Wat het die Engelse die dominante mag van die Britse Eilande gemaak? - Inligting
Wat het die Engelse die dominante mag van die Britse Eilande gemaak?
Onlangs het ek baie gesoek oor Skotland, Ierland, Wallis en Engeland. Die een na die ander het Engeland sy bure gevassaliseer en die hoof van Groot -Brittanje geword.
Ek kan verstaan ​​dat Wallis, wat regtig gedesentraliseer was, die Engelse nie regtig kon keer nie. Maar hoe is dit vir Skotland en Ierland gedoen?
In geskiedenislesse leer ons dat Ierland effektief in baie leërs (4 voor die Britse inval) geskei was, maar vermoedelik verenig was met indringers. Hoe kon hulle hul grond so maklik verloor? Was hulle weermag te oud? Was daar geen wil om hul lande te behou nie?
Vir Skotland het hulle inderdaad gereeld teen Engeland geveg en dikwels met Frankryk verbonde om beskerming. Hulle is nietemin deur die Engelse verpletter. Hoekom is dit? Was hul ekonomie te sleg om hul weermag te onderhou? Voorsien probleme?
Om hierdie vraag te beantwoord, moet u eers 'n ander komplekse vraag beantwoord: Wie is die Engelse?
Hierdie vraag blyk inderdaad baie ingewikkeld te wees, omdat geleerdes tot vandag toe nog nie seker is of hulle 'n invasionistiese/migrasie -opvatting of 'n diffusionistiese siening moet aanvaar ten opsigte van die Britte, die Keltiese bevolking van Groot -Brittanje (Skotland uitgesluit), wat een van die vroeë mense wat die Engelse voorafgegaan het. Om 'n growwe verduideliking te gee, sou eersgenoemde beteken dat die Britse kultuur van die vasteland met sy mense na Groot -Brittanje gekom het, terwyl laasgenoemde sou beteken dat kontak met die kontinent die bestaande mense op die eiland in die Britse kultuur verander het.
Dus, wie was hierdie mense wat reeds in Groot -Brittanje was? Moderne mense het Brittanje ongeveer 42 000 jaar gelede die eerste keer bereik, maar tydens die laaste maksimum ystydperk tussen 25 000 en 15 000 jaar gelede, word geglo dat die eiland weer onbeset was. Mense het moontlik begin om die eiland onmiddellik na die laaste ys maksimum te beset, maar teen 9600 vC was daar beslis 'n gevestigde bevolking. Om hierdie mense 'n bietjie konteks te gee, is 'n paar mesolitiese postgate in die Stonehenge -gebied omstreeks 8000 vC gegrawe, sodat rituele aktiwiteite beslis begin het.
Oor die jare voor die Britte word algemeen geglo dat kulturele veranderinge binne 'n min of meer konsekwente bevolking plaasgevind het. Byvoorbeeld, 4000 vC het die neolitiese kultuur gebring, en die bronstydperk -kultuur het ongeveer 2300 vC aangekom. Teen 800 vC het die Britse ystertydperk in Brittanje begin, en hierdie bevolking het teen die eerste eeu vC tot ongeveer drie of vier miljoen uitgebrei, meestal in die suide.
Opgedateer 23/04/2018: Dit lyk asof die neolitiese kultuur wat Stonehenge gebou het, miskien vervang is deur 'n inval uit die Bronstydperk. Kyk na die studie van antieke genome dat die 'bekerkultuur' van die Bronstydperk Brittanje binnegedring het - Ewen Callaway in Natuur.
Een moontlike argument vir die diffusionistiese teorie is dat die Britse druïde na bewering gebruik gemaak het van Stonehenge, wat voor die Britte gebou is. Dit is beslis moontlik dat indringers van die bestaande godsdienstige monument gebruik gemaak het, maar dit is miskien 'n bietjie meer waarskynlik dat daar ten minste 'n spanning van kontinuïteit bestaan ​​het tussen die mense uit die Steentydperk, die Bronstydperk en die Ystertydperk op die eiland.
Sommige van die Ystertydse Britte was moontlik die eerste om hulself Britte te noem, of Pretanoi. Die Griekse Pytheas het Brittanje in ongeveer 'ontdek'. 325 vC. Hierdie gebeurtenis was die begin van die uitbreiding van die Grieks-Romeinse wêreld noordwaarts in Europa. Tussen 200 vC en 43 nC het die Germaanse-Keltiese vlugtelinge uit Gallië na Brittanje begin migreer, toe die Romeine na Gallië uitgebrei het. Die suidelike stamme het meer geromaniseer geraak, en dit was die invloed van die Germaanse en Romeinse kultuur wat die oorgang van die Britte na die Engelse begin het.
Teen 40 nC het die Romeinse Ryk Suid -Brittanje verower, en die tydperk bekend as Romeinse Brittanje het begin. Dit is die Romano-Britse kultuur wat aanleiding gegee het tot die vroeë legendes wat later in die Arthur-mite omskep sou word. Nadat die Romeine ongeveer 410 nC uit Brittanje onttrek het, begin die Germaanse Angelsakse met hul reeks invalle van die eiland. Soos Wikipedia dit stel:
Tradisioneel is geglo dat 'n massa-inval deur verskillende Angelsaksiese stamme die inheemse Britse bevolking in die suide en ooste van Groot-Brittanje (hedendaagse Engeland met die uitsondering van Cornwall) grootliks verplaas het.
Onlangse genetiese studies toon egter aan dat daar glad nie 'n massaverplasing was nie. Die relatief klein groepies Angelsaksiese indringers het eerder 'n groot kulturele impak op die bestaande Britse bevolking gehad. Die mees opvallende teorie om te verduidelik waarom die Angelsaksiese kultuur so 'n diepgaande uitwerking op die inheemse bevolking gehad het, is dat die politieke en ekonomiese oorheersing van die Angelsaksers hul kultuur meer wenslik gemaak het. Wat presies die Angelsakse 'n voordeel gegee het, is natuurlik meer kompleks, en ek sal dit aan die leser oorlaat om verder te gaan (meer inligting is beskikbaar in die gekoppelde Wikipedia-artikels).
Teen 1066, toe Willem die Veroweraar die Engelse troon inneem, was die Engelse kultuur reeds goed gevestig, en William se vooruitgang-soos nuwe kastele en 'n sensus-het slegs die versterking van die jong volk versterk.
Die antwoord op u vraag is dus dat die Engelse waarskynlik oorheersend is omdat hulle waarskynlik bestaan ​​uit die steeds groeiende bevolking wat uit die min of meer oorspronklike inwoners van die eiland ontstaan ​​het. Wallis en Skotland is dus die uitsonderings, en hulle verdien verdere ondersoek.
Sommige van die Walliese stamme het vrede met die Romeine gemaak en kon sodoende 'n deel van hul identiteit gedurende die Romeinse tydperk behou. Die Angelsaksers kon nie heeltemal deur Wallis dring nie, moontlik omdat die Romeine nie soveel infrastruktuur daar gebou het nie.
Die Romeine kon nooit 'n groot deel van Skotland binnedring nie, moontlik omdat dit moeilik was om die stamme in die Hooglande te beveg. Uiteindelik het die Romeine hul land in die suide van Skotland prysgegee, en die gebied is oorheers deur inheemse stamme, soos die Pikte in die noorde. Nadat die Romeine hulle uit Brittanje onttrek het, val die Galliërs uit Ierland Skotland in die weste binne, en die Pikte trek terug na die ooste. Uiteindelik het gaelisering (die invloed van die Gaels), Skotland getransformeer, en die Gaeliese en Piktiese krone het saamgesmelt. Die sterkte van hierdie nuwe koninkryk is wat Skotland onafhanklik gehou het van die Engelse in die suide, en dit is 'n ander onderwerp wat die leser verder moet bestudeer.
Engeland lê in die warmste, rykste en vrugbaarste dele van die Britse Eilande. Dit is moderne bevolkingsgetalle, maar dit dui op relatiewe sterkpunte uit die verlede:
Engeland, 55 miljoen; Ierland (tel Noord -Ierland), 6 miljoen; Skotland, 5 miljoen, Wallis, 3 miljoen. Eerlik gesê, was ek verbaas oor die verskil tussen Engeland en al die ander (14 miljoen). Dit is ten spyte van die feit dat Engeland effens minder oppervlakte het as die ander saamgestel. Engeland het ook die hoogste BBP per hoofstad van die vier gehad tot die moderne tyd toe 'n toestroming van buitelandse kapitaal die ander streke in staat gestel het om Engeland in te haal, of selfs in te haal.
So histories was baie van die kompetisies nie tussen Engeland en die ander nie, maar eerder tussen verskillende "Engelse" faksies; bv. Alfred en Guthrum, of William the Conqueror en Harold. Anders gestel, die kompetisie was tussen 'Britse' faksies, waarvan slegs sommige nie-Engels was.
Die voor die hand liggende rede dat Skotland deur Engeland 'verower' is, is dat koning James VI van Skotland erfgenaam van die Engelse troon was, en by die dood van Elizabeth I van Engeland (en Ierland) het hy regeer oor beide koninkryke. Die groter Engelse bevolking en die sterker ekonomie het toe daartoe gelei dat die Engelse taal geleidelik van Skotse Gaelies en Skotte ('n Germaanse taal afkomstig van Ou Engels) afgeskuif het.
Die regstelsel van Skotland verskil egter van dié van Engeland, en die instelling van die Skotse Vergadering beloof om die onderskeid te behou.
Skotland sluit aan by Engeland en Wallis: Die Darien-ramp was 'n noodlottige poging om 'n pad deur Sentraal-Amerika deur die Skotte te bou. Dit is ondersteun deur die meeste Skotse adel, en die mislukking daarvan het hulle byna bankrot gemaak. Dit het op sy beurt die Skotse tesourie byna bankrot gemaak. Dit het gelei tot die Unie van die Parlemente tussen Skotland en Engeland in 1707. Dit was bedoel om 'n gelyke unie te wees, maar die saamgesmelte parlement was in Westminster, Londen.
Alhoewel Engeland nog altyd die mees bevolkte land was, het migrasies wat veroorsaak is deur die Ierse aartappelhongersnood, die Highland -opruimings en die Industriële Revolusie daartoe gelei dat die bevolkingsverskille aansienlik toegeneem het. Behalwe die migrasie van Iere en Skotte na die VSA en lande in die Britse Ryk, het 'n groot aantal migrante na Engeland gekom. Veral tydens die Industriële Revolusie. Baie Engelse mense het Skotse, Ierse en Walliese name.
Die OP verwys na die Middeleeuse Ierland wat voor die Engelse verowering in vier vestings verdeel is. Fiefdom is 'n feodale term en daar was geen feodalisme of fiefdoms in Ierland voordat die Engelse die eerste keer binnegeval het nie.
Voor die Engelse inval het Middeleeuse Ierland tientalle koninkryke (moontlik meer as honderd) laat roep Tuaths, elk geregeer deur a ri, of koning. Die meeste konings het oorheersers gehad wat op hul beurt oorheersers gehad het wat oor die vier tot ses "vyfdes" of provinsies van Ierland regeer het, wat weer die hoë koning van Ierland as hul heer gehad het. Daar was ook stadstate wat deur Skandinawiërs beheer is.
Daar was 'n aantal gevalle waar krygers uit baie verskillende koninkryke saamgespan het om vikings of Anglo-Normandiërs te beveg. Die Middeleeuse Engelse verowering van Ierland het spoedig gevuur en die Engelse het die grootste deel van Ierland eers ongeveer 400 jaar later in Tudor verower.
Belangrike gebeurtenisse in die geskiedenis van die Engelse taal
Ph.D., Retoriek en Engels, Universiteit van Georgia
M.A., Moderne Engelse en Amerikaanse letterkunde, Universiteit van Leicester
BA, Engels, State University of New York
Die verhaal van Engels - van die begin af in 'n warboel van Wes -Germaanse dialekte tot sy rol vandag as 'n wêreldwye taal - is fassinerend en kompleks. Hierdie tydlyn bied 'n blik op sommige van die belangrikste gebeurtenisse wat gehelp het om die Engelse taal die afgelope 1500 jaar te vorm. Om meer te wete te kom oor die manier waarop Engels in Brittanje ontwikkel het en dan oor die hele wêreld versprei het, kyk na "The History of English in 10 Minutes", 'n amusante video wat deur die Open University vervaardig is.
Wat as die bondgenote die Eerste Wêreldoorlog verloor het?
Die mense van die grond het gewen
Die koste van Trump ná Trump
Vir baie van sy mense behou 'Engeland' 'n oorspronklike emosionele krag wat 'Brittanje' nooit bereik het nie. Die instellings van die staat is Brits: die British Museum, die British Broadcasting Corporation. Net so die magtige enjins van die nywerheid en handel: British Petroleum, British Airways. Maar toe 'n digter dit oorweeg om sy lewe vir sy land af te lê, skryf hy: "As ek sou sterf, dink net aan my dat daar 'n hoek van 'n vreemde veld is wat vir ewig Engeland is." Nuwelinge in die VK kry vinnig 'n 'Britse' identiteit. Daar is 'n Moslemraad van Brittanje, en 'Britse Asiërs', 'Britse swartes' en 'Britse Jood'. Maar dit is 'n baie seldsame nuweling wat word Engels: T.S. Eliot, miskien, of Nirad Chaudhuri, en hulle gee die spel dikwels weg deur dit te oordryf - laat die Engelse bekommerd wees dat hulle bespot word eerder as naboots. (Terwyl Henry Higgins laggend sing My Fair Lady: "'Haar Engels is te goed,' het hy gesê, 'Dit dui duidelik aan dat sy 'n vreemde is.'") Brittanje kan ontbind word deur 'n stemming in die parlement, maar soos die spreekwoord lui, sal daar altyd 'n Engeland wees.
Dit is die kulturele konteks van Robert Tombs se skouspelagtige en massiewe boek, Die Engelse en hul geskiedenis, nuut gepubliseer in die Verenigde State. Dit is 'n boek vir ons tyd wat ook die standaardteks vir die komende eeu moet word.
Tombs is 'n akademiese historikus, maar nie 'n akademiese historikus van Engeland nie. Sy spesialiteit is Frankryk, en veral die eeu 1814-1914, 'n periode van twee ryke, twee monargieë, twee republieke, 'n halfdosyn oorloë en die grootste supernova van artistieke, literêre en musikale talent in een stad in die geskiedenis van die wêreld. Toe ek in Desember 'n onderhoud voer met Tombs in sy statige kantoor in die St. John's College in Cambridge, het hy verduidelik dat hy die geskiedenis van sy eie land as vervelig beskou het.
'Vervelend' is 'n byvoeglike naamwoord wat nie op Tombs se eie werk toegepas sal word nie. Gedemp en vakkundig van toon, is dit 'n boek propvol plofstof wat noukeurig gerangskik is om 'n driekwart eeu van opgehoopte konvensionele wysheid in die kol te slaan.
Die dominante tema, toon en boodskap van die Britse en Engelse geskiedskrywing sedert minstens 1960 het gewissel tussen selfkritiek en selfbeskuldigend. Die afgelope twee dekades het die aanklag net verskerp. 'Britain's Gulag' is die titel van 'n geskiedenis van die Mau Mau -opstand in Kenia in die 1950's. Die skrywer word opgevolg deur 'n ander wat Brittanje beskuldig het van outeurskap van 'Laat Victoriaanse Holocausts'-Holocausts meervoud. Selfs historici wat nog nie so ver gaan nie, vertel nog tot 1890 'n verhaal van massale lyding en uitbuiting, en dan agteruitgang en mislukking. Brittanje se heersers word in die beste geval as snobistiese skelmkoppe beskuldig as in die ergste geval massamoordenaars. Daar is soms skaars 'n probleem op hierdie planeet wat iemand êrens by die deur van Brittanje of Engeland gelê het nie, aangesien hierdie stuk internet flotsam mooi saamvat:
In kaart gebring ... Elke land wat Engeland ooit binnegeval het (almal behalwe 22 lande regoor die wêreld) ... pic.twitter.com/5HelZHlvPD
- Ongelooflike kaarte (@IncredibleMaps) 11 Maart 2014
Tombs lyk ongemaklik toe ek voorstel dat hy 'n patriotiese geskiedenis van Engeland geskryf het. Miskien is dit oordrewe. Maar wat hy geskryf het, is 'n sistematiese weerlegging van die bekendste beskuldigingsreëls.
Dit moet vroeg beklemtoon word: Die Engelse en hul geskiedenis is geen polemiek nie, selfs nie 'n anti-polemie nie. Dit is 'n ryk gedetailleerde politieke, ekonomiese en kulturele vertelling met fassinerende dinge om te sê oor alles, van die evolusie van Engelse Gotiese argitektuur tot die opkoms van professionele sport. Dit verklaar eerder as om te argumenteer.
Nietemin, die elegant saggeaarde verhaal breek 'n aantal kritiese mites oor Engeland, insluitend die volgende drie.
Die Britte in die algemeen, maar veral die Engelse, word dikwels beskuldig van spesiale skuld vir die trans-Atlantiese slawehandel. In 2006 het die destydse premier Tony Blair namens die land sy 'diepe smart' uitgespreek dat 'Brittanje se opkoms tot wêreldwye voorrang gedeeltelik afhanklik was van 'n stelsel van koloniale slawe-arbeid'.
Dit is waar dat die Britte, en veral die Engelse, hewig meegeding het met Franse en Portugese slawe om die Atlantiese slawehandel in die 17de en 18de eeu te oorheers - en om die plantasies te beheer waarop slawe gewerk en gesterf het. Baie Engelse gesinsfortuine is verkry uit die onbetaalde arbeid van slawe, waaronder die van die groot liberale premier, William Ewart Gladstone. Toe Brittanje slawerny in die hele ryk in 1833 afskaf, het Gladstone se pa meer vergoeding ontvang as enige ander Britse onderdaan vir sy meer as 2500 slawe.
Hierdie verhaal word duidelik en spaarsaam deur Tombs vertel. Maar Tombs maak ook duidelik dat slawerny nie 'n Engelse uitvinding was nie. Tussen 1530 en 1640 is ongeveer 1 miljoen Europeërs, waaronder Engelse, ontvoer deur Arabiese plunderaars en verkoop in markte suid van die Middellandse See. Die Portugese het boonop soveel slawe as die Britte gedra. Van die begin af was die Atlantiese slawehandel 'n samewerking tussen Europese kopers en Afrikaanse verkopers, en elke beoordeling van verantwoordelikheid moet ook rekening hou met die rol van Afrika -koninkryke wat slawe gevang en na kusmarkte vervoer het.
Wat kenmerkend Engels was, was die vasberade en duur veldtog teen die slawehandel wat deur die Britse staat gelei is. In 1834, 31 jaar voor die 13de wysiging die slawerny in die Verenigde State beëindig het, is al 800 000 slawe in die Britse Ryk geëmansipeer deur 'n parlementshandeling. Brittanje het die handel binne die ryk reeds in 1807 verbied. Nog meer opvallend is dat die Britte daarop aangedring het om 'n verbod op die sluiting van die Verdrag van Wene van 1815 wat die Napoleontiese oorloë beëindig het, op te skryf, 'n verbod wat Tombs op uitdagende wyse beskryf het as die eerste verklaring van menseregte in 'n internasionale verdrag. Hierdie bepaling was ook nie bloot aspiratief nie:
Die Royal Navy het 'n permanente eskader van 1808 tot 1870 geplaas, soms gelyk aan 'n sesde van sy skepe, om slawe van Wes -Afrika te probeer onderskep. Dit was gevestig in Freetown, die hoofstad van die kolonie vrygemaakte slawe in Sierra Leone, met die eerste Afrikaanse Anglikaanse biskop, Samuel Crowthar, as 'n seun uit 'n slaweskip deur die Royal Navy gered. …
Brittanje het vyf en veertig verdrae met Afrika-heersers gesluit om die handel by die bron te stop. ... In verskeie gevalle het Brittanje hulle betaal om die verkeer te laat vaar. … In 1861 beset dit Lagos, waarin die heerser wat geweier het om die handel te stop, afgesit word en sodoende een van die belangrikste slawe -roetes geblokkeer het. Meer as sestig jaar het die vloot honderde slaweskepe aan die Afrika -kus gevange geneem en ongeveer 160 000 gevangenes bevry. ... [I] in 1845 verklaar [die Britse minister van buitelandse sake] die Brasiliaanse slaweskepe as seerowers, en is daar in vyf jaar op 400 beslag gelê. In 1850 het die Royal Navy selfs met geweld in die Brasiliaanse hawens ingegaan om honderde slaweskepe te gryp of te vernietig-wat daartoe deurslaggewend was om Brasilië, die grootste slawe-koper van almal, te dwing om een ​​van die grootste gedwonge emigrasies in die geskiedenis te beëindig. ... Kuba ... het dieselfde druk ondergaan. Maar Amerikaanse skepe is versigtiger behandel, aangesien soektogte na vermoedelike slaweskepe wat die Stars and Stripes dra, dreigemente van oorlog uit Washington veroorsaak het.
In 1844 publiseer Friedrich Engels sy beroemde studie oor die toestand van die werkersklas in Engeland, 'n woedende verhoor wat as objektiewe sosiale wetenskap voorgestel word:
Wat waar is van Londen, geld van Manchester, Birmingham, Leeds, geld van alle groot dorpe.Oral barbaarse onverskilligheid, harde egoïsme aan die een kant en naamlose ellende aan die ander kant, oral sosiale oorlogvoering, elke man se huis in 'n beleëringstoestand, oral wederkerige plundering onder die beskerming van die wet, en almal so skaamteloos, so openlik toegewy krimp voor die gevolge van ons sosiale toestand, soos dit hulself hier vermom manifesteer, en kan net wonder dat die hele gekke stof nog steeds saamhang.
Engeland en Skotland was die pionier in die Industriële Revolusie. In die beginjare het hierdie magtige ekonomiese transformasie nie veel lone verhoog nie. Romantiese konserwatiewes en revolusionêre sosialiste het destyds hierdie feit aangehaal om die fabrieksstelsel as wreed en uitbuitbaar aan te dui. Miskien is die mees invloedryke werk oor die onderwerp in die naoorlogse tydperk, E.P. Thompson's Die maak van die Engelse werkersklas, het daarop aangedring: 'Mense kan meer goedere verbruik en terselfdertyd minder gelukkig of minder vry word. … Gedurende die periode 1790–1840 was daar 'n geringe verbetering in die gemiddelde materiaalstandaarde. In dieselfde tydperk was daar toenemende uitbuiting, groter onveiligheid en toenemende ellende. "
Tombs weerlê die Engels-Thompson-weergawe van gebeure met noukeurig versamelde statistieke wat aantoon dat pre-industriële Engelse lone reeds die hoogste op aarde was-byna 12 gram silwer per dag en vinnig styg vir 'n gewone werker in 1775, teenoor ongeveer nege en stagneer in Amsterdam, jonger as vier en sak in Wene en Florence, 'n stilstaande drie in Beijing, en slegs een in Delhi. Trouens, die dringendheid van besparing op duur arbeid was een van die redes waarom industrialisasie in Engeland begin het eerder as in ander destyds tegnologies gevorderde streke, soos die groot stede in die Yangtze-rivierdelta van China. Op sy beurt was dit die verspreiding van aantreklike goedere om te koop, nie die noodsaaklike sweep nie, wat baie Engelse mense gedryf het om harder en langer te werk as hul landbouvoorgangers. Tombs merk op dat Engelse mense eers in die laat 20ste eeu soveel vrye tyd sou neem as voor 1600.
Daar was 'n omwenteling in die klere van gewone mense: wit linne -onderklere, wit kouse, kleurvolle buiteklere, lintjies, manlike pruike, dames se hoede, halsdoeke, silwer gespe. ... Streeks kledingstyle het verdwyn. Mense het nie beter probeer nie, maar het gewys dat hulle net so goed soos almal is. Jong werkende manne en vakleerlinge het gewerk en deurgebring — en soms gesteel — om te kyk wat hulle "strak", "weet" en "sagmoedig" noem. …
Mense het meer en meer dinge begin eet wat net aangenaam was - en nuwe genot: tabak, tee, suiker, koffie, vars witbrood, geriefsvoedsel en alkohol. ... Nuwe verbruiksgewoontes het nie net die 'middelmatige' bereik nie, maar ook neergedaal na die armes, wat meer goedere verkry het as wat 'n welvarende jeugdige 'n eeu tevore beskikbaar sou gewees het: eienaarskap van kastrolle, skottelgoed, horlosies, foto's, spieëls, gordyne, lampe en tee- en koffiegerei het tussen 1670 en 1730 verdubbel. Horlosies, gewoonlik in silwer kaste - 'n nuwe mode -item - het in die tweede helfte van die eeu algemeen geword onder Engelse werkers. ... Teen die 1790's was daar na raming 800,000 silwer- en 400,000 goue horlosies in Engeland.
Na 1790 is Engeland en die Verenigde Koninkryk egter in 'n kwarteeu van die mees uitgerekte en duurste oorlogvoering in die geskiedenis van die koninkryk tot dusver ingeneem. Die oorlog het beide tegnologiese vooruitgang versnel en die meeste opbrengs verbruik. Wat oorgebly het, is deur werkers gebruik om vroeër te trou en meer kinders te kry: Engeland se bevolking het tussen 1701 en 1851 verdriedubbel, ondanks swaar emigrasie eers na Noord -Amerika, later Australië en Nieu -Seeland. Dit lyk asof die klimaat van die noordelike halfrond ook in die vroeë 1800's afgekoel het, wat die oeste in die eerste dekade van post-Napoleontiese vrede verwoes het. As gevolg van die oorlogskoste, oesmislukkings en die bevolkingsopbloei, wat die aantal werkers vermeerder en die lone verlaag het,
die reële lone het tussen 1760 en 1820 met slegs 4 persent gestyg. In hierdie tydperk het die werksure aansienlik toegeneem. Vroue en kinders het meer intensief gewerk, wat ongeveer 25 persent van die gesinsinkomste bygedra het. Voedselpryse het gestyg en die dieet het versleg. Gesondheid en higiëne in industriële samelewings het versleg. Kindersterftes was hoog en die lewensverwagting volgens die huidige standaarde laag, en albei het eintlik versleg. Mense se fisiese toestand, gemeet aan hul hoogtes, het tot een van die laagste vlakke ooit gedaal en het duidelike verskille tussen klasse getoon - meer as 'n sentimeter verskil tussen ryk en arm seuns in die 1790's.
Die ergste oesmislukking van hulle almal sou Ierland in die 1840's tref - die aartappelhongersnood wat nog steeds in die land se geheue teister. Die Verenigde Koninkryk het gereageer met die mees ambisieuse program vir voedselhulp en kontantverligting wat tot dusver deur 'n nasie probeer is, maar een wat nog steeds vreeslik kort van die omvang van die ramp was.
Net soos met slawerny, was die unieke Engels van die 19de-eeuse ervaring nie die uitdaging wat universeel was nie, maar die reaksie. Een van die belangrikste temas van Tombs is dat die Engelse staat vanaf Saksiese tye een van die ambisieusste, doeltreffendste en duurste in Europa was. Om Engels te wees, het hy gesê, het altyd beteken dat jy baie belasting moes betaal. Tog was dit nie die staat wat die reaksie op die proewe van die 19de eeu gerig het nie, maar die Engelse samelewing, gelei deur 'n self-gegenereerde kulturele transformasie van die Engelse werkersklas. In die geslag na 1850 het die alkoholgebruik in Engeland getuimel: die verbruik van gedistilleerde sterk drank per persoon het met 18 persent gedaal tussen 1870 en 1930 per persoon die bierverbruik met 40 persent. Die geboorte buite die huwelik het afgeneem. Misdaadsyfers het afgeneem. Godsdiensaanbidding het weer begin, toe die Metodiste -kapelle die gevestigde kerk verplaas het, wat aan die geland elite was. Werkers het hul eie instellings vir wedersydse hulp gebou, insluitend vakbonde wat vreedsamer was as hul Amerikaanse eweknieë en tog ook meer suksesvol was om korter ure en veiliger werksomstandighede te wen.
"Yster en steenkool," William Bell Scott, 1861 (Wikimedia)
Hierdie spontane veranderinge van onder af is versterk en versnel deur laat Victoriaanse en Edwardiaanse staatsinvestering in openbare gesondheid, elementêre onderwys en-na 1910-die eerste fondamente van 'n moderne staat van sosiale versekering. So laat as 1914, toe Brittanje 'n oorlog betree wat later geregverdig sou word as 'n stryd om die wêreld 'veilig vir demokrasie' te maak, het Engeland nog nie die stemme aan alle mans toegeken nie, laat staan ​​nog vroue. Tog was Engeland aan die begin van die 20ste eeu in baie opsigte 'n samelewing wat die regte van alle klasse mense meer respekteer as lande waar alle mans kon stem, ten minste teoreties: republikeinse Frankryk, keiserlike Frankryk en selfs die Verenigde State, waar stemming is beperk deur ras oor die voormalige Konfederasie en waar meer as 1 500 mense in die dekade tot en met 1900 in lyn gebring is.
'Amerika was dus duidelik 'n topnasie, en die geskiedenis het tot 'n einde gekom. So W.C. Sellar en R.J. Yeatman het hul satire van tradisionele Engelse geskiedenishandboeke afgesluit, 1066 En dit alles. Die bibliografie van die Britse geskiedenis van die 20ste eeu is 'n katalogus van somberheid, gedomineer deur titels soos Die ineenstorting van die Britse mag, Die opkoms en ondergang van die Britse vlootbemeestering, Engelse kultuur en die agteruitgang van die industriële gees, Die agteruitgang, herlewing en val van die Britse Ryk, en so aan en aan en aan.
Tombs het min geduld vir hierdie literatuur van selfskending. Hy voer aanneemlik aan dat die declinistiese argument twee werklike feite met baie polemiek vermeng.
Die eerste ware feit was die opkoms van die Verenigde State na 1917 tot 'n wêreldwye oppergesag in teenstelling met enigiets wat sedert die Romeinse tyd gesien is - beslis anders as wat Brittanje ooit beveel het. In vergelyking met Amerikaanse rykdom en mag, is Brittanje - soos elke ander Europese staat - onvermydelik op 'n tweede vlak ingedeel.
Die volgende ware feit is die herstel deur Indië en China van iets van hul vorige posisies in die wêreldekonomie. Namate hierdie twee voormalige en toekomstige reuse groter word, word almal noodwendig kleiner.
Maar binne die afgelope dekades in die Verenigde Koninkryk het die debat oor agteruitgang minder gefokus op vergelykings met die Verenigde State of die herlewende ekonomieë van Asië, en meer op Brittanje en Engeland ten opsigte van ander Europese ekonomieë, veral Duitsland.
In die 30 jaar na die Tweede Wêreldoorlog het die Britse ekonomie minder vinnig gegroei as dié van Duitsland, wat homself herbou het van die byna volledige vernietiging van sy nywerheid en burgerlike infrastruktuur. Op baie ander maniere en om baie ander redes het Brittanje in die sewentigerjare 'n mislukking gelyk, sy voormalige vyand, 'n triomfantlike sukses. Die gevolglike selfkritiek en selfs selfveragting het Brittanje gemotiveer om by die Europese Gemeenskap in 1973 aan te sluit. Dit lyk asof Europa oplossings bied vir probleme wat Engeland nie self kon oplos nie.
In plaas daarvan het Europese ekonomieë na 1980 beswyk onder die swakhede van hul eie oor-burokratiese onderneming. En in plaas van 'n oplossing, het die EU self een van die mees verdelende kwessies in die Britse politiek geword. Min mense onthou dit nou, maar dit was 'n interne konserwatiewe party oor die Europese wisselkoersmeganisme wat Margaret Thatcher in 1990 omvergewerp het - en nog minder onthou hoe vinnig die wenkant van die argument rampspoedig verkeerd was.
As die heersers van Brittanje nie so paniekerig was oor 'agteruitgang' nie, sou hulle 'n ander beleid gevolg het? Sou 'n langer spel en minder gretigheid om 'die lot te sluk' 'n beter en minder ontsteld verhouding met Europa verseker het? Daar word algemeen gesê dat Brittanje te laat by die gemeenskaplike mark aangesluit het. Miskien, inteendeel, het dit te vroeg aangesluit - net voordat die Europese ekonomieë 'n tydperk van stagnasie binnegegaan het en voordat hulle hul eie ekonomiese tekortkominge in die gesig gestaar het.
Tombs hou vol dat die argument oor agteruitgang, daarop gebaseer is dat Engeland se werklike posisie in die 19de eeu verkeerdelik onthou word. Die Britse Ryk was grotendeels 'n bluf, gebou op die swakhede van ander: die ineenstorting van die Mughal -ryk in Indië, wat 'n klein buitelandse mag in staat gestel het om genoeg stukke grond te gryp om 'n eie Indiese ryk te bou, uitputting van Frankryk nadat die Revolusie en Napoleontiese oorloë het die verdeling van Duitsland in kronkelende owerhede tot 1870.
Victoriaanse hegemonie, hoewel dit werklik was, het altyd perke gehad. ... [hier] was iets in die klagte dat Brittanje 'n derde-rangse mag was met 'n groot ryk. Behalwe op see, het dit skraal middele en is dit gereeld geskud. ... As mev Thatcher die Duitse eenwording in 1989-90 nie kon vertraag nie, kon Gladstone ook nie in 1870-71 nie. ... Verlies van ryk was die mees skouspelagtige gesig van 'agteruitgang', maar die ryk as geheel het opgehou om (as ooit werklik) die grondslag van rykdom en mag te wees, en die ontbinding daarvan het Engeland nie verswak of verarm nie - eerder inteendeel, want wat 'n bevryding vir die kolonies was, was ook 'n bevryding vir Engeland. Die feit is dat die mag van die ryk, werklik toe dit gemobiliseer kon word, meestal opgeneem is deur homself te verdedig. In militêre terme (selfs ter wille van tegnologie soos vliegtuie en die atoombom), was Brittanje in die vyftigerjare baie sterker in getalle mans as op die hoogtepunt van die Victoriaanse ryk.
Intussen is Engeland vandag in ekonomiese terme nie net aansienlik ryker as in 1850 nie, maar ook een van die rykste lande op 'n baie ryker aarde. Engeland vertraag wel sommige van die klein ekonomieë van Noord -Europa en sy eie opvolgstate in die Verenigde State, Kanada en Australië. Maar sedert arm Oos -Duitsland in 1990 weer by Wes -Duitsland aangesluit het, bly Engeland nie meer ver agter Duitsland nie. Afhangende van die getalle wat u gebruik, kan die Engelse dele van die Verenigde Koninkryk Duitsland reeds in BBP per capita oorskry. As die onlangse neigings voortduur, kan die Verenigde Koninkryk in sy geheel selfs teen 2030 die bruto produksie inhaal. Dit is miskien meer 'n teken van Engeland se hoë verwagtinge vir homself dat hierdie uitkomste deur baie Engelse mense as iets anders as 'n verhaal van sukses.
Die laaste grafte: 'Ons wat sedert 1945 in Engeland gewoon het, was een van die gelukkigste mense in die geskiedenis van Homo Sapiens, ryk, vreedsaam en gesond. Nie uniek nie: die lot van die hele Westerse wêreld was vergelykbaar en in verskeie lande effens beter. Maar ook daarvoor kan die Engelse mense krediet neem: vir hul ekonomiese en tegnologiese arbeid vir hul lang baanbrekerswerk van die oppergesag van die reg, van verantwoordbaarheid en verteenwoordiging in die regering, van godsdienstige verdraagsaamheid en van burgerlike instellings en vir hul 'n besliste rol in die nederlaag van moderne tirannieë. "
Die Engelse en hul geskiedenis het verdiende lof in die Verenigde Koninkryk gewen as die mees ambisieuse enkelbundelgeskiedenis van die land wat nog gepubliseer is. Dit strek oor 'n enorme tydsbestek. Dit gee 'n opsomming van veelvuldige spesialiteitsgebiede, waarvan sommige redelik ooreenstem. Dit integreer die nuutste ekonomiese en sosiale navorsing in die politieke narratief wat Engelse historici te dikwels besig gehou het. Die enigste leemte hier is die verswakking van die nuutste gebied van historiese navorsing op die Britse Eilande: genetika.
In hierdie eeu het DNA-studies historici in staat gestel om lang geskilvrae oor die Britse bevolking te werp. Wanneer was Brittanje die eerste keer bevolk, en waar kom die mense vandaan? Hoe groot was die Romeinse, Angelsaksiese en Viking-invalle? Hoe insulêr was die Britse bevolking sedert die Normandiese inval van 1066? Hierdie vrae het vandag al hoe interessanter geword namate Brittanje die grootste immigrasie -invloei sedert die prehistoriese tye ontvang het. Tombs vertel die verhaal van die nuwe immigrasieput. Maar 'n boek met die naam "die Engelse" (die mense) in plaas van "Engeland" (die plek) het moontlik 'n meer geskikte plek vir hierdie nuwe beurs gemaak, wat konteks kon bied vir die groot diskontinuïteit van mense wat in Engeland plaasgevind het oor die afgelope generasie.
Aan die ander kant lyk dit asof dit onrustig is om te kla dat die skrywer van 900 bladsye helder, lewendige en wonderlik nagevorsde historiese prosa iets weggelaat het. Daar is geen enkele plek waar u meer sal leer oor die lang verlede van die land wat, meer as enige ander, die taal, wette, instellings en magsbalans van ons planeet gevorm het gedurende die afgelope half-millennium nie.
Immigrante uit die Indiese subkontinent en die Karibiese Eilande voeg al meer as 'n halwe eeu verskeidenheid en diversiteit by tot die ryk lapwerk van aksente en dialekte wat in die Verenigde Koninkryk gepraat word. Britse koloniseerders het die taal oorspronklik na al vier uithoeke van die wêreld uitgevoer en migrasie in die vyftigerjare het veranderde vorme van Engels na hierdie oewers teruggebring. Sedertdien, veral in stedelike gebiede, het sprekers van Asiatiese en Karibiese afkoms hul moedertaalspatrone gemeng met bestaande plaaslike dialekte wat wonderlike nuwe variëteite Engels produseer, soos Londen Jamaican of Bradford Asian English. Standaard Britse Engels is ook verryk deur 'n ontploffing van nuwe terme, soos balti ('n gereg wat in die West Midlands uitgevind is en gedefinieer word deur 'n woord wat eerder na 'n lsquobucket & rsquo sou verwys as na die meeste Suid -Asiërs buite die Verenigde Koninkryk) en bhangra (tradisionele Punjabi-musiek gemeng met reggae en hip-hop).
Die opnames op hierdie webwerf van sprekers uit etniese minderhede sluit 'n reeks sprekers in. U kan sprekers hoor wie se spraak sterk beïnvloed word deur hul etniese agtergrond, saam met diegene wie se toespraak niks van hul gesinsagtergrond onthul nie en sommige wat iewers tussenin is. Daar is ook 'n stel klankgrepe wat lig werp op sommige van die meer herkenbare kenmerke van Asiatiese Engels en Karibiese Engels.
Soos met die Angelsaksiese en Normandiese setlaars van eeue gelede, het die tale wat vandag deur etniese gemeenskappe gepraat word, 'n impak begin hê op die daaglikse gesproke Engels van ander gemeenskappe. Byvoorbeeld, baie jongmense, ongeag hul etniese agtergrond, gebruik nou die terme vir swart slang, peng (& lsquogood-kyk & rsquo) en diss (& lsquoinsult & rsquo & ndash van & lsquodisrespekteer & rsquo) of woorde afkomstig van Hindi en Urdu, soos chuddies (& lsquounderpants & rsquo) of desi (& lsquotypically Asiatiese & rsquo). Baie gebruik ook die algemene doelvraag, innit & ndash soos in stellings soos jy is vreemd, innit. Hierdie kenmerk word op verskillende maniere toegeskryf aan die Britse Karibiese gemeenskap of die Britse Asiatiese gemeenskap, hoewel dit ook deel uitmaak van 'n meer inheemse Britse tradisie en in dialekte in die West Country en Wallis, byvoorbeeld, wat kan verklaar waarom dit blykbaar versprei het so vinnig onder jong sprekers oral.
Oorspronklike invloede van oorsee
Die Engelse taal kan teruggevoer word na die mengsel van Angelsaksiese dialekte wat 1500 jaar gelede na hierdie oewers gekom het. Sedertdien is dit in baie verskillende vorme gespeel, verander en vervoer oor die hele wêreld. Die taal wat ons nou as Engels herken, het die eerste keer die dominante taal geword in Groot -Brittanje gedurende die Middeleeue, en in Ierland gedurende die 18de en 19de eeu. Vandaar is dit in die monde van koloniste en setlaars na al vier uithoeke van die wêreld uitgevoer. & lsquoInternasionaal Engels & rsquo, & lsquoWorld English & rsquo of & lsquoGlobal English & rsquo is terme wat gebruik word om 'n tipe van & lsquoGeneral English & rsquo te beskryf wat in die loop van die 20ste eeu 'n wêreldwye kommunikasiemiddel geword het.
Die eerste permanente Engelssprekende kolonie is in die vroeë 1600's in Noord-Amerika gestig. Die Amerikaners het gou 'n vorm van Engels ontwikkel wat op 'n aantal maniere verskil van die taal wat op die Britse Eilande gepraat word. In sommige gevalle is ouer vorms behou en word die manier waarop die meeste Amerikaners die & ltr & gt -klank uitspreek na 'n klinker in woorde soos sta r t, nee r th, nu r sien en lette r is waarskynlik baie soortgelyk aan uitspraak in die 17de eeu in Engeland. Net so die onderskeid tussen verlede tyd gekry het en verlede deelwoord gekry bestaan ​​nog steeds in Amerikaans Engels, maar het in die meeste dialekte van die Verenigde Koninkryk verlore gegaan.
Maar die Amerikaners het ook baie nuwe woorde uitgevind om landskappe, wild, plantegroei, kos en lewenstyle te beskryf. Verskillende uitsprake van bestaande woorde kom na vore toe nuwe intrekkers uit verskillende dele van die Verenigde Koninkryk aankom en nedersettings vestig wat langs die ooskus en verder die binneland versprei is.Nadat die VSA in 1776 onafhanklikheid van Groot -Brittanje verkry het, word die gevoel van wie hulle ook al ken en die korrekte reëls vir die Engelse taal stel, al hoe meer vervaag. Verskillende kragte wat in die Verenigde Koninkryk en in die VSA werksaam was, het die opkomende konsep van 'n Standard English beïnvloed. Die verskille word miskien eers amptelik bevorder in die spellingkonvensies wat deur Noah Webster voorgestel is Die Amerikaanse spellingboek (1786) en daarna aangeneem in sy latere werk, 'N Amerikaanse woordeboek van die Engelse taal (1828). Beide hierdie publikasies was uiters suksesvol en gevestigde spellings soos sentrum en kleur en was dus 'n belangrike stap in die rigting van wetenskaplike aanvaarding dat Britse Engels en Amerikaans Engels verskillende entiteite word.
Invloed van Ryk
Intussen het die Britse Ryk elders dramaties uitgebrei, en gedurende die 1700's het Britse Engelse voetstappe in dele van Afrika, in Indië, Australië en Nieu -Seeland gevestig. Die koloniseringsproses in hierdie lande het gewissel. In Australië en Nieu -Seeland het Europese setlaars vinnig die inheemse bevolking in getal getel, en Engels is dus as die dominante taal gevestig. In Indië en Afrika het eeue van koloniale bewind Engels egter as 'n administratiewe taal beskou, wat deur koloniale setlaars uit die Verenigde Koninkryk as moedertaal gepraat word, maar in die meeste gevalle as 'n tweede taal deur die plaaslike bevolking.
Engels regoor die wêreld
Soos Amerikaans Engels, het Engels in Australië, Nieu -Seeland en Suid -Afrika so ontwikkel dat dit verskil van Brits Engels. Kulturele en politieke bande het egter daartoe gelei dat Britse Engels tot relatief onlangs as maatstaf gedien het vir die verteenwoordigende en gestandaardiseerde Engelse spelling en die neiging om byvoorbeeld Britse Engelse konvensies na te kom. Elders in Afrika en op die Indiese subkontinent word Engels in verskeie lande steeds as amptelike taal gebruik, alhoewel hierdie lande onafhanklik is van die Britse bewind. Engels is egter steeds 'n tweede taal vir die meeste mense, wat gebruik word in administrasie, onderwys en die regering en as 'n manier om te kommunikeer tussen sprekers van verskillende tale. Soos met die meeste van die Statebond, is Brits Engels die model waarop byvoorbeeld Indiese Engels of Nigeriese Engels gebaseer is. In die Karibiese Eilande en veral in Kanada ding historiese bande met die Verenigde Koninkryk egter mee met geografiese, kulturele en ekonomiese bande met die VSA, sodat sommige aspekte van die plaaslike Engelse variëteite Britse norme volg en ander die Amerikaanse gebruik weerspieël.
'N Internasionale taal
Engels is ook baie belangrik as internasionale taal en speel 'n belangrike rol, selfs in lande waar die Verenigde Koninkryk histories min invloed gehad het. Dit word geleer as die belangrikste vreemde taal in die meeste skole in Wes -Europa. Dit is ook 'n noodsaaklike deel van die kurrikulum op verafgeleë plekke soos Japan en Suid-Korea, en word deur miljoene sprekers in China toenemend as wenslik beskou. Voor die Tweede Wêreldoorlog het die meeste onderrig in Engels as vreemde taal Britse Engels as model gebruik, en handboeke en ander opvoedkundige hulpbronne is hier in die Verenigde Koninkryk vervaardig vir gebruik in die buiteland. Dit weerspieël die kulturele oorheersing van die VK en die waargenome eienaarskap van die Engelse taal. Sedert 1945 het die toenemende ekonomiese mag van die VSA en die ongeëwenaarde invloed daarvan in die populêre kultuur egter beteken dat Amerikaanse Engels die verwysingspunt geword het vir leerders van Engels op plekke soos Japan en selfs tot 'n sekere mate in sommige Europese lande. Brits Engels bly die model in die meeste Statebondlande waar Engels as tweede taal aangeleer word. Soos die geskiedenis van Engels getoon het, mag hierdie situasie egter nie onbepaald duur nie. Die toenemende kommersiële en ekonomiese mag van lande soos Indië, byvoorbeeld, kan beteken dat Indiese Engels eendag 'n impak sal hê buite sy eie grense.
Geskryf deur Jonnie Robinson
Jonnie Robinson is hoofkurator vir gesproke Engels in die British Library. Hy het gewerk aan twee landwye opnames oor streeksrede, die Survey of English Dialects en BBC Voices, en is in die redaksie van die tydskrif English Today. In 2010/11 was hy die kurator van die British Library-uitstalling Evolving English: One Language, Many Voices. Sy nuutste publikasie Ontwikkelende Engelse WordBank: 'n woordelys van die huidige Engelse dialek en slang (2015) maak gebruik van klankopnames wat besoekers aan die uitstalling gemaak het.
Die teks in hierdie artikel is beskikbaar onder die Creative Commons -lisensie.
10 maniere waarop die Angelsakse die verloop van die Britse geskiedenis verander het
Angelsaksiese setlaars het eers in die vyfde eeu nC dele van Brittanje begin koloniseer en sou hulle oor die daaropvolgende 500 jaar of so vestig as die voorste mag op die Britse Eilande. Tog sou dit honderde kilometers suidwaarts in Rome wees, wat waarskynlik die belangrikste gebeurtenis in hul geskiedenis sou plaasvind. Hier, aan die einde van die sesde eeu, het die toekomstige pous, Gregorius die Grote, 'n mooi Angelsaksiese gevangene waargeneem en hulle 'nie hoeke nie, maar engele' genoem. Hy het gedroom dat hy die Christendom "aan die verste rand van die wêreld" na hierdie heidene sou bring.
Gregory se droom het 'n werklikheid geword. In 596 nC stuur hy sy kapelaan, Augustinus, saam met 40 metgeselle, op 'n sending na die Angles se vaderland. Die jaar daarna land die sendelinge op die eiland Thanet in Kent.
Dit was 'n bepalende oomblik in die Britse geskiedenis - 'n oomblik wat uiteindelik die Engelse volk sou laat Christendom aanneem. In Cambridge is daar 'n verligte boek uit die sesde eeu, die Augustinus Evangelies, wat die pelgrim, so het die tradisie het, saamgebring het. Die skilderye van die Bybelverhaal is 'n glorieryke uitdrukking van die Mediterreense wortels van die Engelse Christendom.
Hulle het die wysheid van die ooste aangeneem
Vroeg in 669 nC het twee vreemdelinge in Engeland aangekom: Theodore van Tarsus, 'n Griekssprekende voormalige Siriese vlugteling, en Hadrian, 'n Libiër. Albei mans was monnike wat na die Arabiese verowerings van die 630's weswaarts gevlug het. Theodore het 'n tuiste in die Siriese gemeenskap in Rome gevind. Hadrianus was aan die hoof van 'n klein klooster naby Napels.
In 668, toe die aartsbiskop in Canterbury vakant raak, is Theodore op 'n reddingsmissie na die mislukte Engelse kerk gestuur. Theodore het Hadrianus saamgeneem en het die wysheid van die Griekse ooste vertrek: teologie, poësie, grammatika, Bybelse kommentare en 'n litanie van heiliges - waarvan een, die Siriese heilige George, later beskermheilige van die Engelse sou word. Maar die interessantste van alles is 'n fragment briewe van die Afrikaanse heilige Cyprianus, wat in die laat 300's in Noord -Afrika geskryf is en sekerlik deur Hadrianus self na Engeland gebring is.
Theodore en Hadrian het onvermoeid gewerk, die kerk in Engeland georganiseer, priesters opgelei en kennis van die Griekse en Latynse beskawing oorgedra. 'Dit was die gelukkigste tyd vir die Engelse volk', het die Engelse historikus Bede van die agtste eeu geskryf.
Theodore is dood in 690 nC, 88 jaar oud. Hadrian het nog 20 jaar oorleef. '' 'N Man van Afrikaanse ras' ', soos Bede hom beskryf het, was hy moontlik die belangrikste van alle swart Britte.
Hulle het ons die idee van die Engelse nasie gegee
Vanaf die treinstasie van Newcastle Central is dit 'n kort rit met die metro in die Tyne na Jarrow en die oorblyfsels van die Angelsaksiese klooster wat eens oor die getylagoon van die Slake gestaan ​​het.
Jarrow, wat in 685 nC gestig is, was die susterhuis van Wearmouth (674) - en vir 'n buitengewone 50 jaar het die dubbele klooster die Europese beskawing getransformeer. Dit het sleuteltekste in godsdiens, kultuur, geskiedenis en wetenskap oorgedra van die verlore biblioteke van Italië. Dit het selfs die AD -afspraakstelsel wat tans wêreldwyd gebruik word, gewild gemaak. Dit was ook hier dat Bede sy Ecclesiastical History of the English People, die bepalende teks van die Engelse volk, geskryf het - 'n geskiedenis van Brittanje soos dit lyk in AD 731, met sy Engelse, Ierse, Walliese, Piktiese en Latynse sprekers.
Bede wou 'n kerkgeskiedenis skryf, maar uiteindelik word dit 'die verhaal van ons eiland en sy mense'. Die kern van die verhaal was 'n deurslaggewende idee: die gens Anglorum, die 'Engelse nasie'.
Hulle het ons 'n betowerende poësie nagelaat
Een van die beste plekke om die heerlikheid van vroeë Engelse poësie te geniet, is verrassend genoeg in die suide van Skotland. Op die kusvlakte anderkant die Solway Firth is Ruthwell, wat eens in die Angelsaksiese koninkryk Northumbria was. Vandag huisves Ruthwell 'n majestueuse klipkruis van 20 voet wat in die plaaslike kerk staan. Daarop is Bybelse tonele en woorde in rune uit een van die grootste van alle Engelse gedigte, die Dream of the Rood. Die gedig, wat Christelike en heidense temas meng, is 'n spookagtige verhaal wat deur 'n sprekende boom vertel word - Jesus se kruis self. Dit is die verhaal van Christus, wat heldhaftig sterf om sy mense te red.
Die Dream of the Rood, wat omstreeks 680 saamgestel is, onthul die rykdom van Engelse poësie op 'n relatief vroeë stadium in die ontwikkeling van die taal. Dit is ons eerste groot droomvisie, die voorouer van Chaucer, Blake en William Morris.
Gelukkig vir ons, in die 10de eeu, het konings en edeles die beste Angelsaksiese poësie versamel-en die British Library-uitstalling bring die vier belangrikste versamelings vir die eerste keer bymekaar. Die bekendste is Beowulf, wat die verhaal vertel van 'n dapper heidense vegter se gevegte met monsters en jakkalse. Die voorloper van Lord of the Rings en Harry Potter, Beowulf, neem ons na die geboorte van Engelse letterkunde en die wortels van die Engelse literêre verbeelding.
Hulle het Europa se eerste renaissance geïnspireer
Dit is nie verniet dat Karel die Grote deur latere geslagte onthou is as Pater Europae, 'Vader van Europa'. Die magtige Frankiese koning (en later die Heilige Romeinse keiser) was 'n groot militêre leier, keiserbouer en politikus. Hy het ook 'n skerp oog vir talent gehad. En in 781 steek die oog op na 'n Angelsaksiese geleerde met die naam Alcuin.
Alcuin is waarskynlik in die 730's in Spurn Head gebore, waar bytende winde oor die Humber waai. Teen die sewentigerjare was hy in York en het toesig gehou oor die beste biblioteek van sy tyd. Dit het hom onder Karel die Grote se aandag getrek en gelei tot 'n ontmoeting tussen die twee mans in die Italiaanse stad Parma.
Karel die Grote was angstig om die beste geleerdes in Europa te werf, en het Alcuin op die spoor gesit om sy paleisskool te bestuur en om die mees ambisieuse kulturele projek van die vroeë Middeleeue te stuur: die Karolingiese Renaissance.
In die aartsbiskop se biblioteek in Lambeth is 'n afskrif van die briewe van Alcuin aan Karel die Grote met sy eie gedagtes oor die groot ontwerp van die heerser, sy idees oor die Christelike koningskap en sy droom van 'n verenigde Europese beskawing. Sodoende het hy gehelp om 'n opbloei van letterkunde, kuns en godsdiensstudie in Wes -Europa te bevorder. Dit alleen maak Alcuin een van die belangrikste mense in die weste in die duisend jaar tussen die klassieke wêreld en die Italiaanse Renaissance.
Hulle het ons die grootste van alle Britte gegee
"Sonder wysheid kan niks aan enige doel gedoen word nie." So skryf die mees gevierde van alle Angelsaksiese vorste, Alfred die Grote. Soos die bedrywighede van Alcuin in die agtste eeu toon, was die verkryging van kennis sentraal in die Angelsaksiese tradisie. Maar teen die tyd dat Alfred in 871 die heerser van die koninkryk Wessex word, was die dors na wysheid gedwing om die tweede viool te speel in 'n soeke na oorlewing in die gesig van 'n Viking -aanslag.
Vikingaanvalle op die Britse Eilande het in die agtste eeu begin, en het gereeld toegeneem tot die sak van die kloosters Lindisfarne en Jarrow in 793–94. Toe begin leërs bly oor die winter. En laastens, in die 870's, in die onheilspellende woorde van die Angelsaksiese Kroniek, "het hulle die land verdeel, gaan sit en begin ploeg". Die koninklike families van die East Angles en Northumbrians het geëindig. Mercia is verdeel. Wessex, 'die Laaste Koninkryk', het alleen gestaan.
Alfred se oorwinnings oor die Vikings het Engeland gered en hom 'Koning van die Angelsakse' gelaat-met ander woorde, van die Merciërs en Wes-Sakse saam. Maar nie minder belangrik was sy projek om leer en opvoeding te herstel nie: "Om die boeke wat die meeste mense nodig het om in Engels te vertaal, in Engels te vertaal."
Ter inspirasie wend Alfred hom tot die Karolingiese Renaissance en die idee dat Christelike konings leermeesters moet wees. Hy het geleerdes uit Wallis, Duitsland en Frankryk versamel. Terwyl hulle in 'n soort seminaar werk, soos Alfred dit self gestel het, was hulle bekommerd oor 'n teks "woord vir woord en idee vir idee" totdat 'n Engelse weergawe neergeskryf, gekopieer en versprei kon word.
'Dit was 'n tyd,' het Alfred gesê, 'toe alles verwoes en verbrand is.' Maar Alfred beplan ook vir ons toekoms. Daarom bly hy vir my die grootste Brit.
Hulle het ons regstelsel gevorm
As u suidwes ry met die A303 deur Hampshire, neem u 'n paar kilometer van die dorpie Grateley af. Die meeste motoriste ry verby die afdraai na die dorp sonder om daaroor na te dink. Maar as hulle hier links sou gaan, sou hulle nader kom na een van die belangrikste plekke in die vroeë Engelse geskiedenis. Want soos die bord buite die St Leonard's Church in die hartjie van die dorp ons vertel, was dit in Grateley dat "die eerste wetgewing vir die hele Engeland uitgevaardig is ... in 928 deur koning Æthelstan". AD 928 dui op die oomblik toe die Engelse staat tot stand gekom het - nie net 'n raamwerk vir die land se regs- en vergaderingpolitiek nie, maar ook die weg baan vir die latere Engelse parlement.
Dit is 'n verhaal wat onthul word in die Textus Roffensis (ook bekend as die Rochester Codex), die grootste wetboek van Engeland en vir my 'n nog belangriker teks as Magna Carta. Die Codex bevat die vroegste geskrewe Engels - in Kentiese wette vanaf c600 - en latere kodes bevat rekords van vergaderings waarin Alfred se kleinseun Æthelstan met sy raad konsulteer oor misdaad en straf, wet en orde.
Æthelstan se kort bewind was baie ambisieus, dikwels te veel. Maar in 'n ses jaar lange innovasie tussen 928 en 933, het hy die Engeland waarvan Alfred gedroom het, in 'n werklikheid verander. Twee eeue later het die openbare mening verklaar dat "niemand meer regverdig of geleerd die regering ooit bestuur het nie".
Hulle het in die taal van die mense gepreek
Dit is moeilik om die rol van die volksbybel in die Engelse identiteit te oorskat: van die Lollards (wat vanaf die 14de eeu hom beywer vir die vertaling van die Bybel in Engels), tot die Protestantse Reformasie na die Burgeroorlog. Dink maar aan William Tyndale, wat die Bybel in die 16de eeu in Engels vertaal het, en die King James -Bybel dink aan Bybellesers soos Shakespeare, Milton en Blake.
Maar hoeveel van ons weet dat die eerste Engelse evangelies Angelsaksies was? En ons spreek vandag nog baie van dieselfde woorde. Die Onse Vader - "Faeder ure thu the eart on heofonum" - is herkenbaar Engels. Sommige manuskripte is gemerk om hardop voor te lees, so hulle woorde moes lank voor Wycliffe aan Engelse mense bekend gewees het.
Latere tradisie verklaar dat dit Æthelstan was wat die vertaling van die evangelies in Engels opdrag gegee het (waarvan 'n voorbeeld in die uitstalling van die Britse biblioteek te sien sal wees) en 'n onlangse vonds van manuskripfragmente uit die 10de eeu dui daarop dat die datum reg kan wees. Hoe dan ook, daar is min twyfel dat hierdie vertalings 'n grondteks van die Engelse kultuur is.
Hulle het briljante geskiedenis geskryf
In die 980's is gesê dat Engeland 'n land is met 'baie verskillende rasse, tale, gebruike en kostuums'. Die bereiking van die konings van Æthelstan tot Edgar (wat Engeland van 959–75 regeer het) was om 'n trou aan die monarg en sy wet te skep. Maar met minder heersers het die samehorigheid verbrokkel en 'n ramp het onder Æthelred the Unready getref. Sy 37-jarige regering het die terugkeer van die Vikings, die nederlaag van die Engelse en die oprigting in 1016 van 'n Deense koninkryk van Engeland onder Cnut.
Hierdie verhaal word vertel in een van ons grootste historiese verhale, die Angelsaksiese kroniek. In sy vroeëre jare was die Chronicle 'n lakoniese, onpersoonlike rekord van die tye, maar in die eerste dekade van die 11de eeu het dit tot sy reg gekom, met dank aan 'n briljante verslag wat deur 'n naamlose Londense kroniekskrywer geskryf is. Tragies, ironies, skerp, met aangrypende ooggetuie -detail, dit is die geboorte van die narratiewe geskiedenis in Engels.
Die bewind van Æthelred was ook die begin van bande met 'n toekomstige vyandigheid van regoor die Engelse kanaal. In 1002 trou die koning met Emma van Normandië, een van die merkwaardigste vroue in ons geskiedenis. Elizabeth I en Victoria word miskien meer gevier, maar wat drama betref, laat Emma se 50-jarige bewind hulle in haar nasleep: net Matilda kan dit vergelyk. Haar verhaal word vertel in die eerste biografie van 'n vrou in ons geskiedenis, In lof van koningin Emma, ​​wat die sluier van die 11de-eeuse dinastiese politiek ophef.
Emma trou later met Cnut, en haar Deense en Engelse seuns het konings geword. Dit was 'n tyd toe die Deense konings van Engeland Denemarke en ook dele van Noorweë en Swede regeer het: 'n Noordsee -ryk en 'n heel ander belyning vir die Engelse geskiedenis. Maar toe Emma se kinderlose seun, Edward the Confessor, in 1066 sterf, wag 'n reus uit die Engelse geskiedenis, Willem van Normandië, in die vleuels.
Hulle het die Engeland gevorm wat ons vandag ken
Die oorwinning van Willem die Veroweraar oor die Engelse by Hastings op 14 Oktober 1066 was 'n verpletterende slag wat 'n halwe millennium van Angelsaksiese Engeland beëindig het. Die heersersklas is stelselmatig verwyder: van 1400 hoofhuurders wat op die vooraand van die inval van William in plek was, was daar slegs twee in 1086 oor. land ".
Die verowering is opgeneem in die bekendste teks in die Britse geskiedenis: Domesday Book (wat in die British Library -uitstalling te sien is). Domesday Book vertel ons selfs hoe dit gevoel het vir 'n voormalige vryman, Aelfric van Marsh Gibbon in Buckinghamshire, om te boer op sy eie grond voor 1066, maar nou "ellendig en met 'n swaar hart" by 'n Normand gehuur is.
Domesday Book is so belangrik, want dit gee ons 'n statistiese portret van die Engeland wat ons nagelaat het deur die Angelsakse, met sy strukture van plaaslike regering, sy heren en honderde, dorpe en dorpe (13,418 daarvan!). Maar die kern van die boek is die mense self. Laat ons dus eindig met die verhaal van 'n Domesday-boerderygesin uit Cockerington in die Lincolnshire Wolds, wat afstam van die ou klas Anglo-Deense vrymanne.'N Eeu na Hastings trou hul agterkleindogter Christiana met 'n Normandie, wat die proses aandui waarmee die oorwinnaars en die veroweraars vrede gesluit het.
Maar die Engelse het nooit 1066 vergeet nie. Natuurlik ook nie die Walliesers en later die Iere nie (die eeue lange aanval op hul kultuur het begin met 'n Anglo-Normandiese inval in die 1170's). Die Normane het wonde nagelaat wat nog nie genees is nie. Selfs in die 21ste eeu probeer ons onderhandel oor die nalatenskap van hierdie gebeure: in Skotse en Walliese onafhanklikheidsbewegings en in die Ierse grensvraag. Soos die historikus Eric John in die 20ste eeu geskryf het: "Dit was die Angelsakse wat Engeland gemaak het, die Normandiërs wat probeer het om Groot-Brittanje te maak. En hulle het nog nie so goed geslaag nie. "
Michael Wood is 'n historikus, wie se boeke insluit Op soek na die donker eeue (BBC Books, 2005)
Hierdie boek bied 'n radikale herbeoordeling van Europa vanaf die laat tiende tot die vroeë dertiende eeu. Professor Moore voer aan dat die tydperk die eerste ware revolusie in die Europese samelewing was, gekenmerk deur 'n transformasie in die ekonomie, in gesinsstrukture en in die bronne van mag en. More & raquo
Die boustene (of 'n warrelwindgeskiedenis van die Britse eilande in antieke en middeleeuse tye)
'If wee present a mingle-mangle', verklaar John Lyly in die voorwoord van sy toneelstuk Midas, (1591) 'ons skuld moet verskoon word, want die hele wêreld het 'n Hodge-podge geword'. Alhoewel die 'mingle-mangle' waarna Lyly in hierdie konteks verwys, die onmiskenbare vermenging van elemente uit verskillende literêre genres van sy toneelstuk is, kon hy net sowel die hedendaagse toestand van die Engelse taal op daardie tydstip beskryf het in een van sy mees algemene opwindende periodes van uitbreiding en innovasie, en bestaan ​​uit stukke en kolle uit verskillende antieke en middeleeuse tale-wat die 'hodge-podge' van die wêreld weerspieël en inkorporeer. Die Kelte was die vroegste inwoners van die Britse Eilande wat 'n merk op die Engelse Taal gelaat het. By die aankoms in Brittanje omstreeks 500 vC, en die dominante mense tot die Romeine in die eerste eeu nC aangekom het, het die Kelte ons eintlik baie min woorde gelaat - alhoewel baie Engelse plekname Keltiese oorsprong het, soos Londen, Dover en Kent, en die riviere Thames en Wye. In 43 vC sou daar 'n sterker en meer blywende invloed op die taal kom in die vorm van die Romeinse generaal Aulus Plautius, wat woeste inheemse stamme afgeweer het om homself as die eerste Romeinse goewerneur in Brittanje te vestig, en 'n periode van Romeinse heerskappy begin het. die Britse Eilande wat vierhonderd jaar sou duur. Dit is opmerklik dat hoewel Engels baie van die woorde uit hierdie era nie behou het nie (slegs ongeveer 200 Latynse woorde het die taal binnegekom op die oomblik, die meeste van hulle selfstandige naamwoorde wat deur handelaars en soldate geskep is, soos wen– wyn, kers– kers en gordelPlautius en sy manne het die grondslag gelê vir die vloedgolf van Latynse woorde wat die taal sou versadig met die koms van die Christendom in die sesde eeu.
Maar eers-die Angelsakse. Vanaf ongeveer 449 nC het Germaanse stamme die Engele, Sakse en Jute genaamd in Brittanje begin aankom. Hulle dialekte vorm die basis van wat nou bekend staan ​​as Oud -Engels - 'n Wes -Germaanse taal met werkwoordvervoegings en selfstandige naamwoorde soos Latyn, wat vandag taamlik onbegryplik is. Ongeveer 400 tekste, letterlik en andersins, oorleef uit hierdie era, wat ons in staat stel om Ou -Engelse grammatika en woordeskat te rekonstrueer. Opmerklik, as in ag geneem word hoe ver die verlede was waarin dit ontstaan ​​het, bly 'n derde van die Angelsaksiese woordeskat in moderne Engels oor. Baie van ons alledaagse, basiese woorde kan teruggevoer word na die taal, insluitend aarde, nag, liggaam, pyn, wakker, huis, kos, sing en slaap. En in werklikheid selfs die naam Engeland kom op 'n snaakse manier af van die Angelsaksers - teen die sewende eeu verwys Latynsprekendes in Europa na die land as Anglia, of die land van die hoeke. Dit is die wortel van die moderne woord vir Engeland. Alhoewel Angelsaksiese woorde die basiese boustene en baie van die alledaagse terme in ons woordeskat vorm, bied Latynse woorde vergelykings wat geneig is om meer gesofistikeerd te word. Germaanse 'troth' klink outyds en stomp in vergelyking met die Latynse 'lojaliteit'. Germaanse 'stel' of 'lot' is byna slordig, in vergelyking met die formaliteit van die Latynse 'reeks', 'volgorde' of 'orde'. U sal waarskynlik nie in 'n formele brief 'vra', 'smeek' of 'soek' nie, maar eerder 'navraag' of 'versoek'. En 'n dokter sou waarskynlik die Latynse 'buik' bo die Germaanse 'buik' of 'baarmoeder' kies. Die meeste van ons moderne vloekwoorde is Angelsaksiese woorde-dink aan hul kenmerkende skerp, gutturale klanke.
Hierdie hiërargie van woorde het ontstaan, want aan die einde van die sesde eeu het Christen sendelinge, onder leiding van Sint Augustinus, in Engeland aangekom en deur die land begin beweeg en die Angelsakse van hul heidense oortuigings tot Katolieke Christendom bekeer. Latyn was die taal van die kerk in Europa, en in Engeland het dit nie net die godsdiens nie, maar ook hoë kultuur, geletterdheid en regering geword. Arme ou-Engelse, met sy ongemanierde Angelsaksiese wortels, is uiteindelik oorgedra na die taal van die boere en die onopgevoede-en soos ons gesien het, is die invloed van hierdie tweespalt nog steeds sigbaar in die Engelse taal. Maar dit is nie die einde van die verhaal van die Engelse taal nie. Die Vikings val in 789 nC binne, en beheer die grootste deel van Oos -Engeland vir die volgende honderd jaar, voordat die legendariese koning Alfred hulle terug in die Noordooste dwing. Hulle het nog 'n dekade of wat aan bewind in 'n klein deel van die land gebly en het byna 2000 woorde in die Engelse woordeskat gebring. Moderne woorde wat uit hul taal, Oudnoors, afgelei is, sluit in ado, woede, berserk, golwe, blunder, koek en mis, om maar 'n paar te noem!
Uiteindelik was daar die Normandiese verowering van 1066 en die gevolglike infusie van duisende Franse woorde in die Engelse taal. Latyn is oorgedra na die taal van die kerk en geleerdes, terwyl Frans dié van koninklikes, aristokrate en amptenare geword het - waarvan baie min of glad nie Engels gehad het nie. Tot die Honderdjarige Oorlog wat in 1337 begin en tot in die 1450's duur, was daar 'n drievoudige stelsel, met Frans die mees gesogte en belangrikste taal, Latyn die akademie en godsdiens, en die meerderheid van die land se bevolking wat nou tot Midde -Engels ontwikkel het. Moderne woorde soos kroon, weermag, digter, romanse, skoonheid, skaak, boer, verraaier, regering, kasteel en toga het almal hul oorsprong in Frans. Die status en prestige van die volksmond - wat uiteindelik die Engelse taal sou word - het eers begin toeneem na die honderdjarige oorlog en die nederlaag van die Huis van Valois, toe Frans soos die taal van die vyand begin lyk het. Die universiteite van Oxford en Cambridge is gestig wat geletterdheid en leer bevorder het - en deur geleerdheid en godsdiens het nog duisende Latynse woorde in die taal gekom. So daar het ons dit. Die Engels wat ons vandag praat, is 'n lappie-taal, nie net vanweë die honderde woorde soos tegnofobie, klawerbord of omnishambles wat dit die afgelope halfeeu of so oorstroom het nie, maar ook in die fondamente-'n mengsel van Angelsaksies , Latyn en Middeleeuse Frans. En met die aankoms van die Renaissance in Engeland het dinge net meer kompleks geword!
Die opkoms van demokrasie in Engeland
Demokrasie is 'n term wat vandag algemeen beskou word as 'n regeringsstyl waarin die alledaagse mens inspraak het. Die idee van demokrasie van vandag het egter eeue geneem om te ontwikkel en geen ander land het so 'n unieke geskiedenis met demokrasie as dié van Engeland nie. Van die eerste Normandiese konings in die elfde eeu na die komplekse verhouding tussen die Engelse volk, die monargie en die parlement, is die proses waarmee die Engelse hulself in die moderne tyd regeer het, 'n taamlike verhaal op sigself. Engeland se unieke demokrasie-styl is die byproduk van eeue se ontwikkeling waarin die stryd om gesag en mag tussen die monargie, die aristokrasie, die parlement en uiteindelik die middelklas 'n belangrike rol speel.
Toe William I op Kersdag in 1066 formeel die kroon van Engeland ontvang het, het hy waarskynlik nie 'n idee gehad dat hy die stigter sou wees van 'n era van Engelse en later Britse geskiedenis wat duisend jaar tot vandag toe sou duur nie. Willem van Normandië word tradisioneel beskou as die stigter van die moderne Britse monargie, nadat hy die Angelsaksiese koning en heerser van Engeland, Harold II, op 14 Oktober 1066 in die Slag van Hastings verslaan het. 1 Teen hierdie tyd was Engeland net meer as honderd jaar verenig onder 'n enkele koning. Toe William I homself as koning gevestig het, het hy idees en praktyke van regeer vanaf die kontinent wat tot dusver onbekend was op die Britse Eilande saamgebring. Een so 'n konsep was die idee van feodalisme. Daar was reeds 'n geringe vorm van feodalisme in Engeland voor William se verowering van Engeland, maar dit was niks anders as die formele stelsel wat op kontinentale Europa bestaan ​​het wat in Engeland ingevoer is toe William koning geword het nie. 2 Die bekendstelling van die feodalisme het die nuwe monargie 'n wettigheid gegee, omdat die gevestigde adel van Engeland vervang is met die Normandiese adel wat William reeds skuldig was. 3 Hy gebruik hierdie situasie om hom as koning te vestig en om die Engelse volk onder sy absolute beheer te onderwerp. Vir nog twee eeue sou die mag van die koning grootliks onaangeraak bly, wat die koning feitlik vrye heerskappy sou gee om te heers soos hy goeddink.
Teen die dertiende eeu het die mag, wat die monarg kon uitoefen, egter begin afneem onder druk van die Engelse adel. Die ongelukkige bewind van koning John (1199-1216) het gelei tot die ondertekening van die Magna Carta, 'n handves wat sekere regte aan die Engelse adel gewaarborg het, in 1215. Koning John was nie baie vaardig in oorlogvoering nie en het as sodanig baie verloor van wat het sedert die tyd van William I. aan die Engelse monargie in Frankryk behoort. Sy nuttelose oorlogvoering in Frankryk is gefinansier deur swaar belasting op Engelse baronne. Teen 1215 het die Engelse baronne genoeg gehad van die swaar belastinglas en het koning John gedwing om 'n dokument te onderteken wat hul eise aandui as hulle die koning van verdere finansiering sou voorsien. Hulle lys met eise is aan die koning neergelê in die Magna Carta, wat een van die belangrikste dokumente in die Engelse geskiedenis geword het. Alhoewel sommige daarvan slegs van toepassing was op Engeland uit die dertiende eeu, is baie dele van die dokument steeds van toepassing op die huidige samelewing. Sulke stukke het vir almal 'geregtigheid van die hof' gewaarborg en die koning verbied om eiendom te neem sonder vergoeding of toestemming, om maar net 'n paar te noem. Alhoewel die Magna Carta nie vir die tydgenote soveel beteken het as vir latere geslagte nie, was dit die grondslag waarop daaropvolgende wetsontwerpe wat die regte en burgerlike vryhede van die gewone man in Engeland verseker, gebou sou word.
Terwyl ander implementerings van die Magna Carta in die daaropvolgende dekades en eeue na koning John se bewind ingestel sou word, speel geen ander eeu so 'n belangrike rol in die ontwikkeling van menseregte in Engeland as die sewentiende eeu wat die aantal belangrike stukke betref nie van menseregte -wetgewer wat deur die Engelse regering uitgevaardig is. In die sewentiende eeu sou Engeland die grootste sosiale omwenteling in die Engelse geskiedenis beleef sedert die tyd van die Romeine: die Engelse burgeroorloë. Verskeie jare van burgeroorlog sou daartoe lei dat verskeie nuwe wetsontwerpe geskep word wat regte aan die individu waarborg. Die teregstelling van koning Charles I op 30 Januarie 1649 was die einde van die Tweede Burgeroorlog (1647-1649), sowel as die einde van die Engelse monargie. Onder leiding van Oliver Cromwell het die Engelse parlement die monargie afgeskaf en Engeland vir die eerste keer in eeue sonder 'n monarg gelaat. Gedurende die daaropvolgende bewind van die parlement is daar nie veel gedoen vir burgerlike vryhede vir die gewone mens nie, maar by die herstelling van die monargie met die terugkeer van Charles II na Engeland as koning in 1660 5, was dit duidelik dat die burgeroorloë plaasgevind het 'n impak op die rol en beperkings van die monarg in Engeland.
Die tydperk na die bewind van koning Charles II staan ​​bekend as The Glorious Revolution en was 'n uitstekende omgewing vir die kweek van menseregte en beperkings op die Engelse monargie. Die Handves van Menseregte is in 1689 in werking getree. Hierdie belangrike wetsontwerp het die monargie op die wil van die Parlement voorwaardelik gestel, dit het die kroon geweier om wette op te skort sonder parlementêre magtiging, dit het die heffing van belasting en die instandhouding van 'n staande weermag verbied in vredestyd, en dit het parlementslede, onder vele ander, volledige spraakvryheid gegee. 6 Die Driejarige Wet van 1694 het gewaarborg dat elke drie jaar algemene verkiesings vir die Parlement gehou sou word en die Wet op Verdraagsaamheid van 1689 het Protestante godsdiensverdraagsaamheid verleen. Saam vorm baie van die handelinge wat die Engelse regering gedurende hierdie tyd uitgevaardig het, die basis vir Engeland se hedendaagse grondwet en grondwette in ander Westerse demokrasieë soos die Verenigde State. 7 As die belangstelling in menseregte in die sewentiende eeu toeneem, sou die volgende eeu die ideale wat gedurende daardie tyd gevorm is, uitdaag.
Parlement in sitting ca. 17de-18de eeu
In die agtiende eeu was Engeland 'n tydperk wat gekenmerk is deur 'n skielike denkverandering in vergelyking met die van die vorige eeu waarin die stryd van die regering en aristokrasie om hul plek in die Engelse hiërargiese samelewing te behou, 'n oplewing van radikale, demokratiese denke sou veroorsaak. Niemand beliggaam hierdie stryd gedurende hierdie tyd soveel as koning George III (1760-1820) nie. Aan die begin van sy bewind het Engeland verander van niks anders as 'n Europese moondheid tot 'n wêreldmoondheid met die nederlaag van Frankryk aan die einde van die sewejarige oorlog in 1763. Koning George se plek as monarg van die magtigste nasie op aarde het skielik bedoel dat hy die magtigste persoon ter wêreld was. As sodanig voel hy verplig om die regte van sy onderdane te beperk. Die koning het 'n geheime groep mense by hom versamel, bekend as die 'King's Friends', wat omkoopgeld gebruik het om die Engelse grondwet te verneder. 8 Hy het die parlement aangemoedig om die regte van individue in sy koninkryk in te gryp tot die punt dat die parlement, veral die volksraad, "begin om beheer uit te oefen oor die mense, terwyl 'dit ontwerp is as 'n beheer vir die mense'". King George se beleid van inbreuk op burgerregte het radikalisme tot demokrasie uitgelok. 9 In 1780 het 'n groep hervormers onder leiding van Charles James Fox die Society for Constitutional Information gestig. 10 Die genootskap het pamflette gepubliseer waarin hulle 'n program voorstel wat jaarlikse parlemente, algemene stemreg, gelyke kiesdistrikte vereis, die afskaffing van die vereiste om 'n grondeienaar te wees om 'n parlementslid te word, betaling vir parlementslede en die moontlikheid om per stembrief te stem vir parlementêre verkiesings. Alhoewel dit vinnig gedwing is om te ontbind, was die impak wat die samelewing op Engeland gehad het, redelik sterk. Die beweging is 58 jaar later in 1838 herleef. Faktore buite Engeland, soos die Franse Revolusie, het ook bygedra tot die opkoms van demokratiese denke.
Toe die mense van Frankryk in opstand kom teen hul lang gevestigde monargie, het die impak van die rewolusie oor die Engelse kanaal gegroei en baie onrus onder die Engelse mense veroorsaak. Die publiek het skielik meer geïnteresseerd in die politiek as voorheen en het hervorming in die Engelse regering begin eis. Politieke klubs het oral in die land begin vorm. Klubs soos The Birmingham Club het die kiesstelsel aangeval en beweer dat "sitplekke vir die Laerhuis so openlik verkoop is as stalletjies vir beeste op 'n kermis". 11 Ondanks die nuut opgewekte belangstelling in politiek deur die mense van Engeland, het die Franse Rewolusie veroorsaak dat die vooruitsigte vir demokrasie in Brittanje skielik donker word, aangesien politici en die koning die mense ernstig begin toeslaan om te voorkom dat so 'n opstand in Engeland plaasvind . Gelukkig vir die Engelse regering, toe Napoleon egter in 1804 keiser van Frankryk geword het, het dit die meeste Engelse mense gegrief en veroorsaak dat hulle geen belangstelling in die rewolusie verloor het nie. 12 In die vroeë negentiende eeu was Napoleon se hemelvaart nie net die Franse keiser nie, maar het ook enorme veranderinge in die sosiale struktuur van die Engelse samelewing aangebring.
Veranderinge wat vroeg in die negentiende eeu in Engeland teweeggebring is, het die rol van die Engelse in die samelewing sowel as die rol van Engeland in die wêreld herdefinieer, wat uiteindelik tot die opkoms van 'n vrye ekonomie en 'n verskuiwing na nuwe demokratiese denke bygedra het. Met die einde van die Napoleontiese oorloë in die Slag van Waterloo, bevind Engeland hom skielik as die dominante militêre mag in Europa nadat hy die ander groot militêre mag van Frankryk verslaan het. Na afloop van die oorlog het die Engelse regering begin terugtrek van die monitering en bemoeienis met die plaaslike markte en die ekonomie, sodat die vrye markekonomie kon floreer, aangesien die fokus verskuif na die bestuur van sy groot ryk. Voedselhandelaars was nou feitlik heeltemal onafhanklik van regeringsinmenging en vakleerlingskappe onder die verskillende bedrywe is nie meer beheer nie. 13 Met die nuwe vryemarkekonomie kon die bedryf 'n fenomenale sprong maak. Die bruto binnelandse produk van Engeland het gestyg van £ 19,258,000 in 1792 tot £ 105,698,000 in 1814 en die uitvoer van Engeland se primêre nywerheid - goedere van katoen - verdriedubbel tussen 1801 en 1814. Groeiende industrie in Engeland het direk bygedra tot die groeiende welvaart en invloed van die laer klasse. Voor hierdie tyd sou dit in die Engelse samelewing onmoontlik gewees het vir 'n lid van die laer klas om 'n relatief soortgelyke status en invloed van die van die erfenis te verkry. Die nuwe klas wat vir hierdie laer klas industriële entrepreneurs geskep is, is wat nou die middelklas genoem word.
Nuwe lede van die middelklas het 'n ongekende invloed op die antieke Engelse aristokrasie gehad en was bedoel om hul politieke stemme te laat hoor.Die rykdom van die hoër klas het afhanklik geraak van die rykdom van die middelklas, aangesien 'n groot aantal gewone mense produkte begin gebruik het wat geskep is deur maatskappye wat aanvanklik deur die grondbesitse hoërklas besit en bestuur is. Die Engelse katoengoederebedryf het byvoorbeeld klere vir die massas vervaardig en was dus afhanklik van die middelklas se vermoë om hul produkte te koop. Namate prominente sakegetalle in die middelklasse gestyg het, was daar 'n verskuiwing in die bron van inkomste vir alle klasse. Die aristokrasie het afhanklik geraak van die huur van geboue en grond, die middelklas, of bourgeoisie, was afhanklik van die wins uit die produkverkope en die werkersklas, of proletariaat, het afhanklik geraak van die lone wat op plekke soos fabrieke verdien word. 14 Teen die 1820's het die mag en invloed van die middelklas so prominent geword dat Earl Gray - wat 'n dekade later premier geword het - die middelklas as 'die werklike en doeltreffende massa van die openbare mening' beskryf het sonder wie die die mag van die heersers is niks ''. 15 Namate die werkende en middelklasse meer invloed verkry het, het hul verdraagsaamheid vir die regering se hoë belasting en stadige reaksies op huishoudelike rampe vinnig afgeneem.
In die vroeë negentiende eeu het die Engelse regering die werkende en middelklasse swaar begin belas en ten spyte hiervan niks gedoen om sommige van die mees prominente huishoudelike krisisse van die tyd op te los nie, wat onrus onder die laer klasse veroorsaak het. Engeland het 'n enorme nasionale skuld opgedoen uit sy oorloë in die agtiende eeu en vroeg in die negentiende eeu. Die nasionale skuld is na raming ongeveer £ 861,000,000 met 'n jaarlikse rentekoers van £ 32,600,000. 16 Om hierdie skuld te betaal, het die regering 'n belasting van 30 sjielings op die werkersklas opgelê wat skaars kos kon bekostig. Industrialisme het 'n massale migrasie na die stede van Engeland meegebring, wat nie die toeloop van nuwe werkers kon byhou nie. Beperkte huisvesting en beknopte kwartiere het siektes en ellende onder die werkersklas in die stede gekweek. Die parlement het niks gedoen om die situasie te verlig nie, ondanks die desperaatheid daarvan. 17 Ontevrede werkers het begin saamkom en parlementêre hervorming bespreek, alhoewel die werkers se reg om te organiseer en te demonstreer, direk deur die Parlement beheer is. Werkers het nie meer die gesag van die tradisionele aristokrasie of selfs van sakelui aanvaar nie en het begin om die ou maniere van regering te bevraagteken. William Cobbett, 'n hedendaagse politieke pamfletskrywer en joernalis, voorspel in sy publikasie, 'Political Register', op 5 Oktober 1816, dat die nasionale skuld en die toestand van die werkersklas uiteindelik sal lei tot broodnodige parlementêre hervorming en 'n manier waarop die algemene mense kan hul politieke opinies uitspreek.
Onmiddellike hervorming het gekom in die vorm van twee parlementswette. Die eerste hiervan was die Hervormingswet van 1832, wat die aantal setels in die Laerhuis vir die groot nywerheidstede verhoog het, het meer individue onder die middelklas die wettige stemreg gegee 18 en die middelklas meer politieke mag gegee as ooit van tevore. 'N Tweede hervorming het vir die werkersklas en die armes plaasgevind in die vorm van die wysigingswet op New Poor Laws van 1834. Hierdie wet het plaaslike gemeentes herorganiseer tot vakbonde onder beheer van die nasionale kommissarisse vir arm wetgewing. 19 Elke vakbond het 'n werkhuis, of soms 'n armhuis genoem, waarheen behoeftiges gestuur is om te woon. Hierdie wet was die doeltreffendste manier vir die regering om die armste mense van Engeland te hanteer totdat die eerste stelsel van welsyn in 1946 ingestel is.
In die negentiende eeu was die vestiging van demokrasie 'n instelling wat permanent deel uitgemaak het van die Engelse regering, en in die daaropvolgende eeu word dit omskep in 'n ingewikkelde stelsel waardeur alle sosiale klasse tot 'n mate 'n stem het in die manier waarop hulle bestuur word. Ondanks jarelange teenkanting deur die monargie en ondanks pogings van die owerheid om seker te maak dat die parlement deur die hoër klasse van die samelewing bestuur word, het demokrasie in Engeland floreer, wat die weg gebaan het vir Engeland en sy mense om hulself in die toekoms te regeer.
1 Encyclopædia Britannica Online, "William I," http://www.britannica.com/EBchecked/topic/643991/William-I.
2 Albert H. Putney, Popular Law Library Vol1 Inleiding tot die studie van regsgeskiedenis, (Cree Publishing Company, 1908).
3 Encyclopædia Britannica Online, "William I," http://www.britannica.com/EBchecked/topic/643991/William-I.
4 Encyclopædia Britannica Online, "Magna Carta," http://www.britannica.com/EBchecked/topic/356831/Magna-Carta.
5 Britse burgeroorloë, Statebond en protektoraat 1638-60, "King Charles the First 1600-1649," http://www.british-civil-wars.co.uk/biog/charles1.htm.
6 Encyclopædia Britannica Online, "Handves van regte (Britse geskiedenis)", http://www.britannica.com/EBchecked/topic/503538/Bill-of-Rights.
7 Britse parlement, "Parlement: die politieke instelling," http://www.parliament.uk/about/history/institution.cfm.
8 J. Holland Rose, Die opkoms en groei van demokrasie in Groot -Brittanje, (Chicago: Herbert S. Stone & amp Company, 1897).
9 Rose, 11.
10 Encyclopædia Britannica Online, "Society for Constitutional Information", http://www.britannica.com/EBchecked/topic/134315/Society-for-Constitutional-Information.
11 Rose, 13.
13 Checkland, S. G., The Rise of Industrial Society in Engeland: 1815-1885, (New York: St Martin's Press. 1964).
14 Evans, Eric J., The Forging of the Modern State: Early Industrial Britain 1783-1870, (New York: Longman Group Limited, 1983).
15 Evans, 168.
18 Wikipedia., "Reform Act 1832," http://en.wikipedia.org/wiki/Reform_Act_1832.
19 Owston, Timothy J., "The New Poor Law - 1834 - Britain," http://freespace.virgin.net/owston.tj/newpoor.htm.
Alsford, Stephen. "Middeleeuse Engelse stedelike geskiedenis-groei van selfbestuur." (Januarie 2008). http://www.trytel.com/
Bolitho, Hector. Die bewind van koningin Victoria. New York: The Macmillan Company, 1948.
Britse burgeroorloë, Statebond en protektoraat 1638-60. "Koning Karel die Eerste 1600-1649." http://www.british-civil-wars.co.uk/biog/charles1.htm (4 Oktober 2008 geraadpleeg).
Checkland, S. G .. The Rise of Industrial Society in Engeland: 1815-1885. New York: St Martin's Press. 1964.
Encyclopædia Britannica Online. "Handves van regte (Britse geskiedenis)." http://www.britannica.com/EBchecked/topic/503538/Bill-of-Rights (4 Oktober 2008 geraadpleeg).
Encyclopædia Britannica Online. "Magna Carta." http://www.britannica.com/EBchecked/topic/356831/Magna-Carta (23 September 2008 geraadpleeg).
Encyclopædia Britannica Online. "Parlement." http://www.britannica.com/EBchecked/topic/444244/Parlaments (4 Oktober 2008 geraadpleeg).
Encyclopædia Britannica Online. "William I." http://www.britannica.com/EBchecked/topic/643991/William-I (23 September 2008 geraadpleeg).
Evans, Eric J. The Forging of the Modern State: Early Industrial Britain 1783-1870. New York: Longman Group Limited, 1983.
Gooch, R.K. Die regering van Engeland. New York: D. Van Nostrand Company, Inc, 1937.
Hibbert, Christopher. Koningin Victoria in haar briewe en tydskrifte. Middlesex: Penguin Books, Ltd., 1984.
Kuhn, William M. Demokratiese Royalisme. New York: St. Martin's Press, Inc., 1996.
Owston, Timothy J .. "The New Poor Law - 1834 - Brittanje." http://freespace.virgin.net/owston.tj/newpoor.htm (7 Desember 2008 geraadpleeg).
Putney, Albert H. Popular Law Library Vol1 Inleiding tot die studie van die regsgeskiedenis. Cree Publishing Company, 1908.
Rose, J. Holland. Die opkoms en groei van demokrasie in Groot -Brittanje. Chicago: Herbert S. Stone & amp, Company, 1897.
Die amptelike webwerf van die Britse monargie. "Geskiedenis van die monargie en die Angelsaksiese konings." http://www.royal.gov.uk/output/Page14.asp (23 September 2008 geraadpleeg).
Die amptelike webwerf van die Britse monargie. "Geskiedenis van die monargie & gt The Normans." http://www.royal.gov.uk/output/Page17.asp (23 September 2008 geraadpleeg).
Traill, H. D. Sentrale regering. Londen: Macmillan en Co., 1892.
Britse parlement. "Parlement: die politieke instelling." http://www.parliament.uk/about/history/institution.cfm (4 Oktober 2008 geraadpleeg).
Wikipedia. "Parlement van Engeland." http://en.wikipedia.org/wiki/Parliament_of_England (4 Oktober 2008 geraadpleeg).
Wikipedia. "Hervormingswet 1832." http://en.wikipedia.org/wiki/Reform_Act_1832 (21 Oktober 2008 geraadpleeg).
Williams, Kate. Onderhoud gevoer deur Rob Attar. BBC History tydskrif – Oktober 2008 – Deel 2. BBC History Magazine Podcast, 10 Oktober 2008.
Wat het die Engelse die dominante mag van die Britse Eilande gemaak? - Geskiedenis
Of wie se taal is dit in elk geval?
van The Reader 's Digest
Linda Berube, tans 'n Fulbright-geleerde in Norwich, spreek die vraag aan wie verantwoordelik is vir die wêreldwye oorheersing van die Engelse taal: die Amerikaners of die Britte.
Hierdie verhandeling is met so 'n elegansie geskryf dat die onderwerp erken, maar nie sonder 'n mengsel van die Amerikaanse dialek nie, 'n traktaat van korrupsie waaraan elke taal wat wyd versprei is, altyd blootgestel moet word. & quot
Die Yanks kry werklik al 'n geruime tyd 'n pak slae op die taalfront. Vir H.L. Mencken som die waarneming van Samuel Johnson die Engelse kritiek van die "Amerikaanse dialek" van koloniale dae tot en met die tyd van Mencken se baanbrekende publikasie op, Die Amerikaanse taal, in die eerste helfte van hierdie eeu. Dit behoort vir Mencken geen verrassing te wees dat die & quottone & quot voortduur en na alle waarskynlikheid tot die volgende eeu sal voortduur nie. Inderdaad, tydens die praatjies oor die onderwerp Amerikaans-Engels aan verskillende Britse groepe, ondervind ek 'n verskeidenheid reaksies, van gemoedelike terg (& quotwat noem jy die taal wat jy daar praat? & Quot) tot reguit vyandigheid. Op 'n breër vlak regverdig Amerikaans Engels steeds die aandag van joernaliste, politici en geleerdes in die Verenigde Koninkryk, nie altyd op 'n vriendelike of objektiewe manier nie. Dikwels word dit beskou as 'n afwykende weergawe van Engels. Die meeste Amerikaners sou beswaar maak teen hierdie laasgenoemde klassifikasie, ten minste in die lig van die wêreldoorlogse invloed van die Amerikaanse kultuur en woordeskat. Tog is die kommentaar wat nogal hardop uitgespreek is deur een van die lede van die gehoor tydens 'n onlangse toespraak - & quot Ons het u 'n perfek goeie taal gegee. Waarom kan u nie behoorlik Engels praat nie? & Quot; dit lyk nie ver verwyderd van die gees van Johnson nie, hoe ver tydig ook al.
Tog moet erken word, soos Mencken en ander geleerdes, dat 'n sekere deel van hierdie vyandigheid Amerikaners hulself afgedank het, danksy uitsprake van John Adams en Noah Webster. Adams was net so in staat om 'n beter toon aan te neem as Johnson:
Die Engelse taal is binne 'n eeu aansienlik verbeter in Brittanje, maar die hoogste volmaaktheid daarvan, met elke ander tak van menslike kennis, is miskien voorbehou vir hierdie land van lig en vryheid. Aangesien die mense deur hierdie uitgebreide land Engels sal praat, is hul voordele vir die polering van hul taal groot en baie beter as wat die Engelse mense ooit geniet het.
'N Mens kan nie anders as om die klap van 'n handskoen hier neergegooi te hoor nie. Daar was selfs sprake van 'n Amerikaanse Akademie, in ooreenstemming met die Academie Fran & ccedilaise, met die taak om die suiwerheid van die taal te behou.
Dan was daar Noah Webster, wat die vorm van Engels wat op die Britse Eilande gepraat word, beskou het as beskadig deur die Engelse aristokrasie. Webster het vasbeslote gewerk om die spelling van Amerikaans Engels te standaardiseer en te vereenvoudig. Hy het vreemde vokale uitgesny: kleur/kleur guns, guns (alhoewel hy 'n geruime tyd weerstaan ​​het in die lig van Johnson ' se voorbeeld). En hy het briewe omskep, veral die laaste re: teater/teatersentrum/sentrum. Sommige van sy veranderings bly 'n integrale deel van die Amerikaanse spelling, waar ander nie daarin kon slaag nie (croud, hed, giv, meen, ens.).
En so het die stand-up voortgegaan, en ondanks die twis tussen die twee groot faksies, is 'n internasionale taal gebore. En natuurlik sou beide kante aanspraak maak op die huidige wêreldoorheersing daarvan. Wie se taal is dit presies, hierdie huidige lingua franca?
Lank voordat die Verenigde State 'n supermoondheid geword het, kon dit aanspraak maak op 'n land van lig en vryheid, en daar was die Britse Ryk wat sy kulturele toon op baie dele van die wêreld aangegee het. Vroeër nog was die Britse Eilande self onderworpe aan invasie deur Vikings en Normane/ maar sodra die Engelse hul eerste smaak van relatiewe vryheid van buitelandse oorheersing beleef het, ondergaan Britse Engels 'n groeistoot, veral in die tydperk wat voorafgegaan het die kolonisasie van Amerika ,. Op sommige maniere verteenwoordig die vinnige veranderinge in die taal die beweging na 'n meer verenigde Engelse identiteit. As die Middel -Engels van Chaucer in die laat 1300's vergelyk word met Shakespeariese Engels en dan weer met wat in die laat 1700's Modern Engels begin word, word die taal in 'n kwessie van slegs 400 jaar feitlik getransformeer. Huidige verskille tussen Britse en Amerikaanse Engels bleek in vergelyking: verbuiging is verlore werkwoord vervoegings word meer eenvormig duisende nuwe woorde oorstroom die taal, ongeveer 2000 alleen toegeskryf aan Shakespeare. Dit is slegs enkele van die meer prominente veranderings, aangesien woordeskat, uitspraak, spelling en grammatikale struktuur op baie vlakke dramaties verander.
Teen die tyd dat Engeland hierdie taalkundige ontwaking beleef het, het die gees van ondersoek begin posvat. Hierdie verkenning en kolonisasie het natuurlik Engels na die Amerikas, na die suidelike halfrond, na Afrika en na Suid -Asië gebring. In werklikheid word Indië slegs deur die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk oorskry in getalle Engelssprekendes.
Die rol wat die Engelse letterkunde gespeel het, beide in die bydrae tot woordeskat en die bydrae tot wêreldliteratuur, kan nie oorbeklemtoon word as die belangrikheid van die taal in ag geneem word nie. Die Engelse Renaissance, Shakespeare en die publikasie van die King James -Bybel het veral die uitbreiding gehelp en die taal aansien verleen. En hoewel die Verenigde State aanspraak kan maak op 'n eie literêre tradisie, bly die van die Britse Eilande ongeëwenaard.
Selfs as die geboorteplek van die taal en die belangrikheid van kulturele en sosiale bydraes in ag geneem word, was die bruikbaarheid daarvan as 'n vorm van internasionale kommunikasie afhanklik van die aantal Engelssprekendes. Trouens, die Verenigde Koninkryk alleen was besig om hierdie getalle te produseer. Volgens David Crystal, tussen die einde van die regering van Elizabeth I (1588) en die begin van die bewind van Elizabeth II (1952) het hierdie syfer [van vyf tot sewe miljoen wat op die Britse Eilande woon] byna vyftigvoudig toegeneem. " emigrante en afstammelinge in te sluit. Dit is 'n indrukwekkende toename, maar Amerikaners kan tereg daarop wys dat die Engelse taal nie veel in die buiteland gebruik is voordat dit in Noord -Amerika bekendgestel is nie. Slegs deur hul aandag na buite te draai, kon die Engelse kultureel, taalkundig en polities hul volle indruk op die wêreld maak. Miskien stel Bill Bryson dit 'n bietjie hard as hy sê dat & quot. sonder die bydrae van Amerika, sou Engels vandag 'n wêreldwye belang op dieselfde vlak as Portugees geniet, (sou dit Indië die Verenigde Koninkryk van Brasilië maak?), maar dit lyk redelik dat die byna eksponensiële bevolkingsgroei van die Verenigde State, tesame met sy eie Die Engelse handelsmerk, tesame met die steeds groter wordende nasionalistiese en kulturele aktiwiteite van die Engelse, het die taal sy huidige status as 'n manier van internasionale kommunikasie gegee.
En wat van die Engelse wat na Amerika uitgevoer is? Daar word gereeld gesê dat die Engels wat die koloniste gepraat het, feitlik Shakespeare of, meer algemeen, Elizabethaanse was. Maar, soos JL Dillard aandui, dit sou moeilik wees om te definieer wat presies Shakespeariese Engels is, met inagneming van Shakespeare se eie variasie in spelling en woordeskat. Dat dit ewe moeilik is om Elizabethaanse Engels te beskryf, word bewys deur die variëteite van streeksdialek wat in die 17de eeu nog sterker gevestig was as tans. Eintlik het die Engelse Amerika & quota nie heeltemal 'n goeie taal gegee nie, maar eerder 'n aantal goeie tale of ten minste variasies op 'n taal, en dié in 'n tydperk van taamlik intense oorgang. In plaas van die & quottwo -strome of twee afsonderlike tale wat Mencken oorspronklik in die vooruitsig gestel het dat Britse en Amerikaanse Engels sou wees, sou dit meer akkuraat wees om Modern Brits Engels as 'n gevolg van die tydperk van taalkundige oorgang te beskou, en Amerikaans Engels as 'n ander.
Engels was eintlik nie onmiddellik oorheersend in die kolonies nie: ander tale, soos Nederlands en Frans, het prominent opgetree. Volgens Dillard was Engels 'n virtuele "interloper" in sommige streke, en was dit ook moontlik om taalkundig aan te pas. Geleerdes het gereeld voorgestel dat die latere immigrasiegolwe na die Verenigde State die verskil in woordeskat tussen Britse en Amerikaanse Engels verklaar. Maar dit is duidelik nie die hele verhaal nie. Nietemin, met ander tale saam met die Pidgin -Engels wat algemeen onder inheemse Amerikaners, slawe en matrose was, het dit ongetwyfeld bygedra tot die maak van Amerikaans Engels as 'n ander vertakking van, en nie 'n deelversameling van, Brits Engels.
Alhoewel die Verenigde State geografies gesproke nie die koloniale mag is wat Engeland was nie, het dit voor hierdie eeu 'n direkte rol gespeel in die uitvoer van sy eie handelsmerk Engels.Dillard, met verwysing na die kreoolse geleerdes, Berry en Hancock, beweer dat, ten minste met die stigting van Liberië deur repatriasie van voormalige slawe, 'n aanhaling onontkombaar lyk, dat in werklike sin 'n verskeidenheid Engelse wat in 'n sekere sin was 'American ' is oorsee vervoer voordat die tydperk van Britse oorheersing geëindig het. & quot. Natuurlik is dit in die huidige eeu dat Amerikaans Engels internasionaal sy stempel afgedruk het. Marckwardt en Dillard beklemtoon die pogings van sulke instellings en programme soos die Fulbright Commission, die United States Information Agency en die Peace Corps, as uitvoerders van Amerikaanse kultuur en Engels. Tegnologie verseker feitlik die oorheersing van Amerikaanse Engels op wetenskaplike sowel as op populêre vlak. Met 'n blok miljoen sprekers van Engels in die eerste taal van 250 miljoen en die opkoms van die Verenigde State as 'n militêre, industriële en politieke supermoondheid na die Tweede Wêreldoorlog, kan Amerikaners beslis aanspreeklik wees vir die bevordering van Engels na wêreldbekendheid.
Bogenoemde is slegs 'n uiteensetting van hoe die twee lande die posisie van Engels as die internasionale taal verseker het. Daar was uitdagers aan die titel, niemand suksesvol nie. Soveel somberheid en doemprofete as wat die afsterwe van Engels as die oorheersende taal in die Verenigde State voorspel, en met soveel weerstand teen Engels as wat dit in individuele lande tot uiting kom, lyk daar geen verandering in status nie.
Dus, "Wie se taal is dit?" Blyk 'n saak van geen belang te wees nie. Crystal sou die Verenigde State en die invloed daarvan in die 20ste eeu erkenning gee, veral aan die ontevredenheid van sommige in Brittanje wat die verlies aan historiese taalkundige voorrang onwaarskynlik vind. & Quot bereik in die 19de eeu. Met soveel teorieë as wat daar was oor die uiteenlopendheid van die & quottwo strome van Engels, & quot, is dit steeds feitlik onmoontlik om dit afsonderlik of selfs opeenvolgend te oorweeg. Die gebruik van Engels is weliswaar vooraf aan die Europese nedersetting van Amerika, maar dit het gelyktydig impuls gekry met die opkoms van die Verenigde State tot internasionale status, sowel as met die opkoms van die Verenigde Koninkryk tot dieselfde status.
Baugh, Albert C. en Thomas Cable. 'N Geskiedenis van die Engelse taal. Routledge en Kegan Paul, 1978.
Berry, Jack. Engelse leenwoorde en aannemings in Sierra Leone Krio. In Kreoolse taalstudies
Bryson, Bill. Gemaak in Amerika. Martin Secker, 1995.
---. Moedertaal: die Engelse taal. Pikkewyn, 1990.
Crystal, David. Die Cambridge Encyclopedia of the English Language. Cambridge University Press, 1995.
Dillard, J.L. Amerikaans Engels. Random House, 1975.
---. 'N Geskiedenis van Amerikaanse Engels. Longman, 1992.
---. Op pad na 'n sosiale geskiedenis van Amerikaanse Engels. Moulton, 1985.
Kachru, Braj B. The Other Tongue: Engels oor kulture heen. Universiteit van Illinois Press, 1982.
Marckwardt, Albert H., hersien deur Dillard, J.L. American English. Oxford University Press, 1980
Mencken, Henry Louis. The American Language: 'n Ondersoek na die ontwikkeling van Engels in die Verenigde State. Knopf, 1919. Vierde uitgawe en twee aanvullings, met aantekeninge en nuwe materiaal deur Raven I. McDavid Jr., 1986.
Pyls, Thomas. Die oorsprong en ontwikkeling van die Engelse taal. Vierde uitgawe. HB Coll Pubs, 1993.
Speck, W.A. Brits-Amerika, 1607-1763. BAAS, 1985.
Amerikaanse studies vandag Aanlyn word uitgegee deur
American Studies Resources Center, Aldham Robarts Library, Liverpool John Moores University, Maryland Street, Liverpool L1 9DE, Verenigde Koninkryk
Die menings wat uitgespreek word, is die van die bydraers, en nie noodwendig die van die sentrum of die kollege nie.
& afskrif 1996, City of Liverpool College, Liverpool John MooresUniversity and the Contributors.
Artikels in hierdie joernaal mag vrylik weergegee word vir gebruik slegs vir inskrywings van instansies, mits die bron erken word.
Britse politieke geskiedenis, 380-1100
Hierdie artikel dek die politieke geskiedenis van die Britse eilande vanaf die laat -Romeinse tydperk tot die einde van die 11de eeu, 'n tydperk wat belangrik was vir die opkoms en ontwikkeling van koninkryke, koninklike en aristokratiese mag, kerklike en administratiewe strukture en die reg, en waartydens verskillende groepe migrante en indringers van die Europese vasteland, Angles, Saxons and Jutes, Vikings en Normandes, het in verskillende mate hul stempel afgedruk op die politieke lewe van hierdie eilande.
Alhoewel die hoof fokus op die ontwikkelinge in Engeland is, word dit veral ondersoek na die interaksie tussen die Engelse en hul Keltiese bure in die noorde en weste, en word dit vergelyk en gekontrasteer met ontwikkelings in die uitoefening van mag en patrone van regering en wet in wat nou bekend staan ​​as Wallis, Skotland en Ierland (wat elkeen ook in eie reg bestudeer kan word), met inagneming van die breër kontinentale konteks waar van toepassing.
Die vroeëre gedeelte van die koerant kyk na die einde van die Romeinse bewind in Brittanje, die probleme met bewyse om die politieke geskiedenis van die vyfde en sesde eeu vas te stel, en veral hoe Germaanse indringers en migrante polities en kultureel oorheersend geword het in die laagland van Brittanje. Dit ondersoek die opkoms van die Angelsaksiese koninkryke en die veranderende magsverhoudinge tussen hulle, en vergelyk strukture en praktyke van koningskap in Engeland met dié elders op die Britse Eilande, asook die politieke impak van die bekering tot die Christendom.
Die Viking -invalle van die negende eeu en hul politieke gevolge op die Britse Eilande vorm 'n belangrike tema, net soos die uitbreiding van die mag van die konings van Wessex, hul veranderende opvatting van hul mag en die uiteindelike verowering van heel Engeland tydens die tiende eeu om die eerste koninkryk van die Engelse te skep, prosesse wat vergelyk kan word en in kontras staan ​​met hedendaagse ontwikkelings elders op die Britse Eilande.
Die laaste deel van die koerant ondersoek die gevolge van twee opeenvolgende kontinentale verowerings van Engeland gedurende die elfde eeu-deur die Denen in 1016 en deur die Normandië in 1066, en kyk ook na die impak van laasgenoemde in Wallis en Skotland.
Die koerant in sy geheel word gekenmerk deur die klem op die primêre bronne, beide geskrewe (soos verhaalgeskiedenis, handves, wette) en materiaal (soos muntstukke), waarvan die begrip die ervaring van die waardering van wat ook anders was, aansienlik verryk wat ons in die vroeë geskiedenis van hierdie eilande as bekend herken.
Kyk die video: Die engel en die 5 sente
Na my mening is iemand hier obsessief
Copyright © qarkuberat.net | Wat het die Engelse die dominante mag van die Britse Eilande gemaak?...