Wanneer God in my pyn verdwyn – De Novo Boekeblad
Klik hier om Resensie deur Jaco Putter Leraar: NG Kerk Humansdorp-Oos te lees
Wanneer God in my pyn verdwyn is ’n boek wat die verhaal vertel van ’n “godsbeeld” wat afsterf in die oomblik van krisis, maar ook geloof in die onsterflike God wat terselfdertyd wedergebore word. Hierdie boek gee die persoonlike ervaring van ’n pa weer en dit is nie noodwendig hoe alle mense die effek van selfmoord sou ervaar nie, alhoewel lesers spontaan met temas kan assosieer. Die boek toon aan hoe “Godsbeelde” wat gefabriseer is deur die interpretasie van die Bybel, die Kerk en mense sterk bevraagteken word in tye van verlies: dit bied geen hoop nie! Die skokkende werklikheid van sy dogter se selfmoord dryf ’n pa om op ’n eerlike en reguit manier sy gedagtes te verwoord. Die gedagtes van die skrywer handel oor die emosionele en geestelike proses waardeur hy gegaan het. Hierdie “blootstelling” is juis om vir ander wat deur dieselfde worsteling gaan iets te beteken.
Die inhoud handel oor ’n pa wie se geloof in God gesterf het die nag toe sy dogter selfmoord gepleeg het. Dit is nie ’n boek om antwoorde op vrae te bied nie, maar verwoord die verwarring en pyn wat sy dogter se selfvernietigingsdaad oor hom gebring het. Coenie Nolte bevraagteken die huidige diskoerse oor selfmoord, pyn en geloof en soek alternatiewe antwoorde op hierdie diskoerse wat tans nie bevredigende antwoorde bied nie. Die effek van selfmoord op ’n gesin kom duidelik na vore en vind uitdrukking in die magtelose hopeloosheid sonder kits oplossings. Sekere “waarhede” verdwyn en word vaag soos wat die outeur na antwoorde soek in die “status quo”, diskoerse van die kerk, die Bybel, ander materiaal en filosofieë. Die inhoud handel oor die verband tussen menslike pyn en verlies en die rol wat God hierin vertolk (of die rol wat die mens aan God sou toedig). God word in hierdie boek tot verantwoording geroep en verklarings word gesoek vir God se aandeel in die gruwelooslike gebeurtenis van selfmoord.
Wanneer God in my pyn verdwyn is ’n boek wat lankal die lig moes gesien het. Gelowiges word uitgedaag om vrae te vra oor dit wat hulle glo, nie met die doel om hul le geloof te verloor nie, maar eerder om soos Job God te kan sien! Dit kan ook mense wat in soortgelyke situasies of in enige ander vorm van pyn of verlies is, help om heel te word. Die boek kom plek-plek eensydig swartgallig voor, maar help buitestanders om die effek van verlies beter te begryp. Die boek is nie werklik ’n boek van hoop nie. Lesers wat hoop soek, sal dit nie noodwendig in hierdie boek direk vind nie, behalwe die hoop dat onsekerheid ’n gegewe is. Wanneer gelowiges die boek met die eerste oogopslag deurlees, mag hulle dalk bedreig word deur die reguit vrae en dekonstruksies oor antwoorde wat ons soms “te maklik” aangebied word in krisistye. Lesers wat self deur pynlike ervarings van verlies, selfmoordpogings en/of selfmoord in hulle gesinne gegaan het, sal baat vind by die openheid waarmee die skrywer die tema hanteer. Lesers sal hierdie boek op verskillende maniere ervaar vanweë elkeen se eie unieke lewenswêreld en die betekenis wat daaraan geheg word. Die leser moet duidelik besef dat sommige van die standpunte in hierdie boek nie al gemene waarhede is nie, maar die persoonlike ervaring van ’n pa. Die outeur dui aan dat so ’n proses met vrae ’n werklikheid is en dat hierdie tipe standpunte en argumente wel tydens die proses van verlies voorkom. Dit is nie waar dat alle mense teleurgestel in God staan nie, sommige mense ervaar God weer in sulke omstandighede as baie naby.
Die skrywer kan vir sommige lesers onsamehangend voorkom, veral vir dié wat eerder na vaste grond soek. Ander lesers kan die boek as hoopvol ervaar, juis oor die eerlikheid van ’n werklike menslike ervaring. Die skrywer neem inligting uit verhale van die mitologie, Islam, Boeddhisme en ander bronne as metafore van sy eie soektog na antwoorde en hy bevraagteken plek-plek die Bybel krities. Dit toon hoe diep en intens die pyn is waardeur hy moet worstel. Dit is duidelik dat daar iewers in die rouproses so ’n fase is waar mense totaal en al hopeloos voel en selfs God blameer vir alles wat verkeerd geloop het. Op die agterblad word die boek akkuraat opgesom as die verhaal van ’n baie persoonlike reis van ’n getraumatiseerde gelowige.