Dorothy Parker - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Dorothy Parker (22 Augustus 1893 - 7 Junie 1967) was 'n Amerikaanse skrywer, digter, kritikus en invloedryke feminis. Haar reputasie is legendaries, en sy is vandag bekend as een van die briljantste skrywers in die Amerikaanse geskiedenis. Haar gedagtes en idees, aangebied in haar kenmerkende styl van die illustrasie van die menslike natuur met bytende verstand, het 'n omwenteling gemaak in die manier waarop baie mense gedink het, veral vroue. Haar humor is soms wreed, soms waaragtig, maar altyd sarkasties.
O, die lewe is 'n heerlike kringloop van liedjies,
'N Medley van extemporanea;
En liefde is 'n ding wat nooit verkeerd kan gaan nie;
En ek is Marie van Roumania.
Dorothy Parker, baie bekend as dot of Dottie, het een van die suksesvolste skryfloopbane van enige vrou in haar tyd gehad. Sy het gedien as skrywer en redakteur vir sowel Vanity Fair as Vogue tydskrifte, saam met die skryf van baie suksesvolle draaiboeke en televisieprogramme. Sy het ook verskeie artikels in The New Yorker gepubliseer en het 'n eie koerantkolom gehad Konstante leser. Selfs met hierdie sukses het sy onder ernstige depressie en selfkritiek gely. Dorothy Parker word miskien die beste erken as een van die stigterslede van die beroemde Algonquin Round Table-groep.
Dorothy Rothschild, (dot of 'Dottie), was die vierde en laaste kind wat gebore is deur Jacob Henry en Annie Eliza (Marston) Rothschild. Die gesin het 'n woonstel in Manhattan en 'n somerhuis in die West End-distrik van Long Branch, New Jersey, gehad. Dorothy het haar eerste paar weke van die lewe in die somerhuis deurgebring, maar beweer dat haar ouers haar na Arbeidsdag weer na die stad gebring het, sodat sy kan beweer dat sy 'n regte New Yorker is.
Die Rothchild-familie was nie deel van die beroemde Rothschilds-bankdinastie nie. Haar pa het as 'n vervaardiger van kledingstukke gewerk en die klein gesin was die volgende vier jaar gelukkig en tevrede en het aan die Upper West Side gewoon. Op 20 Julie 1898 sterf Annie skielik en laat die vier kinders en 'n enkelvader agter om hulle te versorg. Jacob is twee jaar later weer met Eleanor Francis Lewis getroud. Tragedie het egter weer toegetree toe Eleanor net drie kort jare later aan 'n hartaanval gesterf het. Alhoewel Dorothy in die kort drie jaar nooit by haar stiefma verwarm het nie, het dit steeds 'n diep gevoel van hartseer om weer moederloos te wees. Die kinders het almal onder hierdie verliese gely, asook Jakob self.
Dorothy is na die Rooms-Katolieke laerskool op die klooster van die salige sakrament gestuur. Baie beskou dit as 'n vreemde keuse as hulle van mening is dat haar vader Joods was en dat haar stiefma Protestant was. Die skool was hard en sy beweer dat sy nooit iets geleer het nie en skuldgevoelens oor alles gevoel het. Dorothy het Miss Dana's School, 'n finale skool in Morristown, New Jersey, gaan besoek. Gedurende hierdie jare is Dorothy nie aangemoedig om haar gevoelens te deel nie, en sodoende hulle binne-in te hou. Dit word beskou as een van die oorsake van haar latere episodes van depressie. Haar gradeplegtigheid op 13 het haar formele opleiding beëindig.
Om hierdie droewige kinderjare by te voeg, was Dorothy se broer 'n passasier op die RMS Titanic en is dood toe die skip in 1912 gesink het. Die tragedies het voortgeduur toe haar pa op 28 Desember 1913 oorlede is. Dorothy het die gevolge van al hierdie sterftes opgedoen, vind dit dikwels moeilik om soliede bande met mense te vorm. Hierdie gebeure het ook 'n rol gespeel in haar stryd met alkoholisme.
Dorothy Parker voel sleg voorbereid op die wêreld van Manhattan wat haar afgewag het met die voltooiing van haar beperkte skoolopleiding. So het sy begin geld verdien deur klavier te speel by 'n plaaslike dansskool, saam met ander sporadiese musiekgeleenthede. In 1914 verkoop sy haar eerste gedig aan Vanity Fair, maar haar groot pouse kom in 1916, toe Parker begin het om verskillende gedigte voor te lê aan die redakteur van 'n ander tydskrif Condé Nast, Vogue. Die redakteur was so beïndruk met die skrywe van die jong Dorothy dat haar onmiddellik 'n werk aangebied is. Dorothy het gewerk as redaksionele assistent by Vogue vir die volgende jaar.
In 1917 ontmoet en trou hy met Edwin Pond Parker II, 'n aandelemakelaar. Dorothy was net te bly om te trou en ontslae te raak van die Rothchild-naam. Sy het sterk gevoelens oor haar Joodse erfenis behandel, waarvan die meeste negatief was weens die woedende antisemitisme van destyds. Sy het gesê dat sy getroud is om van haar naam te ontsnap. Die huwelik het egter nie lank gehou nie. Die egpaar is geskei toe Edwin Parker tydens die Eerste Wêreldoorlog gestuur is om te veg. Edwin is ernstig beseer na slegs 'n paar maande diens. Hierdie besering, tesame met die pyne en herinneringe aan die oorlog, het Edwin tot 'n lewenslange verslawing aan alkohol en morfien gelei. Die verhouding was nie positief nie, en dit het in 1919 in 'n egskeiding geëindig. Maar Dorothy sou nooit weer na haar nooiensvan terugkeer nie. Sy hou die laaste naam van Parker vir die res van haar lewe, selfs toe sy weer trou. Toe sy gevra word of daar 'n meneer Parker is, het sy terloops geantwoord: 'Daar was vroeër'.
Dorothy oorgeplaas na Vanity Fair in 1917, waar sy tot 1920 as dramakritikus en personeelskrywer gedien het. Haar kritiek het van haar 'n huishoudelike naam gemaak en sy het 'n groot leserspubliek ontwikkel. Sy neem die posisie aanvanklik in as stand-in vir die skrywer P.G. Woodhouse terwyl hy op vakansie was. Maar die toename in haar gewildheid het die tydskrif oortuig om haar in haar eie reg as skrywer te behou sodra Woodhouse teruggekeer het.
Die besturende redakteur, Frank Crowinshield, het in 'n onderhoud verklaar dat Dorothy Parker "die vinnigste denkbare tong het, en ek hoef nie die grootste gevoel van bespotting te sê nie." En in die inleiding tot Parker se versamelde verhale, het Regina Barreca geskryf dat "Parker se eie karikature die selfbedrog, die magtige, die outokratiese, die nietige, die sluwe en die selfbelangrike karakter is; dit vertrou nie op mans en klein formules nie, en dit bespot nooit die gemarginaliseerdes, die kantlyne of die uitgeworpenes nie. As Parker na die kruik gaan, is dit gewoonlik 'n aar met bloubloed daarin. '
In 1920 sou dit hierdie satiriese verstand en bespotlike karikature wees wat tot haar beëindiging sou lei Vanity Fair. Hulle beweer dat sy te veel mense aanstoot gegee het tydens haar resensies.
Die ronde tafeljare
Terwyl hy by Vanity Fair, Dorothy Parker het vriende gemaak met ander skrywers en hierdie verhoudings sou haar lewe verander. Onder hulle was Robert Benchley, wat gesê kan word dat sy haar beste vriend is, asook Robert E. Sherwood. Die drie skrywers begin hul daaglikse middagete saamneem in die Algonquin Hotel, in die vier-en-veertigste straat. Hierdie middagetes was nie net vir eet nie. Dit was om idees te deel, kritiek op skrif te gee, om aanmoediging en lof op mekaar te gee, en opreg hul diepste idees te deel, gemeng met hul beste grappies en 'n skemerkelkie. Hulle het die stigterslede geword van die beroemde intellektuele groep, die Algonquin ronde tafel. Namate die verhale van hierdie middagetes gegroei het, het die lede ook so gedoen. Kort voor lank word Parker, Benchley en Sherwood deur Franklin Pierce Adams en Alexander Woollcott verbind. Hierdie mans was suksesvolle koerant-rubriekskrywers. Nadat hulle vertroud geraak het met die genie wat Dorothy Parker was, het hulle vasberade geraak in die openbaarmaking van haar wysheid. Ander lede, soos Harold Ross, sou deur die jare in en uit die groep filter. Dorothy Parker het egter die enigste vrou in die groep gebly. Sy kon haar eie hou as sy seks verdedig, haar idees deel en die respek behou van elke man wat tot die Round Table se elite-groep toegelaat word.
Dorothy is afgedank tydens die ronde tafeljare Vanity Fair. Ten einde hul steun vir haar skryfwerk te bewys en die onreg wat Parker aangerig het, te bevestig, het Benchley en Sherwood uit protes in 1920 bedank. In die volgende paar jaar het Dorothy hard aan haar poësie gewerk en is ook aangestel as personeellid van 'n nuwe tydskrif, Die New Yorker. Die tydskrif, gestig deur mede Round Table-lid Harold Ross, het beide Benchley en Parker die vryheid gegee om hul eie projekte te skryf en te kultiveer en hul eie ure te dikteer. Parker het nie veel geskryf nie Die New Yorker tot na 1926, toe haar eerste bundel gedigte, Genoeg tou gepubliseer is. Die digkunsversameling was vol rympies en kreatiewe meter, saam met lewendige woorde, maar die onderwerpe was baie ernstiger en dikwels boosaardig. Onder hierdie groep gedigte is miskien een van Parker se bekendste, Hervat.
Skeermesse pyn jou;
Riviere is klam;
Sure vlek jou;
En dwelms veroorsaak kramp.
Gewere is nie geoorloof nie;
Gas ruik aaklig;
Jy kan net so leef.
Parker se poësie het onmiddellik sukses behaal. Lesers hou van haar persepsie van haar romantiese sake, waarvan baie onsuksesvol was, en haar eerlikheid oor haar selfmoordgedagtes en pogings. Sy het deel geword van die popkultuur toe sy opdaag in 'n beroemde Cole Porter-lied, Net een van daardie dinge, ("Soos Dorothy Parker eens gesê het / Aan haar kêrel: 'Fare thee well !.')
Parker het die volgende 15 jaar aanhou skryf, maar min gedoen met haar tyd. Sy het alles geskryf van poësie tot kortverhale, van draaiboeke tot televisiekripsies en was selfs mede-outeur van enkele toneelstukke. Haar publikasies kom in sewe volumes: Genoeg tou, Sunset Gun, Laments for the Living, Dood en belasting, Na sulke plesier, Nie so diep soos 'n put nie (versamelde gedigte), en Hier lê. Die beroemde kritikus, Brendan Gill, het opgemerk dat die titels van haar versameling "neerkom op 'n kapsule-outobiografie." Baie hoogtepunte uit hierdie tydperk is oorspronklik in Die New Yorker, insluitend haar beroemde rubriek "Konstante leser", wat baie akerbiese boekresensies was. In teenstelling met Vanity Fair, Die New Yorker was mal oor haar satire en geestige wreedheid. Haar rubriek het buitengewoon gewild geraak en is later in 'n versameling onder dieselfde naam gepubliseer.
Met al hierdie ongelooflike krediete op haar naam, bly haar bekendste verhaal, 'A Big Blonde' gepubliseer in Bookman Magazine en bekroon met die O. Henry-toekenning as die uitmuntendste kortverhaal van 1929. Haar kortverhale was yl en opvallend, en vertrou baie op dialoog eerder as beskrywing. Sy kenmerk hierdie kenmerk aan haar liefde vir Ernest Hemingway. Hulle was geestig, maar in 'n bittere, eerder as komiese, sin.
Haar lewe gedurende die 1920's was vol buite-egtelike sake, 'n groot afhanklikheid van alkohol en 'n drang na die dood (sy het drie keer in die dekade selfmoord gepoog). Haar veral opgemerkte sake was met die verslaggewer-gedraaide dramaturg Charles MacArthur, F. Scott Fitzgerald, en met die uitgewer Seward Collins.
Hollywood en die latere lewe
Na die onstuimige 1920's in New York, wou Dorothy Parker 'n tempo verander. In 1934 trou sy met Alan Campbell, 'n akteur met die hoop om draaiboekskrywer te word. Die egpaar het na Hollywood verhuis om loopbane in die filmbedryf te volg. Campbell het 'n groot begeerte gehad om op te tree, maar hy wou ook bydra tot die skerm deur middel van skryf. Dit was egter Dorothy Parker wat in hierdie opsig geskitter het. Sy was die een in die verhouding wat die lewe verdien het. Sy het 'n natuurlike geskenk vir die werk gehad en het redelik ryk geword ('n salaris van $ 5200 per week verdien) tydens die Depressie. By die verhuising na Hollywood is Parker as vryskutskrywer gekontrakteer vir verskeie Hollywood-filmstudio's. In totaal het die egpaar, wat gereeld aan projekte saamgewerk het, vir meer as 15 films geskryf.
Parker en Campbell het in 1937 met Robert Carson saamgespan om die draaiboek vir die film te skryf 'N Ster word gebore. Die rolprent is geregisseer deur William Wellman en die rolprent Janet Gaynor, Fredric March, en Adolphe Menjou. Die film was 'n groot sukses en is genomineer vir verskeie Oscar-toekennings, insluitend die beste skryf-draaiboek, die beste regisseur, die beste aktrise, die beste akteur en andere. Dit het 'n Oscar ontvang vir die beste oorspronklike verhaal. Sy het hierdie sukses opgevolg met haar samewerking met Peter Vierter en Joan Harrison in Alfred Hitchcock se film saboteur (1940). Baie van Parker se aanhangers kon duidelik haar eienaardige toevoegings en bydraes tot die draaiboek sien. Toe die finale projek egter voltooi is, beweer sy dat haar como met Hitchcock die enigste interessante deel was en dat die res van die film vreeslik vervelig was.
Benewens haar draaiboekloopbaan, het Parker ook die Screen Writer's Guild saam met Lillian Hellman en Dashiell Hammett gestig. Dit lyk nooit asof sy moeg geword het nie, aangesien sy ook oor die Spaanse Burgeroorlog berig het en in haar vrye tyd aan verskeie toneelstukke gewerk het, hoewel nie een van hulle ooit gewild geword het nie. Ten spyte van al die sukses van Parker en Campbells, was hul huwelik 'n stryd. Die egpaar sou gereeld veg en van mekaar skei, slegs om 'n paar weke later met mekaar te versoen. Uiteindelik is hulle in 1947 geskei, maar selfs dit het nie geduur nie, en die samelewing was 'n bietjie geamuseerd toe hulle in 1950 weer getroud is. Hulle is getroud tot Campbell se dood in 1963.
Dorothy Parker was 'n uitgesproke voorstander van linkse sake. Haar passie vir burgerregte is ontvang met harde kritiek en kommentaar van die gesagspersone. Namate haar tyd in Hollywood verleng het, het sy meer betrokke geraak by die politiek. Parker het die Amerikaanse Kommunistiese Party in 1934 ondersteun. Sy skryf vir die Loyalistiese saak in Spanje vir die Kommunistiese koerant Nuwe massas in 1937, en was een van die stigterslede van die Anti-Nazi League in Hollywood. Baie vriende vind haar gedrag te radikaal, en dit veroorsaak skeuring tussen Parker en diegene wat vroeër naby haar was. Sy het selde haar voormalige Round Table-vriende gesien.
Die groei van die Amerikaanse Kommunistiese Party het gelei tot ondersoeke deur die FBI en Dorothy Parker was op hul lys. Die McCarthy-era, soos hierdie tyd bekend was, het daartoe gelei dat Parker en ander deur die filmstudiobase op die swartlys van Hollywood geplaas is.
Haar afhanklikheid van alkohol het van 1957 tot 1962 met haar werk begin inmeng. Alhoewel sy 'n paar boekresensies geskryf het Esquire, was haar posisie nie gewaarborg nie, en haar wisselvallige gedrag en 'n gebrek aan belangstelling in sperdatums het haar gewildheid onder redakteurs laat daal. In 1967 sterf Dorothy Parker op 73-jarige ouderdom aan 'n hartaanval in Volney Apartments in New York. Haar as het op verskillende plekke opgeëis, waaronder 'n lêskabinet vir 21 jaar. Die NAACP het hulle uiteindelik geëis en 'n gedenktuin in hul hoofkwartier in Baltimore gebou. Die gedenkplaat lui:
Hier lê die as van Dorthy Parker (1893 - 1967) humorist, skrywer, kritikus. Verdediger van menseregte en burgerregte. Sy het voor haar voorskrif 'Excuse my dust' voorgestel. Hierdie gedenktuin is gewy aan haar edele gees wat die eenheid van die mensdom gevier het en aan die bande van ewige vriendskap tussen swart en Joodse volk. Opgedra deur die Nasionale Vereniging vir die Bevordering van Kleurlinge. 28 Oktober 1988.
Toe Parker dood is, het sy iets heeltemal onverwags gedoen, maar nie verbasend nie; sy het haar hele boedel aan die Dr. Martin Luther King, jr. Na die dood van King is haar boedel aan die NAACP deurgegee. Haar eksekuteur, Lillian Hellman, het hierdie ingesteldheid bitter, maar onsuksesvol betwis. Selfs tydens die dood het Parker 'n manier gevind om 'n saak te ondersteun waarin sy diep geglo het.
George Oppenheimer het 'n toneelstuk geskryf in die hoogtepunt van Dorothy Parker se gewildheid. In sy toneelstuk, Hier Vandag (1932) het Ruth Gordon die karakter op Parker gespeel
Die lewe van Parker was die onderwerp van die video van 1987 Dorothy En Alan Op Norma Place, en die film van 1994 Mev. Parker en die bose kringloop waarin sy gespeel is deur Jennifer Jason Leigh; ander in die rolverdeling was Campbell Scott, Matthew Broderick en Peter Gallagher.
Op 22 Augustus 1992 (Parker se 99ste verjaardag) verskyn haar beeld op 'n Amerikaanse gedenkstempel van 29 ¢ in die reeks Literêre Kunste.
Die klein ster-tatoeëring van Dorothy Parker aan die binnekant van haar arm was die inspirasie vir 'n kompendium van literêre uittreksels oor tatoeëring, Dorothy Parker se elmboog - tatoeëring op skrywers, skrywers op tatoeëring deur Kim Addonizio en Cheryl Dumesnil.
Dorothy Parker, saam met ander figure uit die era soos Ira Gershwin en George Gershwin, is 'n karakter in Act 1, Scene 12, van die verhoogmusikale weergawe van Deeglik moderne Millie.
1926. Genoeg tou
1929. Sluit harmonie (Speel)
1930. Laments for the Living
1931. Dood en belasting
1933. Na sulke plesier
1936. Versamelde gedigte: nie so diep soos 'n put nie
1939. Hier lê
1944. Die draagbare Dorothy Parker
1953. Die dames van die gang (Speel)
1970. Konstante leser
1971. 'N Maand van Saterdae
1996. Nie veel pret nie: Die verlore gedigte van Dorothy Parker
Mev. Parker en die bose kringloop IMDB
Addonizio, Kim, en Cheryl Dumesnil (red.). 2002. Dorothy Parker se elmboog - tatoeëring op skrywers, skrywers op tatoeëring. New York: Warner Books. ISBN 0446679046
Fitzpatrick, Kevin C. 2005. 'N Reis na Dorothy Parker se New York. Berkeley, CA: Roaring Forties Press. ISBN 0976670607
Keats, John. 1970. You Might As well Live: The Life and Times of Dorothy Parker. Simon en Schuster. ISBN 0671206605