Aanslae in 'n verkiesingsjaar | Die Vryburger
"Moenie die wêreld liefhê of die dinge wat in die wêreld is nie."
Ons leef in 'n tydswrig van relatiwiteit; spesifiek ons volk en Christen-gelowiges wêreldwyd beleef ongekende aanslae op ons kern-waardes, ons wese en ons geloof.
Suid-Afrikaners gaan vanjaar na die stembus, te midde van 'n mislukte staat, 'n regerende party wat aan mag vasklou, ongekende rasse-haat gemik teen ons volk, subtiele sowel as direkte aanslae op ons geloof, ons kerke, ons eiendom – die lys hou aan en aan.
Uit baie oorde hoor ons die onheilspellende dreiging van opstand. Uit meer gematigde kring word oplossings voorgehou, wat by nadere ondersoek bloot prakties gerig is, sonder om die grond-oorsaak te erken of reg te stel – ons het onsself in ellende gedompel deur die humanisme te omhels en onsself as afgod te verhef!
Daarom is dit gebiedend noodsaaklik dat gelowiges nie sal wegskram van die ongemaklike vrae wat meermale rondom die politiek wentel nie.
In hierdie uitgawe word sekere vrae onverbloemd toegelig; antwoorde uit ons calvinistiese beskouing word aan die hand gedoen, veral betreffende samewerking.
Die doel is nie om enige standpunt uit te sonder as die korrekte nie, maar om aan te dui dat ons soms moeilike keuses moet maak, en om ter wille van gehoorsaamheid aan God ons eie wil, ons eie voorkeur, selfs ons eie tydelike belange te laat vaar!
Ons wil veral tuisbring dat die Christen, ook die Christen-Afrikaner vandag, leef allereers vír God, nie vir onsself nie.
Ons wil weer opnuut bely dat ons áltyd ons vertroue op God alléén moet stel, vóórdat ons self begin planne beraam en werk.
Ons wil aanwys dat God ís waarheid en liefde; Hy wil waarlik vir ons uitkoms bied. (Jeremia 29:11)
Maar, God is óók regverdig en heilig: Hy eis gehoorsaamheid aan en vertroue in Hom.
Opregte gehoorsaamheid aan en verheerliking van God sluit Hom nie uit waar ons eerder ons eie wil wil volg nie;
opregte gebed om redding sluit in dat ons onsself nie sal probeer verontskuldig nie, maar in ware berou sal verootmoedig – 'n gebroke en verslae hart (Psalm 51:19), nie lippediens nie (Jesaja 29:13)
As belydende Christen-Afrikaners is ons roeping dus meer noodsaaklik as ooit:
gaan ons die lig van God's Woord laat skyn in ons doen en late in 2019, of gaan ons saam met een of ander stroom net bestaan in nastreef van enge eiebelang?