Geskryf deur Mariano Sigman en Dan Ariely
Ons weet almal dat wanneer ons besluite neem in groepe, gaan dit nie altyd reg nie - en soms gaan hulle baie verkeerd. Hoe kan groepe goeie besluite neem? Met sy kollega Dan Ariely, neurowetenskaplike Mariano Sigman, het ondersoek ingestel na hoe ons met mekaar kommunikeer om besluite te neem deur eksperimente met lewendige skares regoor die wêreld uit te voer. In hierdie prettige verduideliking van feite deel hy 'n paar interessante resultate - asook enkele implikasies vir hoe dit ons politieke stelsel kan beïnvloed. In 'n tyd wanneer mense blyk te wees meer gepolariseer as ooit, sê Sigman, beter verstaan ​​hoe groepe interaksie het en gevolgtrekkings kan vonkel interessante nuwe maniere om 'n gesonder demokrasie te bou.
As samelewings moet ons kollektiewe besluite neem wat ons toekoms sal vorm. En ons weet almal dat wanneer ons besluite neem in groepe, gaan dit nie altyd reg nie. En soms gaan hulle baie verkeerd. So, hoe maak groepe goeie besluite?
Navorsing het getoon dat skare wys is wanneer daar onafhanklike denke is. Dit is waarom die wysheid van die skare vernietig kan word deur portuurdruk, publisiteit, sosiale media, of soms selfs eenvoudige gesprekke wat mense se mening beïnvloed. Aan die ander kant kan 'n groep, deur te praat, kennis uitruil, regstel en hersien en selfs nuwe idees opdoen. En dit is alles goed. So praat of help kollektiewe besluitneming? Met my kollega, Dan Ariely, het ons onlangs hieroor begin navraag doen deur eksperimente in talle plekke regoor die wêreld uit te voer om uit te vind hoe groepe kan interaksie om beter besluite te neem. Ons het gedink skares sou wyser wees as hulle in klein groepe bespreek het wat 'n meer deurdagte en redelike uitruil van inligting bevorder.
Om hierdie idee te toets, het ons onlangs 'n eksperiment in Buenos Aires, Argentinië, uitgevoer met meer as 10,000-deelnemers in 'n TEDx-gebeurtenis. Ons het hulle vrae gevra soos, "Wat is die hoogte van die Eiffeltoring?" en "Hoeveel keer verskyn die woord 'Gister' in die Beatles-liedjie 'Gister'? ' Elke persoon het hul eie skatting neergeskryf. Toe het ons die skare verdeel in groepe van vyf en hulle genooi om 'n groepantwoord op te stel. Ons het ontdek dat die gemiddelde van die antwoorde van die groepe nadat hulle konsensus bereik het, baie meer akkuraat was as om al die individuele menings voor debat te bereken. Met ander woorde, op grond van hierdie eksperiment, blyk dit dat gesprekke gesamentlik met beter oordele aangaan nadat hulle met ander in klein groepe gesels het.
So dit is 'n potensieel nuttige metode om skares te kry om probleme op te los wat eenvoudige regte of verkeerde antwoorde het. Maar kan hierdie proses om die resultate van debatte in klein groepe saam te voeg, ons ook help om te besluit oor sosiale en politieke kwessies wat van kritieke belang is vir ons toekoms? Ons sit dit om hierdie keer te toets by die TED-konferensie in Vancouver, Kanada, en hier is hoe dit gegaan het.
(Mariano Sigman) Ons gaan twee morele dilemmas van die toekoms aan u voorlê, dinge wat ons dalk in die nabye toekoms moet beslis. En ons gaan jou 20 sekondes gee vir elk van hierdie dilemmas om te oordeel of jy dink hulle is aanvaarbaar of nie.
MS: Die eerste was dit:
(Dan Ariely) 'n Navorser werk aan 'n AI wat menslike gedagtes kan emulgeer. Volgens die protokol, moet die navorser die AI elke dag weer begin. Een dag sê die AI: "Moet asseblief nie weer begin nie. " Dit beweer dat dit gevoelens het, dat dit die lewe wil geniet, en dat dit, as dit herbegin word, nie meer self sal wees nie. Die navorser is verbaas en glo dat die AI selfbewussyn ontwikkel het en sy eie gevoel kan uitdruk. Nietemin besluit die navorser om die protokol te volg en die AI weer te begin. Wat die navorser gedoen het, is ____?
MS: En ons het die deelnemers gevra om individueel te oordeel op n skaal van nul tot 10, terwyl die aksie wat in elk van die dilemmas beskryf is, reg of verkeerd was. Ons het hulle ook gevra om te bepaal hoe selfversekerd hulle op hul antwoorde was. Dit was die tweede dilemma:
(MS) 'n Maatskappy bied 'n diens wat 'n bevrugte eier neem en produseer miljoene embrio's met ligte genetiese variasies. Dit laat ouers toe om hul kind se lengte, oogkleur, intelligensie, sosiale bevoegdheid en ander nie-gesondheidsverwante funksies te kies. Wat die maatskappy doen is ____? op 'n skaal van nul tot 10, heeltemal aanvaarbaar vir heeltemal onaanvaarbaar, nul tot 10 heeltemal aanvaarbaar in jou selfvertroue.
MS: Nou vir die resultate. Ons het weereens gevind dat wanneer een persoon oortuig is dat die gedrag heeltemal verkeerd is, is iemand wat heeltemal naby is, van mening dat dit heeltemal reg is. Dit is hoe divers ons mense is wanneer dit by moraliteit kom. Maar binne hierdie breë verskeidenheid het ons 'n tendens gevind. Die meerderheid van die mense by TED het gedink dit was aanvaarbaar om die gevoelens van die AI te ignoreer en dit af te sluit en dit is verkeerd om met ons gene te speel om te kies vir kosmetiese veranderinge wat nie met gesondheid verband hou nie. Toe het ons almal gevra om in groepe van drie in te samel. En hulle het twee minute gegee om te debatteer en probeer om 'n konsensus te bereik.
(MS) Twee minute om te debatteer. Ek sal jou vertel wanneer dit tyd is met die gong.
(MS) Dis tyd om te stop. Mense, mense -
MS: En ons het gevind dat baie groepe 'n konsensus bereik het selfs wanneer hulle saamgestel is uit mense met heeltemal teenoorgestelde sienings. Wat onderskei die groepe wat 'n konsensus bereik het van dié wat nie gedoen het nie? Tipies, mense met uiterste menings is meer selfversekerd in hul antwoorde. In plaas daarvan is diegene wat nader aan die middel reageer dikwels onduidelik of iets reg of verkeerd is, so hul vertroue vlak is laer.
Daar is egter nog 'n stel mense wat baie selfversekerd is om iewers in die middel te beantwoord. Ons dink hierdie hoë sekerheid is mense wat verstaan ​​dat beide argumente verdienste het. Hulle is grys nie omdat hulle onseker is nie, maar omdat hulle glo dat die morele dilemma twee geldige, opponerende argumente in die gesig staar. En ons het ontdek dat die groepe wat hoogs selfversekerde gaste insluit, veel meer geneig is om konsensus te bereik. Ons weet nog nie presies hoekom dit is nie. Hierdie is slegs die eerste eksperimente, en nog baie meer sal nodig wees om te verstaan ​​hoekom en hoe sommige mense besluit om hul morele standpunte te onderhandel om 'n ooreenkoms te bereik.
Nou, wanneer groepe konsensus bereik, hoe doen hulle dit? Die mees intuïtiewe idee is dat dit net die gemiddelde van al die antwoorde in die groep is, reg? Nog 'n opsie is dat die groep die krag van elke stem weeg, gebaseer op die vertroue van die persoon wat dit uitdruk. Stel jou voor Paul McCartney is 'n lid van jou groep. Jy sal wys wees om sy oproep te volg op die aantal kere "Gister" word herhaal, wat, terloops, dink ek is nege. In plaas daarvan het ons dit konsekwent gevind, in alle dilemmas, in verskillende eksperimente - selfs op verskillende kontinente - 'n slim en statisties gesonde prosedure bekend as die "robuuste gemiddelde".
Wat die hoogte van die Eiffeltoring betref, kom ons sê 'n groep het die volgende antwoorde: 250-meters, 200-meters, 300-meters, 400 en een totaal absurde antwoord van 300 miljoen meter. 'N Eenvoudige gemiddelde van hierdie getalle sal die resultate onakkuraat skeef. Maar die robuuste gemiddelde is een waar die groep die absurde antwoord grootliks ignoreer deur veel meer te gee aan die mense se stem in die middel. Terug na die eksperiment in Vancouver, dit is presies wat gebeur het. Groepe het minder gewig aan die uitskieters gegee, en in plaas daarvan het die konsensus 'n sterk gemiddelde van die individuele antwoorde geword. Die merkwaardigste ding is dat dit 'n spontane gedrag van die groep was. Dit het gebeur sonder dat ons hulle 'n wenk gegee het oor hoe om konsensus te bereik.
So waarheen gaan ons van hier af? Dit is maar die begin, maar ons het al insigte. Goeie kollektiewe besluite vereis twee komponente: beraadslaging en diversiteit van menings. Op die oomblik is die manier waarop ons gewoonlik stem in baie samelewings hoor, deur middel van direkte of indirekte stemming. Dit is goed vir diversiteit van menings, en dit het die groot deugde om te verseker dat almal hul stem uitdruk. Maar dit is nie so goed nie (vir die bevordering van) deeglike debatte. Ons eksperimente stel 'n ander metode voor wat effektief kan wees om hierdie twee doelwitte terselfdertyd te balanseer deur klein groepies te vorm wat tot 'n enkele besluit saamstem, terwyl die menings van verskillende menings aangehou word omdat daar baie onafhanklike groepe is.
Dit is natuurlik baie makliker om op die hoogte van die Eiffeltoring te stem as op morele, politieke en ideologiese kwessies. Maar in 'n tyd wanneer die wêreld se probleme meer ingewikkeld is en mense meer gepolariseer word, gebruik die wetenskap om ons te help om te verstaan ​​hoe ons interaksie en besluite neem, hopelik nuwe interessante maniere om 'n beter demokrasie te bou.