n netwerk van meer as 115 plaaslike hoofstukke op die grond plus nasionale tematiese groepe
Wêreldwye bereik, deur Slow Food USA se moederorganisasie, Slow Food International
'N Geliefde en positiewe handelsmerk, en boodskappe wat wyd resoneer
Elke jaar word daar hoë plaaslike en internasionale geleenthede en ander aktiwiteite aangebied
'N Rekord van suksesvolle betrokkenheid van 'n gehoor en aksie op die grond
'N Positiewe en speelse werkkultuur wat graag wil eksperimenteer
Veldtogte, geleenthede en programme:
Ontwikkel in noue samewerking met die Slow Food -netwerk en personeel kreatiewe veldtogte wat beide die netwerk en die breër publiek betrek.
Hou toesig oor kommunikasie- en bemarkingspogings vir virtuele, streeks-, nasionale en internasionale geleenthede. Dit behels dikwels noue samewerking met vrywilligers in die netwerk.
Ontwikkel en implementeer betrokkenheidstragte om nuwe ondersteuners en lede aan te skaf, skenkers te werf en te kweek, en besighede te betrek.
Ontwikkel 'n kommunikasiekalender, skep en publiseer dan e -pos-, sosiale, web- en drukinhoud wat verband hou met veldtogte, geleenthede en ons netwerkaktiwiteite.
Skep en publiseer digitale toolkits om ons netwerk te help om die verhaal van Slow Food te vertel.
Hou toesig oor die vervaardiging van direkte drukstukke wat ons skenkers help bestuur.
Bestuur die SFUSA -webwerf (skepping, instandhouding en ontwerp van inhoud).
Werk saam met personeel om borgooreenkomste te aktiveer.
Identifiseer en kweek handelsmerk- en inhoudsvennootskappe om nuwe gehore te bereik en bied ekstra geleenthede vir betrokkenheid.
Soek geleenthede om die Slow Food -handelsmerk in te skakel by nuwe en afgestemde geleenthede, publikasies, multimediaproduksies en netwerke.
Skryf persverklarings en vertel stories aan die media.
Kweek verhoudings met joernaliste in die voedsel- en omgewingsruimte.
Dien as 'n strategiese denkvennoot vir die uitvoerende direkteur en raad van direkteure oor hoe om die boodskap van Slow Food uit te brei.
Werk saam met Slow Food International se kommunikasiepersoneel oor wêreldwye veldtogte, geleenthede en algehele strategie.
Werk soos toepaslik/nodig saam met kommunikasie -kontrakteurs, insluitend vryskutskrywers en grafiese en webontwerpers.
Identifiseer sleutelprestasiemaatstawwe, stel doelwitte en meet sukses.
Koördineer bestellings van goedere indien nodig.
4+ jaar ondervinding in verwante veld
Uitstekende skryfvaardighede in 'n warm en innemende styl
Webredigeringservaring met behulp van WordPress of soortgelyke CMS
Uitstekende projekbestuur en interne kommunikasievaardighede met behulp van digitale platforms soos Slack, Google Drive en Airtable.
Die vermoë om eenvoudige grafika te ontwerp en uitlegte te ontwerp met behulp van gereedskap soos Canva
Selfvoorgereg met kreatiewe idees wat u kan implementeer
Kennis van voedselsisteme en gretigheid om antirasisme in alles wat ons kommunikeer in te skakel
Die vermoë en bereidwilligheid om vaardighede aan te leer wat u nog nie het nie, maar wat u nodig het vir die werk
Ervaring met analitiese instrumente soos Google Analytics en Facebook Insights.
Video- en fotobewerkingservaring
Verhoudings met pers en media in die kos en omgewing klop, en ervaring met die skryf van persverklarings en verhale
Ervaring met die werk met netwerke en vrywillige leiers
Oor Slow Food USA
Slow Food glo in 'n wêreld waar alle mense voedsel kan eet wat goed is vir hulle, goed is vir die mense wat dit verbou en goed is vir die planeet. Ons glo daarin om die vreugde van voedsel te verenig met die strewe na geregtigheid. Ons is 'n wêreldwye netwerk van plaaslike gemeenskappe en werk op drie gebiede: voed kulturele en biologiese diversiteit, onderrig en mobiliseer burgers, en beïnvloed beleid in openbare en private sektore. In die proses bou ons sterk verhoudings tussen plaaslike, streeks-, nasionale en internasionale Slow Food -leiers.
Slow Food USA is 'n werkgewer met 'n gelyke geleentheid wat nie diskrimineer in ons besigheidsbesluite nie. Ons is verbind tot 'n billike en inklusiewe werkplek en verwelkom verskillende perspektiewe en agtergronde.
Slow Food USA stel Richard McCarthy aan as uitvoerende direkteur
Slow Food Utah deel graag die nuus dat ons ouerorganisasie, Slow Food USA, 'n nuwe uitvoerende direkteur aangestel het. Ons plaas die persverklaring weer volledig hieronder. U sal moontlik ook belangstel om mnr. McCarthy se TEDxNOLA -bespreking van 2010 oor markparaplu, openbare markte en die openbare belang te sien. Ons verwelkom hom aan boord.
BROOKLYN, NY (8 Januarie 2013) - Slow Food USA het vandag aangekondig dat Richard McCarthy as uitvoerende direkteur by die organisasie sal aansluit. McCarthy is 'n lid van Slow Food USA sedert 2001 en het 17 jaar ervaring in uitvoerende leierskap in die nie-winsgewende sektor. Hy begin op 22 Januarie 2013.
"Richard se diep begrip van voedselprodusente en verbruikers en sy bewese sukses om meer vreugde en geregtigheid in gemeenskappe in die VSA en die wêreld te skep, pas perfek by Slow Food," sê Katherine Deumling, voorsitter van Slow Food USA. 'Ek is verheug dat hy by ons span aansluit en opgewonde is om te sien waarheen sy kreatiwiteit en passie Slow Food USA neem in hierdie volgende hoofstuk.'
"Ek is nederig om die geleentheid te kry om die organisasie te lei wat my al soveel jare geïnspireer het om deur middel van doelgerigte voedselprogramme die gemeenskap te laat groei," het Richard McCarthy gesê. "In die lieflike plek van tradisie wat innovasie ontmoet, bied Slow Food USA ons almal die belofte van 'n toekoms waar produsente en verbruikers hande vat vir goeie, skoon en eerlike kos vir almal."
McCarthy is tans die uitvoerende direkteur van Market Umbrella (http://www.marketumbrella.org), 'n internasionaal erkende mentororganisasie sonder winsbejag vir markte, gemeenskapsbou en volhoubare ekonomiese ontwikkeling. Sedert hy die organisasie in 1995 gestig het, het dit geleidelik gegroei en bedien dit nou 1,250 markte regoor die wêreld. Die kern van Market Umbrella is die Crescent City Farmers Market wat hy in New Orleans gestig het. Onder sy leiding het dit een van die eerste boeremarkte in die diep suide geword wat voordele vir openbare bystand aanvaar het, wat gelei het tot 'n toename van 400% in die gebruik van die aanvullende voedingshulpprogram (voorheen bekend as voedselstempels) op die mark.
"Ek is baie bly dat Richard Slow Food USA as uitvoerende direkteur sal dien," sê Carlo Petrini, stigter en president van Slow Food International. 'Hy het 'n diep verbintenis tot die beskerming van ons universele reg op voedsel en plesier en is 'n bewese advokaat vir die mense wat ons kos verbou en berei. Die Verenigde State speel 'n geweldige rol en#8211 en verantwoordelikheid – om die stryd om goeie, skoon en eerlike kos te lei, en ons moet voortgaan om momentum op te bou om die wêreld waarin ons glo te besef. "
"Richard McCarthy is nasionaal bekend en gerespekteer vir sy pragmatiese, data-gebaseerde en uiters suksesvolle benadering om goeie voedsel vir almal beskikbaar te stel deur sy werk op boeremarkte," sê Ricardo Salvador, direkteur en senior wetenskaplike van voedsel en omgewing by die Unie. van Concerned Scientists en 'n lid van die Slow Food USA -komitee wat die uitvoerende soektog gelei het."Sy vaardighede as 'n geduldige, visioenêre organiseerder en respekvolle leier sal Slow Food USA goed dien."
McCarthy het sy meestersgraad aan die London School of Economics verwerf en is 'n gegradueerde aan die American University of London.
Probleemoplossing wat u kan eet
KAYTE YOUNG: Van WFIU in Bloomington Indiana, dit is Earth Eats en ek is jou gasheer Kayte Young.
MARK MINSTER: Het ons 'n nuwe strook nodig, het ons nuwe grond nodig, het ons beter beligting nodig, het ons 'n beter ligging nodig? Dis probleemoplossing. En dit is 'n probleem om op te los wat u kan eet.
KAYTE YOUNG: Hierdie week op ons vertoning begin ons die nuwe jaar met plante. Ons het 'n verhaal oor hoe u meer plante in u dieet kan kry en wat u kan leer en leer tydens die groei van plante. Boonop 'n verhaal oor slow food van Josephine McRobbie, 'n winter -skemerkelkresep van Cardinal Spirits en meer. Almal kom hier binne die volgende uur hier op aarde op, so bly by ons.
(Musiek) RENEE REED: Earth Eats word vervaardig vanaf die kampus van die Indiana Universiteit in Bloomington Indiana. Ons wil die inheemse gemeenskappe van hierdie streek erken en eer en erken dat Indiana University Bloomington op inheemse tuislande en hulpbronne gebou is. Ons erken die mense van Miami, Delaware, Potawatomi en Shawnee as die huidige, huidige en toekomstige versorgers van hierdie land.
KAYTE YOUNG: Met die nuwe jaar begin baie van ons planne maak om op die een of ander manier beter te doen. Miskien deur u dieet te verbeter. Dit kan lekker wees om te dink oor die toevoeging tot u dieet eerder as om dit te beperk. Vervolgens het ons 'n verhaal van 'n paar jaar gelede oor 'n plantuitdaging deur die Healthy IU -program hier aan die Indiana University in Bloomington.
COSMO PEARSON-JONG: Aspersies, soetrissie, kool, wortel, blomkool, seldery, groen ui en blaarslaai, sampioen, mapokool, hazelnoot, grondboontjie, sesamsaad, sonneblomsaad.
STEVEN LALEVICH: Ek is Steven Lalevich, ek is 'n geregistreerde dieetkundige van die IU Health Center en Healthy IU, 'n welstandsprogram vir universiteite op die werkplek. Die Healthy IU bedien al die IU -kampusse in die hele staat en ons bied 'n verskeidenheid programme en dienste wat gratis aan IU -werknemers is.
Ons gewildste program is ons gesondheidsondersoekprogram waar u u lengte, gewig, bloeddruk en cholesterol en glukose kan meet. Ons bied ook een op een voedingsberading aan. Een van ons beste maniere om werknemers te betrek, is deur verskillende uitdagings wat ons doen. Ons het 'n slaapuitdaging, 'n uitdaging vir gewigsverlies, 'n uitdaging vir trapklim gedoen, en ons mees onlangse uitdaging was 'n voedingsuitdaging genaamd Back to Our Roots.
Die terugkeer na ons wortels-plantuitdaging was 'n uitdaging van drie weke en dit het werknemers aangemoedig om die verskeidenheid plante wat hulle verbruik, te vergroot. Dit sal dus groente, vrugte, korrels, neute en sade, bone, kruie en speserye insluit. Elke week het die deelnemers dopgehou hoeveel verskillende plantvoedsel hulle eet, en hulle het elke week 'n doelwit gestel en probeer om hul doel te bereik.
COSMO PEARSON-JONG: Knoffel, naeltjie, neutmuskaat, oregano, peper.
KAYTE YOUNG: Ek het die plantet-uitdaging aangeneem en ek het 'n radiodagboek gehou met my seun, Cosmo, van my 12-jarige.
COSMO PEARSON-YOUNG: Hallo, my naam is Cosmo Pearson Young, en ek het by Temple Elementary gekom.
KAYTE YOUNG: Dit het 'n aanlyn -koppelvlak, 'n kontrolelys met verskillende plantvoedsel.
COSMO PEARSON-JONG: Plaas die plante wat jy vandag geëet het, en klik dan op "stoor" en gaan voort.
STEVEN LALEVICH: Die eerste weergawe van die uitdaging wat ek geskep het, was net 'n klomp leë spasies, en ek dink dit sou nie so goed gegaan het soos in die huidige formaat nie, waar dit in plaas van net 'n klomp leë spasies meer geword het van 'n kontrolelys en jy klik op dinge soos jy dit sou eet, en dit tel dit soos jy geklik het.
COSMO PEARSON-JONG: Klik op "stoor" en gaan voort.
STEVEN LALEVICH: So ja, dit was meer interaktief op die manier. Dit het u ook gehelp om dinge te sien wat moontlik geleenthede is om te eet. Dan kan u daarop klik nadat u dit geëet het.
KAYTE JONG: Kardemom, naeltjies, neutmuskaat
COSMO PEARSON-JONG: Appel, piesang [bly 'n lys van voedsel]
KAYTE YOUNG: Ek het Steven uitgevra oor die denke agter die uitdaging. Waarom is dit 'n goeie idee om 'n verskeidenheid plantvoedsel in u dieet te hê?
STEVEN LALEVICH: Een van die eerste kere wat ek dit regtig oorweeg het om 'n uitdaging soos hierdie te doen, was toe ek 'n voorlegging vir werknemers voorberei het oor die derm -mikrobioom en die voordele van die bakterieë wat ons in ons spysverteringskanaal het. En een van die maniere om 'n gesonder spysverteringskanaal te bevorder en 'n groter verskeidenheid bakteriële spesies te bevorder, is om seker te maak dat u 'n verskeidenheid verskillende plantspesies eet. En daar is ook baie verskillende voedingstowwe en fytonutriënte wat in verskillende plante voorkom, en dit is nie iets wat u van net een of twee plante kan kry nie. En deur seker te maak dat u 'n variëteit insluit, kan daar deur die verskeidenheid baie gesondheidsvoordele wees.
KAYTE YOUNG [OM STEVEN]: Dit is regtig interessant om te dink oor die verbetering van die gesondheid van die ingewande deur 'n verskeidenheid plante, want wat u deesdae meestal hoor, is om probiotika te eet, gefermenteerde kos te eet en te hoor dat al hierdie verskillende soorte plante hierdie verskillende soorte dra. mikroörganismes wat die gesondheid verbeter.
STEVEN LALEVICH: Ek dink dit help om te onderskei tussen probiotika en prebiotika. Die probiotika sou dus die gegiste voedsel of aanvullings wees wat die werklike lewende bakterieë bevat, terwyl prebiotika die voedsel is wat die bakterieë eet. En in die vorm van plantvoedsel sou dit hoofsaaklik vesel wees, so daar is verskillende soorte vesel in verskillende plante. En elke verskillende veselsoort voed 'n ander tipe bakteriesoort, om die diversiteit te bevorder, help dit om seker te maak dat u verskillende plante eet.
KAYTE YOUNG: Kan u ons net vertel wat phytonutriënten is, wat is die verskil tussen 'n voedingstof en 'n phytonutriënt?
STEVEN LALEVICH: As ons aan voedingstowwe dink, dink ons ​​gewoonlik aan vitamiene en minerale en vette, proteïene, koolhidrate. Fytonutriënte is ander verbindings wat ons in plante aantref, dus 'phyto' wat plant-, plantvoedingstowwe beteken. En dit is verskillende tipes van phytonutriënten, ek dink daar is duisende verskillende tipes, en hierdie verbindings hou baie verskillende voordele vir die gesondheid in, veral help dit om inflammasie in die liggaam te verminder. Baie chroniese siektes het 'n inflammatoriese komponent, dus deur meer plante te eet, deur meer van die verskillende kleure te eet, kan ons help om inflammasie in toom te hou en miskien baie van die chroniese siektes te voorkom.
KAYTE YOUNG [NARRATING]: Ek het die tracker saam met my seun ingevul en op die eerste dag het ek gesê ek het blatjang, en daar was 'n bietjie perske in die blatjang, maar dit was nie 'n volle porsie perske nie. Ek het Cosmo gevra wat hy daaroor dink.
COSMO PEARSON-YOUNG: Ek dink jy moet die vrugte rou eet, want dit is asof jy tortillaskyfies eet, en dit word as koring beskou. Dit is soort van hoe dit is, maar ek dink nie jy moet dit kan doen nie.
KAYTE YOUNG [TO STEVEN]: Hy was dus verbaas daaroor dat hy nie gedink het dat gemorskos moet tel nie.
STEVEN LALEVICH: Ja, ons het doelbewus die reëls van die uitdaging meer oopgelaat, sodat mense kon interpreteer hoe hulle dinge op 'n meer persoonlike vlak wou kategoriseer, omdat ons almal van 'n ander plek in ons lewens kom. Sommige van ons wil moontlik meer fokus op streng plantaardige voedsel, terwyl ander 'n stap in die regte rigting kan neem, insluitend nog meer van die verwerkte plantvoedsel wat nog gesondheidsvoordele inhou.
KAYTE YOUNG: En soos die weke van die uitdaging aangaan, het ek op soek na nuwe maniere om ekstra plante by die lys te voeg. Ek het die variëteit gesoek in plaas daarvan om net by my ou gunstelinge te bly. En hoewel ek die enigste een was wat die uitdaging aangepak het, was die hele gesin daaraan toe. Carl het eendag met 'n pynappel by die huis gekom en hy het 'n gereg saam met die farao gemaak met die doel om 'n nuwe graan vir die week by te voeg.
COSMO PEARSON-JONG: Garbanzobone, nierbone, lensies, ertjies, pintobone, kamille, kaneel, naeltjie, gemmer,
KAYTE YOUNG: Dit het die hele tyd soos 'n speletjie gevoel. Ek het op een of ander manier met myself meegeding en dit het nooit beperkend gevoel nie.
STEVEN LALEVICH: Wat ons deur die uitdaging wou hê, was dat mense 'n ingesteldheid het van meer as minder. Dikwels, as ons dink aan eet of gesond eet, dink ons ​​dat dit beperkend is, maar in die geval van hierdie plantvoedsel bied dit baie voordele vir die gesondheid, en deur die hoeveelheid te verhoog en meer daarvan te eet, kan ons baie daarvan baat.
COSMO PEARSON-JONG: Tamatie, klapper, perske.
KAYTE YOUNG: As u die uitdaging vir die eet van 'n terugkeer na ons wortels wil besoek, kan u na die gesonde IU -webwerf gaan, en ons sal 'n skakel hiervoor op ons webwerf hê - Earth Eats dot org.
COSMO PEARSON-YOUNG: Pragtig, jy het jou doel bereik vir week drie. Jou doel was 65 plante, jy het 69 plante geëet. Baie geluk.
KAYTE YOUNG [TO COSMO]: Dankie vir u hulp.
COSMO PEARSON-JONG: Geen probleem nie. Cranberry, pynappel, weegbree, aarbei, farao, hawer, amandel en mandaryn.
KAYTE YOUNG: (sug) Vir die rekord klink die stem van my kind nie meer so nie. Hy is nou op hoërskool. Ek hoop dat die verhaal inspirasie gebied het om met die regte kos vir 2021 te begin. Later in die program sal ons hoor van die groei van plante, die eetbare soort. Bly by ons.
Vir baie plattelandse dorpe regoor die land is die verbetering van waterkwaliteit 'n poging wat jare en miljoene dollars neem om op te los. Seth Bodine van Harvest Public Media berig hoe sommige plattelandse dorpe sukkel om tred te hou met die verbeterings.
SETH BODINE: Cheryl LeFevre drink nie die water in die klein dorpie Hobart Oklahoma sonder 'n filter nie. Sonder die filter ruik die water soms na chloor of roes of kom dit soms selfs bruin uit.
CHERYL LEFEVRE: Sommige dae is dit so, duidelik en goed, en sommige dae het dit alles daarin.
SETH BODINE: Die gemors waarna sy verwys, dit is wat sy in haar filter sien. Sy het gesê dat sy dit ongeveer elke twee weke moet skoonmaak.
[NA CHERYL] Wat is dit daarbinne?
CHERYL LEFEVRE: Ek weet nie soos vuil, neerslae nie, ek is nie seker nie. Maar hierdie klein bruin sirkelagtige, dit is 'n konstante.
SETH BODINE: Ten spyte van die kleur en reuk, sê 'n onlangse EPA -verslag dat die water goed is. Maar Hobart het nog 'n dekade gelede nog groter probleme gehad. Sediment het die meer begin vul, en daar was baie sediment in die water. Dit het allerhande probleme in die water veroorsaak.
JOE TIPTON: Die smaak en reuk was net so verskriklik dat ons dit nie kon behandel nie.
SETH BODINE: Dit is Joe Tipton, die watersuperintendent van Hobart. Hy sê die stad is besig om die meer te bagger en die waterbehandelingsfasiliteit op te knap. Dit is 'n groot onderneming en het 'n stewige prys. Tot 18 miljoen dollar. Tog kom die water soms bruin uit. Tipton sê dit kan wees as gevolg van die verouderde pype in die stad. LeFevre sê sy sien elke maand verbeteringskoste op haar rekening, maar na 10 jaar is sy moeg gewag.
CHERYL LEFEVRE: Toegegee, u het ook riool en vullis, maar ook $ 160 per maand, en ek moet water koop, en soms drink my honde dit nie eens nie. Dit is frustrerend.
SETH BODINE: Tipton skat dat die opknappingsprojek binne die volgende twee jaar voltooi sal wees. Die stadsbestuurder, Ashely Slaughterback, sê die vervanging van sommige van die ou pype in die stad is haalbaar, maar eers as die werk aan Rocky Lake voltooi is. Kontroleer die een verbetering om na die ander te gaan.
Hobart is nie alleen nie. Erik Olson is die strategiese direkteur van gesondheid by die Raad vir Natuurlike Hulpbronne. Hy sê klein plattelandse dorpies regoor die land sukkel dikwels om water veilig te hou.
ERIK OLSON: Hulle het dikwels 'n oneweredige aantal oortredings en nakomingsprobleme omdat hulle nie die skaalvoordele het nie en daarom kan hulle dikwels nie die behandeling bekostig wat nodig sou wees om die inhoud te verwyder nie.
SETH BODINE: Die probleem is so wydverspreid dat die Amerikaanse departement van landbou vanjaar byna 900 miljoen dollar aan lenings en toelaes aan plattelandse dorpe in 43 state uitgedeel het. Dit is veronderstel om hul waterstelsels op te dateer, maar Olson sê die geld is 'n druppel in die emmer in vergelyking met wat nodig is om die wydverspreide probleem op die platteland op te los.
ERIK OLSON: Die totale behoefte aan die opgradering en herstel van drinkwaterstelsels in die VSA beloop ongeveer 1 biljoen dollar.
SETH BODINE: Selfs as dorpe die lenings kry wat hulle nodig het, moet hulle bekommerd wees om dit af te betaal. Bob Copeland is die stadsbestuurder van Hollis Oklahoma. Sy stad met 'n bietjie meer as duisend mense het 'n mengsel van toelaes en lenings van die USDA en die Indiese Gesondheidsdiens ontvang om die nitraatoortredings in die water op te los. En hoewel die water nou baie beter is, is hy bekommerd oor die stad se vermoë om die lenings in die toekoms af te betaal.
BOB COPELAND: Soos met baie klein dorpies het ons 'n afnemende bevolking. Ons moes ons watertariewe verhoog om ons lening te betaal.
SETH LIGGAAM: Klein dorpies moet dikwels besluit of die verbrokkelde infrastruktuur die moeite werd is. Seth Bodine, Harvest Public Media.
KAYTE YOUNG: Vind meer uit hierdie verslaggewende kollektief by Harvest Public Media dot org.
Deur voedsel te verbou, kan die verskeidenheid plante in u dieet verhoog word. En om kinders te leer om kos te kweek, kan hulle op 'n pad van gesonde eetgewoontes en wetenskaplike ondersoek begin. Ons volgende verhaal is vanaf die lente van 2018, toe ons bymekaargekom en gekook en geplant het, was iets vanselfsprekends.
ANDREA: Benjamin Franklin Elementary School.
KAYTE YOUNG: En wat is jou naam?
ANDREA: Andrea. Ons speel op die speelgrond, ons groei goed soos pampoene, blomme, bok choy, aarbeie, vrugte en allerhande groente.
KAYTE YOUNG [NARRATING]: Andrea beskryf tuinklub, 'n naskoolse program by Benjamin Franklin Elementary in Terra Haute Indiana.
MARK MINSTER: My naam is Mark Minster en ek gee onderwys by Rose Holman, ek is 'n medeprofessor in Engels. Ek gee onderrig in die HERE -program, die Huis vir Omgewingsverantwoordelike Ingenieurswese. En dit het dus begin uit ons belangstelling in volhoubaarheid en ons wou studenteprojekte vir ons studente hê.
En ek was in Rochester New York en hulle het daar 'n program met die naam Rochester Roots. En hulle kry studente van ons IT om saam met studente in plaaslike laerskole en benadeelde woonbuurte te werk. En hulle werk saam met die kinders, hulle bou tuine, en dit is 'n onderriggeleentheid vir die studente en 'n leergeleentheid vir die studente sowel as vir die laerskoolstudente. Dit was dus 'n goeie manier om Rose Holman -studente in die Terre Haute -gemeenskap uit te haal om saam met ander te werk. Wat ek wil doen, is om die infrastruktuur te ontwikkel, die naskoolse kurrikulum te kry waar dit werk, sodat hierdie jaar 2017-2018 hierdie skooljaar ons basis is, en volgende jaar werk ons ​​aan verbetering bo die basislyn. En dan kom dit in 'n posisie waar ons dit kan oorhandig.
(Kinders gesels op die agtergrond)
MARK MINSTER: Ons is Dinsdae en Donderdae middae hier, 25 weke gedurende die jaar. Hulle is die hele dag binne, so dit is lekker om hulle soveel as moontlik buite te kry. Ons het eintlik poncho's vir die kinders, as die weer warm genoeg is en selfs as dit reën, is dit goed. Ons kom twee uur bymekaar; dit sal lekker wees, ek dink net 'n bietjie langer vir mense wat tot 5 werk, maar ons wil ook nie oordryf nie, want weer is kinders die hele dag op skool.
Ek het eintlik 'n onderwyser laat sê dat dit lekker is dat hulle aan die einde van die skool kan leer. Dit is 'n donker manier om daarna te kyk, maar wat aangenaam is aan wat ons doen, is dat alhoewel ons ook gekoppel is aan die akademiese standaarde van Indiana, ons op 'n ondersoek gebaseer is. Ons het dinge wat ons wil hê hulle moet leer, maar ons hoef dit nie te doen nie. Reg? Hulle word nie hieroor getoets nie. As 'n kind dus 'n vraag stel: "Waarom groei dit en nie dit nie?" ons kan daarmee hardloop en dit kan ondersoek. En so, wat ook al ter sprake kom, ons kan hul vrae volg.
Wat vir my die grondslag is vir leer vir wetenskap, is bloot die ondersoek na wat hulle vrae is. Dit is dus die uitbetaling vir ons. Van Rose Holman se kant is dinge wat u met die wetenskaplike tegnologie -ingenieurswese en wiskunde doen, waarvandaan die vrae vandaan kom en wat u dan kan doen. U het dus probleme met u tamaties, wat dink u veroorsaak die probleme? Waarom is hulle pers, hoekom is hulle geel? Moet hulle wees? moet die stamme so pers wees? En ons kan dit ondersoek, en ons kan vergelyk, en ons kan toets, dit is van die wetenskaplike kant van die dinge, en wat kan ons doen om dit op te los, as dit gaan om die oplossing daarvan? Dit is 'n bietjie wetenskap, maar dit is ook 'n bietjie ingenieurswese. Goed, watter soort oplossings kan ons hiervoor hê? Het ons nuwe drup nodig, het ons nuwe grond nodig, het ons beter beligting nodig, het ons 'n beter ligging nodig? Dis probleemoplossing. En dit is 'n probleem om op te los wat u kan eet.
Jy eet 'n paar van wat ons gegroei het, wat baie lekker is. Verlede herfs het ons koring geoes wat ons daar in die drie susters tuin geplant het. Dus het ons dit opgehoop en die inheemse styl van mielies, boontjies en muurbal gedoen. En ons het mieliebrood gemaak van die mielies wat ons verbou het, ons het blou mielies, mieliemeel verbou. En ons het springmielies gegroei en die springmielies geëet. En dan kook ons ​​die boontjies en eet pampoenmuffins en pampoenpitte. Al die goed is dus opgeëet.
Ons probeer om in te vou wat dit is waaroor ons praat met wat ons eet, so as ons byvoorbeeld hierdie week oor aartappels praat, het ons 'n boek wat ons oor aartappels sal lees. Ek het 'n paar hasies wat ons kan eet. En later vandag sny hulle moere. Ons sny dit vandag en dan plant ons die saadappels op Donderdag.
En op hierdie stadium werk ons ​​nou deur die kurrikulum vir junior tuinmeesters, sodat al die kinders binne 'n paar weke as junior meester -tuiniers gesertifiseer sal word. En hulle kry min sertifikate, ons het t-hemde, hulle word gesertifiseer, maar dit is slegs 10 weke van die jaar.
In die herfs het ons dus ons eie kurrikulum wat meer ontwerp is vanuit 'n soort volhoubaarheidsperspektief; ons dink ekologies in terme van die hele lewensiklus van dinge. Ons laat hulle dus dink oor insette en uitsette van 'n stelsel. So, wat gaan in 'n tuin in, wat kom uit 'n tuin, wat is al die insette, wat is die uitsette, wat is al die verskillende prosesse daarin? En dit word ook waar met eet, ek kyk nou na die tafels wat gedek is. Al die kos wat daar is, kom êrens vandaan, en dit gaan êrens heen.
Voordat hulle inkom, moet ek hul komposemmer kry. Hulle weet dus om die kos in die komposemmer te skraap, hulle weet om die herwinning aan die kant te sit, en die asblik, wat nog oorbly, gaan 'n bietjie asblik in die asblik. Maar ons het 'n komposemmer net buite die skuur wat ons saamgestel het. So help die kinders kompos.
KAYTE YOUNG: Een van die wonderlike dinge van Mark se benadering is dat hy nie net verduidelik hoe dinge werk nie, of dat hy presies vir die kinders vertel wat hulle moet doen. Hy laat hulle self eksperimenteer en ontdek. Byvoorbeeld, met die kompos, het hy hulle laat insit wat hulle wou.
MARK MINSTER: Die heel eerste dag toe hulle met kompos eksperimenteer, het ek 'n paar mense daar laat waterbottels sit. En sommige kinders sit soos plastiekpapier, maar dit is deel van die proses dat sommige net kos, stukkies kos sit, en ander plastiek sit, ander papier sit, hul servette daar sit.
KAYTE YOUNG: Hulle sal later weer kyk watter dinge ontbind het en watter nie. Waarskynlik 'n meer onvergeetlike metode dan in plaas van reëls van wat ingaan en wat nie. Die tuinklub begin met 'n bietjie vrye tyd buite. Kinders trek op die sypaadjie met kryt, hardloop op die speelgrond rond, terwyl sommige van die volwassenes peuselhappies binne kry. Vandag se peuselhappie bevat hasjbruin om die verbinding met een van die tuinaktiwiteite te maak.
ANDREA: Ons eet 'n pretzel, lemoen, 'n hasjbruin, 'n piesang, brood en ek het sous op.
Hash browns smaak soos hash browns.
KAYTE YOUNG: Waaruit is dit gemaak?
ANDREA: Hulle is gemaak van hash browns en aartappels.
KIND: Hash browns is gemaak van aartappels.
KAYTE YOUNG: Nadat hul peuselhappie skoongemaak is, kom hulle bymekaar om een ​​van die studente om 'n storie oor. jy het dit geraai, aartappels.
MARK MINSTER: As al my vriende op die mat is, is ons gereed vir Maddy om vir ons te lees.
(Kinders wat gesels - "Kom ons klim op die mat!")
MADDY: Dit is twee ou aartappels en ek. [LEES] Verlede lente by my pa se huis het ek twee ou aartappels agter in die kas gevind. Hulle was so ou spruite wat uit hul oë groei. Grof! Ek het hulle in die asblik gegooi. "Wag!" Het pa gesê. "Ek dink ons ​​kan nuwe aartappels daarmee kweek. Ek sal jou oupa bel, hy sal weet."
Nadat ek met oupa gesels het, het ek en pa die aartappels na die sonnigste plek in die tuin geneem. Ons het gegrawe, rotse uitgesoek, die grond glad gehark.
KAYTE YOUNG: Dan gaan die kinders buitentoe en gaan tuinmaak. Hulle begin 'n paar peper- en tamatiesaailinge uitplant wat hul potte ontgroei het.
MARK MINSTER: Kom ons doen dit eers, voordat ons plante kry, laat ons grond kry. In u groepe kan u begin.
Hier is wat ons met die skêr gaan doen.
MADDY [AAN KINDERS]: In julle groepe. Ons bring die grond rond.
MARK MINSTER: Dit is dus een van Gabe. Almal sal twee hê wat u gaan oorplant. Hoe weet u dat 'n nuwe pot nodig is?
PUNKMINSTER: Omdat die wortels aan die onderkant heeltemal uitsteek, steek dit ongeveer drie sentimeter uit die bodem. So wat ons moet doen, ek gaan een gebruik wat Gabe waarskynlik nie sal gebruik nie, dit lyk mooi. Hierdie een is 'n bietjie kleiner. Dit is die hoeveelheid liter. Ag, arme ou. Ons hoef dit nie dood te maak nie. Ons het net ... miskien is dit nie een waarmee ons kies om dit mee te doen nie.
So ons sal die buitekant baie saggies afskil, sien jy dit? En dan sien jy dat die wortels deur die bodem kom?
Dit is 'n goeie manier om bymekaar te hou, en wat ons sal doen, u hulp asseblief. Eerstens sal ons 'n bietjie grond in ons nuwe potte hê. En dan sal ons dit saggies daar insit en seker maak dat ons genoeg ruimte vir die wortel skep, daarna sal ons dit natmaak. U sien ons kry twee peperplante.
Ja? Vrae hieroor? Het u vrae?
(Kinders gesels opgewonde)
KAYTE YOUNG: Maar dit is nie net pret en speletjies nie. Soms kan 'n tuinklub 'n bietjie chaoties raak.
KIND: Dit is stukkend! Kan dit nie skep nie!
KIND: Ag, ek het dit in my oog!
(Chaotiese gesels op die agtergrond tussen kinders en volwassenes)
KAYTE YOUNG [STEM OVER]: Dit is deel van die pret.
MARK MINSTER: Sien u die wortels uit die bodem kom?
KAYTE JONG [STEM OOR]: Die oorgeplante saailinge sal uiteindelik saam met die kinders huis toe gaan om saam met hul gesinne te plant. Die tuinklubprogram werk saam met gesinne in die buurt om 'n groot erf met 'n groot tuin tuis te begin as hulle belangstel. Hulle stel dit op met die struktuur, die grond, die plante en sommige weet hoe. Amy Cotton is een van die ouer vrywilligers. Sy het gepraat oor wat dit beteken vir haar kinders om plante tuis te koester.
AMY COTTON: Een van die dinge wat baie kinders ook huis toe gebring het, is gereed om oorgeplant te word. En so gaan ons dit doen. En hulle is baie opgewonde, soos hulle dit gedoen het. Dit is iets wat hulle geskep het en wat hulle gelukkig maak.
MAN: Die gevoel van trots.
AMY COTTON: Ja, soos hulle dit gedoen het. Dit maak hulle gelukkig.
MAN: Ek onthou dat Blake bly was oor sy boontjies.
AMY COTTON: O, hy was in ekstase oor sy boontjies, hulle het so groot geword en toe eet die kat dit. Natuurlik het sy 'n blaarslaai geëet wat ons ook gehad het, maar hy was soos: "Bob, jy moet 'n foto neem, ons moet dit vir Mark wys." Soos hulle waarskynlik so groot geword het, begin omval het, het die kat hulle begin eet. Maar vir hulle om so groot te word, was dit vir hom soos 'n groot prestasie. Hy was regtig opgewonde. So opgewonde.
KAYTE YOUNG [VOICE OVER]: Die laaste aktiwiteit vir tuinklub is om aartappels gereed te maak vir plant. Die kinders vergader om Mark terwyl hy 'n aartappel met spruitende oë omhoog hou. Hy vra die kinders vrae oor wat hulle waarneem.
MARK MINSTER: Dit word wortels, u het heeltemal gelyk daaroor. Maar dit is 'n bietjie anders, wat sien u aan die einde, sien u?
KIND: Dit is soos een van die inkvisse van Minecraft.
MARK MINSTER: (glimlag) Dit is soort van.
KIND: Ja, dit is regtig so.
MARK MINSTER: Dit lyk soos 'n hand. Wat is die soort dinge wat op plante lyk wat soos hande lyk?
(Kinders roep uit en#160 "'n blom" dan "blare!")
MARK MINSTER: Dit is klein aartappelblare. Dit alles gaan onder die grond en dit word aartappels. Hoe dink jy sal dit in meer aartappels verander? Dit sal alles 'n wortel wees, maar die aartappel wat ons eet, is 'n knol. so hoe gaan dit in 'n knol verander? Hoe gaan dit in iets anders verander?
Waarom eet ons voedsel soos aartappels, wat gee dit ons? Voedingstowwe! Ja, dit is suikers en stysels wat allerhande dinge is wat ons energie gee. Dit gee die plant ook energie. En hierdie koolhidrate neem die lig van die son af en wat sal dit nog inasem, wat moet plante nog inasem? Ons asem suurstof in en wat haal ons uit?
PUNKMINSTER: Koolstofdioksied! Uitstekend, ja. En plante asem koolstofdioksied in. Dus neem hulle die koolstofdioksied en daardie lig en daardie energie, en dit word aartappels. Dus, uit hierdie aartappel kan ons soveel kry as wat hy besluit om te maak, maar u weet wat ons meer as dit kan kry. Want oral waar daar 'n oog op hierdie aartappel is, kan 'n ander aartappelplant wees. Dus, wat ons moet doen voordat ons dit plant, is om dit te sny en te laat staan, daar kom een ​​aartappelplant, twee aartappelplant. Het u ooit die ding gedoen waar u gesê het: "een aartappel, twee aartappels, drie aartappels, vier?" Doen jy dit?
(Kinders gesels en sing "Een aartappel, twee aartappels, drie aartappels, vier. Vyf aartappels, ses aartappels, nog sewe aartappels")
MARK MINSTER: Baie dankie.
KAYTE YOUNG: En so het ons 'n draai gemaak.
Die kinders verbind die aartappelplantles met die storie wat hulle pas binne gehoor het. Met die geur van hash -browns wat nog in die lug bly hang, is dit amper tyd om op te ruim en huis toe te gaan. As alles goed gaan, kan die kinders van Benjamin Franklin Elementary hierdie lente weer in die tuin uitkom, indien nie, miskien betyds vir 'n herfstuin.
Hoe 'n voedselgemeenskap wat rondom die byeenkoms fokus, nog vooruit is, het aangepas by die pandemiebeperkings. En 'n skemerkelkresep om om die vuur te teug. Bly by ons.
Na harde en gereelde kritiek van diereregte -aktiviste en omgewingsbewustes, het baie boere en mense wat in die landbou werk, 'n poging aangewend om hul verhale aan die breër publiek te vertel. 'N Dekade later het hierdie poging verskeie temas deurgewerk. Met 'n nuwe president wat kom, kyk Amy Mayer van Harvest Public Media na hoe AG -boodskappe weer kan verander.
AMY MAYER: In 2013, nadat Barack Obama herverkies is, het landbougroepe hul storie in die verhaal vertel. Die Verenigde Nasies het hulle 'n -gerieflike -faktoïed gegee. Mike Vande Logt is 'n plantteler wat destyds by die saadmaatskappy WinField was.
MIKE VANDE LOGT: Ons kyk na die fabriek van sewe miljard mense tot nege miljard mense in die volgende 20-25 jaar, en natuurlik is die behoefte om voedselproduksie te verhoog baie belangrik.
AMY MAYER: Boere het aangemeld vir media -opleiding, meer met verslaggewers begin praat en op platforms soos YouTube betrokke geraak.
(Rockmusiek: Boere voed die wêreld, boere voed die wêreld)
Omgewingsbewustes en advokate vir die hongeriges sal voortdurend daarop wys dat byna 40% van die mielies in die Midde -Ooste etanol word, wat motors voed, nie mense nie. Daarna het AG -groepe en -ondernemings, waarvan sommige sosiale media -veldtogte en -video's geborg het, hulself geposisioneer om hul boodskappe voor die kandidate uit te deel en#160 vir die presidensiële nominasies in 2016. As kandidaat het Donald Trump gesinspeel op iets wat die mantra wat Feed the World vervang het, sou laat opvlam. Hier is meer as 'n jaar in Des Moines voordat die 2016 -reling in China beroof word omdat sy geldeenheid devalueer is.
DONALD TRUMP: En wat dit gaan doen, is om dit nie vir u moontlik te maak om u produk te verkoop nie. Dit maak dit vir jou onmoontlik om mee te ding. En hulle kom daarmee weg.
AMY MAYER: Teen die tyd dat Trump sy amp aangeneem het, het baie AG -leiers saamgevoeg om 'n nuwe boodskap.
BRIAN KUEHL: Handel is belangrik vir boere.
AMY MAYER: Brian Kuehl is direkteur van Farmers for Free Trade, 'n groep wat 'n ander storie wou vertel.
BRIAN KUEHL: Die mense wat Farmers for Free Trade gestig het, het gesê: 'Wag 'n rukkie, sonder handel gaan die Amerikaanse landbou af, 20% van die plaasinkomste kom uit uitvoere.'
AMY MAYER: Die VSA en China het teen 160 tariewe en#160 op mekaar se goedere gehardloop. En baie boere het verkope in hul grootste mark dopgehou. Namate die tariewe by die Amerikaanse departement van landbou die markfasiliteringsprogram geloods het. 'N Reeks betalings om boere wat geraak word, te help herstel. 'N Nuwe slagspreuk is gebore, Trade Not Aide.
BRIAN KUEHL: Sekerlik na die eerste ronde MFP -betalings wat 'n mantra geword het wat ons van baie mense gehoor het.
AMY MAYER: Maar die inwoner van Iowa, Austin Frerick, wie 'n AG -beleidsnavorser by Yale 'n gekoördineerde spel vir openbare betrekkinge sien speel. Hy sê dat die lyn waarskynlik vervang sal word.
AUSTIN FRERICK: Hulle gaan 'n duur advertensiefirma in die stad huur om 'n klein pakkie te kry.
AMY MAYER: Frerick sê dat hy 'n bietjie skepties is oor die belangrikste kommoditeitsgroepe in landbouondernemings. Hy sê dat hulle hierdie uitdrukkings gebruik om guns by die publiek te kry. Dan die grootste afmeldprogramme en boerdery -lobby in DC en staatshoofde vir beleid wat hul beleggingsportefeuljes bevoordeel, nie noodwendig individuele boere nie.
AUSTIN FRERICK: Hulle het met goeie bedoelings begin, maar ek dink net hulle het hul pad verloor.
AMY MAYER: Hy sê nou is baie van hierdie groepe te groot en te ver van die plaas af. Maar boere hou by hulle vir sommige van die voordele wat hulle bied, selfs al hou hulle nie van die hele beleidsagenda nie.
AUSTIN FRERICK: Ek bedoel hulle doen tans die mees rasionele ekonomiese ding.
AMY MAYER: Terwyl hulle sê dat hulle nie 'n hulpverlener wil hê nie, sê Frerick dat as die tjek kom, hulle dit inbetaal. Kevin Ross is voorsitter van die National Corn Growers Association en boer in die suidweste van Iowa. Hy het in Desember aangesluit by 'n virtuele paneel wat deur Farmers for Free Trade geborg is.
KEVIN ROSS: Die boer wil hul wins uit die mark haal.
AMY MAYER: As hulle dit nie kan doen nie, sê hy, kan die federale steun hulle moontlik laat sak.
KEVIN ROSS: Vir baie mense hou hulle hier dinge aan die rol en hou die AG -ekonomie die afgelope paar jaar vorentoe, maar ons is baie hoopvol dat dit in die truspieël is.
AMY MAYER: Wat sou Frerick se volgende groot AG -reeks wees?
AUSTIN FRERICK: Ek sou sê dat verskaffingskettings gelokaliseer word, maar ek is te wankelrig met my woorde.
AMY MAYER: Dink jy? Maar namate die Biden-administrasie hom vestig, sal daar waarskynlik 'n pakkende frase na vore kom, aangesien sogenaamde advokate gereed is vir wat daarna gebeur. Amy Mayer, Harvest Public Media.
KAYTE YOUNG: Harvest Public Media bring u landbouverslaggewing uit die Heartland. Vind meer by Harvest Public Media dot org.
Kayte Young hier is Earth Eats. Of dit nou kommer is oor die kwesbaarhede in ons nasionale voedselvoorraad, of om te wonder of ons suurdeeg moet begin bak, gedurende ons hele pandemie het baie van ons meer as ooit gedink. Die doelwitte van Slow Food USA, 'n voetsoolvlakorganisasie wat fokus op voedselgeregtigheid vir almal, kan nie meer tydig wees nie. Maar tydens die opkoms van 'n wêreldwye pandemie, moes organiseerders nadink oor nuwe en nuwe maniere om hul boodskap te deel. Vroeër vanjaar het die vervaardiger van Earth Eats, Josephine McRobbie, met die uitvoerende direkteur van Slow Food USA, Anna Mul é, gepraat.
ANNA MUL É: My naam is Anna Mul é, ek is die uitvoerende direkteur van Slow Food USA.
Ons is gevestig in Brooklyn, maar ons het plaaslike hoofstukke in die Verenigde State en ons hoofkwartier is in Italië.
Ja, die woord van die maand is 'spil'. Die woord van die seisoen is "spilpunt."
JOSEPHINE MCROBBIE: [Narrating] Die grassroots -nie -winsgewende Slow Food USA werk in 160 lande regoor die wêreld, met die Amerikaanse vleuel wat 150 plaaslike hoofstukke huisves. Lede sluit in boere, vissers, onderwysers, sjefs, aktiviste en wetenskaplikes regoor die land, almal toegewy aan 'n doel van goeie, skoon en eerlike kos vir almal.
ANNA MUL É: Baie van ons werk draai om byeenkomste, om mense bymekaar te bring, persoonlik bymekaar te kom, saam te eet en regtig te leer oor die hele ketting van plaas tot tafel, maar ook om die smaak van kos te geniet. #160
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] In die nasleep van COVID-19 moes Slow Food USA nuwe maniere vind vir lede om aan te sluit.
ANNA MUL É: Al ons deurdagte strategieë werk nie meer nie, dus is dit 'n kwessie van regtig buigsaam, behendig en net nuwe dinge probeer om te sien wat werklik werk en wat die doeltreffendste is om aan die behoeftes te voldoen. van die gemeenskap.
JENNIFER HOLMES: Dit is 'n baie mooi raam, wat u aan die bokant sien, is heeltemal 'n getapte nektar wat al in heuning verander is. Dit is 'n winkel met konfyt vir al die baba bye wat gaan.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] Byeboer Jennifer Holmes pronk met haar byerame uit haar agterplaas in Stuart Florida. Sy bied 'n deel aan Slow Food Live, 'n zoom-gebaseerde vaardigheidsaandeelprogram wat onderwerpe soos tuinmaak en kook dek.
JENNIFER HOLMES: [Op die agtergrond]. gebore word. Die selle wat aan die linkerkant leeg is, kan dus eiers en jonger bevat.
Dus, ons eerste een oor suurdeeg, ons het meer as 500 mense laat registreer vir die een en dit het nou duisende kyke aanlyn gekry. Weet jy dat ons 'n sessie gehad het, hoe maak jy Japanese Curry Bricks, hoe maak jy Japanese Curry Bricks? Hierdie dinge waarvoor mense voorheen nie tyd sou hê nie, maar nou is hulle tuis en wil hulle graag eksperimenteer.
Ongeïdentifiseerde man: wonderlik, ontsagwekkend. Dankie Melanie-
MELANIE BROWN: Dankie, baie dankie.
Ongeïdentifiseerde mens: Dit was wonderlik, wat 'n goeie manier om dit te begin. Hallo almal en dankie dat u by die tweede aflewering van.
JENNIFER HOLMES: So stadige vis is een van die geleenthede wat gekanselleer is.
Ongeïdentifiseerde man: En ons het pas gehoor van Melanie Brown, 'n dierbare vriend, 'n kollega en die persoon wat my geleer het hoe om [onhoorbaar] uit 'n vaste net in Naknek Alaska te haal.
JENNIFER HOLMES: Slow Fish is 'n ongelooflike internasionale groep mense wat bymekaar kom rondom volhoubare visvang en ons stadige visgeleentheid in New Hampshire gaan inheemse visstropers, kleinskaalse produsente, almal wat in die ketting is, bymekaarbring. &# 160
Ongeïdentifiseerde man: Onthou net dat 'n deel van die veiligheid van hierdie forum, afgesien van die gewaarborgde afstand van ten minste die afstand van 'n volwasse steur, beteken dat alle opmerkings bedagsaam en respekvol moet wees. Dus, laat ons spring en maak gereed.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] Op die byeenkomste wat na webinars verskuif is, het die stadige vislede die strategieë, frustrasies en suksesse van 'n veranderende voedselekonomie gedeel.Anna het hierdie soort aktiwiteite in die hoofstukke en groepe van die organisasie gesien.
ANNA MUL É: Behoeftes op die grond is so verskillend. Byvoorbeeld, sommige boere het vroeër hoofsaaklik met restaurante en lughawens gedeel en hou van groot voedselverspreiding en#160 -platforms. En nou sukkel hulle, want nou probeer hulle omskakel na aanlynverkope, om na die verbruiker te verwys. As hulle so kan draai, het hulle 'n ongelooflike reaksie gesien. Mense is gretig en gereed om aanlyn te koop, maar hulle het nie noodwendig die tegnologie en die prosesse wat daargestel is om dit vinnig en effektief te doen nie. So, hulle moet. jy weet, hulle werk oortyd, hulle werk 24 uur per dag om hierdie aanlynverkope te bereik.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] Nie elke voedselprodusent kan self 'n aanlynwinkel, afleweringsprotokol en klantebestuurstelsel oprig nie.
ANNA MUL É: So begin Slow Food East Bay byvoorbeeld. soos 'n voedselhub op 'n sentrale plaas waar hierdie kleinskaalse produsente hul goedere kan aflaai. En dan sal hulle en vennote al die logistiek bestuur om dit te bereik. jy weet, gemeenskappe met 'n lae inkomste wat op die oomblik kos nodig het, of om 'n situasie met 'n afhaalbedryf te organiseer. Ek dink dit gaan nou oor logistiek.
Ons glo dus dat heerlike kos 'n reg is. Dit is nie net 'n goeie ding om te hê nie. Dit is iets waartoe almal toegang moet hê.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] Die slow food -beweging het in die 1980's in Rome begin, tydens die betoging van 'n beplande McDonald's op die Spaanse Trappe. Die missie daarvan word toenemend moeilik om te bereik, en nou lyk die krake selfs meer sigbaar namate lede werk vir eerlike en goeie kos vir almal.
ANNA MUL É: Ek bedoel dit is wat gebeur en#160 in pandemies, nie waar nie? Dat kwesbare gemeenskappe veral geraak word omdat hulle reeds in die nadeel was.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Narrating] Slow Food USA is bekommerd dat hierdie ongelykhede sal toeneem as beleidsbesluite mense soos hul -lede uitlaat, en daarom het hulle gewerk om fondsinsamelings- en voorspraakpogings op te skerp.
ANNA MUL É: Ons is veral op die uitkyk dat kleinboere en boere en vissers in die gemeenskap nie oor die hoof gesien word in dinge soos die CARES-wet nie. Daar is 'n beperkte hoeveelheid geld en ons wil nie hê dat groot AG moet wen nie. Ons wil hê dat geld moet gaan aan die kleinskaalse familie, die mense wat werklik aktiewe spelers in die plaaslike gemeenskappe is en sorg dat die gemeenskappe gesonde kos kry.
JOSEPHINE MCROBBIE: [Vertel] Soos ons almal, soek Anna en haar kollegas na betekenis soos die weke aangaan.
ANNA MUL É: Ek dink op hierdie oomblik wil ons almal antwoorde hê oor wanneer dit gaan eindig, en ek wil ook antwoorde hê. Maar ek dink ons ​​kan ook 'n bietjie op hierdie oomblik steun, en ek dink dit is 'n oomblik om nuwe gewoontes te ontwikkel wat fokus op 'n baie gesonde en robuuste voedselekonomie. Hoe kan ons daaraan vashou terwyl die pandemie vertraag? Ek dink dit is die boodskap van Slow Food: ons wil mense regtig help om die waardes van traag lewe te verstaan, om te verstaan ​​waar u kos vandaan kom en daaraan vas te hou.
KAYTE YOUNG: Dit was die vervaardiger Josephine McRobbie. Vind skakels uit hierdie verhaal by Earth Eats dot org.
Gegewe die soort jaar wat ons pas gehad het, het ons miskien meer as 'n dag of twee nodig om die aankoms van 2021 te vier. En die hoop op 'n beter môre. As u op soek is na cocktailvoorstelle vir die nuwe jaar, hoef u nie verder te gaan as ons plaaslike distilleerdery kardinale geeste nie. Verlede jaar ontmoet ek Scott Lowe wat my wys hoe ek een van sy gunsteling winterdrankies kan maak.
STEVEN LOWE: Dit is 'n rum okkerneut Alexander, so dit is 'n rif op 'n brandewyn -Alexander. En in plaas van die brandewyn te gebruik, gebruik ek ons ​​Lakehouse Spiced Rum en die kardinaal Nocino. Ons gaan 'n bietjie swaar room en 'n bietjie demerara stroop gebruik, 'n swaar melasse vorentoe stroop.
Dit is 'n een-tot-een stroop, eenvoudige stroop. En om te begin gaan ek 2oz van die Lakehouse Rum gebruik, dit is 'n gekruide rum. Gekruide vorentoe gebruik ons ​​baie kaneel en naeltjie, en ons gebruik ook baie sitrus. Ons gebruik gedroogde sitrus, 'n skil, hoofsaaklik lemoenskil, en op die tweede installasie gebruik ons ​​vars lemoenskil. Dit gee dus 'n mooi sitrus agtergrond.
(Die geluid van rum word gegooi)
So 2oz van die Lakehouse rum en dan gaan ek 1oz van die Walnut Liqueur die nocino gebruik. En hierdie gees op sigself vir my net vir my skree winter, koue weer, net as gevolg van die lekker warm speserye van naeltjie en kaneel en 'n bietjie suurlemoenskil. Maar net 'n slukkie op sigself deur 'n vuur is vir my net so bevredigend soos 'n brandewyn of konjak. Maar hierdie so 'n super cool gees. Ek gaan een gram swaar room gebruik. Dit is die klassieke tradisionele bestanddeel in 'n alexander, en dan gaan ek 'n half gram van die demerara -stroop gebruik. En dan gaan ek ys byvoeg vir ons skudblikkie.
(Die geluid van ys word geskep)
Dan skud ons dit vir ongeveer 20 sekondes net om 'n lekker verdunning te kry en om dit regtig goed te laat afkoel.
(Klank van ys wat in blik skud)
Ek gaan my meidoorn -sif bo -op die skudblikkie plaas en ek gaan dubbeldruk. Want veral met drankies op room, as dit te vinnig verdun word, is dit net 'n waterige gemors. En ek gebruik 'n hokglas, 'n soort martini -glas of hartlike glas, dit is 'n bietjie groter as 'n hartlike glas, maar dit is 'n hokglas. Dit is baie gewild in gespanne cocktails, veral soos 'n Alexander. En ek gaan 'n bietjie neutmuskaat neem, 'n stuk papier oor die helfte van die glasglas plaas en die een helfte van die skemerkelkie met neutmuskaat besmeer. Die neutmuskaat sal 'n baie goeie verwarmingskwaliteit hê, maar ook baie lekker.
STEVEN LALEVICH: Aroma. Dankie. En dit is die rum okkerneut Alexander.
KAYTE YOUNG: Wel, dit is so mooi, ek hou van die ontwerp van neutmuskaat aan die bokant, dit is baie lekker.
STEVEN LALEVICH: Dit is so eenvoudig. Dit is so eenvoudig om net 'n bietjie kreatief te wees met jou versierings. Dit hoef nie enigiets te wees nie#160ekstravagant of skouspelagtig, net iets regtig eenvoudig, maar om net oor die helfte van die glas te gaan, het net 'n goeie aantrekkingskrag. En ek hou altyd daarvan om in te gaan as ek 'n eerste slukkie van hierdie spesifieke skemerkelkie drink, want jy gaan die neutmuskaat eers neus voor jy drink. En dit is 'n ander ding met cocktails, as u aan cocktails dink, dink aan hoe 'n sjef sy kos benader. Op dieselfde manier gebruik hy die beste bestanddele, en jy eet ook eers, as jy gaan sit, eet jy wanneer jou bord eers met jou oë kom voordat jy dit eintlik proe. En dit is ook redelik belangrik in 'n skemerkelkie.
KAYTE YOUNG: Moet ek nie probeer nie?
STEVEN LALEVICH: Doen dit asseblief.
KAYTE YOUNG: Die neutmuskaat is my gunsteling spesery. Dit is so lekker. Die nocino word werklik lewendig met die room.
STEVEN LALEVICH: Ek stem saam. En ek was nogal geïnteresseerd om te sien dat die grootste ding waarin ek in hierdie skemerkelkie belangstel, was om te sien hoe die Lakehouse Rum met die nocino gaan speel, aangesien hulle albei sulke sterk geure op hul eie het. En soms het jy twee geeste wat op hul eie baie kompleks is; hulle trou nie goed saam nie. Maar ek dink met die room en die demerara kan jy nog steeds die rum -eienskappe in die sitrus en die lemoenskil in die rum proe, en jy kan ook die naeltjie met die nocino proe.
KAYTE YOUNG: Ja, ja. Ek is bekend met die nocino, maar nie soveel met die rum nie, maar ek proe beslis iets anders, en dit is waarskynlik dit. Byna oranje of iets.
STEVEN LALEVICH: Ja. Daar is beslis 'n droë en vars lemoenskil in die distillasieproses van die Lakehouse Rum. Maar dit is iets wat ons ook met die rum wou bereik. Baie van die rum-vervaardigde rums het kunsmatige kleure en is baie sieklik soet. Ons wou alles wat ons wou hê, baie spesiaal vermy en die speserye in die rum vir hulself spreek. En hoef dit nie regtig soet te wees nie.
KAYTE YOUNG: Ek wou meer hoor oor die proses om die speserye in die spiritualieë in te spuit.
STEVEN LALEVICH: Ons het dus 'n botaniese mandjie genoem. Die metaalmandjie en wat ons doen, is dat ons 'n klomp verskillende plantmiddels neem, afhangende van wat ons destyds distilleer. Die rum ons gebruik beslis baie lemoenskil, ons gebruik beslis baie suurlemoenskil. Ons doen vanielje, kardemom, kaneel, swartpeper, en dan het ons 'n geheime bestanddeel wat ons nie regtig kan gee nie.
Dus neem ons al die verskillende plantmiddels in hul suiwerste natuurlike vorm, speserye, en dan voer ons dit basies uit. Rum sal 'n suikerrietbasis wees. Al die ander wat ons by die distilleerdery doen, gebruik ons ​​Vodka -basis. Ons gebruik dus ons suikerrietbasis, wat alles rums is. Ons voer die vloeistof deur die kolomme, en namate die kolom oor die laaste gaan, word die verskillende plant- en aromatiese stowwe deur die vloeistof deur die laaste kolom gevoer. En dan sluit die damp homself en word dan 'n rum. Ons was gelukkig genoeg om 'n drie -kolom stil te hê, 'n koper -stilte wat ons graag gebruik. En dit is iets wat uniek is om ons gemoedere te maak.
KAYTE YOUNG: Baie dankie, ek waardeer dit opreg. Dit is wonderlik.
Scott Lowe's Rum Alexander bevat die okkerneut likeur nocino. Kardinaal het gewoonlik slegs 'n beperkte aanbod van hierdie spesialisgees, en die produksie daarvan is afhanklik van 'n spesifieke gewas vanaf 'n spesifieke plek. Dit alles om te sê, moenie verbaas wees as u dit nie op hul huidige aanlyn bestelmenu vind nie. Besoek hulle volgende jaar weer. Nocino sal uiteindelik terugkeer. Dankie dat u hierdie week ingeskakel het, en ons sien u volgende keer. Groete.
RENEE REED: Die Earth Eats -span sluit in Eobon Binder, Spencer Bowman, Mark Chilla, Toby Foster, Abraham Hill, Payton Knobeloch, Josephine McRobbie, Harvest Public Media en ek, Renee Reed.
KAYTE YOUNG: Spesiale dank hierdie week aan Steven Lalevich, Cosmo Pearson Young, Mark Minster en almal by Benjamin Franklin se tuinklub, Anna Mul é en die slow foodies, Scott Lowe en almal by Cardinal Spirits.
RENEE REED: Ons temamusiek word gekomponeer deur Erin Tobey en uitgevoer deur Erin en Matt Tobey. Bykomende musiek op die program kom van die kunstenaar by Universal Productions Music. Earth Eats word vervaardig en geredigeer deur Kayte Young en ons uitvoerende vervaardiger is John Bailey.
Om te fokus op die toevoeging van meer plante tot u dieet, kan 'n aangename manier wees om verbeterings aan te bring. (Kayte Young)
Het ons nuwe drup nodig, het ons nuwe grond nodig, het ons beter beligting nodig, het ons 'n beter ligging nodig? Dit is probleemoplossing-probleemoplossing wat u kan eet. "
Hierdie week op ons vertoning begin ons die nuwe jaar reg-met plante. Ons het 'n verhaal oor hoe u meer plante in u dieet kan kry, wat u kan leer en leer terwyl u plante kweek, plus 'n verhaal oor Slow Food van Josephine McRobbie, 'n winterskemerkelkresep van Cardinal Spirits en meer.
Eet meer plante
Met 'n nuwe jaar begin baie van ons planne maak om op die een of ander manier beter te doen. Miskien deur byvoorbeeld u dieet te verbeter. Dit is miskien lekker om te dink oor die toevoeging tot u dieet, eerder as om dit te beperk. Ons luister terug na 'n verhaal van 'n paar jaar gelede oor 'n plantuitdaging deur die Healthy IU -program aan die Indiana University in Bloomington. Die program heet Back to Our Roots: Plant Eating Challenge.
Na skool tuinmaak by Benjamin Franklin Elementary
Deur voedsel te verbou, kan die verskeidenheid plante in u dieet verhoog word. En om kinders te leer om kos te kweek, kan hulle op 'n pad van gesonde eetgewoontes en wetenskaplike ondersoek begin. Ons deel hierdie week 'n storie van die lente van 2018 af, toe ons bymekaarkom, kook en plant, was iets wat ons as vanselfsprekend aanvaar het.
Ons ontmoet 'n paar kinders in 'n naskoolse tuinklub by Benjamin Franklin Elementary in Terre Haute, Indiana.
Mark Minster van Rose Hulman Institute of Technology lei die program. Dit is deel van die Ryves op! -inisiatief in die Ryves -woonbuurt waar Benjamin Franklin geleë is.
Ons gesels met hom oor leer wat op navraag gebaseer is en vind uit wat 'n aartappel met 'n spruit gemeen het met 'n Minecraft-skare.
As alles goed gaan, kan die kinders van Benjamin Franklin Elementary hierdie lente weer in die tuin uitkom, as dit nie die geval is nie, kan hulle altyd hoop op 'n herfstuin.
Musiek in hierdie episode:
The Earth Eats -temamusiek word gekomponeer deur Erin Tobey en uitgevoer deur Erin en Matt Tobey.
Bykomende musiek op hierdie episode van Universele produksiemusiek.
Verhale oor hierdie episode
Landelike dorpe regoor die land sukkel om water skoon te hou
Vir baie plattelandse dorpe regoor die land is die verbetering van waterkwaliteit 'n poging wat jare en miljoene dollars neem om op te los.
Namate meer na stadige voedselbeweging oorgaan, oorweeg organiseerders nuwe maniere om aan te sluit
Die doelwitte van Slow Food USA, 'n voetsoolvlakorganisasie wat fokus op voedselgeregtigheid vir almal, kan nie meer tydig wees nie, maar tydens die opkoms van 'n wêreldwye pandemie moes organiseerders nadink oor nuwe en nuwe maniere om hul boodskap te deel.
Van 'Feed the 9 Billion' tot 'Trade Not Aid', sal boere hulself waarskynlik weer herontdek
Na harde en gereelde kritiek van diereregte -aktiviste en omgewingsbewustes, het baie boere en mense wat in die landbou werk, 'n poging aangewend om hul verhale aan die breër publiek te vertel. Met 'n nuwe president kyk Amy Mayer na hoe boodskappe weer kan verander.
Scott's Rum Walnut Alexander
Vir drankies met room, is dit veral belangrik om die ysblokkies te sif voordat dit bedien word. Anders kan u 'n waterige gemors hê.
Brokkies van Terra Madre Salone del Gusto. Onderhoud met Richard McCarthy, uitvoerende direkteur van Slow Food USA
Tydens die Terra Madre Salone del Gusto -geleentheid het ons 'n onderhoud gevoer met Richard McCarthy, uitvoerende direkteur van Slow Food USA, 'n baie oop en opkomende individu.
Slow Food USA is 'n tak van Slow Food International wie se aangestelde uitvoerende direkteur is Richard McCarthy, lid sedert 2001. Destyds werk hy as advokaat vir die boere en werkers van New Orleans, LA. Sy vereniging wat in 󈨣 gebore is, is New Orleans ' Crescent City Farmers Market genoem. Baie dinge het sedertdien verander. Tydens Terra Madre Salone del Gusto het ons hom 'n paar vrae gevra om beter te verstaan ​​hoe dinge oorsee verander.
Wat is Slow Food in Amerika?
Dit is die eenheid van kus tot individue, gesinne, gemeenskappe wat hul individualiteit en hul identiteit deur voedsel herontdek.
Wat is dit tasbaar, wat is dit?
'N Organisasie wat gemeenskappe, kommersiële ondernemings en die kos self red, danksy eetbare skooltuine, boeremarkte, voedselvragmotors, skoolprogramme wat daarop gemik is om te leer oor landbou, tuinmaak en gebakwerkswinkels. Niks hiervan het 20 jaar gelede gebeur nie.
Waarom die behoefte om almal saam te voeg in 'n enkele beweging?
Dit beantwoord die vraag wat die meerderheid mense in die VSA stel: waarom is ek so alleen? Waarom is ek honger vir verskillende dinge? Waarom is al die dinge wat aan ons behoort en wat aan ons gegee word, so vervelig?
Hoe word Slow Food deur die Amerikaanse president beskou?
Die Presidia in die VSA het 'n groter publiek en groter hulp nodig om hul voedsel, gemeenskap, verhaal en verhaal te ontwikkel en te kweek. Die publiek moet weet en verstaan ​​waarom ons hierdie Presidia grootmaak en beskerm.
Wat verteenwoordig die Presidia in die VSA?
Hulle fokus meestal op die inheemse Amerikaanse kultuur. Die geskiedenis van die inheemse Amerikaners is meestal nog onbekend. Ons weet nie wat hulle geëet het en wat hul eetgewoontes was nie. Presidia verteenwoordig die moontlikheid om daardie verhaal te vertel.
Vertel ons asseblief die geskiedenis van Slow Food USA, aanvanklike probleme en huidige sukses.
In die 821790's was daar mense soos ek wat met kos gewerk het. Behalwe dat ons nie van Slow Food geweet het nie. Toe ek destyds boeremarkte uitvind, het ek myself steeds soveel vrae gevra, byvoorbeeld: wat is die politieke projek hieragter? En wat van die ekonomiese een?
Wie het hierdie vrae beantwoord ?!
In 1998 het ek Slow Food gekry. Eintlik het Slow Food my gevind: ek het 'n inligtingspakket in my posbus gekry. Toe ons die projek ondersoek, glimlag ons. Ons het gedink: 'Ons is nie alleen nie. Daar is 'n gemeenskap in Italië wat dieselfde probeer doen as wat ons doen ". Vir baie van ons destyds het hierdie projek gelyk asof die mark vir waansinnige boere destyds min en klein was.
Hoe het dinge verander?
Sedertdien, en sedert 2001 toe Slow Food sy nasionale vereniging gestig het, het ons 'n enorme groei opgemerk, wat 150 plaaslike hoofstukke in verskillende gebiede bereik het, en wat geleenthede, proeë, byeenkomste, Slow Food -ledebyeenkomste in die omgewing organiseer en uiteindelik boere ondersteun markte … Ons Twitter -volgelinge neem toe, en die boeremarkte het met 40%gegroei.
Vandag is hulle honger vir meer. Hulle wil met ander kontak maak deur middel van kos. Mense het besef dat voedsel 'n manier is om sosiale kohesie te skep, aangesien verskillende mense om dieselfde tafel vergader.
Hoe het u hierdie sukses in die land van McDonald's reggekry?
Dit is ironies om te dink Slow Food bestaan ​​in die tuisland van McDonald's se kitskos, ek weet. Maar 'n toenemende aantal Amerikaners besef dat daar meer is. Dit beteken nie dat hulle gereed is om kitskos te beveg nie, maar meer en meer mense soek elders. En die kitskosaanbod is nie meer so aantreklik nie.
Het die kitskoswêreld reageer?
Hulle probeer slaaie aanbied en so.
Nee. Mense wil iets anders hê. Miskien nie plaaslik nie, nie skoon nie, nie gesond nie ... nie noodwendig goed, skoon en behoorlik nie, maar anders, iets wat die kitskos -tirannie kan breek.
Word Slow Food as demokraties of elitisties beskou?
Moeilike vraag. Hoe kan ons dink om in die VSA te woon en gelukkig te lewe en die lewe te geniet? Onthou, Amerika is protestant. Hier mag slegs die suksesvolle mense tevrede wees. Baie dink al wat ons van Slow Food kan doen, is om te sit en praat oor bier, skemerkelkies, wyn.
Aangesien dit nie alles praat nie, wat is u praktiese doelwitte?
Ons wil die vreugde van kos geniet en die plesier om oor kos te praat, aan ander oordra. Boonop wil ons hê wat ook regverdig en demokraties is; dit is alles in die weegskaal. U kan nie alle plesier en alle geregtigheid hê nie. In die VSA leer ons stadig om beide kante te balanseer.
Wat hoop jy om te bereik tydens jou mandaat?
Ek hoop dat Slow Food USA werklik kan help om 'n voedselstelsel te bou wat vir almal toeganklik is, wat mense verbind en leiers van die land ondersteun om kreatiewe en effektiewe oplossings vir eetkwessies soos toegang en geregtigheid te vind.
Wat is die belangrikste verskille met Slow Food Italia?
Die belangrikste verskil is dat ons land nie soveel inheemse voedseltradisies het nie, omdat inheemse bevolkings in Amerika uitgewis is. Ons het hulle wortels en hulle gebruike vernietig. Die meerderheid van ons kookkuns is vandag afkomstig van immigrasie. Ons verteenwoordig die mengsel wat oor verskillende kulture strek. Dit is 'n ander dinamika as in Italië. Ons is die Nuwe Wêreld en daarom is alles meer kompleks.
deur Michela Becchi en Annalisa Zordan
vertaal deur Eleonora Baldwin
Skermopnames van Slow Food USA-webinars (L-R: Japanese Curry Bricks met Sonoko Sakai, sjef Sherry Pocknett wat aan Slow Fish Crew Together voorlê, Basics met Jennifer Holmes, Grond met Alison Magill) (met vergunning van Slow Food USA)
Slow Food USA se missie is om 'goeie, skoon en eerlike kos vir almal' te beywer. Die voetsoolvlakorganisasie werk in 160 lande regoor die wêreld, en die VSA -groep het meer as 150 plaaslike hoofstukke. Lede sluit in boere, vissers, onderwysers, sjefs, aktiviste en wetenskaplikes regoor die land. "Baie van ons werk draai om byeenkomste, om mense bymekaar te bring, persoonlik te ontmoet, om saam te eet," sê uitvoerende direkteur Anna Mulé. 'En u weet eintlik van die hele ketting, van plaas tot tafel, deur kos, maar ook van die smaak van kos.'
In die nasleep van COVID-19 moes die organisasie nuwe maniere vind om aan te sluit.
'Weet u, al ons deurdagte strategieë werk nie meer nie,' lag Anna. 'Dit is dus 'n kwessie om regtig buigsaam te wees, gereed te wees en net nuwe dinge te probeer. om te sien wat, wat werklik werk en wat die doeltreffendste is om aan die behoeftes van die gemeenskap te voldoen. "
Dit het beteken dat 'n groeiende aantal gesinne wat tuis kook, moet kapitaliseer. Die organisasie het persoonlike programme oorgeplaas na Slow Food Live, 'n lewendige Zoom-gebaseerde vaardigheidsprogram wat onderwerpe soos tuinmaak en kook behandel. Slow Fish Crew Together, wat oorspronklik beplan is as 'n konferensie in New Hampshire waarin inheemse visstropers, kleinskaalse produsente en ander in die visserybedryf bymekaar gekom het, het ook na 'n virtuele ruimte verhuis. In die Slow Fish Crew Together -webinar en in ander ruimtes vir aanlyn -byeenkoms deel lede strategieë, frustrasies en verhale. "Die behoeftes op die terrein is so verskillend," sê Anna. 'Byvoorbeeld, sommige plaasboere het voorheen hoofsaaklik aan restaurante en lughawens verkoop en van grootskaalse voedselverspreidingsplatforms gehou, en nou sukkel hulle omdat hulle weet dat hulle na aanlynverkope wil draai , aan direkte-aan-verbruiker. As hulle so kan draai, het hulle 'n ongelooflike reaksie gesien. Mense is gretig en gereed om aanlyn te koop, maar (produsente) beskik nie noodwendig oor die tegnologieë en die prosesse wat ingestel is om dit vinnig en effektief te doen nie. Hulle werk dus oortyd om hierdie aanlynverkope te bereik. "
Maar nie almal het die bandwydte of hulpbronne om so maklik 'n aanlynwinkel-, aflewerings- en klantebestuurstelsel op te rig nie. "So begin Slow Food East Bay byvoorbeeld 'n voedselhub op 'n sentrale plaas, waar kleinskaalse produsente hul goedere kan aflaai," sê Anna. 'En dan sal hulle en vennote al die logistiek bestuur om dit by lae-inkomste-gemeenskappe te kry wat nou voedsel nodig het. Ek dink dit gaan nou oor logistiek. "
Slow Food USA is bekommerd dat bestaande ongelykhede in voedsel en voeding steeds gestabiliseer sal word deur beleid en federale hulp. Hulle het gewerk om fondsinsamelings- en voorspraakpogings te versterk. 'Ons wil veral seker maak dat kleinboere en boere op klein skaal, vissers in die gemeenskap, nie oor die hoof gesien word in dinge soos die CARES-wet nie,' sê Anna. 'Ons bekommernis hieroor is dat daar 'n beperkte hoeveelheid geld is en dat ons nie wil hê dat Big Ag moet wen nie. Ons wil hê dat geld na die klein skaal gaan, familieboere, mense wat werklik aktiewe spelers in die plaaslike gemeenskappe is en sorg dat die gemeenskappe gesonde kos kry. "
Met 'n ingang tot hierdie nuwe jaar met hoop en vertroue, na 'n lang en moeilike tydperk vir almal, wil ons eers begin dankie vir almal wat deel was van die Slow Food -familie en u pogings om 'n voedselstelsel op te stel wat goeie, skoon en eerlike voedsel aan almal verskaf.
Alhoewel die afgelope jaar 'n rollercoaster van ups en downs was, is een ding seker: Slow Food het nie vertraag nie!
Van Frankryk aan Suid-Afrika, Chili aan Kanada, Kenia aan Japan, Slow Food -groepe het opgetree om die verskaffing van vars, plaaslike voedsel aan die kwesbaarste in ons gemeenskappe te verseker. Hulle het vinnig inisiatiewe in werking gestel om seker te maak dat boere en produsente hul produkte kan verkoop. Dit was noodsaaklik vir hul voortbestaan ​​en vir hul plaaslike ekonomieë. Dit het ook verbruikers wat tuis sit, toegang tot vars en plaaslike voedsel gegee.
In Johannesburg, jonk Suid -Afrikaners kits met grond, inheemse sade en handleidings vir stedelike verbouing by mense se huise afgelewer, terwyl hulle daar is Bolivia, Kazakstan, en Australië, het die netwerk veldtogte teen afvalbestuur uitgevoer en jonger geslagte geleer hoe om volhoubaar te inkopies doen. Ons vriende in Brasilië en Uruguay het aanlyn platforms geloods om burgers met kleinskaalse, plaaslike produsente te verbind. In Roemenië, het 'n produsent van die Saxon Village Preserve Presidium besluit om sy gemeenskap te help deur handreiniger te maak, terwyl Slow Food VSA 'n National Resilience Fund gestig om direkte finansiële ondersteuning te bied aan besighede en werkers in voedselstelsels wat deur die gemeenskap gebaseer is, deur middel van plaaslike Slow Food-hoofstukke en werkgroepe.
Wat al hierdie inisiatiewe gemeen het, is die gevoel van deelname aan 'n projek van globale verandering. Al verander hul aard van plek tot plek, word hulle verenig deur 'n gedeelde filosofie om wêreldwyd te dink en plaaslik op te tree. Dit is die vasberade en vrygewige reaksie van diegene wat weet dat ons visie op die wêreld, gebaseer op solidariteit, die algemene welsyn en emosionele intelligensie, kan 'n toekoms vir die volgende generasies waarborg. Dit is die vaste optrede van diegene wat weet dat môre afhang van die versorging van die aarde, al sy lewende wesens en mekaar. Dit is hierdie gedeelde visie en motivering wat vir almal goeie, skoon en eerlike kos sal verseker.
Dit is ook ons ​​sentrale verbintenis vir die nuwe jaar: om plaaslik op te tree terwyl ons trots deel is van 'n verenigde wêreldgemeenskap.
Alhoewel ons nie kan voorspel watter uitdagings 2021 inhou nie, kan ons u dit verseker ons sal verenig bly as 'n netwerk en aanhou om ons visie vir goeie, skoon en eerlike kos vir almal na te kom. Of jy nuut is by Slow Food of 'n ervare lid, en waar jy ook al ter wêreld kan kom, Dankie om saam te bly ondersteun, opvoed en pleit vir 'n beter voedselstelsel.
Hou aan om ons te ondersteun met 'n eenvoudige aksie: hernu jou lidmaatskap kaart of 'n skenking maak. Ons het elkeen van julle nodig om 'n verandering te kan maak.
Stadige kos groei vinnig in Vermont
Richard McCarthy, uitvoerende direkteur van Slow Food USA, het Vermont verlede week besoek en stadig gekook.
Vyf pond Jacob's Cattle Beans het oornag in McCarthy's Brooklyn -woonstel geweek. Hulle het per vliegtuig saam met hom na Burlington gereis en daarna nege uur lank op die stoof in die huis van Christopher en Beth Cullen in die South Winooski -laan gesit.
McCarthy was besig om rooi boontjies en rys te maak, 'n klassieke gereg in sy geboorteland Louisiana, waar nege uur slegs 'n fraksie van die kooktyd is.
'Sondae in die strate van New Orleans kan u rooi boontjies ruik wat in die woonbuurte kook,' het McCarthy gesê terwyl hy seldery en uie in blokkies gesny het om by die boontjies te voeg. "Die bone kook die hele dag en die hele nag, en op Maandag eet jy rooi bone en rys."
Hierdie eenvoudige maaltyd, gegrond op 'n spesifieke plek en gemaak met kenmerkende plaaslike bestanddele, is net die soort kulinêre tradisie wat die Slow Food -beweging vier.
McCarthy het na Burlington gekom as 'n toekenning aan Slow Food se Vermont -hoofstuk vir die toevoeging van 40 nuwe lede verlede jaar - byna 50 persent groei.
Slow Food is in 1989 in Italië gebore as protes teen planne vir 'n McDonald's -restaurant in Rome.
Betogers het bakke penne in plaas van bordjies gedra en verklaar: 'Ons wil nie kitskos nie ... ons wil stadige kos', lui die verhaal.
Slow Food eis vandag 100,000 lidmate regoor die wêreld, met hoofstukke in alle behalwe twee Amerikaanse state. Die groep is toegewy aan die viering van plaaslike voedseltradisies, die bewaring van erfenisrasse en saad, en die ondersteuning van omgewingsvolhoubare voedselverbouing.
'Ons probeer nie so vinnig as om kitskos te bestry nie, maar blaas die vlamme van die alternatiewe aan,' het McCarthy Saterdag by die Burlington Winter Farmers Market gesê, met 'n knik na die gewoel van kleinboere wat die kos verkoop wat hulle regstreeks aan die mense verkoop het. sou dit eet.
McCarthy, 'n blond man wat net met 'n sweem van New Orleans in sy stem praat, het twee dae lank die voedsel- en voedselsisteme van Vermont deurgebring saam met Mara Welton van Burlington, mede-eienaar van Half Pint Farm en president van Slow Food Vermont.
Hulle het die nuwe South End Kitchen besoek, waar Slow Food sal saamwerk aan proeë wat geëet word by Hen of the Woods, 'n eerste ontvanger van Slow Food Vermont se "Snail of Approval", vir sy verbintenis tot die "kwaliteit, egtheid en volhoubaarheid van Vermont se voedselvoorraad. "En het gestop by die nuwe pakhuis van die Intervale Food Hub, wat plaaslike voedsel op die perseel aan mense op hul werkplekke lewer.
'Vermont is een van die ware leiers' in innovasies in die voedselgebaseerde ekonomie, het McCarthy gesê. Hy het boere -markverkopers uitgevra oor sistemiese probleme - byvoorbeeld toegang tot slaghuise - en hul visie vir hul plase vyf of tien jaar onderweg.
Sy besoek van twee dae is afgesluit met 'n aandete vir huidige en voormalige bestuurders van Slow Food Vermont by die Cullens se huis.
'Dit is wat die lewe die moeite werd maak om saam met die kos wat ons gekook het om die tafel te sit,' het Welton aan die twee dosyn gaste gesê.
Namate Slow Food Vermont uitgebrei het, word sy aktiwiteite ondersteun ter ondersteuning van sy missie "goeie, skoon en eerlike kos".
Die gratis proe van die groep by die weeklikse Summervale in die Intervale help mense om nuwe geure te verken-minder bekende kruie, ambags-sjokolade en "lacto-gefermenteerde alles" is hierdie somer op die agenda. Slow Food -klasse nooi mense na die kombuis om te kook met esdoornstroop of erfstuk -tamaties of natuurlike suurdeeg.
Verlede somer het Slow Food 'n nuwe boeremark in die middel van die week van klein produsente in die sentrum van Burlington bekendgestel. Die 'stadige mark' het nie die voorbereide voedselverkopers gehad wat die Saterdagmark in 'n straatbeurs verander het nie. Die kleiner mark het boere tyd gegee om met hul kliënte te gesels oor hoe hulle hul groente en vleis grootmaak.
Maar die kern van die Vermont -hoofstuk lê in sy maandelikse potluck -etes.
Lede kan 'n buitelandse kombuis ondersoek (Ethiopiërs en Indiërs is op die lys van hierdie jaar), 'n tegniek (kluitjies) of 'n bestanddeel (wild, brood). Die vreugde, sê lede, is die 'stadige' in stadige kos - om tyd deur te bring aan die noukeurige voorbereiding van 'n spesiale gereg, en dan saam met vriende 'n lang aand te geniet.
Saterdagaand het eters gunsteling kos saamgebring om die boontjies en rys van McCarthy aan te vul.
Sneeu val buite toe hy die hitte onder sy boontjies versterk en meel bruin voeg in 'n pan gebakte seldery en uie.
Om hom het die fees homself begin vergader. Die gasheer Christopher Cullen het twee varkskouers van die Agricola -boerdery in Williston gerook en dit 21 uur lank sous vide gaargemaak. Nou sit hy dit in 'n warm oond om bruin en bros te maak.
Beth Cullen het olywe in blokkies gesny om by 'n aartappelslaai te voeg, die aartappels is ook saggies gaar, sous vide. Andrea Solazzo van Burlington het mieliebrood bygevoeg met mieliemeel van Vermont, botter en kaas. Jessica Bongard van Essex verskaf 'n helder noot met 'n slaai van geroosterde blomkool en skraal ronde bloed lemoene.
Die kombuistafel van die Cullens word al hoe meer stampvol: gebraaide garnale, geroosterde groenbone, 'n halfdosyn nageregte, insluitend 'n gepaste 'versoeningspastei'-'n suidelike pekanneuttert gemaak met Vermont-esdoornstroop.
Welton het 20 neonkleurige bottels McIlhenny's Tabasco-sous uitgepak, 'n geskenk van McCarthy en nog 'n plek-gebaseerde Louisiana-geskenk aan die wêreld van gastronomie.
McCarthy het 'n stomende bak rooibone op die tafel langs 'n bak rys neergesit. Volgens hom is die korrekte prosedure om boontjies, verdik deur die lang kook en die byvoeging van die roux, op jou bord te skep, 'n skeppie rys by te voeg en met Tabasco te skud. (McCarthy, 'n vegetariër, het die ham wat tradisioneel met die boontjies gekook is, weggelaat).
Terwyl die gaste hulself bedien, het die kamer gegons van praatjies. 'Ek is so opgewonde oor Slow Food Vermont,' het McCarthy op 'n stadium gesê. 'Dit is nie net kos op 'n wit tafeldoek nie, maar 'n kaal tafel, gesinsbyeenkomste.
Hierdie fokus op die genot van voedsel het die Slow Food-beweging soms blootgestel aan beskuldiging van elitisme, belangstelling in duur voedsel van hoë gehalte wat nie beskeie mense beskikbaar is nie.
McCarthy erken die spanning. Sy voorganger, 'n voedsel-geregtigheidsaktivis wat lede uitgedaag het om goedkoop maaltye te eet, verlaat die organisasie te midde van beskuldigings dat die Amerikaanse groep weggedwaal het van sy missie om erfenisvoedsel van hoë gehalte te vier.
'Dit was 'n lang jaar in Brooklyn,' het McCarthy kort na die ete gesê. Slow Food moet erkenning gee aan die uitdaging van toegang tot goeie kos vir almal, maar dit beteken nie dat dit die belangrikheid van herontdekking, ondersteuning en bewaring van erfenis, wat volhoubaar is, moet verminder nie.
'Ons het vreugde nodig en geregtigheid, "het hy gesê.
Slow Food USA sal sy aktivisme op sommige fronte voortsit, het hy gesê en verwys na 'n komende simposium in Denver oor 'stadige vleis'.
'Ons eet baie goedkoop, aaklige vleis' wat deur die industriële landbou vervaardig word, wat die omgewing, dierewelsyn en openbare gesondheid benadeel, het hy gesê. 'Ons moet vleis vertraag' en dit meer gesond maak vir die omgewing, die diere en die mense wat dit eet.
Mara Welton het 'n laaste woord gehad toe diners nagereg van hul borde verwyder het.
'Dit is die hele tyd soos Thanksgiving,' het sy gesê oor die Slow Food -etes. "Om die tafel te wees met mense vir wie ek lief is, kos te deel waarvoor ek omgee."
Candace Page is 'n vryskutskrywer in Burlington. Kontak haar by [email protected]
Soos verskeie bronne oplet, is daar soveel weergawes van rooibone en rys as wat daar in New Orleans is. Richard McCarthy, uitvoerende direkteur van Slow Food USA, sê klein rooibone - kleiner as standaardboontjies - is die tradisionele bestanddeel, maar ander soortgelyke boontjies kan vervang word. Hier is twee weergawes van die klassieke resep:
New Orleans Rooi Bone en Rys
1 pond gedroogde rooibone, afgespoel en gesorteer
3 eetlepels spekvet
¼ koppie gekapte tasso, of gekapte ham
1 ½ koppie gekapte geel uie
½ pond gerookte wors, in die lengte in twee gesny en in stukke van 1 duim gesny
10 koppies hoenderaftreksel, of water
¼ koppie gekapte groen uie, versier
Plaas die boontjies in 'n groot bak of pot en bedek met 2 duim met water. Laat 8 uur of oornag week. Dreineer en hou eenkant.
Verhit die spekvet in 'n groot pot oor medium hoë hitte. Voeg die tasso by en kook, roer, vir 1 minuut. Voeg die uie, seldery en soetrissie by die vet in die pot. Geur met die sout, peper en rooipeper en kook, roer tot die groente sag is, ongeveer 4 minute. Voeg die lourierblare, pietersielie, tiemie, wors en hamhokkies by en kook, terwyl jy roer, om die wors en hamhokkies bruin te maak, sowat 4 minute. Voeg die knoffel by en kook vir 1 minuut. Voeg die bone en aftreksel of water by, roer goed en bring tot kookpunt. Verlaag die hitte tot medium-laag en laat prut, onbedek, terwyl jy af en toe roer tot die boontjies sag is en begin verdik, minstens twee uur en meer indien moontlik. (As die bone te dik en droog word, voeg meer water by, ongeveer ¼ koppie op 'n slag.)
Verwyder van die hitte en stamp met die agterkant van 'n swaar lepel ongeveer ¼ van die boontjies teen die kant van die pot. Hou aan kook totdat die boontjies sag en romerig is, 15 tot 20 minute. Verwyder van die hitte en verwyder die lourierblare.
Bedien oor rys en versier met groen uie.
Slow Cooker Rooi Boontjies en Rys
Hierdie resep maak gebruik van 'n Crockpot en kom uit die tydskrif Southern Living:
¾ pond gerookte kalkoenwors, in dun skywe gesny
1 eetlepel Kreoolse geurmiddels
Garneer: fyngekapte groen uie, fyngekapte ui
1. Meng die eerste 8 bestanddele en 7 koppies water in 'n stadige oond van 4 liter. Bedek en kook hoog vir 7 uur of tot bone sag is. Bone moet sag en romerig wees.
2. Bedien rooiboonmengsel met warm gekookte rys, en, indien verkies, warm sous. Garneer, indien verlang.
Andrea Solazzo se mieliebrood
(Candace Page note: Hierdie mieliebrood wat deur Andrea Solazzo van Burlington ontwikkel is, is veral klam en hartig. Die vioolkoppe en kruiebotter is 'n wonderlike aanraking, maar opsioneel.)
2 koppies Butterworks Farm mieliemeel
1½ koppies Butterworks Plaasheelmelkjogurt
½ koppie gerasperde Shelburne Farms 2-jaar Cheddar
4 eetlepels Vermont -heuning
½ koppie gesoute organiese botter, kamertemperatuur
1 ½ eetlepel kombinasie van gedroogde tiemie, roosmaryn, dille en laventel
1 klein knoffelhuisie fyngekap
Voorverhit tot 400 grade en plaas 9-duim-gietysterpan in die oond.
Meng al die droë bestanddele in 'n groot bak. Tersyde gestel.
Meng heuning, eier en botter in 'n aparte bak (hou 1 eetlepel botter in gietysterpan) tot goed gemeng. Voeg jogurt- en kaasmengsel by om deeglik te meng.
Maak 'n put in die droë bestanddele en gooi die nat bestanddele daarin. Meng tot net gemeng. Dit sal 'n bietjie sop wees, maar sodra dit gebak is, sal dit baie goed lyk!
Haal die warm pan uit die oond. Gooi die oorblywende botter in die pan en versprei dit. Giet mieliebroodmengsel in en plaas ingelegde viooltjies bo -op brood. Bak tot die middel stewig is en 'n tandestokkie wat in die middel geplaas is, duidelik is, 17-24 minute. Bedien met heuningkruiebotter en geniet!
Meng al die bestanddele saam, plaas in 'n klein Mason -fles en sit 15 minute in die yskas voordat dit bedien word.
Tesourier, direkteur en goewerneur-noordoostelike streek by Slow Food USA, Inc.
Direkteur by Slow Food USA, Inc.
Ondervoorsitter by Slow Food USA, Inc.
Uitvoerende hoof by FoodCorps, Inc.
Raadslid by Slow Food USA, Inc.
Mede-stigter van New York Distilling Co. LLC
Slow Food USA is 'n Amerikaanse nie -winsgewende onderneming in Brooklyn, NY. Die onderneming bedryf 'n organisasie wat skoon en goeie voedsel vir mense bevorder. Die onderneming sê dit oor homself: Slow Food is 'n wêreldwye, nie-winsgewende organisasie op die grondvlak, gestig in 1989 om die verdwyning van plaaslike voedselkulture te voorkom en hernieude rus aan te moedig die kos wat ons eet. Miljoene mense uit meer as 160 lande is nou deel van die beweging en werk vir 'n wêreld waarin alle mense toegang kan kry tot kos wat goed is vir hulle, goed is vir diegene wat dit groei en goed is vir die planeet. Slow Food USA bevat meer as 150 plaaslike hoofstukke en meer as 9 000 ondersteuners. Deur samekoms, veldtogte en vennootskappe inspireer dit individue en gemeenskappe om die wêreld te verander deur voedsel wat goed, skoon en regverdig vir almal is.
7 vrae vir: Richard McCarthy, uitvoerende direkteur van Slow Food USA
Die splinternuwe uitvoerende direkteur van Slow Food USA, Richard McCarthy, besoek die naweek 'n paar van Burlington se kookkuns en besoek die Farmers Market, die Intervale South End Kitchen en Hen of the Wood.
Hoekom is hy hier? Slow Food Vermont was hierdie jaar een van die top vier Amerikaanse hoofstukke in terme van nuwe lidmaatskap. McCarthy se besoek is 'n soort beloning.
'Ek was so trots op ons hoofstuk die afgelope vyf jaar, met goeie, skoon en billike programmering vir almal in Vermont,' skryf Mara Welton, mede-eienaar van die Intervale's Half Pint Farm en die leier van Slow Food Vermont . "Ek is ontsag as ek nadink oor die groei van ons hoofstuk, die bewustheid van Slow Food en hoe al ons geleenthede so wonderlik reageer. Dit sal regtig wonderlik wees om dit met die man self te deel."
Slow Food USA is 'n tak van Slow Food International, 'n organisasie wat in 1989 in Italië gestig is met die doel om die plaaslike voedseltradisies en mdash te behou of, in die woorde van Slow Food, 'om die opkoms van kitskos en 'n vinnige lewe teen te werk'.
Miljoene mense wêreldwyd beskou hulself nou as Slow Food -lede, selfs al het die organisasie al hoe meer pyn ondervind met betrekking tot sy missie.
McCarthy het in 2001 by Slow Food aangesluit, 'n paar jaar nadat hy in 1995 met bure en produsente saamgewerk het om die New Orleans 'Crescent City Farmers Market in 1995 te skep.
Aan die vooraand van sy besoek het McCarthy tyd geneem om 'n paar vrae te beantwoord.
SEWE DAE: Wanneer (en hoekom) het u die eerste keer by Slow Food betrokke geraak?
RICHARD MCCARTHY: Ek het in 2001 lid geword van Slow Food USA, toe ek in New Orleans was as advokaat vir voedselwerkers en boere in die streek. Ek het by Slow Food betrokke geraak omdat ek glo in 'n goeie, skoon en billike voedselstelsel vir almal, en die organisasie bied 'n manier om dit op 'n voetsoolvlak te ondersteun.
SD: U het 'n belangrike bydrae gelewer tot die vestiging van 'n boeremark in New Orleans, en was 17 jaar lank die direkteur daarvan. Wat was die grootste uitdaging?
RM: Daar was twee groot uitdagings om die tradisie van die openbare mark in New Orleans aan die einde van die 20ste eeu te herontdek: die een, die vraag en die ander. Min het geglo dat mense in 'n stad vol misdaad 'n mark in die middestad sou ondersteun. Twee, daar was minder boere as wat ons gedink het, selfs in ons slegste berekeninge.
SD: New Orleans is uitgesonder vir sy koswoestyne (in Vermont het ons ook 'n paar). Wat het Slow Food gedoen om die bekostigbaarheid van/toeganklikheid vir plaaslike kos in die Crescent City te verbeter?
RM: Miskien is dit biostreek, maar ons is geneig om daaraan te dink in terme van voedselmoerasse. Daar is baie slegte kos in die omtrek, baie daarvan word in geriefswinkels, hoekwinkels en dies meer verkoop. Baie woonbuurte word deurspek met hoë vet, hoog sout en eindelose lekkers om die dollar te rek. Nadat die infrastruktuur ineengestort het in Katrina, wat die stad oorstroom het, was dit interessant om te sien hoe min van hierdie hoekwinkels nie die kapitaal het om die bedrywighede te begin nie. Op hierdie punt het moeras 'woestyn' geword.
Op baie maniere was dit die tydperk van landelike inbreuk. Isolasie in arm woonbuurte was altyd 'n probleem, maar met afgeskaalde openbare vervoer en baie min voedselwinkels was kwesbare gesinne nog kwesbaarder. Dit het egter ook 'n tydperk van beduidende innovasie veroorsaak: Voedselvragmotors het nuwe markte in die stad ingeloop en nuwe tuine het 'n samesmelting van openbare gesondheid en gemeenskapsontwikkeling tot gevolg gehad. En veral hier speel Slow Food 'n rol om die aandag te vestig op die rol van tradisionele voedsel (soos rooi bone en rys) as lofwaardig.
Dit het so 'n ander koord getref as die heersende toon van openbare gesondheid wat die onverantwoordelike gedrag van die kwesbare beklemtoon. Die werk wat ek gelei het, fokus grootliks op die ontwikkeling van gesondheidsaansporings (vir bejaardes, kinders en ouers op SNAP en FMNP) wat kwesbare verbruikers beloon omdat hulle die risiko's neem om hul gedrag te verander - om vars voedsel direk van voedselprodusente te koop. Die ander primêre belegging was om innoverende programme vir skooltuine by charterskole tot die Edible School Yard te laat groei.
SD: Hoe kan u die relevansie van Slow Food USA in die hedendaagse voedselbeeld verklaar, met 'plaas-tot-tafel' deel van die algemene omgangstaal?
RM: Terwyl Slow Food USA beslis die plaas-tot-tafel-beweging vier, omvat ons netwerk 'n groter omvang van die huidige voedsellandskap van vandag. Van billike lone vir boere, tot beter toegang tot gesonde kos, tot die behoud van ons tradisionele voedsel en kennis, die beginsels waarop Slow Food gegrond is, is nog steeds die kern van alles: goeie, skoon en eerlike kos vir almal.
SD: Wat hoop u om as die nuwe uitvoerende direkteur van Slow Food USA te bereik tydens u ampstermyn?
RM: Ek hoop om aan gemeenskapslede, leiers, gesinne en boere te versterk dat Slow Food USA daartoe verbind is om gemeenskappe te help om 'n voedselstelsel te bou wat almal regverdig bedien, mense help verbind en leiers in die hele land ondersteun as hulle kreatief en effektiewe oplossings vir sommige van ons land se voedselkwessies - toegang, billikheid en geïndustrialiseerde landbou. Dit is die wortel van Slow Food: om gemeenskapslede met mekaar te verbind, idees te deel - en natuurlik plesier in kos te deel.
SD: Het jy Burlington al besoek? (Indien nie, wat verwag u om te vind?)
RM: Gedurende die somers van New Orleans sou baie van ons droom van Burlington en sy gesellige munisipale lewe te midde van 'n yl bevolkte en groen (gedurende die somer) land. Ek was lankal geïnteresseerd in hoe Vermont die Franssprekende Kanada raak en waarskynlik beïnvloed word deur die nabye geografiese en kulturele verwantskap daarvan. En dan is daar die hoë vlak van belangstelling (of ten minste troos daarmee) oor die idee van robuuste onafhanklikheid, indien nie afstigting nie. En tog was ek nog nooit. So opgewonde om uiteindelik te kom kuier.
SD: Net verlede week het u van NOLA na Brooklyn verhuis. Het u veral iets opgeval oor die kos -toneel in Brooklyn?
RM: Die NOLA -voedseltoneel word grootliks gevorm deur 'n jarelange toewyding aan tradisie, aan die Creoolse vermenging van kulture tot 'n enkele (Franse) kombuis. Die eindresultaat is natuurlik nie juis Frans nie, maar kreools. Ongeag, die opwinding is in die vermenging, die vermenging van kulture: Afrikaans, Frans, Spaans, Houma -nasie, Italiaans, Kroaties, Duits en Iers (om maar 'n paar te noem).
Daarteenoor is Brooklyn (en die res van NYC) 'n plek waar etniese enklawe hard werk om nie te meng nie. Dit is eerder outentieke Chinese, outentieke Pakistaanse, outentieke Haïtiaanse, ens., Maar geen vermenging nie. Die DNA is hier baie anders. Aangesien ek smag na die verskillende immigrante -geure, is ek mal daaroor. Waar u nuwe, gewaagde voedselwerk sien, is inkubasie in die kothuis, stedelike landbou en 'n fassinerende oortuiging dat ons in 'n stedelike kern ons eie voedsel kan produseer (op dakke, ens.). Die kothuisbedrywe dek die reeks: lekkers, sterk drank en tempeh. Alhoewel die gevaar bestaan ​​dat hierdie pogings die belangrikheid van voedselproduksie op die platteland vergeet, dank die hemel vir die teenwoordigheid van die GrowNYC Greenmarkets. Hulle bring weekliks dosyne boere die stad in. Hulle herinner ons aan die stadstaat wat in die handel bestaan ​​(indien nie in die politiek nie).
SD: Wat het jy gisteraand geëet vir aandete?
RM: Ag, hoe snaaks. Ek het (vir die eerste keer in 'n geruime tyd) Gado Gado gekook. Dit is iets van 'n nasionale gereg in Indonesië - 'n gekookte groenteslaai bedien met rys en grondboontjiesous. Alhoewel ek die kulinêre tradisies respekteer, kan ek ook nie 'n resep volg nie. So ek improviseer. In plaas van grondboontjies, het ek sonneblomsaad gebruik. Sonneblomspruite en komkommers in plaas van wit rys, het ek 'n Filippynse swart rys gebruik (op die Slow Food Ark of Taste van bedreigde voedsel) en in plaas van tofu het ek tempeh gebruik.