Koning Edward II se klipkop is in die Britse abdy opgegrawe - Inligting - 2022
Koning Edward II se klipkop is in die Britse abdy opgegrawe
'N Opgrawing in 'n Middeleeuse Abdy in Brittanje het 'n skatkis met vondste ontdek. Maar die mees verrassende artefak onder die ontdekkings is 'n geheimsinnige klipkop. 'N Ondersoek van die voorwerp dui daarop dat dit die gesig van die tragiese Engelse koning, Edward II, kan voorstel.
'N Span argeoloë het die Shaftesbury Abbey in die suide van Engeland opgegrawe toe hulle die ontdekking gemaak het. Dit was eens die tuiste van 'n gemeenskap van nonne en was een van die grootste en rykste abdye in Engeland, maar dit het amper verdwyn. Volgens die Daily Mail was dit 'eens die tweede rykste klooster in Engeland-agter slegs Syon Abbey, aan die Teems in Isleworth.' In sy bloeitydperk was Shaftesbury Abbey dieselfde grootte as die Westminster-katedraal. Die abdy is 'in die 9de eeu deur Alfred die Grote gebou', berig The Times.
Shaftesbury Abbey was eens een van die grootste en rykste abdye in Engeland, maar dit het amper verdwyn. (Mike Smith/ CC BY SA 2.0 )
Toe die span onder die ruïnes van die abdy opgrawe, het hulle 'n wonderlike ontdekking gemaak. The Daily Mail berig dat die 'argeoloë en studente opgewonde was toe hulle die kop van' n lewensgrootte, wat 'n kroon dra, opgegrawe het.' Dit is 'n gekerfde klip en is duidelik deur 'n vakman gemaak. Die kop is beskadig, maar dit is steeds in 'n merkwaardige toestand.
Is dit koning Edward II?
'N 700-jarige klipkop is deur argeoloë op die voormalige terrein van Shaftesbury Abbey opgegrawe.
Ons het met die argeoloog Julian Richards gepraat, wat deel was van die span wat dit ontdek het. #DigForBritain @archaeologyuk @RGS_IBG pic.twitter.com/67OuSjxtoz
- BBC Radio Solent (@BBCRadioSolent) 2 Oktober 2020
Die voorwerp is in die grond vasgemaak en nadat dit skoongemaak is, het dit 'n vreemde kopbedekking gehad, moontlik 'n pet. The Guardian haal Julian Richards, wat die projek gelei het, aan en sê: 'Wie kan dit wees, met sulke hoofdeksels aan? Toe het iemand daarop gewys dat dit nie 'n pet is nie, maar 'n kroon. " Die juwele op die kopband kan nog gemaak word. Die feit dat die kop gekroon is, was 'n raaisel.
Finder Julian Richards grawe die kop uit. ( Shaftesbury Abbey Museum en tuine )
Is dit die hoof van koning Edward II?
Hoe meer die navorsers die kop ondersoek het, hoe meer geheimsinnig het dit geword. Volgens The Guardian was die geslag van die onderwerp onduidelik. Die vloeiende lokke het 'n vrou voorgestel, die kakebeen 'n man. 'Daarom kan dit 'n koning of 'n koningin verteenwoordig. Argeoloë het daarna met speurwerk begin en hulle glo dat hulle moontlik geïdentifiseer het wie die klipkop sou verteenwoordig.
Angelsaksiese abdij waar die wellustige koning Edgar gekroon is, gevind!
Die oudste deur van Brittanje is die relikwie van Westminster Abbey wat moontlik in die menslike vel bedek was
Waarom was Edward II so 'n gehate koning?
Omdat die kop gekroon is, het die navorsers gefokus op Engelse koninklikes. Die moontlikheid is geopper dat dit 'n gestileerde uitbeelding van 'n Angelsaksiese koning kan wees. Die waarskynlikste kandidaat word egter as Edward II beskou. Richards word deur The Guardian aangehaal en gesê: 'Dit kan Edward II wees, maar ons is nie seker nie.'
Beeld van koning Edward II op sy graf by die Gloucester -katedraal. Bron: Matteus /Adobe Stock
Edward II se nederlaag in die Slag van Bannockburn
Edward II, wat van 1307-1327 regeer het, was die seun van die woeste Edward I, wat dikwels die 'Hammer of the Scots' genoem word vir sy wrede veldtogte in Skotland. Anders as sy pa, was Edward II geen vegter nie, hy het Skotland verloor tydens die Slag van Bannockburn.
Hy was nooit gewild nie en word algemeen beskou as korrup en swak. Daar word beweer dat hy homoseksueel was en dat sy gunsteling Piers Gaveston sy geliefde was. Edward is as koning afgedank en in die gevangenis gesit, en hy is later vermoor, moontlik deur honger te sterf. Sy lewe en tragiese ondergang is die onderwerpe van 'n toneelstuk deur Christopher Marlowe.
The Times berig dat die 'kerf' vermoedelik deel was van 'n voorheen onbekende galery van standbeelde van konings en koninginne in die Shaftesbury Abbey. 'Dit is moontlik gebruik om die nonne van die publiek tydens massas te skei. Daar was moontlik verskeie galerye in die kerk. Die ontdekking van die kop help argeoloë om die uitleg van Shaftesbury Abbey beter te verstaan. Dit is waarskynlik dat die kop ooit geverf is om dit nog meer lewensagtig te maak.
'N Uitbeelding van die Slag van Bannockburn uit 'n manuskrip uit die 1440's van Walter Bower se' Scotichronicon. 'Dit is die vroegste uitbeelding van die geveg.
Die ontbinding van die kloosters
Shaftesbury Abbey was ook 'n belangrike pelgrimstog. Baie gelowiges het hierheen gekom om te bid tot die oorblyfsels van Saint Edward the Martyr (omstreeks 962-978 nC), 'n vermoorde Angelsaksiese koning. Die klipkop is effens beskadig, en dit kan die gevolg wees van die gebeure wat gelei het tot die verwoesting van hierdie eens ryk abdij.
In 1539 beveel Henry VIII die ontbinding van die kloosters en kloosters in Engeland. Sy agente het in opdrag van Thomas Cromwell baie meesterwerke van godsdienstige kuns tydens die sluiting vernietig. Richards het deur die Guardian aangehaal dat "iemand 'n voorhamer geneem het en dit stukkend geslaan het omdat dit oor die nek gebreek is." Dit is ook moontlik dat die kerf op die grond geslinger is.
As dit korrek is, is die klipkop 'n bewys van die geweld en vernietiging wat met die ontbinding van die kloosters gepaard gegaan het. Binne vyftien jaar na sy sluiting het Shaftesbury Abbey amper verdwyn. Die klippe is deur die plaaslike bevolking weggeneem en in hul geboue gebruik.
Daar word geglo dat die klipkop moontlik agtergelaat is omdat dit nie van nut was nie. Die kop is na die Shaftesbury -museum verwyder, waar daar gehoop word dat dit uiteindelik te sien sal wees.
Die Kroningsvoorsitter, histories bekend as St Edward's Chair of Koning Edward se stoel, is 'n ou houtstoel [a] [ verduideliking nodig ] waarop die Britse monarge sit wanneer hulle belê is met regalia en gekroon word tydens hul kroning. Dit is in 1296 deur koning Edward I in opdrag gegee om die kroningsteen van Skotland - bekend as die Stone of Destiny - te bevat, wat gevang is van die Skotte wat dit by Scone Abbey gehou het. Die stoel is vernoem na Edward the Confessor, en is voorheen in sy heiligdom in die Westminster Abbey gebêre.
Die presiese geboortedatum van William is nie bekend nie, maar dit was 'n tydjie tussen die jare 1056 en 1060. Hy was die derde van vier seuns wat gebore is aan Willem die Veroweraar en Matilda van Vlaandere, die oudste was Robert Curthose, die tweede Richard, en die jongste Henry. Richard is omstreeks 1075 dood terwyl hy in die New Forest gejag het. William het die troon van Engeland opgevolg by die dood van sy vader in 1087, maar Robert het Normandië geërf. 
William het vyf of ses susters gehad. Die bestaan ​​van susters Adeliza en Matilda is nie absoluut seker nie, maar vier susters word veiliger getuig:
Die rekords dui op 'n gespanne verhouding tussen die drie seuns van William I. om onheil te maak deur 'n kamerpot op hul broer Robert uit 'n boonste galery leeg te maak en hom sodoende woedend en skaam te maak. 'N Stryd het ontstaan, en hul pa moes intree om die orde te herstel.  [b]
Volgens William van Malmesbury, wat in die 12de eeu geskryf het, was William Rufus 'mooi gelaat, sy hare geel met 'n oop voorkoms van verskillende oë, wisselend met 'n paar glinsterende verstommende sterkte, hoewel nie baie lank nie, en sy buik eerder projekteer. " 
Die verdeling van die lande van Willem die Veroweraar in twee dele was 'n dilemma vir die edeles wat grond aan beide kante van die Engelse Kanaal gehou het. Aangesien die jonger William en sy broer Robert natuurlike mededingers was, was hierdie edeles bekommerd dat hulle nie kon hoop om albei hul here tevrede te stel nie, en het hulle dus die risiko loop om die guns van die een of die ander heersers of albei te verloor.  Die enigste oplossing, soos hulle dit gesien het, was om Engeland en Normandië weer onder een heerser te verenig. Die strewe na hierdie doel het hulle gelei tot opstand teen William ten gunste van Robert in die Rebellie van 1088, onder leiding van die magtige biskop Odo van Bayeux, wat 'n halfbroer van William the Conqueror was.  Aangesien Robert nie in Engeland verskyn het om sy ondersteuners byeen te bring nie, wen William die Engelse steun met silwer en beloftes van 'n beter regering, en verslaan hy die opstand en verseker hy sodoende sy gesag. In 1091 val hy Normandië binne, vermoor Robert se magte en dwing hom om 'n gedeelte van sy grond af te staan. Die twee het hul verskille uitgemaak en William het ingestem om Robert te help om lande te verloor wat Frankryk verloor het, veral Maine. Hierdie plan is later laat vaar, maar William het tot die einde van sy lewe voortgegaan met 'n wreedaardige oorlogsverdediging van sy Franse besittings en belange, wat blyk uit sy reaksie op die poging van Elias de la Flèche, graaf van Maine, om Le Mans in te neem 1099. 
William Rufus was dus veilig in sy koninkryk. Soos in Normandië, was sy biskoppe en abte deur feodale verpligtinge aan hom gebind en het sy reg op belegging in die Normandiese tradisie in sy koninkryk geheers tydens die tydperk van die beleggingskonflik wat die Saliaanse keiser Henry IV uitgesluit het. Die persoonlike mag van die koning het deur middel van 'n effektiewe en lojale kanseliere tot die plaaslike vlak deurgedring tot 'n ongeëwenaarde mate in Frankryk. Die administrasie en wet van die koning het die koninkryk verenig en hom relatief ongevoelig gemaak vir pouslike veroordeling. In 1097 begin hy met die oorspronklike Westminster Hall, gebou "om sy onderdane te beïndruk met die krag en majesteit van sy gesag". 
Minder as twee jaar nadat hy koning geword het, verloor Willem II sy pa se raadgewer en vertroueling, die Italiaans-Normandiese Lanfranc, aartsbiskop van Canterbury. Na die dood van Lanfranc in 1089, vertraag die koning vir die aanstelling van 'n nuwe aartsbiskop vir baie jare, wat intussen kerklike inkomste toewys. In paniek, weens ernstige siekte in 1093, benoem William as aartsbiskop nog 'n Normandiër, Anselm-beskou as die grootste teoloog van sy generasie-maar dit het gelei tot 'n lang tydperk van vyandigheid tussen kerk en staat, en Anselm was 'n sterker voorstander van die Gregoriaanse hervormings in die kerk as Lanfranc. William en Anselm was dit nie eens oor 'n verskeidenheid kerklike aangeleenthede nie, en die koning verklaar aan Anselm dat: "Gister haat ek hom met groot haat, vandag haat ek hom met nog groter haat en hy kan seker wees dat ek môre en daarna sal hom voortdurend haat met steeds kwaai en bitterder haat. "  Die Engelse geestelikes, wat die koning vanweë hul voorkeure en lewenswyse aangehoor het, kon Anselmus nie in die openbaar ondersteun nie. In 1095 het William 'n raad in Rockingham ontbied om Anselm op die been te bring, maar die aartsbiskop bly vas. In Oktober 1097 gaan Anselm in ballingskap en neem sy saak na die pous. Die diplomatieke en buigsame Urban II, 'n nuwe pous, was betrokke by 'n groot konflik met die Heilige Romeinse keiser Henry IV, wat Antipope Clement III ondersteun het. Urban was onwillig om 'n ander vyand te maak, en het 'n ooreenkoms met William bereik, waardeur William Urban as pous erken het, en Urban het die Anglo-Normandiese kerklike sanksie verleen. status quo. Anselmus het in ballingskap gebly, en William kon tot die einde van sy bewind die inkomste van die aartsbiskop van Canterbury eis. 
Hierdie konflik was egter simptomaties van die Middeleeuse Engelse politiek, soos geïllustreer deur die moord op Thomas Becket tydens die bewind van die latere Plantagenet-koning Henry II (sy neef deur sy broer Henry) en Henry VIII se optrede eeue later, en as sodanig word nie veral gesien as 'n gebrek aan die regering van William nie. [c] Natuurlik was hedendaagse kerkmanne self nie meer betrokke by sulke politiek nie: daar word berig dat, toe aartsbiskop Lanfranc aan William I voorstel dat hy die opstandige biskop Odo van Bayeux in die gevangenis sit, hy uitroep: "Wat! hy is 'n predikant." Lanfranc antwoord: "U sal nie die biskop van Bayeux gryp nie, maar die graaf van Kent beperk." (Odo het albei titels gehad.) 
Alhoewel daar klagtes van tydgenote is oor William se persoonlike gedrag, was hy 'n belangrike hulpmiddel by die stigting van Bermondsey Abbey, en het dit die landgoed van Bermondsey toegerus, en daar word berig dat sy 'gebruiklike eed' By the Face at Lucca! ' [d] Dit lyk redelik om aan te neem dat sulke besonderhede 'n aanduiding is van William se persoonlike oortuigings.
William Rufus erf die Anglo-Normandiese nedersetting wat in die Domesday Book uiteengesit is, 'n opname wat op bevel van sy vader gedoen is, hoofsaaklik vir belastingdoeleindes, wat 'n voorbeeld was van die beheer van die Engelse monargie. As hy minder effektief as sy vader was om die neiging van die Normandiese here vir rebellie en geweld, deur middel van charisma of politieke vaardighede, te bekamp, ​​was hy kragtig om die gevolge te oorkom. In 1095 het Robert de Mowbray, die graaf van Northumbria, geweier om die Curia Regis, die driejaarlikse hof waar die koning sy regeringsbesluite aan die groot here bekend gemaak het. William het 'n leër teen Robert gelei en hom verslaan. Robert is onteien en gevange geneem, en 'n ander edelman, William van Eu, beskuldig van verraad, is verblind en gekastreer. 
Op die gebied van buitelandse sake het William 'n paar suksesse behaal. In 1091 het hy 'n inval deur koning Malcolm III van Skotland afgeweer, wat Malcolm gedwing het om hulde te bring. In 1092 bou hy die Carlisle -kasteel en neem die beheer oor Cumberland en Westmorland, wat voorheen deur die Skotte geëis is.  Daarna het die twee konings gestry oor die besittings van Malcolm in Engeland, en Malcolm het weer binnegeval en Northumbria verwoes. By die Slag van Alnwick, op 13 November 1093, is Malcolm in 'n hinderlaag gelei deur Normandiese magte onder leiding van Robert de Mowbray. Malcolm en sy seun Edward is dood en Malcolm se broer Donald het die troon beslag gelê. William ondersteun Malcolm se seun Duncan II, wat 'n kort tydjie aan bewind was, en daarna nog een van Malcolm se seuns, Edgar. Edgar het Lothian in 1094 verower en Donald uiteindelik in 1097 met William se hulp verwyder in 'n veldtog onder leiding van Edgar Ætheling. Die nuwe koning erken William se gesag oor Lothian en woon die hof van William by.
William het twee uitvalle na Wallis gemaak in 1097. Niks beslissend is behaal nie, maar 'n reeks kastele is as 'n verdedigingsversperring in die marsland gebou. 
In 1096 het William se broer Robert Curthose by die Eerste Kruistog aangesluit. Hy het geld nodig gehad om hierdie onderneming te finansier en het sy hertogdom Normandië aan William belowe in ruil vir 'n betaling van 10 000 mark, wat neerkom op ongeveer 'n kwart van William se jaarlikse inkomste. Om die doeltreffendheid van Engelse belasting te toon, het William die geld ingesamel deur 'n spesiale, swaar en baie gegrilde belasting op die hele Engeland te hef. Daarna regeer hy Normandië as regent in Robert se afwesigheid. Robert het eers in September 1100, een maand na William se dood, teruggekeer. 
As regent in Normandië het William veldtogte in Frankryk gevoer van 1097 tot 1099. Hy het die noorde van Maine beveilig, maar kon nie die Frans-beheerde deel van die Vexin-gebied in beslag neem nie. Volgens William van Malmesbury was hy van plan om die hertogdom van Aquitaine binne te val ten tyde van sy dood. 
William het op 2 Augustus 1100 in die New Forest, waarskynlik naby Brockenhurst, gaan jag en is deur 'n pyl deur die long doodgemaak, hoewel die omstandighede nog onduidelik is. Die vroegste verklaring van die gebeurtenis was in die Angelsaksiese kroniek, wat opgemerk het dat die koning 'deur 'n pyl geskiet is deur een van sy eie manne'.  Later het kroniekskrywers die naam van die moordenaar bygevoeg, 'n edelman met die naam Walter Tirel, hoewel die beskrywing van gebeure later geborduur is met ander besonderhede wat al dan nie waar is.  Die eerste vermelding van 'n meer presiese plek as die New Forest kom van John Leland, wat in 1530 geskryf het dat William in Thorougham gesterf het, 'n pleknaam wat nie meer gebruik word nie, maar wat waarskynlik verwys na 'n plek op die huidige Park Plaas op die landgoed Beaulieu.   'n Gedenksteen op die terrein van Beaulieu Abbey, Hampshire, lui "Onthou koning William Rufus wat gesterf het in hierdie dele wat destyds bekend gestaan ​​het as Truham terwyl hy op 2 Augustus 1100 gejag het".
Die liggaam van die koning is verlaat deur die edeles op die plek waar hy geval het. 'N Boer het dit later gevind. William se jonger broer, Henry, het na Winchester gehaas om die koninklike skatkis te beveilig, daarna na Londen, waar hy binne enkele dae gekroon is, voordat een van die aartsbiskoppe kon aankom. William van Malmesbury het in sy verslag van William se dood gesê dat die lyk deur 'n paar landgenote na die katedraal van Winchester geneem is. 
Vir die kroniekskrywers, manne van die Kerk, was so 'n "daad van God" 'n regverdige einde vir 'n goddelose koning en word dit beskou as 'n gepaste afsterwe vir 'n heerser wat in botsing gekom het met die godsdienstige ordes waartoe hulle behoort.  Gedurende die daaropvolgende eeue is herhaaldelik die duidelike suggestie gemaak dat een van William se vyande 'n hand in hierdie gebeurtenis gehad het: kroniekskrywers van die tyd wys daarop dat Tirel bekend was as 'n kranige boogskutter, en dat dit dus onwaarskynlik was dat hy losgelaat het so 'n onstuimige skoot. Boonop sê Bartlett dat wedywering tussen broers die patroon van politieke konflik in hierdie tydperk was.  William se broer Henry was daardie dag onder die jaggeselskap en het hom as koning opgevolg.
Moderne geleerdes het die vraag heropen, en sommige het die moordsteorie geloofwaardig of oortuigend gevind, , maar die teorie word nie algemeen aanvaar nie. Barlow sê dat ongelukke algemeen was en dat daar nie genoeg bewyse is om moord te bewys nie.  Bartlett merk op dat jag gevaarlik was.  Poole sê dat die feite 'lelik lyk' en 'blykbaar 'n komplot is'. John Gillingham wys daarop dat as Henry van plan was om William te vermoor, dit in sy belang sou gewees het om tot 'n later tyd te wag. Dit het gelyk asof daar binnekort 'n oorlog tussen William en sy broer Robert sou wees, wat daartoe kon lei dat een van hulle uitgeskakel sou word, sodat Henry die Engelse en Normandië deur 'n enkele sluipmoord kon verower.  Tirel vlug onmiddellik. Henry het die meeste wins met sy broer se dood.Dit lyk asof Henry se optrede 'met voorbedagte rade was: hy het sy dooie broer heeltemal verontagsaam, hy het reguit na Winchester gery, die skatkis (altyd die eerste daad van 'n usurpende koning') beslag gelê en die volgende dag vir hom gekies. '  
Die oorskot van William is in die Winchester -katedraal, versprei tussen koninklike lykshuise op die ringskerm, langs die koor.  Dit lyk asof sy skedel ontbreek, maar daar kan 'n paar lang bene oorbly. 
Daar word beweer dat 'n klip wat bekend staan ​​as die "Rufus -steen", naby die A31 naby die dorpie Minstead (roosterverwysing SU270124), die plek is waar William geval het. Die bewering dat dit die plek van sy dood is, blyk te wees van nie vroeër as 'n 17de-eeuse besoek deur Charles II aan die bos nie.  Destyds was die gewildste weergawe van William se dood die dodelike pyl wat van 'n boom afgewyk het, en Charles het blykbaar 'n geskikte boom getoon.  Letters in The Gentleman's Magazine berig dat die boom gedurende die 18de eeu afgekap en verbrand is.  Later in daardie eeu is die Rufus -steen opgerig.  Oorspronklik was dit ongeveer 1,78 m lank met 'n klipbal bo -op.  Koning George III besoek die klip in 1789, saam met koningin Charlotte, en 'n opskrif is by die klip gevoeg om die besoek te herdenk.  Dit is in 1841 beskerm met 'n gietysterbedekking na herhaaldelike vandalisme. 
Die opskrif op die Rufus -steen lui:
Hier het die eikeboom gestaan, waarop 'n pyl wat sir Walter Tyrrell op 'n takbok geskiet het, 'n blik op koning William die tweede, met die naam Rufus, op die bors geslaan het, waaraan hy op die tweede dag van Augustus, anno 1100, onmiddellik gesterf het.
Dat die plek waar 'n gebeurtenis so onvergeetlik later nie vergeet kan word nie, die ingeslote klip is opgerig deur John Lord Delaware wat die boom in hierdie plek sien groei het. Hierdie steen is baie vermink en die inskripsies aan elk van sy drie kante is verniel. Hierdie meer duursame gedenkteken, met die oorspronklike inskripsies, is in 1841 deur Wm [William] Sturges Bourne Warden opgerig.
Koning William, die tweede, met die naam Rufus wat gesneuwel is, is, soos voorheen verwant, in 'n wa gelê wat aan een Purkis behoort [e] en vandaar na Winchester getrek en begrawe in die katedraalkerk van die stad. 
William was 'n effektiewe soldaat, maar hy was 'n meedoënlose heerser en dit lyk asof hy min gehou het van diegene wat hy regeer het. Volgens die Angelsaksiese kroniek, was hy "haat deur byna al sy mense en afskuwelik vir God".  Kroniekskrywers was geneig om 'n dowwe standpunt in te neem oor William se heerskappy, waarskynlik vanweë sy lang en moeilike stryd met die Kerk: hierdie kroniekskrywers was oor die algemeen self geestelikes, en daar sou dus verwag kon word dat hy hom ietwat negatief sou rapporteer. Sy hoofminister was Ranulf Flambard, wat hy in 1099 tot biskop van Durham aangestel het: dit was 'n politieke aanstelling, in 'n opsig wat ook 'n groot leerstuk was. Die gegewens van die koning se verhouding met die Engelse mense is nie geloofwaardig gedokumenteer nie. Tydgenote van William, sowel as diegene wat na sy dood geskryf het, het hom ronduit veroordeel omdat hy die voorsitter was van wat hierdie andersdenkendes as 'n ontbindende hof beskou het. In ooreenstemming met die tradisie van Normandiese leiers, het William die Engelse en die Engelse kultuur verag. 
Tydgenote van William het kommer uitgespreek oor 'n hof wat gedomineer word deur homoseksualiteit en vroulikheid, hoewel dit blykbaar meer te doen gehad het met hul luukse kleredrag as met werklike seksuele praktyke. 
Met verwysing na die tradisies van Wilton Abbey in die 1140's, het Herman van Tournai geskryf dat die abdis die Skotse prinses Edith (later Matilda, vrou van Henry I) beveel het om die sluier te neem om haar te beskerm teen die begeerlikheid van William Rufus, wat kwaad was Edith se pa as gevolg van die effek wat dit op haar vooruitsigte op die huwelik kan hê. 
Die historikus Emma Mason het opgemerk dat terwyl William tydens sy bewind nooit openlik van homoseksualiteit beskuldig is nie, in die dekades na sy dood talle Middeleeuse skrywers hiervan gepraat het en 'n paar hom as 'n "sodomiet" begin beskryf het.  Moderne historici kan nie met sekerheid verklaar of William homoseksueel was of nie, maar hy het nooit 'n vrou of 'n meesteres geneem of kinders gehad nie. As 'n bachelor -koning sonder 'n erfgenaam sou William gedruk word om 'n vrou te neem en sou hy talle voorstelle vir die huwelik gehad het.  Dat hy nooit een van hierdie voorstelle aanvaar het nie en ook nie 'n verhouding met vroue gehad het nie, kan toon dat hy óf geen begeerte vir vroue het nie, óf dat hy 'n gelofte van kuisheid of selibaat afgelê het. 
Barlow het gesê dat die Walliese kronieke beweer dat Henry op die troon kon slaag omdat sy broer byvrouens gebruik het en dus kinderloos gesterf het, hoewel geen onwettige nageslag genoem word nie. Barlow laat ook toe dat William moontlik steriel was. Omdat hy opgemerk het dat geen "gunstelinge" geïdentifiseer is nie en dat William se "baroniale vriende en metgeselle meestal getroude mans was", ondanks die gevolgtrekking dat die kroniekskrywers 'vyandige en bevooroordeelde getuies' was, meen Barlow dat 'daar geen rede is waarom hulle sou moes uitvind nie hierdie spesifieke aanklag "(van homoseksualiteit) en verklaar dat, na sy mening," in die algemeen dui die getuienis op die biseksualiteit van die koning ". 
Tien interessante feite oor koning Edward I
Koning Edward I, seun van koning Henry III, het nogal 'n interessante heerskappy gehad. Selfs vanaf sy vroegste dae as prins en die erfgenaam van sy vader, bevind Edward hom in die middel van politieke twis wat Game of Thrones eienaardig laat lyk. Nie lank na sy troonbestyging nie, het hy by die negende kruistog aangesluit, en in die latere jare het hy 'n vloek geword vir die Skotse volk. Hy was 'n harde man vir vriende en vyande, en jy sou verwag dat die feite oor hom ewe moeilik sou wees.
Gedurende sy tyd as koning het Edward twee primêre byname gehad. Die eerste was "Longshanks" (of "Long Legs") omdat hy 6'2 "was in 'n tyd toe die gemiddelde hoogte 5'8" was. Ter vergelyking, hy was presies 'n sentimeter korter as prins William. Die ander was 'Hammer of the Scots', vir 'n wrede onderdrukkingsveldtog wat begin het met 'n bloedige aanval op Berwick-upon-Tweed in 1296.
Daar word geglo dat Edward paaseiers gewild gemaak het as 'n vakansietradisie vanaf 1290 toe hy eiers in goudblaar versier het.
Die eerste, maar nie die eerste nie
Koning Edward I het homself nie regtig as die eerste beskou nie, aangesien daar drie Edwards voor hom was: Edward die Ouere, Edward die Martelaar en Edward die Belyder. Trouens, hy het nie eens die syfer tydens sy bewind gebruik nie, en dit was normaal om na jouself te verwys as "koning Edward, die seun van koning Henry." Geskiedkundiges het later syfers bygevoeg, aangesien Edward se kleinseun ook Edward was, sodat hy 'Edward geword het, die derde van die naam sedert die verowering' (die verowering ter sprake is die Normandiese inval van 1066). Dit is uiteindelik tot die syfer verkort en is eers vanaf 1066 op monarge toegepas.
Edward het eintlik twee keer aan die kruistogte deelgeneem. Hy het die kruisvaarderkruis in 1268 geneem en eers in die agtste kruistog begin in 1270, daarna die negende kruistog in 1271. Dit was gedurende hierdie tyd dat hy uitgevind het van sy pa se dood en in 1272 na Engeland teruggekeer het, hoewel hy gekies het vir 'n langer roete eerder as om reguit huis toe te gaan.
Ek sal dit net vir myself hou
Edward se bloedige veldtog teen Skotland het begin danksy 'n uitnodiging van die land. Teen die 1290's het Skotland en Engeland eintlik 'n vreedsame verhouding geniet, maar na die dood van koning Alexander II van Skotland is Edward gevra om te help om die opvolgingskrisis daar te beoordeel. Edward het sy tydelike gesag oor Skotland gebruik om toegewings te eis, selfs nadat 'n opvolger die Skotse troon bestyg het. Edward se eis dat Skotland troepe stuur om te help veg teen Frankryk, was die laaste strooi vir die Skotte, wat eerder by die Franse teen Engeland aangesluit het. Edward het toe in 1296 binnegeval en die Skotse magte verpletter en sy heerskappy oor die land stewig bevestig.
Nadat Edward Skotland verslaan het, het hy die Stone of Scone (ook bekend as "The Stone of Destiny" of "The Coronation Stone"), wat in Skotse kroning gebruik is, van Scone Abbey gesteel. Hy het dit na die paleis van Westminster geneem en dit onder 'n stoel gesit wat hy aangestel het (nou bekend as King Edward's Chair), waarna dit tot vandag toe deel geword het van die kroning van elke monarg. Die Stone of Scone is eers in 1996 permanent na Skotland terugbesorg, hoewel dit na verwagting deel uitmaak van die kroning van die volgende monarg.
Die uitvind van nuwe strawwe
Nadat William Wallace gevange geneem is, het koning Edward 'n besonder brutale en vernederende teregstelling vir hom bedink. So het Wallace die eerste persoon geword wat gehang, geteken en in kwarte gesny is.
Nie die enigstes wat gely het nie
Edward was ook veral wreed teen die Walliesers en was berug vir sy behandeling van die Joodse bevolking van Engeland. Om sy oorloë teen die Walliesers te finansier, het hy Joodse geldleners swaar belas. Toe die mense nie meer die belasting kon betaal nie, het hy hulle daarvan beskuldig dat hulle ontrou was en 300 Engelse Jode by die Tower of London laat teregstel, terwyl ander in hul huise vermoor is. Daarna het hy alle Joodse persone uit die land verdryf in 1290. Jode was nie welkom terug in Engeland totdat rabbi Menasseh Ben Israel in 1655 met Oliver Cromwell hervestiging onderhandel het nie.
Erwe van 'n oorlog
Die Eerste Oorlog van Skotse Onafhanklikheid begin met die inval van Edward in 1296 en duur goed voort na sy dood in 1307. Koning Edward II het die oorlog van sy vader geërf, en na sy dood in 1327 (onder redelik verdagte omstandighede na gevangenskap deur sy eie baronne), die oorlog val op Edward se kleinseun, koning Edward III, wat 'n einde maak aan die vyandelikhede en aan Skotland sy onafhanklikheid verleen.
Edward het vermoedelik 'n vader van 18 tot 20 kinders gehad. In totaal is agtien gestig, met vyftien uit sy eerste huwelik en drie uit sy tweede huwelik.
Koning Edward II se klipkop wat in die Britse abdy opgegrawe is - geskiedenis
Die Verenigde Koninkryk is deurspek met paleise, kastele en statige huise, maar nie almal is in besit van koninklikes nie; trouens, koningin Elisabeth II besit eintlik slegs vyf koninklike wonings, twee kastele, twee paleise en een statige huis en van die vyf slegs twee is eintlik privaat besit van haarself. Hierdie vyf koninklike koshuise was egter nie altyd die tuiste van die voormalige monarge nie, maar verskeie kastele en paleise, waarvan sommige nie meer by ons is nie, is deur vorige monarge gebruik.
Hieronder, in alfabetiese volgorde, is een en dertig koninklike wonings wat die afgelope duisend jaar die amptelike huise of vakansie -toevlugsoord was van die Engelse, Britse of Skotse vorste.
Balmoral Castle is in Royal Deeside in Aberdeenshire in Skotland geleë en is een van slegs twee koninklike wonings in die privaat besit van die monarg.
Oorspronklik gebou in 1390 deur Sir William Drummond vir Skotland Koning Robert II, die kasteel is vroeër gehuur deur en toe deur gebring Koningin Victoria en Prins Albert as 'n vakansiehuis in 1848 en opgeknap na wat ons vandag sien.
Sedertdien is die kasteel, wat nou deel uitmaak van 'n volledig werkende 64.000 hektaar groot landgoed, een van die gunsteling toevlugsoord van die koninklike familie, en die gesin neem gereeld 'n jaarlikse somervakansie daar.
Die Beaumont -paleis is omstreeks 1130 deur Engeland gebou Koning Henry 1.
Die paleis het op die huidige terrein van die Blenheim -paleis gestaan ​​- die enigste nie -koninklike, nie -biskoplike landhuis in die land, wat as 'n paleis bekend staan ​​- in Woodstock in Oxfordshire.
Die paleis was die geboorteplek van die toekoms Koning Richard I in 1157 en sy jonger broer die toekoms Koning John in 1167.
Die paleis is tydens die ontbinding van die kloosters tussen 1536 en 1541 ontmantel en dit is die klip wat gebruik is vir die bou van die twee groot leerstoele, Christ Church University en St John's College, wat albei in die stad Oxford geleë is.
Die Bridewell -paleis is in opdrag van Koning Henry VIII en het sy amptelike woning geword tussen 1515 en 1523. Dit was geleë aan die oewer van die River Fleet in die ooste van Londen en vernoem na 'n nabygeleë put wat aan St Bride gewy is.
In 1553 het koning Edward VI die paleis aan die City of London gegee vir die huisvesting van armes en haweloses.
Sedertdien was die paleis 'n armhuis, 'n hospitaal en 'n gevangenis voordat dit in 1863 gesloop is.
Die paleis word die beste onthou omdat dit die plek was van die pouslike afvaardigings oor die skeiding van koning Henry VIII van sy eerste vrou Catherine van Aragon.
Bolebroke Castle, wat in 1480 in Hartfield in Sussex geleë is, is 'n rooi baksteenhuis gebou op 'n oppervlakte van 30 hektaar. Die kasteel, wat aangewys is as 'n graad II -gebou, is wyd gebruik as 'n jaglokaal deur Koning Henry VIII toe hy skietpartytjies in die nabygeleë Ashdown Forest bygewoon het.
Later sou Henry die kasteel as sy hoofbasis gebruik om sy verhouding met Anne Boleyn te voer, want dit is net vyf kilometer van haar gesinshuis geleë Hever Castle geleë in die nabygeleë dorpie Edenbridge in Kent.
Vandag is die eiendom 'n vierster -hotel.
Buckingham Palace, geleë in The Mall in die stad Westminster en bekend as Buck House in die hele land, is sedert die toetreding van die Britse monargie die amptelike koninklike woning van die Britse monargie Koningin Victoria in 1837.
Oorspronklik gebou in 1703 uit 'n ontwerp deur William Winde vir die Hertog van Buckingham, die huis het eers in 1761 'n koninklike woning geword Koning George III het die argitekte John Nash en Edward Blore die gebou vir sy vrou opgeknap Koningin Charlotte.
Deesdae is die paleis 'n massiewe oppervlakte van 828,818 vierkante meter en die primêre amptelike woning van Koningin Elisabeth II.
Die paleis word gebruik vir koninklike pligte, koninklike funksies, as 'n woning vir besoekende staatshoofde, die wêreldberoemde wisseling van die wag en 'n byeenkoms vir die Britse publiek in tye van nasionale blydskap of krisis.
Die Dunfermline -paleis is in die elfde eeu gebou en het 'n koninklike huis geword toe Skotland dit was Koning Malcolm III daarheen verhuis.
Die paleis, wat in Fife geleë is en aan die voormalige Abdij Dunfermline geheg is, was die geboorteplek van twee van die konings van Skotland, Koning Dawid II in 1324 en King James I in 1394.
In 1589 is die paleis gegee deur Koning James VI as trougeskenk aan sy nuwe bruid Anne van Denemarke, wat drie van hulle kinders daar geboorte gegee het, Elisabeth in 1596, Robert in 1602 en die toekoms Koning Charles I in 1600.
Na die Unie van die Krone in 1603 het die paleis min gebruik geword en het dit agteruitgegaan. Vandag bly al wat van die paleis oor is, die voormalige kombuise, 'n paar kelders en die suidwand.
Die foto hierbo toon die voormalige hek van die paleis wat die paleis met die Dunfermline Abbey verbind het.
Die Eltham -paleis het begin as 'n opgeknapte herehuis in Greenwich, Suid -Londen. Dit is tot in die sestiende eeu deur die daaropvolgende koninklike gesinne gebruik, voordat dit in die onguns geval het omdat dit te ver van die Teemsrivier af geleë was.
Die eerste vermelding van die huis was toe dit gegee is Koning Edward II in 1305 deur die destydse biskop van Durham, Antony Bek. In die 1470's het die huis aansienlike veranderings ondergaan deur Koning Edward IV, insluitend die bou van die Groot Saal en tuine.
Die paleis het 'n gunsteling geword van die Tudor -vorste, waarvan bekend was dat hulle hul jaarlikse Kersfeesvieringe in die baroniale Great Hall gehou het. Dit was ook 'n besondere gunsteling van Elisabeth Tudor, die koninginkonsort van Koning Henry VII, wat die eensaamheid van die groot huis verkies het bo die bruisende en lewendige Greenwich -paleis.
Die huis en tuine het twee eeue agteruitgegaan nadat dit as 'n plaas en weiveld gebruik is, voordat dit in 1828 verder herstel is. In die vroeë 1930's is die huis gekoop deur die tekstielmagnaat Stephen Courtauld en sy vrou Virginia, wat het die huis opgeknap tot die meesterstuk van Art Deco -elegansie en gesofistikeerdheid wat vandag te siene is.
In 1944 is die huis in opdrag van die weermag en gebruik as 'n weermagopleiding voordat dit gekoop is Engelse erfenis in 1995, waar hulle daarna in 1999 met groot opknappingswerk aan die huis en tuine begin het.
Vandag is die huis en tuine, wat nou in graad II gelys is, elke somer tussen April en September vir die publiek oop.
Falkland Palace is geleë in Cupar, naby Fife, in Skotland en is een van die belangrikste Stuart -koshuise in die land.
Die paleis dateer uit die twaalfde eeu, waar dit toe besit is deur die Clan MacDuff van Fife.
Dit is gedurende die veertiende eeu deur die Skotse kroon verkry en het verskeie herstelprogramme deur die Skotse monarge ondergaan Koning James IV en Koning James V, wat ook in 1542 daar gesterf het.
Die paleis het 'n gewilde toevlugsoord van die Stuart -monarge geword en word gereeld besoek Koning James VI, koning Charles I en Koning Charles II.
Die paleis het afgeneem nadat Cromwelliaanse troepe dit tydens die burgeroorlog aan die brand gesteek het.
In 1885 het die paleis 'n herstelprogram van twintig jaar ondergaan, wat deur befonds is John Crichton-Stuart die derde markies van Bute.
In 1952 is die paleis deur die National Trust For Scotland wat dit nou besit en onderhou.
Vandag is die paleis, sy kapel, tuine en tennisbane almal oop vir die publiek.
Frogmore House is 'n graad I -gebou op die terrein van Home Park naby Windsor Castle in Buckinghamshire. Die huis is in 1684 voltooi en is aanvanklik deur kroonhuurders van Koning Charles II maar die koning sou later die huis aan een van sy dertien buite -egtelike kinders skenk, George Fitzroy die Hertog van Northumberland , wat die seun was van die langtermyn -meesteres van die koning, Barbara Villiers.
In 1792 Koning George III die huis vir sy vrou gekoop Koningin Charlotte en hul ongetroude dogters as 'n rustige toevlugsoord sodat hulle hul passie om te skilder kon geniet.
Die huis staan ​​op 'n oppervlakte van drie en dertig hektaar, bekend as die Frogmore Estate, wat sedert 1928 as die amptelike begraafplaas van die koninklike familie goedgekeur is. Die begraafplaas met sy groot verskeidenheid indrukwekkende mausoleums is die laaste rusplek van ses en dertig koninklike familielede en die twee voormalige monarge Koningin Victoria en Koning Edward VIII saam met hul onderskeie eggenote Prins Albert en Wallis Simpson.
In 1900 Louis Mountbatten, die kleinseun van koningin Victoria en prins Albert, is daar gebore. Prins Louis, soos hy tydens sy geboorte bekend gestaan ​​het, sou Brittanje se eerste Sea Lord word, die laaste onderkoning van Indië en die langste dienende hoof van die gewapende magte.
In 2008 is die huis gebruik as die plek vir die troue van die kleinseun van koningin Elisabeth II Peter Philips, na die voormalige Kanadese model Herfs Kelly.
Vandag is die huis, tuine en landgoed, wat hoofsaaklik as 'n privaat onthaalplek vir die koninklikes gebruik word, oop vir die publiek gedurende die Paas- en Augustus -vakansiedae.
Greenwich Palace is in 1447 gebou deur Humphrey, hertog van Gloucester, die broer van koning Henry V.
Gebou op die oewer van die Teems, was dit oorspronklik bekend as Bella Court, voordat dit deur koning Henry V se vrou herdoop is Margaret van Anjou, na die Palace of Pleasuance of Palace of Placentia.
Die paleis was die geboorteplek van Koning Henry VIII, koningin Mary I en koningin Elisabeth I.
Die paleis was ook waar Koning Henry VIII trou met sy vyfde vrou, Anne van Cleeves.
Die gebou word uiteindelik deel van die Greenwich -hospitaal in 1694 en daarna die plek van die Royal Naval College in 1873.
Vandag huisves die paleis die geboue van die Universiteit van Greenwich en die Trinity Laban -konservatorium vir musiek en dans.
Hampton Court Palace is gebou deur die vriend en adviseur van koning Henry VIII, Kardinaal Thomas Wolsey, en is in 1514 voltooi.
Toe Henry deur die Katolieke Kerk in die wiele gery word toe hy van Catherine van Aragon wou skei, het Wolsey, wat sy lot besef het, 'n geskenk van die paleis aan die koning gegee, waarna die paleis 'n koninklike woning geword het tot by die konings van die koningshuis van Hannover.
Die paleis, wat langs die oewer van die Teemsrivier in Richmond, Surrey, geleë is, is in 1952 aangewys as 'n graad I -gebou en is in besit van die bewaringsvereniging Historiese koninklike paleise sedert 1998. Die paleis, sowel as sy tuine, doolhof en takbokke is almal oop vir die publiek, en die gebou self is die enigste voormalige koninklike paleis in die Verenigde Koninkryk waar besoekers woonstelle kan huur.
Hillsborough Castle is 'n Georgiese herehuis wat gebruik word as die woning vir die minister van buitelandse sake vir Noord -Ierland en die Britse koninklike familie en ander besoekende hooggeplaastes in Noord -Ierland.
Geleë in Hillsborough, County Down the House, wat op 'n oppervlakte van agt en negentig hektaar pragtig aangelegde tuine geleë is, is in die 1770's gebou en deur die Britse regering aangekoop na die verdeling van Ierland in 1922, waar dit die amptelike woning van die goewerneur geword het. van Noord -Ierland tussen 1924 en 1973.
Vandag is die huis en tuine wat deur die liefdadigheidsorganisasie besit en bestuur word Historiese koninklike paleise is oop vir die publiek tussen die maande April en September.
Die kasteel, wat die eerste Britse koninklike paleis in Noord -Ierland is, bied besoekers begeleide toere deur die vele staats- en funksiekamers wat daar geleë is.
Die groot paleis in Holyrood, geleë op die Royal Mile in die hoofstad Edinburgh van Skotland, is die amptelike woning van die monarg tydens 'n besoek aan Skotland.
Oorspronklik gebou in 1128 deur David King of the ScotsDie paleis is sedertdien amptelik 'n koninklike woning Koning James IV in 1501.
Vandag spandeer die koningin daar 'n week per jaar aan amptelike openbare pligte en gebruik dit as 'n amptelike koninklike woning vir ander lede van die koninklike familie of besoekende staatshoofde. Die res van die jaar is die paleis oop vir die publiek.
Kensington Palace, in die Royal Borough of Kensington en Chelsea in Londen, het sy lewe begin as 'n Jacobese huis, bekend as Nottingham House. Dit is gekoop deur Koning Willem III van Orange en sy vrou Koningin Mary in 1689, wat die argitek Christopher Wren onderneem het om dit te herontwerp.
Sedertdien was dit die amptelike koninklike woning van verskeie lede van die koninklike familie, waaronder Koningin Anne, koning George I, koning George II, prinses Margaret, Diana prinses van Wallis, die Hertog en hertogin van Cambridge en prins Harry.
Die paleis was ook die plek van die dood van Koningin Mary II, koning Willem III van Oranje en Koning George IEk.
Vandag is die paleis beter bekend vir sy skilderagtige tuine en pragtige staatskamers, wat albei oop is vir die algemene publiek.
Daar was drie paleise in Kew, waarvan die eerste gebou is tydens die bewind van Koningin Elisabeth I vir haar gunsteling in die hof, Robert Darnley, na die dood van sy vrou in 1560. Geskiedkundiges weet min van hierdie woning, behalwe dat dit waarskynlik bekend was as Leicester House, na Darnley se hertoglike titel, wat die graaf van Leicester was.
Die tweede paleis, hierbo op die foto, staan ​​bekend as die Hollandse Huis vanweë die pragtige Nederlandse argitektuur en is in 1631 deur Samuel Fortey gebou vir die privaatsekretaris van koning George II. In 1734 is die Hollandse Huis deur sy seun, Koning George III, wie se vrou Koningin Charlotte sterf daar in 1818. In 1837 het koningin Victoria die grootste deel van die grond rondom die paleis, bekend as Kew Gardens, aan die nasie gegee, in 1887 gevolg deur die paleis self. Die paleis, wat eintlik nie meer as 'n herehuis is nie, word nou deur die bewaringsgenootskap besit Historiese koninklike paleise en is oop vir die algemene publiek as deel van Kew Gardens.
Die derde paleis in Kew was 'n gebou in opdrag van Koning George III en ontwerp deur George Wyatt. Die gebou is deur sy seun gesloop Koning George IV in 1828.
Hierdie eens belangrike vesting in Wes -Lothian is gedurende die 15de en 16de eeu op groot skaal deur die koninklike familie van Skotland gebruik.
Die kasteel is in die 14de eeu gebou deur die Engelse koning, Edward I, met groot toevoegings deur die Skotlandse koning James I, koning James III en koning James IV, en sou uiteindelik die geboorteplek van Skotland word Koning James V in 1512 en Mary, koningin van Skotte in 1542.
Na die vereniging van die krone van Engeland en Skotland het die kasteel min gebruik geraak, soveel so dat die noordwand in 1607 ineengestort het. Koning Jakobus VI van Skotland / Koning Jakobus I van Engeland het dit laat herbou en daaraan bemaak Lord Livingstone, Ist Earl of Linthgow en sy vrou Helen wat later die wyke van sy dogters geword het Elisabeth Stuart en Margaret Stuart, wat albei die grootste deel van hul kinderjare daar deurgebring het.
In 1746 is die kasteel deur 'n brand deur die leër van William, hertog van Cumberland verwoes en het dit min of meer ongebruik gebly tot vandag toe.
Deesdae word die paleis en sy tuine, wat vir die publiek oop is, besit en bestuur deur Historic Scotland.
Marlborough House is in 1711 in opdrag van koningin Anne gemaak as 'n geskenk vir haar beste vriend en vertroueling Sarah, hertogin van Marlborough.
Die herehuis, wat ontwerp is deur die hoog aangeskrewe argitek Christopher Wren, is in die stad Westminster geleë en is in 1817 deur die Crown gekoop.
Die huis was die geboorteplek van Koning George V. in 1865 en die koninklike woning van Koningin Adelaide - weduwee van koning William IV - tussen 1831 en 1849. Die huis was ook die eerste huwelikshuis van prins Edward en prinses Alexander, die toekoms Koning Edward VII en sy koningin Alexandrië.
Vandag is die huis 'n graad 1 -gebou wat elke September oop is vir privaat begeleide toere en 'n jaarlikse oop huisnaweek.
Monmouth Castle is in die stad Monmouth in Suid -Wallis geleë en was een van drie vroeë versterkings wat gebou is Willem die Veroweraar nadat hy in 1066 die Britse kroon ingeneem het.
Die kasteel, wat omstreeks 1068 voltooi is, is gebou om die kruisings op die nabygeleë River Wye en River Morrow te bewaak en is aanvanklik gebruik as 'n huis deur die neef van koning William en vertroude vertroueling William FitzOsbern, wat die koning die eerste graaf van Hereford gemaak het en een van Wallis se eerste Marcher Lords.
Met verloop van tyd het die kasteel die voorkeur koninklike woning geword Koning Henry IV en sy vrou Mary de Bohun waar dit die geboorteplek van hul tweede gebore seun geword het, die toekoms Koning Henry V., in September 1386.
Alhoewel die grootste deel van die kasteel in puin lê, is die vesting, wat een van Brittanje se oudste, voortdurend besette militêre installasies gebly het, nou 'n gebou in Graad I en 'n geskeduleerde monument, wat tans die tuiste van die Royal Monmouthshire Royal Engineers Regimental Museum.
Oatlands Palace was in Weybridge Surrey geleë en was 'n gunsteling toevlugsoord van die Tudor en die Stuart monarge.
Henry VIII koop die oorspronklike gebou in 1539 as 'n trougeskenk vir sy toekomstige bruid Anne van Cleeves. Die jaar daarna sou hy egter met sy vyfde vrou trou, Catherine Howard, by die paleis.
Die paleis het die gunsteling woning geword Koningin Mary I, koningin Elisabeth I, koning James I en Koning Charles I. Tydens koning James I se regering het sy vrou, Anne van Denemarke, het 'n wêreldbekende tuinontwerper, Inigo Jones, gebruik om 'n siertuin op die terrein te bou en tydens die bewind van koning James II is die paleis gebruik as die woning van Edward Herbert, die koning se hoofregter.
Die huis is in 1794 grootliks deur 'n brand verwoes en daarna opgeknap tot 'n herenhuis in Gotiese styl deur Fredrick, die Hertog van York. Sy vrou Charlotte verkoop dit toe aan die bekende dandy van die dag, Edward Ball Hughes, wat die gebou weer volledig opgeknap het, voordat dit tussen die jare 1832 en 1839 aan die konserwatiewe politikus Lord Wilbraham Egerton verhuur is. In 1840 het Edward Ball Hughes het die boedel daarna in drie lotte verdeel en op 'n openbare veiling verkoop.
Vandag staan ​​die Surrey -dorp Oatlands nou op die terrein van die voormalige paleis en terrein.
Osbourne House is tussen 1845 en 1851 gebou deur Koningin Victoria en haar man Prins Albert. Die huis is deur Thomas Cubitt gebou volgens 'n ontwerp deur die prins.
Koningin Victoria en haar gesin was mal oor die isolasie van Osbourne House, gebou soos op die Isle of Wight, en het baie gesinsvakansies daar deurgebring.
Koningin Victoria sterf daar in 1901 en nadat die huis deur die ander koninklikes oorskry is, het dit tussen 1903 en 1921 die Royal Naval College in Osbourne geword, waar toekomstige konings Edward VIII en George V. bestudeer.
Vandag is die huis nou in besit van Engelse erfenis, saam met sy landgoed, tuine, privaat strand en bosveld, is almal oop vir die algemene publiek.
PALAS VAN WESTMINSTER
Die Palace of Westminster, beter bekend as die Britse parlementshuise, is oorspronklik gedurende die elfde eeu gebou deur Koning Canute die Grote, as sy woonplek gedurende die jare van sy regering van 1016 tot 1035.
Die grootste deel van hierdie gebou is in 1512 deur 'n brand verwoes, waarna dit gedurende die dertiende eeu die setel van die Engelse parlement was.
Die oudste deel van die gebou wat nog van daardie tyd af oorgebly het, is Westminster Hall, 'n grotgebied met 'n deurlopende dak van 80 voet by tweehonderd en veertig voet. Die saal is veral bekend as die plek van kroningbankette sedert die tyd van koning Willem II.
Nog 'n brand in 1834 het daartoe gelei dat die argitek, Charles Barry, nog 'n gebou op die perseel ontwerp het, die loodregte gotiese gebou van sandkleurige kalksteen, wat ons vandag sien.
Hierdie uitgestrekte gebou, wat agt honderd drie en sewentig voet van die Thamesrivier in die City of Westminster in Londen bevat, bevat duisend, honderd kamers, honderd trappe en drie myl gange, wat op vier verdiepings gehuisves is.
Die paleis bestaan ​​uit die sale van die House of Lords en House of Commons, twee biblioteke, die Prince's Chamber, die Royal Gallery, die Queen's Robing Chamber, die Member's Lobby, die Peer's Lobby en verskeie uitgange en ingange, waaronder die groot sentrale lobby , wat nege en dertig voet by sewe en sewentig voet meet en standbeelde van voormalige Britse monarge en die vier heiliges van die samestellende lande van die Verenigde Koninkryk huisves.
Die vyf ikoniese torings van die geboue is St Stephen's Tower, Speaker's Tower, wat die amptelike woning bevat van die Speaker of the House, die kanselierstoring, Central Tower, Victoria Tower, wat op tweehonderd -en -negentig voet hoog was, ooit die hoogste gebou in die wêreld, en die driehonderd -sestien voet hoë, Elisabeth -toring, die tuiste van die paleis se klokhuis, wat Big Ben huisves en vier ander klokke wat sinoniem is met die Westminster -klokkespel, en dit is vier, twintig voet breed, horlosies.
Die paleis word omring deur verskeie groen ruimtes, waaronder die Victoria Tower Gardens, die enigste openbare ruimte in die paleis, Black Rod's Garden, die Old Palace Yard, die New Palace Yard, Speaker's Green, Cromwell Green en die bekendste buitegebied. almal, College Green, waar uitsendings en onderhoude met politici van buite uitgesaai word.
Die paleis van Whitehall is tydens die bewind van Koning Henry VIII en was na voltooiing die grootste paleis in Europa, wat groter was as die Vatikaanpaleis en die paleis van Versailles. Die paleis het op drie en twintig hektaar grond gesit en het ongeveer duisend vyfhonderd kamers.
Koning Henry VIII is daar met twee van sy vrouens getroud, Anne Boleyn en Jane Seymour, en dit was ook die plek waar hy self in 1547 gesterf het.
Deur die jare sou die paleis deur albei opgeknap word King James I en Koning Charles I, voordat dit in 1691 groot skade deur 'n brand beskadig het en gesloop moes word.
Die paleis het sy naam gegee aan die askersteen waaruit dit gebou is, en die naam bly voort in die omgewing van Londen, bekend as Whitehall.
Die enigste deel van die paleis wat vandag nog oorbly, is die Banketsaal, gebou in 1622 deur Inigo Jones. Die saal word die beste onthou as die terrein van die teregstelling van Koning Charles I in 1649.
Richmond Palace is op die terrein van die voormalige Sheen Manor op die suidelike oewer van die Teemsrivier in Richmond, Surrey, gebou deur koning Henry VII toe hy nog die Graaf van Richmond.
Die ou herehuis en toekomstige paleis was die amptelike woning van Koning Henry I, koning Edward I, koning Richard II en Koning Henry VII.
Die paleis was die plek van die wittebrood van Koningin Mary en Prins Philip van Spanje na hul huwelik in 1554, die dood van Koningin Elisabeth In 1603 en die tuiste van King James I's groot kunsversameling.
Na bewering was die paleis die eerste koninklike woning met spoeltoilette, geïnstalleer tydens die bewind van koningin Elisabeth I.
ROYAL PALACE, EDINBURGH -KASTEEL
Die majestueuse kasteel van Edinburgh, wat bo -op die Kasteelrots van die stad sit, bestaan ​​sedert die twaalfde eeu in die een of ander vorm toe dit die versterkte tuiste van die Skotland geword het Koning Dawid.
Die koninklike paleis, wat op 'n deel van die kasteel se terrein bekend staan ​​as die koninklike plein, is in opdrag van Koning James IV gedurende die vroeë deel van die vyftiende eeu.
Die paleis het die geboorteplek van geword Koning James VI, die seun van Maria , Koningin van Skotte, in Junie 1566.
Vandag is die koninklike paleis oop vir die publiek, waar dit die tuiste is van die gewelfde Crown Room van Skotland, die Stone of Scone, die indrukwekkende Laich Hall en die Birth Chamber of Mary Room.
Hierdie landgoed van twintig duisend hektaar in die kusdorpie Sandringham in Norfolk is die enigste statige huis van die koningin en word deur haar sowel as ander koninklikes as 'n vakansiehuis gebruik.
Die huis, wat oorspronklik in 1771 deur die argitek Cornish Henley gebou is, is deur koningin Victoria in 1862 gebring as 'n trougeskenk vir haar oudste seun Edward, prins van Wallis en sy nuwe bruid Prinses Alexandra.
Koninginkonsort Alexandra sterf daar in 1925 net soos haar seun Koning George V. in 1935 en haar kleinseun Koning George VI in 1952.
In die toekoms Koning Olav V van Noorweë is gebore op die Sandringham -landgoed in 1903 en Diana Spencer, die toekomstige prinses van Wallis, is ook in 1961 op die landgoed gebore.
Die huis is deur die jare baie opgeknap en is een van slegs twee koninklike wonings van die Britse monarg in privaat besit. Ek is hier in Sandringham House wat die koninklike familie bymekaarmaak vir hul jaarlikse Kersvakansie.
St James 'Palace, geleë in Pall Mall, Londen, is in opdrag van Koning Henry VIII en gebou tussen 1531 en 1536 op die terrein van 'n voormalige melaatse hospitaal wat aan St James the Less gewy is.
Dit was die amptelike koninklike woning van verskeie koninklikes en was die geboorteplek van albei Koningin Anne en Koning Charles II.
In 1941 was die paleis die plek van die oprigting en ondertekening van die Handves van die Verenigde Nasies.
Vandag staan ​​die paleis ook bekend as die koninklike hof van St James, aangesien die koninklike hof formeel daar is, sodat die paleis nie vir die publiek oop is nie, aangesien dit 'n werkende paleis is, maar die kapel en tuine daarvan.
Soms word die paleis gebruik as die Londense woning vir besoekende minderjarige koninklikes.
Stirling Castle is in Sentraal -Skotland geleë, en toe dit gebou is, was dit die eerste renaissance -paleis wat ooit in Brittanje gebou is. Die kasteel lê bo -op Castle Hill, 'n indrukwekkende kwarts -uitkyk, waar dit kilometers ver gesien kan word.
Die vroegste oorblyfsels van die kasteelgeboue dateer uit die twaalfde eeu, maar verslae toon dat daar eintlik 'n vesting was sedert die negende eeu toe Skotland se eerste koning, Kenneth MacAlpine, word gesê dat hy 'n vesting daar gebou het.
Tydens sy onstuimige geskiedenis was die kasteel 'n koninklike woning, 'n garnisoen, 'n gevangenis en die plek van verskeie beleëringe tydens die Skotse onafhanklikheidsoorloë in die dertiende eeu. Die kasteel was ook die plek van die dood van Koning Alexander I in 1124, die belangrikste koshuise van Koning Robert I en Koning Robert II gedurende die veertiende eeu, die belangrikste koshuise van Koning James IV , Koning James V en Koning James VI gedurende die sestiende eeu, die kroning van Mary, koningin van Skotte in 1543 en die doop van Koning James VI in 1566.
Die kasteel het gedurende die geskiedenis baie herstelskemas ontvang, waaronder groot verbeterings wat tydens die Victoriaanse era begin het, wat tot vandag toe nog aan die gang is. Vandag word die kasteel, saam met sy buitenste verdediging, die koninklike kapel, die groot saal, die koninklike paleis en tuine wat almal vir die publiek oop is, besit en bestuur deur Historiese Skotland .
The Royal Pavillion is in die Engelse kusdorp Brighton geleë. Die Pavillion is in 1789 gebou deur George, prins van Wallis, (die toekomstige koning George IV) as 'n huis vir partytjies en geheime tye saam met sy minnares, Maria Fitzherbert, wat vir almal onbekend was, het hy in 1785 eintlik in die geheim getrou.
Die huis is tussen 1815 en 1822 uitgebrei herontwerp deur die argitek John Nash in die gebou in Indiese styl wat ons vandag sien.
Die paviljoen is ook gebruik as 'n vakansieoord Koning Willem IV, maar was so min van koningin Victoria, omdat sy in die middestad geleë was, dat sy dit in 1850 aan die stad Brighton verkoop het.
Vandag is die paviljoen 'n uitstekende plek in die suidkusoord, waar dit die stad se mees besoekte toeriste -aantreklikheid geword het.
Winchester Castle was een van die histories belangrikste koninklike kastele in die land.
Die stad Winchester, gebou in 1067, net een jaar na die Normandiese verowering, was destyds die hoofstad van die antieke koninkryk Wessex (ook bekend as die Koninkryk van die Wes -Sakse), die grootste en belangrikste van die sewe koninkryke bestaan ​​uit wat nou bekend staan ​​as Engeland.
Die kasteel was die geboorteplek van Koning Henry III in 1207 en Margaret van York in 1472.
In 1603 was die kasteel se groot saal die tuiste van Sir Walter Raleighse verhoor weens verraad.
Vandag is daar min oorblyfsels van die voormalige koninklike woning, behalwe 'n klein gedeelte van die kasteelmure, en dit is groot Groot saal wat in die 12de eeu gebou is deur Koning Henry III.
Vandag is die Great Hall 'n museum met 'n nagemaakte Arthur -tafel, wat uit die 13de eeu dateer, en 'n groot en indrukwekkende standbeeld van koningin Victoria. Buite is 'n klein middeleeuse tuin met verskeie ou en ongewone tuinplante wat bekend staan ​​as die Queen Eleanor Garden.
Windsor Castle, wat in Berkshire geleë is, is na bewering die gunsteling tuiste van die huidige monarg en is die grootste kasteel ter wêreld en die oudste kasteel van Brittanje.
Oorspronklik gebou tussen 1066 en 1087 tydens die bewind van Willem die VeroweraarDie kasteel is sedertdien deur elke Britse monarg opgeknap en opgeknap.
As een van die vyf amptelike koninklike wonings in Groot -Brittanje is hierdie kasteel van vierhonderd en tagtig duisend vierkante voet ook die tuiste van die St Georges -kapel, wat die grafte van verskeie voormalige Britse monarge en ander hooggeplaaste koninklikes huisves.
Sedert die toetreding van Koningin Elisabeth II In 1952 was Windsor Castle die amptelike toevlugsoord vir die koninklike familie.
Die kasteel is oop vir die publiek, waar besoekers onder meer die St Georges -kapel en die Queen Mother's Doll's House kan besoek. Op die terrein van die kasteel kan u ook die Windsor Great Park verken met sy Long Walk wat na die standbeeld van die koperperd lei, of die gewilde Royal Farm besoek met sy plaaswinkel.
Die kasteel is ook net 'n paar minute van die klein stad Eton geleë, die tuiste van die wêreldberoemde openbare skool wat die leerstoel van baie Britse en buitelandse koninklikes en ander adellikes was.
James VI en ek, wat oor sy heerskappy oor Skotland en later Engeland en Ierland regeer het tot sy dood in 1625, het 'n soortgelyke ondersoek na sy manlike gunstelinge getrek, 'n term wat gebruik word vir metgeselle en adviseurs wat spesiale voorkeur by monarge gehad het. Alhoewel James met Anne van Denemarke getrou het en kinders by haar gehad het, word daar al lank geglo dat James 'n romantiese verhouding met drie mans gehad het: Esmé Stewart, Robert Carr en George Villiers, hertog van Buckingham.
Die korrespondensie tussen James en sy manlike gunstelinge bly bestaan, en soos David M. Bergeron in sy boek "King James and Letters of Homoerotic Desire" teoretiseer: "Die opskrif wat oor die letters beweeg, spel begeerte."
James was slegs 13 toe hy die 37-jarige Stewart ontmoet het, en hulle verhouding is met kommer ontstel.
DEEL V & mdashMIDLAND COUNTIES
635, St Birinus, wat deur pous Honorius na Brittanje gestuur is, bekeer Cynegils, die koning van die Wes -Sakse word gewy tot biskop van Dorchester en bou baie kerke in die distrik en na die verowering gee William the Conqueror die bisdom van Dorchester aan Remigus, 'n monnik van Feschamp in Normandië & mdash1140, klooster gestig deur Alexander, derde biskop van Lincoln, vir Augustine Canons & mdash1205, besoek koning John die abdij-1300, Suidkoorgang bygevoeg & mdashc. 1400, East end added & mdash15 & mdash, Oplos & mdash Ooskant van die kerk gekoop deur 'n verhouding van die laaste abt vir £ 140, om te voorkom dat dit afgetrek en vir boudoeleindes gebruik word. Jaarlikse inkomste, £ 677, 1s. 2d.
THY die beroemde stapel Dorchester -kerk staan ​​op die noordelike oewer van die saggies vloeiende rivier Frome. Van die oostelike kant van die gebou af skuif die land vinnig af na die rivier, terwyl weerskante van die liggaam van die kerk aangename weiveld en die voormalige terrein van die kloostergeboue is. Al wat hiervan oorbly, is die gastehuis wes van die kerk. Die ou Saksiese katedraal, wat nou gebruik word as die parochiekerk van 'n plattelandse stad, is 'n onreëlmatige gebou en bestaan ​​uit 'n skip (Normandies) met 'n suidelike gang en mdashonce wat deur die monnike as parochiekerk gebruik is en 'n altaar bevat wat op drie verdiepings hoog is trappe hierbo is 'n verstopte venster en mdashchoir (versier), met 'n perfekte oostelike venster <140> met 'n uitstaande sentrale as, en ook 'n 'Jesse' venster aan die suidelike koorgang aan die noordekant, waarin twee kapelle is, wat onlangs herstel is deur die noordelike koorgang van Sir Gilbert Scott (waarvan 'n deel vermoedelik Normandies werk is, met 'n ommuurde deur na die weste en gewoonlik die ingang van die kloosters), 'n westelike toring met 'n lae en massiewe struktuur en gedeeltelik Normandiese werk en laastens 'n loodregte stoep op die suidwestelike hoek van die gebou. Die oostelike punt van die kerk is ongetwyfeld die mooiste deel van die gebou.
Uitstekende gebrandskilderde glas en 'n perfekte snywerk van die klipwerk in die vensters, grasieuse sierlikheid van die argitektuur, duur borduurwerk en fyn veters op die altare, is een van die vele skoonhede van hierdie ou abdijkerk. Die venster "Jesse" hierbo genoem is uniek. Dit is van vier ligte en het kruisende kerke hierbo.
'Die middelste mullion verteenwoordig 'n stam van 'n boom met takke versier met blare wat oor die ander mullions na die buitekante kom. Aan die voet van die boom is die liggende figuur van Jesse, en by elke kruising is 'n beeldhouwerk, terwyl ander op die glas tussen die geheel geverf is wat 'n volledige genealogiese boom van die Huis van Dawid vorm. Die beeld van die koning is in die regter onderste hoek, maar diegene wat ons Here en die Maagd Maria verteenwoordig, het albei verdwyn. Die figure is baie oulik en van verskillende groottes het sommige van die wat in die venster geverf is, nog steeds hul name daaronder, terwyl die meeste ander in klipwerk boekrolle het waarop die naam eens geskilder is. "& Mdash Henry W. Taunt, Esq.
Die afgedekte sedilia en die dubbele piscina aan die suidwand van die kansel is albei pragtige eksemplare van vroeë werk en die loodglas in die voormalige was die oudste in die gebou. Daar is nog baie interessante monumente, waaronder verskeie klipbeelde van ridders, 'n groot regter en Æschwine, biskop van Dorchester, 979-1002. Ook monumentale koper <141> was voorheen baie volop, maar met enkele uitsonderings is dit meedoënloos vernietig of gesteel vir geldmaakdoeleindes. Die van sir Richard Bewfforest, abt van Dorchester (1510), geklee as 'n Augustinus -kanon, lê naby die kanselrails aan die noordekant. Hy was een van die laaste abte van die klooster. Daar is ook 'n deel van 'n eens wonderlike koper van Sir John Drayton, 1417, 'n ander deel van 'William Tanner, Richard Bewfforest en hul vrou Margaret' (1513), en een van 'n vroulike figuur wat behoort aan 'Robert Bedford en Alice his vrou "(1491). Slegs 'n paar skilde van ander koperblare bly oor, maar vir die antikariër bevat die omhulsels van hierdie pragtige gedenktekens baie interessant, wat toon hoe hulle die diverse en unieke karakter van hierdie verlore monumente ooit besit het. Ses van die Dorchester -klokke dra baie tekens van die groot oudheid en nog twee is onlangs bygevoeg. Die tradisie wat verband hou met eersgenoemde is, dit
en word toegeskryf aan die oortuiging dat Birinus "met slange doodgesteek is".
DALE (Augustinus en Præmonstratensian Canons)
1160, gestig deur Augustine Canons en mdash Toegewy aan die Maagd Maria & mdash Twee keer herbevestig vir monnike van die Præmonstratensian orde & mdash1539, opgelos.
Aangesien so min status oor hierdie godsdienstige onderneming bestaan, sal 'n paar woorde die belangrikste kenmerke daarvan beskryf. Die ruïnes bestaan ​​slegs uit die boog van die groot oostelike venster van die kapel, 'n paar fondamente, pilare en ander oorblyfsels. Die kapel, bestaande uit kap en kansel, is veronderstel om saam met die huis en mdashnow 'n plaashuis gebou te word wat op 'n besondere manier onder dieselfde dak as die kapel en mdashby Ralph, die seun van Geremund, geleë is, vir 'n arm kluisenaar wat hy gevind het woon in 'n bosgrot (die sel kan nog steeds gesien word) naby. Daarna het Serle de Grendon kanonne uit Kalke genooi, wat toe na Deepdale gekom het en die klooster gestig het. Die voorregte en immuniteite is aan hulle verleen deur die kerklike owerhede in Rome, en die abdij is op verskillende tye besoek deur persone uit alle geledere, waarvan sommige weldoeners van die huis geword het.
Howitt, in syne Forest Minstrel, skets die geskiedenis van Dale en die gedrag van sy gevangenes so & mdash
Maar die latere korrupsie onder hierdie Augustinese monnike is duidelik, want Howitt sê dat die monnike
Hulle is toe uit Deepdale verdryf en Præmonstratensiese monnike het gou hul plek gevul. John Staunton, laaste abt, met 16 monnike het die abdy in 1539 oorgegee. 'N Volledige verslag van die geskiedenis van hierdie kloosterhuis is deur een van die monnike geskryf, en deur middel van hierdie manuskripte kan meer besonderhede van hierdie abdij geleer word as van enige ander in die Derby.
NUUS (Augustine Canons)
1170, Gestig deur Henry II. & Mdash1540, Opgelos. Jaarlikse inkomste, £ 167, 16s. 11d. & MdashDemesne toegestaan ​​aan sir John Byron, Lieut. van Sherwood Forest, deur Henry VIII. & mdash1818, verkoop aan kolonel Wildman, wat die abdy vergroot en herstel. & mdash Weer herstel.
Net soos Buckland Abbey meer as 'n gewone belang daarin het omdat dit na die ontbinding die tuiste van Sir Francis Drake geword het, spog Newstead Abbey met 'n dubbele aantrekkingskrag. Want behalwe dat dit deurdrenk was van die romanse en legendariese verhaal wat onafskeidbaar is van kloosterhuise, het dit na die ontbinding van die kloosters in die besit van die Byron -familie gekom en in die hande van die eerste Lord Byron (1643) oorgegaan, dan die "goddelose" Lord Byron (1722-98), het dit uiteindelik die tuiste geword van die digter Lord Byron. Die Newstead Abbey van vandag, wat die mooiste op die grense van Sherwood Forest geleë is, het meer die vorm van 'n privaat woning as 'n kloosterruïne. Die golwende en pragtig beboste terrein met twee velle water strek oor baie hektaar. Baie min is bekend oor die vroeë geskiedenis van die abdij, bo die feit dat Henry II. gebou en dit toegerus uit die moord op Thomas à Becket, en dat koning John sy beskerming <144> na die huis uitgebrei het. Die moderne aantrekkingskrag wat Newstead besit, dateer uit die koms in die hande van die Byrons. Die eerste eienaar, sir John Byron, bekend as "Klein John met die groot baard", het 'n gedeelte van die kloostergeboue aangepas vir 'n privaat woning, en in die bewind van Charles I. is die suidelike gang van die kerk omskep in 'n biblioteek en ontvangs kamer.
Met die uitsondering van die buitengewoon mooi wesfront van die vroeë Engelse vakmanskap, is die res van die kerk toegelaat om in verval te raak. Die huis self, wat so baie verryk is deur die digter Byron, bestaan ​​uit die verskillende kloosterkantore. Die huidige groot eetkamer was eens die refektore van die monnike, terwyl die oorspronklike gastekamer met sy groot gewelf nou omskep is in die eetkamer van die bediende en die ou slaapsaal in 'n sitkamer. In Byron se reëlings van die abt se woonstelle is geen verandering aangebring nie. Verskeie kamers is steeds vernoem na die Engelse monarge wat op verskillende tye daarin geslaap het. Die hoofstuk- en mdasha-gebou van merkwaardige skoonheid oos van die kloosters en mdashis word nou gebruik as 'n kapel vir die gemak van die huishouding en huurders. Binne kan u 'n ryk loodglas en ander interessante kenmerke sien. Newstead het by Byron se dood oorgegaan in die besit van sy vriend en kollega kolonel Wildman, wat dit baie herstel het. Sir Richard Phillips, in sy Persoonlike toer, vertel dat & mdash
'Kolonel Wildman was 'n skoolgenoot in dieselfde vorm as Lord Byron by Harrow School. In hul tienerjare is hulle geskei op universiteit en manlik deur hul strewe, maar hulle het in vriendskap geleef. As Lord Byron deur omstandighede beperk is om toe te laat dat Newstead verkoop word, was sy vriend kolonel Wildman die sterkste persoon wat sy eienaar geword het. Hy was nie 'n koue en formele besitter van Newstead nie, maar selfs met die gevoelens van Byron het hy dit in besit geneem as 'n plek wat gewy is deur baie omstandighede van tye en persone, en bowenal deur die aanhegting van sy vriend Byron. Die digter het egter nie die noodsaaklikheid om 'n landgoed te verkoop wat sedert die Hervorming in sy gesin was, te verkoop nie (maar vir hom en die gesin verloor deur die improvisasie van 'n voorganger), en teruggetrek in Toskane, wat toegegee is aan die miltgevoelens wat merk sy latere geskrifte. "
Daar is nie 'n meer lewendige prentjie van Newstead neergeskryf as die van Byron in die 13de kanto van Don Juan& mdash
692, gestig deur Egwin, biskop van die Hwicci en toegewy aan die maagd & mdash Egwin het daarna eers abt & mdash709, Kenredus, koning van Mercia en Offa, goewerneur van die Oosthoeke, dit met baie besittings beklee & mdash941, sekulêre kanonne vervang die monnike & mdash960, monnike7 herstel, m Monnike weer uitgestuur, en boedel wat aan Godwin & mdash1014 gegee is, kies koning Ethelred Aifwardus, 'n voormalige monnik van Ramsey, abt van Evesham & mdash1066-87, Walter van Cérisy aangestel as abt van William the Conqueror & mdashHij herbou die kerk & mdash1163, die abt ontvang12 , en begrafnis van graaf Simon de Montfort in die Abdij & mdash1539, Tower voltooi & mdashAbbey afgebreek en gegee aan sir Philip Hoby, wat die geboue as 'n steengroef gebruik. Jaarlikse inkomste, £ 1183, 12s. 9d.
Op 'n sekere pragtige plek in Worcestershire, bekend as die vallei van Evesham, omsluit die rivier Avon, by 'n vreemde buiging in sy loop, 'n stuk weiveld naby die grense van Warwick en Gloucestershire. Op hierdie skiereiland en mdashas kan dit genoem word & mdashthree die meeste <148> merkwaardige ou geboue staan ​​nog steeds regop, asof hulle immuun is vir die verwoesting van die tyd. Die hoë, grasieuse klokkentoring, met die uitsondering van 'n verwoeste boog, is al wat van die voormalige abdij gesê kan word. Dit is gebou by die ingang van die abdijbegraafplaas deur die Abt Lichfield, en is van pure loodregte werk. Alhoewel dit baie massief is, het dit tog die grasie wat eie is aan Engelse Gotiese torings. Dit is gebou in drie verdiepings, almal ewewydig, en die hele vierkantige struktuur word bekroon met 'n omhulde parapet en delikate spitse, waarvan die hoogte grofweg 110 voet by 20 voet vierkante is. Op die begraafplaas, naby die toring, vorm dit die kerke van St Lawrence en All Saints. Hierdie kerke is in die 13de eeu deur die monnike gebou vir die gemak van die inwoners van Evesham en met die bedoeling om die abdijkerk te voorbehou vir die uitsluitlike gebruik van die monnike. Die kerk van St Lawrence is van 'n meer ou datum as dié van All Saints. Van eersgenoemde bly slegs die toring en die sterk verminkte spits van die oorspronklike kerk oor. Beide kerke spog egter met 'n paar uitmuntende werk van abt Clement Lichfield, die laaste abt, wat 'n pragtige kapel of gesang in die St Lawrence -kerk gebou het, met die begeerte dat daar daaglikse massas vir die rus van sy siel kon opgevoer word. Die gesang in All Saints het hy aangesê om sy begraafplaas te wees. Hierdie gesange het besonder pragtige dakke in die vorm van vier waaiers wat ryklik versier is. St Lawrence en All Saints is albei herstel en is tans in gebruik onder die sorg van die pastoor van Evesham.
In sy Geestelike Quixote Graves skryf met groot vreugde die pragtige vallei van Evesham wat deur die Malvern Hills begrens word. Die stad lê op 'n heuwel op 'n goed bewerkte vlakte, en die naam daarvan (wat sommige sê) van Eovesham afgelei, gee die indruk van sy skilderagtige situasie, "die woning op die vlak langs die rivier." 'N Ander tradisie kry die naam <149> van Eoves, 'n herder wat, nadat hy in 'n visioen 'n pragtige vrou gesien het, bygewoon deur twee ander vroue, na biskop Egwin gehaas het en sy wonderlike verhaal vertel het. Egwin, vergesel van sy dienaar, het na die plek gegaan waar ook hy die stralende wese kon sien en kon gespreek het. Ten volle oortuig dat die Heilige Maagd haar persoonlik aan hom geopenbaar het, was Egwin vasbeslote om ter plaatse 'n klooster te bou. Ethelred, koning van Mercia, het grond daarvoor verleen, en sodoende is die abdij gestig, en Egwin word die eerste abt. Volgens een skrywer beskuldig Ethelred Egwin van tirannie en baie bitter dinge. Die saak is verwys na die Heilige Vader in Rome, wat Egwin beveel het om voor hom te verskyn en die aanklagte te beantwoord. 'Hy het na Rome gegaan, maar voordat hy begin het, om te wys hoe nederig hy homself was, beveel hy 'n paar ysterperde, en nadat hy sy voete daarin gesit het, het hulle gesluit en die sleutel in die Avon gegooi. So geboei gaan hy vorentoe na Dover, neem die skip en kom na die Heilige Stad toe, kyk, 'n wonderwerk! sy bediendes het na die Tiber gegaan om vis te vang vir aandete, en skaars is die tou gegooi toe 'n fyn salm dit vat en aan wal spring sonder om te probeer ontsnap. Hulle haas hulle huis toe met hul prys, maak hom oop en vind binne -in die sleutel van die biskop se boeie.Dit is onnodig om te sê dat die Pous hierna kort opgetree het met die aanklagte teen Egwin. Hy is teruggestuur na koning Ethelred, vol eerbewyse, wat geen tyd verloor het om hom na sy stoel terug te bring en hom as leraar vir sy seuns aan te stel nie. "
Agtien abte het agtereenvolgens geheers, toe Evesham, soos die lot van baie ander abdye, 'n bron van twis tussen die sekulêre kanons en die monnike geword het. Dit was afwisselend onder beheer van hierdie twee liggame totdat dit uiteindelik 'n Benediktynse nedersetting geword het. In die bewind van William I. het abt Walter van Cérisy begin herbou op 'n skaal van grootsheid en grootse glans. Die kerk, gebou in die vorm van <150> 'n Latynse kruis, beskik oor silindervormige pyle van groot grootte, soortgelyk aan dié van Gloucester. Alles wat betrekking het op die diens van die kerk was plegtig en indrukwekkend. Die kledingstukke was ingewikkeld en duur, en die heilige voorwerpe was met soliede silwer en baie daarvan is verryk met verskillende edelstene. Die graf van Sint Egwin was van goud en besaai met glinsterende edelgesteentes, terwyl Simon de Montfort se graf deur wonderlike kragte deur baie siekes en swak pelgrims toegeskryf is. Hierdie heilige grafkelders is gesloop deur die gewelddadige Henry VIII. in 1539, tydens sy skandelike ontheiliging van een van die edelste abdye van Engeland en die skuiling van konings en die tuiste van godsdienstige en godvresende mans.
c. 184, Lucius, koning van Brittanje, wy Westminster (destyds Thorny Island) aan God toe en bou die eerste kerk daar & mdash Ten tye van die vervolging van Diocletianus het die kerk omskep in 'n heidense tempel en gewy aan Apollo & mdash604, Sebert, koning van die Oos -Sakse, bekeer en gedoop in die Christelike geloof deur Mellitus & mdash Hy vernietig die tempel en bou 'n kerk ter ere van St Peter & mdash Dit ly baie onder die verwoesting van die Dene & mdash785, Offa, koning van Mercia, verleen die herehuis van Aldenham aan die klooster en herstel die kerk & mdash1050, Edward die Belyder, die werklike stigter van die huidige abdij, bou die kerk & mdash1065, Die kerk het 'n paar dae tevore voltooi en ingewy tot die dood van die koninklike stigter & mdash1066, begrawe Edward met groot seremoniële en mdash Koning Harold gekroon & mdash William the Conqueror bied danksegging aan vir sy oorwinning by Hastings voor die Belyder graf, en word op Kersdag in die abdy gekroon & mdash1160, Word 'n mitr ed abbey & mdash1250, Henry III. trek die koor en transepte van die Normandiese kerk van Edward af en begin met die huidige struktuur & mdash1253, Die hoofstukhuis voltooi & mdash1269, die koor het oopgemaak & mdash1272-1500, die skip het geleidelik sy huidige lengte bereik & mdash Gedurende hierdie jare bou Richard I. die noordelike stoep en Henry V. sy pragtige gesang & mdash1503, Henry VII. bou die kapel wat sy naam dra & mdash153 & mdash, Ontbinding van die klooster. Jaarlikse inkomste, £ 3471, 0s. 2d. & Mdash1540, Die kerk is omskep in 'n katedraalkerk en 'n nuwe bisdom is geskep & mdash1550, Bishopric suppressed & mdash1643, The Westminster Assembly vergader & mdash1663, The See of Rochester het aangesluit by die Dekanaat van Westminster & mdash1673, Verdrag van Westminster onderteken & mdash1720, 'n paar restorasies uitgevoer deur W torings aan die voor- en westekant & mdash1740, Hawkesmoor voltooi die torings en mdash1802, skeiding van die bisdom Rochester van die dekaan van Westminster en mdash1866, en herstel Sir G. Scott die noordelike transept -voorkant en hoofstuk.
HOW heeltemal onbekwaam moet die mees ervare skrywer voel as hy 'n beroep doen om die <152> abdij van Westminster waardig te beskryf! Afgesien van al die legendariese sake wat verband hou met die edele stapel en die glans wat die ou Benediktynse kerk omring, staan ​​die abdij op as die houer van alles wat die beste en grootste in die geskiedenis van Engeland is. Die grafte van die konings en koninginne, die monumente wat sedert die Hervorming opgerig is ter nagedagtenis aan noemenswaardige mans en vroue in letterkunde, musiek en alle ander kunste, maak die geskiedenis nader en lewendiger. Om onder die edele wesfront in die heilige gebou in te gaan, saam met herinneringe aan die verlede, is om 'n ander wêreld binne te gaan, so anders is die vreedsame en geheimsinnige atmosfeer in die abdij as die gewoel en gebrom van Londen daarbuite. As jy ooswaarts kyk van die westelike deur, is die aspek werklik inspirerend en pragtig. Vanuit die grasieuse spitse boë, wat die skip van die gange skei en deur die triforium en die paleis oorskry word, val die oog op die koor met sy manjifieke klipskerm, en verder hierna na die dowwe en apsidale oostekant. Die hoogheid van die gebou, die fyn triforium, die harmonie van die werk in die skip (wat meer as 200 jaar geneem het om te bou) sal die toeskouer diep beïndruk.
Alhoewel die plan van die kerk Frans is, is die hele werklike struktuur 'n voorbeeld van Engelse Gotiese werk, waarop die volk die volste reg het om trots te wees. Die abdij beskik oor sypaadjies na die skip, transepte en koor. Dit is 'n baie seldsame formasie. Die suidelike dwarsdeur kom uit die skip, gevul met gedenktekens van die roemryke dooies en verby die suidelike koorgang. Die pragtige roosvenster is een van die grootste, indien nie die grootste nie, in Engeland. Op die suidelike muur is 'n paar verslete kliptrappe. Dit het ongetwyfeld gelei tot die huislike woonstelle van die monnike, wat aan die suidekant van die kerk geleë was. In hierdie transept is die bekende "Poets 'Corner", wat gedenktekens bevat met die towername van Shakespeare, Dickens, Tennyson, Goldsmith, Burns, Sir Walter Scott, Longfellow, <153> Browning, Milton en vele ander. Daarbenewens is die klein kapel gewy aan St Faith. Deur die suidelike ambulante deur te gaan, kan die vele interessante kapelle besigtig word. Hier trap die besoeker inderdaad op heilige grond, want hy nader die grafte van Engeland se goddelik aangestelde heersers en die laaste rusplek van die grootste van haar seuns. As hy die kapelle van Sint Benedictus, St Edmund en Sint Nikolaas verlaat, so vol historiese geheue, kan die besoeker oorgaan in die gesang wat deur die beroemde Henry V. gebou is vir die rus van sy siel. Hierdie gesang lê in 'n direkte lyn ooswaarts van die hoë altaar en anderkant die kapel van Edward die Belyder, wat onmiddellik agter die altaar is. Die figuur van die vegterskoning rus op die top van sy graf. Dit is uit die hart van 'n eikehout gesny en het eens 'n kop en silwer versierings gehad. Hierdie is egter ongelukkig verwyder, waarskynlik deur die gewetenlose Oliver Cromwell. Die gesang self is in die vorm van 'n skerm of 'n klein kamer, wat bereik word deur 'n trap wat in 'n toring ingeslote is, en deur 'n ander aan die teenoorgestelde kant gelaat word. Die skerm is bedek met beelde van heiliges, en ook voorvalle van Henry se kroning, behalwe baie heraldiese embleme. Aan weerskante is twee agthoekige torings, ryk aan beeldhouwerke. Dit is inderdaad een van die mooiste monumente in die gebou. Hieronder is ysterhekke en die graf van Henry V., en hierbo is 'n saalboom vertoon wat van sy uitgebreide omhulsel ontneem is, 'n klein skild en 'n helm waarop die ontsaglike deuk kan wees wat veroorsaak is deur die slagbyl van D'Alençon. Hierdie oorblyfsels van Henry se wapenrusting, gedra tydens die slag van Agincourt, is deur die koning aangebied in danksegging vir sy groot oorwinning. Dit is heel gepas dat die begraafplaas van hierdie koninklike held naby die oorblyfsels van die heilige heerser en stigter van die abdij, Edward die Belyder, moet wees.
Die kapel van St Edward is miskien die interessantste deel van die edele struktuur, want alhoewel relatief klein, is gebeurtenisse van die hoogste historiese belang in ons geskiedenis daarin uitgevoer. Die heiligdom is besoek deur duisende pelgrims, waaronder baie bekroonde koppe, en was ook die toneel van baie wonderwerke. Wakendes is daar langs ridders deurgebring voordat hulle na die grense gegaan het, of met die kruistogte begin het. Oorlogsbui is voor die graf gebring en dankoffers gebring deur oorwinnende konings en krygers. Edward I., almal bevlek soos deur die bloed van die slagveld, het die koninklike graf van Skotland aangebied voor die koninklike graf, en baie ander magtige manne het troos en aanmoediging kom soek in die dae van verskriklike oorlogvoering. Henry III. het die huidige wonderlike heiligdom in 1269 opgerig. Dit is helaas nou afgesny van die vele en duur juwele wat dit eens verryk het, en wat na bewering 'n waarde van £ 2500 beloop. Die huidige eikehoutkap is in die 16de eeu bygevoeg. Die vloer van die kapel is gemaak van blou marmer en is deur Henry III gelê. Die plek van die altaar van die belydenis word gekenmerk deur 'n vierkant rooi teëls. Die ou kroningstoel staan ​​wes van die kapel, naby die enorme swaard en skild van Edward III., En daaronder is die klip wat erken word as die kussing van Jacob, en wat, nadat hy in sy lang loopbaan deur baie wisselvallighede gegaan het, laas van Scone na Edward die Belyder se heiligdom gebring deur Edward I. Die stoel is die eerste keer gebruik by die kroning van Edward I., en laastens by die van ons geliefde koning Edward VII. Elke Engelse monarg is in die abdij gekroon met die uitsondering van Edward V. Aan alle kante van die kapel is koninklike grafte, insluitend dié van Edward III., Henry III., En Edward I. Laasgenoemde is van enorme lengte en dra die opskrif, "Scotorum malleus" en "Serva pactum." Hierdie monarg met die bynaam "Longshanks" en mdash was meer as 6 voet lank toe hy lewe. Na baie jare is sy liggaam om een ​​of ander rede vir 'n kort tydjie afgebreek, en dit het gevind dat dit in 'n uitstekende staat van bewaring was. Die edele dame, Anne van Bohemen, wat bekendheid verwerf het deur die inbring van die sysaal, lê ook hier begrawe.
As hy hierdie kapel verlaat en ooswaarts vorder, gaan die besoeker onder die pragtige stoep van Maria na die wonderlike kapel wat deur Henry VII gebou is. Dit is een van die beste voorbeelde van vroeë Tudor of 'n vernielde Gotiese styl, en dit is inderdaad 'n meesterstuk van die bouer se kuns, bestaande uit 'n skip met twee gange. Weerskante van die skip is die stalletjies van die Knights of the Garter, waar bo hul onderskeie baniere hang. Die graf van Henry VII., Die eerste monarg van die koninklike huis van Tudor, is die werk van Torregiano. Die siergewel van die kapel is een van die beste in die land en die massiewe hangertjies van 7 voet lank. Min van die oorspronklike glas is oor, maar wat oorbly, is in die vensters aan die westekant. Die hertog van Cumberland, bekend as die Slagter van Culloden, en George II. en sy vrou lê in die skip. George III. het die praktyk wat deur Henry VII begin is, gestaak. van die gebruik van hierdie kapel as 'n koninklike mausoleum, met 'n voorkeur vir Windsor. Die twee antagonistiese susters, koningin Mary en koningin Elizabeth lê in die noordelike gang, langs mekaar onder 'n manjifieke klipdak, terwyl aan die uiterste oostelike punt van die gang, gepas "Innocents's Corner", begrawe word, die oorblyfsels van die jongmense begrawe vorste wat so lelik vermoor is in die toring. Die graf van Maria, koningin van Skotte, is in die suidelike gang, tesame met die van Margaret Beaufort, die moeder van Henry VII. Baie ander interessante monumente kan gesien word, waaronder die van Arthur Penrhyn Stanley, dekaan van Westminster, in die suidoostelike kapel, en dié wat behoort aan die huise van Richmond, Suffolk en Lennox. Cromwell is in die oostelike kapel begrawe, maar sy oorskot is afgebreek en na Tyburn -galg gesleep.
As hy sy voetstap terugtrek, gaan die besoeker langs die <156> noordelike ambulante en die kapel van St Edward wat nou aan die linkerkant is en dié van St Paul, Johannes die Doper en die Islip aan die regterkant. In laasgenoemde, wat die gesang van Abbot Islip is, word wasfigure van sommige van die koninklike lyn getoon. Alhoewel dit van ietwat gruwelike aard is, is dit baie interessant, aangesien dit die werklike wasgips is wat na die dood geneem is. Dit was die gebruik om die figuur van die oorledene by die begrafnis te dra en dit dan na die begrafnis by die abdij te laat. Baie het verval en die oudste wat nou verval is, beskou as dié van koningin Elizabeth. Die figure is geklee in die klere van die Sovereigns wat hulle verpersoonlik. Die kant op die nek van Charles II. is van groot waarde. Deur die noordelike transept of die Staatsmanne se gang te bereik, konfronteer baie klipgedenktekens weer die waarnemer en sluit dié van Beaconsfield, Gladstone en William Pitt in. Warren Hastings, Richard Cobden en vise-admiraal Watson en mdash die dapper man wat die oorlewendes van die "Black hole of Calcutta" gered het en mdashare begrawe is onder baie ander noemenswaardige mans in die westelike gang. Die drie oostelike kapelle van hierdie transept bevat ook baie interessante monumente, en Lady Elizabeth Nightingale, in die kapel van St Michael, is miskien die gewildste. Dit verteenwoordig haar man wat haar probeer beskerm teen die meedoënlose vorm van die dood, wat die vorm aanneem van 'n omhulde skelet wat met 'n opgehewe swaard in sy hand by 'n deur uitkom.
Die ritueelkoor van drie baaie en die sacrarium vorder weer na die middel van die gebou, en trek die aandag op. Die grafte hier van Aveline van Lancaster, haar man Edmund Crouchbank en Aymer de Valence en mdashall van die 13de eeu & mdashare is een van die beste in die abdij. Naby die onbeduidende graf van Anne van Cleves lê Anne, die vrou van Richard III., En 'n paar van die abbedes van Westminster. Busby en South word naby die altaar begrawe. Die mosaïek sypaadjie bestaan ​​uit porfier, lapis lazuli, jaspis, toetssteen, albast, en Lydiaanse en serpentyn <157> albasters. Dit is deur Abbot Ware uit Italië gebring en gereël in die bewind van Henry III. deur Roderick.
U kan 'n uitstekende uitsig kry as u weswaarts van die altaarrails kyk. Die absolute simpatie van al die dele van hierdie pragtige gebou, die grasieuse boë, die luierwerk in die spandrils van die koorboë, die verhewe en geheimsinnige atmosfeer van die antieke struktuur sal 'n beroep doen op al die hoogste aspirasies van die individu. Dit is die tempel van God, en ook die beskutting van diegene van edele of geringe geboorte wat volgens hul vermoëns die beskawing bevorder het en die algemene welstand bevorder het, wat in werklikheid God se werk in hierdie huidige wêreld verrig het en probeer het maak hulle medemense die komende wêreld meer waardig. Niemand kan hierdie abdij binnegaan en nie beïndruk word deur die waardigheid en plegtigheid van die omgewing nie. Om na die klein, onbeduidende preekstoel in die skip te kyk, is niks anders as om te leer dat Latimer daaruit gepreek het nie, is alles. Alles is in die behoud van geen potte oor die artistieke sin nie en miskien met die uitsondering van die talle monumente. Tog het hierdie ook hul plek om aan te toon dat die moeder-abdij almal in haar arms neem wat die missie van hul lewens waardig vervul het. Die kloosters aan die suidekant van die abdij is van groot belang en bevat baie monumente, en ook die vensters in die suidelike steeg is merkwaardig mooi. Aan hierdie kant is oorblyfsels van die noordwand van die voormalige refterium. Die hoofstuk is een van die grootste in Engeland en is jare lank as 'n laerhuis gebruik. Graaf Simon de Montfort vergader sy eerste verteenwoordigende parlement hier in die 13de eeu. Die slaapsaal van die klooster word nou gebruik deur die seuns van die Westminster School, gestig deur koningin Elizabeth, 1560.
Die afgeleë geskiedenis van die Westminster Abbey is in geheimsinnigheid omhul, en die vroegste grondslag daarvan word eerstens toegeskryf aan Lucius, koning van Brittanje in die 2de eeu, <158> en tweedens aan Sebert, koning van die Oos -Sakse, wat in die 7de eeu deur Mellitus, 'n afgesant van Augustinus, in die Christelike geloof bekeer. Hoe dit ook al sy, die eerste sekerheid rakende die abdij is dat Offa, die koning van Mercia, in die 8ste eeu 'n paar lande aan die klooster in Westminster gegee het. Byna driehonderd jaar het verloop toe Edward die Belyder, wat deur die monnike oorreed is, 'n enorme nuwe gebou moes bou teen 'n enorme prys. Dit, het die stigter bepaal, behoort die 'plek van die Koning se grondwet en toewyding vir ewig' te wees. Onder ander geskenke het die oorvloedige koning ryk klere gegee, 'n geborduurde paal, 'n dalmatika, 'n paar spore, 'n goue kroon, 'n septer en ook al die vorige skenkings bevestig. Die nuwe abdij is ingewy op die dag van die Heilige Onskuldige, 1065. Ongelukkig was die Koning te siek om hierdie seremonie by te woon. Hy sterf agt dae daarna en is begrawe voor die hoë altaar. In die tyd van Willem die Veroweraar is 'n groot sinode in die kerk gehou. Aartsbiskop Lanfranc was die voorsitter van die vergadering waarop die optrede en bekwaamheid van die Engelse geestelikes deeglik ondersoek is, "maar met 'n geheime ontwerp om plek te maak vir die nuwelinge." Die Oorwinnaar het op baie maniere probeer om homself by die nuut verowerde mense te vereer. Om hierdie rede is hy in die abdij gekroon langs die graf van die stigter. Die fees van Edward die Belyder is jaarliks ​​met groot prag in die heilige gebou gehou.
In die 13de eeu Henry III. begin met die heropbou van die abdij en die koor, transepte en kapelle van die huidige struktuur, wat geheel en al sy werk is. Min oorblyfsels van die Belydenis se Normandiese gebou (die eerste van hierdie styl wat in Engeland gebou is) behalwe sommige dele van die kloosters en die kapel van die Pyx. Die verhoor van die Pyx het in die voormalige woonstel plaasgevind totdat die standaard muntstukke onlangs in die munt verwyder is. Die Jerusalem -kamer is ook 'n belangrike relikwie van die Benediktynse klooster. Dit is in 1363 gebou deur <159> Littlington, wat ook die huis van die abt herbou het. Hendrik IV. het binne sy mure gesterf. Henry V. het die vullis van sy koerante aan die abdij gegee en kon omskep word in kledingstukke. In hierdie bewind is die bou van die skip vorentoe gestoot en die Te Deum gesing na die slag van Agincourt. Caxton het tydens die bewind van Edward IV sy drukpers in die amandelbouwerk in Westminster opgerig. Henry VII. het die skoonheid van die gebou baie toegevoeg deur sy kapel aan die oostekant te annekseer. Tydens sy bewind het Skelton, die eerste digterpryswenner, 'n heiligdom in Westminster gesoek, wat die laaste geval is van 'n persoon wat hierdie reg opeis. Sir Thomas More is 'n paar jaar voor die ontbinding van die kloosters in die huis van die abt in 1534 en mdasha opgesluit. Die gewone lot het die godsdienstige vestiging in Westminster ingehaal, maar soos in die gevalle van Chester, Gloucester, Peterborough, Oxford en Bristol, is die kloosterkerk omskep in 'n katedraal en 'n nuwe bisdom het ontstaan. Thirlby het in 1540 die eerste biskop van Westminster geword en mdashbut is tien jaar later na Norwich vertaal en die bisdom onderdruk. In hierdie transaksie het die abdij 'n paar eiendom verloor wat in die besit van die St Paul-katedraal gekom het, wat die oorsprong van die bekende gesegde, "Beroof van Petrus om Paulus te betaal", kan aandui.Die heiligdom van die Belyder is in 1557 hervestig, en die ou grondwet is twee jaar tevore herstel. In die bewind van Elizabeth is dit weer nietig verklaar.
In die kapel van Henry VII het die Westminster -vergadering in die 17de eeu vergader, en deur hul misleide energie is presbiterianisme vir 'n sekere tyd as die nasionale godsdiens gevestig. Dit is onmoontlik om te sê watter ernstige gevolge hierdie vergadering op die welsyn van die land kan hê.
'Volgens sy advies is die openbare gebruik van die gebedsboek verbied op die dag toe die Primate uitgevoer is, en 'n gids vir openbare aanbidding vervang. Deur die gids is dit 'n misdryf gemaak om te kniel by die <160> onthaal van die Nagmaal, of om enige vorm van simboliek te gebruik in heilige dinge, soos die ring in die huwelik, en toe iemand uit hierdie lewe vertrek, was die dooie liggaam begrawe moet word sonder enige godsdienstige seremonie, en selfs die vriende mag nie sing, lees of bid of kniel by die graf nie, hoewel sekulêre vertoning in begrafnisstoetse van hooggeplaastes nie beperk is nie. Toe het die heilige en pragtige versoekskrifte van ons liturgie, hoewel dit geheilig is deur die toegewydheid van Christene in elke klimaat en vir elke taal vir 1500 jaar en meer, plek gemaak vir lang en vervelige harangues van ongeletterde fanatici van twee of drie uur, en die die viering van groot kerkfeeste, tesame met alle herdenkings, was streng verbied. Op 19 Desember 1644 is 'n plegtige verordening van die parlement uitgevaardig op advies van die Westminster -vergadering wat beveel dat die tot dusver vreugdevolle herdenking van die geboorte van ons Here as 'n dag van nasionale vas en vernedering beskou moet word. "& MdashEngelse Kerkgeskiedenis (Eerwaarde C. A. Lane).
Die parlementariërs onder Cromwell het gelukkig gou 'n einde gemaak aan die lastige beperkings.
Die bisdom van Rochester is in 1663 verenig met die dekaan van Westminster en het na 'n vennootskap van meer as honderd jaar aan die begin van die 19de eeu geskei. Die verdrag van Westminster is onderteken in 1673. Samuel Wilberforce word die dekaan in 1845. Baie bekende manne volg hom en tydens die ampstyd van Dean Bradley, 1881-1902, hou koningin Victoria haar jubileumviering en Edward VII. is in die Abdij gekroon.
303, 'n Kerk gebou ter nagedagtenis aan Alban, protemartelaar van Brittanje en Romeinse soldaat en mdash793, vernietig deur die Saksiese indringers en mdash King Offa stig 'n klooster en bou 'n tweede kerk ter ere van St Alban en mdash1077, Paul de Caen, eerste abt, begin herbou die kerk & mdash Gedurende sy lewe het die oostelike deel van die skip, die transepte en die sentrale toring voltooi & mdash1115, Die kerk ingewy deur die biskop van Lincoln in die teenwoordigheid van Henry I. en koningin Maud en mdash1154, Nicholas, biskop van St Albans, gekose pous (Adrian IV .). Hy het "aan die abt van hierdie abdij toegestaan ​​dat, aangesien St Alban die eerste martelaar van Engeland was, so die abt die eerste van al die abonne van Engeland moes wees in orde en waardigheid" (Dugdale's Klooster) & mdash1218, Pous Honorious "bevestig alle lande en voorregte" & mdash1349, Thomas de la Mare word abt & mdash Die gevange koning John van Frankryk wat aan sy sorg toevertrou is & mdash1381, Die klooster speel 'n prominente rol in die Peasant Rising & mdash1464, die abdij ontneem van sy waardevolle items deur die oorwinnaars Koningin Margaret na die tweede slag van St Albans en mdash1521, Wolsey word abt en mdash1539, Die abdij oorgegee deur Richard Boreham, laaste abt, aan die kommissarisse van Henry VIII. die herstel van die gebou ondersteun deur openbare inskrywing & mdash1878, Die bisdom St Albans gestig & mdashThomas Leigh Claughton word eerste biskop & mdash1879, Wesfront gebou deur Lord Grimthorpe & mdash1885, Herstel van skip voltooi.
THY 'n stil dorpie St Albans in Hertfordshire het ontstaan ​​op die terrein van die Romeinse stad Verulamium, waarvan die verwoeste mure nog te siene is. Hier, volgens die legende, is Alban, die protemartelaar van Brittanje, gebore. Bekeer tot die Christendom deur die priester Amphibalus & mdash aan wie hy skuiling gegee het & mdashhe weier om afstand te doen van sy geloof en word onthoof. Die martelaarskap het plaasgevind <162> buite die mure van die stad, op die presiese plek waarop die katedraal nou staan, en vroeër die abdij en mdashof St Albans. 'N Klein kerkie is 'n paar jaar na die dood van St Alban op die heuwel opgerig, en later is 'n tweede kerk beplan in vergifnis van 'n nog groter misdaad. Ethelbert van East Anglia is verraderlik vermoor deur sy skoonpa, Offa, die koning van Mercia, wat nou sy gewete wou red deur 'n klooster te bou ter ere van St Alban. Van hierdie tweede kerk (die eerste was slegs 'n tydelike skuiling vir die oorblyfsels van die heilige, wat op wonderbaarlike wyse deur koning Offa ontdek moes word) is daar nou maar min spore. Die stad St Albans lê op 'n hoë heuwel, terwyl die Ver, 'n stroom wat veronderstel was om wonderbaarlik uitgebars het om die dors van die martelaar Alban te versag, langs die vreedsame vallei daaronder vloei.
Die uitsig op die massiewe struktuur van die abdijkerk is vanuit alle opsigte indrukwekkend. Die groot lengte van die skip met sy manjifieke westelike voorkant, die pennacled transepsies, die koor en Lady kapel, almal gekroon deur die verhewe kasteleerde toring, vorm 'n werklik wonderlike geheel. Die grootste deel van die kerk is gebou na die Normandiese verowering deur die abt Paul, wie se oom, Lanfranc, eers deur William I. as abt van St Stephen's in Caen aangestel is en daarna tot aartsbiskop van Canterbury gemaak is. Hierdie ontsaglike klooster, gestig op die plek waar Alban wreed doodgemaak is, strek oor die heuwel tot by die rivier. Met die uitsondering van die kloosterpoort, is die hele kloostergedeelte by die ontbinding meegesleur. Gelukkig is die abdijkerk gespaar en het dit, soos in baie ander gevalle, die parochiekerk van die distrik geword. Elke styl van argitektuur word in die gebou getoon, van die tyd van die Normandiërs tot die bewind van Edward IV. Die skip bestaan ​​uit dertien baaie met gange, die twee transepte het geen gange nie, en net soos in die geval van Westminster Abbey, is die koor wes van die kruising. Die <163> ring en Lady kapel strek verder as die koor. Die pilare van die triforium en die suidelike transept is van Saksiese werk en is alles wat oorbly van die kerk uit die 8ste eeu wat deur koning Offa gebou is. Die oudste dele van die gebou is die mees sentrale, die oostelike en westelike kant het 'n ander styl van argitektuur en 'n latere tydperk. Die oostelike deel van die skip, die transepte en die sentrale toring, is alles die werk van abt Paulus. Bewonderenswaardig in sy afmetings, die swaar Normandiese boë wat soms deur die vroeë Engelse werk verlig word en die pragtige gietvorm, vorm die groot ruimte van die hele gebou tot 'n groot en effektiewe geheel, terwyl eenvoud ongetwyfeld die sleutel van die hele struktuur is. Alhoewel al die abonne van St Alban's hier begrawe is, bly daar baie min grafte en monumente oor.
Heiligdomme is opgerig ter nagedagtenis aan St Alban en St Amphibalus, en in die Lady -kapel lê baie historiese personasies, waaronder Henry Percy, hertog van Northumberland, seun van Hotspur en Lord Clifford (vermoor in die eerste geveg van St Albans). Groot belang lê in die hoë altaarskerm, wat deur abt William Wallingford in die 15de eeu opgerig is, die gesang van Abt Ramyge, die skerm van die Heilige Rood, die waakkamer in die suidelike vleuel van die transept, en ook aan die venster in die suidelike gang wat die martelaarskap van St Alban verteenwoordig, waaronder die volgende inskripsie & mdash
King David's Border Abbeys
... hulle sal beslis 'n paar merkwaardige verhale hê om te vertel. Die vier belangrikste abdye van die Skotse grense - Dryburgh, Jedburgh, Kelso en Melrose - wat as leer- en vroomheidsentrums gedurende die 12de eeu gebou is, was ook bedoel om besoekers uit Engeland te beïndruk, wat toon dat die Skotte in staat was om goeie bouprojekte te bewerkstellig.
Die abdye is gestig deur verskeie godsdienstige ordes, dikwels met die beskerming van koning David I van Skotland. Om op so 'n skaal te bou, was 'n duur onderneming, en die hoeveelheid geld wat Dawid aan godsdienstige huise bestee het, was so bekend as 'die sair (seer) heilige'.
Die abdijkerke, die fokuspunt van elke abdij, was kruisvormig. Aan die oostekant was die ring, wat die hoë altaar insluit, opgedra aan 'n spesifieke heilige. Aan weerskante van die ring vorm die transepte die arms van die kruis, terwyl die skip, die stam van die kruis, was waar leke aanbid het.
Die uitleg van die bygeboue wissel van abdij tot abdij, maar die lewenswyse in elkeen was merkwaardig dieselfde. In die middel van 'n abdijkompleks was die klooster, 'n oop gebied met 'n bedekte gang omring, omring deur imposante geboue. Die klooster is tydens belangrike dienste deur die kanonne as 'n prosesroete gebruik, en die oop ruimte is gebruik vir lees, skryf en bepeinsing.
'N Groot deel van die roetine bestaan ​​uit daaglikse aanbidding, maar die lewe van die abdij was oor die algemeen spartaans. Slegs die opwarmingskamer is byvoorbeeld verhit, waar die monnike of kanonne 'n kort pouse van die koue toegelaat is voordat hulle terugkeer werk toe. By Dryburgh het die daaglikse roetine om 01:00 begin en om 20:00 geëindig. Dit was die viering van mis en gereelde gebede, privaat sowel as vir die stigter van die abdij, familielede en ander weldoeners, terwyl die oorblywende tyd in die klooster deurgebring is. Hulle het twee spaarsamige maaltye per dag oorleef.
Al te gereeld het die abdye hulself in die middelpunt van ongewenste aandag bevind, veral tydens die onafhanklikheidsoorloë en ander tydperke waarin die spanning tussen Engeland en Skotland hoog was. Alhoewel al die abdy's aangeval is, het Dryburgh die ergste gely ná die onsuksesvolle inval van koning Edward II in 1322. Engelse troepe, wat die klokke hoor lui het ter ere van die oorwinning, het uit hul pad gegaan om wraak te neem.
Na die onafhanklikheidsoorloë was daar gereeld grensoverschrijdende indringings deur beide kante, maar sommige van die grootste skade aan die abdye het plaasgevind gedurende die tydperk wat bekend staan ​​as 'die rowwe wooing', toe Henry VIII van Engeland die Skotte probeer "aanmoedig" om te trou Prinses Mary aan sy seun Edward.
In die Skotse Hervorming in 1560 het die abdye eindelik agteruitgegaan. Oor die algemeen is die kanonne toegelaat om in die geboue te bly woon, hoewel baie by die gereformeerde kerk aangesluit het. As 'n manier van lewe was die abdye egter klaar en toe die kanonne uitsterf, het die abdye dit ook effektief gedoen. Teen 1580 het slegs vier kanonne in Dryburgh oorgebly en teen 1600 is daar opgemerk dat "al die kloostergange nou verval." Na die Hervorming het die abdye Jedburgh, Melrose en Kelso as parochiekerke voortgegaan voordat die verwoestings van die tyd hulle uiteindelik oorwin het en vervangingsgeboue opgerig is.
Ondanks die verloop van byna 1 000 jaar, bly daar genoeg van hierdie pragtige abdye oor om besoekers waardering te gee vir die vakmanskap, argitektuurstyle en kwaliteit van die oorspronklike geboue en om die leefstyl van die inwoners te volg.
Eerste van die vier abdye, is Kelso gestig deur David voordat hy die troon in 1124 bestyg het. Die Tironsiese monnike was aanvanklik naby Selkirk, en verhuis later na Kelso, moontlik omdat David 'n gunsteling koninklike woning in die nabygeleë Roxburgh gehad het. Dit het een van die grootste en rykste godsdienstige huise geword. Ongelukkig bly daar vandag min oor, hoewel dit wat oorleef, getuig van die kwaliteit van die gebou. James III is in Kelso gekroon na sy pa se dood deur 'n kanon wat bars tydens die beleg van Roxburgh in 1460.
M elrose Abbey, gestig in 1136, was nog een van Skotland se rykste godsdienstige huise. Daar was 'n nedersetting van Keltiese monnike by Old Melrose, ongeveer 2 myl oos van die huidige terrein, moontlik so vroeg as 650. Op uitnodiging van David I het die Cisterciensers daar 'n abdij opgerig en later na die huidige plek verhuis.
ROBERT HARDING FOTO BIBLIOTEEK, BPK/ALAMIE
Die tweede abt van Melrose, David se stiefseun Waltheof, was bekend daarvoor dat hy wonderwerke verrig het, en toe sy graf in 1170 en weer 1206 oopgemaak word, is sy liggaam ongeskonde. In 1240 is 'n paar klein beentjies verwyder as oorblyfsels en oorblyfsels van sy heiligdom word in die huis van die kommendant uitgestal.
Melrose Abbey het 'n noue band met die Onafhanklikheidsoorloë - as die plek waar koning Robert die Bruce se hart begrawe word. Die lyk van Bruce, wat in 1329 gesterf het, is in die Dunfermline Abbey begrawe. Nadat hy op 'n kruistog geneem is om die gelofte wat Bruce afgelê het, na te kom, is sy hart egter hier begrawe in 1331. 'n Blyhouer in die gebied wat voorheen deur die hoofhuis beset was, bevat na bewering die hart van Bruce, maar in ooreenstemming met sy status, meer waarskynlik sou dit onder die hoofaltaar begrawe gewees het - soos koning Alexander II was na sy dood in 1249.
Die Jedburgh -abdijkerk, wat in 1138 deur Augustiniërs gestig is, is een van die mees volledige in Brittanje. Koning Alexander III trou hier in 1285 met Yolande de Dreux. 'N Spookagtige figuur het tydens die diens verskyn, 'n teken van die dood van die koning. Sy dood die volgende jaar het die opvolgingskrisis veroorsaak wat Edward I van Engeland aangemoedig het om by Skotse aangeleenthede in te meng en tot die Onafhanklikheidsoorloë gelei het.
Dryburgh Abbey, miskien die aantreklikste abdij, was 'n Premonstratensiese gemeenskap wat omstreeks 1150 gestig is, hoewel baie van wat vandag oorleef, uit die 13de eeu dateer. Dit het nooit die rykdom of invloed van sy suster -abdys gehad nie, maar die ligging, weg van enige van die sentrums van die bevolking, beteken dat dit selfs vandag nog die kalm en geestelike element van die Middeleeuse godsdienstige lewe vasvang.
Die byna ongeskonde noordelike transept huisves die grafte van die skrywer Sir Walter Scott en Field Marshall Earl Douglas Haig, 'n steeds omstrede leier uit die Eerste Wêreldoorlog. Ander goed bewaarde dele van die abdij is die sitkamer, hoofhuis en opwarmkamer.
Die Premonstratensians was 'n stille opdrag, die salon was die enigste deel van die abdij waar gesprekke toegelaat is. Langsaan was die hoofhuis, waar die kanonne elke dag vergader het om hul instruksies te ontvang en om hul oortredings te bely. Dissipline was uiters streng en oortredings kan die opberging van persoonlike besittings insluit.
Straf behels gewoonlik slae, vas of uitsluiting van gemeenskaplike aktiwiteite. Alhoewel ons iets van die senior persone van die abdij weet, weet ons min van die kanonne - behalwe 'n broer Marcus, wat in 1320 geskors is omdat hy die abt geslaan het. Ongelukkig weet ons nie wat die onenigheid veroorsaak het nie, en soos altyd sê die klippe nie!
Die Middeleeue in Brittanje dek 'n groot tydperk. Hulle neem ons van die skok van die Norman Conquest, wat in 1066 begin het, tot die verwoestende Swart Dood van 1348, die Honderdjarige Oorlog met Frankryk en die Oorlog van die Roses, wat uiteindelik in 1485 geëindig het.
Die Normane het indrukwekkende kastele gebou, 'n feodale stelsel ingestel en 'n volkstelling van die land uitgevoer.
20 September: Hy verslaan die Engelse in die Slag van Fulford
28 September: Willem van Normandië land by Pevensey aan die suidkus van Engeland
25 Desember: Willem van Normandië word tot koning Willem I van Engeland gekroon
Eerste Normandiese klipkasteel is in Wallis gebou
Die Normandiërs het vinnig na Wallis gevorder en kastele gebruik om die omliggende platteland te bedwing.
Bayeux Tapisserie Die Slag van Hastings word geïllustreer
Die Bayeux Tapestry is die primêre visuele bron vir die Slag van Hastings en die belangrikste prentdokument van die 11de eeu.
9 September: Willem die Veroweraar sterf in Rouen, Normandië
26 September: Willem II word in die Westminster Abbey gekroon
William Rufus, tweede seun van Willem die Veroweraar
Julie: Malcolm Canmore, koning van Skotland, val Engeland sonder sukses binne
Malcom is in 1093 in 'n hinderlaag deur Robert de Mowbray, graaf van Northumbria, dood.
16 November: Margaret, koningin van Skotland, sterf in die kasteel van Edinburgh
Margaret was die dogter van Edward die Ætheling, 'n Angelsaksiese aanspraakmaker op die Engelse troon in 1066. Sy vlug na die Normandiese verowering na Skotland en trou in ongeveer 1070 met Malcolm Canmore (Malcolm III) van Skotland.
Oxford Universiteit word gestig
2 Augustus: Willem II word doodgemaak terwyl hy in die New Forest gejag het
William se broer het homself vinnig tot Henry I laat kroon.
5 Augustus: Henry I word in die Westminster Abbey gekroon
25 Julie 1110 trou Henry I van Engeland met sy dogter Matilda met die Duitse keiser, Henry V. Sy was maar agt jaar oud.
25 November Henry I se enigste seun, William, verdrink tydens sy terugkeer van Normandië na Engeland met die 'White Ship'. Die opvolging word in 'n krisis beland.
25 Desember: Henry I vestig die toetreding op sy dogter, Matilda
22 Desember Stephen (Henry se neef) word gekroon na die dood van Henry I in Normandië in plaas van Matilda. Baie het 'n vrou as ongeskik beskou om te heers, en haar huwelik met die Anjou -gesin in 1127 het verder gegrief.
30 September 1139 Matilda land te Arundel, West Sussex, om die troon van Engeland op te eis. 'N Lang burgeroorlog het gevolg, maar geen van die partye was sterk genoeg om 'n oorwinning te behaal nie.
Mei 1152 trou Henry van Anjou (Matilda se seun en die toekomstige Henry II van Engeland) met Eleanor van Aquitanië. Die huwelik het 'n groot deel van Frankryk in Henry se besit gebring.
24 Mei: David I, koning van Skotland, sterf
David I het in 1124 die troon van Skotland opgevolg.
19 Desember tree Henry II, die eerste 'Plantagenet' -koning, toe op die troon
Hy was nie net die koning van Engeland nie, maar regeer ook oor die grootste deel van Wallis, Normandië, Anjou, Gascogne en ander dele van Frankryk (verkry deur sy huwelik met Eleanor van Aquitanië). Henry, seun van keiserin Matilda, het stabiliteit gevestig na 'n burgeroorlog tussen sy ma en haar mededinger Stephen. Hy het sy gesag oor die baronne bevestig en wet en bestuur toegepas. Gereelde finansiële rolle het in sy bewind begin.
6 Julie: Hendrik II sterf en word opgevolg deur sy seun Richard ek
Richard I sluit aan by die Derde Kruistog
Die Kruistogte was 'n reeks van nege godsdiensoorloë wat vanaf 1095 gevoer is om Jerusalem en die Heilige Land te bevry van Islamitiese bewind. Richard het belasting verhoog, bates verkoop en die tesourie leeggemaak om geld vir sy weermag in te samel.
Richard I sterf en word opgevolg deur sy broer John
Uuniversiteit in Cambridge gevestig word
'N Groep geleerdes migreer van die gevestigde leersentrum in Oxford na Cambridge, waar hulle 'n nuwe universiteit stig.
15 Junie Die Magna Carta is onderteken deur koning John en sy baronne by Runnymede aan die Teemsrivier.
28 Oktober: Henry III word tot koning van Engeland gekroon
Henry III begin om die Westminster Abbey te herbou
Die eerste abdij in Westminster is in die 1040's deur Edward the Confessor in die Romaanse styl gebou. Henry III beveel die heropbou van die abdij in 'n Gotiese styl, met 'n sentrale heiligdom ter ere van Edward die Belyder.
20 November: Hendrik III sterf en word opgevolg deur sy seun Edward
Hy is in Augustus 1274 tot Edward I gekroon.
Edward I verower Wallis. Llywelyn ap Gruffyd, die land se laaste prins word vermoor
Julie: Edward I verdryf alle Jode uit Engeland
23 Augustus: Skotse rebel William Wallace word deur die Engelse tereggestel
7 Julie: Edward I sterf en word opgevolg deur sy seun Edward II
Twee jaar na Edward se toetreding trou hy met Isabella, dogter van die Franse koning.
1315 - 1322 Miljoene sterf in die Groot Europese hongersnood
Die hongersnood was die gevolg van 'n koeler en demper klimaat, tesame met die middeleeuse onvermoë om graan effektief te droog en op te slaan.
September: Isabella val Engeland binne en val Edward II omver
Edward II se vrou, Isabella, het Engeland in 1325 na Frankryk verlaat op voorwendsel om te help om 'n geskil oor grondgebied te besleg. Maar sy is sleg behandel deur Edward se gunstelinge, die Despensers, en wou nie terugkom nie. In plaas daarvan het sy in Parys gebly, waar sy 'n geliefde, Roger Mortimer, gevind het. In 1326 keer sy terug na Engeland met 'n groot mag, waarna die ondersteuners van die koning hom verlaat het. Edward is gevange geneem, net soos die Despensers wat in die herfs van dieselfde jaar tereggestel is.
20 Januarie: Edward II word vermoor en Edward III word koning
Edward II het afstand gedoen ten gunste van sy seun. Hy is later in opdrag van Isabella en haar minnaar, Roger Mortimer, vermoor op die Berkeley -kasteel in Gloucestershire. Isabella en haar geliefde Mortimer het regeer terwyl haar seun Edward III in sy minderheid was (te jonk).
19 September: Edward die 'Swart Prins' (Edward III se seun) verslaan en vang Johannes II, koning van Frankryk, vas
22 Junie: Edward III sterf en word opgevolg deur Richard II
Edward III se oudste seun, Edward die 'Swart Prins', is in 1376 oorlede, sodat die opvolging oorgegaan het na Edward se kleinseun, Richard II, wat slegs 10 jaar oud was. In die eerste deel van sy bewind, omdat hy so jonk was, is die land deur sy oom regeer, Johannes van Gaunt wie se seun Henry Bolingbroke uiteindelik Richard vermoor het en koning geword het as Henry IV.
15 Junie: Boereopstand
In die nadraai van die katastrofiese Swart Dood was landbouwerkers in aanvraag, maar verhuurders was huiwerig om hoër lone te betaal of migrasie vir werk toe te laat. Tesame met swaar belasting en 'n ongewilde regering het dit 'n opstand veroorsaak. Die rebelle het byeengekom in Londen. Die Tower of London is bestorm en prominente individue is tereggestel. Na die rebelleleier Wat Tyler vermoor is, het Richard II die situasie suksesvol ontlont deur toegewings te belowe. Vergelding volg in plaas daarvan.
30 September: Hendrik IV word tot koning van Engeland uitgeroep
St Andrews word gestig as die eerste Skotse universiteit
20 Maart: Hendrik IV sterf en word opgevolg deur sy seun, Henry V.
25 Oktober: Henry V verslaan die Franse op die Slag van Agincourt
31 Augustus: Henry V sterf skielik en verlaat sy seun Henry VI, wat minder as 'n jaar oud was en nou koning van Engeland en Frankryk was ingevolge die bepalings van die Verdrag van Troyes (1420). Hy is vandag nog steeds die jongste koning van Engeland ooit.
Engeland is beheer deur 'n Regency Council. In Frankryk het die oom van die koning, John, hertog van Bedford, geleidelik die Engelse beheer uitgebrei. Henry VI van Engeland is in Desember 1431 in Parys as koning van Frankryk gekroon.
Henry VI neem die mag aan as koning van Engeland
Henry VI, wat voor die eerste verjaardag op die troon toegetree het, word nou as oud genoeg geag om self te regeer.
22 Mei: Burgeroorlog: Die oorlog van die rose begin eers Slag van St Albans
York is toe verdryf deur Henry VI se vrou, Margaret. York het Londen opgeruk en Henry se ondersteuners (die Lancastrians) in St Albans verslaan. Hierdie relatief klein geveg dui op die begin van 'n burgeroorlog tussen twee takke van die koninklike familie - York en Lancaster - wat onderbroke tot 1485 geduur het.
Die hertog van York was die hooffiguur aan die Yorkistiese kant en Margaret, koningin van Henry, het die Lancastriese saak beheer.
29 Maart: Lancastrians word verslaan in Towton en Edward IV (Hertog van York se seun) word tot koning uitgeroep. Henry VI en Margaret vlug na Skotland.
Edward is in Junie 1461 gekroon.
30 Oktober 1470 Henry VI word kortliks op die troon herstel
4 Mei 1471 verslaan Yorkiste die Lancastriërs en vermoor Edward, prins van Wallis
en erfgenaam van Henry VI. Henry VI self het net meer as twee weke na die geveg oorleef. Hy is vermoor, waarskynlik in die Tower of London, op 21 Mei 1471. Edward IV was weer koning van Engeland.
William Caxton publiseer die eerste gedrukte boek in Engeland
9 April: Edward IV sterf en word opgevolg deur sy 12-jarige seun, Edward V.
Edward se oom, sy pa se broer Richard, hertog van Gloucester, is as beskermer aangewys. Gloucester het die nuwe koning ontmoet op sy reis na Londen en toe hulle die hoofstad bereik, het hy hom in die toring van Londen by sy jonger broer, ook genoem Richard, gebring. In Junie is die seuns as onwettig verklaar. Daar word beweer dat hul pa se huwelik met hul ma, Elizabeth Woodville, ongeldig was.
Julie 1483 Richard III word koning en die 'Prinse in die toring' verdwyn
Beide sy nefies, die 12-jarige Edward V en sy broer, is na hierdie tyd nie lewend gesien nie. Hulle was in die Tower of London opgesluit en is vermoedelik vermoor, hoewel dit nie duidelik is wie verantwoordelik was nie.
22 Augustus verslaan Henry Tudor Richard III tydens die Slag van Bosworth
Sedert 1308 het alle gesalfde heersers van Engeland (tot 1603) en Groot -Brittanje (na die Unie van die Krone) in hierdie stoel gesit op die oomblik van hul kroning, met die uitsondering van koningin Mary II (wat op 'n afskrif gekroon is) van die stoel).  Die mees onlangse geleentheid was die kroning van Elizabeth II in 1953.
Die leunstoel in gotiese styl met 'n hoë rug is in 1297 uit eikehout gesny deur 'n timmerman, bekend as meester Walter, wat 'n aansienlike bedrag van 100 sjielings betaal het vir sy werk, insluitend die vergulding en verf van die stoel. Vier vergulde leeus dien as bene vir die stoel, wat in die 16de eeu bygevoeg is en dan in 1727 vervang is. Onder die sitplek van die stoel is 'n platform en 'n holte wat tot 1996 die Stone of Scone bevat het, en dit is nou terugbesorg na Skotland met die voorsiening dat dit tydens die toekomstige kroning aan die stoel terugbesorg word. 
Die stoel is oorspronklik ryk geverf en verguld. Dit het 'n beeld van Edward die Belyder of Edward I op sy rug geverf, met voete op 'n leeu. Vandag is die voorkoms egter van verouderde en kaal hout, behalwe die onderste dele van die voorste sitplek en die systukke, waar sommige van meester Walter se skilderye van blare, voëls en diere oorleef het. Gedurende sy geskiedenis blyk dit dat baie vroeë toeriste, pelgrims en koorseuns in die Abdy hul voorletters en ander graffiti in die 18de en 19de eeu op die stoel gesny het. Die gesnyde randjies agter op die stoel is ook gedeeltelik weggesaag. Boonop is die stoel in 1914 beskadig toe dit die voorwerp was van 'n bomaanval, wat vermoedelik deur die suffragette veroorsaak is.
Gedurende die agt eeue van sy bestaan ​​is dit slegs drie keer uit die Westminster Abbey verwyder. Die eerste keer was vir die seremonie in Westminster Hall toe Oliver Cromwell as Lord Protector van Engeland aangewys is, en die tweede tydens die Tweede Wêreldoorlog toe dit vir die duur van die oorlog na die Gloucester -katedraal ontruim is. Die derde was op Kersdag 1950, toe die Steen gesteel is.
Vandag is dit hoogs beskermd en verlaat sy veilige rusplek (in die ambulante op 'n verhewe moderne voetstuk naby die graf van Henry V) slegs wanneer dit in die kroningsteater naby die hoë altaar van die abdij ingedra word vir die seldsame voorkoms van 'n kroning.
Koning Edward I van Engeland, die eersgeborene van koning Henry III van Engeland en Eleanor van Provence, is op 17 Junie 1239 in die Palace of Westminster in Londen, Engeland, gebore. Dit was die eerste keer dat die Angelsaksiese naam Edward (Angelsaksiese Ēadweard, ead: rykdom, fortuin welvarend en verweer: voog, beskermer) sedert die Normandiese verowering vir 'n monargskind gebruik is. Hendrik III was toegewy aan St. Edward die Belyder, koning van Engeland en het die baba vernoem na die monarg/heilige.
(1240 – 1275), getroud met Alexander III, koning van Skotte, het 'n probleem gehad (1242 – 1275), getroud met Johannes II, hertog van Bretagne, probleem (1245–1296), getroud (1) met Aveline de Forz, geen uitgawe (2) Blanche of Artois, uitgawe gehad (1253 – 1257)
Henry III (bo) en sy kinders, (l tot r) Edward, Margaret, Beatrice, Edmund en Katherine Credit – Wikipedia
Edward is grootgemaak onder die sorg van Hugh Giffard van Boyton, 'n koninklike regter, en sy vrou Sibyl, dogter en mede-erfgenaam van Walter de Cormeilles. Na die dood van Giffard in 1346, word sir Bartholomew Pecche die onderwyser van Edward. Edward het Normandies Frans gepraat, net soos sy voorouers, maar hy het Engels redelik goed bemeester. Sy naaste jeugvriend was sy eerste neef Henry van Almain, die seun van sy oom oom Richard, 1ste graaf van Cornwall, wat 'n goeie metgesel van Edward gebly het.
In 1254 het 'n moontlike inval in die Engelse gebied Gascogne (in Frankryk) deur Kastilië veroorsaak dat koning Hendrik III 'n huweliksverbond met koning Alfonso X van Kastilië aangegaan het. Die 15-jarige Edward sou trou met die 13-jarige Eleanor van Kastilië, die halfsuster van koning Alfonso X van Kastilië. Eleanor was die dogter van (heilige) koning Ferdinand III van Kastilië en sy tweede vrou Jeanne de Dammartin, gravin van Ponthieu in eie reg. Die jong paartjie is op 1 November 1254 getroud in die Abdij van Santa María la Real de Las Huelgas in Burgos, Koninkryk van Kastilië, nou in Spanje.
Edward en Eleanor (beelde op die fasade van die Lincoln -katedraal) Krediet – Wikipedia
Edward en Eleanor het 'n liefdevolle huwelik gehad en was onafskeidbaar gedurende hul huwelikslewe. Edward is een van die min Engelse konings van die tyd wat blykbaar getrou was aan sy vrou. Eleanor vergesel haar man op kruistog en op ander militêre veldtogte. Die egpaar het 14-16 kinders gehad, maar slegs ses het die kinderjare oorleef.
Dogter (doodgebore in Mei 1255)
Katherine (voor 1264 - 1264)
Joan (gebore en oorlede 1265)
John (1266 - 1271) (1268 - 1274) (1269 - 1298), getroud met graaf Henry III van Bar, het 'n probleem gehad
Dogter (gebore en oorlede 1271) (1272 - 1307), getroud (1) in 1290 Gilbert de Clare, 6de graaf van Hertford, het in 1297 probleem gehad (2) in Ralph de Monthermer, 1ste Baron Monthermer (1273 –) 1284) (1275 - na 1333), getroud met Johannes II van Brabant, het 'n probleem gehad
Berengaria (1276 - 1278)
Dogter (gebore en oorlede 1278) (1279 - 1332), 'n Benediktynse non in Amesbury, Wiltshire
Seun (gebore in 1280 of 1281 wat baie kort na geboorte oorlede is) (1282 - 1316), getroud (1) in 1297 met John I, graaf van Holland, geen probleem (2) in 1302 Humphrey de Bohun, 4de graaf van Hereford, 3de Graaf van Essex, het 'n probleem gehad (1284 - 1327), getroud met Isabella van Frankryk
Edward se pa, koning Henry III, was 'n swak koning. Sy vrou en sy halfbroers uit sy tweede huwelik is beloon met groot boedels, grootliks ten koste van die Engelse baronne. Van 1236 tot 1258 het die swak koning herhaaldelik gewissel tussen verskillende adviseurs, waaronder sy broer Richard van Cornwall en sy halfbroers in Lusignan, wat die Engelse baronne baie ontevrede was. Boonop was die Engelse baronne ontevrede oor die eise van Henry III vir ekstra geld, Henry se regeringsmetodes en wydverspreide hongersnood.
Die misnoeë van die Engelse adel met die koning het uiteindelik gelei tot 'n burgeroorlog, die Tweede Baronsoorlog (1264–1267). Die leier van die magte teen Henry III is gelei deur sy swaer Simon de Montfort, 6de graaf van Leicester, wat getroud was met Henry se suster Eleanor. de Montfort wou die Magna Carta weer bevestig en die koning dwing om meer mag aan die baron se raad oor te gee. Edward het sy pa lojaal ondersteun tydens die Barons ' Oorlog.
In 1264 tydens die Slag van Lewes is Henry III en sy seun Edward I verslaan en gevange geneem. Henry was genoodsaak om 'n parlement byeen te roep en te beloof om te regeer met advies van 'n raad van baronne. Henry is tot 'n figuurlike koning gereduseer, en de Montfort het die parlementêre verteenwoordiging uitgebrei tot groepe buite die adel, lede uit elke graafskap van Engeland en baie belangrike dorpe. Vyftien maande later het Edward die koninklikes weer in die stryd gelei en de Montfort verslaan en vermoor tydens die Slag van Evesham in 1265. Uiteindelik is die gesag van koning Hendrik III herstel en 'n ernstige vergelding is op die opstandige baronne geëis. In 1266 is 'n versoening tussen die koning en die rebelle uitgewerk met die Dictum van Kenilworth. In die jare wat gevolg het op sy dood, is Simon de Montfort se graf gereeld deur pelgrims besoek. De Montfort word vandag beskou as een van die vaders van die verteenwoordigende regering.
Koning Henry III was gedurende sy laaste jare toenemend siek en swak. Edward het die rentmeester van Engeland geword en 'n meer prominente rol in die regering begin speel. Koning Henry III is op 16 November 1272 op 69 -jarige ouderdom in die paleis van Westminster oorlede en Edward word koning. in 1270 het Edward saam met sy vrou Eleanor op die kruistogte gegaan, en ten tyde van sy pa se dood was hy op Sicilië besig om stadig terug te gaan na Engeland. Die nuwe koning het gedink Engeland is veilig onder sy moeder se regentskap en 'n koninklike raad onder leiding van Robert Burnell, so hy het nie haastig teruggekeer na Engeland nie. Op pad terug na Engeland besoek koning Edward I pous Gregorius X in Rome en koning Filips III van Frankryk in Parys en onderdruk 'n opstand in Gascogne. Hy kom uiteindelik terug in sy koninkryk op 2 Augustus 1274. Op 19 Augustus 1274 word koning Edward I en sy vrou Eleanor in die Westminster Abbey gekroon.
Edward I 's meedoënlose, maar onsuksesvolle veldtog om sy heerskappy oor Skotland te beweer, is deur William Wallace en Robert the Bruce, (later koning Robert I van Skotland), teëgestaan, maar dit het hom een ​​van sy byname gegee, "Hammer van die Skotte, & #8221 wat op sy graf ingeskryf was. In 1296 verower Edward I die Stone of Scone, 'n langwerpige blok rooi sandsteen wat eeue lank gebruik is by die kroning van die vorste van Skotland. Edward laat die Stone of Scone na die Westminster Abbey neem, waar dit in 'n houtstoel geplaas is, bekend as King Edward 's Chair, waarop die meeste daaropvolgende Engelse monarge gekroon is. In 1996, 700 jaar nadat dit geneem is, is die Stone of Scone na Skotland terugbesorg. Dit word in die kasteel van Edinburgh in die Crown Room langs die kroonjuwele van Skotland (die eerbewyse van Skotland) bewaar as dit nie tydens kroning gebruik word nie.
Kroningsstoel met Stone of Scone in Westminster Abbey, 1885 Credit – Wikipedia
King Edward I 's -veldtog in Wallis was baie meer suksesvol en Wales is heeltemal deur Engeland oorgeneem. Dit eindig met die dood van die laaste twee inheemse prinses van Wallis: Llywelyn ap Gruffudd. wat in 1282 in 'n hinderlaag gelê en vermoor is en sy broer Dafydd ap Gruffydd, wat die eerste prominente persoon in die geskiedenis was wat in 1283 opgehang, getrek en in kwartiere gehaal is. Edward I het gesorg dat Wales onder Engelse beheer bly deur die vesting van die kastele by Rhuddlan, Conwy, Denbigh, Harlech en Caernarfon, wat almal vandag nog bestaan. Die tradisie om die titel 'Prins van Wallis' aan die erfgenaam van die monarg toe te ken, word gewoonlik in 1301 begin toe koning Edward I van Engeland sy seun Edward van Caernarfon (later koning Edward II) belê het met die titel op 'n Parlement gehou in Lincoln. Sedertdien verleen die titel (met enkele uitsonderings) die erfgenaam van die Engelse of Britse monarg.
Vroeë 14de-eeuse uitbeelding van Edward I (links) wat sy seun Edward (regs) die Prins van Wallis verklaar Credit – Wikipedia
In die herfs van 1290, terwyl sy noordwaarts reis om haar man te ontmoet wat 'n parlementsitting in Nottinghamshire bygewoon het, het Eleanor, die geliefde vrou van Edward, siek geword. Toe sy die dorpie Harby in Nottinghamshire bereik, 22 myl van Lincoln af, kon sy nie verder gaan nie, en daarom soek sy blyplek by die huis van Richard de Weston in Harby. Eleanor se toestand het versleg en boodskappers is gestuur om die koning na haar bed te ontbied. Koning Edward het in Harby aangekom voordat Eleanor die aand van 28 November 1390 gesterf het. Eleanor was 49 jaar oud, was 36 jaar getroud met Edward en het 14-16 kinders gebaar.
Koning Edward I was verpletter toe Eleanor sterf. Eleanor se lyk is na die Gilbertine Priory of St. Catherine in Lincoln geneem, waar sy gebalsem is. Haar ingewande is begrawe in die Lincoln -katedraal en haar lyk is daarna na Londen geneem, waar Eleanor begrawe sou word by die Westminster Abbey. Dit het 12 dae geneem om die Westminster Abbey te bereik en twaalf kruise, bekend as Eleanor Crosses, is opgerig op die plekke waar haar begrafnisstoet oornag gestop het. Charing Cross in Londen is miskien die bekendste, maar die kruis daar is 'n rekonstruksie. Slegs drie oorspronklike kruise oorleef, hoewel hulle herbou is: Geddington Cross, Hardingstone Cross en Waltham Cross.
Oorspronklike Eleanor Cross, in Geddington, Engeland Fotokrediet - Wikipedia
Standbeeld van Eleanor van Castilië wat deel was van die Eleanor Cross in Waltham, Hertfordshire, Engeland Victoria en Albert Museum in Londen Fotokrediet - Susan Flantzer 2015
Toe Eleanor sterf, het nog net ses kinders, vyf dogters en een seun, gelewe. Die seun was die jongste kind en slegs ses jaar oud. Edward I moes bekommerd wees oor die opvolging, en 'n tweede huwelik met seuns sou die opvolging verseker. Op 10 September 1299 in Canterbury is die 60-jarige koning Edward I en die 17-jarige Margaret van Frankryk getroud. Dit is gevolg deur vier dae se troue. Margaret is nooit gekroon nie, wat haar die eerste koningin gemaak het sedert die Normandiese verowering in 1066 wat nie gekroon is nie.
Edward en Margaret het drie kinders gehad:
(1300 – 1338), getroud (1) Alice de Hales, het 'n probleem gehad (2) Mary de Brewes, geen probleem wat oorleef het nie (1301 – 1330), getroud met Margaret Wake, 3de barones Wake of Liddell, het 'n probleem gehad, waaronder Joan van Kent (The Fair Maid of Kent) wat getroud is met koning Edward III, die oudste seun Edward, prins van Wallis (die swart prins) en die moeder was van koning Richard II van Engeland
Eleanor van Engeland (1306 - 1311), jonk oorlede
Edward I van Engeland en Margaret van Frankryk Credit – Wikipedia
Soos die eerste vrou van koning Edward I ', het Margaret hom op militêre veldtogte vergesel. Margaret het goed oor die weg gekom met haar stiefseun Edward, prins van Wallis, wat twee jaar jonger as sy was, en Margaret het die prins dikwels met sy pa versoen toe die twee dit nie eens was nie. In die somer van 1307 vergesel Margaret Edward I vir 'n militêre veldtog in Skotland. Op pad na Skotland sterf die 68-jarige koning op 7 Julie 1307 in Burgh by Sands in Cumbria, Engeland. Koning Edward I is begrawe in die Westminster Abbey naby sy pa en sy eerste vrou, Eleanor van Castilië, langs die graf van sy naamgenoot Edward the Confessor, wat links op die foto op die foto hieronder gesien kan word.
Graf van Edward I by Westminster Abbey Photo Credit – https://www.westminster-abbey.org
Hierdie artikel is die intellektuele eiendom van nie -amptelike royalty en mag onder geen omstandighede in enige vorm op 'n ander webwerf gekopieer, geredigeer of geplaas word nie. Dit is toelaatbaar om 'n skakel te gebruik wat verwys na nie -amptelike royalty.