Hesperaloe funifera - Nuut
Hesperaloe funifera - Reuse Hesperaloe
Hesperaloe funifera (Giant Hesperaloe) is 'n moeilik vindbare, maar maklik om te groei vetplant met dik, groen, nie-stekelrige, swaardagtige blare, wat sleg is ...
Byna Yuccas - die Hesperaloes en Hesperoyucca
Hesperoyucca en Hesperaloe is geslagte wat baie nuttige, sieragtige en geharde landskapsplante insluit. Hierdie artikel dien as 'n inleiding tot hierdie Yucca-familielede.
Dit is alles plante wat, volgens my oogpunt, Yuccas is. Maar vir 'n klein bietjie eienaardigheid of vreemdheid in hul blomme, ander anatomie of DNA, kon hulle nie die sny in die Yucca-familie maak nie en is hulle in families van hul eie saamgevoeg. Hesperoyucca is die nuutste hiervan, met hierdie plaaslike suidelike Kalifornië-yucca wat nie so lank gelede in sy eie familie weggevoer is nie as gevolg van een of ander chromosomale oortreding. Die wortel 'Hespero' beteken westelik, wat die ligging van hierdie plante in Noord-Amerika (almal op die westelike helfte) sal beskryf. Dit beteken ook aand, wat vir die meeste van hierdie plante nie regtig van toepassing is nie.
Hesperaloe beteken Western Aloe, wat 'n vreemde naam is, want dit lyk vir my min soos 'n aalwyn, maar baie soos 'n Yucca of miskien 'n Agave (albei ook sy naaste familielede). Hesperalo's is meestal Mexikaanse plante in die Agave-onderfamilie (familie van aspersies), alhoewel daar verskillende soorte in Texas voorkom. Wat Hesperaloes presies van Yuccas onderskei, is 'n bietjie onduidelik, hoewel daar in die literatuur enkele algemene verskille genoem word: wortels is veselagtig en relatief vlak, meer soos 'n Agaves as 'n Yuccas-blare word gewoonlik oor hul lengte gerol of gekrul en altyd met veselagtige drade hulle kom van die rande af (soos 'n paar Yuccas - die meeste het blare plat), versprei hulle deur risome ondergronds, net soos sommige Yuccas en Agaves, en hul blomme-anatomie verskil ietwat van alle Yuccas, maar presies hoe dit nie goed verklaar kan word nie. My persoonlike, onwetenskaplike, toevallige waarneming is dat die blomplante van Hesperaloes meer soos sommige Agaves is, lank, lank en soms boog met relatief klein blommetjies (klein vir 'n Yucca) oor baie van hul lengte agaveblom met 'n Yucca-blom). Al hierdie plante is feitlik stamloos (of met kort, ondergrondse stamme) en het 'n regop groei soos 'n stuk stywe, sappige gras (soos baie Yuccas en sommige Agaves). In teenstelling met stamvrye yuccas, is dit geneig om nie al die blare vanaf een punt uit die grond te skiet nie, maar uit 'n wyer gebied, wat hulle 'n bietjie meer struikagtige en minder elegante voorkoms gee as die meeste Yuccas sonder stam. Nie een het vetplantblare soos 'n aalwyn nie en ook nie blomme soos 'n aalwyn nie, dus is ek steeds nie duidelik oor die verskoning van die aalwynagtige voorkoms vir hierdie naam nie.
close-ups van beide die blare en blomme van 'n Hesperaloe parviflora (foto's deur Xenomorf)
Yucca endlichiana, 'n ware Yucca-spesie, hierbo getoon, is 'n soortgelyke plant met kluitvormige risoomgroei (links) en klein, maar ietwat soortgelyke blomme (regs) (foto links CactusJordi)
Daar is ongeveer 5-7 spesies Hesperaloe, afhangende van u oorsprong, maar ten minste vier daarvan is bekend en gegroei. Hesperaloe parviflora is verreweg die bekendste in verbouing, is gehard, aantreklik, gebruikersvriendelik (nie te gevaarlik nie), geredelik beskikbaar en redelik maklik om te verbou. Sommige van die ander is onlangs onder die loep geneem as bronne van baie duursame papier, maar dit is ook nie ornamenteel nie.
Hesperaloe parviflora, of Rooi Yucca, Valse Yucca, Texas Rooi Yucca, ens: Dit is 'n kleiner spesie (ongeveer twee voet lank) van klonterende, stywe, effens geboë blare wat afkomstig is van Texas sowel as Mexiko, maar in Texas redelik skaars is. Dit is egter baie algemeen in die landskap van baie gebiede in die suide van die VSA, selfs aan die ooskus, aangesien dit 'n hoë toleransie vir koue het en 'n ietwat vogtige klimaat goed verdra. Dit is ook baie droogtebestand en is baie goed as potplant. Dit versprei deur risome en kan stadig 'n gebied met digte plantmateriaal invul. Die beste eienskap is sy pragtige pienk blommetjies wat byna die helfte van die jaar (van Februarie tot die middel van die somer) wissel, vandaar sy naam, Red Yucca. Daar is geen dorings aan hierdie plant nie, maar die blaarpunte is puntig, dus kan 'n mens teoreties hul oog uitsteek om een ​​van hierdie plante te onkruid. Interessant genoeg is daar 'n skaarser liggeel blomvorm, alhoewel dit nog steeds Rooi Yucca genoem word. Ek het hierdie plant in die grond en in 'n pot gekweek, en dit is 'n betroubare bloeier en is ongelooflik sorgvry. Dit is egter nie die mees sierplant in die tuin nie (behalwe die blomme). As 'n eensame plant is dit ietwat oninteressant, maar dit is 'n goeie landskapplant vir massa-aanplantings, veral tydens blom.
Hesperaloe parvifloras rooi blomme (links) en geel blomme (regs)
Hesperaloe parviflora paniek met onvolwasse, ou en oop blomme
Hesperaloe parviflora pluime met blomme (links) en later een, meestal saadpeule / vrugte (regs)
Close-up van blaarbasisse met veselagtige hare en vroeë blom (links) regs geel blomme (beide foto's Xenomorf)
Hesperaloe parvifloras in landskappe (Kalifornië links- foto Kelli) en Arizona regs (foto shindagger)
Hesperaloe funifera, of Giant Hesperaloe: Soos die naam aandui, is dit 'n veel groter plant, hoër as vier tot ses voet lank. Dit het baie reguit, stywe, gekrulde heldergroen blare met die tipiese veselagtige drade daarop, maar is geneig om meer eensaam te lyk as wat Hesperaloe parviflora doen. Dit word as 'n aksent-landskapaanleg gebruik, maar ook as 'n potensiële bron, kommersieel, vir papierproduksie. Dit is baie verdraagsaam teenoor hoë hitte (uitstekend in Arizona), maar nie met hoë humiditeit nie. Blomme is liggroenwit en kom in die somer en herfs voor. Hierdie plant lyk selfs meer soos 'n Yucca as Hesperaloe parviflora. Hier is 'n skakel na die kweek en groei daarvan as papierbron: http://www.ag.arizona.edu/
Hesperaloe funifera in Huntington Gardens, Kalifornië (links), close-up van blaarstingels met vesel, van plante in Arizona (regsfoto Xenomorf)
Hesperaloe nocturna of Night Blooming Hesperaloe (hier kan die term Hesper verwys na sy blomtyd, aand): dit is 'n relatief krokante plant wat meer op 'n groot, onbeduidende klomp lang gras lyk as op 'n vetplantagtige plant. Dit is ongeveer vyf voet tot ses voet lank met dun, veselagtige blare wat in die lengte op hulself gekrul is en in verskillende rigtings boog. Soos die ander Hesperalo's, is dit baie droogte, koud en hittebestand. Dit word gekweek as 'n aksentplant en potplant in baie droë, warm gebiede.
Hesperaloe nocturna (foto Xeno morph)
Hesperaloe campanulata of Bell Flower Hesperaloe: dit is 'n kleiner plant, soortgelyk aan Hesperaloe parviflora, maar meer die vorm van Hesperaloe funifera. Dit is ook 'n boorling van Suid-Texas en Noord-Mexiko. Hierdie plant is 'n bietjie minder sieragtig deurdat dit net in die somer blom en die blomme ligpienk tot wit is. Dit is ook aansienlik minder koudverdraagsaam (tot 10F). Die blare is liggroen en krul in die lengte van hulself en bevat die tipiese veselagtige hare. Dit is nog 'n moontlike gekweek papierbron.
Hesperaloe campanulata in Fullerton Arborteum, suid van Kalifornië
Hesperoyucca whipplei of Lord's Candle, Spaanse Bajonet, Gewone Yucca, ensovoorts: dit is een van miskien twee spesies wat eers onlangs in hierdie genus teruggebring is (danksy DNA-toetsing), maar jare lank (en nog steeds deur baie samelewings is) ingesluit in die Yuccas. Dit is 'n monokarpiese plant, inheems aan die Suidwes van die VSA en lyk BAIE soos 'n yucca, insluitend die bloeiwyse. Dit is 'n opvallende en baie algemene spesie naby my gebied in die suide van Kalifornië. Plante is oor die algemeen ligblougroen, met baie skerp, stywe blare en 'n massiewe, amper agave-agtige bloeiwyse (aanvanklik) wat 'n diep rooi en turkoois pluim tot ongeveer vyftien voet hoog opskiet. Honderde sade kom voor, sodat die daaropvolgende dood van die plant dikwels gevolg word deur 'n bloei van saailinge kort daarna. Dit is 'n baie droogteverdraagsame spesie, maar slegs kouetolerant tot ongeveer 10F. Hesperoyucca word gebruik vir die produksie van seep of sjampoe.
Hesperaloe whipplei (links) Hesperaloe whipplei ssp. eremika (regs)
Hesperoyucca in die suide van Kalifornië
Hesperoyucca whipplei toon kleurvolle nuwe blomsteel
Hesperaloe whipplei blom en blomme bevat
Hesperoyucca blomspit met saadpeule (links) Hesperaloe whipplei ssp. eremika in habitat (foto CactusJordi)
Yucca whipplei ssp. eremika blom- en blombesonderhede (regsfoto CactusJordi)
Ware Yuccas, Yucca peninsularis met vroeë blom (links) en Yucca rostrata in blom (regs) wat wys hoe soortgelyk sommige Yuccas is Hesperoyucca whipplei
Huishouding van Hesperaloe: Vordering, probleme en vooruitsigte
Groei en produksie van biomassa
Verteenwoordigers van 'n groot Amerikaanse pulp- en papiermaatskappy, die James River Corporation (JRC), het die Universiteit van Arizona aan die einde van 1985 genader oor die stigting van 'n binnelandse sisal (Agave sisalana) bedryf. Destyds was JRC 'n groot, gediversifiseerde pulp- en papierbedryf sisal was een van die grondstowwe wat deur hul spesiale papierbedryf gebruik is. Sisal is 'n tropiese gewas met harde vesels wat oorspronklik gematig is as 'n bron van touwvesels. As dit verpulp word, lewer die sisalkoord 'n lang, dun vesel wat 'n hoë prys in die papierbedryf oplewer (Tabel 1). JRC was aanvanklik geïnteresseerd in die ontwikkeling van 'n plaaslike sisalbedryf om 'n betroubaarder aanbod van hierdie vesel teen 'n lae koste te verkry.
GFC-verteenwoordigers is in kennis gestel dat sisal nie suksesvol in Arizona gekweek kan word nie weens die gebrek aan rypverdraagsaamheid. Sisalbolle wat uit die Huntington Botaniese Tuin verkry is, is as 'n demonstrasie in Tucson geplant en hulle is fyn gesny en gesterf nadat die temperatuur in Desember 1985 vir die eerste keer tot 0 ° C gedaal het. Sisal is gekies vir huishouding omdat dit goeie tou gemaak het, nie omdat dit gemaak het goeie papier, maar baie Suidwes-verwante van sisal het rypverdraagsaamheid en is deur inheemse mense gebruik vir touprodukte (McLaughlin en Schuck 1991). Ons het dus gesamentlik besluit om verskillende lede van die Agavaceae te ondersoek om vas te stel of enige (1) vesel van hoë gehalte besit en (2) geskik is vir produksie in die gematigde klimaat van die Verenigde State.
Gedurende 1986 is blaarmonsters uit die natuur en uit verskeie botaniese tuine versamel, waaronder die Desert Botanical Garden in Phoenix, die Huntington Botanical Garden in San Marino, Kalifornië, en die Boyce-Thompson Southwestern Arboretum in Superior, Arizona. Die skerm bevat meer as 100 versamelings van 62 spesies uit ses genera in die Agavaceae: Agave, Dasylirion, Furcraea, Hesperaloe, Nolina, en Yucca. (Baie sistematiste plaas dit vandag Dasylirion en Nolina in 'n aparte familie, die Nolinaceae). Alle blaarmonsters is na James River se Neenah Technical Centre in Wisconsin gestuur, waar dit verpulp en tot papiermonsters gemaak is wat op sterkte-eienskappe getoets is.
Die beste vooruitsigte om op die skerm te verskyn, was Hesperaloe funifera en Hesperaloe nocturna, beide omdat hulle beter vesel eienskappe gehad het en omdat hulle gunstige agronomiese eienskappe gehad het (McLaughlin 1993). Die resultate van hierdie siftingstudie is nooit gepubliseer nie. In werklikheid het JRC deurgaans ontmoedig om enige openbaarmaking van hul deelname aan die navorsing en ontwikkeling van Hesperaloe. Bevolkings van verskeie spesies is vervolgens weer bemeester en vesellengtes, veselwydtes en selwandafmetings is aan die Universiteit van Arizona bepaal (McLaughlin en Schuck 1991). Vesels van albei Hesperaloe spesies was langer en dunner as dié van enige ander spesie wat ondersoek is. Inderdaad, die lengte-breedte verhouding van vesels van Hesperaloe funifera groter is as dié van die meeste ander vesel wat papier vervaardig en vergelykbaar is met dié van abaca (Musa textilis), die premie vesel vir papiervervaardiging (Tabel 2).
Op grond van die resultate van die 1986-skerm het JRC en die Universiteit van Arizona gekies Hesperaloe funifera en H. nocturna vir verdere navorsing en ontwikkeling. JRC het gewerk aan verwerking, papiervervaardiging en produkontwikkeling, terwyl die Universiteit van Arizona aan verskillende aspekte van die agronomie en biologie van die plante gewerk het. Alhoewel albei Hesperaloe soorte nie algemeen van aard was nie, het ons voldoende saad gekry H. funifera om in 1988 langtermynproduksiestudies te begin, maar daar kon nie met soortgelyke studies begin word nie H. nocturna tot 1990.
Produksie van biomassa vir Hesperaloe funifera is sewe jaar lank in ses erwe van 300 m 2 ondersoek. Die persele is op drie digthede gevestig en is gemonitor deur plante aan die einde van elke groeiseisoen willekeurig uit die persele te monsternem (McLaughlin 1995). Die erwe met die hoogste digtheid (27.000 ha -1) het na vyf jaar 'n opbrengs van 192 t FW ha -1 opgelewer (Fig. 2). Baie min bogrondse groei is gedurende die eerste jaar waargeneem. Persele wat aan die einde van jaar 5 geoes is, het in jaar 6 stadig weer gegroei, maar dit was vergelykbaar met die waarnemings in jaar 5 voor oes.
Die verband tussen standdigtheid en individuele plantbiomassa word in Fig. 3 voorgestel. Daar was min bewyse van mededinging onder Hesperaloe funifera plante in hierdie persele gedurende hul eerste drie jaar, dit wil sê daar was geen waarneembare verband tussen standdigtheid en gemiddelde plantgrootte nie. Die gevolge van verdringing was egter duidelik in jare 4 en 5 nadat plante geblom het en hul eerste groep laterale rosette geproduseer het. Die hoogste digtheid wat in hierdie studie gebruik is, is behaal met 'n 61 cm ryspasiëring. Katoenkwekers in Arizona gebruik meestal rye van 102 cm. Hesperaloe geplant op sentra van 46 cm binne rye van 102 cm, sal dit ooreenstem met 'n digtheid van ongeveer 21.000 plante ha -1. Uit Fig. 3 kan beraam word dat 'n stand van 21.000 plante ha -1 'n gemiddelde plantgrootte van 8,5 kg FW plant -1 en 'n staande oes by die eerste oes van 180 t FW ha -1 moet hê.
Die gewassiklus vir Hesperaloe is nog onduidelik. Die opbrengs van biomassa kan geoptimaliseer word deur die aanvanklike oes tot die einde van jaar 5 uit te stel. Dit blyk nou dat die eerste heroes op jaar 8 sou plaasvind, nie jaar 7 soos voorheen voorgestel nie (McLaughlin 1995). 'N Tweede herwinning kan moontlik op jaar 10 bereik word (Fig. 4). Plante moet vinniger hergroei na die tweede sny in jaar 7 as na die eerste sny in jaar 5, omdat hulle meer meristeem (rosette) sal hê waaruit blare geproduseer kan word.
Ravetta (1994) het bevind dat fotosintetiese pryse in H. funifera was die hoogste gedurende die herfsmaande. Hoë val fotosintetiese pryse stem ooreen met die hoë daaglikse groeikoerse wat in die herfs waargeneem word (Fig. 1). Sonhoeke en nagtemperature is laer in die herfs as in die somermaande, en dit kan die hoër fotosintetiese pryse bevorder. Daar kan ook 'n verbeterde sinkkapasiteit in die herfs wees as die laterale rosette wat gedurende die somer opgekom het, vinnig groei.
Die agronomiese belang van CAM is 'n hoë WUE, en ons aanvanklike produksieproewe vir biomassa het bevestig dat die hoë fisiologiese WUE van Hesperaloe funifera het inderdaad vertaal in lae waterbehoeftes (McLaughlin 1995 Tabel 3). Waterverbruiksdoeltreffendheid was baie laag gedurende die eerste jaar van standplasing van oorplantings en baie hoog gedurende die vyfde jaar (0,29 tot 0,44 t DW cm -1). Ter vergelyking met die WUE-waardes wat in Tabel 3 getoon word, het lusern wat in Arizona gekweek is, 'n WUE van ongeveer 0,09 t DW cm -1. Gemiddeld oor 5 jaar, insluitend jaar 1 wanneer die gewas alle hulpbronne ondoeltreffend gebruik, WUE in H. funifera is ongeveer twee keer dié van C3-gewasse. Na verwagting sal hergroei-staanplekke 'n hoër WUE hê as pasgestigte staanplekke.