Wat sal Mark Twain dink van Donald Trump?
Twain was 'n ervare, produktiewe kommentator oor die persoonlikhede en politieke kwessies van sy dag. Terry Ballard / flickr, CC BY Jeffrey Wasserstrom, Universiteit van Kalifornië, Irvine
Danksy die kritiek wat hulle ingevul het artikels, onderhoude, tweets en briewe aan die redakteur, ons weet dat baie kontemporêre skrywers, van Philip Roth tot JK ​​Rowling, 'n dowwe beeld van Donald J. Trump het.
Maar wat sou die voorste skrywers van die verlede van hom gemaak het?
Ons kan net spekuleer (wel, totdat iemand 'n Rowling-like drankie in die hande kry om lang dooie skrywers terug te bring). Maar as ek een dooie skrywer kan vra wat hy van Trump dink, sou dit Mark Twain, my gunsteling Amerikaanse skrywer en iemand wees wie se reis artikels Ek het in die verlede geskryf. Terwyl Twain bekend is vir sy romans, was hy ook 'n opvattige, produktiewe kommentator oor die persoonlikhede en politieke kwessies van sy dag.
Ek vermoed Twain sou gevind het dat Trump die showman - die voor-2016-weergawe - 'n fassinerende figuur het. Hy sou egter baie verskriklik gewees het oor Trump, die president.
'N Kampioen van oneerbiedigheid
Ek twyfel nie oor twee dinge wat Twain beswaarlik sou vind nie: die manier waarop Trump het uitgeloop op TV-sketse wat hom bespot en sy gebruik van die frase "Vyand van die Amerikaanse volk" om nuusorganisasies wat hom kritiseer, te beskryf.
Twain het gevoel dat niemand te groot was om satiriseer te word nie.
"Dignity," hy het geskryf, "Is die kampioen van vryheid en sy enigste seker verdediging."
In Amerika se pers het hy sy neiging bewonder om "onverskillig te wees teenoor pretty much everything." Alhoewel dit tot die koerante gelei het om "een goeie koning dood te maak", was dit 'n klein prys om te betaal as hulle ook 'n duisend wrede en berugte shams en bygelowe in die graf. "
Maar oorweeg wat, wat hieraan Twain van Trump sal maak, 'n moeilike, oefenbare en tydige oefening is.
Dit is gepas omdat een van Twain se romans, 'n Connecticut Yankee in King Arthur's Court, 'n man het wat reis deur die tyd.
Dit is moeilik omdat Twain se siening oor baie kwessies, insluitend ras, verander gedurende sy leeftyd. Daarom is daar verskillende Twains - sowel as verskillende Trumps - om te oorweeg.
Ten slotte, om te dink hoe Twain Trump sou sien, is tydig, want as sommige probeer het om na die geskiedenis vir 'n ekwivalente politieke oomblik te kyk, sal hulle soms twee dekades wys - die 1880s en die 1900s - wat ook in Twain se lewe belangrik was en loopbaan.
Een van hierdie Trumps is nie soos die ander nie
Die Twain van die 1880s sou waarskynlik die Trump van 'n dekade gelede gevind het - 'n brash, selfbevorderende sakeman wat bekend staan ​​vir sy openhartige kommentaar en voorliefde vir media-aandag - boeiend. Hy het dalk selfs met hom gevriend.
Maar die stevig anti-imperialistiese Twain van twee dekades later sou so minagtend van Trump gewees het as wat hy van die man was Hy het eenkeer geroep "Verreweg die ergste president wat ons ooit gehad het" - die spier-nasionalistiese Teddy Roosevelt.
My basis vir die eerste eis kom van Twain se vriendskap met 'n flitsende, spoggerige Trump-achtige showman: Buffalo Bill Cody. Een van die mees suksesvolle vermaaklikheids-impresarios van sy dag, het Cody gestig en sterf in 'n reisende Wild West Show, wat groot skare in Amerika en Europa getrek het. Hy was bekend vir sy reenactments van legendariese gevegte.
In 1884, Twain 'n brief aan Cody gestuur prys sy Wild West Show as 'n realistiese, "duidelik Amerikaanse" vorm van vermaak. In Cody se skouspel - soos in "The Apprentice" - was die emcee 'n bekende man wat 'n weergawe van homself gespeel het. Hy het op die gehoor bewus gemaak dat hy dinge in die werk gedoen het wat hy in die skou gedoen het: vuurwapens in een geval; mense skiet in die ander.
Gedurende hierdie tydperk het Twain geskryf vier van sy bekendste boeke. Dit was ook 'n tyd van intense nativisme in die Verenigde State. Baie wit arbeiders, veral in die Westerse state, het oortuig geword dat Chinese werkers, wat in groot getalle tydens die Goue Rush deur die Stille Oseaan oorgesteek het, hulle onregverdig ontneem het van werk wat regtens aan hulle behoort het.
Hierdie vooroordeel het verskeie gewelddadige uitbarstings veroorsaak - soos die 1871 Los Angeles-oproer, wat 18 Chinese mans hul lewens gekos het - en gelei tot die 1882 Chinese Uitsluitingswet, wat die toegang van Chinese werkers tot die Verenigde State verbied het.
Twain bespot die skynheiligheid van die Uitsluitingswet: Net soos die Amerikaanse regering verhoed dat Chinese hierheen kom, het Amerikaanse handelaars en sendelinge in China die Chinese regering verwerp omdat hulle hul strewe na winste en bekeerlinge in die Midde-Koninkryk verhinder het.
Sommige kritici van Trump se uitvoerende bevel oor immigrasie sê dit "eerily onthou" die 1882 Chinese Uitsluitingswet. In albei gevalle, sien ons vrees, stereotipes en vooroordeel om 'n omgewing te skep waarin sommige groepe minder regte en beskerming waardig beskou word - inderdaad minder menslik as ander.
In een van sy vroeë werke, 1872 se "Roughing It," Twain was reeds besig om te gooi Diegene wat Chinese immigrante geplunder en misbruik het, was die "scum of the population." Sy minagting vir xenofobie en vooroordeel het eers later in die lewe gegroei.
Hy sou 'n vurige kritikus van Trump se nativistiese retoriek wees, selfs al het hy Trump die entertainer voorheen geprys.
Twain teikens Teddy
Teen die vroeë 1900's was Theodore Roosevelt in die Wit Huis. Trump - wie sommige het vergelyk met Roosevelt - het gesê dat wanneer hy praat om te probeer om Amerika weer goed te maak, is een tydperk wat hy in gedagte het rondom die beurt van die 20e eeu.
Twain was nie net 'n bekende skrywer nie, maar ook 'n leidende figuur op die lesingbaan. As beide 'n spreker en 'n opsteller, was hy bekend vir sy satiriese jabs. 'N Belangrike teiken van sy het Amerikaanse ekspansioniste geword, in wie hy onder andere die 1901-opstel "Aan die persoon in die duisternis, "Wat Amerikaners aanval om geweld in die Stille Oseaan te pleeg onder die dekmantel van" beskawing "van agterwaartse mense.
In 1900 was daar twee Amerikaanse militêre veldtogte aan die gang in China en die Filippyne. In China het Amerikaanse soldate saamgespan met 'n leër van ander lande om die anti-Christelike Bokser-militantes en die Qing-dinastie te beveg. In die Filippyne het Amerikaanse troepe Filipyne wat onafhanklikheid gesoek het, wreed onderdruk.
Teddy Roosevelt was 'n entoesiastiese ondersteuner van hierdie veldtogte. Die hoofdoel in die Filippyne en in China, Roosevelt het daarop aangedring, was nie verryking nie, maar die verslaan van "barbaarse" vyande.
Twain het nie saamgestem nie. In sy bytende "Aanhef Spraak van die Negentiende Eeu tot die Twintigste, "Twain het die militêre veldtogte as" seerower-aanvalle "ontslaan wat die reputasie van die Christendom besoedel het.
Waar Roosevelt die boksers gesien het as net die nuutste golf van wilde diere wat onderdruk moes word, Twain beskou hulle as patriotte wat hul bedreigde tuisland verdedig, sy posisie in opstelle, persoonlike briewe en openbare lesings uitspel.
Vashou aan sy gewere
Die anti-imperialistiese Twain sou waarskynlik ander onlangse presidente gekritiseer het. Hy sou nie goedgekeur het van George W. Bush se inval in Irak, of van die manier waarop Barack Obama drones in diens gehad het nie.
Nietemin sal die skrywer Trump se verswakking van Moslems en verskeie ander groepe op die veldtogspoor vind - bykomend tot die immigrasieverbod - veral onaangenaam.
Hy was nie bang om sy gedagtes te verander nie, en om te erken dat hy verkeerd was (soos Trump lus is om te doen). Hy het byvoorbeeld kortliks die Spaanse-Amerikaanse Oorlog ondersteun, maar dan openlik gepraat oor hoe Jingoisme sy morele besorgdheid verblind het. En as Amerikaanse studies professor John Haddad het gedetailleerde, Twain se vorige lof vir Cody het hom nie keer dat hy in 'n Wild West Show-vertoning in die vroeë 1901 geloop het nie. Cody het 'n reenactment van 'n 1900 Chinese stryd uitgevoer, wat die buitelandse indringers soos helde en die boksers as barbaarse skurke eenvormig uitbeeld. Twain het gedink sy ou vriend was baie misleide - en hy het hom laat weet.
In 1901 was Twain nie alleen om vurig anti-imperialistiese sienings te hou en uit te druk nie. Maar hy was in 'n minderheid. Die meeste Amerikaners het gevoel dat geallieerde aksies in China en die VSA in die Filippyne volkome geregverdig was. So het ook baie bekende skrywers van die tyd, van Rudyard Kipling na die "Slaglied van die Republiek", die skrywer Julia Ward Howe.
Dit is een verskil van vandag: Twain sou homself stewig in die literêre hoofstroom bevind - en sou ver van alleen wees om te sê dat 'n president wat 'n ware "groot" Amerika wil regeer, nie na die draai van die 20e eeu na die land moet kyk nie. vir inspirasie.
Jeffrey Wasserstrom, Professor van Chinese en Wêreldgeskiedenis, Universiteit van Kalifornië, Irvine