Sodoende raak hulle uit voeling met die Bybel én ook met Jesus Christus self, want “die getuienis van Jesus is die gees van die profesie” (Op. 19:10). Maar die digter is ook ’n alchemis, ’n towenaar wat “alles” opnuut soos ’n feniks uit die vuur laat verrys. Dit is veral hierdie “metamorfose van die metafoor” wat my opval in Bennett se gedigte. In die gedig “Groenskrif” (p. Hulle het vir ‘n maand hulle Ariese fantasiee op die span van Oranje geprojekteer!! As ‘n menslike wese kom hy uit die see van die nasies voort (Op. 13:1), maar hy sal van ‘n duiwelse gees besete wees wat uit die afgrond opkom, die plek van waar demone ook kom (Op. 11:7 en 17:8). Die vraag is nou of enige van hierdie modelle wat hoofsaaklik uit die Anglo-Amerikaans konteks kom, lig kan werp op die verhouding tussen Antjie Krog en haar vroulike voorgangers. Dit is my voorneme om deur ’n ondersoek van haar poësie te probeer bepaal hoe Krog haarself posisioneer met betrekking tot haar vroulike voorgangers of literêre moeders: Soek sy hulle op om ondersteuning uit hulle werk te put of tree sy in stryd met hulle om haar eie stem te vind? Idealiseer sy hulle om vir haarself voorgangers te skep of ervaar sy ook die behoefte om hulle dood te skryf sodat sy haar eie identiteit kan ontwikkel?