Operasie voël | Kruppelkriekkie Klets
← ‘n BAIE lange
Die duiwel se dinge… →
Posted on Februarie 16, 2009 | 2 Kommentaar
Nee, ek het nie in water verander en verdamp nie. Ek is nie bygelowig of iets nie, maar verlede week was sommer heel week lank Vrydag die 13de vir my. Dit was net eenvoudig mie my week nie. Ek was sommer heel onder in die kry myself jammer put. Ek wou net weghol en in ‘n gat gaan klim waar niemand my kan kry nie. As ek net kan leer om my minder oor my vriendinne se probleme te worry sal ek die happieste chappy op aarde wees. Ek het 3 vriendinne wat meesters is op die gebied van emosionele afpersing en Kiepie val elke keer hook, line en sincker vir hulle…. Onnosel nê.
Elke keer belowe ek myself ek gaan nie weer toelaat dat hulle dinge my onstel nie, maar as ek weer sien is ek so gestres en raak my bedrading so gekoek dat ek heeltemal uithak en dan bly onskuldige mense in die slag. Om van myself nie eers te praat nie, ek sal sommer maklik iets gaan aanvang want ek hak so uit dat ek dit heeltemal verloor.
My ma sê ek gaan haal altyd die bobbejaan agter die berg uit, maar my vriendin vat die beker. Ek bel haar Maandag om te vertel van die nuutste Steve drama. Die 1ste ding wat sy sê is: “Julle vat my net saam begrafnis toe!!” Die arme man is nog spring lewendig dan hou sy al begrafnis…. Ek kon maar net lag,
Ek het familie wat ook so is. Mens is nog nie eers behoorlik siek nie, dan word die begrafnis-klere al uitgepak. Dit skep nogal probleme want mens weet nooit hoe ernstig ‘n situasie regtig is nie.
Vrydag-aand is een van ons honde kinders hemel toe. Sy het vermoedelik ‘n massiewe hart-aanval gekry en het verskriklik swaar gekry. Toe die aanval verby is vat my ma haar vee-arts toe om te laat uitsit sodat sy nie verder moet ly nie. Omdat dit na ure was is ons toe nou ‘n hele R400 armer. Volgens my is dit daylight robbery, maar nou ja.
Intussen sing Steve lustig voort op Noot-vir-Noot, maar ek het maar ‘n waterige beeld daarvan gehad met al die trane saam. Ek’s eintlik baie bly Steve was op N-v-N want toe mis ek gelukkig die hond se leiding. Ek sou dit beslis nie gemaak het as ek dit moes aanskou nie. Daarvoor was ek heeltemal te broos op daai stadium.
Ek het so maand of wat terug geskryf oor my vriendin wie se voëltjie wat dood is.
Sy het vir Kuifie haar hok en als gegee want sy’t hoog en laag gesweer sy gaan nooit weer ‘n voëltjie kry nie. Ek het gesê as sy van plan verander kan sy enige tyd haar goodies terug kry, maar sy wou niks weet nie. Dit was nie 100 jaar later nie toe besluit sy sy sal weer ‘n voëltjie kry, maar sy’s nog nie reg vir ‘n nuwe voël nie maar sy sal my laat weet. Sy bel weer om te sê sy soek nie ‘n voël wat van ‘n Petshop af kom nie, sy wil 1 hê soos Kuifie wat direk uit die nes kom en dit moet ‘n wit Kokketiel of blou Lovebird wees en die gedoentetjie moet klein genoeg wees sodat sy dit met die hand kan groot maak. Ek begin die soektog… nêrens kry ek ‘n voël wat aan al die vereistes voldoen nie. So dag of wat later bel vriendin weer om te hoor hoe vorder operasie voël. Toe maak dit nou ewe3 skielik nie meer saak as voël van die Petshop af kom nie. Ek bel die foon aan die brand om ‘n voël te kry. Uiteindelik kry ek toe ‘n wit kokketiel in Pretoria-Noord. R215 later is operasie voël suksesvol afgehandel en ek amper van my trollie af met al die instruksies en vereistes.
Ek en ‘n ander vriend het darem halfies-halfies gegaan met die betaling so my bankbalans kon dit darem bybring.
Ek hou als vir ‘n verassing vir vriendin en gaan lewer Saterdag-middag vir voël af. Ek het in my lewe nog nooit so ‘n reaksie by iemand gesien soos toe sy die voëltjie sien nie. Ons het gedink sy kry een of ander aanval en ek moet sê as sy so huil van bludskap weet ek nie hoe dit gaan lyk as sy hartseer is nie….op die ou end huil ons toe almal so lekker saam dit lyk soos ‘n begrafnis.
Voël word op die daad gedoop en nou bly Bubbles Valentine ewe lekker by sy nuwe mens-mamma. Ek verstom my net aan hoe vinnig die dingetjie mak geword het. Hy was nog erg wild toe ons hom gaan haal het en ek was erg bekommerd dat vriendin hom nie sal mak kry nie. Ek hou hom toe die heeltyd teen my vas sodat hy kan gewoond raak. So 2 ure later het hy tog te lekker op my skouer rondgery sonder ‘n probleem. Kuifie was natuurlik glad nie ingenome met sy geveerde vriend wat sy plek op sy ma se skouer inneem nie. Later toe sit ek maar vir Kuif op die ander skouer en daar gaan ons. Dit het seker nogal komieklik gelyk en ek is baie spyt ek het nie ‘n foto geneem nie. Dit was ook nie lank nie toe’s Bubbles heel tevrede by sy nuwe mamma.
Nog ‘n ding wat my erg omgekrap het verlede week is dat ek ‘n baie goeie werks-aanbod kon kry, maar omdat vervoer vir my ‘n probleem is kon ek dit nie vat nie. Die internet is vrot van vervoer vir gestremdes – almal oorsee. Die plek wat ek wel in Suid-Afrika kon kry vir my R500 perdag vra om my van my huis in Villieria na Silverlakes te vervoer. Dit is nogal ‘n afslagtarief omdat ek dit elke dag wil gebruik. Andersins sou dit R640 gewees het. Dit maak my erg bitter as ek sien hoeveel beter daar vir gestremdes oorssee voorsiening gemaak word.
Ek weet ekhet baie om voor dankbaar te wees in vergelyking met ander, maar so af en toe kry die Kruppelkriekkie-skap my onder.
Ek het dit alweer erg oordoen vandag. My vingertjies is skoon lam getik. Sorry as dit bietjie lank was, maar hopelik het dit bietjie opgemaak vir laas week se stilte.
2 responses to “Operasie voël”
Wipneus! | Februarie 16, 2009 om 4:12 nm | Antwoord
Kriekie jou lewe is vol avontuur en gebeurlikhede!
Jammer oor julle hondjie en ek hoop jou vriendin en haar nuwe voël maatjie gaan baie gelukkig saam wees!
boebelaberry | Februarie 17, 2009 om 6:11 vm | Antwoord
Jammer oor die hond. Ek is net bly jy het vir Steve gesien en al was dit deur die trane, het jy dit seker geniet. Jammer om te hoor van die werksaanbod. Wens ek het geweet wat om vir jou te doen om te help. Dankie vir al die lekker gesels. Sien altyd so uit na jou blog. Lekker dag maaikie.