PressReader - Weg! Ry & Sleep: 2015-01-01 - STOFPADSTORIES
Mod­der, ’n stuk­ken­de ka­me­ra en ’n ag­gres­sie­we hoen­der­haan kan ’n 4x4-uit­stap­pie ver­suur. Maar as din­ge die dag ver­keerd loop, laat sy haar nie so mak­lik on­der­kry nie.
Weg! Ry & Sleep - 2015-01-01 - CONTENTS - ver­tel CATHY MARTENS.
Mod­der, ’n Lan­die en ’n boos­aar­di­ge hoen­der
Wan­neer men­se oor hul­le 4x4-a­von­tu­re ge­sels, be­skryf hul­le ge­woon­lik hier­die i­dil­lie­se ge­sin­s­a­von­tu­re. Maar mý a­von­tu­re is ge­woon­lik sweet­deur­drenk­te, slag­gat­be­laai­de fa­mi­lie­nag­mer­ries.
Ek het ’n hei­li­ge vrees vir mod­der ont­wik­kel ná ’n petalje in die Val­lei van Dui­send Heu­wels in Ja­nu­a­rie 2008. Die Val­lei is ’n kat­spoe­gie van ons huis af en ons bu­re, Rick en Lin­da, se 4x4 ry al van­self in daai rig­ting. Toe hul­le be­soe­kers uit B­rit­tan­je kry, het ons be­sluit om ’n kon­vooi te vorm en die B­rit­te die om­ge­wing te wys.
Die gas­te, Da­ve en Ce­lia, het saam met ons ge­ry ter­wyl hul­le kin­ders by Rick en Lin­da, wat t­wee kin­ders van hul­le eie het, in­ge­klim het. Ek kan nie veel van Da­ve ont­hou nie, net dat hy stil en b­leek was, en ’n sil­wer­skoon sa­fa­ri­pak met lang sok­kies by sy san­da­le ge­dra het.
Ce­lia was soos ’n op­ge­wen­de tol. “Cor, it’s qui­te wild, in­nit!” het sy uit­ge­roep toe die rooi klo­we om ons toe­vou. “I al­re­a­dy feel a bit ner­vous.”
“Hier in A­fri­ka is ons dit al ge­woond,” het ek snip­pe­rig ge­ant­woord.
Ons was al so­wat t­wee uur in die kloof toe Rick moes af­trek om sy neus te poei­er en ons hul­le ver­by­ge­steek het. Ons het ’n vlak ri­vier­tjie oor­ge­steek en ’n steil bult be­gin uit­klim.
En dis waar din­ge skeef­ge­loop het. Ná die goeie re­ëns was daar heel­wat mod­der. Ons het ál sta­di­ger ge­ry tot­dat ons van die paad­jie af ge­gly het tot bin­ne ’n don­ga. Die voer­tuig het vir ’n oom­blik on­heil­spel­lend op t­wee wie­le ge­wieg en toe sag­gies op al vier tot stil­stand ge­kom.
Ek het ge­vloek, ge­gil, en my kop tus­sen my knieë laat sak, maar Ce­lia, tot my er­ger­nis, het op­ge­won­de op en af ge­hop en ge­sê: “B­li­mey, that was c­lo­se!”
Ek was nog be­sig om aan ’n pit­ti­ge “groot­menssê­ding” te dink om haar toe te snou toe Rick en Lin­da lui­lek­ker,
GE­LUK­KIG IS EK ’N GE­SOU­TE VELD­RY­ER MET MY EIE HERWINNINGS-TOE­RUS­TING: ’N GROOT BOT­TEL SJER­RIE EN ’N BOK­SIE CALMETTES.”
wui­fend ver­by ons ry en om die draai ver­dwyn. My man, Lar­ry, het ons ry­ding in la­e­s­trek ge­sit en uit die don­ga pro­beer kom, maar net die­per weg­ge­sak.
Lar­ry het sy ge­duld be­gin ver­loor en om sa­ke te ver­er­ger, het Rick dood­lui­ters met die pad aan­ge­stryk ge­kom. Op sy bak­kies was een van daar­die ken­mer­ken­de uit­druk­kings wat jy by 4x4-be­stuur­ders kry wat nié vas­ge­val het nie: ’n meng­sel van ek­sta­se, self­von­daan­heid en ar­ro­gan­sie, ver­skuil on­der ’n baie dun la­gie van be­sorgd­heid. Ge­na­dig­lik het Rick ook ’n Land Ro­ver be­stuur en is ons min­stens daar­die de­bat ge­spaar.
Rick en Lar­ry het die pro­bleem be­gin uit­pluis. As hy net die reg­te rat kies, sal ons uit die sloot “spring” en sal al­les weer dood­dol­lies wees, het Lar­ry my be­lo­we. En my som­mer ge­vra om die ka­me­ra uit te haal om dit op film vas te lê. Ek was weer in tra­ne. In my gees­tes­oog kon ek al sien hoe Lar­ry uit die sloot spring, oor die pad hop, en . . . aan die an­der­kant oor die af­grond ver­dwyn.
Ná nog heel­wat ge­snot-en-tra­ne het ek ge­noeg ge­kal­meer om met my ka­me­ra én vi­de­o­ka­me­ra uit te klim. Die jaar 2008 was een van my (kug!) swaar­der ja­re en ek was soos ’n tof­fie-ap­pel op stel­te ge­bou. My de­nim het lank­al nie meer ge­pas nie en ek was on­prak­ties uit­ge­vat in ’n room­kleu­ri­ge romp en dien­li­ke, room­wit san­da­le. Ter­wyl ek in die sloot staan, voel ek hoe die sly­me­ri­ge, koue mod­der by my to­ne in­sy­pel.
Die vi­de­o­ka­me­ra was een van die ou­tyd­se soort wat nie fo­to’s kon neem nie, daar­om moes ek twéé ka­me­ras hê.
In­tus­sen het ’n ska­re men­se ver­ga­der om ons dop te hou, en ’n groep kin­ders het hul­le aan my ver­won­der (of al­tans, dít is wat ek my­self wys­ge­maak het). Ek het moed ge­skep en ’n bie­tjie soos Da­vid At­ten­borough of ’n CNN-ver­slag­ge­wer ge­voel en mee­wa­rig vir die kin­ders ge­glim­lag ter­wyl ek met die ka­me­ra ge­peu­ter het. Die lens het uit- en in­ge­zirrr en groen lig­te het ge­flik­ker … en toe val die bat­te­ry uit en plons in ’n mod­der­poel.
Ek het die glib­be­ri­ge bat­te­ry weer in die han­de ge­kry en toe ek dit aan my room­wit romp af­vee, het ek ge­voel hoe ek sta­dig ag­ter­uit teen die heu­wel be­gin af­gly. Ek was be­sig met mod­der- sur­fing! Om­dat ek nie weet wat die kor­rek­te term daar­voor is nie, het ek een uit­ge­dink:
mur­fing. Met al­bei ka­me­ras ste­wig vas­ge­klem en die tra­ne wat oor my wan­ge rol, het ek by die heu­wel af­ge­murf. En as­of sa­ke nie al erg ge­noeg was nie, het my nuut­ge­von­de mod­der­sport ’n groot, ag­gres­sie­we, oran­je haan die hoen­ders in­ge­jaag. Die haan het uit die bos­se ge­storm en na my en­kels ge­pik.
Dit is op hier­die punt dat Lar­ry my al­tyd her­in­ner dat jy nie oran­je hoen­ders kry nie – dit was waar­skyn­lik bruin of goud­kleu­rig. Maar goed dan, dan was dit ’n hel­der­kleu­ri­ge hoen­der met gloei­en­de, rooi oë en ’n skerp sna­wel.
Ter­wyl die res van ons ge­sel­skap steeds sa­lig on­be­wus was van my di­lem­ma, was ek be­sig om mo­men­tum op te bou in die rig­ting van die ri­vier, met die woe­den­de haan kort op my hak­ke. Ge­na­dig­lik het ek ’n stuk gruis ge­tref en met ’n sag­te swoesj op my ag­ter­ent in die mod­der tot stil­stand ge­kom. Ek het vir ’n oom­blik daar bly lê, tot ’n op­ge­won­de ska­re die hoen­der ver­dryf en my op­ge­trek het.
Teen die tyd dat ek by ons ge­sel­skap aan­ge­sluit het, was die voer­tuig weer op vas­te grond en het die ska­re han­de ge­klap en me­kaar op die rug ge­klop. Ek het Lar­ry op die skou­er ge­tik en hy het om­ge­draai en op­ge­won­de ge­vra of ek die red­dings­po­ging af­ge­neem ge­kry het. Dit was net om­dat ek rég­tig dank­baar was dat hy vei­lig is dat ek nie die ka­me­ra ie­wers op on­van­pas­te plek in­ge­druk het nie.
Toe ek vra hoe­kom nie­mand my te hulp ge­snel het nie, ant­woord Lar­ry dat hy ge­dink het ek pro­beer net ’n in­te­res­san­te hoek vir die fo­to kry.
Ter ver­de­di­ging moet ek sê dat ek al­tyd Lar­ry se mo­tors van­uit in­te­res­san­te hoe­ke pro­beer af­neem om­dat Lar­ry graag sy fo­to’s in een van sy bui­te­le­we-tyd­skrif­te ge­pu­bli­seer wil kry.
Vei­lig te­rug in die voer­tuig het my hu­meur oor­ge­kook en het ek met ge­bal­de vuis­te by die ruit uit­ge­hang en oor­log teen die hoen­ders ver­klaar: “Waar is jy jou blie­pe­ty bliep­se hoen­der!” Lar­ry het be­gin vet gee ter­wyl ek nog skoor­soe­kend “Voert­sek!” ge­gil het.
Ge­luk­kig is ek ’n ge­sou­te veld­ry­er met my eie her­win­nings­toe­rus­ting: ’n groot bot­tel sjer­rie en ’n bok­sie Calmettes. Ek het my­self be­gin “her­win” en ’n ste­wi­ge duik in my nood­voor­raad ge­maak.
Die paaie was baie glad en Lar­ry het daar­die on­na­tuur­li­ke “gee vet ter­wyl jy gly”-ding ge­doen, wat ek dink heel­te­mal ver­bied moet word. Ek dink ’n mens moet een­vou­dig briek trap en jou oë toe­maak, maar dis net mý o­pi­nie.
Uit­ein­de­lik het ons by ons be­stem­ming uit­ge­kom, wat waar­skyn­lik Wart­burg was, maar teen daar­die tyd het ek lank­al nie meer om­ge­gee nie. Ek kan wel ont­hou hoe Ce­lia vro­lik ge­bab­bel het oor die land­skap en die gol­wen­de heu­wels, tot­dat ek, steeds dik­mond, haar stil­ge­maak het met: “Ja, Ce­lia, die heu­wels golf, dis wat hul­le doen.”
Ek kon in die tru­spie­ël sien hoe Lar­ry my aan­gluur en Da­ve se neus rooi word. Ce­lia was na aan tra­ne. Ek het nie ’n grein­tjie sim­pa­tie ge­had nie. Nie een van hul­le is im­mers so aan­ge­val en ge­trau­ma­ti­seer soos ek nie.
Ons het in stil­te ge­sit en wag dat Rick en Lin­da weer by ons aan­sluit.
Die plan was oor­spronk­lik dat ons by die ho­tel sou eet, maar teen dié tyd het die mod­der op my romp ys­li­ke, stink klui­te ge­vorm en was dit bui­te die kwes­sie. Ek het ook ’n hoof­pyn ge­had (’n ne­we-ef­fek van my her­win­nings­pog-ing), en die hoen­der­pik­plek­ke het be­gin brand. Ons het pas­teie by ’n be­denk­li­ke vul­sta­sie ge­koop. Die an­der het hul neu­se op­ge­trek vir hul­le s’n, maar ek het die laas­te krum­mel van my­ne ver­or­ber. Ha! ’n Hoen­der­pas­tei. En dit met die laas­te drup­pels uit my her­win­nings­fles af­ge­spoel, wat my da­de­lik be­ter laat voel het. Ek was nou selfs lus om die pad ver­der aan te durf, maar my goor bui het uit­ein­de­lik die an­der in die voer­tuig aan­ge­steek. Hul­le was gre­tig om so vin­nig as moont­lik by die huis te kom. Ce­lia het selfs die ver­me­tel­heid ge­had om plek­ke te ruil met een van haar kin­ders, en het saam met Rick en Lin­da te­rug­ge­ry. On­be­skof, het ek ge­dink.
Ons het die kort­ste pad na die N3 ge­kies en son­der voor­val huis toe ge­ry, be­hal­we nou vir die t­wee keer dat Lar­ry moes stop so­dat ek siek kon word.