King's Manor - Inligting
King's Manor is 'n statige huis in die middestad van York, wat gasheer was vir sommige van die belangrikste besoekers van die Britse geskiedenis. In die dae voor die Hervorming was dit die tuiste van die abt van St Mary's, voordat dit in Henry VIII se tyd die hoofkwartier van die Raad van die Noorde geword het. Die Tudor -koning het self daar gebly en die huidige naam tot gevolg gehad.
King's Manor geskiedenis
Die terrein is gebou om die abonne van die nabygeleë St Mary's Abbey te huisves, en is waarskynlik vanaf die 11de eeu beset, maar die huidige gebou dateer uit die 15de eeu.
In die 1530's, tydens die wegbreek van Henry VIII uit Rome en die daaropvolgende Reformasie, is St Mary's ontbind en die abt verwyder. Die koning het die herehuis daarna as die setel van die Raad van die Noorde geplaas, wat hy hervestig het om die noorde se volgehoue ​​belyning met die Rooms -Katolisisme te temper. In 1536 het 'n 30 000 sterk rebelle Katolieke leër in York opgestaan ​​in wat bekend geword het as die pelgrimstog van genade. Die koning het dus 'n raad nodig om die koninklike mag in die noordelike graafskappe weer te sentraliseer.
'N Aantal monarge het die volgende honderd jaar in King's Manor gebly, waaronder Henry VIII en sy noodlottige vyfde vrou Catherine Howard, saam met die Stuart-konings James I en Charles I.
Soos baie van die historiese plekke in York, het King's Manor tydens die Burgeroorlog 'n slagveld geword en groot skade gely.
In die 19de en 20ste eeu is dit oorgeneem deur 'n aantal opeenvolgende skoolinstellings - die Manor School, York School for the Blind en uiteindelik die University of York.
Die herehuis vandag
Vandag is King's Manor die tuiste van die universiteit se argeologie -afdeling, en is dit dikwels onderhewig aan 'n gons van studente -aktiwiteite.
Alhoewel baie van die kamers in kantoor- en seminaarruimtes omskep is en dus nie vir die publiek oop is nie, is gaste welkom om die binnehowe te verken en hulle te bewonder oor die pragtige buitekant van die gebou, asook om te ontspan in die Refectory Cafe.
Oor die hoofdeur is die wapen van Charles I, geïnstalleer na sy twee besoeke in die 1630's, en 'n versierde Jacobiaanse deur kan elders gevind word.
Hierdie verborge juweel in die sentrum van York ontduik gewoonlik die menigte van sy ander besienswaardighede, en verberg ook 'n stil pad na die Museum Gardens.
Om by King's Manor te kom
King's Manor is geleë op die Exhibition Square in die middestad, langs die York Art Gallery. Die naaste betaal- en vertoonparkeerterrein is Marygate, en York bedryf ook verskillende Park and Ride -dienste.
Dit is 15 minute se stap van die treinstasie af, en die naaste bushalte is Museumstraat, 5 minute se stap.
'N Kort geskiedenis van die King's Manor
Na die ontbinding van die kloosters, is die herehuis deur die kroon behou en aan die Raad van die Noorde toegeken. Dit word die amptelike woning van die president van die Raad in 1561 en word geleidelik vergroot en weswaarts uitgebrei. Baie van die bouwerk is gedoen tydens die bewind van Elizabeth I.
Aan die einde van die 16de eeu, onder die graaf van Huntingdon (president van die Raad van 1572 tot 95), is woonvleuels en 'n diensgebou bygevoeg. Ashlar -werk in die herehuis na die 1560's is van hergebruikte klip uit St Mary's Abbey. Die Huntingdon -kamer in die Elizabethaanse uitbreiding het 'n indrukwekkende gipsfries met die arms van Henry Hastings, graaf van Huntingdon.
Die Stuarts het gereeld in die herenhuis onderweg van Edinburgh na Londen gebly, en in hul tyd het 'n nuwe U-vormige gebou die huidige, vreemd onreëlmatige eerste binnehof geskep. Die Raadsaal van die 17de eeu is nou die Refterium. Die dekoratiewe deur by die hoofingang is Jacobiaans.
Die afskaffing van die Raad in 1641 het gebou gestaak, wat begin het met twee eeue van aflegging. Na 1688 is die herehuis verhuur, in woonstelle verdeel en geleidelik afgeneem.
Die stigting in 1833 van die Yorkshire School for the Blind was 'n nuwe begin. Vanaf die 1870's is die herehuis geleidelik herstel en vergroot deur die argitekte JB en W Atkinson en Walter Brierley. In die 1890's het hulle 'n gimnasium en 'n klooster gebou om die tweede binnehof te skep. Die skoolhoof se huis, nou die tuiste van die Sentrum vir Middeleeuse Studies, is in 1900 gebou.
By die vertrek van die Blind School in 1958, is die Manor verkry deur die stadsraad van York, wat dit in 1963 aan die Universiteit verhuur het, wat dit gebruik het om die Institute for Advanced Architectural Studies te huisves. 'N Groot herstel deur Feilden & amp; Mawson het baie diensgeboue meegesleur en 'n skoolkamer uit die 1880's vervang met 'n moderne tutoriaalblok, wat nou deur die Departement Argeologie beset is, wat die voormalige Instituut en sy wêreldbekende Conservation Studies MA insluit.
The King's Manor was die agtergrond vir baie fasette van die universiteitslewe - selfs in die 1960's, tot 'n studentebar. Daar was 'n doelgerigte eenheid in die byeenkoms van vakgebiede aan die Universiteit van York wat 'n gemeenskaplike belang het by die studie van die kulturele omgewing.
Lys van beskikbare landgoed Α ] in die spel:
ontsluit met 10 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 12
meisie benodig 209 intimiteit en 239 sjarme -& gt [Oorlogsfonds]*1 (goud)
held benodig vlak 229 en 573 500 kenmerk -& gt goud/minuut
opgradeer met graan
ontsluit met 20 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 19
meisie benodig 229 intimiteit en 259 sjarme -& gt [Rantsoene]*1 (korrel)
hero benodig vlak 259 en 114 kwaliteit -& gt graan/minuut
opgradeer met soldaat
ontsluit met 30 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 25
meisie benodig 249 intimiteit en 279 sjarme -& gt [Call to Arms]*1 (soldaat)
held benodig vlak 279 en 3,121,900 kenmerk -& gt soldaat/minuut
opgradeer met goud
ontsluit met 50 juwele, na voltooiing van veldtog hoofstuk 31
meisie benodig 269 intimiteit en 299 sjarme -& gt [Oorlogsfonds]*3 (goud)
held benodig kwaliteit 329 en 227 kwaliteit -& gt goud/minuut
ontsluit met 100 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 37
meisie benodig 289 intimiteit en 319 sjarme -& gt [Rantsoene]*3 (graan)
held benodig vlak 379 en 8,728,500 kenmerk -& gt graan/minuut
ontsluit met 150 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 43
meisie benodig 309 intimiteit en 339 sjarme -& gt [Call to Arms]*3 (soldaat)
hero benodig vlak 400 en 340 kwaliteit -& gt soldaat/minuut
ontsluit met 200 juwele, na voltooiing van veldtog hoofstuk 49
meisie benodig 329 intimiteit en 359 sjarme -& gt [Oorlogsfonds]*8 (goud)
held benodig vlak 400 en 20,515,200 kenmerk -& gt goud/minuut
ontsluit met 250 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 55
meisie benodig 349 intimiteit en 379 sjarme -& gt [Rantsoene]*8 (graan)
hero benodig vlak 400 en 453 kwaliteit -& gt graan/minuut
ontsluit met 300 juwele, na voltooiing van veldtog hoofstuk 61
meisie benodig 369 intimiteit en 399 sjarme -& gt [huursoldaatkontrak]*1 (soldaat)
held benodig vlak 400 en 36,506,800 kenmerk -& gt soldaat/minuut
ontsluit met 350 edelstene, na voltooiing van veldtog hoofstuk 66
meisie benodig 389 intimiteit en 419 sjarme -& gt [War Bond]*1 (goud)
hero benodig kwaliteit 400 en 566 kwaliteit -& gt goud/minuut
Held en nooi parameter hierbo gelys, is die vereiste wanneer die landgoed op vlak 180 beperk is.
Hulpbronne wat deur helde verkry word, word afgeskaal met die vereiste parameter op basiswaarde wat telkens toegeneem het.
As 'n landgoed beset is, kan die meisie en die held nie met 'n skat toegerus word nie.
Maiden -titels bied 'n ekstra plek vir 'n kumulatiewe beloning vir die item soos hieronder gelys:
2 slot - hofdienaar
4 slot - hofdame, dame, barones
6 gleuf - barones, viscountess, gravin
8 slot - optogster, hertogin, groot hertogin
10 slot - koningin
Geskiedenis en erfenis Yorkshire: King's Manor, York
King & rsquos Manor, York. Fotokrediet: Tim Green
John Heywood is 'n historikus en skrywer uit Yorkshire, wat verheug is om die sentrumbestuurder by die historiese Queens Mill in Castleford te wees. Hy is ook die kurator van die gewilde Geskiedenis en erfenis Yorkshire Twitter -webwerf.
As sentrum en programbestuurder van 'n historiese ou meel, met 'n geskiedenis wat ongeveer 1 100 jaar strek, is 'n vraag wat ek by meer as een geleentheid gevra het: wat is die verskil tussen geskiedenis en erfenis? Deur die jare heen het baie meer akademiese gedagtes as myne hul betekenisse en hul verhouding op verskeie maniere gedefinieer.
My definisies is afkomstig van die organisasie Heritage Perth in Australië, wat die geskiedenis in eenvoudige terme beskryf as die ontdekking, versameling, organisasie en aanbieding van inligting oor die verlede met betrekking tot mense, plekke en gebeure. Intussen word erfenis gedefinieer as & ldquo Hierdie dinge uit die verlede wat vandag genoeg gewaardeer word om te spaar vir toekomstige geslagte & rdquo. Dit is redelik wyd uiteenlopend, en veral in die afgelope tyd is daar baie debat.
Toe ek aan hierdie onderwerp dink, kom 'n baie gepaste Yorkshire -gebou by my op wat 'n stewige voet in beide kampe het. Die King & rsquos Manor, deesdae die University of York Centre for Medieval Studies, is oorspronklik gebou om die abde van St Mary & rsquos Abbey, York, te huisves.
Die oorspronklike Abbot & rsquos -huis is in die 11de eeu gebou, met die vroegste oorblyfsels uit ongeveer die 15de. Toe die abdij in 1539 ontbind word, gee Henry VIII opdrag dat dit die setel van die Raad van die Noorde moet word, en net 'n paar weke later vra die raad vir Cromwell hom om die koning te bedank dat hy die huis van laat laat gebruik het is St. Mary Abby genoem sonder die stad York & rsquo & rdquo.
Die raad is in 1472 gestig deur koning Edward IV van Engeland, met die belofte om die beheer van die regering en ekonomiese welvaart te verbeter, tot voordeel van die hele Noord-Engeland ('n vroeë nivellering!). Die broer van Edward en rsquos, Richard Hertog van Gloucester (later Richard III), was die eerste heer -president. Die raad was eintlik 'n hof met sy administratiewe en ander belange wat uiters beperk was.
Die raad was in sy geskiedenis in Yorkshire gevestig: eers by Sheriff Hutton Castle (York), gevolg deur Sandal Castle (Wakefield), en uiteindelik in King & rsquos Manor. Henry VIII hervestig die raad na die Engelse Hervorming, toe die Noorde 'n broeikas van die Rooms-Katolisisme was. Dit is in 1641, net voor die Engelse burgeroorlog, afgeskaf.
Van 1667 tot 1688 was die gebou die tuiste van die goewerneur van York. Die goewerneur was lojaal aan koning James II tydens die glorieryke rewolusie, wat daartoe gelei het dat 'n groep gewapende ondersteuners van Willem van Oranje die gebou vasgevang het.
Dit is bekend dat oor die jare verskeie konings in King & rsquos Manor gebly het, waaronder Henry VIII saam met koningin Catherine Howard sowel as James I en later Charles I. Die gebruik daarvan in die komende eeue sou egter veel meer prosaïes moes wees.
Vir die volgende ongeveer 150 jaar is die gebou aan verskillende huurders verhuur, waaronder die Manor School. Een van sy meer bekende leerlinge was die dagboekskrywer Anne Lister van Shibden Hall, West Yorkshire. Soms is dit die eerste lesbiese en ldquofirst -moderne lesbiër, en dit was terwyl sy hier 'n leerling was, dat sy haar eerste seksuele ervaring gehad het met medeleerling, Eliza Raine, die dogter van 'n chirurg.
Die Yorkshire School for the Blind, wat in 1833 gestig is deur die Wilberforce Memorial, 'n liefdadigheidsorganisasie wat gestig is in die naam van die Yorkshire -parlementslid, die afskaffer en hervormer William Wilberforce van Hull, het die perseel jare lank gedeel. Daar was 'n paar baie musikaal talentvolle kinders by die skool wat gereeld konserte vir die publiek gehou het. Die Manor is uiteindelik verkry deur die stadsraad van York, wat dit in 1963 aan die Universiteit verhuur het en wat dit vandag nog bewoon.
Vir my is King & rsquos Manor die perfekte voorbeeld van 'n historiese gebou en 'n belangrike erfenisbate. Dit het nasionale, streeks- en plaaslike betekenis en die gebruik daarvan, veral vir opvoedkundige doeleindes, het oor so 'n lang tydperk die lewens van baie, veral jongmense, geraak. Dit moet die moeite werd wees om te waardeer en te bewaar.
ERFENISHOOGTEPUNTE: Voormalige hoofhoofde van die Raad van die Noorde
King's Manor is 'n lieflike 15de-eeuse gebou op die Exhibition Square in York. Dit is gebou as 'n woning vir die abonne van die St Mary's Benedictine -klooster, die rykste Benediktynse huis in Noord -Engeland, en het later gedien as die hoofkwartier van die Council of the North. Die Manor huisves nou die afdeling Argeologie van die Universiteit van York.
St Mary's Abbey is gestig in 1088 en herbou in 1271 net buite die stadsmure van York. Tydens die ampstermyn van Simon de Warwick, abt van St Mary's van 1258-1296, is 'n Abt's House gebou op die fondamente van 'n vroeëre 11de-eeuse gebou. Hierdie nuwe woning was in die vorm van 'n oop binnehof met die opening in die noorde. U kan nog steeds bewyse sien van die oorspronklike 13de-eeuse klipwerk in die onderste dele van die huidige mure.
Die boonste verdiepings is van hout gebou, maar dit is in baksteen herbou toe die huis in die 15de eeu opgeknap is. Dokumente toon dat abt Thomas Boothe in 1483 'n metselaar genaamd Richard Cheryholme en sy vier bediendes aangestel het om die gebou te bou. Dit is voltooi onder Boothe se opvolger, abt William Sever (1485-1502).
Die Raad van die Noorde
St Mary's Abbey is in 1539 deur Henry VIII onderdruk. U kan die uitgebreide oorskot in Museum Gardens sien, direk agter King's Manor. Alhoewel die grootste deel van die klooster vernietig is, het King's Manor dit oorleef en is dit gebruik as die hoofkwartier van die Raad van die Noorde. In hierdie tyd was die gebou bekend as die Abt's House.
Die Raad van die Noorde is in 1472 deur Edward IV gestig om Noord -Engeland te administreer. Dit was oorspronklik gebaseer op Sheriff Hutton Castle en later in Sandal Castle.
Die Raad verloor sy belangrikheid onder die Tudors, maar in 1537 laat Henry VIII dit herleef in die nasleep van die Katolieke opstand, bekend as die Pelgrimstog van Genade. Die Raad het nie net hier vergader nie, maar die King's Manor was die amptelike woning van die president van die Raad.
'N Koninklike besoek
Henry VIII en koningin Catherine Howard het 'n spoggerige koninklike besoek aan York in 1541 gemaak. In afwagting van die koninklike besoek het die stad die King's Manor herstel en verbeter. Die koninklike partytjie het vir 12 dae in die herehuis gebly. Dit was hierdie besoek wat die gebou sy gewilde naam, 'King's Manor', gee.
Die gebou mag verval tot die punt dat Henry Manners, die 2de graaf van Rutland, Lord President van die Raad van die Noorde (1561-3), in 1562 aan Elizabeth I se minister van buitelandse sake, William Cecil, gesê het:dit is so verniel dat daar net een groot kamer oor is'. Cecil moes opgetree het op Manner se klagte, want die huis is gerestoureer met nuwe akkommodasie en 'n aangrensende diensgebou.
Konstruksie het nie vlot verloop nie en boukoste het gestyg. Elizabeth I het 100 eikebome van die Royal Forest of Galtres toegestaan ​​en die 3de graaf van Sussex (president van die Raad van 1568-72) het nog 100 versoek.
Die opvolger van die graaf van Sussex was die graaf van Huntingdon, wat 'n raadsaal op die eerste verdieping bygevoeg het. Hy was nie skaam om sy eie betrokkenheid te bevorder nie, óf hy het 'n sierlike gipsfries aangebring met sy persoonlike wapen.
James I besoek die King's Manor in 1603 en weer in 1617. Ter voorbereiding van die tweede besoek is die kombuis opgeknap, 'n nuwe saal toegevoeg, ryk gesnyde kaggels ingerig en versierde deurkaste gesny.
In 1628 het 'n hewige storm veroorsaak dat sewe skoorsteenstapels ineengestort het en die seun van die visepresident van die Raad, Lord Osborne, dood is. Net soos sy vader het Charles I twee keer in King's Manor gebly, in 1633 en weer in 1639. Sy verbinding met die gebou word duidelik gemaak deur die sierlike vergulde en geverfde koninklike wapen oor die ingang.
Die Raad van die Noorde is in 1641 ontbind en die herehuis is erg beskadig tydens die omwenteling van die Burgeroorlog in 1644 toe dit as die Royalistiese hoofkwartier gedien het.
Dit is herstel na die burgeroorlog en verander in 'n koshuis vir die goewerneur van die stad York. Meer omwenteling het in 1688 gevolg tydens die Glorious Revolution. Toe die Protestantse prins Willem van Oranje in Engeland beland om die troon van die Katolieke James II te eis, bly die goewerneur, sir John Revesby, lojaal aan James. 'N Band gewapende protestante onder Thomas Osborne, graaf van Danby, het die verdedigers van York gedwing om oor te gee en namens William die King's Manor gevange geneem.
Vanaf die laat 17de eeu is die huis verhuur aan 'n opeenvolging van privaat huurders, van wie nie een die aansporing gehad het om die gebou te onderhou nie. Gevolglik is dit in 1690 as 'verwoestend' verklaar. Die huis is onderverdeel en een deel het as koshuis gedien.
Die hoë balju van Yorkshire het die kapel begin gebruik as 'n onthaalsaal vir die onthaal van gaste tydens die byeenkomste en wedrenne. Vanaf 1710 is vergaderings in die saal gehou. Dit het in 1732 opgehou toe die York -vergaderruimtes daar naby gebou is.
in 1813 verhuis die Manor School na King's Manor en die huis het sedertdien 'n opvoedkundige fokus gehad. Die Manor -skool het in 1922 verhuis en die gebou is oorgeneem deur die York School for the Blind. Die Stad York het King's Manor in 1958 gekoop en vanaf 1964 is dit deur die Universiteit van York gebruik. Dit huisves nou die Universiteit se Departement Argeologie.
Die voormalige Raadsaal wat deur die Raad van die Noorde gebruik is, huisves nou die kafee.
King's Manor beslaan die suidekant van die Exhibition Square, naby Bootham Bar en 'n entjie van die York Art Gallery. Daar is 'n betaalparkeerplek op Marygate, net 'n entjie se stap daarvandaan.
Besoekers is welkom om die Refectory Cafe te geniet, maar die binnekant van die gebou is gewoonlik gesluit vir besoekers, aangesien dit voortdurend deur studente en personeel gebruik word.
Oor King's Manor, York
Adres: Exhibition Square, York, Yorkshire, Engeland, YO1 7EP
Type attractie: Historiese gebou
Ligging: Aan die suidekant van die tentoonstellingsplein langs die York Art Gallery. Die naaste parkeerterrein is op Marygate.
Webwerf: King's Manor, York
King's Manor - Geskiedenis
Die geskiedenis van die herehuis word deur sowel Bridges as Baker in besonderhede gedokumenteer. Ten tye van die Domesday Survey en tot die bewind van Henry II, het dit aan die kroon behoort.In 1156 verleen Henry die heerskappy aan Richard Camvill en aan die balju van die graafskap Simon FitzPeter word 30 pond blank, ongemunt silwer namens die koning betaal. Die herehuis het oorgegee aan Richard & rsquos seun Gerard en aan sy seun Richard.
In 1215 tydens die bewind van koning John is Richard Camvill onteien ten gunste van Ingelram de Cigon, maar in die daaropvolgende jaar, die eerste in die bewind van Henry III, is dit aan hom terugbesorg. Sy enigste oorlewende kind, 'n dogter Idonea, trou met William Longspe, graaf van Salisbury, en in 1226 kry hy die herehuis. In 1240 gaan dit van William oor na sy broer Stephen en daarna na sy dogter Emmeline. Sy sterf in 1331 en die herehuis is geërf deur haar grootniggie, Matilda, vrou van Robert de Holland.
Gedurende die 14de eeu het die herehuis oorgegaan na Matilda en die seun van Roberto de Holland, en na sy dood in 1373, aan sy kleindogter, Matilda, 17. die vrou van Lord John Lovell. In die 15de eeu het dit deur die Lovell -familiehut voortgegaan in 1485, en dit het weer na die koning teruggekeer. Henry VII. Die name Holland en Lovell word albei later met die dorp verbind.
In 1488 verleen koning Henry die herehuis aan George. die seun en erfgenaam van Thomas, 1ste graaf van Derby. Gedurende die daaropvolgende honderd jaar het dit deur die Derby -gesin gegaan totdat dit in 1597, tydens die bewind van koningin Elizabeth, deur William, 6de graaf van Derby, aan James en Robert Kenwrick verkoop is. James was die 5de graaf van Derby en rsquos baliff vir die Honderd King & rsquos Sutton. 'N Jaar later in 1598 het James Kenwrick afstand gedoen van sy deel aan sy neef Robert en het hy teruggetrek by die gesinshuis in Eccieston, Lancashire. Die herehuis het toe tot 1735 deur die afstammelinge van Robert Kenwrick en rsquos voortgegaan.
Vir meer inligting oor die historiese aspekte van die dorp, gaan na die History Archive of the King & rsquos Sutton Heritage Trust Site.
Klik hier om 'n e -pos aan die gemeente te stuur
Klik hier vir onlangse nuus
Klik hier om nuus per e -pos te kry
Geskiedenis van King 's Stanley
Peter Griffin (1943-2020) het byna sy hele lewe in King 's Stanley gewoon. Sy boek, Geskiedenis van King 's Stanley, is nou beskikbaar.
King 's Stanley High Street, c. 1911
Sedert hy 'n tiener was, was Peter se grootste belangstelling die geskiedenis van die dorp waarin sy gesin al meer as 400 jaar woon. Sy boek, Geskiedenis van King 's Stanley, wat ook Middleyard en Selsley dek, is die resultaat van dekades se noukeurige navorsing. Die volume van 400 bladsye bevat 'n diepgaande weergawe van die lewe in die dorp vanaf pre-historiese tye tot vandag, met illustrasies en 'n uitgebreide indeks.
1. Inleiding en voorgeskiedenis
2. Romeinse getuienis van King's Stanley
3. Die Angelsaksiese tydperk
4. Middeleeuse here van die herehuis
5. Oorsprong van die St. George -kerk
6. Manor en Borough
8. Doekbedryf in King's Stanley
9. Huise, eienaars en huurders
10. Die Kerke na die Hervorming
11. Bevolking en Welsyn
12. Die Parish Vestry
13. Wet en orde
14. Onderwys in King's Stanley
15. Politiek en nasionale geleenthede
17. The Marlings in King's Stanley
18. Pastorie en Park
19. Die Gemeenteraad
20. Sosiale lewe
21. Sedert 1900
22. 'n Toer deur die gemeente
Geskiedenis van King 's Stanley is nou beskikbaar. Bestel u kopie met behulp van die PayPal -knoppie hieronder. Die boek kos £ 15 plus £ 3 vir posgeld en verpakking in die Verenigde Koninkryk. As u van die boek wat oorsee gestuur is, hou, stuur vir ons 'n boodskap deur die onderstaande vorm te gebruik.
Die boek is ook te koop by die Stroud Bookshop en R and R Books.
As u in King 's Stanley woon, kan u die plaaslike versameling uit die afleweringsopsies hierbo kies en die boek afhaal van Richard Bryant en Carolyn Heighway van Past Historic in Church Street 6, tussen 10:00 en 18:00 van Maandag tot Saterdag. U kan ook kontant betaal of per tjek afhaal en afhaal in Kerkstraat 6.
Ons dank aan Howard Beard vir sy hulp met illustrasies, en aan Richard Bryant en Carolyn Heighway van Past Historic vir hul werk aan ontwerp en produksie.
Kontak Kate Griffin as u enige vrae oor die boek het.
DIE KASTEEL EN DIE OU BAL
In 1068 bou Willem die Veroweraar 'n kasteel in York en in 1069 'n tweede kasteel aan die oorkant van die Ouse. Albei is in September 1069 deur die Engelse en Deense leërs vernietig en albei is voor die einde van die jaar herbou. (vn. 1) Hoe meer die westelike van hierdie konstruksies die 'Old Baile' genoem word, hoe meer oostelik die kern van die huidige kasteel in York is.
Die kasteel het oorspronklik bestaan ​​uit 'n motte, op die terrein van die huidige Clifford's Tower, (vlg. 2) 'n hoed op die motte, blykbaar uit hout, (vl. 3) en 'n houtpalade wat die kasteelwerf begrens. (vn. 4) Die berging is verbrand in die anti-Joodse onluste van 1190, (vn. 5), maar is herbou, blykbaar in hout, op 'n vergrote motte in 1190-1. (vn. 6) Dit lyk asof dit in 1228 in 'n storm waai (vl. 7) en dat dit 'n geruime tyd nie herbou is nie. In 1245, nadat Henry III die terrein in die voorafgaande jaar bekyk het, is (vn. 8) bevele gegee vir die heropbou daarvan in hout en klip. Die werk het stadig verloop, met verskeie haakplekke, maar dit lyk asof dit teen 1270 voltooi was (vn. 9)
Na hierdie tyd lyk dit asof die kasteel eers in die 1660's betekenisvol bygevoeg is. (vn. 10) In die 14de eeu was sy oppervlakte grofweg langwerpig, die lang kant het noordoos gewys en was omhul in 'n muur met ten minste vyf hengel torings. (vn. 11) Dit lyk asof hierdie torings uit ten minste 1250 dateer. (vn. 12) Aan die kant van die erf wat na Clifford's Tower kyk, is die ou palissade behou en nie deur 'n klipmuur vervang nie. (vn. 13) Die groot hek, met 'n gebou daarbo, het in die suide gestaan ​​en is deur 'n opritbrug genader. (vn. 14) Die berging, wat sedert 1596 Clifford's Tower genoem is, (vn. 15) het wes van die kasteelwerf gestaan. Dit was omring deur 'n houtpalade en was met 'n klipbrug verbind met die res van die kasteel. (vn. 16) 'n Tweede hek, met 'n brug, het aan die noordelike hoek van die mure aan die einde van Castlegate gestaan ​​en vorm 'n aanleg na die kasteel vanuit die stad. (vn. 17) Daar was 'groot' en 'klein' sale (vn. 18) en 'n kombuis. (vn. 19) Clifford's Tower bevat 'n kapel wat tussen 1245-6 en 1257-8 gebou is, en vanaf die vorige jaar (vl. 20) bedien deur 'n kapelaan. Teen 1361-2 is dit sekulêr gebruik. (vn. 21) 'n Ander kapel, wat by 'n keer die groot kapel genoem is, het aangrensend tot die klein saal gestaan. (vn. 22) Die hele kasteelgebied, dit wil sê die werf en Clifford's Tower, was omring deur 'n grag en 'n nat sloot.
Dit lyk asof die geboue in herstelwerk gehou is tot hul gedeeltelike vernietiging, of ten minste radikale verandering, deur Richard III. (vn. 23) Voor 1316 en in daardie jaar het 'n oormaat oorstromingswater van die Ouse en Foss die graaf binnegedring en die gordynmuur laat ineenstort. Opdragte is gegee om die fondamente te herstel, mits die werk gedoen kan word sonder om die muur af te haal. (vn. 24) In 1360 is Clifford's Tower, van bo na onder gebars, herstel, (vn. 25), maar nie so deeglik dat die spleet toegemaak word nie, want die spleet is nog duidelik sigbaar.
Soos baie ander kastele, is die kasteel in York gedurende die Middeleeue vir verskillende doeleindes gebruik. Natuurlik was dit veral 'n vesting, hoewel dit nooit beleër is nie of andersins in die geveg gekom het. Vroeër was die verdediging daarvan ten minste gedeeltelik afhanklik van 'n groep huurders wat in Yorkshire grond gehad het onder andere deur kruisboogskutters te vind om 40 dae per jaar op eie koste te dien as daar oorlog was. Dit is moontlik om vier sulke huurders te onderskei, almal met grond in die East Riding: twee in Givendale, een in Yapham, Waplington (beide in Pocklington), en Barmby op die Moor en een in Octon (in Thwing) en Noord -Dalton. Die eerste drie maak hul eerste verskyning in 121012, (vn. 26) die vierde in 1231. (vn. 27) In laasgenoemde jaar en in 1256 (vn. 28) word gesê dat die kruisboogskutters hul oorlogstyd gedurende die hele jaar skuld. , maar enige diens na die aanvanklike 40 dae sou op koste van die koning wees. Hierdie kwalifikasie word nie later genoem nie, alhoewel verwysings na die onbetaalde diens van 40 dae tot in 1404 in inkwisisies en verslae bestaan. (Vn. 29) Die mate waarin die diens (indien enigsins) werklik uitgevoer is, is onbekend. Vanaf 1210-12 was die bewaring van die kasteelhek ook 'n diens wat in ruil vir lande in Low Hutton (N.R.) en York uitgeoefen is. (vn. 30) Die hek is in of na 1228 vernietig (vn. 31) en in 1237 het een Doget of John Doget, destyds porterin-fee, die 'koningsaal' vergoed. (vn. 32) Die dienaar is in 1263 herleef (vn. 33) en uiteindelik in 1269 onderdruk. (vn. 34) Dit is moeilik om te sê of die pligte op hierdie vroeë datum hoofsaaklik militêr of administratief was.
Vir die verdediging van die kasteel in latere tye is die getuienis sketsmatig. Soldate was daar gestasioneer in 1257-8. (vn. 35) 'n Bewaarder van die koningswapen was in 1317 in huis, (vn. 36) en 'n bewaarder van sy tente in 1317 (vn. 37) en 1318. (vn. 38) In die vorige jaar was 'n garnisoen van 40 voetsoldate is ingevoer, (vn. 39) en bevele aan die kasteel is in 1318, (vn. 40) 1319, (vn. 41) 1322, (vn. 42) en 1326. (vn. 43) ) Teen 1360 ontbreek die kasteel heeltemal sowel eetgoed as ammunisie. (vn. 44) Na daardie tyd is daar geen verdere kennisgewings van die oorwinning of ammunisie tot 1487 toe daar gepraat is om artillerie vanaf Scarborough in die kasteel te bring nie. (vn. 45) Die kasteel was waarskynlik in die 14de eeu te vol van die burgerlike predikante van die koning om dit 'n geskikte plek vir 'n garnisoen te maak.
Soos reeds aangetoon, is York herhaaldelik tot in die 14de eeu as regeringsentrum gebruik terwyl die koning hom teen die Skotte beywer het (vn. 46), het die sentrale howe na York verhuis sodat hulle en die skat van die koning naby die koning, en die kasteel is in diens geneem as 'n plek om hulle te huisves. Daar was ses periodes waartydens die twee banke en die staatskas in York was, alhoewel die drie howe nie altyd bymekaar gebly het nie: 1298-1304, 1319-20, 1322-3, 1327-8, 1333-7 , en 1392. Daarbenewens het die King's Bench, wat in hierdie tyd deur die hele Engeland was, besoek afgelê in 1318, 1332, 1340, 1343-4, 1348-9, 1362 en 1393. (vn. 47) Kamers in die kasteel was eers in 1298 opsy gesit vir die staatskas en algemene pleidooie. (vn. 48) Die ontvangs van die staatskas is in Clifford's Tower gehuisves en het in 1361-2 die kapel daar beset. (vn. 49) Of die King's Bank ook van die begin af in die kasteel gesit het, is nog nie vasgestel nie, maar dit is ongetwyfeld seker dat dit so was vanaf 1319, wanneer dit ook al in York was. (vn. 50) Te oordeel na die terme wat in dokumente van die latere 14de eeu gebruik word, het die Common Pleas in die groot saal van die kasteel en die King's Bank and Exchequer in die klein saal gesit. (vn. 51)
Die teenwoordigheid van die koning in die noorde lok nie net regters, klerke en vryers nie. In 1327 verhuis koningin Isabel en haar jonger kinders na die kasteel, (vn. 52) en in 1333 koningin Philippa. (vn. 53) Ook die noordelike oorloë het die teenwoordigheid van die munt vereis. In 1353 is bevele uitgereik om die geboue in die kasteel wat deur die geldmense gebruik is, te herstel en, indien nodig, te herbou (vn. 54) 'n frase wat daarop dui dat die koninklike munt in York voorheen in die kasteel gesit het. (vn. 55) Hoe lank die kasteelmunt ná 1363 nog steeds aktief gebly het, is teen 1423 in alle gevalle nie gebou nie, maar in daardie jaar is die volgende nuwe geboue, insluitend 'n skatkamer en 'n smelthuis, gebou. (vn. 56) In 1546 is die munt na die geboue van die ontbinde hospitaal van St. Leonard verskuif en die verband tussen munt en kasteel is verbreek. (vn. 57)
Die kasteel was ook die vergaderplek vir kring- en plaaslike howe. Vermoedelik is die kasteeloplegging altyd in die kasteelwerf afgelewer. Die distrikshof van Yorkshire is in 1212 daar gehou, en miskien was 'n huis in die distrik al lank sy ontmoetingsplek. (vgl. 58) Vanaf die bewind van Henry I was die bewaring van hierdie huis 'n diens wat deur die familie Malesoure gehou is, wat blykbaar verantwoordelik was vir die vind van die banke en ander voorlopige reëlings vir die hof. (vn. 59) Dit lyk asof hulle aanvanklik beloon is met 'n lewering van 5d. daagliks van die plaas af, maar dit is miskien later omskep in eiendom in die stad. In elk geval, vroeg in die 13de eeu, miskien onder dwang tydens die konflik tussen koning John en sy baronne, verkoop William Malesoure sy belang aan William Fairfax. Hierdie transaksie het gelei tot die konfiskering van die diens: die eiendom wat daaraan geheg is, is in 1236 aan die Friars Preachers toegestaan ​​en William Malesoure is met 3d. daagliks van die stadsplaas vir sy lewe. (vn. 60) Teen 1360 het die sale en die kapel wat vroeër deur die King's Bench (dit wil sê die klein saal) gebruik is, die ontmoetingsplekke geword van assize en distrikshowe. (vn. 61) Die vrederegters het in 1392 in die kasteel gesit, (vn. 62) en die landdroshof het nog daar gesit in 1449. (vn. 63) Teen 1446 begin ons hoor van 'le Motehall'— 'n nuwe naam vir die groot saal van die kasteel. (vn. 64) Dit lyk dus asof die plaaslike howe in die 90 jaar of so na 1360 van die klein saal na die groot verhuis het.
Behalwe hierdie hofsale het die kasteel ook die balju se kantore gehuisves. In die tyd van Richard II het dit 'n kamer van die onder-balju en 'n ontvangskas ingesluit, anders as die ontvangs van die koning se staatskas. (vn. 65) Die 'checker', vermoedelik 'n oproepsentrum, was in 1446 herstel. (vn. 66) Verwysings in 1274 (vn. 67) en 1332 (vn. 68) na baljuffers, en het natuurlik as die balju se balju, en in 1372-3 aan die ontvanger van die koning se geskrifte in die kasteel, (vn. 69) toon die balju se terugkeer van skrywes duidelik aan dat dit in of van die kasteel was dat daardie offisiere hul funksies uitgeoefen het.
Van al die plaaslike instellings wat die kasteel beskut het, is die een met die langste en mees deurlopende geskiedenis. 'N Gevangenisstraf in York word die eerste keer genoem in 1165-6, (vn. 70) die jaar van die Assize of Clarendon, en in 1182-3 die groot som van £ 17 11s. 4d. is toegelaat vir die herstel daarvan. (vn. 71) In 1204-5 word gesê dat dit binne die kasteel was (vn. 72) dit het ongetwyfeld van die begin af daar gestaan. Verdere herstelwerk was nie gereeld nie, in 1248 nog 'n groot bedrag (£ 14 2s.) aan hulle toegewy is. (vn. 73) In 1238-9 is 'n houtgebou voor dit opgerig. (vn. 74) Miskien het dit iets te doen gehad met 'n afsonderlike afsluiting vir vroue wat in 1237 John Piper, pastoor of kapelaan van Middleham (N.R.), op eie koste verlof gehad het om te bou langs die bestaande opsigter en infra muros qui circuunt gaolam nostram. (vn. 75) In elk geval is Piper destyds behoorlik deur 'n kapel daarbo 'n nuwe slagoffer van een of ander aard gebou, (vn. 76), maar dit lyk asof dit teen 1246 vernietig is as gevolg van die koning werke wat elders in die kasteel verloop, (vn. 77) en verdwyn uit die oog. Kyk oral in Engeland waar ons kan, ons kan nie elders so vroeg 'n verwysing na 'n gevangenis vir vroue kry nie. (vn. 78)
Die gevangenis, wat baie verval het, is weer herstel in 1323. (vn. 79) Die gebrekkige toestand daarvan is in 1348 (vn. 80) en 1360 herondersoek. (Vn. 81) By die tweede van hierdie geleenthede is gesê dat die Foss en Ouse het die fondamente verswak en die ondergrondse gevangenis oorstroom (puteus) sodat dit nutteloos was vir die bewaring van misdadigers. Die heropbou van die gevangenis op 'n nuwe terrein is aanbeveel in die belang van die ekonomie. Dit lyk asof die balju hierdie voorstel nie aanvaar het nie, maar in gedrang gekom het, want in 1377 veroorsaak hy een deel, die magna domus gaole, afgetrek en herbou, en die res, met die kwartiere van die gaoler, moet net herstel word. Die gerekonstrueerde gedeelte was in so 'n benarde toestand dat die lewens van die gevangenes in gevaar gestel is. (vn. 82) Die gebou was weer tussen 1404 en 1407 (vn. 83) herstel, na 'n ongunstige berig in 1400. (vn. 84)
Afgesien van misdade en oortredings, is die gebou gebruik vir gevangenes met 'n groter onderskeid en vir krygsgevangenes. So was die Iere as gyselaars geneem na King John se Ierse oorloë, (vn. 85) en die tien Walliesers wat in 1295 op dieselfde manier gehou is ná die opstand van Madog ap Llywelyn, (vn. 86) die Tempeliers uit die noordelike voorskrifte, na die ontbinding van die bevel in 1309-10, (vn. 87) rebelle geneem na die 'ontbinding' van Burton-upon-Trent en Boroughbridge in 1322, (vn. 88) en gyselaars uit Skotland in 1351. (vn. 89) Onder vooraanstaande individue gevangenes in die 14de eeu kan genoem word Malise, graaf van Strathearn, wat in 1307 van Rochester na die kasteel van York verskuif is (vn. 90) waar hy by sy vrou gebly het en tot 1308 gevolg het. Biskop Walter Langton was daar in 1311 in die gevangenis, (vn. 91) en John Randolph, graaf van Moray, in 1340. (vn. 92) Die totale gevangenisbevolking was ongeveer 80 in 1289 en 310 in 1293. (vn. 93)
Die administrasie van die kasteel berus gewoonlik by die balju. In baie vroeë tye is daar egter verwysings na konstabels wat van hom verskil. William FitzOsbern was in 1069 in beheer van die een of ander kasteel (vn. 94) Robert FitzRichard, beskryf as custos, is in dieselfde jaar vermoor (vn. 95) en William de Badlesmere, konstabel, verskyn as getuie van 'n daad wat tussen 1187 en 1207 uitgevoer is. (vn. 96) Pogings deur William de Mowbray in 1215 om 'n oorerflike aanspraak op die bewaring was van geen nut nie. (vn. 97) Robert de Kirkeby, nooit balju nie, was konstabel in 1249 (vn. 98) en teen Maart 1264 het John d'Eyvill, 'n ondersteuner van de Montfort, die kasteel van Robert de Nevill (vn. 99) afgestoot wat die koning as balju dit die vorige jaar twee keer gepleeg het. (vn. 100) Dit is in April formeel in Nevill herstel (vn. 101), maar was effektief onder toesig van die burgemeester en burgers wat terselfdertyd beveel is om dit te oorhandig. (vn. 102) In Junie was daar weer 'n konstabel wat van die balju verskil (fn. 103), maar teen Augustus is 'n 'baroniale' balju aangestel en Nevill, weer in beheer de facto, is herhaaldelik beveel om dit aan hom te oorhandig. (vn. 104) Dit was uitsonderlike reëlings wat deur burgeroorlog of versteuring voorgeskryf is. Na hierdie tyd is daar nie meer aparte konstabels nie (vn. 105) totdat Henry VI in 1447 vir sir Robert Ughtred, toe balju, die konstabelskap lewenslank toegestaan ​​het. (vgl. 106) Ughtred word in 1478 opgevolg deur sir Robert Ryther, wat, net soos Ughtred, reeds balju was en wat, net soos hy, lewenslening ontvang het. (vn. 107) Beide Richard III en Henry VII heruitgereik hierdie toelaes in die guns van Ryther. (skeiding 108) Hierdie skeiding van die konstabels van die hoofkasteel in 'n graafskap van die misdaad was nie kenmerkend van York nie. Dit het byvoorbeeld 'n halwe eeu vroeër in Salisbury plaasgevind. (vn. 109) Maar die praktyk het ten minste in York geëindig in Henry VII se bewind.Van die 16de eeu tot die burgeroorlog was daar inderdaad weinig waaroor toesig gehou kon word.
In vroeë tye was die gevangenis vermoedelik effektief, net soos in die nominale bewaring van die balju. Van 1225-6 egter, tot ten minste 1260-1, word twee betaalde maatreëls gereeld gehandhaaf teen tariewe wat wissel van 1d. tot ½d. n dag. (vn. 110) Toe Henry le Esqueler in 1280 die portierskap kry, is daar bepaal dat hy ook die diensplig moet hê as dit aan die borgtog behoort. (vn. 111) Dit blyk dat dit nie so was nie. In elk geval was die opsigterskap nog steeds in die balju se geskenk, in of voor 1304. (vn. 112) In 1339 het die gewoonte begin om koninklike dienaars deur die patent aan te stel, gewoonlik lewenslank. (vn. 113) Dit het tot 1488 geduur. (vn. 114) In 1391 het die portierskap of die bewaring van die kasteelhek begin skakel met die opsigterskap. (vn. 115) Soos aangetoon, is die diens om portier te wees in 1269 onderdruk, (vn. 116), maar 'n portier word in 1274 aangeteken, (vn. 117) en in die vroeë 14de eeu het die balju gereeld gesmag vergoeding vir sy loon. (vn. 118) Van 1391 tot 1468 (vn. 119) was die amp slegs een enkele uitsondering wat deur dieselfde man onder dieselfde of twee afsonderlike patente lewenslank gehou is. Van die sewe skutters wat tussen 1468 en 1488 aangestel is, was drie, insluitend die laaste, ook draers, en daar was een portier wat nie 'n waaier was nie. Daarna verdwyn die portierskap. In 1377 (vn. 120) en by vier daaropvolgende geleenthede is die mag van deputasie, wat soms voorheen onreëlmatig uitgeoefen is, uitdruklik geheg aan die staatsdiens. Gaolers was net so verantwoordelik vir die veiligheid van hul gevangenes as enige balju. Beskuldigings teen een van hulle in 1388 (vn. 121) weens nalatigheid en onderdrukking herinner aan diegene wat so gereeld teen die balju gelê is. Boonop het die veearts wat in 1431 aangestel is (vn. 122) teen 1439 (vn. 123) die opsigter op eie koste herstel. Hy is steeds in 1446 daarvoor verantwoordelik gehou (vn. 124) toe hy 'n nuwe patent verkry wat die balju verhinder om gevangenes te borg en sodoende die bewaarder van sy gelde te ontneem.
Afgesien van klerke van die werke, is die enigste ander kasteelamptenaar wat vermelding verdien, 'n wag, wat tussen 1333 (vn. 125) en 1337 deur die balju onderhou is. (Vn. 126) Dit was ongetwyfeld sy plig om die eiendom van die sentrale geregshowe.
Die hele geskiedenis van die kasteel is verander nadat Richard III dit so afgebreek het om dit onverdedigbaar te maak. (vn. 127) Ten spyte van 'n pleidooi van die stad wat in 1487 aan Henry VII gerig is, is dit nie herbou nie. Toe Leland dit besoek, was sy vyf torings en 'arx' verwoes. (vn. 128) Voorstelle wat in 1534 gemaak is dat dit herbou moet word om die Raad in die Noorde te huisves (vn. 129) is nie aanvaar nie, hoewel dit bekend is dat die raad soms daar gesit het. Maar klein hoeveelhede is steeds bestee uit die kwessies van Yorkshire aan die taak, waaraan herstelwerk tussen 1542 en 1546 uitgevoer is (vn. 130) en tussen 1579 en 1584 het die regters 'n aansienlike bedrag ingesamel om aan ander kasteelgeboue te bestee -die hek, die brug en die Moot Hall. Dit lyk asof die laaste hiervan herbou is. (vn. 131)
In 1596 het Robert Redhead, die gaoler, Clifford's Tower begin aftrek, met die bedoeling om die meeste van die metselwerk vir kalk te verbrand. Die korporasie het 'n versoekskrif aan Burghley en Fortescue, as Lord Treasurer en kanselier van die skatkis, versoek om dit te bewaar. Hulle het dit voorgestel as 'n besondere versiering vir die verfraaiing van hierdie stad ', en was tot dusver suksesvol dat die verwoesting gestaak is. Teen daardie tyd was die brug wat die toring met die kasteelwerf verbind, en 'n afwerking afgebreek. (vn. 132) Hulle pogings moet een van die vroegste pogings in die Engelse geskiedenis wees om 'n ou monument as 'n gerief te bewaar. In 1614 het die kroon die toring toegeken aan Edmund Duffield en John Babington, wat dit volgende jaar aan Francis Darley oorgedra het, by wie se dood dit oorgegaan het aan sy dogter Edith, vrou van Robert Moore, 'n Hull -handelaar. (vn. 133)
Die wet van 1504 betreffende ontsnappings het die balju in Engeland die bewaring van algemene insiggewings herstel en alle patente tot die teendeel vernietig. (vn. 134) Na afloop van die aanstelling wat in 1488 gemaak is, was daar dus nog 'n geruime tyd geen toekennings meer vir die borgskap by die aflegging van 'n patent nie. Maar die gewoonte om ou houers van die Kroon op hierdie manier te beloon, is in 1541 herleef (vn. 135) en teen die Balju van Yorkshire gehandhaaf ondanks protesoptredes deur hom of namens hom in 1549, (vn. 136) 1578, (vn . 137) en 1624. (vn. 138) Tot 1613 (vn. 139) was die toelaes, sover bekend, altyd lewenslank, en het tot aan die einde van die 16de eeu die kruie van die kasteel behels. Die bewaarders aangestel in 1559 en c. 1596 het die reg gekry om toesig te hou oor persone wat deur die Raad in die Noorde in die gevangenis gepleeg is. (vn. 140) Rooikop beweer egter in 1596 dat die raad die gewoonte het om dit aan 'n buitengewone agtervolging oor te dra, sodat die gevangenis 'byna met niemand anders as 'n groep arm mense en persone wat veroordeel word', en die bewaarder daarvan geplaag het. ontneem van 'n winsgewende wins. (vn. 141) Dit lyk asof die balju tydens die Interregnum die reg het om die gaoler aan te stel. (vn. 142) Die kroon het dit in 1661 omgekeer (vn. 143), maar die omkering was nie blywend nie, en daarna, vir sover dit geoordeel kan word, het die balju tot 1805 aangestel. (vn. 144) Vanaf 1805, tot die gevangenis is oorgeneem deur die Gevangeniskommissie, die balju en die landdroste wat elk twee keer aangestel is. (vn. 145)
Die burgeroorlog het Clifford's Tower weer na 'n verdedigende doel teruggebring. In 1643 het Lord Cumberland, goewerneur van York, beveel dat dit herstel moet word en dat 'n nuwe vierkantige gebou daarteen langs die kasteelwerf opgerig moet word. (vn. 146) Aan die kant is die graaf verder verdiep en 'n opbrugbrug daaroor gebou. Op 'n nuwe platform op die kruin is kanonne gemonteer (sien bord na bl. 161). (vn. 147) Sir Francis Cobb, goewerneur van die toring, het dit tydens die beleg van York in 1644 vir die koning bewaak. (vn. 148) Die toring, beskadig tydens die bombardement, (vn. 149) val in die hande van die parlementariërs, tesame met die stad self, (vn. 150) en in 1647 word Thomas Dickinson, 'n wethouder en burgemeester van York in daardie jaar, tot goewerneur aangestel en het dit ten minste nege jaar lank voortgesit. (vn. 151) Dit lyk asof 'n garnisoen en 'n militêre goewerneur gedurende die hele Interregnum en die bewind van Karel II in besetting gebly het. (vn. 152) Maar in 1684 het 'n brand, moontlik met opset, die tydskrif aan die brand gesteek en die gebou verwoes. (vn. 153) Dit is nooit herstel nie, alhoewel daar in 1688 nog steeds kanonne afgevuur is. (vn. 154)
In 1660 beweer sir Henry Cholmeley, vermoedelik 'n parlementslid, dat hy die fooi eenvoudig van die toring van Robert Moore, eggenoot van die Jacobese eienaar, verkry het. (vn. 155) Dit blyk egter dat die eis nie goedgekeur is nie en die toring word in 1672 oorgedra aan sir Henry Thompson van Escrick (ER), wie se relik dit in 1699 aan Richard Sowray verkoop het. Van sy seun Richard en sy relik Abigail het dit in 1727 oorgegaan na Samuel Ward, blykbaar onderhewig aan Abigail se lewensbelang. Dit het in die Ward -familie gebly tot 1825, toe dit by die S. W. Ward deur die Yorkshire Court of Gaol Sessions gekoop is. (vn. 156) Die Sowrays het 'n huis in die omgewing besit en het die toring en sy heuwel as 'n landskapagtergrond gebruik. (vn. 157) Tydens hul eie en die wyke se eienaarskap is dit soms verhuur. (vn. 158) In 1878 is die gebou verkry deur die gevangeniskommissarisse, wat dit in 1902 aan die Yorkshire County -komitee terugbesorg het. (vn. 159) Met behulp van 'n regeringstoelaag is die motte en ruïnes daarna herstel, (vn. 160) en in 1915 onder die voogdyskap van die Kantoor (nou Ministerie) van Werke geplaas. (vn. 161)
As ons na die kasteelwerf kyk, vind ons die gevangenis en Moot Hall voort. In 1609 was die gevangenisstraf so vol dat sommige gevangenes in 1636 begenadig moes word (vn. 162) dat dit verval het. (vn. 163) In 1649 is pogings aangewend om te verseker dat Clifford's Tower so apart van die res van die kasteel gehou word dat die gevangenes in die laasgenoemde veilig was. (vn. 164) Hulle was nie heeltemal suksesvol nie, want in 1654 het sommige gevangenes ontsnap weens onvoldoende koördinasie tussen die man en die garnisoen. In dieselfde jaar is die gevangenisstraf aangebied vir onvoldoende by die assises. (vn. 165) Volgende jaar was daar verdere ontsnappings. (vn. 166) In 1658 is die hof weer saam met die juriehuis aangebied en is stappe gedoen om die provinsie te beoordeel vir die herstel van albei. (vn. 167) Die eerste uitkoms van hierdie maatreëls was die rekonstruksie c. 1667-8 van die groot juriehuis. (vn. 168) Kort hierna is die Moot Hall, of Common Hall, soos dit destyds genoem is, wat op die perseel gestaan ​​het, nou herbou, die 'Crown end' c. 1670-3, (vn. 169) en die Nisi Prius-hof c. 1685. (vn. 170) Uiteindelik het die regters begin om tariewe te hef vir die heropbou van die gevangenis. (vn. 171) Met die opbrengs is 'n heeltemal nuwe gebou, wat in 1701 begin en in 1705 voltooi is, opgerig tussen die gemeenskaplike saal en die juriehuis (vn. 172). ruïnes van St. Mary's Abbey) en die kasteelmure vir die doel. (vn. 173) In 1708 is sommige van die hoektorings van die gordynmuur afgehaal. (vn. 174) Omstreeks 1735 het die fondamente en boog van die groot poorthuis, wat, hoewel ommuur, nog gestaan ​​het c. 1660, (vn. 175) verwyder is. (vn. 176) Terselfdertyd is Castlegate Postern 'op 'n mooi manier' herbou. (vn. 177)
Voortaan was hierdie nuwe gebou, wat nou die Debitors 'Gevangenis genoem word, die belangrikste versiering van die antieke kasteel, wat reisigers van die 18de eeu as die beste insig in Brittanje beskou het, indien nie in Europa nie. (vn. 178) Daarin het die gaoler oorspronklik gewoon en gevangenes van alle beskrywings was beperk. (vn. 179) Dit bestaan ​​uit 'n sentrale blok met twee vlerke wat uitsteek, elk met 'n trap wat nou opgeruim is. Die tussenliggende ruimte, wat gedien het as 'n oefenterrein vir die misdadigers, is eens geskei van die res van die kasteelwerf deur 'n dubbele ysterpalade. (vn. 180) Ten weste van hierdie gebou het John Carr tussen 1773 en 1777 'n nuwe gebou vir die howe opgerig. (vn. 181) In die noordooste het hy 'n derde gebou in 1780 bygevoeg, (vn. 182) nadat die groot jurie die bestaande hof as onvoldoende voorgehou het. (vn. 183) Hierdie derde gebou, vergroot deur die Atkinsons in 1803, (vn. 184) het uiteindelik kantore vir die klerk van die assize en sy besoekers, 'n rekordopslagplek, en selle en dagkamers vir gevangenes. (vn. 185) Na dieselfde blok, wat later die vroulike gevangenis genoem is, is vroulike misdadigers, oortredings en sommige skuldenaars oorgeplaas, wat die sentrale blok vir manlike misdadigers en die grootste deel van die skuldenaars verlaat het. Die ou hospitaal, opgerig voor 1736, (vn. 186) wat ten tyde van die besoek van Howard naby die kasteelhek gestaan ​​het (vl. 187), blyk toe gesluit te wees, en afdelings vir siek gevangenes, met waterkaste, voorsien in die vroulike gevangenis. (vn. 188) In 1805-6, kort na die vergroting van die derde gebou, is die torings en die sally-hawe, langs die voormalige groot poort van die kasteel, skoongemaak en 'n nuwe muur aan die suidwestekant van die Assize Howe. (vn. 189)
Die verdienste van die gevangenis, soos in die latere 18de en vroeëre 19de eeu, lê in die ruimheid van die kasteelwerf waarin debiteure die klein voorwerpe, soos beursies, wat hulle vervaardig het, kan besoek en aan besoekers verkoop. (vn. 190) Howard het die luukse woonkwartiere geprys vir debiteure en die skeiding van manlike en vroulike misdadigers, maar het gevind dat die selle van die misdadigers naby en donker was: daar was geen water in die erf se erf nie, en daar was geen baddens of beddens nie . (vn. 191) Neild, wat besoeke gebring het tussen 1800 en 1809, het gevind dat daar water op gelê is, komberse vir misdadigers en spesiale dagkamers vir jong oortreders en oortredings, en voorspel dat die gevangenis, na die jongste wysigings daarvan, sou bewys dat 'decus et tutamen van Yorkshire '. (Gn. 192) Toe Gurney die gevangenis in 1818 besoek, vind hy die vroulike gevangenis skoon, warm en koue baddens in die huis van die misdadigers, seep en brandstof en oortredings by die werk. Alhoewel hierdie kenmerke hom behaag, het hy tot sy spyt opgemerk dat klere selde verskaf word, kos onvoldoende was, beddens gedeel is en 'n groot deel van die gevangenis vuil was. Daar was geen werk vir die misdadigers wat almal gestryk is en geen instruksies nie. Daar was onvoldoende toesig en klassifikasie en te veel kontak met die publiek. (vn. 193) Hargrove, wat miskien beter ingelig was, het egter gesê dat die goewerneur pogings aangewend het om werk vir bekwame vakmanne te vind, en hy gee ook 'n gunstiger beeld van die toestand van klere, (vn. 194) en Gurney self erken dat verbeterings binne 'n jaar na sy besoek plaasgevind het. (vn. 195) Sedert Howard se eerste besoek was daar gereeld 'n kapelaan by (fn. 196) en was daar reeds in 1736 'n salaris -chirurg. (vn. 197)
Gurney se kritiek is onmiddellik deur die landdroste beantwoord (vn. 198), maar dit het nie verhinder dat die groot jurie die gevangenis weereens as onvoldoende in klassifikasie, indiensneming en huisvesting voorgehou het nie. Dit is in 1821 by die huis gedoen en die landdroste het 'n komitee op die been gebring wat, net nadat die Gaol -wet (1823) aangeneem is, die maatreël sonder voorbehoud geprys het en verdere gebreke in die gevangenis uitgewys het. Gevolglik is meer grond aangrensend aan die kasteel bekom, en planne vir 'n ekstra gevangenis vir 80 manlike en 10 vroulike oortreders en 200 skuldenaars is voorberei. (vn. 200) Uiteindelik is 'n heeltemal nuwe gebou, ontwerp deur Peter Frederick Robinson, (vn. 201) in 1826 begin (vn. 202) en voltooi in 1835. (vn. 203) Dit bestaan ​​uit 'n hekhuis, omring deur twee torings met verblyf vir 'n turnkey en portier, 'n onthaalkamer vir gevangenes, kantore vir die klerk van die assistent en 'n rekordkantoor. Aan die noordekant van die kasteelwerf was daar ook 'n gevangenis vir mans en 'n huis vir die goewerneur (sien bord na bl. 521). (vn. 204)
Terwyl die bouwerk aan die gang was, is ander stappe gedoen om die nuwe wet in werking te stel. Teen 1824 word beddegoed, kole en seep deur die provinsie verskaf, en die ketting is byna heeltemal laat vaar. (vn. 205) Boeke, toegewyd sowel as onderrig, word dan voorsien (vn. 206) en skryfmateriaal vir voornemende leerders teen 1832. (vn. 207) Die personeel in 1824 bestaan ​​uit 'n gaoler, sy adjunk , 'n kapelaan en 3 sleutels. (vn. 208) 'n Chirurg was teen 1825 daagliks bygewoon, (vn. 209) en 'n matrone was teen 1827 aangestel. (vn. 210) In 1833 was die totale personeel twaalf. (vn. 211)
Toe die uitbreiding van die gevangenis opgelos is, en 'n geruime tyd tevore, het die West Rid -landdroste, teen die wil van hul kollegas uit die res van Yorkshire, die gevangenes gestuur op wie gevangenisstraf, met of sonder harde arbeid, toegedien was. (vn. 212) Dit blyk dat die praktyk teen 1824 opgehou het toe die aantal gevangenes aansienlik gedaal het. (vn. 213) Daarna het die gevangenis nog 'n geruime tyd 'n plek geword vir verdagtes, 'vervoer' en debiteure. (afw. 214) Die afwesigheid van 'n strafelement het die landdroste daarvan weerhou om harde werk of selfs gereelde werk aan al die oortreders te verskaf, hoewel vrywillige werk voortgegaan het. (vn. 215) Terselfdertyd het dit die dissiplinêre probleem verlig. (vn. 216) Die werklike aantal gevangenes het gestyg van 89 op Michaelmas 1824 tot 162 op Michaelmas 1833. (vn. 217)
Toe die rekonstruksie voltooi was, is die kantore van die vroulike gevangenis na die poorthuis verskuif, en die goewerneur en die meeste van die manlike oortreders uit die skuldenaarsgevangenis na die nuwe blok. (bl. 218) Die blok het egter nie met die goedkeuring van die gevangenisinspekteur by sy eerste inspeksie in 1837 voldoen nie. Die koste daarvan, meer as £ 203 000 (met die grond) teen 1837, was buite verhouding tot sy gemak, want hoewel die gebou goeie sekuriteit gebied het, het dit nie vir afsonderlike opsluiting voorsiening gemaak nie. Daar is gedink dat 'n gebou met 'n duideliker buitekant, 'minder stowwerige vastheid' en beter ontwerpte selle baie nuttiger kon wees. In ander opsigte was dit egter moontlik om die gevangenis te prys: dit was skoon en ruim van siektes, die skuldenaars is goed gehuisves en daar was 'n daaglikse diens. (181) Verdere verbeterings is in 1838 opgemerk: 'n skoolmeester is aangestel en kook in die dag dat die kamers opgehou het, want die gevangenes het gemeenskaplik begin eet. (vn. 220) Aanvaarbaar goeie berigte het tot 1845 voortgegaan, met die grootste kritiek op die verskaffing van gratis brood aan welvarende skuldenaars (vlg. 221) en die aanwesigheid van kranksinniges. (vn. 222) Klassifikasie van debiteure is teen 1843 ingestel. (vn. 223) Op inspeksiedag in daardie jaar was die werklike aantal gevangenes 198 en van personeel 15. (vn. 224)
Toe die gevangenis in 1848 die volgende keer ondersoek word, word 'n minder gunstige prentjie aangebied. In die besonder was daar nog steeds geen werk vir manlike gevangenes nie, ongeag of hulle skuldig bevind is of nie, nie genoeg onderrig nie, 'onbeperkte' omgang tussen gevangenes, geen spesiale selle vir afsondering nie, en te veel skuldenaars wat gemaklik leef en die gevangenis as ''n luukse soort' 'beskou van armhuis '. In 1850 en 1851 is 'n paar klein verbeterings aangemeld, maar onvoldoende toesig en gebrek aan werk het gebly. (vn. 226)
Trouens, die gevangenis het op geen manier die goedkeuring van die strenger penoloë van die dag ontvang nie. Die landmeter -generaal van gevangenisse en 'n inspekteur het in 1850 verklaar dat dit slegs vir volledige aanpassing by die 'aparte' stelsel ingerig kan word. (vn. 227) Soos in 1848 gesê, was dit steeds 'hoofsaaklik bedoel vir onbeproefde gevangenes', soos 'n middeleeuse landdros. (vn. 228) Maar die landdroste het nie herbou nie. In plaas daarvan, en nogal verrassend, het hulle die gevangenis begin aanpas by die uitvoering van strafvonnisse. Teen 1853 is hierdie nuwe beleid ingestel. Dit het die owerhede gedwing om harde werk in die vorm van marge te sien en te poleer (vn. 229) en teen 1858 was werkswinkels, wat lank beoog is, voltooi. Maar die euwels, soos dit vir die inspekteurs gelyk het, van voortdurende assosiasie en onvoldoende toesig blyk nie reggestel te word voordat die gevangeniswet van 1865 aangeneem is nie (vn. 231) en in 1864 gevangenes gevonnis tot lang terme moes verwyder word in die belang van goeie orde. (vn. 232) 'n Konstante voorwerp van kritiek in die vyftiger- en sestigerjare was die laks dissipline van die skuldenaars en hul geneigdheid tot swaar rook. (vn. 233) Die aantal gevangenes in hierdie tydperk het baie verskil. Die daaglikse gemiddelde was so hoog as 246 in 1858 (vn. 234) en na die verwydering van die langtermyn-gevangenes, so laag as 34 in 1864. (vn. 235) Dit lyk asof daar genoeg selle in die gevangenis was om stel die landdroste in staat om die Wet van 1865 te gehoorsaam met die vereiste van afsonderlike selle vir almal.Baie selle was egter net geskik om in te slaap, sodat gevangenes tot ontsteltenis van die inspekteurs steeds in assosiasie werk, maar steeds onder strenger toesig. (vn. 236) 'n Rooms-Katolieke kapel is voorsien in 1869-70 (vn. 237) en verskillende toevoegings tot die administratiewe en sanitêre geboue in 1870-1 (vn. 238) en 1874-5. (vn. 239)
Ingevolge die Wet op Gevangenisse (1877) is die gevangenisgeboue oorgeplaas na die gevangeniskommissarisse wat hulle dadelik sou aanpas by die volledige handhawing van die beleid van deurlopende afsonderlike opsluiting. (vn. 240) Hiervolgens was 60 nuwe selle vir mans, 'in ooreenstemming met die nuutste verbeterings in die gevangenisbou', teen 1883 voltooi. (vn. 241) 'n Grensmuur om die gevangenis van die howe te skei, was in 1881 in aanbou (vn. 242) en in die daaropvolgende dekade is ander werke gedoen en die goewerneur het uit die gebied getrek. (vn. 243) In 1880-1 het die gewoonte begin om skuldenaars onder al die Yorkshire-gevangenisse te versprei, (vn. 244), en as 'n duidelike gevolg het die daaglikse gemiddelde van die gevangenes in York gedaal van 217 in die voorafgaande jaar (vn. 245) tot 161 in daardie een. (vn. 246) Die gevangenisbevolking het steeds gestyg totdat dit 61 in 1900-1 bereik het. (vn. 247) Die personeel was redelik konstant op 20, maar vir tien jaar vanaf 1885-6 is sy hoofoffisier slegs as 'n afgevaardigde aangestel. (vn. 248)
In 1900, teen die wense van die Yorkshire County Committee, (vn. 249), is die manlike gevangenis as 'n militêre aanhoudingbarak aan die oorlogskantoor beskikbaar gestel. Die vroulike is aangehou vir die tydelike inperking van verdagtes wat verhoorafwagtend is. (vn. 250) Die aanhoudingsbarakke, waarvan die geboue teen 1905 verbeter is, (vn. 251) is in 1929 gesluit. (vn. 252) Die geboue was in 1932 glad nie meer 'n gevangenis nie (vn. 253) en is in 1934 aan die korporasie verkoop. (vn. 254) Die tronkblok van 1826-35, die poorthuis en die grensmuur van c. 1881 word daarna afgetrek, die kasteelwerf word vir die publiek oopgemaak en die skuldenaars- en vrouegevangenisse is later gevul met die Kirk -versameling vervloë. (vn. 255)
Vanaf ten minste 1597, en waarskynlik uit baie vroeër tye, was die kasteelwerf, as setel van die distrikshof, (vn. 256) ook die plek waar die ridders van die shire vir Yorkshire gekies is. (vn. 257) Dit is tot 1832 so gebruik, en daarna was dit tot 1882 die plek waar die uitslae van North Riding -verkiesings verklaar is. (vn. 258) By vier geleenthede tussen 1779 en 1823 was dit 'n ontmoetingsplek vir die graafskap van die graafskap wat toegewy was aan die regstelling van politieke griewe. (vn. 259)
Die kasteel van York het in geen enkele ritte gelê nie (vn. 260) en het, net soos baie ander kastele met die naam van 'n distrik, buite die grense van die aangrensende stad gestaan. (vn. 261) Hierdie skeiding van die stad is meer formeel gemaak in 1396 toe die stad en die graafskap gesny is (vn. 262) en daarna herdenk word deur die bereiking van die burgerlike wapens wat in Castlegate opgerig is, op die punt waar die stadsbalju wag op die regters van assize. (vn. 263) Die kasteel is egter in die vroeë 18de eeu in die gemeente St. Mary, Castlegate, beoordeel. (vn. 264) Dit is binne die stad gebring deur die Wet op Munisipale Korporasies (1835), (vn. 265), maar die bevolking, die bevolking, word steeds afsonderlik in die Sensusverslae, (vn. 266) en in 1951 was dit nog steeds 'nie plaaslik oorweeg' om deel van die stad te vorm nie. (vn. 267)
Die Ou Baile
The Old Baile, op die regteroewer van die Ouse, is die naam wat gegee word aan een van die twee kastele in York wat deur die Veroweraar in 1068-9 gebou is en in 1069 deur hom herbou is. (Vn. 268) Dit bestaan ​​oorspronklik uit 'n omsendbrief heuwel, omring deur 'n sloot, en 'n vierhoekige erf van 3 hektaar aangrensend aan die heuwel aan die suidwestelike kant. Binne die sloot, aan die suidwestelike en suidoostelike kant van die erf, loop die stadsmuur, wat in noordoostelike rigting oor die skouer van die heuwel en tot by die Ouse loop. (vn. 269) Die heuwel is nou die enigste opvallende bewys van die kasteel. Die bynaam 'oud' is teen 1268 toegeken, maar die gronde vir toekenning is nog nie vasgestel nie. (vn. 270)
Teen 1308 het die kasteel van die kroon na die aartsbiskoppe van York gegaan. (vn. 271) Dit is onbekend toe dit die eerste keer hulle s'n was, maar daar word voorgestel dat dit tussen 1194 en 1198 was toe aartsbiskop Geoffrey die balju van Yorkshire was. (vn. 272) In 1423 beweer die stad steeds dat die Old Baile 'n aartsbiskoplike eiendom is. (vn. 273) Teen 1487 blyk dit egter dat dit na die stad oorgeplaas is, want die burgemeester het toe die bewaarders van die wyke daarbinne bymekaargemaak. (vn. 274) Daarna het die stad dit behou. Die aartsbiskop het inderdaad die stad se titel in 1581 uitgedaag, maar blykbaar nie sy aanspraak nagestreef nie. (vn. 275)
Tydens die Skotse oorloë in die vroeë 14de eeu het die stad en aartsbiskop die verantwoordelikheid vir die verdediging van die Old Baile in oorlogstyd met mekaar betwis. Die stad het beweer dat die aartsbiskop verplig was om dit op eie koste te hou, en dat dit die burger was om die hele gebied sonder enige beperking te bewaak. As 'n daad van genade het die aartsbiskop egter onderneem om die Baile in 1322 te bewaak, op voorwaarde dat die burgers hom te hulp sou kom as 'n vasberade aanval op die stad sou plaasvind. Hy het bepaal dat hierdie reëling nie 'n presedent moet word nie. (vn. 276) Ten spyte van hierdie bepaling het die burgers hul eis in 1327 hernu en 'n soortgelyke ooreenkoms ook pro illa vice, is afgesluit. (vn. 277) In 1309 sny aartsbiskop Greenfield 'n sloot binne die Baile (vn. 278) en aartsbiskop Melton (131740) versterk die vestings eers met hout en dan met klip. (vn. 279) In 1423 het die stad die aartsbiskop gedagvaar omdat hy nie die stadsmuur langs die Baile herstel het nie (vn. 280), maar die uitslag is nie bekend nie.
Nadat die stadsowerhede die kasteel verkry of beset het, het hulle dit vir die kruie gehuur. (vn. 281) Hulle het dit ook gebruik as 'n plek vir beide opbou (fn. 282) en vir ontspanning. Die tweede van hierdie gebruike het tot in die 19de eeu voortgeduur. (vn. 283) In 1642 is kanonne op die heuwel geplaas. (vn. 284) In 1726 het Henry Pawson, 'n stadshandelaar, 'n deel van die gebied verhuur en die bome met bome geplant. (vn. 285) In 1802 is 'n deel van die gebied as die plek van die nuwe stadshuis van korreksie beskou. (vn. 286) Na die sloping van die gebou is die grond waarop dit gestaan ​​het, in 1882 verkoop en met huise bedek. (vn. 287)
DIE KONING SE MANOR
Die geboue wat sedert die ontbinding as die King's Manor bekend gestaan ​​het, is die gevolg van opeenvolgende veranderings en toevoegings aan die abt se huis van St. Mary's Abbey. Na die oorgawe van die abdij in 1539 het die huis die tuiste geword van die Raad in die Noorde, en die eerste heer -president van die Raad het daar gaan woon. (vn. 288)
Die veranderinge wat daaropvolgende heerpresidente aangebring het, het min spore van die oorspronklike abt se huis gelaat. Op drie punte in die bestaande geboue is egter die oorblyfsels van ommure en 'n gegoten grondbaan wat toegewys is aan die tydperk van die uitgebreide werk van abt Simon de Warwick oor die abdij wat hy ongeveer 1270 begin het. (Vn. 289) Daar is ook bewyse van die vroeë 15de-eeuse werk, maar Abt William Sever (1485-1502) het vermoedelik die grootste deel van Simon se gebou afgebreek en slegs die onderste dele van die noordwestelike en suidoostelike vleuels en 'n struktuur gelaat. in die noordelike hoek van die binnehof wat moontlik 'n trap bevat het. Daar is duidelike bewyse van Sever se eie werk in die steenwerk van die noordoostelike vleuel, sommige plafonne met gevormde eikehoutribbe, (vn. 290) 'n oop houtdak, 'n paar vensters uit die 15de eeu, en baksteenboë bo ander, bestaan ​​nie meer nie, vensters. Sever was moontlik ook verantwoordelik vir 'n deel van die suidwestelike vleuel. (vn. 291)
Henry VIII het York in 1541 besoek, en vir sy verblyf is 'n lang, smal gebou aan die suidwestelike kant van die abt se huis opgerig. 'N Gewelfde kelder is al wat oorbly van hierdie' koninklike paleis ', die kelder bevat 'n deur wat moontlik uit 'n ander gebou van die abdij verwyder is. (vn. 292)
Alhoewel sommige herstelwerk moontlik in 1542 uitgevoer is, (vn. 293), is daar geen rede om aan te neem dat die abt se huis tydens die besetting deur die eerste vier heerpresidente beduidend verander is nie. Die presidente van die heer was inderdaad nie deurlopend woonagtig nie, en miskien is dit om hierdie rede dat Johr Harbert in 1543 as die hoeder van die herehuis aangestel is. (Vn. 294) Baie werk is egter verrig deur Thomas Radcliffe, graaf van Sussex (heer president 1568-72). Tussen November 1568 en April 1570 het hy meer as £ 400 aan die huis bestee. (vn. 295) Sussex is ook gemagtig om 100 eike uit die Forest of Galtres te neem. (vn. 296) Die vleuel aan die westelike punt van die noordoostelike front is voorgestel as die werk van Sussex. (vn. 297)
Henry Hastings, 3de graaf van Huntingdon (heerpresident 1572-95) het die noordwestelike vleuel van Abbot Sever se huis gerekonstrueer en twee nuwe vleuels daaruit na die ruïnes van die abdij geprojekteer. Binne hierdie deel van die gebou is die Huntingdon-kamer met 'n klip-skoorsteenstuk en 'n gipsfries met heraldiese versierings: die opname onder die versierings van die kousband, wat in 1578 aan Huntingdon toegeken is, dui op 'n datum vir die voltooiing van hierdie werk. 'N Gedeelte van Sever se plafon met gevormde eikehoutribbes is nog steeds sigbaar bo 'n deel van die kamer. (vn. 298)
Dit lyk asof die volgende twee heer-presidente min aan die gebou gedoen het, en die volgende belangrike toevoegings was dié wat deur Edmund, Lord Sheffield (1603-19) aangebring is. Daar word gesê dat James I tydens sy eerste besoek aan York in 1603 beveel het dat die huis versier moet word, (vn. 299), maar dit was eers in 1609 dat Sheffield 500 mark per jaar by die staatskas aansoek gedoen het vir die herstel van die King's Manor en Sheriff Hutton Castle (vn. 300) het die tesourier van die Here 'n skatting gevra van die koste om die huis in sy toestand te herstel ten tyde van die presidentskap van Huntingdon, en die skatting is in Desember 1609 gemaak. (Vn. 301) 'N Lys van die items gee 'n goeie indruk van die kompleksiteit van die gebou: werk is aanbeveel in' die groot kamer, die eet- en tekenkamer ', die sewe kamers daarbo die gang na die kamers en' halwe treë 'in die noordelike galerye met vier kamers aan die oostekant en kluise en salonne onder hulle die galerye langs die klooster met vier kamers aan die oostekant en vyf salonne onder die gange en trappe tussen die twee galerye, die ou gang, kombuis en eetkamer, en ampc. 6 kamers se sewe kamers onder die oostelike punt van die saal, die spyskaarte met drie kamers bo -oor die kelder, bakhuis, brouhuis en stalle, die nuwe kombuis, 'n nuwe saal, die salonne en kamers aan die noordkant van die tennisbaan, die salon en kamers. langs die tuin en die dakke van die hek en agt salonne en kamers. Die totale skatting vir materiaal en arbeid was £ 758 19s. 4d.
Die skatting is eers in 1611 deur die staatskas goedgekeur: dit was die jaar na Burhley se dood, en daar word gesuggereer dat dit sy eiesoortige standpunte was-ingelig deur sy eie ampstermyn in die jare 1599-1603-wat die vertraging van die goedkeuring. (vn. 302) Selfs toe was dit eers in 1616 dat Sheffield 'n toelae van £ 1,000 ontvang het vir die uitgawes wat hy dan aangegaan het. (vn. 303) In 1624, na die beëindiging van sy heer -presidentskap, het hy 'n rekening aan die staatskas gemaak waarmee dit blyk dat hy ongeveer £ 3,300 aan die werk bestee het. (vn. 304) In 1625 word Sheffield self met £ 1,500 vir die herstel van die huis aangekla, terwyl £ 3,500 deur die kroon bygedra is. (vn. 305)
Sheffield het die blok gedeeltelik gerekonstrueer aan die oostelike punt van die noordoostelike front. Sy werk het twee fyn deure ingesluit: die een dra die voorletters van Karel I (sowel as die van Jakobus I), en die boonste gedeelte kon dus nie klaar gewees het tot 1625 nie, die tweede was oorspronklik in ooreenstemming met die eerste en het na die binneste voorhof gekyk, maar is na die huidige posisie aan die noordoostelike front verskuif tydens veranderinge in die ingangsportaal van die Skool vir Blindes. (vn 306)
'N Ondersoek na die toestand van die' Palace of York 'is tydens die bewind van James I gedoen, maar dit is nie duidelik in watter stadium van Sheffield se werk nie. Dit blyk dat ander abdijgeboue behalwe die huis van die abt nog in gebruik was: die poorthuis, hofgebou, broeder (of die koningsaal), drawer (of koninginhuis), konvensionele kombuis, abt se kombuis, 'privy dorter' word genoem , en siekeboeg het die mure en 'toring' van die kerk ook nog gestaan. Die gewysigde abt se huis word waarskynlik verteenwoordig deur die gang, kapel, kombuis en ses kamers wat na bewering almal onder een dak was. Daarbenewens was daar versamelaars en pakhuise wat brou-, bak-, koper- en meulhuise 'n skuur en stalle en 'n nuwe gebou 'waarin die uitsparings lê' was. (vn 307)
Die opvolger van Sheffield het blykbaar geen verandering aan die herehuis aangebring nie, maar Wentworth, wat in 1628 aangestel is as heer -president, het sy bydrae tot die gebou gelewer. Sy bedoelings word onthul in 'n brief wat hy uit Londen aan die graaf van Carlisle wat in die King's Manor gebly het, geskryf het: 'Die huis vind u baie gewysigd sedert ek daarheen kwam, en nog £ 1,000 om een ​​galerij en kapel te bouwen die plek waar jy kan sien dat ek dit bedoel, sal dit baie gemaklik maak. ' (vn. 308) Daar word vermoed dat Wentworth die vleuel aan die suidwestelike kant van die binnehof gebou het en die aangrensende gedeelte wat dit met die Huntingdon-blok verenig. Sy werk was met klip gekonfronteer. (vn 309)
Die Raad in die Noorde is in 1641 afgeskaf (vn. 310) en later het die bewoners min veranderinge aan die struktuur aangebring: die verwaarloosde toestand daarvan na die afsterwe van die Raad word moontlik aangedui deur die voorkeur van die koning vir Sir Arthur Ingram se huis in die mysterrein tydens sy besoeke aan York tussen 1641 en 1642. (vn. 311) Die huis is onder die toesig van bewaarders geplaas. (vn. 312) Dit is beskadig tydens die beleg van 1644 (vn. 313) en in die daaropvolgende jaar het die komitee vir sy majesteit se inkomste drie wethouers beveel om 'n inventaris te maak van behangsels, meubels en ander goedere daar. (vn. 314)
In 1653 is 'n ondersoek na 'die groot afval en buit' by die landgoed gelas (vn. 315) en in 1656 is die destydse bewaarder kolonel Robert Lilburne (generaal -majoor van Yorkshire) £ 400 toegestaan ​​vir die herstel daarvan. (vn. 316) Tussen 1660 en 1665 was die bewaring geskil. (vn. 317) Daar word voorgestel dat gedurende hierdie tydperk van onbepaalde huurperiode 'n vleuel langs die blok van Huntingdon bygevoeg is (vl. 318) en daar moet op gelet word dat in 1656 geld vir werk op die herehuis beveel is om betaal aan Humphrey Howard, aangestelde bewaarder in 1660. (vn. 319)
Teen 1667 is John, lord Frescheville, aangestel as die opperbevelhebber van alle magte in York (vl. 320). (vn. 322) Hy word in 1682 opgevolg deur sir John Reresby (vn. 323) wat £ 3,000- £ 4,000 aan werk by die landgoed bestee het. Daar word vermoed dat die eikehouttrap tans aangebring is. (vn. 324) 'n Huurkontrak van 30 jaar van die King's Manor is in 1687 toegestaan, ondanks protes deur Reresby, aan 'n vader Lawson vir gebruik as 'n Rooms-Katolieke kweekskool teen 'n huur van 10s. n jaar. (vn. 325) 'n Kapel is in 'n groot vertrek in die herehuis opgerig, maar die Rooms -Katolieke is in 1688 uitgewerp. (vn. 326)
In 1692 ontvang Robert Waller (vn. 327) 'n huurkontrak van 31 jaar teen 'n huur van 10s. 'n jaar, van die hele abdijperseel en herenhuisgeboue. (vn. 328) Hy het 'n deel van die King's Manor in woonhuise omskep en dit aan huurders verhuur, en ander dele is as werkswinkels en pakhuise verhuur. Die kunstenaar Francis Place (1647-1728) het daar voor die einde van die eeu gewoon ruimte vir mense wat die York -wedrenne bywoon, en is ook deur die hoë balju by die asiete gebruik as 'n vermaaklike kamer. (vn. 329)
By die verstryking van die huurooreenkoms van Waller in 1723, is 'n nuwe een toegestaan ​​aan sir Tancred Robinson, wat dit nog in Drake se tyd gehou het. (vn. 330) Dit was moontlik Robinson wat Georgiese meubels en skuiframme in sommige van die vensters ingesit het. (vn. 331) In 1818 word die huis deur Robinson se afstammeling, lord Grantham († 1859), gehou, daar word destyds gesê dat die grootste deel van die huis vir 'n paar opeenvolgende geslagte as 'n meisieskool onderverhuur is. (vn. 332)
Die Yorkshire School for the Blind het in 1835 in die King's Manor ingetrek (vn. 333) en die skoolhoof het die laaste toevoeging tot die Manor gemaak: die gebou aan die noordwestelike kant van die voorhof was ontwerp vir hom as 'n woning deur Walter Brierley van York in 1900. (vn. 334) Een gedeelte van die gebou is van 1813 tot 1922 (vn. 335) as die Manor School gebruik toe dit deel geword het van die School for the Blind wat daarna die hele gebou beset. In 1958 het die korporasie die landgoed vir £ 30 000 gekoop. (vn. 336).
Welkom by King Manor Museum, die historiese tuiste van die King Family van 1805 tot 1896, veral Rufus King, 'n stigter en toegewyde advokaat teen slawerny in die vroeë Amerikaanse regering. King Manor, geleë in Jamaika, Queens, is die enigste historiese bron wat hierdie gemeenskap van 650 000 mense bedien, van jarelange inwoners van Queens tot nuut geïmmigreerde gesinne. die missie is om die stigting van vader Rufus King se politieke nalatenskap en antislawery -geskiedenis te interpreteer om kritiese denke vir 'n gesonder demokrasie aan te leer.
As gevolg van Covid-19 is historiese huismuseums in die moeilikheid. Ons museum en die programmering daarvan is slegs moontlik met die ondersteuning van toelaes en skenkings van die publiek. Ons feeste, konserte, gesinsdae en werkswinkels is gratis of goedkoop om dit vir almal toeganklik te maak. Ons is 'n klein, maar toegewyde personeel wat werk om betekenisvolle geleenthede vir ons bure te vergemaklik om direk met die 19de eeuse Amerika te kommunikeer en hul eie kulturele verbintenisse met die voortgesette geskiedenis te maak.
In hierdie 120-jarige bestaansjaar, oorweeg dit om ons historiese huis te ondersteun en ons te help om toeganklike gemeenskapsprogrammering van hoë gehalte te bied in ons onderbediende omgewing. Dankie vir u volgehoue ​​ondersteuning!
Uittreksel uit Ontdek Old Huddersfield (1993-2002) deur Gordon en Enid Minter:
Net na die kusvoet kyk ons ​​oor die heining aan die regterkant om 'n baie verslote kanaal langs die pad te sien loop. Dit was die stertwedren van die King's Mill, die meul self wat aan die hoof van 'n boog in die rivier gebou is. Die sny van die kanaal om gebruikte water van die meulwiel na die ander kant van die boog te vervoer, het 'n klein eilandjie tussen dit en die rivier gemaak. Meul, bok en eiland word net so op die kaart van 1634 getoon, maar die meul en die bok is ouer as die 1584 -opname van die landgoed van Almondbury ".haar Majesteit het een watermeul in die genoemde herehuis van Almondbury en het soms 'n vulmeul aan die kant van die mieliemolen gestaan ​​wat nou heeltemal verval is. "
The King's Mill was die koringmeule van Almondbury. Alle huurders was verplig om hul koring by die meule te maal en moes vir die voorreg betaal. Hierdie betalings was dikwels in natura; die fooi by die King's Mill in 1584 was byvoorbeeld een sak koring in sestien. Boonop moes die huurders op eie koste die meul, die wiel en die dam goed herstel.
Dit lyk waarskynlik dat die King's Mill, van die vroegste dae af, ook koring gemaal het, want dit het reeds in 1340 verwys na 'n vulmeul in Almondbury. 'N Verdere verband met tekstiele word terselfdertyd gevind in 'n verwysing na 'n verfhuis ter waarde van ses sjielings en agt pennies. Die naam King's Mill dateer uit die tyd toe die Crown die Manor van Almondbury besit het. In 1627, toe sir John Ramsden die landgoed gekoop het, het die meul sy eksklusiewe eiendom geword, maar hoewel die ou naam dus onakkuraat geword het, moes dit deur die eeue bly bestaan.
Die King's Mill het tot 1915 as koringmeul gewerk toe die waterwiel verwyder is. In 1918 is dit deur die Ramsdens aan 'n Joseph Kay verkoop en sedertdien as tekstielmeule bedryf. Die laaste eienaars was Kay Brown Ltd., Woolen Manufacturers. Die gebou is in die laat 1960's erg beskadig deur 'n brand en is uiteindelik in 1983 gesloop. Dit het aan die regterkant van die pad gestaan ​​wat moes buig om dit te omseil. Vandag vind die buiging dus die plek van die meul, waarvan 'n deel nou deur 'n klein industriële gebou beset word, mooi. Aan die teenoorgestelde kant van die pad word daar tans nuwe woonstelle gebou op die perseel van 'n ander, baie later, molen.
Net verby die plek van King's Mill is 'n lang steek wat die boog van die rivier afsny en wat gebou is om die water te voorsien wat nodig is om die meulwiel te draai. 'N Weer word net in hierdie posisie op die kaart van 1634 getoon, waarna dit 'n opvolger moet wees. In 1716 het die land oorkant die dam Damside Close genoem, en op Damside het 'n groep mans op 23 Mei 1743 vergader om die King's Mill te ondersoek. huurders wie se grensplig dit was om die dam te herstel. Daar was klaarblyklik wrywing en meningsverskil oor aanspreeklikheid wat daartoe gelei het dat die dam verval het. Die gevolg van die ondersoek het gelei tot 'n belangrike toegewing, terwyl die huurders hul statutêre plig sou voortsit, moes die herehuis genoeg hout voorsien en klippe van die gemaklikste plek in die herehuis geneem kon word om die dam.
Historiese Engelse lys
Die volgende notering is gemaak voor die sloop van die meule in die 1980's.
KINGS MILL LANE (East Side). Kings Mill. Laat C18 of vroeë C19. Gekleurde klipdak. 4 verdiepings. Kliphakies aan geut. Geverfde eindpunte. 12 vensters, baie oorspronklike glasstawe. Trapprojek, met laaideure, in die middel van die suidekant. Die westelikste reeks vensters aan die suidekant het 'n voetstukvormige dakgevel: versperde laaideure in hierdie reeks dui daarop dat die huidige trapblok 'n toevoeging is. Die herenhuismeule van die herehuis van Almondbury, en hierdie een van die vroegste meulens in Huddersfield.
Kyk die video: Studying in an English medieval city Kings Manor Library, University of York; dark academia