Kos in die 19de en 20ste eeu - Inligting
Kos in die XIXe en XXe eeue
Vet spyskaart en kookgerei.
Boertoneel: die dop van bone.
Stillewe met mandjie of die kombuistafel.
Parys in die oggend; die skepper.
Titel: Vet spyskaart en kookgerei.
Skrywer: CHARDIN Jean Siméon (1699 - 1779)
Afmetings: Hoogte 33 - Breedte 41
Tegniek en ander aanduidings: Olie op koper
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Louvre Museum) / Gérard Blot / Hervé Lewandowskisite web
Prentverwysing: 96-012346 / INV3205
© Foto RMN-Grand Palais (Louvre Museum) / Gérard Blot / Hervé Lewandowski
Titel: Boertoneel: die dop van bone.
Skrywer: HUMBERT DE MOLARD Louis Adolphe (1800 - 1874)
Skeppingsdatum : 1852
Afmetings: Hoogte 22 - Breedte 18.2
Tegniek en ander aanduidings: Gesout papierbestand
Prentverwysing: 00-003405 / PHO1980-249
Titel: Stillewe met mandjie of die kombuistafel.
Skrywer: CEZANNE Paul (1839 - 1906)
Tegniek en ander aanduidings: Olie op doek Circa 1888-1890
Prentverwysing: 93-001130-01 / RF2819
Evolusie van dieetpraktyke in die 19de en 20ste eeu
Geassosieer met die demografiese oplewing wat in die 18de eeu begin en in die volgende eeu voortduur, het die geweldige ontwikkeling van vervoer wat verband hou met die industriële rewolusie gelei tot diepgaande veranderinge in voedselverbruik, selfs al bly gewoontes diep gewortel. Terwyl periodieke hongersnode in die meeste Europese lande verdwyn het vanaf die middel van die 19de eeu, het bevolkings in die hele 19de eeu volop graan, aartappels en peulgewasse verteer en, vir die laaste twee, 'n deel van die twintigste eeu, voordat dit varsere produkte bevoordeel is. Vrugte en groente wat plaaslik geproduseer of ingevoer is, het hul verbruik viervoudig tussen die einde van die Ancien Régime en die middel van die 20ste eeu, ondanks lang periodes van stagnasie. Ander voedsel het groot sukses behaal, veral suiker en soetprodukte, wat tradisioneel gereserveer is vir die elite onder die Ancien Régime, asook vleis en vis, waarvan die verbruik geleidelik toegeneem het gedurende die 19de eeu en die 19de eeu. Twintigste eeu. Die ikonografie wat aan voedsel gewy word, getuig van hierdie ontwikkelinge.
Die beeld van voedsel in kuns
As gevolg van die alledaagse alledaagse lewe, is voedsel al eeue lank 'n onderwerp in die kuns. In die besonder is stillewe 'n genre wat onder die Ancien Régime onder die invloed van die 17de-eeuse Nederlandse meesters 'n groot mode gehad het.
Jean Siméon Chardin het in die 18de eeu 'n spesialiteit gemaak van hierdie tipe voorstelling, met sy vele stillewes gewy aan wild, vrugte en die bereiding van voedsel. Sy skildery getiteld Vet spyskaart en kookgerei in 1731 word te midde van kookgerei gewys wat op goeie dae op die spyskaart van 'n hoë samelewingstafel kan staan: 'n stuk vleis wat aan 'n haak hang, niere en brood. Hierdie spyskaart verskil van dié van heilige dae wanneer godsdiens die verbruik van maer produkte vereis: vis, groente en eiers. In hierdie slim geordende komposisie en op 'n realistiese manier behandel, benut die skilder die materiële effekte van die voedsel wat in hul kleinste besonderhede voorgestel word, en speel hy met die weerkaatsing van die lig op die metaal, glas of emalje van gereedskap. Die aandag word dadelik gevestig op die vleis wat die komposisie oorheers en waarvan die helderrooi kleur op die dowwe agtergrond in die agtergrond uitstaan.
Hierdie tradisie van stillewe is voortgesit in die hedendaagse kuns, maar in plaas daarvan om die werklikheid opties weer te gee, fokus ons op die voorstelling van vorms in die ruimte, die meetkunde van volumes en die verhouding tussen kleure en vorms. Cézanne, een van die vaders van die impressionisme, was een van die eerstes wat hierdie pad met sy vele stillewes verken het. So die een wat hy teen die einde van sy lewe, in 1888-1890, onder die titel geskilder het Stillewe met 'n mandjie of die kombuistafel, waarin die voorstelling van vrugte gerangskik in 'n kurfmandjie en weerskante daarvan op 'n tafel dien as voorwendsel vir navorsing oor die rangskikking van geometriese vorms in die ruimte en oor die uitdrukking van hul volumes. Die kleure word deur middel van diapurures gemoduleer om die beste weergawe van materiale en volumes te verkry. In die agtergrond laat 'n afgeknotte perspektief 'n deel van die kombuis en sy meubels kyk.
Fotograwe en skilders was ook baie vroeg geïnteresseerd in eetgewoontes. So het Louis Adolphe Humbert de Molard van 1852 met hierdie landelike toneel wat die afskil van bone gedurende die oesseisoen voorstel, of die skilder Suzanne Hurel wat in die volgende eeu gekies het om 'n klein tipies Paryse voedselhandel te verteenwoordig. , dié van die romer. In die eerste beeld word 'n boerepaar op die drumpel van hul huis afgeneem: die vrou wat sit, is besig om boontjies te dop, terwyl haar man haar staande dophou en leun op die handvatsel van een van haar gereedskap. In hierdie donkerkleurige foto dui die growwe klere van die twee figure en hul sonbruin vel op die hardheid van hul arbeid en die harde lewensomstandighede, terwyl die voorwerpe rondom hulle gereël is, gereedskap, leer, ens. ensovoorts, vertel ons van die boerdery-tegnieke wat in die middel van die 19de eeu nog nie fundamenteel ontwikkel het nie.
Die tweede voorstelling het op sy beurt betrekking op 'n klein beroep wat verskyn het in verband met die toename in die verbruik van melk en suiwelprodukte: in 'n kafee bedien 'n melkery wat voor 'n tafel staan, melk in bakke vir klante aan tafel. terug, terwyl 'n klein dogtertjie van agter gesien, 'n kruik in haar hand, vars melk van die melkery oplaai. In hierdie alledaagse toneel het die outeurs die band vasgevang wat tussen die romer en die dogtertjie ontwikkel het, en terselfdertyd beklemtoon hulle die geselligheid wat voortspruit uit die inname van hierdie drankie in 'n openbare plek.
Die verbetering van die kwaliteit van voedsel
Hierdie verskillende werke is baie verskillend, sowel in hul medium as in die behandeling, en hulle het 'n algemene dokumentêre belangstelling in die evolusie van eetgewoontes. Dus, die aandrang van Chardin op vleis wat in die hart van die kombuistafel in 'n burgerlike binnekant geplaas is, dui daarop dat die verbruik van hierdie voedsel, hoewel dit tradisioneel was, gereserveer was vir die welgestelde sosiale klasse en nie deel van die gewone boer in die era van verligting, 'n situasie wat 'n groot deel van die 19de eeu geduur het, voordat dit daarna verander het. Cézanne se vrugtemandjie en Humbert de Molard se afskilfering van bone toon dat vars vrugte en groente deel was van die daaglikse dieet, 'n aandeel wat in die 20ste eeu sal bly toeneem. Laastens weerspieël die melktoneel die evolusie van gedrag teenoor melk, waarvan die voedingsdeugde in die 19de eeu ontdek is. Dit het nou 'n positiewe beeld en word algemeen aanvaar deur die algemene bevolking, toe dit eens beskou word as 'n voedsel wat vir babas gereserveer is. Verskeie faktore is die oorsprong van hierdie diversifisering van voedselverbruik en die toename in die kwaliteit van produkte, waaronder die verbetering van die lewenstandaard wat merkbaar is sedert die middel van die 19de eeu, die vordering van landboutegnieke. en die vervoerrevolusie.
Jean-Louis FLANDRIN en Massimo MONTANARI (regie), Kosgeskiedenis, Parys, Fayard, 1996. Jean-Robert PITTE, Franse gastronomie: geskiedenis en geografie van 'n passie, Parys, Fayard, 1991.