Neo-ekstraktiwisme vs. die omvattende verdediging van gebiede - ONDERWERPE - 2022
Neo-ekstraktiwisme vs. die omvattende verdediging van gebiede
Die aanbiedings daarvan in kaliumchloried en kaliumnitraat word as basis vir kunsmis gebruik. En is dit om die doelwitte te bereik? ekonomiese voorstelle, moet die soja-monokultuurmodel verder verdiep word, en uiteindelik sal dit dit as een van die die wêreld se voorste kunsmisprodusente. Die mynprojek sal aan die oewer van die Colorado-rivier geleë wees, wat in die Cordillera begin, deur vyf Argentynse provinsies loop en na die Atlantiese Oseaan vloei, dit wil sê dit dwarsoor Patagonië kruis van Wes na Oost. Van SURsuelo sê Fabián Chiaramello dat 'die Potasio Río Colorado-projek die kunsmis sal oplewer wat bestem is vir Brasiliaanse landboubesighede wat nog meer sal bydra tot die ontbossing van die Amasone. Die vergelyking is pervers: u bou 'n megaplant wat groot hoeveelhede water en energie verbruik baie ernstige omgewingsgevolge, om 'n kunsmis te produseer wat gebruik sal word om die sojaboon-monokultuur verder te verdiep wat boere en inheemse mense uitsit, besoedel met hul plaagdoders, opruimings veroorsaak, die grond versleg en die produksie toenemend konsentreer ".
Terwyl ons dus hierdie gewettigde politieke ingewikkeldhede aanskou, word Monsanto in ander dele van die wêreld weereens goedgekeur vir sy verantwoordelikheid in die chemiese vergiftiging van 'n Franse boer. Hiermee wil ons nie die ou idees van 'n beskaafde en demokratiese 'Noorde' en 'n barbaarse en korrupte 'Suide' versterk nie. Hierdie uitsprake wys ons net dat maatskappye grimering dra vir elke geleentheid: terwyl hulle al in die Verenigde State en Europa hare gekleur het en oor groen ekonomieë Y omgewingsdienste, in Latyns-Amerika, Afrika en 'n groot deel van Asië die toesprake van vordering Dit lyk of hulle steeds nie heeltemal gedelegimeer word nie en kan voortgaan om dit te gebruik.
Nie een van hierdie sienings bevraagteken die suiwer ekonomiese fondamente nie waarop die stelsel loop en in plaas daarvan word dit binne die neo-ekstraktivisme. Ander neo plus? Die voorvoegsels pas ons meestal goed: re, mede, verander, anti, doelwit, trans... Maar daar is ook die ander, waarvan ons nie hou nie, en dit lyk asof die neo boaan die lys terwyl mega volg noukeurig. Dit is 'n vraag van weegskaal.
Een van die hooffigure van hierdie neo-ekstraktivistiese model is die Staat, wat volgens die Uruguayaanse Eduardo Gudynas ''n meer aktiewe rol speel en groter legitimiteit bereik deur die herverdeling van sommige van die oorskotte deur middel van sosiale beleid.' Neo-ekstraktivisme verwys na meer as 'n spesifieke aktiwiteit 'n vorm van onttrekking: al die aktiwiteite wat groot hoeveelhede natuurlike bates verwyder en (byna) sonder enige proses, word ver van die oorsprongsgebied oorgedra. Mynbou, olie, gas, damme, monokulture (graan of bosbou), landboubesigheid, vee of intensiewe visvang, ens. val in hierdie kategorie en slaag daarin om voort te gaan om konsentrasie te verhoog. Tussen hulle mynbou is die een wat die grootste hoeveelheid nie-hernubare bronne binne die kortste tyd kan vernietig. Dit is die onvolhoubaarste. Hierdie onttrekkingsaktiwiteit is egter boaan alle politieke agendas in Latyns-Amerika: van Mexiko tot Argentinië deur Nicaragua, Ecuador, Venezuela, Bolivia, Brasilië en Uruguay (om net die progressief). Eers op hierdie tydstip oorweeg El Salvador 'n permanente verbod op mynaktiwiteite. In 'n klein land, so dig bevolk en met 'n ernstige watertekort, sou so 'n verbod die geskikste wees.
Dit hang, soos ons gesê het, van die weegskaal af. Lug, water, land en energie is die vier fundamentele elemente van die natuur en ook die vier elemente waarop kapitalisme vorder Deesdae op volle vaart En dit is selfs al sou die herverdeling plaasvind werklike Die sosiale en omgewingskade wat hierdie megaprojekte in die gebiede laat, sou ook nie geregverdig wees nie: (para) polisie en (para) militêre besettings, onteiening, besoedeling, misbruik van alle soorte teen plaaslike bevolking.
Teen hierdie tyd het die konsep van territorialiteit dit word weer gebruik as basis en ondersteuning om die ruimtes wat ons bewoon fisies en teoreties te verdedig. Jean Robert sê dat 'miskien baie nie weet dat hulle hiermee 'n kragtige nuwe analitiese konsep uitdink om te praat van 'n ou werklikheid wat te doen het met kultivasie, kultuur, gebruike en ook gasvryheid nie, en dus natuurlik ook bestaan , 'n woord wat onteer word deur die misbruik daarvan deur taalkundiges en ekonome 'van bo' '. 'N Soortgelyke konsep kan die van wees biokultuur, dieselfde waarop die Huichol-volke van Mexiko wettiglik die verdediging van hul heilige sentrum in Wirikuta teen mynbou en landboubedrywe bevestig. En dit word gesien dat om 'n omvattende verdediging van die gebiede te bewerkstellig, ons eers moet besef watter gebiede die stryd is. Die ideologiese is miskien die diepste van hulle. Om weer Robert aan te haal, "wat ons nou leef, is die effek van buite verhouding drome van mag en alwetendheid losgemaak van hul tradisionele bande. Deur op die aarde as afval te val, bedreig hulle die gesonde verstand van die mense, dit is die persepsie van proporsie, skaal, die regverdige belang van dinge en die grense van hul eie magte. (…) Vandag, hierdie teenoorgestelde van territorialiteit word stedelike ontwikkeling genoem en dit word in universiteite geleer as argitektoniese ontwerp ".
Die weerstand stop nie, rus nie en hou nie op om alternatiewe vir hierdie modelle te skep nie. Hoe om dit nie te doen as selfs internasionale tribunale dit verkies nie regte van die transnasionaliste in plaas daarvan om die kollektiewe regte van die volke te laat geld? 'N Vinnige blik op die belangrikste daarvan kan ons nader aan 'n gevolgtrekking bring: die International Centre for Settlement of Investment Disputes (ICSID) is in 1966 gestig as 'n tak van die Wêreldbank om die internasionale vloei van beleggings te bevorder. Dit sal nie baie moeilik wees om vas te stel wie baat by geskille nie.
Van die dwalinge van neo-ekstraktivisme is daar een wat vandag nog gebruik word en wat nie ophou om ons aandag te vestig nie: "hulle is net teen, maar stel nie voor nie". In hierdie kort tydjie wat ons oor algemene goedere geskryf het, het ons verskeie voorstelle (waarvan die voor sommige nie bestaan ​​nie) aangebied. Sonder om baie ver te gaan, terwyl kleinboere in die twintigste eeu steeds die wêreld voed, het landboubedrywe - met 'n verdraaide gesprek oor die einde van hongersnood - net daarin geslaag om te saai verwoestyning, siekte en finansiële bespiegeling.
Vanuit Grain herinner hulle ons daaraan dat 'die herontmoeting met die landbou as 'n kuns, as 'n weg tot vrug en as die basis van die kultuur van ons volke 'n belangrike uitdaging vir die mensdom is.' Wat ons waardig is, is ons s'n vermoë om oor ons eie lewens te besluit die alledaagse lewe en dit is 'n bietjie van wat voorgestel word deur projekte wat die harmonie tussen die mensdom en die natuur probeer herontdek. En u hoef nie lendelam beelde op te tower om dit te bereik nie. Die stedelike tuine en permakultuur Dit is voorstelle waaraan daar in die stede gewerk word en wat albei doeleindes waardeer: volhoubaarheid en outonomie. 'N Spesifieke geval kom voor in die buitewyke van Buenos Aires, Argentinië, waar 'n oplewing in ekologiese dorpe gesien word. Verlede jaar het Boaventura de Sousa 'n goeie opsomming gemaak van die gevolgtrekkings wat bereik is vanaf die Summit of the Peoples (die een wat parallel met die amptelik Rivier + 20). 'Eerstens, die sentraliteit en verdediging van die gemeenskaplike goedere van die mensdom in reaksie op die kommodisering, privatisering en finalisering van die lewe, implisiet in die begrip' groen ekonomie '. Tussen die gewone goedere daar is lug en atmosfeer, water, waterdraers, riviere, oseane, mere, gemeenskaplike of voorvaderlike lande, sade, biodiversiteit, parke en vierkante, taal, landskap, geheue, kennis, kalender, internet, HTML, vry verspreide produkte, Wikipedia, geneties inligting, gratis digitale sones, ens. (...) Tweedens, die geleidelike oorgang van 'n antroposentriese beskawing na 'n biosentriese beskawing (…) Derdens, verdedig voedselsoewereiniteit (…) Vierdens 'n uitgebreide program van verantwoordelike verbruik wat 'n nuwe versorgingsetiek en 'n nuwe opvoeding vir versorging en deling insluit (...) Vyfdens, sluit in alle stryd en in alle voorstelle vir alternatiewe die deurlopende eise vir die verdieping van demokrasie en die stryd teen seksuele, rasse-, etniese, godsdienstige diskriminasie en teen oorlog ". 'N Soortgelyke panorama is vanjaar aangebied in die verklaring van die beraad van die volke van Santiago de Chile waarin voorgestel is om regte en natuurlike bates te verhaal, die paradigma van 'n goeie lewe te bevorder, werk vir selfbestuur, selforganisasie en voedsel soewereiniteit.
Die stryd en weerstand in die strate was en is nodig om onsself in die gebiede te laat geld. Danksy hierdie soort aksie het die Oaxacan-bevolking, in Mexiko, daarin geslaag om die mega-windplaas Mareña Renovables te stop wat homself op die Isthmus van Tehuantepec wou installeer. Danksy die alliansies wat met digitale media verweef is, vermeerder baie van hierdie stryd. In onlangse tye neem ons elke dag aandag aan virtuele demonstrasies ter ondersteuning van wettige eise in min of meer afgeleë gebiede (Dragon Mart Cancun-sake, modelstede in Honduras of Shell, skuldig aan besoedeling in Nigerië, ens.) Klein aksies, sommige kom selfs van openbare administrasies af en almal lyk welkom om ons, weereens volgens die skaal waarin dit voorkom en deur hul replikasie.
Elkeen uit hul kennisruimtes dra by tot die konstruksie van moontlike, wenslike en tasbare alternatiewe vir hul maniere om Good Living te verstaan: daardie breë en vrygewige konsep waarvan ons graag deel wil hê en wat pluraliteit, volheid, saambestaan, harmonie bevat ... Om (ons) te begin definieer, help dit altyd om te onthou wat dit nie is nie. Hierdie voorstelle is nie 'n pleister vir 'lineêre en oneindige ontwikkeling' nie. Vir Rebecca Hollender presies "kom die lewensvatbaarheid van Good Living voort uit die vermoë om verder te gaan as ekonomiese groei as sinoniem, meganisme en aanwyser van ontwikkeling en om die werklikheid en fisiese beperkings van ekosisteme en die eindige aard van die natuurlike hulpbronne van ons planeet. Die lewensvatbaarheid daarvan kom ook uit die vermoë om te besef dat diversiteit nie net belangrik is in die natuur nie, maar ook in ons samelewings en kulture. "
Alle moontlike alliansies is welkom. Alle komplikasies ook. Die bereiking van buigsaamheid en respek as noodsaaklike dele van die vergelyking help ons om bou alternatiewe van die plaaslike, skakel dit met die streek en bereik die wêreldwye. As ons terugkeer na die voorbeelde wat hierbo aangehaal word, sal ons voortgaan om die vereniging en solidariteit van die ruimtes wat klein aksies meetkundig weergee met die luidsprekers van die internet, as digitale media hier is om goed te bly, te bevorder. met 'n enkelsnit klik'Ons sal die wêreld red, is nie sinoniem nie, maar ons glo ook nie dat dit regverdig is om hierdie aksies te beledig wat bydra tot 'n (soveel keer) erkende versterking van wettige eise nie. Vandag is hulle meer as ooit tevore. Die keuse van waar en wat ons verbruik of wat ons op sosiale netwerke deel, is alle politieke aksies wat, hoe klein ook al, bydra tot 'daardie verandering wat ons in die wêreld wil sien.'
As ons na hierdie voorvoegsels terugkeer, sit ons met die mikrobeleid wat kan beïnvloed makrostrukture vir reskep veranderleefbare naturelle.