Oktober | 2009 | Boendoe se blog argief
In elk geval, as rokende ouers hul kinders by die rokersdeel MAG invat, verstaan ek nie hierdie rookwetgewing nie. Ons word mos afgesonder sodat ons nie die gesonde deel van die samelewing vergif nie. Sluit dit nie rokers se kinders in nie? Ek vra maar net.
Ek wil my boek ook wys
Rosa het nou die dag oor haar besondere boek geskryf. Dit het my lus gemaak om mý boek te wys. Nie naastenby so oud soos Rosa s’n nie, en baie, baie meer gehawend as hare, maar dié boek kan hulle maar eendag op my bors sit en saam met my begrawe.
Ek het ‘n obsessie met koffiebekers en kinderboeke. Ek het bokse vol koffiebekers wat ek in die garage stoor. Nie stelletjies nie, sommer onpaar bekers wat elkeen op ‘n stadium my fancy getickle het. Dieselfde met kinderboeke. Nie sommer enigeen nie, hy moet darem met my psige praat. Illustrasies moet kleurvol wees en baie detail hê. Dieselfde storie met my boekies: bokse vol, êrens in die garage iewers. Die helfte het ek nog nooit eens my kinders gewys nie.
Maar hierdie een, hy is soos ‘n Bybel vir my. Waar ek ook al gaan, hy word uitgepak en gebêre waar ek hom maklik weer kan kry. En so een of twee keer ‘n jaar haal ek hom wel uit, blaai deur hom, bewonder die prentjies en lees ‘n storie of twee.
Toe my pa dood is, was dit die een boek wat ek opgeraap het voordat enigeen hul kloutjies daarop kon kry. Die bloed en derms het gespat oor Langenhoven se versamelde werke, die Gelofte Land-Beloofde Land reeks en ‘n paar ander boeke. Gelukkig dink ek nie enigiemand anders het regtig geweet van diè boek se bestaan nie. Vir solank ek kan onthou, was dit maar altyd in ‘n stowwerige boks. The Home University Bookshelf, Volume III. Van die ander boeke in die reeks het ook behoue gebly, en ek het hulle ook, maar hierdie enetjie is nie eens meer by sy maats nie. Hulle krepeer in ‘n boks in die garage. (Dit het my broers mal gemaak toe hulle later agterkom dat Langenhoven se versamelde werke toe nie so volledig was nie. Ek het die boek met kinderstories – Brolloks en Bittergal! – skelmpies ‘geleen’. Maar ek moes dit later teruggee – te veel dreigemente… )
Dit was my oupa se boek gewees. Hy is dood kort nadat hy my vir die eerste keer gesien het, en ek is na hom vernoem. My ouma was ‘n ou van helsdingen gewees, maar my oupa was, as ek alles moet glo wat ek gehoor het, ‘n baie sagte, liewe mens. So, al het ek hom nie geken nie, voel dit of die boek ons konneksie is. Ek het nie ‘n idee wanneer hy gedruk is nie (sy eerste paar bladsye is weg) en ek stel ook nie regtig daarin belang nie. Ek kan sien hy’s oud, en dit was my oupa s’n. Al wat belangrik is.
Sommer met die eerste oogopslag maak die boek jou lus om in hom rond te blaai. Fyn feëtjies versier die buiteblad. Die watermerk daarop maak dit vir my net mooier. (Wie het daar gemors? Wat is die storie om daardie paar waterdruppels?) Die illustrasies is iets wat ek nog nooit in ‘n moderne boek gesien het nie. Die stories wissel van ou bekendes soos Hansel en Grethel tot Eastern Folklore. Maklik om te lees. Nie nagmerrie-goed nie. Die vergeelde, voos bladsye…die reuk daarvan…nie iets wat ek kan beskryf nie. Ek’s net baie bly dis mý boek.
Ek dink net nie my telgies gaan eendag oor hom baklei nie.
Byt vas en luister na die man!
Ek moet julle groet.
Dis nou tyd vir Sake van die Hart.
Meer spesifiek: more is dit speeltyd, rooiwyn vir brêkfis, tjoklits vir nagereg – en dit alles terwyl die krieket in die agtergrond speel. (Al brand die vuur van liefde o, so sterk, mens moet nooit jou land vergeet nie…) So, as jy met teetyd aan jou verlepte toebroodjie hap, moenie wonder oor my nie.
I’ll be more than fine!