1492: Tydens sy eerste transatlantiese ekspedisie land Christopher Columbus en sy bemanning op 'n groot eiland in die Karibiese Eilande wat die Indiane genoem het Kiskeya, het dit vir Spanje geëis en Katolisisme ingestel. Een van sy skepe is aangewys vir die Maagd Maria, La Santa María, terwyl die ontdekkingsreisiger die eiland hernoem het "La Isla Española"(Hispaniola).
1502: Die broers Alfonso en Antonio Trejo het van Spanje na Hispaniola 'n ikoon van Our Lady of High Grace gebring (Nuestra Señora die Altagracia), en skenk dit aan die parochiekerk in Higuey.
1572: Die heiligdom van Our Lady of High Grace is opgerig in Higuey.
1791-1804: In die Franse plantkolonie van Saint-Domingue het opstandige slawe en rebelleerde vrye kleurlinge van stapel gestuur en geveg in die Haitiese Revolusie, wat hulle uiteindelik gewen het, wat gelei het tot die skepping van die Republiek van Haïti, op die westelike derde van die eiland Hispaniola, die tweede onafhanklike nasie van die Amerikas, na die Verenigde State van Amerika en die eerste nasie van die Amerikas om die slawerny formeel af te skaf.
1822: Haïti het die Dominikaanse Republiek binnegeval en 'n besetting van die naburige nasie begin wat twintig jaar lank sou duur. Haïtiaanse pelgrims het gedurende hierdie tydperk vrylik na Higuey gevloei om ons Vrou van Hoë Grace te vereer.
1841: Soos sommige glo, verskyn die Maagd Maria in 'n palmboom op 'n heuwel by 'n stroom naby Ville Bonheur, 'n klein dorpie in die landelike provinsie Central Plateau in Haïti. Die stroom is waarskynlik reeds deur plaaslike Vodouiste as heilig beskou, net soos die meeste watermassas in Haïti.
1842: 'n Groot aardbewing het Haïti verwoes en 'n bergstroom ('n stuk van die La Tombe-rivier), naby die plek van die Marian-verskyning in 1841, omskep in twee aangrensende watervalle, wat binnekort die naam "Saut d'Eau" (Haïtiaanse Creoolse) sou kry. : Sodo; letterlik .: Cascade of Water).
1844: Die Dominikaanse Republiek verkry onafhanklikheid van Haïti, wat lei tot beperkings vir Haïtiaanse pelgrims wat die heiligdom van Our Lady of High Grace in Higuey wil besoek. Dit het die belangrikheid van Saut d'Eau as 'n Marian-pelgrimstogterrein vir Haïtianers vergroot.
1849: Begin Julie het Emperor Faustin Soulouque 'n bedrieglike verskyning van die Maagd Maria in 'n boom langs die Champ de Mars in Port-au-Prince, Haïti se hoofstad, georkestreer om sy swak pogings om die Spaanse span van die eiland.
1849: Op Julie 16 verskyn die Maagd Maria in 'n palmboom bokant Saut-d'Eau, soos gerapporteer deur 'n dorpie genaamd Fortuné Morose, 'n dag na die fees van Our Lady of Mount Carmel, sodat Saut-d'Eau vir altyd gekoppel is aan hierdie aanhitsing van die Maagd Maria en die vestiging van die terrein as Haïti se gewildste bedevaartbestemming. By sommige rekeninge het hierdie verskynsel die vorige jaar plaasgevind in 1848.
1849: In November is 'n ander verskynsel van die Maagd Maria aangemeld by Saut d'Eau, waarna keiser Soulouque lede van sy kabinet laat stuur om die gebeurtenis te verifieer en te beveel dat 'n kapel in die naburige stad Ville Bonheur gebou word, dus vir ewig en formeel sementeer Die belangrikheid van die webwerf in Haïtiaanse godsdienstige geskiedenis en kultuur. Teen hierdie tyd het ten minste een Katolieke priester verklaar dat die verskyning authentiek is, hoewel ander twyfel het.
1885: President Lysius Felicite Salomon verhef Saut d'Eau tot die status van a "Quartier" (letterlik 'n kwart, soos in 'n formele munisipaliteit), en daardeur 'n geregtigheid van die vrede aangestel "om geboortes, huwelike en sterftes aan te teken."
1891: 'N Frans-Katolieke priester, Père Lenouvel, sny die palmboom af waar die Maagd Maria in 1849 verskyn het, omdat hy geglo het dat die skyn en gevolglike bedevaart soveel "bygeloof" uitmaak, wat as sodanig blootgestel moet word en uitgeroei moet word.
1904: Saut-d'Eau (eintlik Ville Bonheur) is formeel gevestig as 'n Katolieke gemeente, "op bevel van president Nord Alexis" (1902-1908). Terselfdertyd het die aartsbiskop van Port-au-Prince, Monsignor Julien Conan, 'n priester aan die nuwe gemeente toegewys.
1915-1934: Die eerste Amerikaanse militêre besetting van Haïti is van stapel gestuur en voortgesit om die Amerikaanse ekonomiese belange te beskerm, waartydens Haïtiaanse rebelle die naam van die wonderbaarlike maagd van Saut-d'Eau aangeroep het om opstand teen die indringers te versamel.
1932: 'n Tropiese storm het bome by Saut-d'Eau omvergewerp wat vermoedelik die verskyningsplekke van die Maagd Maria en Sint Johannes die Doper was.
1940-1941: Die Hiërargie van die Katolieke Kerk, in samensmelting met die Haitiese regering en weermag, het 'n "Antisuperstious Campaign" teen Vodou georkestreer, wat waarskynlik die aantal pelgrims verminder het en toe na Saut-d'Eau gevloei het.
1964: Die Duvalier-bewind het studente verbied om die Saut-d'Eau-pelgrimstog te onderneem uit vrees dat dit kan dien om anti-regeringsdemonstrasies aan te wakker, miskien uit bewustheid van die werf se inspirasie vir weerstand teen die Amerikaanse besetting, en dus teen die vergadering Haïtiaanse regering, vroeër in die eeu.
1983: As deel van 'n Mariaanse en Eucharistiese kongres het Pous Johannes Paulus II Haïti besoek. Hy het bekend gemaak dat hy tydens sy openbare homie 'iets hier moet verander' en sodoende 'n reeds-bloeiende basiskerkgemeenskap versterk wat deur die bevrydingssteologie geïnspireer is.
1986: President Jean-Claude Duvalier is van krag ontslaan en het sy familie se vyf-en-dertig jaar dinastiese diktatoriese reël beëindig; Die basiese kerkgemeenskap, saam met wydverspreide studente-protes, het gehelp om dit te laat slaag.
2004: Gebedswake is tydens die Saut-d'Eau-pelgrimstog gehou nadat 'n burgerlike rebellie president Jean-Bertrand Aristide, 'n voormalige Katolieke priester, uit die mag gesit het.
2010: Die watervalle in Saut-d'Eau het die verskriklike aardbewing in 2010 oorleef wat die Haïtiaanse hoofstad en nabygeleë dorpe verwoes het, en die terrein in iets van 'n heiligdom vir nasionale herstel verander.
2013: In samewerking met die Switserse ambassade in Haïti, het die Haïtiaanse regering 'n herbebossingsveldtog in Saut-d'Eau van stapel gestuur uit grondige vrees dat plaaslike erosie van die grond die struktuur van die watervalle daar bedreig.
Saut-d'Eau het geen bekende menslike stigter nie, maar eerder die voorkoms van Saut-d'Eau word toegeskryf aan die Maagd Maria en Ezili, die Vodou-geesLWA) met wie die Geseende Moeder wyd in gewilde Haïtiaanse godsdiens geassimileer word (behalwe onder Protestante, wat beide die Maagd en Ezili oor die algemeen demonstreer). Pelgrimstog het 'n lang en ryk geskiedenis in Haïtiaanse Katolisisme en Vodou, twee godsdienste, wat vir baie praktisyns en waarnemers lyk soos een, ten spyte van die af en toe stelselmatige pogings van die Katolieke Kerkhiërargie om "bygeloof" dwarsdeur die land te versmoor. Hoofsaaklik aan die Katolieke Liturgiese kalender gekoppel, is daar ruim geleenthede en bestemmings vir pelgrims in Haïti en duisende gaan so groot om deel te neem dat een van vandag se mees vooraanstaande Vodou-priesters, Erol Josué, vermoed dat Haïtians 'n volk is wat ewigdurende bedevaart "(in Lescot en Magloire 2002).
Die gewildste pelgrimstogte in Haïti (en die Haïtiaanse diaspora) vind in die somermaande plaas en is toegewyd aan verskeie aanstellings van die Maagd Maria, asook St James die Groter, in Vodou met die lwa van yster Ogou (Cosentino 1992) , en Saint Philomena, of Lasirenn, 'n maritieme lwa visualiseer / gesimboliseer as 'n meermin en 'n walvis (Labalenn). Die belangrikste somer pelgrimstogte en hul hoof plekke in Haïti (en sy diaspora) is die volgende, met dié van Saut d'Eau die gewildste in die land:
Junie 27: Fees van Our Lady of Eternal Help (beskermheilige van Haïti); Port-au-Prince en Miami, Florida (Rey 1999, 2004; Rey en Stepick 2013)
Julie 14-17: (veral 16): Fees van Our Lady of Mount Carmel; Saut d'Eau / Ville Bonheur en Harlem, New York (McAlister 1998; Orsi 1992)
Julie 25: Fees van Sint James die Groter; Plaine du Nord.
Julie 26: Fees van Saint Anne; Limonade en Anse-à-Foleur
Augustus 15: Fees van Our Lady of the Assumption; Port-au-Prince, Kaapse Haïtiaanse, en Les Cayes
Augustus 27: (of die naaste Sondag): Fees van Our Lady of Czestochowa, Doylestown, Pennsylvania
September 6: Feest van St Philomena, Bord die Mer die Limonade (Rey 2005). Dit moet opgemerk word dat dit formeel 'n heiligdom is wat toegewy is aan ons dame van ewige hulp, terwyl Philomena se feesdag eintlik Augustus 11 (O'Neil en Rey 2012) is.
Dit is duidelik dat die oudste bedevaart in Haïti is wat plaasvind op die fees van Saint Anne by die kerk wat in die noordelike dorp Limonade in 1706 (O'Neil en Rey 2012: 175) aan haar gewy is. Daar is natuurlik ouer Katolieke kerke in Haïti. Die oudste, St Rose de Lima, in Leanâne, dateer op 1506 (Rey 2017). Tog is daar in die tydperk van die Franse koloniale heerskappy in Saint-Domingue (1697-1804) nie melding gemaak van die historiese rekord van pelgrimstog nie, of gedurende die vroeëre tydperk van die Spaanse heerskappy oor die hele eiland (1492-1697). Die een noemenswaardige uitsondering is natuurlik die heiligdom van Our Lady of High Grace in Higuey, aan die Spaanse kant van die eiland, vandag se Dominikaanse Republiek, en die groot aantrekkingskrag wat Higuey vir Katolieke en Vodouers sedert die heiligdom se stigting in 1572 gehou het. .
Alhoewel argiefbronne nie voorspel of ontken dat pelgrimstog in die kolonie Saint-Domingue (1697-1804) gewild was nie, het Katolieke feesdae addisionele dae van werk vir slawe beloop, bo en behalwe die Sondae wat as amptelike vakansiedae deur die Kode Noir, 'n indeks van slawewette afgekondig deur King Louis XIV in 1685. Slawe het die geleentheid dikwels op Sondae en feestye gevang om te partytjie en soms opstand teen hul wit meesters te maak. Hierdie so gewaagde planters en koloniale owerhede dat hulle dadelik probeer om die bedreiging te hanteer. So vroeg as 1710 het die Franse koloniale administrateurs byvoorbeeld maatreëls getref om die aantal Katolieke feesdae in die kolonie te verminder. Dit het plaasgevind ná dominikante sendelinge in die gemeente Petit-Goâve, sonder keiserlike sanksie, het die fees van St. Dominicus by die feestegister bygevoeg en aan plaaslike planters geskryf dat slawe daardie dag ook moes hê (Rey 2017: 111). Soortgelyke wetgewing is dwarsdeur die kolonie geslaag om slaafarbeid te maksimeer en die losbandigheid wat dikwels feesvieringe onder die slawe gebring het, te verminder, soos ek elders verduidelik het:
Alhoewel hierdie besorgdheid met die Katolieke feesdae hoofsaaklik deur ekonomie gedryf word (hoe meer feesdae, hoe meer dae vir slawe is), was hulle ook gewortel in vrese dat hulle geleenthede vir slawe was om op te staan ​​tot opstand.
In 1729, byvoorbeeld, het die superieur van die Jesuit-sending, Père Larcher, geen ander keuse gehad as om die aantal feesdae te verminder nie, "wie se menigte tot dusver toegelaat het vir die verwoesting en diewe onder die swartes, verwaarlosing onder blankes om hulle te waarneem , die voormalige gebruik hulle vir ontsteltenis en plesier en laasgenoemde vir arbeid en handel "(Rey 2017: 113).
Om 'n goeie begrip van enige vorm van godsdienstige praktyk te hê, vereis natuurlik om die geskiedenis daarvan deeglik te skenk. Dit is die geval met pelgrimstog in Haïti in die algemeen en veral die Saut-d'Eau-pelgrimstogte. Want die pauw en plesier wat deur Père Larcher in 1729 beklaag word, bly deel van die Saut-d'Eau-ervaring tot vandag toe. 'N Groot nagklub sit byvoorbeeld binne loopafstand van die dorpskerk en die waterval, terwyl honderde geslagswerkers in Julie aankom om hul ware (Laguerre 1989: 92), saam met maanshine-handelaars (Katz 2010) en 'n verskeidenheid van spelers (Laguerre 1986, 2013). Tog sou dit 'n fout wees om te praat van sulke oënskynlik "onheilspellende" aktiwiteit as onderskei van die "heilige" in Haïtiaanse godsdienstige kultuur, want Vodou is 'n godsdiens, sekerlik vanweë sy diep Afrika-wortels, wat seksualiteit as heilig beskou as enigiets. Dit is immers ook 'n godsdiens waarin mense met geeste trou en soms een aand per week wy om saam met hulle te slaap, 'n ritualistiese en roetine (alhoewel tydelike) verlating van hul menslike vennote. Intussen, soos Laguerre (2013: 1080) verduidelik,
Die prostituut glo dat sy 'n pelgrim soos almal is; Daarom versuim sy om kerk toe te gaan om die Heilige Maagd te vra om haar goeie kliënte te stuur. As die Heilige Maagd haar gebed hoor, sal sy nie in staat wees om haar geld in die vorm van donasies terug te gee nie.
Verder hou die meeste geeste van rum, wat prominent is as 'n aanbod op Vodou-altare en in Vodouistiese gemeenskaplike rituele.
Dit is nie heeltemal duidelik wanneer presies die pelgrimstog in Saut-d'Eau begin het nie. [Beeld aan die regterkant] Die waterval self het eers in 1842 bestaan, hoewel ten minste een weergawe van die Maagd Maria in die vorige jaar gerapporteer is (Rey 1999). Die boom waarin die Geseënde Moeder, blykbaar as Our Lady of Mount Carmel, blyk te wees, het spoedig die gesig van wonderwerke geword, soos die plaaslike inwoners byna 1928 jaar gelede aan Jean Price-Mars (176: 100, my vertaling) berig: hierdie eerste wonderwerk het gelei tot ander klein wonderwerke. Die dowes kon hoor, die blindes kon sien, die verlamdes kon loop. " Vir Price-Mars het dit net soveel oor Vodou as die Katolisisme gegaan, soos blyk uit die kosaanbiedinge aan die lwa wat langs die verligte kerse sit wat vir die Maagd Maria geplaas is. Hy was sekerlik tereg daaroor, want Afrika-godsdiens was, soos blyk uit die historiese verslag, nog altyd 'n integrale deel van die oënskynlik Katolieke pelgrimstradisies in Haïti (Rey 2005b), asook in die grootste deel van die Karibiese Eilande en in dele van Suid-Amerika. , veral Brasilië (Greenfield en Cavalcante 2006).
In die vergelyking van die Saut-d'Eau-pelgrimstog in Haïti met geestelike baptiste-pelgrimstogte in Trinidad en Tobago, onderstreep Stephen Glazier (1983: 321) hoe die voormalige van die "vaste" tipologie (in teenstelling met die "buigsame" tipologie waarin bestemming is nie so belangrik nie. Baptiste-pelgrims het soms busse aan boord gebring sonder om presies te weet waarheen hulle gaan) vanweë die sentraliteit van die land, wat vir Haïtians albei 'n verlenging van persoonlike identiteit is en 'die huis van die voorvaders en die loos' (LWA). Saut-d'Eau self, om te onthou, bestaan ​​nie totdat die land gewelddadig gebreek is deur die epochale 1842-aardbewing wat die waterval geskep het waaruit hierdie heilige plek sy naam verkry (Rouzier 1891: 262). Koppel die gerapporteerde 1841-verskyning van die Maagd Maria met die skielike 1842-voorkoms van die watervalle, en jy het 'n merkwaardige samevloeiing van wonderbaarlike gebeure wat die grondslag gelê het vir Haïti se belangrikste pelgrimstogterang. Dit is ook 'n asemrowende mooi plek, wat miskien die beste beskryf word deur Alfred Mextre (1972: 329):
Die Tombe-rivier het 'n groen en lagende vlakte gekruis, wat in een keer in die leemte geslinger word. Al die geheimsinnige sjarme van tropiese woude wat vandag verdwyn het, oorleef in die digte bos waar die valle soos juwele skyn, donker gevee. 'N Irriterende mis wat deur klein reënboë gekruis word, styg van die skuimende water, bedek die varings en bedek die weelderige blare van die reuse bome waarvan die wortels die klam grond in bultjies en valleie breek. Hierdie oase van koelheid is die tuiste van Damballah-Wèdo, Grand Bossine en ander akwatiese godhede.
Van sy kant en na die val in Saut-d'Eau ongeveer vyftien jaar voor Meuxux, laat Melville J. Herskovits (1937: 285) 'n ewe welsprekende beskrywing van hoe dit lyk asof daar in die nag daar uitsien:
Soos die watervalle self, word hierdie plekke (die bos en die bosse oor die waterval) deur hulle baie skoonheid wakker gemaak van emosionele bewustheid, en dit is nie vreemd dat hier, soos by die val, baie besittings voorkom nie. In die nag, veral die groot bome met hul kruisende slangagtige wortels, die gapende aarde wat by En bas Palmes getuig van die ontworteling van die palmbome waar die wonderwerk plaasgevind het en die stroom heilige water, almal maak 'n toneel van onbeskryflike eerlikheid, verhoog deur flikkerende kerse wat as offergawes gegee word, en die oop lampe van diegene wat bly om hul geloftes te vervul.
Soos by die meeste bronne, poele, riviere en kaskades in Haïti, sou die "heilige waters" by die nuwe kaskade by Saut-d'Eau onmiddellik deur Vodouists gesien word as die huis van sekere lwa, soos dié wat hier genoem word deur Métraux , sowel as die Simbi, varswatergeeste van Kongolese oorsprong, en Ayida Wèdo, wat saam met Danbala, haar man, gesê word om die twee kaskades te besit wat eintlik kombineer om die waterval in Saut-d'Eau te vorm (Desmangles 1992: 135). Danbala is ook verwant aan reënboë, wat algemeen voorkom by die meeste watervalle, en hy bly naby die water om by sy vrou (Leland en Richards 1989) te wees. Bome word ook beskou as die bewaarplekke van sommige Vodou-geeste (Hurbon 1987: 129-33; Rey 2005a; Hebblethwaite 2012), en 'n aantal bome naby die watervalle is effektief vir hulle. Dat die Maagd verkies het om in bome by Saut-d'Eau te verskyn, vererger net hul algemene heiligheid vir die godsdienstige in Haïti.
Die plek van die vroegste verskyning van die Maagd Maria in Saut-d'Eau is dus in werklikheid 'n heiligdom, alhoewel daar geen gebou daar ooit gebou is nie (trouens, uit respek vir die land en die lwa, sou dit nie toegelaat word nie Die nuus van die 1841-verskyning blyk nie wyd te wees nie, want, soos Michel Laguerre (1989: 86) verduidelik, was "(i) t eers gedurende die regering van Faustin Soulouque, president en destydse keiser van Haiti (1847-1859), het Saut D'Eau begin om 'n pelgrimstog te word. "Dit is belangrik om dit in politieke konteks te plaas, tussen die 1841-verskyning en die latere , meer bekende Marian-verskyning van Julie 16, 1849, het die Dominikaanse Republiek onafhanklikheid van meer as twintig jaar Haïtiaanse heerskappy in 1844 verkry. Dit is nie net effektief beëindig nie (vir 'n ruk in elk geval) Haitiese pelgrimstog na die heiligdom van Our Lady of High Genade op die Dominikaanse kant van die eiland, maar dit het ook Soulouque aangevuur ' sy megalomanie en sy obsessie met die herbelyning van die naburige nasie. Hy sou na die Maagd Maria toe draai om sy ongeruste pogings te regverdig om dit te doen en om homself te verhef van 'n blote president om 'n keiser te word. Toe vroeg in Julie van 1849 begin het, het gerugte begin versprei dat die Maagd in 'n palmboom langs die Champ de Mars in die hoofstad van Port-au-Prince, byvoorbeeld, "Soulouque het die gebeurtenis geïnterpreteer as God se goedkeuring vir sy kroning" (Laguerre 1989: 87), wat uiteindelik taamlik weelderig plaasgevind het in 'n openbare seremonie in 1852, [Beeld regs] hoewel hy die titel aangeneem het. van keiser kort na die verskynings in 1849.
Binne weke na die aankondiging van die Champ de Mars, op Julie 16, 1849, sou die Maagd Maria haar mees gevierde voorkoms in Saut-d'Eau maak, soos reeds genoem, aanvanklik aan 'n jong boer genaamd Fortuné Morose, wat op die webwerf van die Salige Moeder in 'n palmboom terwyl hy op soek was na sy wandelende perd. Hy het gewaarsku dat hy na die plaaslike polisiekantoor gevlug het om die gebeurtenis aan te meld. 'N Beampte is met Morose na die toneel gestuur, waar 'n lewendige beeld van die Maagd inderdaad op 'n blare van die betrokke boom aangetref is. Op Morose se bevestiging dat die beeld van die heilige was wat aan hom verskyn het, versprei die woord dwarsdeur die omliggende dorpies, dorpe en heuwels. Die gelowiges en die nuuskieriges het binnekort in hongers aangekom om die beeld vir hulself te sien, na 'n plek bekend as Nan Palm (Palm Grove), wat vandag nog oor die waterval bly, 'n episentrum van die Saut-d'Eau-pelgrimstog en 'n "As Mundi" van Marian toewyding in Haïti (Eliade 1961).
Oor die daaropvolgende dekades was daar verslae van wonderwerke, en elke somer pelgrims het in toenemende getalle na Saut-d'Eau gestroom. Omdat die 1849-wonderwerk die dag na die feesdae van Our Lady of Mount Carmel plaasgevind het, het baie geglo dat dit hierdie manifestasie van die Maagd Maria was wat voorgekom het. Inderdaad, die werf was nog altyd nou verbind met Mount Carmel. Intussen is dit net so dikwels dat die heilige wat onder pelgrims geïdentifiseer word, die sogenaamde "Wonderbaarlike Maagd van Saut-d'Eau" genoem word (Lavyèj Mirak Sodo), terwyl Vodouists, wat gewoonlik ook Katoliek is, altyd geglo het dat Èzili Dantò by Saut-D'Eau woon, saam met Danbala en Aida Wedò. Klaarblyklik, op 'n stadium in die geskiedenis is die Maagd van Saut d'Eau ook genoem die Maagd van die Palms (Herskovits 1937: 282).
Die opkoms in Vodouistiese rituele praktyke by Saut-d'Eau het egter nie lank geduur om die erts van die Katolieke geestelikes uit te daag nie, maar het lankal oorlog in Haïti op Afrika- en Afrika-afgeleide "bygelowe" gevoer. Vader Lenouvel, byvoorbeeld, die Franse priester wat die boom gehad het waarin die maagd verskyn het, was in 1891 kort ná die boom. Ontevrede deur die lot van die boom, en miskien aangemoedig deur die geheimsinnige lot van die priester, het die gelowiges hul toegewyde aandag aan 'n tweede palmboom toegedraai, wat op sy beurt deur 'n ander priester met die naam "Vader Cessens" geval het, "wat 'n verlamde gehad het beroerte en sterf 'n paar maande later "(Laguerre 1989: 89). Hierdie gebeurtenisse het die aantrekkingskrag van Saut-d'Eau as 'n bastion van geeste en heiliges versterk, en daarna het die Katolieke Kerk-hiërargie in groot mate 'n blinde oog gebring op die Vodouistiese toewyding wat beide die watervalle en die Ville-Bonheur-kerk, veral die voormalige .
Godsdiens het 'n sleutelrol gespeel in die inspirasie vir en die triomf van die Haïtiaanse rewolusie. Dit is dus nie verbasend dat die wonderbaarlike maagd van Saut-d'Eau, hoewel dit soms gekoöpteer word deur regerende regerings, ook opstand sou wek nie. En hoewel Vodou gewoonlik verstaan ​​word as die ondergrondse krag teen sosiale ongeregtigheid, moet daar gesê word dat die Katolisisme, dikwels verweef met Vodou, tot hierdie historiese tendens bygedra het, met die Maagd Maria wat gereeld as beskermvrou daarvan dien (Rey 2002). Baie Katolieke priesters het hulle tog tydens die rewolusie by rebelle-slawe geskaar, terwyl een van die suksesvolste opstandige leiers, 'n vry swart met die naam Romaine-la-Prophétesse, gedurende die vroeë maande van die konflik boodskappe van die Maagd Maria, sy 'peetma', ontvang het. en twee stede verower en 'n ontelbare aantal Franse planters en hul lojale slawe langs die pad doodgemaak (Rey 2017). Na die rewolusie, gedurende die soms tweedragige periode van twaalf jaar van politieke verdeeldheid (1806-1818), toe die nuwe volk verdeel was tussen 'n koninkryk in die noorde en 'n republiek in die suide, sou die Maagd Maria 'n ander polities maak - gelaaide voorkoms in 'n boom, net hierdie keer as 'n spioen geklee om soos die Geseënde Moeder te lyk. Die spioen is beveel om die arboreale verskyning deur die keiser Henry Christophe te besweer as 'n teken van 'n seën oor sy troepe uit die noorde wat suidwaarts teen sy vyande opmarsjeer (Rey 1999).
Gegewe die lang geskiedenis van die Maagd Maria se wese wat dus aangewend word om wettige militêre veldtogte (nie net in Haïti, maar regdeur die Kerk-universiteit nie), sou mens redelikerwys verwag dat die Wonderbaarlike Maagd van Saut-d'Eau 'n beroep sou kon doen op insurgente wat probeer het om te weerstaan die eerste Amerikaanse militêre besetting van Haïti (1915-1934). "Die politieke guerrilla-leiers het die Amerikaanse teenwoordigheid in hulle land geïnterpreteer as teen die wil van die Heilige Maagd," verduidelik Laguerre (1989: 97). As sodanig versier die rebelle hulself medaljes van die Maagd Maria en skouers wat geseën is in die waters van die wonderbaarlike waterval wat, soos hulle geglo het, hul suksesvolle aanval op die Amerikaanse militêre buitepos in Croix-des-Bouquets en die besetting van die nabygeleë dorp in Mei van 1916. Wees bewus van die inspirerende rol wat die Wonderbaarlike Maagd van Saut-d'Eau vir die opstanders gespeel het (genoem die Cacos), is 'n Amerikaanse Marine beveel om een ​​van die mees verrukte palmbome naby die val te sny. Net soos die Franse Katolieke priester het die eeu egter eers die toorn van die Maagd Maria, of Ezili Dantò, aangewend wat die soldaat so erg aangedoen het dat hy na die Verenigde State gestuur moes word vir mediese sorg (Laguerre 1989: 97). 'N Haïtiaanse sersant wat saam met die Marine gewerk het deur te skiet na 'n berig van die Maagd, het geglo dat hulle kwaad geword het en na die Maagd gegaan het om vergifnis (Ramsey 2011: 156) te soek.
In die lig van die vreeslike lotgevalle van die Katolieke priesters, polisiebeamptes, sowel as Haïtiaanse en Amerikaanse soldate wat probeer het om populêre godsdienstige toewyding by Saut-d'Eau te beperk, is dit skaars verrassend dat, na die Amerikaanse besetting, die Haïtiaanse staat en die Katolieke hiërargie lyk asof dit 'n "Moenie Vra, Moenie Vertel" -beleid teenoor die land se gewildste pelgrimstogterrein aanvaar het nie. Die Katolieke Kerk-hiërargie sal sekerlik, in samewerking met die staat, later 'n vernietigende landwye veldtog teen Vodou, die Antisuperstious Campaign of 1940-1941 (wat in Haïtiaanse Creoolse genoem word, die Kanpay Rejete) (Ramsey 2011: 200-10), maar dit is onduidelik dat Saut-d'Eau dan vir aanval geteiken sal word. Aangesien die nabygeleë dorp Mirebalais die episentrum van die veldtog was, is dit moeilik om te dink dat daar nie 'n afname in die aantal pelgrims was wat Saut-d'Eau gedurende daardie jare besoek het nie.
Alhoewel die Antisuperstitious-veldtog van 1940-1941 die laaste formele georkestreerde poging van die Katolieke Kerk was om Vodou uit die Haïtiaanse samelewing uit te roei (een wat ysterlik gestaak is na aanleiding van 'n skietery in die Kerk van Ons Vrouwe van Hoë Grace in Port-au- Prins [Rey 1999]), sou die staat die dekades van die Saut-d'Eau twee dekades later tot gevolg hê. Nadat hy krag in 1957 aanvaar het, het François Duvalier, 'President for Life', drakoniese maatreëls ingestel om teen sy diktatoriese reël te verset. Dit sluit in dat universiteitsstudente verbied word om pelgrimstog na Saut-d'Eau te maak in die somer van 1964 (Laguerre 1989, 98 ). 'N Geneesheer en etnograaf wat voorheen sy nasie se politieke geskiedenis ondersoek het en deur die land gereis het, het Pappa Doc, soos hy algemeen bekend was, die krag van godsdiens goed erken om weerstand teen onderdrukking in Haïti te bewerkstellig, en dus sy regime se verbod op die verbod. bevraagteken.
Dit is nie duidelik dat Papa Doc se opvolger, sy seun, Jean-Claude Duvalier, 'Baby Doc' genoem het, wat die presidentskap aanvaar het op sy pa se dood in 1971, ooit die pelgrimstog na Saut-d'Eau beperk het nie. hy moet hê. Vir studente protes sou een van die hoofoorsake van sy val van krag in 1986 wees, saam met die gewilde kerkbeweging (Tilegliz) aangevuur deur bevrydingsteologie, hoewel weliswaar min bekend is van watter rol, indien enige, wat Saut-d'Eau destyds in die protesbeweging gespeel het. Na aanleiding van Baby Doc se lang tydperk van ballingskap in Frankryk, was die voormalige diktator in 2012 toegelaat om terug te keer na Haïti in 2014. Baby Doc het Saut-d'Eau eintlik tydens die Julie-feeste in 2012 besoek, tot die verbasing van baie pelgrims. Maar die wreedheid van sy heerskappy oor Haïti, miskien, soos die prostitute, was hy ook net 'n pelgrim, 'n ander geestelike vreemdeling, wat 'n offer aan die geesteswêreld bied op die vooraand van sy wagtende dood. Andersins, miskien was hy daar om die Maagd te bedank vir die feit dat hy in die eerste plek teruggekeer het na sy vaderland, 'n historiese ontwikkeling wat baie Haïti-waarnemers geskok het.
Haïti het 'n groot mate van sosiale en politieke omwenteling en omgewingsverwoesting in die na-Duvalier-jare beleef (van staatsgrepe en burgeroorloë, 'n cholera-epidemie en 'n katastrofiese aardbewing), maar Saut-d'Eau het dit alles oorleef. en blykbaar beheer van die land se verdelende en korrupte politieke arena. Inteendeel, die terrein en sy bedevaart het meer geword as 'n bron van eenheid en troos vir die Haitiese mense in die nasleep van rampspoed. Die skeiding tussen sosiale klasse in Haïti is erg en klassiek reageer gereeld sy lelike kop daar, terwyl Haïtiane wat in die diaspora woon (byna twee miljoen in almal, meestal in die Verenigde State), word dikwels deur diegene in die tuisland sprekend gepraat. Hulle verenig egter almal tydens die Saut-d'Eau-pelgrimstog en baai saam in die swembad aan die voet van die wonderbaarlike val, albei dankie vir seëninge wat persoonlik ontvang is en om te bid vir die nasionale genesing in eenheid (soos veral gebeur het na aanleiding van die tragiese aardbewing van 2010, wat die lewens van 'n kwartmiljoen mense geneem het) en om Haïti in die algemeen te beskerm. Soos een pelgrim dit gestel het, "Ek kom om te bid tot God dat iets soos die aardbewing nie weer gebeur nie" (Katz 2010). Mens kan natuurlik vir sulke dinge in die woonkamer of in die plaaslike kerk bid, maar in die Julie-pelgrimstog met die mense van naby en ver by Saut-d'Eau word die gebed en nasionale solidariteit versterk.
Leerstellinge / oortuigings / RITUELE
Daar is natuurlik baie formele Katolieke leerstellings met betrekking tot die Maagd Maria, maar hulle is oor die algemeen baie bekommerd vir die meeste van die gelowiges wat elke somer na Saut-d'Eau stroom. Daarom hoef hulle hulle nie hieroor te omskryf nie. Want die meerderheid van hierdie pelgrims is nie net Katolieke nie, maar hulle oefen ook Vodou, wat nie 'n gesentraliseerde godsdiens is nie en is grotendeels sonder doktrine, geskrif of ander. Dit is dus die beste om ons aandag tans aan oortuigings en rituele te gee, om hierdie buitengewone pelgrimstogte te verstaan.
Haïtiaanse Katolieke en Vodouists begryp die Maagd Maria as die moeder van God, as die moeder van Haïti, en as die moeder van alle mense. Sy is die uiteindelike intersessor tussen mense en God. Geen heilige in Haïti ontvang soveel offers as die Geseende Moeder of hoor soveel aanvullende gebede nie. Die Maagd Maria word beskou as die mees wonderbaarlike van alle heiliges en die heilige met die grootste kommer vir Haïti en vir Haïtians. Sy word gekrediteer omdat hy byvoorbeeld die nasie van 'n groot klein poxepidemie in 1882 afgelewer het, en om Pous Johannes Paulus II na Haiti in 1983 te bring, 'n pouslike besoek wat die val van die brutale dinastiese Duvalier-regime in 1986 (Rey 1999 Rey 2002). Bo en behalwe die seëninge wat die Maagd aan die nasie gee, word wonderwerke dikwels in die persoonlike lewe van gelowiges gerapporteer, aangesien feitlik enige vorm van geluk (van die lotery om 'n groen kaart te wen) toegeskryf kan word aan die moeder se liefde van die Maagd Maria.
Vir baie Vodouists is die Maagd Maria 'n manifestasie of ten minste 'n weerspieëling van die geliefde van alle vroulike lwa, Èzili, wat self verskeie vorme neem, onder wie Èzili Freda en Èzili Dantò. Alhoewel die maagd en Èzili so wyd in populêre Haïtiaanse godsdiens voorkom, is hul eienskappe oor die algemeen nie. Byvoorbeeld, nie Freda of Dantò is kuis nie; die voormalige het baie liefhebbers, sommige van hulle menslik, terwyl laasgenoemde 'n alleenmoeder is. Die nederigheid en gehoorsaamheid van die Geseende Moeder word ook nie deur die Èzili lwas gedeel nie, want Freda hou van fyn parfuum en kant, terwyl Dantò bang is vir haar woede. Een Haïtiaanse Vodouer Ek ken eintlik sy alkoholisme aan die wil van Dantò, terwyl sommige transgenders in Haïti hul seksuele oriëntasie toeskryf aan die wil van Freda (Lescot en Magloire 2002). So, terwyl beelde, beelde en ikone van die Maagd Maria die idees oor Èzili beweer, en sulke vorme van ritueel-toebehore word algemeen in Vodou-tempels gevind, word die heilige en die lwa gewoonlik nie beskou as feitelik of eksistensieel een en dieselfde nie .
Of pelgrims daar buite toegewyd is aan die Maagd Maria, Ezili of albei, die sentrale oortuigings wat elke jaar tien duisende Haïtiërs na Saut-d'Eau bring, is die volgende: die plek is heilig, wonderbaarlik en gekies deur die heiliges en die geeste. Pelgrimstog regoor die wêreld word oor die algemeen gevorm deur die menslike soeke na geestelike suiwering en om die verhouding met die goddelike te verdiep, en Saut-d'Eau is beslis geen uitsondering hierop nie. Meer spesifiek, skryf Laguerre (1989: 92):
Pelgrims kom na Saut D'Eau om baie redes: om 'n belofte te maak of om 'n gelofte te bewerkstellig, om dankbaar te wees om geld te verdien, om die bevele van Voodoo-priesters te volg, om te trou of 'n kind te kry . Vir beide Katolieke en Voodooiste is Saut D'Eau 'n geestelike sentrum, 'n plek om goeie verhoudings met die bonatuurlike wêreld te vernuwe.
Benewens om ons mense en die wêreld rondom ons te skep, het God geestes en heiliges geskep, soos Èzili en die Maagd Maria, om ons te dien en bedien te word (Danbala en Aiyda Wèdo word vermoedelik die eerste lwa wat deur God geskep is) . Die geeste en heiliges het Saut-d'Eau gekies as 'n plek om te woon of 'n plek om te verskyn. Hulle maak hulself bekend en beskikbaar vir hul toegewyde, in hierdie geval die ploegryke wat die reis na hierdie heilige heilige boomstam in Haïti se Sentrale Plateau maak uit hul geloofsverbintenisse tot hierdie resep van wederkerige diens. En alhoewel sommige pelgrims ook tydens die Heilige Week en vir die fees van ons dame van genade in September (Laguerre 1989: 85) aankom, is dit gedurende die weke wat tot die hoogtepunt van die pelgrimstog in die middel van Julie gelei het, dat die skare die Ville Bonheur en Saut-d'Eau in 'n ware Vodouistiese / Katolieke Caribbean Mekka.
Rituele wat by Saut-d'Eau uitgevoer word, is soveel en uiteenlopend dat dit benodig word en die hele boek moet katalogiseer en beskryf word met enige toereikendheid. Kompliserende sake is dat daar verskeie bestemmings is waar pelgrims die heiliges en geeste loof en dien en waar hulle twee godsdienste, Vodou en Katolisisme verteenwoordig en verrig, wat gelyktydig vir die oorgrote meerderheid praktisyns wat elke Julie by die duisende aankom. Sommige is "net" Katoliek, sekerlik, terwyl die oorgrote meerderheid Vodouists ook Katoliek is, soos die meeste Vodou-geeste self (Mextra 1972: 332), terwyl dit in Haïti dikwels gesê word: "Om die lwa te dien, jy moet Katoliek wees. "As dit so mag wees, is gebed en offers die algemeenste vorms van ritueel tydens die Saut-d'Eau-pelgrimstog, en hulle kom almal voor in die dorpskerk, die watervalle, [Image to the right] en by Nan Palm, die plek bokant die valle waar die Maagd die eerste keer verskyn het. Leslie Desmangles (1992: 136) beskou iets van 'n geografiese "simbiose van ekologie" by die Saut-d'Eau pelgrimstog. Katolieke toewydings vind hoofsaaklik plaas in en rondom die kerk in Ville Bonheur en Vodouistiese toewydings wat hoofsaaklik by en om die valle voorkom. Meer onlangs is Vodou-seremonies toenemend algemeen in die dorp, net soos rassige partye wat oënskynlik min of niks met godsdiens te doen het nie.
'N Mens hoor baie liedjies wat onder pelgrims by Saut-d'Eau gesing word, sommige as solo's, ander in groepe verenig in die sang van liedere óf aan die Maagd Maria of die Vodou-geeste. Die musiekvertoning moet dus onder die vele rituele tydens die bedevaart getel word, sowel as die plegtige a cappella-liedjies, gepaardgaande met die geluid van die watervalle en die Vodou-dromme wat dikwels in die omliggende bosse gehoor word. Benjamin Hebblethwaite (2012: 26; vertaling in die oorspronklike) het 'n skatkis van Vodouistiese liedjies van regdeur Haïti ingesamel, insluitend een spesiaal vir die Wonderbaarlike Maagd van Saut-d'Eau:
pou baai moun yo travay.
Mans nou kou jou, mesy,
y ape bleek mannetjie
Mwen sant m oor o!
[Maagd wonderwerk van Saut-d'Eau,
Ek het gekom om te bid.
Ek kom jou vra om te gee
hierdie mense werk.
Maar nag en dag, my goedheid,
hulle praat sleg.
Ag, ek is aan die einde van my tou!]
Soos Hebblethwaite (Hebblethwaite (Hebblethwaite (2012: 27) hulpvaardig byvoeg, "Die lied openbaar die belangrikheid van pelgrimstog na heilige plekke in die natuur en spreek die hoop uit in die Maagd en die beleërde toestande van die skrywer."
Een van die mees unieke eienskappe van bedevaart in Haïti in die algemeen is die dra van boetedoele klere (rad penitans) en die vasmaak van kleurvolle toue om die middel van die middel, iets wat ontmoedig word deur die Katolieke hiërargie, maar wat tydens die feesdagvieringe (Rey en Richman 2010) baie kleur aan die Katolieke heiligdes in die hele land bring. Rooi en wit is algemene keuses van kleure vir rad-penitane, met blou denimhemde en -blusse ook oorvloedig, terwyl baie pelgrims strooisakke dra en strooienhoedjies dra. Dit is opvallend van Vodou se voorste landbougees Azaka of Kouzen Zak. Die dra van raditantane is reeds in Saut-d'Eau waargeneem deur Eugène Aubin (Laguerre 1910: 1989). Dit is waarskynlik 'n baie ou tradisie. Wat die toue betref, het ek elders geargumenteer dat hulle kon aflei uit die Kongolese godsdienstige kultuur. Dit is immers 'n taproot van Haïtiaanse Marianisme (Rey en Richman 83; Rey 2009). In die onderrig van Africana-godsdienste het ek die term "envesselment" geskep om die sleutel oortuiging te verklaar dat net soos bottels, kalebas, grafte, bome, tempels, kerke en amulette dien as skepe vir die inperking van bonatuurlike krag, doen menslike liggame. Wat beter as toue om hierdie proses van envessel te beveilig, te versterk en uit te brei?
Die reis self bevat verskeie rituele, bo en behalwe die dra van die kleurvolle toue en raditans. Baie pelgrims bid of sing liedere langs die pad, mediteer oor die verloop van hul lewens en die dinge waarvoor hulle die geeste en heiliges by aankoms sal bedank, of herinner aan die seëninge waarvoor hulle hulle sal smeek. Vir sommige vereis die reis ook by elke Katolieke kerk langs 'n roete na Saut-d'Eau, terwyl vir ander leiers van Vodouistiese geheime samelewings tussen die vertrekpunte en aankoms ook voorvereistes is (Laguerre 2013: 1081) .
Vodouistiese rituele by Saut-d'Eau neem verskillende vorme. Een keer by die val val baie pelgrims tot by hul onderklere, die vroue onder hulle dikwels topless, en bad in die swembad onder die kaskade en laat die koel waters hulle skoonmaak. Dit verleen seëninge van die gelowiges terwyl hulle ook die getroue reinig, wat verskillende offers vir die geeste aan die oewer van die swembad verlaat, aan die basis van omliggende bome en in krake in hul bas, en in droë hoeke en krane in die rotswand of op klippe wat uit die water opstyg. Gewoonlik verwyder die pelgrims die kleurvolle toue wat baie van hulle gedra het tydens hul vertrek na Saut-d'Eau, en hulle draai hulle om bome, vasgebind om daar te bly nadat hulle teruggekeer het. Die soorte rituele en rituele toebehore wat deur Price-Mars (1928: 177, my vertaling) byna 100 jaar gelede beskryf is, bly oorvloedig by die Saut-d'Eau-pelgrimstog: "Ander lig kerse aan die voete van die bome, hang toue en sakdoeke op sakkende takke. Intussen lê voedselaanbiedings in talle skepe wat oor die klamte van die bome versprei is. '' 'N Mens sien ook Vodou priesters en priesteresse wat ratels en kruike dra, wat gemeng word met die heilige waters en versprei oor die lyke van kliënte wat hulle vergesel het. op die pelgrimstog om te genees van sommige kwale of om seker te wees van geluk (chans) vir sommige hangende pogings.
Alhoewel dit nie op sigself 'n ritueel kan wees nie, sal geen beskrywing van die Saut-d'Eau-pelgrimstog voltooi wees sonder om ten minste die geestelike besit te noem nie, 'n ervaring wat die meeste voorkom in die swembad onder die kaskades. In Haïtiaanse Vodou word gelowiges soms deur die lwa besit, of in die nomenklatuur van die godsdiens is 'n besit gelowige 'n perd (chwal) wat deur sy ruiter gemonteer is. Dit is die afleiding van die titel Maya Deren se klassieke studie van Haïtiaanse Vodou, beide die boek [Deren 1953] en die film, Die Goddelike Ruiters [Deren 2005]). Saam met die waarsêery is dit die mees kragtige manier om te kommunikeer en te kommunikeer met die heilige in Haïtiaanse Vodou. Besittings kan nogal dramaties wees, met die menslike perde wat beheer oor hul liggame verloor, bewing, speeksel, yelping, spatsel oor die water of inmekaargeslaan in die arms van spotters.
By die Katolieke kerk in Ville Bonheur word 'n Novena gebid gedurende die dae wat tot die fees van Our Lady of Mount Carmel, 'n hoogtepunt bereik het met 'n groot byeenkoms wat deur die plaaslike biskop voorgehou word (Brockman 2011: 497). Gedurende hierdie tydperk kom honderde mense in die dorp, waar liefdadigheid aan hulle gegee word, 'n belangrike ritualistiese dimensie van die pelgrimstog. Die massas word goed bygewoon, terwyl die res van die dag aanvullers in en om die verpakte kerk by gebed gevind kan word. Soos algemeen in Katolieke kerke dwarsdeur Haïti, is die meeste van die aanvallers vroue. Hulle bid dikwels hardop en smeeklik, arms uitgestrek, hande wat kerse, rozenkranse, of foto's van geliefdes vir wie hulle seëninge van die Maagd Maria soek, sommige instansies van Sint Anthony, wat ook met hierdie kerk geassosieer word, alhoewel op 'n baie kleiner skaal (in Vodou is Saint Anthony saam met Legba, die voorste truuksgees en die bewaarder van die poorte tussen die gesien en onsigbare wêrelde). Aanbiedinge word in en rondom die kerk vir die Maagd oorgebly, alles van kerse en blomme tot geskrewe notas en selfs tuisgemaakte koeke. In die oortuiging dat die kerk vir die gelukkige moeder (en vir Èzili) lekker sal ruik, kan 'n toegewyde 'n aerosolkan van lugversorger oor die heiligdom spuit. Hierdie praktyk word ontmoedig deur die Katolieke geestelikes, nie omdat dit een of ander manier heilig is nie, maar as gevolg van die brandbare gevaar verteenwoordig dit naby aan verligte kerse (O'Neil en Rey 2012).
Ten slotte, hoewel hulle gewoonlik met Lent geassosieer word, wanneer hulle die strate van dorpe en dorpe dwarsdeur Haïti met opwindende musiek en boisteragtige optog beïndruk, rara bands is ook 'n kenmerk van die Saut-d'Eau / Ville Bonheur-ervaring (Sérant 2014). Elizabeth McAlister (2002: 3) behels hul omvang en hoof doel behendig:
Die oomblik dat die Carnival eindig, op die vooraand van die Lent, en vir ses weke tot Paasweek eindig, loop Rara-optogte vir myl deur die plaaslike grondgebied, wat aanhangers aantrek en nuwe en ou liedjies sing. Bande stop die verkeer vir ure om musiek te speel en rituele vir Afro-Haitiese gode op kruispad, brûe en begraafplase uit te voer. Hulle doen die geestelike werk wat nodig word wanneer die engele en heiliges, saam met Jesus, op Goeie Vrydag in die onderwêreld verdwyn.
Dit blyk dat die "geestelike werk" van sekere Rara-bande uitgebrei is om periodes in te sluit wanneer die heiliges nie meer in die onderwêreld is nie. Die Maagd Maria is beslis nie tydens piek somer pelgrimstog seisoen, en nêrens meer so in Haiti as by Saut-d'Eau, saam met Ezili, natuurlik.
Daar is 'n gemeentepriester in die Katolieke kerk in Ville Bonheur, en hy antwoord direk op die aartsbiskop van Port-au-Prince, die hoofstad sowat sestig myl weg. Alhoewel, soos verwag word, hy die hele sakramentele rituele deur die loop van die jaar voorgehou het, het die predikant min of geen toesig oor die Saut-d'Eau-pelgrimstog. Nietemin, dit is 'n baie besige tyd in sy kerk, wat oorstroom word met pelgrims en mendicants wat in die middel van Julie na die klein dorpie stroom. Ander priesters kom aankom om die pastoor te help, aangesien daar geen einde is aan die items wat pelgrims hulle vra om te seën nie, óf hulle persone of die rituele toebehore wat hulle saambring of van die vele godsdienstige goedereverkopers in die dorp koop vir die geleentheid . Onnodig om te sê, Massas is baie goed bygewoon tydens die pelgrimstog seisoen, en die meeste bywoning dra of dra ook 'n simbool, amulet, rooskrans, kers of skouer. Die kerk staan ​​slegs vir 'n paar dae.
Soos met al die groot feesdae op die Katolieke Liturgiese kalender, roep die Fees van Onze-Lieve-Vrouw van Bergkaramel 'n optog, en dit word georganiseer en beheer deur die pastoor en enige besoekende Katolieke geestelikes. Prosesse is hoogs gewild in Haïtiaanse Katolisisme. Dit is nie ongewoon dat duisende gelowiges biddend, dikwels in die liedjie, skuins agter 'n priester dra wat die standbeeld van sommige heiliges of agter 'n bakkie vragmotor karakteer nie, terwyl hulle stadig oor die strate ry op 'n goed verdraaide roete van geloof. Tydens die Saut-d'Eau-pelgrimstog verwyder 'n Katolieke priester die ikoon van Our Lady of Mount Carmel uit die kerk en sit dit bo-op 'n vragmotor om 'n kronkelende optog te lei, alhoewel die grondpaadjies van die dorp, met tronke van die getroue aanbidding saag in sleep. Die opstel van die optog kan uitdagend wees, aangesien sprekers op die trok vasgemaak moet word om die gebede en psalms te versterk, terwyl die skare die paaie rondom die kerk verstop, maar net te dig is vir die gebeurtenis. (Lloyd 1992).
Anders as Rooms-Katolisisme, is Haïtiaanse Vodou nie 'n gesentraliseerde godsdiens nie, alhoewel daar belangrike afstammelinge van priesters is (oungan) en priesteresse (manbo). Dit is die hoogste gesaghebbendes in die godsdiens wat, as gevolg van uitgebreide opleiding en gewoonlik ten minste twee stadiums van inisiasie, besit het van rituele en kennis van simbole wat noodsaaklik was vir die godsdiens se instandhouding en transmissie sedert dit gebore is. onder Afrikane in Saint-Domingue in die agtiende eeu (alhoewel met veel dieper Afrika-en Katolieke wortels). Oungan en manbo is belangrike figure in die organisasie van die Saut-d'Eau pelgrimstog, maar in 'n piecemeal mode eerder as deur enige soort nasionale komitee van ouderlinge. Om spesifiek te wees, sal hulle hul volgelinge op pelgrimstocht, Saut-d'Eau en elders stuur om geloftes te vervul, veilige seëninge, die geeste te dien en / of as deel van hul eie inisiasie buite die vlak van die lekepraktisyn. Sewe pelgrims is inderdaad nodig as deel van priesterlike inisiasie vir baie Vodouists wat priesters of priesteresse wil word [Hebblethwaite 2011: 27]). Baie oungan en manbo maak die reis self, natuurlik, dikwels met hul assistente (ounsi) wat hulle vergesel.
Dit sou nie onakkuraat wees om die ounsi 'n beginner van allerhande soorte te noem nie, iemand, man of vrou, wat onder 'n oungan of manbo leer, as 'n belangrike deel van haar of sy eie opleiding om moontlik 'n priester te word. Hierdie proses neem aan dat hulle die roeping en die geskenke besit om dit te doen, iets wat gewoonlik deur 'n erkende oungan of manbo bepaal word. Ounsi word verder verdeel in twee klasse, diegene wat 'n voorlopige inisiatief ondergaan het om 'n assistent van 'n priester of priesterskap te word, ounsi kanzo, en diegene wat nie so 'n ritueel van deurgang ondergaan het nie, ounsi bosal (Hebblethwaite 2007: 277). Wat ookal hul geledere, ounsi is oor die algemeen belangrike lede van 'n sekere lakou, of tempelhuis, en hulle vereer die nodige elemente van gemeenskaplike rituele. Hulle het intieme kennis gekry van die liedjies wat tydens seremonies gesing word en dikwels as iets soos 'n kantore dien. So, daar is baie ounsi onder die pelgrims in Saut-d'Eau, maar hulle sal gewoonlik nie rituele toebehore dra wat hulle as sodanig sal onderskei nie, anders as baie van die oungan en manbo, wat alleen die heilige rammelaar kan dra en in diens neemasson) Dit is die hoof simbool van hul sacerdotale status.
Die meeste mense wat Vodou in Haïti beoefen, ondergaan nooit 'n aanvangsritueel nie, óf omdat hulle eenvoudig nie geroep word om dit te doen nie of omdat die soms buitensporige koste van opleiding en rituele buite hul vermoë is. Daarbenewens is daar twee ander posisies van leierskap in die godsdiens wat oor die algemeen nie vereis dat 'n mens 'n aanvangsritueel ondergaan nie, dié van die medsin fey (letterlik: blaar dokter) en die prètsavann (letterlik: bospriester). Die voormalige is in wese 'n kruiedokter, een wat dikwels deur 'n ouer lid van sy / haar uitgebreide familie opgelei word, terwyl laasgenoemde 'n klerklike assistent is van soortgelyke wat gereeld die taak het om die Katolieke gebede aan te spreek wat gewoonlik die begin van die gemeenskaplike Vodou rituele, in Frans en soms in Latyn. Daar is beslis baie medsin fey en prètsavann bywoon by die Saut-d'Eau pelgrimstog, wat vir hulle redeliker sou wees as gevolg van dié van die leë pelgrim. Vir een ding is daar ontelbare gemeenskaplike Vodou-seremonies wat in die dorp en in die omgewing rondom die valle plaasvind, en dus is die dienste van die prètsavann in hoë aanvraag; Vir ander, sommige van die heiligste blare en heiligste waters in Haïti word by Saut-d'Eau gevind. Die ondernemende prètsavann maak dit dus 'n punt om iemand te versamel om na die bedevaart terug te bring.
Twee ernstige uitdagings tans in die gesig staar Saut-d'Eau: omgewingsdegradasie en 'n nuwe golf van godsdienstige onverdraagsaamheid.
Die helende waters van die pragtige watervalle op die pelgrimstogterrein val steeds wonderlik gedurende die reënseisoen, terwyl dit gedurende ander dele van die jaar tot 'n ware druppel gereduseer word. Soos 'n Haities joernalis dit gestel het: "Die water in Saut-d'Eau is opdroog. Saut-d'Eau risiko's word maar 'n herinnering. 'N aantrekkingskrag slegs gedurende die reënseisoen. Of, nog erger, 'n argeologiese webwerf ter herinnering aan sy verlede "(Anonymous 2013). Dit is onduidelik of die katastrofiese aardbewing 2010 al dan nie bygedra het tot hierdie probleem, maar dit is lank reeds bekend dat ontbossing in Haiti ernstige omgewings-en ekonomiese gevolge het, die erosie van die grond is die grootste deel van hulle. En dit was net 'n kwessie van tyd dat een van die mooiste en gevierde plekke in Haïti sal hulself verontagsaam vind.
Saut-d'Eau het internasionale erkenning verwerf vir sy godsdienstige betekenis en vir sy natuurlike skoonheid, en dit kom toenemend voor dat buitelandse toeriste en joernaliste die pelgrimstog besoek, veral tydens die vieringe in Julie. Vir die Haïtiaanse minister van omgewing, Jean-Francois, is "(hy) val in Saut-d'Eau tot die sewe mooiste watervalle ter wêreld" (Anoniem 2013). Die Haïtiese staat, in samewerking met die Switserse ambassade in Haïti, het dus die terrein as 'n ware nasionale skat en 'n belangrike bron van toeriste-inkomste erken, in 2013 'n herbebossingsinisiatief van stapel gestuur. Erosie rondom die valle het die afgelope jare vererger tot so 'n mate dat kenners gevrees het dat hul struktuur op die rand van ineenstorting was; vandaar hierdie gefokusde poging tot omgewingsvolhoubaarheid. Benewens die plant van tot 'n miljoen boompies, het die inisiatief ook gevra dat 'n gemeenskapsrestaurant met sitplek vir 500, 'n plek vir pelgrims en ander besoekers om te ontspan en / of 'n warm maaltyd teen 'n redelike prys te eet, eerder as om buite te eet , soos die meeste mense geneig is om gedurende die pelgrimstyd te doen.
Sedert die aardbewing 2010 het godsdienstige onverdraagsaamheid weer sy lelike kop in Haïti grootgemaak, met 'n noemenswaardige terugkeer van die vervolging van Vodouists in die hande van Christene. In teenstelling met vorige geskiedenis in die Haïtiaanse geskiedenis, is dit egter hoofsaaklik evangeliese Protestante, en nie die Katolieke hiërargie wat Vodou as satanies veroordeel nie. Net voor die aardbewing het die Katolieke Kerk-hiërargie die Vodouistiese leiers bereik in pogings om dialoog te bevorder (Richman 2012), hoewel sommige Katolieke priesters steeds teen Vodou gaan ry. Een van die gewildste onder hulle, Father Jules Campion, het eintlik die aardbewing geprofeteer en Vodou, saam met homoseksualiteit en 'n algemene gebrek aan gebed onder die gelowiges, geblameer om die toorn van God aan sulke seismiese verhoudings (Rey coming) uit te daag.
Maar die belangrikste anti-Vodou-krag in Haïti is vandag duidelik Protestant, en nie noodwendig van die buitelandse sending verskeidenheid nie, maar eerder 'n inheemse een. Haïtia se mees kragtige nasionale skeppingsmite is van 'n Vodou-seremonie op 'n plek noordoos van Saut-d'Eau, genaamd Bois Caïman in Augustus van 1791. Dit is gelei deur 'n oungan genaamd Boukman Dutty en 'n manbo genaamd Cecille Fatiman. Legende het dit dat hulle 'n vark geoffer het en die slawe wat teenwoordig was, opstaan ​​om op te staan ​​en teen hul wit Franse meesters terug te slaan en sodoende die Haitiese Revolusie te ontplooi. Nie verrassend nie, het Bois Caïman elkeen vanjaar 'n pelgrimstogterrein geword vir Vodouists. In onlangse jare het hulle egter daar gekonfronteer met groot menigte evangeliese Christene wat in die verhaal gekoop het dat die 1791-seremonie eintlik 'n Faustiese verbond met die duiwel was wat vir Haïti se daaropvolgende twee eeue van ongeluk sal blameer. Hierdie verhaal het eers in die Haïtiaanse Protestantse kringe in die 1990s (McAlister 2012) begin roer. Alhoewel daar geen bewyse is dat evangelici baie versamel het om Vodouists tydens die Saut-d'Eau-pelgrimstog te ontken nie, lyk dit net 'n kwessie van tyd voordat hulle dit doen. Intussen besoek sommige Protestante Saut-d'Eau eintlik seëninge, terwyl een lid van die nabygeleë Sewende-dag Adventiste kerk onlangs in beheer was van die sprekers tydens die optog van Our Lady of Mount Carmel in Ville Bonheur (Walcam 2015) .
Ten slotte, alhoewel dit vermoedelik bespreek kan word of dit eintlik 'n soort uitdaging is, moet dit genoem word dat, soos van 2015, die wonderlike en wonderbaarlike watervalle in Saut-d'Eau gedien het as 'n jaarlikse 'Hot Bikini' "Foto skiet (Anonymous 2016). In teenstelling met baie van die vroue wat die val uit besoek vir meer waarneembare geestelike opdragte, lyk die modelle by die skiet nooit topless nie. Een van hulle het egter blykbaar 'n baseballpet dra wat 'n Vodou-simbool dra! Dit is net een weerspieëling van 'n sekulariserende tendens wat oor die jare heen gespeel het by die heilige val, aangesien die mees toegewyde pelgrims in Saut-d'Eau deesdae dikwels hulself oortref deur openbares wat daar net is om te partytjie. Mens wonder wat die Maagd Maria en Ézili dink oor die toekoms van hierdie merkwaardige, heilige plek.
Anoniem. 2016. "L'Assaut die Saut d'Eau." Die Nouvelist, Julie 1.
Anoniem. 2013. "Inisiatief gouvernementale pour sauver les chutes die Saut-d'Eau." Die Nouvelist, Julie 17.
Brockman, Norbert C. 2011. Ensiklopedie van Heilige Spasies, 2, 2. Santa Barbara: ABC-CLIO.
Cosentino, Donald J. 1995. "Dit is alles vir jou, Sen Jak!" In Heilige Kunste van Haïtiaanse Vodou, geredigeer deur Donald J. Cosentino. Los Angeles: UCLA Fowler Museum.
Deren, Maya. 1953. Die Goddelike Ruiters: Die Lewende Gods van Haïti. Londen en New York: Thames en Hudson.
Deren, Maya, Cherel Ito, en Teiji Ito. 2005. Die Goddelike Ruiters: Die Lewende Gods van Haïti. Montauk: Mystic Fire Video.
Desmangles, Leslie G. 1992. Die gesigte van die gode: Vodou en Rooms-Katolisisme in Haïti. Chapel Hill: Universiteit van North Carolina Press.
Eliade, Mircea. 1961. Die Heilige en die Profane: Die aard van godsdiens. Vertaal deur Willard R. Trask. New York: Harper.
Glazier, Stephen D. 1983. "Caribbean Pelgrimages: A Typology." Tydskrif vir die wetenskaplike studie van godsdiens 22: 316-25.
Greenfield, Sidney M. en Antonio Mourão Cavalcante. 2006. "Pelgrimage en patronage in Brasilië: 'n Paradigma vir sosiale verhoudings en godsdienstige diversiteit." Luso-Brasiliaanse oorsig 43: 63-89.
Hebblethwaite, Benjamin. 2011. Vodou Songs in Haities Creools en Engels. Philadelphia: Temple University Press.
Herskovits, Melville J. 1937. Lewe in 'n Haïtiaanse vallei. Londen en New York: Knopf.
Katz, Jonathan M. 2010. "Quake Probleme was weg in die heilige Haiti waterval." San Diego Tribune, Julie 16.
Laguerre, Michel S. 2013. "Pelgrimages." Pp. 1079-081 in Die Ensiklopedie van Caribbean Religions, Volume I, AL, geredigeer deur Patrick Taylor en Frederick I. Case. Chicago: Universiteit van Chicago Press.
Laguerre, Michel S. 1989. Voodoo en Politiek in Haïti. New York: St Martin's.
Laguerre, Michel S. 1986. "Haïtiaanse pelgrimstocht na ons dame van Saut d'Eau." Sosiale Kompas 33: 5-21.
Leland, Andrea E en Bob Richards. 1989. Voodoo en die Kerk in Haïti. Harriman: Transito Media.
Lescot, Anne en Laurence Magloire. 2002. Van mans en gode. Watertown: Dokumentêre Opvoedkundige Hulpbronne
Lloyd, Robin. 1992. Haities Pelgrimstog. Burlington: Green Valley Films.
McAlister, Elizabeth. 2012. "Van Slawiese Opstand tot Bloedpact: Die Evangeliese Herskryf van Haïtiaanse Geskiedenis." Studies in Godsdiens / Wetenskappe 41: 187-215.
McAlister, Elizabeth. 2002. Rara! Vodou, krag en prestasie in Haïti en sy Diaspora. Berkeley en Los Angeles: Universiteit van Kalifornië Pers.
McAlister, Elizabeth. 1998. "Vodou en Katolisisme in die Ouderdom van Transnasionalisme: Die Madonna van 115th Straat Hersien. "Pp. 123-60 in Byeenkomste in Diaspora: Godsdienstige Gemeenskappe en die Nuwe Immigrasie, geredigeer deur R. Stephen Warner. Philadelphia: Temple University Press.
O'Neil, Deborah en Terry Rey. 2012. "Die Saint en Siren: Bevryding Hagiografie in 'n Haitiese Dorp." Studies in Godsdiens / Wetenskappe 41: 166-86.
Orsi, Robert. 1992. "Die godsdienstige grense van 'n tussen-mens: Straat Feeste en die probleem van die donker-skinned ander in Italiaanse Harlem, 1920-1990. " Amerikaanse Kwartaal 44: 313-47.
Prys-Mars, Jean. 1928. Ainsi parla l'oncle: essais d'ethnographie. New York: Parapsigologie Vereniging.
Rey, Terry. Komende. "Vrees en bewing in Haïti: 'n Charismatiese Profesie van die Aardbewing 2010." In Vuur uit die Hemel: Pinksterisme, Katolisisme en die Geeswêreld. geredigeer deur Stan Chu Ilo. Eugene: Cascade.
Rey, Terry. 2017. Die Priester en die Profeet: Abbe Ouvière, Romaanse Rivière, en die Revolusionêre Atlantiese Wêreld. New York: Oxford University Press.
Rey, Terry. 2005a. "Bome in Haïtiaanse Vodou." Pp. 1658-659 in Die Ensiklopedie van Godsdiens en Natuur, geredigeer deur Bron Taylor. Londen en New York: Continuum ,.
Rey, Terry. 2005b. "Volgens 'n etnohistory van Haïtiaanse bedevaart." Tydskrif die la Societe des Américanistes 91: 161-83.
Rey, Terry. 2004. "Marian Toewyding by 'n Haities Katolieke Parochie in Miami: Die Feestdag van Our Lady of Perpetual Help." Blaar van Hedendaagse Godsdiens 19: 353-74.
Rey, Terry. 2002. "Die Politiek van Patron Sainthood in Haiti: 500 Jare van Iconic Struggle. Katolieke Historiese Oorsig 81: 519-45.
Rey, Terry. 1999. Our Lady of Class Struggle: Die Kultus van die Maagd Maria in Haiti. Trenton: Afrika Wêreld Pers.
Rey, Terry en Karen Richman. 2010. "Die Somatici van Sinkretisme: Bindende Liggaam en Siel in Haïtiaanse Geloof." Studies in Godsdiens / Wetenskappe 39: 379-403.
Rey, Terry en Alex Stepick. 2013. Oorsteek die water en hou die geloof: Haïtiaanse godsdiens in Miami. New York: New York University Press.
Richman, Karen. 2012. "Godsdiens by die episentrum: Agentskap en Affiliasie in Leainâne na die aardbewing." Studies in Godsdiens / Wetenskappe 41: 148-65.