Ggantija tempels - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Ggantija-tempels is 'n UNESCO-gelyste megalitiese tempelkompleks op die eiland Gozo en die tweede oudste mensgemaakte struktuur ter wêreld. Ggantija, wat bestaan ​​uit twee goed bewaarde kliptempels wat omring is deur 'n muur, beteken 'reuse'.
Ggantija Tempels geskiedenis
Die Ggantija -tempels is tussen 3600 - 2500 vC gedurende die Neolitiese era opgerig. Malta was sedert 5900 vC bewoon, maar teen die tyd dat die tempels opgerig is, was die inwoners van die eiland boerdery en mak diere.
Die tempels bevat ontwerpelemente van 'n seremoniële terrein vir vrugbaarheidsrituele; vir mense sowel as die natuurlike wêreld. Gozitaanse folklore vertel die verhaal van 'n reuse -vrou of Ggantija wat niks anders as aartappels en heuning geëet het nie. Sy het 'n menslike kind gebaar en met die kind oor haar skouer die tempels gebou as 'n plek van aanbidding.
Ggantija-tempels is op die rand van die Xaghra-plato in die suidooste gebou, wat twee tempels bevat en 'n onvolledige derde, gedeeltelik gebou voordat dit verlaat is.
Die tempels is gebou sonder die gebruik van die wiel of metaalgereedskap - 'n ongelooflike konstruksie. In plaas daarvan is kogellagers gebruik vir die voertuie wat die enorme klippe vervoer het wat vir die tempels gebruik is. By die ingang het die bouers 'n groot klipblok met 'n duik daarin geplaas, wat vermoedelik 'n rituele ablusie of reinigingspunt was voordat aanbidders ingegaan het.
Eilandbewoners was lankal bewus van die tempels, en op grond van hierdie plaaslike kennis het die graafmachine Jean-Pierre Houël planne opgestel in die 18de eeu. Na opgrawings in 1827 verval die ruïnes, aangesien die grond privaat gehou is tot 1933 toe die regering dit verkry het. Hierna het die departement van museums argeologiese werk op die terrein gedoen totdat die laat 1950's die tempels skoongemaak, bewaar en ondersoek het.
Ggantija -tempels vandag
Besoekers, wat in die laat 2000's gerestoureer is, kan nou 'n paar uur deur die merkwaardige bewaarde tempels loop op 'n toeganklike en ligte loopbrug wat in 2011 gebou is om die vloer te beskerm.
Daar is ook 'n klein besoekersentrum wat verduidelik wat u gaan sien, en daar is 'n klein geskenkwinkel as u 'n herinnering aan u besoek wil huis toe neem. Gaan dan af na die nabygeleë strand van Ramla Bay om die neolitiese kuslyn van die eiland te geniet.
Om by Ggantija -tempels te kom
Die maklikste manier om die tempels te bereik, is om 'n bus van 10 minute direk vanaf die Victoria Bus Terminal te kry. Die ingang vir diegene wat ry, is in John Otto Bayerstraat, en daar is parkeerplek op die perseel.
10 dinge wat u waarskynlik nie geweet het oor die antieke Ggantija -tempelkompleks in Malta nie
Lugfoto oor die antieke megalitiese kompleks van Ggantija.
Ggantija -tempelkompleks in Malta is 'n absolute wonder van antieke argitektuur wat duisende jare oorleef het om ons in sy byna oorspronklike toestand te bereik. Dit is op die Maltese eiland Gozo geleë en is een van die tiendes van megalitiese komplekse wat op die klein gebied van Malta versprei is.
Die naam Ggantija is afgelei van die woord 'ggant', Maltese vir reus, soos Gozitane vroeër geglo het dat die tempels deur 'n ras reuse gebou is.
Dit is nie so verbasend as u die grootte van die kalksteenblokke sien wat gebruik word om die tempels te bou nie.
Sommige van hierdie megaliete is meer as vyf meter lank en weeg meer as 50 ton.
Aangesien die mense wat die tempels gebou het, geen metaalgereedskap gehad het nie en ongeletterd was, is die ingenieursvaardighede wat gebruik word om die enorme megaliete van kalksteen te verbind en met mekaar te verbind, indrukwekkend.
Baie van die name wat na die verskillende terreine verwys word, dra 'n skakel met die klippe wat vir hul gebou gebruik is. Die Maltese woord vir rotsblokke, 'ġaġar', kom algemeen voor Ta 'Ħaġrat en Qaġar Qim. Terwyl eersgenoemde die woord saam met die merker van besit gebruik, voeg laasgenoemde die woord by 'Qim', wat óf 'n vorm is van die Maltese woord vir 'aanbidding', óf 'n argaïese vorm van die woord wat 'staan' beteken. 
Maltese folklore beskryf reuse as die bou van die tempels, wat gelei het tot die naam Ġgantija, wat 'toring van die reus' beteken.  Die Maltese taalkundige Joseph Aquilina was van mening dat Mnajdra (Arabies: منيدرة) die verkleinwoord van 'mandra' (Arabies: مندرة) is, wat 'n stuk grond beplant met bewerkte bome beteken (dieselfde gebruik word vandag in Egipte gebruik), maar hy het ook die willekeurige afleiding van die Arabiese wortel 'manzara (Arabies: منظرة) genoem, wat' 'n plek met oorheersende sienings 'beteken.  Die Tarxien -tempels het hul naam te danke aan die plek waar hulle gevind is (van Tirix, wat 'n groot klip beteken), net soos die oorblyfsels wat by Skorba opgegrawe is.
Die tempels was die gevolg van verskeie boufases van 5000 tot 2200 vC. Daar is bewyse van menslike aktiwiteite op die eilande sedert die vroeë neolitiese tydperk (ongeveer 5000 v.C.) getuig deur erdebakke, verkoolde oorblyfsels van brande en bene.   Die datering en begrip van die verskillende fases van aktiwiteit in die tempels is nie maklik nie. Die grootste probleem wat gevind word, is dat die terreine self evolusionêr van aard is, omdat elke opeenvolgende tempel verdere verfyning tot argitektoniese ontwikkeling meegebring het.
Verder het die mense in die vroeë Bronstydperk in sommige gevalle hul eie persele oor die neolitiese tempels gebou en sodoende vroeë navorsers wat nie oor moderne dateringstegnologie beskik nie, verwarring bygevoeg. Sir Temi Żammit, 'n vooraanstaande Maltese argeoloog aan die einde van die negentiende eeu, dateer die neolitiese tempels tot 2800 v.C. en die Tarxien -bronstydperk tot 2000 v.C.  Hierdie datums word deur die geleerdes as 'aansienlik te hoog' beskou , wat 'n verlaging van 'n half millennium elk voorgestel het.  Radiokoolstoftoetse was egter 'n gunsteling vir datingammit se datering.   'n Teorie dat die tempelkuns verband hou met 'n Egeïese kultuur, stort in duie met hierdie bewys van die ou oorsprong van die tempels. 
e h Maltese prehistoriese chronologie
(Gebaseer op herkalibreerde radiokoolstofdatering)
Datums v.C. c.
(5000-4100 v.C.) Għar Dalam 5000-4500 vC
Grys ​​Skorba 4500-4400 vC
Rooi Skorba 4400-4100 vC
(4100–2500 v.C.) Ġebbuġ 4100–3800 vC
Mġarr 3800-3600 vC
Ġgantija 3600-3000 vC
Saflieni 3300-3000 vC
Tarxien 3000-2500 vC
(2500–700 v.C.) Tarxien begraafplaas 2500–1500 v.C.
Borġ in-Nadur 1500–700 v.C.
Baħrija 900–700 v.C.
Die ontwikkeling van die chronologiese fases, gebaseer op herkalibreerde radiokoolstofdatering, het die tydperk tot die Bronstydperk in Malta verdeel in 'n aantal fases. Die eerste bewys van menslike bewoning in die Neolitiese het plaasgevind in die Għar Dalam -fase, in ongeveer. 5000 vC. Die Tempelperiode, vanaf c. 4100 vC tot ongeveer 2500 vC, het die belangrikste monumentale oorblyfsels opgelewer. Hierdie tydperk is verdeel in vyf fases [ aanhaling nodig ]  egter, die eerste twee hiervan het meestal erdewerkskerwe agtergelaat. Die volgende drie fases, vanaf die Ġgantija -fase, begin in c. 3600 vC, en die laaste, die Tarxien -fase, eindig in c. 2500 v.C.
Antgantija fase (3600–3200 vC) Redigeer
Die Ġgantija -fase is vernoem na die Ġgantija -terrein in Gozo. Dit verteenwoordig 'n belangrike ontwikkeling in die kulturele evolusie van die neolitiese mens op die eilande. Tot op hierdie datum behoort die vroegste dateerbare tempels en die eerste twee, indien nie drie, van die ontwikkelingsfases in hul grondplan: die gelobde of niervormige plan wat in Mġarr-ooste gevind word, die trefoil-plan wat duidelik voorkom in Skorba, Kordin en verskeie minderjarige terreine, en die vyf-apsed plan Ġgantija South, Tarxien East. 
Saflieni fase (3300–3000 vC) Redigeer
Die Saflieni -fase vorm 'n oorgangsfase tussen twee groot ontwikkelingsperiodes.  Die naam is afgelei van die plek van die Hypogeum van Hal-Saflieni. Hierdie tydperk het dieselfde kenmerke van die Ġgantija-erdevorme gegee, maar dit stel ook nuwe bikoniese bakke bekend. 
Tarxien fase (3150–2500 vC) Redigeer
Die Tarxien -fase dui op die hoogtepunt van die tempelbeskawing. Hierdie fase is vernoem na die tempelkompleks by Tarxien, 'n paar kilometer in die binneland van die Grand Harbour. Daarby behoort die laaste twee fases in die ontwikkeling van die tempelplan. Die westelike tempel by Ġgantija verteenwoordig, saam met ander eenhede in Tarxien, Ħaġar Qim en L-Imnajdra, die voorlaaste stadium van ontwikkeling, dit wil sê die bekendstelling van 'n vlak nis in plaas van 'n apsis aan die einde van die tempel. Die laaste fase word getuig in slegs een tempel, die sentrale eenheid by Tarxien, met sy drie simmetriese paar ape.  Die tempelkultuur bereik sy hoogtepunt in hierdie tydperk, wat betref die vakmanskap van erdewerk, sowel as in beeldhouwerke, vrystaande en reliëf. 
Spiraalreliëfs wat op dié van Tarxien lyk, het eens die Ġgantija -tempels versier, maar het vervaag tot 'n vlak waar hulle slegs duidelik herkenbaar is in 'n reeks tekeninge wat die kunstenaar Charles de Brochtorff in 1829 gemaak het, onmiddellik na die opgrawing van die tempels.  Die Tarxien -fase word gekenmerk deur 'n groot verskeidenheid keramiekvorme en dekoratiewe tegnieke. Die meeste vorms is geneig om hoekig te wees, met bykans geen handvatsels of velle nie. Die klei is geneig om goed voorbereid en baie hard afgevuur te word, terwyl die oppervlak van die gekrapte ware ook hoogs gepoleer is. Hierdie gekrapte versiering bly standaard, maar dit word meer uitgebrei en elegant, en die gewildste motief is 'n soort voluit. 
Die Maltese tempelkomplekse is op verskillende plekke gebou, en oor 'n wye tydperk van jare het elke individuele terrein sy unieke eienskappe, het hulle almal 'n gemeenskaplike argitektuur. Die benadering tot die tempels lê op 'n ovaal voorhof, gelykgemaak deur terrasse as die terrein skuins is. Die voorhof word aan die een kant begrens deur die tempels se eie fasades, wat na die suide of suidooste kyk. Die fasades en binnemure van die monumente bestaan ​​uit ortostate, 'n ry groot klipblaaie wat aan die einde aangebring is. 
Die middelpunt van die fasades word gewoonlik onderbreek deur 'n ingangsdeur wat 'n trilithon, 'n paar ortostate wat oorheers word deur 'n massiewe dakplaat.   Verdere trilithone vorm 'n gang wat altyd in klip geplavei is. Dit maak weer oop op 'n oop ruimte, wat dan plek maak vir die volgende element, 'n paar D-vormige kamers, gewoonlik na verwys as 'ape', wat aan weerskante van die gang oopmaak. Die ruimte tussen die ape se mure en die buitemuur is gewoonlik gevul met los klippe en aarde, wat soms kulturele puin bevat, insluitend erdebakke. 
Die belangrikste variasie in die tempels lê in die aantal ape wat gevind word, dit kan wissel tot drie, vier, vyf of ses. As dit drie is, maak hulle direk vanaf die sentrale hof oop in 'n treflaag.  In gevalle van meer komplekse tempels, word 'n tweede aksiale gang gebou met dieselfde trilithon -konstruksie, wat lei vanaf die eerste stel ape na 'n ander later paar, en óf 'n vyfde sentrale óf 'n nis wat die vier of vyf apsiale vorm gee . In een geval, by die sentrale tempel van Tarxien, word die vyfde apsis of nis vervang deur 'n verdere gang, wat lei tot 'n laaste paar ape, wat altesaam ses is.  Met die standaard tempelplan, wat in ongeveer dertig tempels oor die eilande voorkom, is daar 'n sekere variasie in die aantal ape en in die totale lengte - wat wissel van 6,5m in die Mnajdra -oostelike tempel tot 23m in die ses-apsige Tarxien sentrale tempel.
Die buitemure is gewoonlik gemaak van kalksteen, wat harder is as die globigerina -kalksteen wat in die interne dele van die tempels gebruik is.   Die sagter globigerina is gebruik vir dekoratiewe elemente in die tempels, gewoonlik kerfwerk. Hierdie kenmerke word gewoonlik in reliëf gevorm en toon 'n verskeidenheid ontwerpe wat verband hou met vegetatiewe of dierlike simboliek.  Dit beeld gewoonlik lopende spiraalmotiewe, bome en plante sowel as 'n verskeidenheid diere uit.  Alhoewel die tempels in hul huidige vorm sonder dak is, word 'n aantal onbewese teorieë rakende moontlike plafon- en dakstrukture al etlike jare gedebatteer.   
Die Ġgantija-tempels staan ​​aan die einde van die Xagħra-plato, in die rigting van die suidooste. Die aanwesigheid daarvan was baie lank bekend, en nog voordat opgrawings uitgevoer is, het Jean-Pierre Houël aan die einde van die agtiende eeu 'n grootliks korrekte plan van die uitleg daarvan geteken.  In 1827 is die terrein skoongemaak van puin — die grond en die stof bly verlore sonder behoorlike ondersoek.  Die verlies as gevolg van hierdie opruiming is gedeeltelik vergoed deur die Duitse kunstenaar Brochtorff, wat die terrein binne 'n jaar of twee geskilder het nadat die puin verwyder is. Dit is die enigste praktiese rekord van die klaring. 
'N Grensmuur omring die tempels. Die suidelike is die ouderling en word beter bewaar.  Die plan van die tempel bevat vyf groot ape, met spore van die gips wat eens die onreëlmatige muur bedek het, wat nog tussen die blokke vasklou. 
Ta 'Ħaġrat Edit
Die Ta 'Ħaġrat -tempel in Mġarr is aan die oostelike buitewyke van die dorp, ongeveer een kilometer van die Ta' Skorba -tempels.  Die oorblyfsels bestaan ​​uit 'n dubbele tempel, wat bestaan ​​uit twee aangrensende komplekse, albei in die vorm van 'n boom. Die twee dele is albei minder gereeld beplan en kleiner in grootte as baie van die ander neolitiese tempels in Malta, en geen blokke is versier nie.  Sir Temi Żammit het die terrein in 1925–27 opgegrawe. 'N Dorp op die terrein wat die tempels al eeue gelede dateer, het baie voorbeelde verskaf van wat nou bekend staan Mġarr fase aardewerk. 
Die belangrikheid van hierdie webwerf lê minder in die oorblyfsels as in die inligting wat uit hul opgrawings verkry is.  Hierdie monument het 'n tipiese drie-apsige vorm van die Ġgantija-fase, waarvan die grootste deel van die eerste twee ape en die hele fasade tot op grondvlak vernietig is. Wat oorbly, is die klippaadjie van die ingang, met sy gate, die torba vloere,  en 'n groot regop plaat van koraalkalksteen.  Die noordwand is in 'n beter toestand, oorspronklik het die ingang op 'n hof oopgemaak, maar die deur is later in die Tarxien -fase afgesluit, met altare in die hoeke wat deur die sluiting gevorm is.  Oos van hierdie tempel is 'n tweede monument in die Tarxien -fase bygevoeg, met vier apsies en 'n sentrale nis.  Voordat die tempels gebou is, het die gebied 'n dorp oor 'n tydperk van ongeveer twaalf eeue ondersteun.
Die oudste struktuur is die elf meter lange reguit muur wes van die eerste ingang van die tempels.  Die deposito daarteen bevat materiaal uit die eerste bekende menslike besetting van die eiland, die Għar Dalam -fase. Onder die huishoudelike afsettings wat in hierdie materiaal voorkom, wat houtskool en koolzuurhoudende graan insluit, was daar verskeie fragmente wat per ongeluk gebak is.  Die houtskoolfragmente is daarna met radiokoolstof gedateer, en hul ouderdomsanalise was 4850 vC. 
Qaġar Qim Edit
Ħaġar Qim staan ​​op 'n rant sowat twee kilometer van die dorpe Qrendi en Siġġiewi af.  Die bouers het die sagte kalksteen van globigerina wat die rant omdop, gebruik om die tempel te bou.  'n Mens kan die gevolge van hierdie keuse duidelik sien in die buitenste suidelike muur, waar die groot ortostate aan die seewind blootgestel word. Hier het die tempel deur die eeue heen gely onder erge verwering en oppervlakkige afskilfering. 
Die gevel van die tempel is tipies, met 'n trilithon -ingang, 'n bank en ortostate. Dit het 'n wye voorhof met 'n keermuur, waardeur 'n gang deur die middel van die gebou loop.  Hierdie ingang en eerste hof volg die algemene, hoewel aansienlik aangepaste, Maltese megalitiese ontwerp.  'n Afsonderlike ingang bied toegang tot vier omhulsels wat onafhanklik van mekaar is en die noordwestelike apsis vervang. 
L-Imnajdra-tempels lê in 'n holte 500 meter van Ħaġar Qim af.  Dit is nog 'n komplekse terrein op sigself, en dit is gesentreer op 'n naby sirkelvormige voorhof. Drie aangrensende tempels kyk dit van die een kant af, terwyl 'n terras van die ander dit van 'n steil helling wat na die see loop, skei.  Die eerste geboue aan die regterkant is klein onreëlmatige kamers, soortgelyk aan die omheinings in Ħaġar Qim.  Dan is daar 'n klein trefoil -tempel uit die Ġgantija -fase, met ontpitde versierings. Die ongewone drievoudige ingang daarvan is op groter skaal in die tweede tempel gekopieer.  Die middelste tempel was eintlik die laaste gebou, ingevoeg tussen die ander in die Tarxien -fase, na 3100 vC.  Dit het vier ape en 'n nis.
Die derde tempel, wat vroeg in die Tarxien -fase gebou is en dus die tweede datum is, open op 'n laer vlak op die hof.  Dit het 'n merkbaar konkawe fasade, met 'n bank, ortostate en trilithon -ingang. Die suidelike tempel is astronomies in lyn met die opkomende son tydens sonstilstand en equinoxes tydens die somersonstilstand, die eerste sonstrale lig die rand van 'n versierde megaliet tussen die eerste apses op, terwyl gedurende die wintersonstilstand dieselfde effek op 'n megaliet in die teenoorgestelde apsis.  Tydens die equinox gaan die strale van die opkomende son reguit deur die hoofdeur om die binneste sentrale nis te bereik. 
Die Tarxien-tempelkompleks word ongeveer 400 meter oos van die Hypogeum van Hal-Saflieni gevind.  Die drie tempels wat hier gevind is, is ernstig opgegrawe in die vroeë twintigste eeu deur Temi Żammit.  Anders as die ander terreine, word hierdie tempel aan alle kante begrens deur moderne stedelike ontwikkeling, maar dit doen geen afbreuk aan die waarde daarvan nie. 'N Mens betree die eerste groot voorhof van die suidelike tempel, gekenmerk deur die afgeronde fasade en 'n put wat aan die tempel toegeskryf word.  Die vroegste tempel in die noordooste is tussen 3600 en 3200 vC gebou. Dit het bestaan ​​uit twee parallelle stelle halfsirkelvormige ape, met 'n gang in die middel. 
Die suid- en oostelike tempels is in die Tarxien -fase tussen 3150 en 2500 vC gebou. Die tweede een het drie parallelle halfsirkelvormige ape, verbind deur 'n groot gang, die derde het twee parallelle stelle ape met 'n gang in 'n rigting parallel met die van die eerste tempel. Die eerste tempel is stewig gebou met groot klippe, waarvan sommige ruw geklee is.  Die mure is met groot akkuraatheid gelê en is baie indrukwekkend in hul eenvoud.  Die tweede tempel is meer ingewikkeld gebou, die mure is met groter sorg afgewerk, sommige van die staande blaaie is versier met plat opgetrekte spirale.  In een van die kamers word twee bulle en 'n sog in reliëf oor een van die mure gesny.  Die derde tempel het 'n sorgelose raam, maar die meeste van die staande klippe is ryklik versier met gesnyde patrone.
Gebou tussen 3600 en 3200 vC, het hulle omstreeks 2500 vC in onbruik geraak en is eers in die negentiende eeu ten volle aan die moderne oog geopenbaar.
Die naam antgantija is afgelei van die woord & lsquoġgant & rsquo, Maltese vir reus, soos Gozitans vroeër geglo het dat die tempels deur 'n ras reuse gebou is. Nie so verbasend as jy die grootte van die kalksteenblokke waaruit dit gebou is, sien nie. Sommige van hierdie megaliete is meer as vyf meter lank en weeg meer as vyftig ton.
Slijtvaste koraalkalk word gebruik vir die konstruksie van die buitemure (wat een van die redes is waarom die geboue so lank oorleef het), terwyl die sagter, gladder, kalksteen van Globigerina gereserveer is vir binne-meubels soos deure, altare en dekoratiewe blaaie. Elke tempel bestaan ​​uit 'n aantal apsies wat langs 'n sentrale gang flank. Daar is bewyse dat binnemure gepleister en geverf sou gewees het. Twee gipsfragmente gemerk met rooi oker is gevind en word nou bewaar in die Gozo Museum of Archaeology.
Die tempels het 'n groot terras aan die voorkant wat waarskynlik vir seremoniële byeenkomste gebruik sou kon word. Oorblyfsels van dierbene dui op 'n ritueel wat diereoffers behels, en die gebruik van vuur word bewys deur die teenwoordigheid van klipherde. 'N Aantal losmaakgate in die vloer is moontlik gebruik vir die giet van vloeistofoffers.
'N Klein aantal beeldjies en ander prehistoriese voorwerpe wat by Ġgantija gevind word, kan in die Gozo -museum vir argeologie gesien word.
Die Ġgantija -tempels op die eiland Gozo is die vroegste van die megalitiese tempels van Malta. Hierdie tempels is ouer as die piramides van Egipte en Stonehenge. Die tempels in Ġgantija is in 1980 as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied gelys.
Die tempels het 'n groot terras aan die voorkant wat waarskynlik vir seremoniële byeenkomste gebruik word, aangesien oorblyfsels van dierbene hier gevind is wat dui op 'n soort ritueel wat diereoffers behels. Die gebruik van vuur blyk duidelik uit die teenwoordigheid van klipherde. Daar is ook 'n aantal losgaatjies in die vloer gevind wat moontlik gebruik is vir die giet van vloeistofoffers.
Toegang tot die Ġgantija -tempels is vanaf die Interpretationsentrum, wat besoekers die geleentheid bied om verskillende aspekte van die neolitiese lewe te ondersoek. Die sentrum is verbind met die tempel via 'n pad wat besoekers 'n unieke uitsig bied op die natuurlike landskap wat Ġgantija omring. In die middel vind u ook 'n seleksie van die belangrikste vondste wat op verskillende prehistoriese plekke rondom Gozo ontdek is.
Maltese folklore vertel van groot reuse wat hierdie tempels gebou het, wat gelei het tot die naam Ġgantija, wat beteken 'Reuse -toring'.
Antieke Gozo – 'n Megalitiese paradys.
Deel drie: Ontdek meer oor die Neolitiese Gozo.
Gozo is 'n megalitiese paradys en nie net vir die bekendste toeristeplekke soos die UNESCO -wêrelderfenisgebied Ġgantija nie. Vir stappers of meer toevallige wandelaars, is daar baie Neolitiese wonders wat rustig, sonder wegwysers, op die platteland sit.
Die Ta 'Blankas -olyfboord in Xewkija is 'n pragtige openbare tuin vir piekniek, stap en natuur. Wat min mense besef, is dat dit ook die tuiste van 'n dolmen is. Hierdie taamlik ongewone strukture kan oor die hele wêreld gevind word. Ongeveer veertig persent van die wêreldwye dolfyne is in Suid -Korea. Hulle bestaan ​​uit 'n groot horisontale megaliet wat op twee kleiner klippe sit en 'n soort plat boog vorm, soortgelyk aan die ingange van die Maltese tempels. Waarom antieke mense soveel moeite sou doen om hierdie monumente op te rig, is 'n raaisel. Daar word vermoed dat dit bedoel is vir begrafnisse of verassingsurns, maar die vondste ondersteun selde die teorie. Dit is moontlik die Bronstydperk of die Neolitiese tyd, maar dit is seker dat dit prehistories is en vir die voorvaders belangrik moes gewees het. Dolmens wissel in grootte, vorm en ontwerp en sit in verskillende landskappe.
Die Ta 'Blankas -dolmen is op die noordwestelike hoek van die olyfboord en is relatief klein in vergelyking met ander op die eilande. Dit is in lyn met die dolfyne wat uitkyk vanaf die rand van die Ta 'Ċenċ -kranse in die suide. Wat nog meer interessant is, dit lyk asof 'n megalitiese kliplaan eers daarheen gelei het. In die 17de eeu is daar ook oorblyfsels van 'n neolitiese tempel gevind, naby Ta 'Blankas, langs die gebied waarop die kerk gebou is. Ongelukkig het hierdie nie oorleef nie.
As ons Xewkija verlaat en na Għajnsielem gaan, is daar twee groepe megaliete wat nie goed bekend is nie. Hulle is op privaat grond, maar kan van die pad af gesien word. Die eerste groep bestaan ​​uit die wat bekend staan ​​as die Borġ Għarib -tempel en word beskou as die oorblyfsels van 'n groot megalitiese struktuur. Hulle is net noord van die gelyknamige pad en bestaan ​​uit twee effens geboë mure wat maklik herinner aan die ape wat die meer ongeskonde ou tempels uitmaak. Ten suide van die Borġ Għarib-tempel is die L-Imrejżbiet-steensirkel. Dit is nie 'n volledige sirkel nie, maar lyk beslis asof dit ooit was. Steensirkels kom nie gereeld voor op die Maltese eilande nie. Trouens, daar is net een en dit is die megalitiese ingang op die grondvlak na die Xagħra-steensirkel, die wonderlik beroemde nekropolis, waarvan die vondste in die Ġgantija-interpretasiesentrum besigtig kan word. Alhoewel sommige neolitiese oorblyfsels weinig meer is as 'n paar verspreide megaliete, neem dit tyd om dit en die omliggende gebiede te verken, om 'n prentjie van hierdie antieke landskap op te stel in 'n tyd waarin rituele aktiwiteite op sy hoogtepunt was.
Op die pad na Qala kan 'n eensame menhir omring deur huise gesien word. Dit is moontlik dat dit eens 'n groter gebou was, maar niks is seker nie. Naby die dolfyne op die Ta 'Ċenċ-kranse is 'n ongelooflike verwoestende plek waarna verwys word as die Borġ l-Imramma-tempel. Slegs 'n paar megaliete lyk soos dié wat by ander tempelkomplekse gesien is, dus is dit moeilik om te dink wat die oorspronklike grootte en vorm daarvan sou wees. Soos Ġgantija, sou dit 'n ongelooflike uitsig oor die omliggende platteland gehad het. Die Ta 'Ċenċ -kranse is 'n wonderlike plek om te besoek, nie net vanweë die pragtige uitsigte op die sonsopkoms en 'n goeie hoeveelheid grond vir 'n lang wandeling nie, maar ook vanweë die geskiedenis.
Behalwe dolfyne en die oorblyfsels van 'n tempel, is daar 'n paar goed bewaarde voorbeelde van die berugte en geheimsinnige 'karretjies'. Alhoewel dit ook in ander lande bestaan, is die Maltese eilande absoluut besaai met hierdie parallelle spore wat in die berggrond, gewoonlik met 'n meter van 1,41 m. Hulle word 'karretjies' genoem, omdat dit vermoedelik deur 'n ou voertuig gedra is of spesifiek uitgesny is om dit te dra. Geen teorie voldoen egter aan al die kenmerke van hierdie groewe nie. Sommige is vlak, ander is diep. Sommige loop van kranse af, ander gaan onder water. Sommige is reguit, ander is geboë. Hulle ouderdom is betwisbaar, maar dit is waarskynlik prehistories.
As ons terugkeer na die Ta 'Blankas -olyfboord, is daar ook fantastiese voorbeelde van' karretjies '. Die een stel is dubbeldraai en baie diep met die ander, 150 m noord, baie meer vlak. Die voorgeskiedenis van Gozo is vol raaisel en monumente. Om die oorblyfsels van hierdie fassinerende tydperk te besoek, is 'n uitstekende manier om leidrade te versamel en u eie teorieë oor die antieke verlede saam te stel.
Ta ' Cenc Cart ruts
Ta ' Blankas Cart Ruts
Wil u meer leer oor hierdie verbysterende era? Kyk na die MegalithHunter se webwerf, Instagram, Facebook en YouTube -kanaal.
Skrywer en beelde: Laura Tabone Redakteur: GITH
Ontmoet Laura Tabone. Na jare in die sakewêreld, streef Laura na haar passie en fassinasie met die megalietbouers van die Neolithicum en onderneem 'n Master of Arts in Mediterranean Studies aan die Universiteit van Malta. Sy is nou 'n onafhanklike, leke navorser en neem soveel as moontlik inligting uit akademiese artikels om die raaisels van die prehistoriese tyd te ondersoek, te debatteer en te probeer lig werp. Laura se droom is om onontdekte megaliete te vind terwyl hulle die wêreld as die MegalithHunter verken.
Die Ġgantija-tempels staan ​​aan die rand van die Xagħra-plato, in die rigting van die suidooste. Hierdie megalitiese monument omvat twee tempels en 'n onvolledige derde, waarvan slegs die fasade gedeeltelik gebou is voordat dit verlaat is. Soos Mnajdra Suid, dit kyk uit na die sonopkoms, wat langs mekaar gebou is en omhul is binne 'n grensmuur. Die suidelike een is die groter en ouer en dateer uit ongeveer 3600 vC. Dit word ook beter bewaar.  Die plan van die tempel bevat vyf groot ape, met spore van die gips wat eens die onreëlmatige muur bedek het, wat nog tussen die blokke vasklou. 
Die slape is gebou in die tipiese klawerblaarvorm, met blokke na binne wat die vorm aandui. Die spasie tussen die mure is toe gevul met puin. 'N Reeks halfsirkelvormige ape is verbind met 'n sentrale gang. Argeoloë meen dat die apsies oorspronklik met dak bedek was.
Die poging is 'n merkwaardige prestasie in die lig van die monumente wat gebou is toe die wiel nog nie aangebring is nie en geen metaalgereedskap vir die Maltese eilandbewoners beskikbaar was nie. Klein, sferiese klippe is ontdek. Dit is gebruik as kogellagers vir die voertuie wat die enorme klipblokke vervoer het wat vir die tempels gebruik is.
Die tempel kyk, net soos ander megalitiese plekke in Malta, na die suidooste. Die suidelike tempel styg tot 'n hoogte van 6 m (19,69 voet). By die ingang sit 'n groot klipblok met 'n uitsparing, wat gelei het tot die hipotese dat dit 'n rituele ablusiestasie was vir suiwering voordat aanbidders die kompleks binnegekom het.  Die vyf ape bevat verskillende altare. Navorsers het dierebene op die terrein gevind wat daarop dui dat die ruimte vir diereoffers gebruik is.
Inwoners en reisigers het lankal geweet van die bestaan ​​van die tempel. Aan die einde van die 18de eeu, voordat enige opgrawings uitgevoer is, het Jean-Pierre Houël 'n plan opgestel op grond van die kennis, wat baie akkuraat gevind is.   In 1827 het kolonel John Otto Bayer, die luitenant -goewerneur van Gozo, die terrein van puin laat verwyder.  Die grond en oorskot het verlore gegaan sonder dat dit behoorlik ondersoek is.  Die Duitse kunstenaar Charles Frederick de Brocktorff het 'n prentjie van die terrein geskilder binne 'n jaar of twee voor die verwydering van die puin, sodat hy 'n rekord van die terrein gemaak het voordat dit goedgekeur is. 
Nadat die opgrawings in 1827 uitgevoer is, verval die ruïnes. Die oorskot is op die Antiquities List van 1925 opgeneem.  Die grond is privaat gehou tot 1933, toe die regering dit vir openbare voordeel onteien het. Die museumdepartement het uitgebreide argeologiese werk in 1933, 1936, 1949, 1956–57 en 1958–59 gedoen. Die doel was om die ruïnes en hul omgewing skoon te maak, te bewaar en te ondersoek. [ aanhaling nodig ]
Die tempels van Ġgantija is in 1980 as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied gelys. In 1992 het die komitee besluit om die lys uit te brei tot vyf ander megalitiese tempels wat oor die eilande Malta en Gozo geleë is. Die Ġgantija -lys is herdoop tot "die Megalitiese tempels van Malta" 
Die tempel en die omliggende gebiede is in die 2000's herstel of gerehabiliteer.  Ligte voetpaadjies is in 2011 in die tempel geïnstalleer om die vloer te beskerm.  'n Erfenispark is ontwikkel en geopen in 2013. 
Antropoloog Kathryn Rountree het ondersoek ingestel na hoe "Malta se neolitiese tempels", insluitend antgantija, "geïnterpreteer, betwis en toegepas is deur verskillende plaaslike en buitelandse belangegroepe: diegene wat in die toeristebedryf werk, intellektuele en Maltese nasionaliste, jagters, argeoloë, kunstenaars en deelnemers aan die wêreldwye godinbeweging. " 
Na verneem word, verwys sommige godin -toere na die twee tempels in Ġgantija "as die moeder- en dogtertempel." 
Ggantija -tempels - Geskiedenis
Eerstens moet ons die grootte en gewig van sommige blokke wat gebruik is om hierdie tempels te bou, in ag neem. Hulle was nogal massief! Sommige meet meer as 5,50 meter (ongeveer 18 voet) lank en weeg ongeveer 50 ton. Om u 'n beter idee te gee van wat dit beteken, weeg 'n moderne volwasse Afrika-olifant tussen 6-7 ton, dus praat ons oor die gewig van 7 volgroeide olifante per rots.)
For more on Ġgantija, please go to our recommended sources bladsy.
Hierdie misnomer comes from the fact that the first so-called excavation of this site in 1826, by Otto Bayer, was only recorded in the watercolour paintings of the artist Charles Brochtorff. This occured at the same time as the first Ġgantija clearance, also by Bayer. Brochtorff's paintings suggest that some artefacts were found at the time, however, this site was refilled and lost until it was brought to light again in 1964 by Joseph Attard Tabone and excavated by Dr Stoddart and Dr Malone between 1987 and 1994.
For more on the Xagħra Circle, please go to our recommended sources bladsy.
Merlin Stone, Toe God 'n vrou was (1976).
Except where indicated otherwise, all content and images © 2005-2021 Sacred Destinations. Alle regte voorbehou.