In die vierde plek word die vae afskaduwings van die onsigbare draers en voorwerpe teen die grotwand in Plato se uitbeelding, geëggo in die onsigbaarheid van die voëltjie (“ek het jou nog nooit gesien nie – is jy rooi? is jy grys?”) as teken van die afwesige, slegs herinnerde geliefde. Die Antichris sal onder die leiding van die duiwel ook ’n geweldige lasteraar wees: “En ’n mond is aan hom gegee wat groot woorde en godslasteringe uitspreek … en hy het sy mond oopgemaak om te laster teen God, om sy Naam en sy tabernakel en die wat in die hemel woon, te laster” (Op. 13:5-6). Vergelyk byvoorbeeld Derrida se teks “The Laws of Reflection: Nelson Mandela, In Admiration” (1987) – hy verduidelik hierin o.a. die enigma van die vou (“fault”, vou in geologiese terme, ‘n noodwendige il faut vou) gekenmerk deur “the line of a reflection” (14), ‘n “terrifying dissymmetry” (22), en dui op “a violence that cannot and must not be reduced, because otherwise there would be no more culture” (Derrida 2001:91)), sowel as die ““conflict between the law and our conscience”” (28, ditto).