'Verskoon my!' Klassieke grys poepmotto om terug te keer - Nuwe resepte
'Verskoon my!' Klassieke grys poepmotto om terug te keer
Opgeknapte advertensie sal tydens die Oscars verskyn
"Verskoon my, sou jy 'n Grey Poupon hê?"
Die vraag, wat in 1981 vir die eerste keer deur 'n snoesige Engelsman gestel is, was tot 1997 in advertensies vir die Dijon -mosterd, wat deur Kraft besit word, te sien. Wayne's World.
Tydens die afwesigheid van die 16-jarige afwesigheid van die mosterd, het die verkoop van mosterd nog nooit gestyg nie, so Kraft het die advertensiefirma Crispin Porter & Bogusky aangestel om dit weer te begin, volgens Die Huffington Post. Maar dit sal nie 'n groot veldtog wees nie; die advertensie sal slegs een keer tydens die Oscar -toekennings op 24 Februarie uitgesaai word.
In die plek kom twee hoë motors op die Engelse platteland langs mekaar, terwyl die een adellike heer die ander vra of hulle 'n Grey Poupon het, net soos in die oorspronklike advertensies. Maar in hierdie een maak die lener vinniger in plaas daarvan om die mosterd terug te gee, wat lei tot 'n hoë-energie, ontploffingsbelaaide motorjag in Hollywood-styl.
Die handelsmerk hoop dat hierdie hoëprofiel-terugkeer na die vorm sal help om die verkope te verminder, en hulle reken waarskynlik dat die weddenskap vrugte sal afwerp, want 'n plek van 30 sekondes tydens die Oscars vanjaar kos hulle ongeveer $ 1,7 miljoen.
'Verskoon my!' Klassieke grys poepmotto om terug te keer - resepte
Ek skryf 'n WFB -roman oor 'n groep huursoldate, wat meer as die helfte van die eerste boek gemaak is. Sal die eerste 7 hoofstukke hier verlaat vir u oordeel.
Sal bly wees om lesers te vind.
1ste hoofstuk Die goedkoopste huursoldate in die Ryk
I Die goedkoopste huursoldate in die Ryk
Dit was die laat lente, maar die windjie het Andreas steeds laat sidder. Hy drom ongeërg deur modderige modder na sy gladde omhelsing. Na die tyd wat ons hier deurgebring het, het die ellendige land, wat geen troos of ware beskawing ken nie, hom opgehou pla. Die lewe het 'n uitgerekte beleg met 'n gepaste lewenskwaliteit geword. Behalwe dat daar geen vyand was nie. Andreas gly en trek een voet uit die nat slyp. Die vuil laat sy skoen onversetlik los, die verslete bande weerstaan ​​tot sy verbasing, dit was immers 'n ou paar. Modderspatsels verdroog op sy skene, wat die vel en beenhare styf maak. Hy wou sê dat die kouse uitgetrek is om dit te spaar, maar daar is niks om oor te sorg nie. 'N Ander blaas van die wind skud die bome en koel sy kop af, toegedraai in die verbleikte tjalie, wat herinner aan die verdwaalde baret. Andreas moes gedurende die winter met die gunsteling hooftooisel vertrek - die geneser het dit geneem om sy skuld te vereffen. Die charlatan het gesweer dat die bitter gif die hoes sou verdryf en hy drink die pis gehoorsaam en lê alleen in die kas se geskeide hoek. Met die vuilheid se hulp of nie, maar Shallya was hom genadig en die siekte het teruggekeer. Andreas raak aan die dubbeltjie waar die gekerfde duif vroeër gehang het - hy verbrand dit, toe dit beter word, sodat die godin se voël die siekte vir goed wegneem. Die linkerhand met die swaard en die gordel het gehelp om balans te handhaaf, terwyl die regterhand die swaar musket op die skouer gedra het. Daar was 'n tekort aan balle, die goeies kon hy met een hand tel, en selfs vir hulle was daar nie genoeg poeier nie. Hy het gehoop dat dit nie sou gebeur nie. Die arm en rustige lewe het onlangs verander na 'n gevaarlik aktiewe, en het gedink dat ek nie ophou om arm te wees nie. Die baron onthou hulle skielik en as sulke take gereeld of, Sigmar verbied, 'n nuwe roetine sou word, beloof dit niks anders as gevaarlike probleme nie. Andreas kyk vinnig na Ernst, wie se lywige gestalte deur die modder aan sy sy bedwelm.
Die skrifgeleerde, wat homself hoogmoedig sekretaris genoem het, het soos 'n ware boer gelyk en gedra, maar het 'n houding van kiesers. Die breë gesig onder 'n sagte hoed verdraai van minagting, terwyl die man vir die eerste keer in sy lewe uit 'n paleis stap, terwyl die magtige rug onder 'n pakraam gebuig is, gelaai met 'n klein bors, dik bene die vuil stamp.
- Byna daar, - Ernst kyk op en blaf, asof Andreas nie die plek ken nie.
Die beuke het dikker geword, nou was dit nie soms bosse nie, maar ware buitewyke van die Jagerforst -woud. Dit was die minste gevaarlike wat Andreas gesien het, maar hy was steeds bly dat hul bestemming nie vereis om diep binne te kom nie. Die son is op en die voëls sing, en verwag dat die gevestigde lente reeds in die somer sal verander. Maar in die dikte was 'n man altyd in 'n onheilspellende somberheid, gevul met vreemde geluide. Die bos strek regs en wek die herinneringe aan allerhande monsters, wat deur verhale gesien en geken is. Andreas is bly om die lopende water te hoor en haas hom na die oewer. Die Steinbachrivier vlieg na hulle toe, omgedruk deur lae oewers gevul met puntige gras wat soos 'n heining vassteek. Die bos aan die ander kant kyk hoe die rivier help om sy familie te hanteer - 'n wateraangedrewe saagmeul wat in hierdie gebied bedryf word. Die dreuningsmeganisme was nog nie sigbaar nie, maar wervelende saagsels op die loopvlak was 'n winsgewende saak.
- Byna daar, - herhaal Ernst en neem die leiding met sy neus in die lug.
Dieselfde modder wat die pad genoem word, het hulle na 'n erf gebring - 'n gebied wat herstel is uit die bos, waar die houthakkers hul besigheid reeds gedoen het. Leë weide met af en toe jong bome skei hulle van die res van die Jagerfrost, gespaar weens die afstand tot die saagmeule.
Gou het dit sigbaar geword: 'n hoë gebou met twee verdiepings langs die rivier met 'n donderende klop en gille binne, omring met gesnyde bome en hope goedere. Langs dit het 'n lewende struktuur vir die werkers gestaan ​​- 'n gewone lang huis, 'n bietjie beter as die wat Andreas sy barak genoem het. Wat die afkap van die tyd betref, is die handelaarshuis gebou. Dit was beslis die beste huis: om hout in planke te verander, was soos om goud in bome te vind. Die onvermoeide saagmeule het 'n groot deel van die woud verteer, en nou het die houtkappers stroomop gewerk. Andreas sien 'n eenvoudige heiligdom vir Rhya: 'n oorgeplante jong beuk omring met vlieë - die boom was bedek met heuning. 'N Hok kinders hardloop om hom, en waag dit nie om die soet van die godin te neem nie. Met Andreas se benadering vries hulle, die jongeres kyk op na die senior, 'n tienjarige seuntjie.
- Gee vir ons lekkergoed, - eis die kind saggies.
- Ek het lanklaas so iets gesien, seun, - die snot se vrymoedigheid vermaak Andreas. Hy sou ver gaan.
- Gaan uit! - blaas die skriba, maar net die jongste het bang geword en gesteun.
- 'n Broodjie dan, - die seuntjie keer die honger oë nie af nie en ignoreer Ernst.
- Weet u watter maand nou is? Dis Sigmarzeit, seun, - antwoord hy grimmig, - brood is nie maklik om weg te gee nie.
- Klim af! Als van jou! -die sekretaresse stap na die kinders toe, en hulle vlug half-skreeuend en laggend. Ernst draai na hom, - bly fokus, waaroor kabbel jy met hierdie brak? Klein bastertjies! - draai die skrifgeleerde om toe modderklonte sy rug en raampak tref. Gelukkig het Ernst nie sy glimlag gesien nie, hoewel hy niks was nie, was die pompeuse dwaas naby die baron. Die kinders het weggehardloop, hoewel niemand hulle agternagesit het nie. Die rooi gesig van die skrifgeleerde leun na hom toe - ons is hier met ernstige sake, neem dit ernstig op! Als van jou!
- Ons doen, - antwoord Axel grimmig, - sê u woorde, Ernst, en ons sal ons deel doen.
- Dit is beter om te doen, - die skrifgeleerde kyk terug en draai weer na hom, - dra jy dit as 'n stok of wat?
- Die gelaaide muskiete is bekend daarvoor dat hulle afgedank word, skrifgeleerde, - grom Andreas dreigend terug: Ernst druk te hard, hy was nie 'n boer om so mee te praat nie. Die sekretaris sien dit ook en draai weg en brom dat hulle tyd mors, ons het genoeg.
Andreas knik vir sy metgeselle en die huursoldate maak gereed vir die aksie. Eintlik was hy die enigste een wat tyd daarvoor nodig gehad het. Andreas span die swaard op en strek die regterarm, moeg vir die muskiet. Toe lig hy die handwapen en blaas die pan, met die wete dat dit leeg was soos sy beursie, maar die boor is 'n boor. Andreas steek die hand in die sak op sy gordel en maak 'n papierpatroon met poeier, maak dit oop met die tande en gooi vulkorrels in die pan. Toe hy dit toemaak en die handvatsel op sy bobeen sit, wonder hy watter bal hy moet gebruik: 'n goeie of slegte een? Die saak moet nie met 'n geveg eindig nie, want die baron het gesê dat die handelaar dit nie sal waag om sy wil teë te staan ​​nie. Andreas glimlag en gooi 'n goeie bal in die loop na die poeier - as dit by die gelaaide musket kom, laat dit behoorlik gelaai word. Hy blaas die vuurhoutjie se tou, draai om die kort handvatsel en maak dit reg om te skiet.
- Kom ons gaan! - Andreas laat die skrifgeleerde hulle verder lei.
Die kinders staan ​​op 'n afstand, gefassineer deur sy operasies met die muskiet, en toe Ernst die eerste stap in die rigting van die saagmeul stap, jaag hy weg om die volwassenes te waarsku en laat die huilende kleintjies agter.
- Doen u taak, - herhaal die skrifgeleerde, toe hulle nader kom en mense uitkom om hulle te ontmoet.
- Kan nie wag om te begin nie, - antwoord Helmut alleen met sy bas. Die res bly stil.
Andreas deel hul ongemak. Dit was verkeerd: jy stuur die mans óf om aan te val, 'n hinderlaag is verkieslik, of om iemand te beroof, dit word verwag om 'n deel aan die eksekuteurs te sny, maar om openlik so te gaan met 'n bietjie papier en die skriba vir beskerming - dit was nie goed nie . En hulle was die enigstes wat gewaag het. Boonop het die baron, Morr sy gulsige gat, gesê om nie die hele band te vat nie, sodat dit nie soos 'n rooftog sou lyk nie. Terwyl hy kyk hoe 'n skare harde mans hulle verwag, verbeel Andreas hom hoe hy terug in die Steinbach dryf. Die saagmeul donder; diegene wat met die meganisme binne gestaan ​​het, moet doof wees. Maar die meerderheid van die werkers het buite bymekaargekom, tussen die huis van die handelaar en die vasberade skrywer: 'n paar dosyne grimmige mans van alle ouderdomme staan ​​voor hulle, sommige hou byle vas, hy wil dink dat vroue uit gewoonte die lang huis uitkom terwyl hulle die kinders vashou en op die lippe byt, word hulle bleek van vrees. Andreas het die rede vir albei gevoelens geken. Hy het die behoorlike voorkoms van die hartelose huursoldaat aangetrek: hy kyk en hou die pistool vas sodat almal met een skoot kon wegwaai.
- Gaan terug werk toe! Ons het die baron aangegaan, maar dit is u nie bekommerd nie! - die skrifgeleerde het sy vleisagtige palm as 'n verhuurder gelig, maar die houthakkers was nie kinders nie en het die wette geken.
- Hierdie land behoort aan meester Roettger! - een man, bedek met saagsels, sê uitdagend hardop en die res ondersteun hom met die selfversekerde murmurering. Die werkers is nie deur die gaste geïntimideer nie. Andreas het gesien dat meer mans van die rivier af agter die saagmeul na hulle toe hardloop, maar slegs 'n paar jongmense het in die water gebly en die dryfstokke wat deur die stroom gebring is, opgevang.
¬- Baron Martin van Flenswil is meester van hierdie land en ek is sy sekretaris, bumkins! - Ernst spoeg, word rooi en skud sy groot vuiste na die houthakkers.
- Werner Roettger het 'n kontrak, vet dwaas! - skree dieselfde man terug, - neem u buitestaanders en gaan uit na u rowerbaron!
- Gaan weg! Riviere! - die houthakkers skud hulle vuiste en gereedskap, sommige vroue voeg hul skrikwekkende klagtes en beskuldigings by.
- Bly stil! - Axel stap vorentoe en laat sak sy halberd - die manne reageer nie. Dit was immers net 'n byl op 'n lang as, en hulle het baie soortgelyke skerp ysterstukke self.
- Orde! - Ernst het kwaad geword vir openlike ongehoorsaamheid en het met die dik vinger na iemand gewys - jy sal hierop antwoord, voorman!
Andreas het nie geweet wie die voorman was nie, want hy het almal tegelyk dopgehou. Dit het gelyk asof dit nie verder sou gaan as die harde gekibbel nie, maar die skare kon enige tyd die tonge byt en die byle lig. Donker Miguel en Tulio agter sy rug het die titel van buitestaanders verdien, maar hy was ook die onwelkome vreemdeling. Hulle sê dat mense in die Grand County of Stirland 'n besondere vyandigheid teenoor vreemdelinge getoon het. Hier en daar, kon Andreas eerlik sê dat dit alles die verhaal van ou vroue was. Waar hulle ook al was, ontmoet die inwoners hulle met dieselfde versigtige voorkoms en iets swaar aan die hand. Hy kon hulle egter nie kwalik neem nie. Maar sy halfnaakte lewe word deur hom gekoester, en Andreas maak die muskietpan subtiel oop.
- Kom uit my pad! - Ernst was besig om sy kop af te waai.
- Maak my, dief! - Een houthakker van dieselfde gelaat leun na die skriba as 'n ram wat gereed was om hom uit te slaan.
- Ek sal, boomtop, - Timm swaai met die swaard en sy grusame halssnoer skud op die bors. Maar die houthakkers steur hulle daaraan nie en steek hul gereedskap op. Andreas laat sak die muskiet en laat diegene wat teen die loop staan, in angs steun - nou begin dit.
- Stop hierdie waansin! - 'n Sterk stem koel die warm koppe af en almal draai na die handelaar se huis.
Die geskreeude man waai deur die modder en waai met leë hande. Volgens sy voorkoms moet hy 'n dienskneg wees. Andreas lig die muskiet en kyk na 'n groep ryk mense wat vinnig opdaag, maar nie haastig nie. Die oudste onder hulle moet Werner Roettger, die eienaar van die saagmeule, wees. Die handelaar was geklee in 'n donker pak en 'n kort mantel omhul met bont, wat agtertoe waai, terwyl die agbare handelaar loop, omring met familielede en bediendes. Van naby lyk hulle almal goed: goeie nuwe stelle lap, goed gevoede wange. Maar die gesigte was styf van woede en wrok. Andreas glimlag in die baard wat hy nie geskeer het sedert die siekte hom onderkry het nie - dit is altyd goed om te weet dat u nie die enigste een is wat ly nie. Die handelaar en bediendes het geen wapen gehad nie, twee jong mans het lang messe op hul gordels - ten minste het hulle nie opgeraak om oorlog te voer nie.
- Meester Roettger, - die skriba het sy hoed afgemaak en gebuig.
- Meester Ernst, - antwoord die ou man venynig. Andreas het gesien hoe die sekretaresse die hoed vasgedruk het, die beledigde trots van 'n mens sonder 'n familienaam verberg, en sy raampak neersit.
- Werner Roettger, - Ernst het 'n opgerolde perkament uit die bors geproduseer en dit aan almal gewys, - u het hierdie grond van Martin van Flenswil, die baron van Flenswil gehuur deur die kontrak gedateer op die derde dag van die maand Kaldezeit in die jaar.
- Ek weet hoe en toe ek my saagmeul gebou het, - onderbreek die handelaar Ernst moeg. - Vertel u besigheid! - Andreas het 'n selfversekerde blik van een seun gekry en die vuurhoutjie se koord demonstratief geblaas.
- Dan weet u dat u laat is met die betaling, meester Roettger, - het die skrifgeleerde soet voortgegaan.
- Deur wie se skuld? - sê die handelaar bitter en 'n moeë blik gly deur Andreas.
- U meester weet goed, skriba, - antwoord 'n ander seun en onderdruk die woede - dat ons koeriers 'n dag voor die betaling vermoor en beroof is.
- Moordenaars! - 'n vrou skreeu en breek in trane uit. Sy is dadelik na binne geneem, maar Andreas het gesien dat niemand hier twyfel wie die goud onderskep het nie.
- Deur wie se skuld inderdaad - Ernst sprei sy hande uit in 'n gebaar van onbegrip - het die garnisoen en dorpenaars niemand gesien nie. Die baron het die somber nuus na Enzesburg gestuur, maar niemand is nog betrap nie. Al wat ek weet, is dat twee mans van u gesteek gevind is, of hulle die huurgeld het of nie, dit is nie vir my om te besluit nie. As hy nie self gesien het hoe die baster die rits van die liggaam afgehaal het nie - die huur moes twee weke gelede betaal gewees het, die baron het dit nie gekry nie, dit is al waaroor ek my bekommer, meester Roettger.
- Laat u baron nie bekommerd wees nie, - het die handelaar met minagting gesê, - ek sal binnekort betaal, my manne verkoop tans hout oor die hele Stirland. En burgemeester Feldman het persoonlik die patent aan die saagmeule verkoop, so ek glo dat geregtigheid die moordenaars sal vind.
- Twee weke, meester Roetger, - Ernst herhaaldelik die perkament skud, - sestien dae is die langste moontlike vertraging volgens die kontrak. Betaal vandag of verlaat die plek môre.
- Verregaande! - het die jongste seun geskreeu, terwyl die ouer die pa verwonderd aangekyk het, wat net bitterlik geskud het. Die werkers gons.
- Ek onthou daardie dag, - die skrifgeleerde het die klein oorwinning geniet, - jy spog dat jy altyd betyds betaal, meester Roetger, tyd om dit te bewys.
- Drie jaar van billike betaling, baron Martin wag inderdaad, - begin die ouer seun, maar word deur die handelaar gestop.
- Ek sal weer betaal, - die ou man het sy mening oor sy verhuurder nie weggesteek nie. - Maar ek het nie genoeg goud en silwer by die huis nie.
- Ons sal terugkeer, - het Ernst maklik gesê en Andreas was voorbereid op die ergste, want die ergste is nog nie vertel nie. - Mag ek aanvaar dat u geneig is om hierdie grond te huur?
- Verdoem jou, ja! - kyk die handelaar na die skrifgeleerde.
- Dan, in die naam van baron van Enswil, eis ek 'n betaling vir twee jaar vorentoe; Geen byle in die lug nie - die mense staan ​​verstom. Die houthakkers weet niks van huurkontrakte en mooi woorde nie, maar sien dat hul meester by die dag drie keer geskeer word.
- Vir watter rekening ?! - die handelaar wys na die perkament en gryp die seun, - bring my kopie, daar is nie so 'n paragraaf nie!
- Dit is nie nodig om te hardloop nie, dit is nie in kontak nie, - Ernst kyk na Andreas en deel die triomf, - dit is 'n tradisie in die Oostelike Stirland wat 'n wet geword het: toe die huurder nie betyds kon betaal nie, maar wou voortgaan om die verder moet hy vooraf betaal om die verhuurder se belange te beskerm teen die herhaling van sulke ongerief in die toekoms - het die skrifgeleerde die stem verhef om die kwaai gebrom te demp - dit is 'n plaaslike wet wat in die hele land bekend is.
- Die baron sal nie daarmee wegkom nie! - die handelaar bewe van woede en lyk jonger, as hy 'n swaard gehad het, sou hy Ernst ter plaatse doodgemaak het - Wilhelm is my vriend!
- Wilhem Feldmann is die burgemeester van Enzesburg en beskerm die wet, nie sy vriende nie. Deur dit te doen, het Ernst met 'n kalm stem voortgegaan - u is vry om verhoor te gaan, meester Roettger, maar u betaal op die oomblik dubbele huur of gee my 'n brief van u weiering.
- Maar ek het nie genoeg geld nie, - begin die handelaar swak en Andreas ontspan 'n bietjie, sien hy, dat die ou man opgee.
- Nie hier nie, - sê Ernst vriendelik en knik vir die houthakkers, - die saak tussen jou en die baron is nie hulle s'n nie. Het hulle weggestuur, en laat ons na u pragtige huis stap.
- Laat ek dit regkry, vader, - die ouer seun ondersteun die handelaar en wink vir sy broer, wat met 'n verwarde blik ledig staan ​​en nie verstaan ​​wat pas gebeur het nie. Dom ryk brakkie. - Gunter, help die pa. Voorman! Stuur die manne werk toe, neem ses seuns saam, - hierdie een was slimmer, maar niemand sou hulle beroof nie. Wetlik gesproke.
Wilted Werner Roettger is deur sy seuns na die huis begelei, gevolg deur die skriba en die huursoldate. Andreas verwissel voorkoms met Axel, wat terugknik en die wag oor die houthakkers neem, wat met nuttelose byle in groot vuiste agter hulle aanloop. Die voorman sluit by sy meesters aan, ruil woorde en kyk woedend na die gaste. Die bediendes hardloop vorentoe en waarsku die res van die huishouding. Toe hulle by die huis kom, word een blaar massiewe deure oopgemaak en goed geklede vroue hardloop na die handelaar wat skree. Die gilgeluide het die pa wakker gemaak en hy het hulle weggestuur en homself uit die versigtige hande bevry. Die vroue het binne verdwyn.
- Gunter, - het meester Roettger 'n sleutel aan die seun oorhandig, - bring die geld, alles saam.
- Sal ons dit buite hanteer? - Ernst was lus om die man se geduld te proe.
- Is dit teen tradisies, skrifgeleerde? - spoeg die handelaar en draai terug na hulle. Andreas gee nie om om hier te bly nie, waar hy die potensiële vyande kan sien. Axel leun op die halberd langs die houthakkers. Die res het ook ontspanne gelyk, omdat hulle vol vertroue was dat dit maklik met die werkers en sommige handelaars sou handel, omdat hulle nie meer so in getal was nie. Tulio en Miguel het hulself toegedraai in kort uitgerekte jasse - die Estaliërs het nog nie die warm son van hul huis vergeet nie.
- Hier, pa, - Gunter hardloop uit die huis uit met 'n eenvoudige houtkas.
- Gee dit aan die baron se skriba, - die handelaar draai nie asof hy nie kan kyk hoe Ernst sy goud kry nie.
- Laat ek tel, - die sekretaresse neem die geld van die seuntjie, wat skynbaar in staat was om iets dom te doen, maar die goud in die skriba se hande net teësinnig laat val en agter Andreas se staar terugstap.
Hy hou die pan oop en kyk hoe die handelaars se mans na die magnetiese geklank luister. Andreas het nie geweet hoeveel die huur was nie, maar was seker dat selfs 'n deel daarvan groter sou wees as wat hy in 'n goeie jaar kon verdien. Maar onwaarskynlik genoeg om hulle gemaklik te laat verdwyn nadat hulle al die mense doodgemaak het. Die huursoldate moet soortgelyke gedagtes hê. Kan dit wees, as net twee of drie die skrifgeleerde begelei het? Wat van die doodmaak van die helfte van die metgeselle in die ongeluk op pad terug? Andreas het daaroor nagedink en ontspanne - niemand onder hulle was naby genoeg met ander om dit op te los nie. Die byl van 'n houtkapper was dus die enigste ding waaroor u versigtig moes wees.
- Gaan hierdie kwitansie na, meester Roettger, - die skriba skryf 'n paar reëls op sy bobeen, knielend in die modder en staan ​​op.
- Die som is korrek, - die handelaar kyk vinnig na die koerant en sit onder sy sagte baadjie, - wat is die rentekoers?
- Ek verstaan ​​nie, - vra Ernst gehoorsaam.
- Ek vra jou, seun van 'n vark, - suis Werner Roettger en sy seuns en manne trek vorentoe, - watter rentekoers jou meester, die rower, op die lening aangebied het om die veroordeelde huur te betaal. Let op u tong, of ek voeg 'n paar goue krone by my skuld vir u goedkoop lewe.
- Dit is nie nodig om 'n eenvoudige misverstand in 'n geveg te omskep nie, antwoord die skriba met 'n hees stem en kyk na die huursoldate wat hul gereedheid toon deur te kla, veral as dit u is wat nie verstaan ​​nie, Werner. Gee nou geld of gee die kwitansie terug, en hierdie manne sal u môre uitstap.
- Pas jou tong op, serf! - dat Gunter 'n koeël in sy wit tande vra.
¬- Toemaar, seun, - Ernst steek sy worsagtige vinger na die jong handelaar, - moenie dit vir jou pa moeiliker maak nie. Is ons nou op dieselfde bladsy, ou man?
- Ek het jou gesê, ek het nie meer geld nie! - die handelaar het 'n hand op die seun se bors gelê en hom weerhou, - ek hou dit nie in die tuin begrawe nie.
- Het geen rede om aan u opregtheid te twyfel nie, meester Roettger. Daarom kon ek u besittings evalueer en die skuld in natura invorder. Alles sal natuurlik geskryf word. Sal ons voortgaan? - Ernst draai om van die handelaar en knik vir hom.
- Helmut, gaan na die werf en bring 'n kar, - Andreas draai na die geskeerde metgesel wat die spontane toneelstuk speel, terwyl al die rolle vooraf geleer is: Axel het reeds van die houthakkers afgestap en sy koker gereed gehou wat die Estaliërs gehou het arms nie om hul koue skouers nie, maar gereed om die lemme te gebruik Timm sit die swaard in sy skouer en beskerm die ander met die skild. Die voorsorgmaatreëls was nie tevergeefs nie.
- Bly waar jy is, vuil hond! - dit lyk asof die ouer seun genoeg het. Hy stap oor die pa en skuif die skrifgeleerde wat Helmut dreig met 'n dolk eenkant toe - maak 'n stap en ek sal jou sny!
- Sigmar is my getuie, - die huursoldaat het sy byl getrek, - ek maak jou klaar met jou penmes.
Helmut was nie 'n groot man nie, en soos Andreas weet, was hy nie 'n vegter nie, maar die wapen, dik leerbaadjie bedek met toegewerkte metaalplate en die ronde skild agterop het geen wonder gelaat wie sou wen nie. Nietemin het die geskeerde huursoldaat nie gejaag om die kop van die handelaar te skeur nie, want daar was verskeie taai houthakkers langs hulle, en nog vele meer in 'n minuut lange hardloop.
- Beheer u manne, Werner! - die skrifgeleerde het agter Andreas weggekruip, - of ek draai myne los!
Daar was 'n bekende oomblik toe alles aan 'n mesrand gehang het. Andreas wou hê dat dit hierdie keer aan die regterkant moes val.
- Hoe durf jy! - 'n houthakker stap vreesloos uit, sy hande is leeg, dit lyk asof hy die skriba gaan wurg en die huursoldate vergeet.
Andreas verwyder sy blik en beskerm die oë, en 'n harde stinkende knal verhinder die moord. Vir die meeste van hulle. Hy het die kort musket in die linkerkantse boude omhoog gehou en die swaard voortgebring, maar die houthakkers en bediendes het die bloed gesien en dit het hulle afgekoel in plaas van om warm te word.
- Voorman! - 'n paar mans kniel by die gewondes wat bloed hoes - die goeie bal op so 'n kort afstand skeur die ribbes. Die res verstar en voel hoe die professionele moordenaars die oorhand het. 'N Jong vrou hardloop uit die huis en skree. Hy kyk met min belangstelling na hoe die meisie in 'n eenvoudige maar duur rok die bediendes met die lomp Gunter ontwyk en op die sterwendes val.
- Nie meer bloed nie, asseblief! - die handelaar trek die ouer broer van die grynsende Helmut af en draai na Ernst, - trek ons ​​weg, maar hou hulle van my familie af!
- Wapens neer, - die skrifgeleerde strek sy hande uit en roep die bediendes wat in die deur vol is, - bring vir my 'n stoel en tafel al om Sigmar se onthalwe.
Die voorman is vinnig dood. Meer houtkappers het na die skoot gekom, hulle het Morr gebel en Andreas beslis in hul gebede genoem en die lyk weggedra. Die bediendes het die flou vrou in die teenoorgestelde rigting die huis ingedra. Vir die verbaasde houtkappers sit Ernst as 'n heer voor die verstomde handelaars en wys met twee vinger na die huis.
- Bring alles wat maklik verkoop kan word, - die skrifgeleerde het sy oomblik van krag geniet, - en moenie meegesleur word nie. U is hier om die wet uit te voer.
-Gaan jy daarvoor staan, pa ?! - die oudste seun het voor Timm gestaan, wat reeds die swaard omhul het en die skild agter gesit het.
- Dit is hierdie klug of bloed, - antwoord die handelaar dof.
- Ons speel u spel, skrifgeleerde, - die kwaai man stap eenkant en buig spottend voor Timm, - agter u aan, meneer. Gunter, kies die manne en volg ons gaste! - 'n klomp houthakkers het na hul meesters gehaas.
- Spaar ons net van ongelukke binne! - Ernst trek maklik sy skouers op, - Helmut, die wa.
- Die keiser, gaan saam met hom, - Andreas knik na die laaste huursoldaat, wie se hoë titel gebaseer was op 'n eenvoudige feit dat hy Karl genoem word.
En die voorraad begin. Die skrifgeleerde sit in die stoel en die huursoldate stapel die goed op die mat. Die Estaliërs en Andreas het buite gebly en die talle toeskouers dopgehou: die manne en vroue was opgewonde om te sien watter wonderwerke hul meesters daarbinne het. Dit lyk asof die dooie voorman vergeet is sodra hy na die Gardens of Morr gegaan het. Dieselfde kinders hardloop rond, ontsnap aan die greep van volwassenes en ontwyk die klap, maar durf nie meer Ernst, wat die belangrikste man in hul oë geword het, terg nie. Die voormalige vooraanstaande persoon staan ​​en leun op 'n bediende. Werner Roettger staar leeg terwyl die huursoldate by sy huis inkom en die vuil in sleep en dit op sy oë plunder. Andreas het die man nie jammer gekry nie: die handelaar het sy goeie dae gehad en sou meer voorlê as hy sterk genoeg was. 'N Ander gedagte het sy gedagtes beset - hoe was dit om 'n eie huis te hê, om iets behalwe 'n swaard te besit. 'N Klerekamer was so wonderbaarlik soos 'n klein huis, laat staan ​​nog hierdie paleis. Andreas kyk weer oor die huis van die handelaar - 'n goed geboude struktuur, nie minder nie. Die herbergiers drink ook nie suurpis aan hul tafels nie.
- Nog 'n kandelaar met 'n kersbundel, ek sê sy kwart van 'n kroon, meester Roettger, moenie dit aan die baron vertel nie, hy sou woedend wees oor my vrygewigheid, - Ernst het die groeiende lys benoem nadat hy die stem verloor het en het nou net af en toe kommentaar gelewer watter leuens hy neergeskryf het.
- Laat hom staan! - die ouer seun kom agter Timm aan, wat gewoond geraak het aan hierdie chaperon en maklik soos oor die kaserne geloop het. Gebalanseerde hande van orc, skaven en man skud aan die halssnoer, terwyl die huursoldaat 'n groot koper waskom op sy kop dra.
- Ek dink, dit is genoeg, - Ernst kyk na die wa, gelaai met al die inhoud van die huis, - hierdie ding sal selfs die skuld. Kom uit! Ons is klaar!
Die skrifgeleerde teken die lang stuk perkament en slaan dit op die tafel. Hy staan ​​op en klap die stoel neer, sodat modder die sagte kussing vuil maak. Axel kom met 'n stapel lakens by die ingang uit en word vertel dat hulle klaar is. Die huursoldaat trek sy skouers op en laat val die sneeuwit stof, tel sy halberd op, leun op die karretjie en sit die muil wat ingespan is, op. Helmut het reeds met leë hande by die res aangesluit en inderhaas die laaste geskrewe goed van die mat in die wa gegooi. Toe daag die keiser op.
- Het jy dit ook getel? - vra Gunter donker en wys na Karl wat 'n verwurgende gans in elke hand gehou het.
- U het u kontrak, en ons het ons s'n - antwoord die huursoldaat met vrymoedigheid en waai met die wit voëls - daar is niks oor die invordering van skuld by handelaars nie. Beskou dit as 'n vergoeding om hier in hierdie modder te sleep.
- Totsiens, Werner, - draai die skrifgeleerde terug na die beroofde handelaar en stap weg met die stil skare. Andreas omhul die swaard, steek sy muskiet by die wettige buit en trek die toom. Na die skreeuwiele en ratelende vrag het hulle die saagmeul verlaat, wat aanhoudend klop, alhoewel daar niemand was om nuwe stompe aan die onversadigbare meganisme te sit nie.
- U het goed gewerk, die baron sal bly wees. 'N Goeie skoot, Andreas, - die skriba het reeds 'n plek langs die wa ingeneem en kyk daarna dat hy nie 'n kers vir die huursoldate vertrou nie.
- Dankie, - blaf hy in antwoord en draai na Helmut, - hoe was dit binne?
- Fancy, - die geskeerde man glimlag, alhoewel Andreas ontevredenheid in die oë van sy metgesel opgemerk het. Hy kyk na Karl en dra die ganse langs hom saggies - die keiser knik bevestigend.
Flenswil baronie het bestaan ​​uit een gelyknamige dorpie wat aan die Jagerforst -bos vasklou. Etlike honderde krap boere wat met die slegte land worstel. Dit was nie net sand en klei nie, maar Andreas was in die omgewing om die verskil in grond te sien, en het niks geweet van die verbouing van gewasse nie. Een ding was goed in die Oos -Stirland - daar was genoeg ruimte. Mense van Flenswil het hierdie voorreg ten volle gebruik en ploeglande het hulle ontmoet lank voordat huise opgedaag het. Die kleinboere het dit al met saad gesaai, wat hulle deur die winter gespaar het en hulle hoop op 'n beter oes vervul het. Troppe klein voëltjies sweef bo die velde en tjirp hard. Lewende voëlverskrikkers het die vlieënde ongediertes van die kosbare vore weggehou.
- Albaulea! Albaulea! - asemlose kinders hardloop oor die velde en waai hande en stokke en roep die plaaslike godin van die boerdery in. Hulle het nie veel aandag aan die huursoldate gegee nie, want Andreas en ander het hul nuwigheid vir die kinders verloor, terwyl die diens van sonop tot sononder geduur het. Die oueres het die belangrikheid van elke graan goed geleer. Daar is ook tradisionele waarskuwings gebruik - lang pale met groter veeragtige rowers wat daar vasgespyker is, het hier en daar gestaan.
- Ek wens sulke voëls vlieg hierheen, - Klaus knik na die ganse en tel toe die manne, - het dit goed gegaan?
- Verdraaglik, - die keiser knik op sy beurt na die wa, - hoe gaan dit met jag?
- Ek sou Taal beledig om dit so te noem, - Klaus wys 'n klein voëltjie, byna aan stukke geskeur deur sy pyl. Die man het sy mantel van pels gedra tot in die warmste maande, kom uit Oosland of selfs Norland en skiet sy boog wat lyk soos 'n geweer as die god van jag self.
- Waar is Tobias? - vra Andreas.
- Pyle êrens mors, - die jagter het die skietvoël begin kruisig vir die opbou van ander.
Tobias was die jongste onder hulle en die eienaardigste. Sy vreemdheid was in sy vriendelikheid, Andreas kon nie 'n ander woord kry nie. Gewoonlik is dit hoe jonger die gemener met die bastards, maar hierdie een was sag. Hy kon en vermoor natuurlik; hulle was nie dwalende priesteresse van Shallya nie, maar dit het gelyk asof Tobias hulle vir 'n gesin geneem het in plaas van 'n klomp uitgeworpenes wat met nood en swaarkry vasgebind was. Onverskrokke dom.
Ou grys huise wag vir hulle - Flenswil in sy hele glans. Die huursoldate het 'n groep boere verbygesteek wat onder die boomstamme gebuig was - terwyl daar tyd was voor veldwerk, het die mense hout vir die volgende winter versamel. Die saagmeul was 'n nuttige wonderwerk vir ander, maar die baron was vrygewig genoeg om sy onderdane soveel vuurmaakhout te laat versamel as wat hulle wou. Die verkoop daarvan is egter streng verbied en met wimpers gestraf.
Hulle is al drie maande hier, maar die dorpsbewoners het hulle met dieselfde vyandige agterdog ontmoet elke keer as die huursoldate uit die kas gegaan het. Andreas het die boere verstaan, hy sou beslis nie 'n gewapende bende langs hom wou hê nie. En die gelaaide waentjie wys die ware rede waarom die baron die huursoldate gebel het. Die kleinboere was nie dommer as die houthakkers nie en het goed geweet wat presies met die koeriers met die goud gebeur het. Daar was geen gevegte tussen die inwoners en die vreemdelinge nie - een druppel bloed sou die hele Flenswil oorstroom. Maar daar was geen tekort aan vloeke en donker voorkoms nie. Andreas het gesien dat die kleinboere hulle vandag met 'n spesiale grimmigheid ontmoet. Hulle kon nie veel omgee vir die handelaar en sy manne nie; hulle neem hulle vir die rykes wat goud langs die masjien staan ​​terwyl die dorpsbewoners die land in swaarkry bewerk. Hy kyk na die keiser en kry dit: in wit ganse wat deur vuil hande vasgehou word, sien die kleinboere hul eie maer hoenders en kan nie daarvan hou nie.
- Wat is dit? - 'n klomp kinders wat op die een of ander manier uit die werk gekom het, het die jongste onder hulle na die wiele gestoot. - Die gladde ding!
Die snotkind strek tot by die groot spieël en weerspieël die dof omgewing.
- Pasop! - Andreas gryp die bok en sit hom van die pad af.
Die kinders het die huilende baba omsingel en vir hom 'n blaffende hond gewys. Die dier voel iets, maak toe en hardloop weg. In plaas daarvan het die harde kinders hulself besig gehou met 'n man wat in die voorraad sit.
- Dit lyk asof die gogga sterf, - merk Axel ongeërg op - die liggaam reageer nie op druk nie.
- Geen wonder nie, - Andreas gee ook nie om nie. Die gevang perdesteler het dit laat kom. Daar is veiliger dinge om te doen vir 'n eensame boemelaar. Hy het Karl se kort lag gehoor - om byvoorbeeld by die gans -steelers aan te sluit.
- Aan die baron, - het die skrifgeleerde stem gegee, toe die karretjie by die barak kom - die saaiste gebou rondom, omring met 'n vullishoop, wat dit skei van die woonhuise van goeie dorpenaars. Die deur bars oop en uit die donker kom Bjorn soos altyd in sy kavaler helm op, 'n teer vir hom te klein en 'n handskoenhandschoen aan die linkerhand. Die huursoldaat moes eers lag oor sy voorkoms, maar daar bestaan ​​nie iets soos 'n ekstra beskerming nie.
- Hulle het teruggekom! Emma, ​​ontmoet jou gelowiges! - skree Björn, kom na die wa en groet met die ander.
- Andreas, beweeg! - Ernst sis, asof die huursoldate die kar nou sou beklee, voor die helfte van die dorp wat na die plundering staar.
- Moet ons almal gaan? - vra hy die skrifgeleerde om nie die uitgeputte muil verder te trek nie.
- Ek bly beslis hier, - Axel gooi die halberd na die belaglik geklede metgesel en vang 'n vrou, hardloop uit die kaserne. Dit was Emma, ​​soort van sy vrou en nog 'n lid van die groep. Sy het na hul beskeie besittings en 'n paar bediendes omgesien. Daar was vroeër ander vroue wat hulle volg, maar hulle het beter gegaan.
- En ek sal die triomf gaan aanskou, aangesien ek die aksie nie gesien het nie - Walter het die soenpaar verbygegaan en langs hom gestop. Geskeer en skoongemaak, wat net dieselfde armoede meegevoel het, was hy die bemiddelaar, wat nooit sprake van geld of werk aan ander sou oorlaat nie. Ooit agterdogtig en nuuskierig, kan Walter 'n werklike oorlas wees, maar elke bende het een nodig gehad, wat aan die einde van 'n feestyd nugter was.
- Ernst, moenie vergeet hoe Andreas ons daar gered het nie, - Axel knipoog vir hom en slaan die vrou, - neem die voëls, skat, laat Ferd en Odo dit goed kook.
- Pas die bastards op, - die keiser het die buit verby gegaan en Emma gewaarsku oor die twee. As daar minder betroubare mense as huursoldate was, was dit hul dienaars.
Miguel en Tulio waai kort en gaan binne, beleër deur Björn, wat aanhoudend vra hoe dit gaan. Timm wou ook bly, maar die derm moes by die baron afgelewer word en niemand sou hom van die gevange skat onthef nie.
- Ek het Petrus nie gesien nie, - terwyl hulle deur die dorp trek, het Andreas vir Walter fluisterend gevra en verwag dat hy iets sleg sou hoor, terwyl die skriba met oorwinning hardloop.
- Hy slaap, - antwoord die noukeurige verkoopwoord kort, - Harmunt se tjank laat hom aan die slaap raak. Die man is die gemors.
Andreas kon nie antwoord nie, want hulle het die baron se huis bereik. Die handelaar het 'n beter huis gehad: dieselfde hut kon deur elke boer besit word, die tweede verdieping was die enigste onderskeid, geen wapen of selfs vensters nie - die dik luike op grondvlak was toegemaak, die hoër ry het donker gate geopenbaar . Die baron kon kyk hoe hulle nou agter een daarvan wegkruip. Die kleinboere het gemurmureer, maar het nie gejaag om die straat te verlaat toe 'n lang man uit die gebou kom nie.
- Ons neem dit van hier af, - steek Rolf vreesloos sy stewel in die modder. Die bejaarde man was 'n afgetrede staatsman wat 'n warm plek by die baron gevind het en as sy lyfwag en kaptein van 'n plaaslike garnisoen opgetree het - 'n klomp taai boere wat toegang tot ou wapens gehad het en selfs geboor het. Toe daar natuurlik geen veld of ander werk was nie. Hierdie glorieryke krygers het na vore gekom met arms op hul gordels met messe geweeg.
- Ten slotte, - het Timm die ingewande laat val, - is ons nou vry?
- Baron wil hoor hoe dit gegaan het, - die sogenaamde kaptein haal die toom van Andreas se hand af, wat onverskillig wegdraai en sy muskiet neem.
- ek sal dit vir hom sê, - die skrifgeleerde vlieg ongeduldig na die ingang.
- Van hulle, - stop Rolf Ernst. - Nie almal nie, dit is nie 'n bordeel nie. Twee sal genoeg wees.
- Andreas, neem iemand, - die bloedige skriba het nie 'n oomblik gemors om sy gesag te toon nie.
- Ek gaan, - Walter het reeds sy swaardgordel afgetrek.
Hulle het wapens aan hul metgeselle oorgelaat - dit was 'n roetine, en het ingekom, in die skadu van Rolf en Ernst. 'N Vet lamp verlig 'n hoek van die donker kamer, feitlik leeg, maar vir 'n kru stoel met die baron daarin. Die groot kaggel het koud gestaan ​​en daar was geen reuk van rook nie - net die tweede verdieping het verhit geword. Andreas het nie geweet of dit meer geskik was vir 'n man met die titel nie - nie een van hulle was daar nie.
- So, dit werk, - Martin van Flenswil sit vorentoe leun en hou sy handpalms voor hom toegesluit. Geklee effens beter as Ernst, maar erger as die skutvoorman - 'n ware boer langs die handelaar. Tot onlangs het Andreas nie geglo dat daar sulke baronne was nie: hy het arme ridders ontmoet wat niks gehad het nie, maar nie 'n dorpseienaar nie, wat maklik met 'n bediende verwar kon word. Die baron het ook geen skerp voorkoms gehad nie: 'n middelmatige man van middel dertigs, eenvoudig gesnyde hare, net 'n man wat nie honger of slaaf in landerye was nie.
- Alles het volgens u plan verloop, heer, Werner het die huur betaal, - sê Ernst blymoedig en spreek die veteraan aan, - dit is beter dat u kleinboere nie 'n hangertjie uit die vrag haal nie.
- Hulle weet van beter, - antwoord Rolf geïrriteerd. "Hulle is nie die huursoldate nie", - was sy betekenis.
- Het hulle bohaai gemaak? - vra die baron vir Walter, wat na Andreas kyk.
- Nee, baron, - antwoord hy eenvoudig, - een werker is dood - 'n gedwonge bloedvergieting om die res te kalmeer.
- Dit is in orde. En die ander besigheid? Het jy die boodskap gestuur? - Martin van Flenswil staar na hom.
- Dit is ook klaar, baron, - Andreas knik en voel hoe Walter sy ore optrek.
- Goed, dit sal hom laat gaan, - die baron knik, - jy het goed gevaar.
- Sal baron 'n ekstra betaling vir ekstra werk oorweeg? - Walter haastig om hul werkgewer te vra wat weer op sy gesig kom.
- Watter ekstra werk? Ek betaal jou nie omdat jy geslaap het nie - die baron kyk na sy manne - dat wat almal my gewaarsku het oor die huursoldate: gee vir hulle 'n werk om te doen, en hulle sou huil vir goud. U betaling staan ​​in die kontrak wat u almal onderteken het, aangesien u geen kaptein het nie. Kies reeds een!
- Dit dek amper nie die boontjies waarop u kleinboere die prys aanhou styg nie, baron, - Walter was nie so maklik om te vermy nie.
- Genoeg van hierdie gekerm! - Martin slaan woedend op sy bobeen en Rolf klou vas met iets agter die rug. - Ek het gedink dit is duidelik dat ek u vir die enigste rede aangestel het - u is die goedkoopste huursoldate in die Ryk. As dit verander is, kan u voor die volgende betaling gaan. - Andreas het 'n gimlet -oog weerstaan ​​en die baron het voortgegaan, - jy is nie die enigste wat kla nie. Die dorpshoof kom weer na my toe oor vroue. U is aangesê om u hande van die blaas af te hou. Daar is geen waarskuwing nie, ek glo die aandele is leeg.
¬- Maar Helmut was by ons by die saagmeul,- begin Andreas verduidelik.
- Ek ken hierdie naam nie en gaan dit nie leer nie. Ek het julle twee gesê, julle sal die res waarsku.
Dit was die einde van die gehoor en Rolf het hulle weggestap. Die kar het net so goed gegaan soos die meeste van die kleinboere. Die gewapende mans kyk na mekaar. Helmut was besig om gesigte te sien vir 'n rooi gesig. Rolf met sy milisie was 'n grap - hulle kon maklik al hierdie dorpskoppe verslaan, maar dit sou na nêrens lei nie. Andreas sowel as die ander was daar en wou nie terugkom nie.
- Kom ons gaan! - het hy sy metgeselle gebel.
- Geen betaling nie? - vra die keiser sarkasties.
- Watter boodskap? - vra Walter ondersoekend.
- Vra Helmut, - hy knik vir die geskeerde man. Eintlik het Helmut 'n kort hare gehad, want hy het nie so gereeld as wat nodig was sy kop by die skeermes gesit nie.
- Ek het 'n skoon vrou by die handelaar se huis aangegryp, - die huursoldaat grynslag en Walter lyk verbaas.
- Die baron het gesê voordat ons vertrek, - verduidelik Andreas met misnoeë. 'N Gedood werker in die hitte van 'n rusie was niks, terwyl so 'n oortreding vinniger bloed kon bring as gesteelde lappe en jasse, - hy dink dat dit die handelaar sal laat gaan. Of hou stil.
- Of andersom - Walter hou ook nie daarvan nie.
- Is jy seker dit was 'n ryk vrou? - Timm lag, - ek is seker dit was 'n kombuisgerigte vet kroeg.
- Waarom sou ek een nodig hê, terwyl u elke aand aan my sy snork, - slaan Helmut hard oor sy lippe tot die volgende uitbarsting van die lag en skree "wellustige bok".
- Hou aan lag, idiote, - Walter skud sy kop, - binnekort begin ons elke boontjie in twee verdeel.
- Nie vandag nie, - kyk die keiser om hom en bring uit sy benarde dubbelspel 'n klein handspieël in 'n glansende raam. Iemand het darem iets goeds gedoen.
Die barak was vol mense en rook: die bediendes kook in die middel van die lomp gebou op 'n ysterplaat. 'N Nuwe reuk van vleis verdun die bose riet boontjies.
- Die man van die dag! - Andreas het gedink dat Peter hom prys, maar die dwerg verwelkom Karl, wie se vaardigheid die pluimvee bring. Terwyl die latere net die naam met die keiser gedeel het, het eersgenoemde 'n ander ras gehad - regtig kort en kronkelend, amper nie langer as 'n halfling nie. Eintlik was die arme man op die punt om 'n dwerg te word, maar die natuur was hom genadig en het 'n klein kans gegee om te oorleef. Peter skeer daagliks sy ken om elke ooreenkoms met die bergmense te voorkom, natuurlik tevergeefs.
- En van die nag! - Die keiser het die spieël laat waai tot vreugdevolle huil van die huursoldate en Emma se gil. Die vrou het na die duur snuistery gespring voordat dit in 'n taverne omgekom het. Andreas gaan na sy matras om die vuurwapen te laat val en vind dit beset.
- Klim af! - hy het die lê man in die boude geskop, - moenie aan my dinge raak nie, Hartmut!
- Dis Harmut Krech! - die huursoldaat spring op en trek die dolk. Die ander het opgehou gesels.
- Hou stil en hou op, - Andreas gooi die muskiet op sy matras, maar haas hom nie om die swaard te trek nie. Sodra dit uit is, sou dit nou of later rooi geverf wees. - Ek gee niks oor jou kruk nie, ons is almal moeg daarvoor, maar moenie jou vlooie hier wei nie!
- Dit is 'n sak strooi, - Harmut het slaperig in wanorde gestaan, maar die baster was wakker genoeg om nie aan sy swaard te raak nie.
- Wat myne is, - Andreas kyk hom reguit in die oë, die bekende koue in die binnekant was die deurslaggewende oomblik.
- Wat maak dit saak? - mompel die man en sit sy dolk weg. Andreas het nie 'n verskoning verwag nie.
- Dit is lekker! - Emma het eers haar stem by die bruisende brousel gevoeg, - laat ons eet, seuns!
Die huursoldate het teruggekeer na die klets en die gevaarlike uitbraak vergeet. Andreas het dit ook gedoen - dit was nie 'n onderneming om wrokke te behou nie. Gedruk tussen Helmut en Timm, slurp hy uit die ruwe bak en wag vir die klein stukkies gans om af te koel. Behalwe die lap, wapen en die matras het hy letterlik niks gehad nie. Andreas loer na Odo en Ferd, die bediendes het lekker gesmul en boontjies met koekies gebraai. Damn it, hy kan binnekort soos hierdie twee beland! Andreas het 'n warm stukkie vleis ingesluk om die bitterheid in die keel te verbrand - hy moes dit alles hanteer, terwyl sommige bastards binne 'n paar uur se stap 'n paleis gehad het. Toe hy siek was, het die plaaslike priesteres van Shallya, wat terloops niks soos 'n beeld van die godin was nie, gesê dat hy die bure moet liefhê. Die vrou preek dat dit sy lewe sal verlig. Skroef dit! Hy was nie jammer vir die beroofde Roettger nie.
- Sigmar seën jou! - sê Helmut hardop toe almal later die aand in 'n taverne kom. Selfs die bediendes het hulle gevolg, in die hoop op 'n glas, aangesien hulle meesters geld en 'n goeie bui gehad het. Axel en Emma vertrek om wapens op te pas en privaatheid te hê. 'Nie op u matras nie', 'sê die gelukkige man met 'n spottende vrees vir hom.
¬- Geen wapens nie! Geen krediet nie! - skree die eienaar voordat hy na hulle kyk.
- Ons het nie een nie, moenie jammer wees nie, - die keiser stap pompagtig na die toonbank en klap met sy lang mes. Halberde en swaarde is in die openbaar verbied, maar 'n seldsame boer in die stampvol alehuis het 'n leë gordel. Karl grynslag en maak die spieël en gee die rustige boere 'n trotse blik. Hy het selfs vir Andreas geknipoog, maar toe verander sy gesig en word rooi.
- Laat my, - Walter het by die keiser aangesluit - hy was beter in die verkoop, waar die langhandige Karl 'n kort humeur het.
- Ek wed dat daar nie weer 'n bediende sou wees wat ons bedien nie, - Helmut beland op 'n bankie in die donkerste hoek weg van die res. Nie 'n groot probleem nie, hulle het in elk geval nog nie die plaaslike liedjies geleer nie. En 'n entjie tussen gedrinkte maatskappye sou die aand vir almal makliker maak.
- En wie se skuld is dit? - Peter vestig hom langs hom, rammel die stunts van vingers op die tafel.
- Hulle is te veel prudes hier. Waarom kom hulle so somber terug?
- Gulsige bastaard, - Karl klap die growwe hout.
- Vir hoeveel? - vra Andreas vir Walter.
- Drie keer minder, - antwoord die huursoldaat kortliks, - geen winskopie nie.
- Dit is nog steeds genoeg, nie waar nie? - vra Tobias liefdevol.
¬- Waar is u trots, jong? - Timm spoeg op die vloer, - dit is nie die enigste plek om 'n drankie te drink nie.
Gesweer en dreigend verlaat hulle die plek tot die plesier se tevredenheid. Die huursoldate het Flenswil oorgesteek en in die duisternis gegly. Daar was geen lig in die huise nie, diegene wat nie geslaap het nie, het tussen twee tavernes verdeel. 'N Eensame dronk op die pad spring oor 'n kort heining tot die hond se vreugde agter.
- Pas op, maatjie, - Bjorn lag vir die angstige dwaas, - ons soek vanaand bier, nie jou bloed nie.
- Laat die fees begin! - die keiser maak die luide taverne oop.
Die herbergier het selfs minder as sy kollega aangebied. Of neem wat gegee is, of gaan terug na die kas. Hulle het 'n tafel gekies. Die somberheid van mislukte verwagtinge is vinnig vergeet. Timm en Bjorn het 'n moerse lied gesing wat Tobias gedwing het om die stryklyne te herhaal. Die dwerg gaap maar strek meedoënloos na die beker. Miguel en Tulio sit op die hoek en sing rustig 'n liedjie vir hulself in hul lewendige taal. Klaus was langs hulle, maar dink skaars aan die warm Estalia en streel oor die boog sonder tou. Die boere het soos altyd daaraan gewoond geraak en deur hulself gedreun, en soms die huursoldate 'n blik van verrassing gegee en vergeet dat hulle nie alleen was nie.
- Ek is jammer, Andreas, - dronk Harmut val langs die bank neer, - dit was laag van my om aan jou matras te raak.
- Vergeet dit, - hy lig sy beker op en juig die man, maar nugter. Behalwe Walter, sou die res 'n skielike dodelike stryd neem vir 'n snaakse dronk worsteling.
- Nee, ek kan myself nie vergewe nie, en gedra my soos 'n laaste boer, - die huursoldaat trek stadig sy dolk, - neem dit vir my verskoning.
- Hou aan, Harmut, - Andreas het die greep op die beker losgemaak en probeer oortuigend glimlag. - Ons is goed, sweer Sigmar.
- Jy is 'n goeie bastaard, Andreas, - die huursoldaat het die lem met die tweede poging omhul en skuddend opgestaan, - die beste onder hierdie lot. Ek sal in die kaserne wees.
- Harmut en sy dolk? - die keiser neem die leë plek in en skink vir hom nog bier, - was jy daar toe hy die verbyganger dronk gesteek het en verbeel het dat hy dit gaan steel? - Andreas knik en voel hoe die aangename dronkenskap hom weer omhul. - Moet dit nooit raak nie. En sy hemp?
- Die bebloede in sy sak? - het hy sonder veel belangstelling gevra - daar was geen vreemdheid wat in 'n huursoldaat se sak gevind kon word nie. Aangesien die goud 'n normale ding was, helaas, het dit nooit lank gebly nie.
- Hy het my dit een keer gewys, natuurlik een te veel, - Karl het 'n duik gemaak, - gesê dat alles daarmee begin het. Al sy verhaal van 'n gevalle adel. Het jy hom gesien? Harmut is net so edel soos ek, Karl Franz. Ek wed hy het iemand vermoor en hardloop nou met die gesteelde dolk en die verdoemde hemp. Met wie moet ons werk, Andreas?
- Vertel my daarvan - hy neem 'n sluk en spring op en hoor 'n harde slag. Petrus val onder die tafel, en hy was die enigste een wat gereageer het. Andreas het die beker neergesit en sonder afskeid uitgegaan. 'N Paar minute in die donker sou hom 'n oomblik van eensaamheid gee om te vergeet in watter riool sy lewe gedraai het.
Andreas het wakker geword met 'n ruk - hy het 'n droom gehad om met iemand te worstel, in 'n warm omhelsing na sy asem te snak. Die nat hemp gly op een of ander manier van die een skouer wat op die nek druk. Hy het regop gaan sit en dit geïrriteerd reggemaak. Axel snork naby met Emma aan sy sy, wat hom nie aan die vreeslike geraas steur nie en kyk na die plafon en mediteer oor iets. Die res was wakker, volgens gapings in die mure wat weke gelede sy siekte veroorsaak het, was die son op. Die baron het hulle selde iets gegee om te doen en hulle het die meeste van die tyd in die kaserne of tavernes deurgebring en die klein betaling mors. Die baron het hulle gehuur vir sy veiligheid, maar wie sou hom of daardie Flenswil nodig hê? As die gister se truuk egter nie die eerste was nie, kan daar iemand agter Martin se kop wees. En gevolglik ook hulle s'n. Die lang slaap het die babelas verlig, maar die hoofpyn was gewaarborg tot die aand.
- Wat gaan aan? - hy draai na 'n lawaai by die uitgang.
- Ons gaan vir boontjies, - het Björn homself op die cuirass gevul, - om saam met ons hierdie avontuur te geniet, vol plesier en skat?
¬- Ek het vir jou ingeskakel, - het Walter daarop gewys. Hulle het vroeër gemeenskaplike kontantgeld gehad, genesers en priesters, veral vir dienaars van Morr. Die kassier het dit opgepas. Maar dit was in die tyd toe daar ook 'n kaptein was, totdat die twee eendag saam met die geld verdwyn het. Die huursoldate het die voormalige leier gevang nadat hy van die beursie ontslae geraak het, maar nie voordat hy baie aan die vlug bestee het nie. Sedertdien het hulle geen kaptein gehad nie.
- Ek gee om vir vars lug, wag vir my.
Andreas trek die skoene aan, nadat hy gedink het dat sy swart voete gewas moet word, staan ​​hy op en maak die swaardgordel vas met 'n gereelde beweging.
Die voerders was: Walter, wat klein muntstukke in 'n sakdoek toegedraai het en in sy donker vensterbank gesit het waar 'n pistool Tobias vasgesteek het, in sy voorkoms presies soos 'n boer gelyk het, veral nadat hy sy spies en boog in al sy wapens by die barak gelos het , wat gesmeek het om Peter die Dwerg met sy kort swaar halberd vir 'n kierie skoon te maak en die boere daaraan te herinner om hom ernstig op te neem en Andreas self, wat die gewone pispot moes gebruik, maar huiwerig om aan die waterkruik te teug - die reuk was te eenders. Hierdie keer het Ferd hulle met 'n leë sak gevolg, die bediendes het gekies wie volgens hul eie rituele van stry en gebaar sou gaan. Om een ​​van hulle te vertrou om alleen op die mark te koop, is 'n dwaasheid.
Voordat hulle by die handelsplein kom, stop hulle by die dorp. Andreas trek 'n emmer en doop 'n beker in die koue water. Hy spoel eers die mond, spoeg op die grond en sluk daarna gulsig. Terwyl die ander by die emmer aan die beurt kom, kyk hy op in die bewolkte grys lug, verbleikte huise en ontevrede boere - nog 'n rits gemorste dae kom na hulle toe na die kort en nuttelose opwinding. Bjorn gooi die beker en Ferd vang dit amper in die put val. Hierdie oomblik van vreugde het hulle aangegaan.
Die mark was 'n klein leë plekkie tussen huise, eerder 'n plek van ledige gesprekke as van handel. Aangesien almal in die dorp feitlik dieselfde lewens gelei het en mekaar goed geken het, was daar nie 'n konstante uitruil insluitend geld nodig nie. Die kleinboere het hier bymekaargekom om te gesels, die verkopers was altyd meer as die kopers. Maar vandag was daar 'n effense verandering in hierdie balans, want iemand het 'n groot vark gebring: die gegromde item het 'n bietjie aandag getrek, en die plein was 'n bietjie meer druk as gewoonlik.
- Die ellendige man, - Tobias knik vir die plaaslike idioot wat in matte in die straat loop en met homself praat en gesigte maak, agtervolg deur kinders en honde.
- Hy betaal vir sy sondes of die oortredings van sy ouers, - het Walter met onwrikbare oortuiging gesê. Andreas onthou toe hy 'n kind van 'n buurman was - goeie mense wat 'n baba gehad het, so hy twyfel aan Walter se siening, maar wou nie stry oor 'n dwaas nie.
- As ons deur my lewe so gemaak is, maak my dood, - sê Björn met opregte vrees en mompel 'n gebed tot Sigmar.
- Ferd, - bel Walter die bediende en kom handel dryf met die naaste boer en steek vingers in die vensterbank. Die verkoper kyk saam na die res, wat opgehou het om die winskopie aan hul nougesette metgesel oor te laat.
- Sal die storie van gister probleme oplewer? - vra Tobias toe Ferd die meester agterna jaag na 'n ander boer wat sakke gedroogde bone verkoop.
- Jy verstaan ​​dit nie, jong, - Peter klap hom op die bobeen, - en kyk na die dinge uit die verkeerde hoek. Ons is huursoldate, ter wille van Sigmar, voed ons probleme.
- Die dwerg het reg, - Bjorn knik en maak die helm van 'n ander se kop af, - wat neem hom so lank?
- Weet nie, - Andreas luister na harde argumentasie met Walter.
- Neem ons nie vir die idioot nie, - die huursoldaat skud sy hand na die dwaas, wie se swart bevrore ore op die grond buig terwyl hy met die vark in onartikelbare geluide praat. - 'n Paar dae gelede was die prys anders. Beplan u almal om dit weekliks op te tel en 'n fortuin te verdien op ons en hierdie wurmsakke ?! - skree Walter woedend.
Dit was lekker om na hom te kyk, maar omdat sy gewone rustigheid verlore gegaan het, moet daar iets met die pryse wees. Andreas en die ander stap na die stryende mans: die handelaar, sonder 'n stalletjie, staan ​​met 'n grimmige voorkoms voor sy sak, nie beïndruk deur die harde kliënt nie. Toe hulle die ander sien aankom, stap hulle nader, gereed om 'n les te leer vir die vreemde vreemdelinge. Die vark het opgehou om 'n fokuspunt te wees.
- Let op jou stap, halfling! - grom iemand hard agter.
- Sê dit vir my, boosheid! - grom Peter. Andreas sien hoe die kort huursoldaat skielik na 'n man draai wat wegstorm en nie terugkyk nie. Hy sien ook 'n ander boer wat met 'n lang mes van agter af op die dwerg pyl.
- Agter! - Andreas steek 'n hand op die swaard en wens dat hy by die barak gestaan ​​het.
- Vir Stirland! - 'n ander stem gil kragtig, en hy sny die lug af en draai weg van die skreeuende Peter wat sy eie lewe red. Die swaard het niemand getref nie, alhoewel die slag nie nutteloos was nie - 'n man met 'n klein byl het buite bereik van die mes gestop en aarselend en vreesloos na hom gekyk. Die kleinboere het in twee groepe verdeel: die een wat in stilte of paniek gesteun is, die ander messe en byle, stilstaan ​​of tydelik na die huursoldate beweeg. 'N Figuur met 'n kap het 'n swaard in die lug gelig - wraak!
- Moenie, - Andreas het sy swaard gewys na die bang man wie se gesig van sweet drup en dit lyk asof dit van glas gemaak is. 'N Ander stem skreeu en die boer pyl na hom om die skudbyl hoog op te lig. Die arme baster gooi homself op die swaard as 'n kruip op 'n spit.
Andreas trek die lem af en stap terug om nog 'n aanvaller te stop - die booswig het gedink om 'n mes aan sy dubbeltjie voor te sit. "Jy wens, bumpkin!" - die ding was al bo alle waardigheid gegryp. Die skok het verbygegaan en Andreas het gesien dat hul vyande 'n klomp kleinboere was. in een stryd was hulle maklike teenstanders vir die huursoldate, bloot omdat hulle nie gewoond was om hul eenders dood te maak nie. Maar sy terugtog het 'n ander gewapende boer na Andreas gebring. Die nuwe opponent probeer hom met 'n byl kap, selfs nie stadiger nie. Andreas stap opsy en slaan die dreigende arm, sonder om dit af te sny, maar die stryd om hierdie een af ​​te handel ... Die man met die mes probeer weer sy ding, wat hom laat rebound het. In ruil daarvoor sny Andreas die dy af en maak die gillende mond met sy linker vuis toe. een met die gewonde arm het sy nadele verloor volheid en doodbloei, was die mes-poker se lewe in die gode se hande.
Andres kyk om hom rond. Gewonde en sterwend huil die toeskouers die skielike gewelddadige uitbarsting in fassinerende stilte, terwyl hulle nie probeer weghardloop nie, sodat dit veilig kan wees dat alle deelnemers aan hierdie aanval af is of gaan.
- Beweeg en sterf, - Walter hou sy bebloede swaard vas, 'n stil boer was aan sy voete. Die pistool in die ander was gewys op die kappie, verstom van dooie vrees. Andreas het geweet dat daar nie 'n bal binne was nie;
- Kniel! - Bjorn het die vreemdeling met 'n stomp kant van sy kort valk geslaan en die gevalle man met sy handskoen op die kop geslaan, - skelm bastaard! Walter!
Die genoemde huursoldaat draai vinnig na die vyand wat te lank gewag het. Dit was nie duidelik watter soort wapen hierdie een gehad het nie, want Tobias het hom met 'n volle boontjie neergeslaan.
- Hou hom ook lewendig! - Walter het kalm gewaarsku die woedende seun wat die vyand met houe reën.
- Ek is oukei, moenie bekommerd wees nie, Morr neem jou! - brom die dwerg, seergemaak deur hul onbesorgdheid oor sy toestand.
- Hoe gaan dit met jou, Peter? - Andreas draai half na hom toe as daar meer skaam hinderlae in die skare skuil.
- Het 'n nuwe doek nodig, maar ek sal lewe, - die kort man staan ​​leunend op sy halberd, neergesit na die lyk. Hy hou sy een hand half opgehou en spaar hom van 'n sny aan die rug. Daar was 'n groot vlek,
maar die wond lyk nie erg nie.
- Sit 'n bietjie mis op die snit en wees vinnig daaroor, - lag Björn en laai die leuenaar met sy swaard, - ek wed dat die varkie pas 'n vars een gemaak het en ek sal dit met u deel.
- Hulle is nie ons s'n nie! - skreeu die twee boere, wat die geskrikte vark al die hele tyd weggehou het om weg te hardloop. Toe die goeie mense van Flenswil besef dat die huursoldate nie hul bure en neefs doodmaak nie, het hulle vinnig na die aanvallers gekyk wat met bloed betaal het vir sulke nuwighede in die plaaslike lewe.
- Die handelaars se manne? - Walter knik vir Bjorn, wat die mantel afgetrek het.
- Die koopman se seun, - Andreas sien die bang Gunter. Die klein brakkie het weer dieselfde dom gesig gehad, heel waarskynlik sou hy daarmee sterf. - Die jonger.
- En hierdie een het geen wapen nie, - Tobias het die bejaarde man met sy arm agter die rug laat draai. Die geslaan gesig begin swel - Walter het die seuntjie om 'n rede gewaarsku.
- My pa, my pa, - Gunter mompel sonder verset, toe Andreas en Bjorn hom oplaai.
- Jou pa sal dit betaal, - Walter het hom deeglik ondersoek en 'n klein beursie gevind met verskillende muntstukke en 'n paar snuisterye, - wat is dit, seun, jou klein besparing? Het u gespaar vir u eerste hoer, maar besluit om hierdie dwase te betaal om ons dood te maak?
- Die bastards het sterk arms, hulle het dieselfde ingewande gehad; hulle sou ons kap as die verdoemde bome, - die dwerg spoeg op die lyk van sy oortreder, terwyl Ferd, wat wonderbaarlik na vore kom sodra die geveg geëindig het, wapens bymekaarmaak en leeg kyk sakke van die ongelukkige moordenaars.
- Hulle het jou vir 'n bos geneem, - het Björn geskerts, hy was vrolik oor die uitkoms.
- Sigmar beskerm ons! - 'n menigte kleinboere het op die mark gekom onder leiding van 'n spoggerige man. Dit was die hoof van die dorp, Ingo of so.
- Moenie die Heldenhammer pla nie, hoof, ons het al klaar, - Bjorn grynslag vir die man, lag vir sy verbasing en draai om, - die dapper garnisoen is hier, nou is ons veilig!
- Hou stil, - Andreas sien hoe Rolf met sy hand op die swaard na die oorvol plein kom. Daar was geen teken van die burgermag wat met die toeskouers vermeng kon word nie.
- Wat het gebeur? - vra die veteraan wat agterdogtig rondkyk. Aangesien die boer rustig gestaan ​​het, kon niks deurslaggewend gebeur nie.
- Die dooie ouens val die huursoldate aan! Hulle is die houtkappers! Hy is die handelaar se seun! - daar was geen tekort aan opinies nie en die kaptein moes op die kleinboere skree.
- Wat het gebeur? - Rolf herhaaldelik staar na die beursie in Walter se hand.
- Ons het 'n paar boontjies kom koop, - die huursoldaat het die geld geskud om sy teenwoordigheid hier te verduidelik, - en terwyl u die getuies gehoor het, val hierdie mans ons aan, Peter gewond en ons almal byna dood. Ons het twee van hulle lewendig gevang. Die een was toevallig die seun van die handelaar - Walter wend hom tot hom en nooi hom uit om aan die gesprek deel te neem.
- Hierdie een is Gunter Roettger, - sê Andreas vir die kaptein, wat nie van gesien en gehoor het nie, - ek dink die baron sal dit wil uitsorteer.
- Wat gaan aan, Rolf ?! - die dorpshoof was nie lus nie, - daardie moorde en nou moord in die middel van die dag!
- Jy het die mense gehoor, Ingo. Alles is soos hulle vertel, - Rolf grom en beroof die ken en dink aan iets. Toe kondig hy aan - die dorp is aangeval, en baron van Flenswil sal die skuldiges straf!
- Nou dadelik? - Bjorn het met 'n gereedheid die swaard oor die versteende gevangene gelig.
- Die heer sal hom oordeel, neem hulle na u barak! - Rolf het die grap nie waardeer nie en het vir die toeskouers geskree, - trek weg! As iemand iets hiervan weet, vertel dit vir Ingo! Die garnisoen sal vir die vermoorde sorg.
- My huis is oop, - het die hoof van die dorp gesê: hy gaan in elk geval glad nie en kyk met afkeuring na die dooies asof hulle sy gaste is en die huursoldate hulle terloops vermoor en die lyke op die tafel opgehoop het.
- Een oomblik, ouens, - bel Walter vir Ferd met 'n armlading messe en byle en kom by die boer wat soos Andreas sien die sak wat Tobias gebruik, pluk. - Hoeveel?
Die huursoldaat het steeds die bloedige swaard vasgehou en dit het die handel bespoedig. Tobias en Bjorn het die gevangenes vasgehou, Andreas het Petrus se kolf geneem, maar het hom by die res laat bly en gesê dat hulle die priesteres na die kaserne sou roep. Stralende Ferd het die hele sak gebring. Walter het selfs daarin geslaag om die byle en messe ter plaatse te verkoop. Die glimlaggende huursoldaat het die dwerg gevul en vir hulle gevra: - gee iemand om varkvleis?
- Indien nie hierdie een nie, - knik Andreas na die rooi gesig Ernst, wat saam met laat toeskouers gehardloop en by Rolf vasgesteek het, terwyl hy bekommerd kyk.
Die mark het gesluit en kleinboere het aan die werk gesak en die stryd in kleiner groepe bespreek. Die garnisoen het die lyke begin versamel - ses mans, vermoedelik houthakkers, het op hul vel geleer dat moord vir geld nie vir almal is nie. Die gekoopte vark is deur die boere weggeneem, wat vir ekstra munt ingestem het om die dier te slag, in ruil het Walter verbied om te begin voordat hy of 'n ander getuie die werk sou sien. Net die dwaas het niks te doen gehad nie. Toe hulle wegstap, sien Andeas hom rol op die grond waar een van die vermoorde lê.
Die res van hulle het niks van die aanval geweet nie - nog 'n bewys dat die huursoldate kwaai kleinboere moet vrees, nie andersins nie. Veral as die goeie mense van Flenswil straffeloos sou wees. Die baron kon etlike dosyne mans betaal om hulle te slaan, en hy het nie veel silwer nodig daarvoor nie. Timm, Helmut en die Estaliërs het uitgegaan om Klaus, wat alleen in die veld was, saam te bring. Hartmut, Axel en die keiser het vir die priesteres van Shallya gehardloop. Emma stort 'n traan oor die gewonde Peter, maar die nuus van 'n hele vark het haar mettertyd opgewonde gemaak. Ferd vertel skeptikus Odo hoe hy die meesters uit die ernstige gevaar gered het.
- Het jy gekry wat jy wou hê? - Peter skop die koopman se seun op die skene en gaan sit. Bjorn het hom gehelp om die baadjie met grappe uit te trek.
Andreas het sy swaard skoongemaak en saam met Tobias uitgegaan om rond te kyk. Terwyl die garnisoen besig was met die lyke en die kleinboere met skinder, was dit die beste tyd om die barak aan die brand te steek. Beter paranoiak as om in gerookte mure te slaap. Walter wys vir hom 'n beursie en sit dit in sy vensterbank - dit was nie die tyd om die snuisterye te tel en te deel nie, en hy was een van die betroubaarste onder die bende. Na 'n kort horlosie sien Andreas die bekende vrou wat deur die huursoldate begelei word. Die priesteres was waarskynlik die enigste wyfie wat nie bekommerd kon wees oor Helmut se hande nie. Hy knik vir Shallya se bediende. Die vrou het hom gegroet, maar uit die kort, belangelose blik wat hy gekry het, dat dit haar nie sou omgee of sy hart verander het deur haar prediking nie.
- Wel, jy het baie werk vir Morr gebring, - Karl het by hulle gebly.
- Nie vir die god nie, maar sy priesters, - fluister Tobias die woord "god" met vroom vrees.
- Wat ook al, - die keiser haal dit af, - kyk na hulle, Klaus moes die bloed aanvoel, aangesien hulle hom so vinnig gevind het.
Die tweede groep het inderdaad baie vroeër teruggekeer, maar daar was geen raaisel nie - die laaste kind in die veld het al geweet van die geveg.
- Martel hulle hom? - vra Timm met nare opgewondenheid.
- Wil u die arm verander? - Tulio knik na die halssnoer.
- Dit behoort aan 'n regte man, jy het nie sulke stoere bastards in jou gebakte hoek nie, - lag Miguel. Hy het 'n ligter vel as sy landgenoot, maar tog het die donker tande op die bruin gesig geskitter - en die sagte hand van Wuss sal nie die eer kry om deur my gedra te word nie.
- Niemand martel iemand nie, - Andreas sny in, - ten minste totdat die baron opdaag.
- Moet ons almal hier wees? - vra die jagter.
- Ons het 'n vark gekoop, - het hy geantwoord, - u mag iemand saam met u pluk en die slaghuis beheer.
- Ek kom saam, - het Helmut dadelik vrywillig geword.
- Ek ook, - sê Tobias.
- Die kleinboere het genoeg gehad vir vandag, Helmut, moenie jou mond oopmaak vir die vroue nie, - sê Andreas ernstig, - die voorraad is leeg. Dit is die baron se woorde.
- Luister na oom Andreas, seuntjie, - die geskeerde verkoopwoord stoot die jongste.
- Vra vir Walter waar die vark is, - hy draai na Klaus. As die inwoners Helmut uiteindelik aan hul pale of byle voorstel, wou hy nie 'n vinger beweeg nie.
Nadat hierdie drie weg was, het die werkgewer na vore gekom. Rolf loop vooruit, hand op die swaard. Die baron was geklee in dieselfde huisuitrusting. Ernst met die dorpshoof volg hom: die skrifgeleerde het 'n plegtige uitdrukking terwyl die maer Ingo 'n lang gesig het. Die beste van Flenswil se samelewing is deur vier militante met die spiese bewaak.
- Baron, - die huursoldate buig hul koppe na die meester, wat voor die deur knik.
- Dit ruik hier, - kommentaar Martin binne en stop by die ingang om nie verder te kom nie. Sy amptenaar het langs hom gestaan ​​en die spiesmanne buite gelaat. - Wys my die gevangenes.
- Hier is hulle, die boefies, - Timm met Bjorn het bleek Gunter voor die vyand van sy vader gestel. Hartmut druk die ander een in die rug.
- Hy is die seun van Werner, - bevestig die baron onmiddellik, - wie is hierdie en die dooies?
- Sy dienskneg, - antwoord Björn vinnig, - die seun betaal houthakkers, hulle sny Peter, - die dwerg kreun uit sy matras.
- vra ek jong Gunter, - die baron knyp sy vingers en draai nie na die spraaksaamse huursoldaat nie. Walter hoes om Bjorn stil te hou. Die gevangene staan ​​stom.
- Antwoord die baron, hondjie! - Rolf het 'n klap op die seuntjie gegee, en Andreas het opgemerk hoe die skriba erg kwel - Ernst mis 'n oomblik om dieselfde te doen.
- Praat, meester Roettger, - die bediende smeek en kyk na die jong handelaar, wat sy kop lig, maar nie die oë nie.
- Die seuntjie is doodbang, - Ernst lag, - 'n goeie slae sal sy tong losmaak. Ek glo, iemand hier weet iets oor marteling.
- Vind genade in u hart, my heer, - die priesteres het stil agter die huursoldate gepraat. Andreas sien dat die vrou uit plig praat, nie uit geloof of passie nie.
- jy! - Martin van Flenswil het die dienskneg gebel, - die lot van u meester verlig, vertel alles en wees vinnig.
- Ek sal alles vertel, baron, - die geswelde gesig draai na die werkgewer en hande uitgestrek in 'n bedelgebaar, maar Hartmut trek die bediende terug en gryp sy hare.
- Vinniger, - sê die baron dreigend.
- Hy is jonk en warmbloedig, my heer, ek smeek u om hom te vergewe, - die man soek verwoed na regte woorde, - na u afwyking met ou meester Roettger, besluit jong Gunter om terug te betaal, het hy die dwase gevind die werkers wat hom aangemoedig het.
- U bedoel diegene wat hy betaal het om die huursoldate te vermoor, - onderbreek Martin rustig, - sê u dat die handelaar nie alles weet nie?
- Nee, sweer alle gode, my heer, hy doen dit nie! Meester Gunter was so ontsteld dat hy al die dwaasheid in die geheim alleen gemaak het en my verbied het om dit aan iemand te vertel. Ou meester Roettger sal betaal vir al u probleme, vir die gewonde soldaat en vir die onrus. Vergewe hom, my heer, sy dood sal u niks inhou nie, terwyl die vader baie verplig is vir die teruggekeerde seun. Asseblief!
- Rolf, - die baron luister staande en toe die bediende hom weer van voor af begin bedel, draai hy na die kaptein, - tref reëlings, die misdadigers moet voor die sonsondergang gehang word.
- Geen! Spaar ons, ek het niks gedoen nie! - die bediende het in Hartmut se hande begin ruk, sodat Axel kom help het. Andreas kyk na die ryk seun - hy reageer nie op die gesê nie.
- As ek mag, baron, - het die hoof van die dorp sy mond vir die eerste keer oopgemaak, - is dit nie te vinnig nie? Sal dit nie meer probleme in die toekoms meebring nie?
- Let op die landerye en trou met die kleinboere, Ingo, - het Ernst arrogant gesê, - die baron is die heer op sy grond en in sy reg om iemand ter plaatse te oordeel en te straf.
- Moenie namens my praat nie, veral as ek in die teenwoordigheid is, - Martin maak die skriba stil, - hulle val my mans in die middel van die dag aan, die saak is duidelik. As die kiesertelling per wonder die proses wil ondersoek, het ons baie getuies. Die kleinboere sal sien dat hulle onder beskerming is, Ingo. Ek bewaak Flenswil. Nie meer geslaan nie, 'sê die baron vir hulle en gaan uit. Rolf en die grimmige dorpshoof kom dadelik agterna.
- Jou pa se goud sal jou nie red nie, seuntjie, - lag die skriba in die gevangene se emosielose gesig en kom uiteindelik uit en skud in 'n oorwinningsdans.
- Hy sal lewe as Shallya oor hom huil, - die priesteres het na Andreas gekom. Hy kyk vinnig na Peter, wat in grys verbande toegedraai sit.
- Hierdie een sal betaal, - hy kry die afwagtende uitdrukking op die vrou se gesig en wys haar na Walter.
Klaus het een been van die vark gebring - die res het by die verkoper gebly, wat beter geweet het hoe om dit te bewaar as die huursoldate. Aanvanklik frons Walter vir die nuwe koste, maar die jagter het 'n goeie opmerking gemaak dat die bediendes alles sou bederf, terwyl hulle nou 'n rukkie vleis en vet sou hê.
Die galg is al langs die voorrade gelig - Rolf werk vinnig. Die kaptein daag persoonlik op en sê dat hulle almal gereed moet wees.
- Roettger moet weet ons het die seuntjie, - die veteraan se bekommerde oë het gesê dat hy sy eie woorde glo, - hy mag sy mans bymekaarmaak. U sal met die garnisoen na die bestelling omsien.
- Maak gou, Odo! - Timm spoor die klimbediende aan om vinniger op die dak te kom. Hulle het besluit om een ​​man bo -op die kaserne te sit, sodat hy die huursoldate kan waarsku as hul nes aangeval word, terwyl hulle waak.
- Moenie iemand anders as ons toelaat nie, - gee Walter opdrag aan Ferd, wat die deur van binne gesluit het.
- Kyk hoe hulle dans en wag dan vir ons voordat hulle terugkom, - Axel het vir Emma geleer, - die Dwerg sal jou beskerm as hierdie bumpkins weer iets sal probeer.
- Moenie bekommerd wees nie, skat, ek is veilig, - die vrou soen hom en spring na Petrus, wat die bebloede doek aantrek en op die wapen leun, - nie waar nie, my verdediger.
- Moenie die kleinboere verwar nie, seuns, - het die keiser flink gesê, - 'n donker glans tel nie; maak net diegene dood wat byle na jou swaai.
- Niemand sal kom nie, - het Björn sy swaardgordel vasgemaak, - hulle het hul kans gehad.
- Ja, ontspan en moenie bekommerd wees nie, 'het Walter spottend gesê, - luister na die ervare generaal Bjorn en eet 'n aandete by die Gardens of Morr.
- Dit is tyd, - Andreas het die begin rusie gestop, - laat ons gaan.
Hulle het na die teregstelling gegaan, omring deur 'n dik skare - dit het gelyk asof die helfte van die bevolking na die ongewone vermaak kom kyk het. Die boere is aangesê om na vreemdelinge onder hulle om te sien, maar Andreas kon hom nie verbeel om houthakkers en handelaars onder die toeskouers voor te stel nie.
- My manne kyk na hierdie twee strate, - Rolf ontmoet hulle in die cuirass en helm, goedkoop en oud, maar goed onderhou, - jy neem die ander twee, maar laat iemand hier om die baron te bewaak.
- Ek kan 'n plek hierbo gebruik, - wys Klaus na die oorvol dakke.
- Kom saam met my, ek sit jou in, - het die kaptein die jagter weggelei.
Die res verdeel in elk geval. Andreas vertrek op die kruispad en begin na die galg druk, terwyl hy deur die skare beweeg. Die gonsende boere draai om en knak woedend, maar sien sy vasberade kyk kyk en laat hom gaan. Emma en Peter volg hom as 'n stert en raak agter toe hulle die beste kykplek kry. Andreas bereik die huis aan die teenoorgestelde kant langs die galg en druk na die lae heining. Daaragter het die eienaar se gesin saam met hul vriende by die smal erf bymekaargekom met koppies in die hande en lopende kinders - ten minste van daardie kant af kon hy hom nie bekommer dat 'n houtkapper se byl skielik opkom nie.
Die skare het gevries toe die garnisoen die veroordeelde met hul hande vasgebind agter die rug en bedekte koppe ingebring het. Martin van Flenswil het hierdie keer baie beter geklee by sy onderdane gekom: 'n wit-sneeuhemp onder 'n sagte donker baadjie, streng broek en kouse, 'n groot baret en 'n lang bruin mantel. Alles was in orde, maar effens laer as sy grootte - dit was die koopdoek. Slegs die ru skoene behoort aan die baron, wat die kleinboere toegespreek het.
- Sigmar wees onder ons! Julle het almal die middag gesien wat gebeur het. Kyk, die son het nog nie die lug verlaat nie - so vinnig is my geregtigheid. Een van hierdie mans het betaalde moordenaars na Flenswil gebring, die ander weet daarvan, maar doen niks nie - Andreas voel dat die kleinboere agter die heining ophou om hul bier te drink en na hom kyk.Een gevangene begin sy kop skud, heel waarskynlik die dienskneg wat 'n keel in die mond kry, - moenie vrees nie, want ek sal jou en jou besittings beskerm. Ons het die garnisoen, u dapperste seuns en die ervare krygers wat ek onlangs gebring het. Niemand sal u arbeid versteur nie en diegene wat dit waag, sal misluk en betaal!
- Andreas! Kom hier! - Ernst roep hom hardop en maak energieke gebare terwyl sy meester sy eie waaksaamheid en sy onderdane se ywer prys.
- Wat is dit? - Hy kom na die skrifgeleerde en soek tekens van gevaar.
- Maak gou, kom saam met my! - die man jaag na die galg, - hy wag.
- Die baron! Jy sal die stompe skop.
- Hoekom sal ek? - hy stop onmiddellik, - laat Rolf se blokkoppe dit doen.
- Omdat die baron dit sê! - Ernst kom na hom en sis geïrriteerd en kyk na die meester, wat aanhou praat het - om 'n paar bastards op te hang, is te veel vir die kleinboere, hulle sê dat dit die res van hul lewens ongeluk sal meebring.
- Kan nie sien dat dit vir my geluk bring nie, - grom Andreas.
- Kom doen dit dadelik! Werk die geld uit! - die skrifgeleerde leun na hom toe, - het jy gedink dat ons nie weet van die seun se beursie nie? Elke besitting van die misdadigers behoort aan die verhuurder. Werk uit of sluit by hulle aan as 'n dief.
Andreas antwoord nie en gaan verby die baster na die galg. Hy voel die skare se oë, toe die kleinboere weet wie die ding sou doen wat hulle wou sien. Die baron het ook besef dat die beul gevind is en het vinnig sy vonnis afgehandel.
- Laat die geregtigheid geskied. Bring hierdie skelmpies! - deur sy bevel het die militante die veroordeelde getrek. Gunter stap gehoorsaam, terwyl sy bediende weerstand toon en Andreas die deurmekaar seuntjie moet help om die ou by die hanglus te kry.
- Stap op, anders neem dit baie langer, - hy steek 'n mes op die man se rug - ondanks die ooglopende einde, gehoorsaam die bediende in die hoop op 'n wonderwerk.
Daar was geen priesters by die teregstelling nie en die baron het vir hom gesê om voort te gaan. Andreas knik vir die seuntjie en stap op 'n kruk agter die trillende bediende. Toe hy die lus aansit en stywer maak, hoor hy hoe hy prooi. Andreas kyk na die lengte van die mantel, keer terug na die grond en sit die stoel weg, voel styf van al die rustige boere wat na elke beweging kyk. Aangesien niks anders oor is nie, skop hy sonder twyfel die boomstam uit die dienaar se been. Die ou nek het dadelik gebreek. Andreas maak reeds die lus om Gunter se nek vas. Die ryk seun was reeds dood. Niemand het betyds gewys om hom te red nie, en die versterkte kleed het Gunter 'n bietjie laat dans. Toe die laaste ruk ophou, word die skare lewendig, die skouspel is verby.
- Laat die gode hulle sondes vergewe, - die baron het die verdampende aandag van sy onderdane gekry, - en laat ons almal op ons eie muil. Die tavernes sal vanaand gesluit wees.
Die teregstelling eindig met 'n effense teleurstelling.
- Hulle kom nie, - Timm gaap babbelende tande van koue.
- Gaan dan tjank oor die braaier, - Andreas was moeg sonder die man se klagtes.
Sy metgesel antwoord nie en bly waar hulle is - by die donker hoek in twee huise van die brandende hout. 'N Stil nag kom tot 'n einde, maar hulle glo dat die wraaksugtige aanval nog steeds moontlik is. Die huursoldate met die garnisoen omring die slapende Flenswil, gereed om die aanval raak te sien en af ​​te weer. Andreas het nie geweet hoe die res deurgebring het nie, maar hulle het saam met Timm kort -kort een vir een by die braaier gekom, wat die sluipende houtkappers laat glo dat dit 'n onbeskermde gang is. Met elke verbygaande koue uur het Andres gedink hulle is idiote. In die vroeë oggendure skemer die huis waarin hulle ril, vol geluide - die kleinboere begin wakker word.
- Dis dit! - Timm hardloop na die glansende kole.
- Nie 'n woord vir ander nie, - Andreas vang hom en hulle strek hul koue handpalms tot by die oorblyfsels van hitte.
- Hoe het julle die vars lug gekry, ouens? - die keiser begroet hulle met Klaus. Karl lyk half aan die slaap, terwyl die jagter sy gewone voorkoms het - Rolf kom verby, laat hierdie dwaasheid los, ons marsjeer uit.
- Vir 'n vinnige drankie voor die middagslapie? - vra Timm suur.
- Regs, en dan sal 'n spesiale koets ons na die beste bordeel van Enzesburg neem, - glimlag die keiser.
- Nou sien ek jy maak 'n grap met my, want die lekker stad het net een onderneming van die nodige aktiwiteite! - Timm het steeds rondgekuier.
- Wat gaan aan? - vra Andreas Klaus moeg terwyl hy voel hoe sy maag honger dreun.
- Ons sal die opgehangde by sy pa aflewer, - Klaus het die boog losgeruk.
- Word wakker! - Tobias het hom geskud, - hulle wag vir ons.
- Ek gaan, - Andreas sit swaar regop. Die laaste gebeure het getoon hoeveel hy gewoond geraak het aan die daaglikse regime van niks. Nagwagte, onverwagte take - wat alles veronderstel was om sy roetine te wees. Hy was besig om oud te word.
- Maak gou, - buite die kaserne wys Tobias met sy boog na Klaus, Miguel en Tulio, wat in die straat wegstap.
- Pas op, - Emma waai hom vir afskeid. Sy kyk regtig bekommerd, maar dink waarskynlik aan Axel.
Die meerderheid van hulle het gebly om die dorp te bewaak en versprei tussen die velde en huise. Die boere wou nie toelaat dat 'n paar dwalende houthakkers hul grond stamp nie, maar hulle het leiding nodig gehad. En die baron het lyfwagte nodig gehad, aangesien sy kampioen as 'n boodskapper aangestel is - Rolf en sy dosyn moet die liggaam en die muis uit die situasie by die saagmeul verwyder. Die huursoldate met langafstand wapens sou die terugtog dek as dit sou plaasvind. Andreas haal die res in en sien die einde van die kort kolom voor met dieselfde karretjie, nou leeg maar vir Gunter. Hy het nie die handwapen gedra nie, hoekom hulle dit hoegenaamd moes doen? Die handelaar moet weet waar sy seun was en kon alleen kom om hom op te eis deur vrede of oorlog. Wat wou die baron uitvind wat Andreas nie kon kry nie. Maar hy onthou die koue nag vol verbeeldde houtkappers en wou dit nie herhaal nie. Hoe gouer hoe beter. Boonop sou die milisies en Rolf hierdie keer hul lewens in gevaar stel vir die handelaar se woede. Hulle het by die spiesmanne aangesluit en Andreas het die muskiet aan die lyk gesit.
Toe die Jagerforst -bos voor hulle groei, het almal stil geluister na elke geraas en 'n hinderlaag verwag. Miguel en Tulio het gelaaide kruisboë gedra, alhoewel hulle nie beroemde Teëls was nie, twyfel Andreas nie aan die akkuraatheid daarvan nie. Die buitelanders het 'n reuse skild gehad om hulle met skermutseling te bedek, maar dit het weens die gewig in die kas gebly - die huursoldate sou vlug as Rolf 'n koue ontvangs kry. By die rivier het hy stadiger geraak en die muskiet met 'n slegte bal gelaai, aangesien hul eensame vlug net die moontlike vyande moes skrik en vertraag. Die boodskappers het by die boomstam verby gegaan; daar was geen kinders in hierdie tyd nie. Toe die saagmeul duidelik word, het Rolf die huursoldate aangesê om stadiger te ry. Hulle kyk hoe die militante die muil trek wat geen vreugde van sy terugkeer toon nie. Tot dusver was hul benadering nog nie raakgesien nie of nog erger - die handelaars se mans kon hulle doelbewus ignoreer en die boodskappers nader aan die strukture sleep. Andreas versterk sy ore, maar hoor nie die werkende saagmeul nie - die masjien staan ​​dood.
- Hier is hulle, - Klaus klop 'n pyl.
- Daar is so baie van hulle, - het Tobias senuweeagtig gesê en Andreas moes saamstem, want die houtkappers het hul ver afgehaalde plekke verlaat en by die ander werkers aangesluit. 'N Menigte skare het die lang huis uitgestort.
- Een slag en hardloop, - Miguel het hul gemeenskaplike standpunt uitgespreek.
Hulle is opgemerk, maar die houtkappers kyk in stilte na Rolf en sy manne. Andres het darem geen geskree gehoor nie. Hy het gesien hoe min ouens na die handelaar se huis jaag, maar 'n enkele figuur hardloop al na die skare. Die bediende draai om en keer terug na die gebroke huis. Kort daarna kom 'n groep mense daaruit en 'n eerste kreet bereik Andreas se ore. Die werkers het geskei en die handelaarsgesin en bediendes na die wa laat gaan. Hy het die ouer seun gesien, wat eens na hul rigting gekyk het, maar meester Roettberg self het nie sy dom erfgenaam verwelkom nie. Na die harde tjank begin 'n harder onderonsie. Andreas het eers gedink dat Gunter se familie die gehate dorpenaars in stukke sou skeur, maar Rolf se stem klink sterk en die ou troepe staan ​​kalm soos 'n rots.
- Daar sou nie in Estalia gepraat word nie, - Tulio laat die kruisboog byna met verwerping sak.
- Glo my, ons is almal verbaas, - Andreas wonder wat aangaan.
Binne 'n paar minute het die intensiewe geskreeu opgehou. Rolf praat met die koopman se seun weg van die sweepende familielede en stap na die huursoldate terwyl hy sy ou rug reguit hou. Die spiesmanne het met minder selfvertroue van die neuriehouthakkers afgestap en hul wapens na die skare gehou.
- Gaan! - Rolf het niks verduidelik nie, - die baron moet daarvan weet.
Hulle het vinnig na Flenswil teruggekeer, niemand het probeer om hulle te stop of te volg nie. Die veteraan het gesê om vir hom in die kaserne te wag en nêrens heen te gaan nie. Die enigste bestemming waaraan Andreas kon dink, was sy matras. Toe die trippie nie in 'n bloedbad en jaag verander het nie, het die ontsteltenis hom verlaat en die gebrek aan nagrus herinner aan homself. Maar hy mag nie in vrede rus nie: die metgeselle het die kaserne een vir een begin vul, en elke idioot het die deur toegeslaan en hardop gevra hoe dit gaan. Andreas laat die idee van gesonde slaap tot die sonsondergang val.
Daar was niks om oor te praat nie, en almal het op sy gat gesit en wag totdat die marmotige stoofvleisbredie deur die magtige Emma gereed gevind sou word. Die vrou kon dertien hartelose mans beveel met 'n enkele lepel.
- Kom aan, my liefie, elke hond weet dat dit gereed is, - Axel het nog 'n poging probeer beteken, die harde blaf buite.
Hulle lag, maar draai weg van die haard - die geraas word al hoe harder. Die huursoldate gryp wapens en spring sonder om op te staan. Die deur gaan oop en maak die bas oorverdowend en die baron kom snuifend in die lug en trek sy gewone doek aan. Die werkgewer knik met goedkeuring na hul gereedheid en prys sy goeie koop.
- Bly stil! Dom hond! - iets tjank buite en sweet Ernst maak die deur toe. Die skrifgeleerde blaas sy asem uit en gee onmiddellik 'n plegtige uitdrukking, - sit u staal weg in die teenwoordigheid van die baron!
- Het jy vir ons 'n nagereg gebring? - Björn het sy swaard omhul en knik na die bevlekte sak in Ernst se hand. Die inhoud moet alle verlore honde lok, want die diere blaf en tjank nog buite.
- Ja, behandel jouself, Bjorn, - antwoord die skrifgeleerde met 'n slegte lag, - moenie gulsig wees nie en deel dit met jou vriende.
- Is julle almal hier? - vra die baron ongeduldig.
- Ja, - het Walter vir hulle geantwoord.
- Bediendes, uit, - Martin van Flenswil beveel en kyk na Emma, ​​wat by die ketel gebly het terwyl Ferd en Odo deur die ander deur weggejaag het.
- Sy is een van ons, - Axel het sy vrou voor die onverskillige baron verslaan.
- Die handelaar is na die laaste besoek afgelê, - begin die hoë gas rustig en laat hulle rondtrek, - dit lyk asof die ou man nie die seuntjie beheer het nie en nie bedoel het om my of jou aan te val nie. Die ouer seun, Uwe, bestuur nou die gesin.
- Dit is beter om nie te wag vir sy wraak of ander komplikasies nie - toe sy Martin stop, gooi Ernst die sak op die grond.
- Hulle het daardie jong idioot misgekyk, - die baron oorgeskakel na fluistering, - die gode weet, tot watter nalatigheid kan hulle nog.
In die absolute duisternis hoor Andreas 'n stil klop en maak die deur oop.
- Is jy gereed? - die stem behoort aan Rolf, sonder vuur was die man selfs naby onsigbaar, dit was asof die nag self met hom praat.
- Ja, - Andreas steek sy hand uit en vind die skouer, voel hoe 'n ander arm sy hand gryp.
'N Ketting stomme mans kom uit die kaserne en kruip in die slaapende Flenswil neer. Die deur sluit sonder 'n geraas agter hulle en verberg blink oë van diegene wat binne bly. Ondanks die hoë risiko kan hierdie saak persoonlike wins oplewer, sodat almal wou gaan. Maar hulle was te veel, sodat die huursoldate lotte getrek het. Peter se wond lyk reg, maar hy is uitgesluit, saam met Tobias, wat geen ondervinding in sulke sake gehad het nie. Die Estaliërs het ook nie deelgeneem nie, want hulle kon alles verwoes net deur hul mond oop te maak. Klaus aan die ander kant is in die groep gekies vir sy kundigheid. Die res is toevallig gekies: hyself, Hartmut, Walter en Timm. Diegene wat stewels gehad het, het dit uitgetrek en hul voete in lappe toegedraai. Geen swaarde of ander onhandige wapens nie, net messe en dolk. Hulle wou dit donkerder maak om te voorkom dat dit skyn, maar dit was nie nodig nie. Mannslieb was jonk - 'n dun sekel wat geen lig gegee het nie, en die ongesiene Morrslieb wou nie hul misdaad skielik in die lug laat verskyn nie. Daar was geen wagte vanaand nie en Rolf het in die donker deur die dorp gestap en huise met honde vermy. Daar was ver tjank, maar nie 'n dier blaf vir hulle nie.
- U is van hier af alleen, - die silhoeët vorentoe stap eenkant toe hulle by die laaste huis verbystap, - die rivier sal u na die plek lei.
Die huursoldate antwoord nie en gaan 'n bietjie vinniger en hou mekaar nie meer om die moue nie. Hulle asem was die enigste geluid en soms sou iemand struikel en kreun. Geen groot diere het so naby die dorp en die donderende saagmeule gelewe nie. Wat die donker wesens betref, Andreas het hierdie nag vergeet van monsters - op die oomblik was hulle vyf die gevaarlikste wesens. Die Steinbachrivier loop net so vinnig soos in die daglig, met sy onsigbare water. Hy was verbaas om dit so vinnig te bereik, dit blyk dat die geheime optog nie veel tyd vir twyfel en vrese gelaat het nie. Andreas het gedagtes opsy gesit en bereid om op te tree. Sy oë het by die duisternis aangepas, maar die vorms van metgeselle was al wat hy kon onderskei, behalwe dat die wêreld uit suiwer swartheid bestaan ​​het.
- Nou stil, - Klaus neem die voortou, en hulle vorm weer die dooie lyn en vertrou die spoorsnyer om hulle na hul doel te bring.
Hy loop gehoorsaam langs die rivier, omring met gierende goggas, toe Klaus stop en die sak skommel. Die jagter gooi die inhoud voor hulle en verstar en gee hulle 'n voorbeeld. Andreas het nie verstaan ​​hoe die man die honde aanvoel nie, maar gou het hulle die lopende diere gehoor, maar in plaas van blaf en grom kom gulsige kakebeen in die nag op. 'N Kort piep volg dit.
- Moenie aan die lyke raak nie, - het Klaus hulle gelei.
Tot sy verbasing het Andreas hulle langs die saagmeule gevind, terwyl die meganisme soos die menslike werkers rus. Toe hulle oor die gebou kom, begin hulle sluip tussen die stompe en planke. Iemand agter slaan 'n voet teen die hout en snak na die pyn terwyl hy die pyn binne -in hou. Hulle verstar en luister na die nag. Klaus gooi meer vergiftigde vleis, maar hierdie keer het daar nie meer honde gekom nie. Maar die saagmeule het ander wagte gehad. 'N Vaal blink lamp lyk soos die son na die pikdonker. Andreas onthou dadelik hul horlosie saam met Timm, maar die houthakkers was nie so angstig nie, en toe die swak lig ophou om hulle te verblind, sien die huursoldate 'n been van 'n slapende man. Ongelyke snork het geen twyfel gelaat nie. Klaus trek sy mou en hulle verlaat die wagter.
- Die pis het jou ook wakker gemaak, nè? - hulle verstar tot die slaperige stem. Die tweede wag hou op om in te meng met sy broek se toutjies en besef dat daar te veel stil vorms langs hom is. Die man gee 'n piep van verbasing en angs. Klaus laat hom nie die keel skoonmaak nie, steek 'n mes daarin en druk sy mond.
- Moet ons die eerste klaarmaak? - fluister Hartmut.
- Nee, neem hierdie een, - die jagter het die liggaam aan die selfverklaarde edelman oorgegee en hulle het verder gegaan. Sonder verdere struikelblokke bereik hulle die koopmanshuis. 'N Groot houtrots het ondeurdringbaar gelyk. Maar net vir die eerste kyk. - Timm, bly hier.
Andreas kon die man se irritasie aanvoel - hy wag vir ander by die hoofdeur en mis sy kans om iets te steel. Maar net voor die saak lyk Timm se posisie die veiligste - hy sou vryelik kon vlug as alles skeefloop. Hulle loop deur die huis en sluip onder die hortjies. Van binne het geen geluid of 'n glimp van lig gekom nie. Die huursoldate het langs die agterdeur gestop. Walter stap daarheen, gereed om sy geluk en vaardigheid te toets, terwyl Hartmut swaar asemhaal onder die vrag. Andreas ruk toe die jagter hom op die skouer sit en hom sywaarts wys - daar was 'n trap. Dit was nie sy tyd om Klaus te gehoorsaam nie.
Hy het 'n voet op die trap gesit terwyl hy gekraak het, maar sy metgeselle maak baie harder geluide wat met die deur inmeng, en niemand het nog gewaarsku nie. Andreas vra Ranald om vir hom te glimlag en kruis sy vingers oor die leë hand. Hy durf nie Sigmar om hulp vra nie - daar was niks dapper of heroïes wat hy sou doen nie. Die trappe bring hom na 'n vierkantige deur, in die middel van die huis gesny - dit moet 'n bediendekamer wees. 'N Gons onderaan beteken dat die ander inkom, hy moet haastig wees. Die deur is goed toegemaak, maar die warm lenteaand gee hom 'n kans - 'n klein venster was half oop. 'N Leë vensterbank en geen gordyne nie - daar was geen hindernis om binne te sluip nie. Toe Andreas eers inkom, het hy 'n slegte gedagte gehad dat nie 'n diensmeisie nie, maar 'n groot lakei hier kon slaap. Hy kon nie 'n geluid maak nie, en hy het regop gekom en met sy mes na die slapende iemand gerig. Volgens die stil asem wat 'n meisie behoort te wees, het die dag deurgewerk. Andreas kou sy lippe en kon nie besluit nie.
- Vervloek dit! - hy sweer in sy kop en laat die diensmeisie wees. As sy nie dom is nie, sou die meisie rustig ontsnap as dit begin. Hy sou haar nie 'n tweede kans gee nie. Die deur is toegemaak op 'n eenvoudige haak, hy maak dit oop en kom in 'n donker gang. Iets klop en klink op die eerste verdieping - die huursoldate gaan boontoe.
- Toma? Is dit jy? - een deur het oopgebars en geel kerslig laat uitkom.
In 'n sprong was Andreas daar en stoot die deur in. 'N Ander meisie laat 'n bord met 'n kers val, wat 'n harde klank op die vloer maak.
- Nee, nee, - sy breek in stille trane uit, steek van hom af en druk haar hande teen haar bors, - ek het dit vir niemand gesê nie, die pa weet nie. Ek het Gunter nie gestuur om my te wreek nie, ek sweer!
Die kers wat bly sak, bly aanhou rol op die vloer en verlig die meisie van onder af. Dit lyk asof sy uit die hout gesny is, 'n standbeeld, nie 'n regte mens nie. Hy het gesien hoe paniek haar heeltemal beheer en haar nie laat skree nie, toe sy alle redes daarvoor het. Andreas het sleg gevoel, hy is ook hiervan gespeen.
- Dit is goed, stil, stil, - fluister hy terwyl hy sy hande wys en stadig na haar toe stap, - ek weet dat u dit nie gedoen het nie en ek sal u nou verlaat.
- Nee, nee, - die versteende meisie skud haar kop en kon nie hulp ontbied nie.
Andreas pyl op haar en sit die palm op haar mond, die ander hand trek die mes uit haar maag. Sy snak en trek in sy arms, asof sy onthou dat sy steeds gevoelens het. Warm bloed deurweek sy mou en die meisie hou op beweeg.Hy sit haar neer en kyk terug - die gang staan ​​stil. Andreas tel die kers op en kyk na die vermoorde. Sy was 'n dogter of 'n ander familielid: te sag en maer om 'n boer te wees. 'N Klein goue hangertjie glinster op haar klein borsie. Andreas huiwer 'n oomblik, maar vir wie hy probeer bedrieg - die snuistery word onder sy kopdoek gesit. Hy stap tot by 'n bors by die muur, maar die deur gaan oop voor hy na die deksel leun, en Timm wink hom.
Hulle sluip die ander kamer binne. Terloops, Andreas kyk na die pad waardeur hy ingekom het - die slavin het aan die slaap geraak of weet beter as haar meesteres.
- Wel? - Klaus was stil in 'n sekretaresse. 'N Hoop in 'n bed kan Werner Roettger wees.
- Daar was 'n meisie, - antwoord Andreas spaarsaam.
- Ons het met die koopman se seun op die onderste verdieping te doen gekry, - onderbreek Timm en knik na die meester van die huis, - dit is klaar, laat ons hier wegkom. Vuur sal die res doen - die huursoldaat gooi lampolie oor die liggaam en gee hom die halfleeggemaakte bottel.
- Slegs papiere, - die jagter het 'n vuur op die tafel gestamp en die vlamhoop dokumente op die bed neergesit wat in vlam uitgebars het - by die agterdeur versamel, Walter het die hoofingang reeds geblokkeer.
Andreas het na die meisie se kamer gehaas en dit aangesteek. Hy maak die deur agter hom toe en ruik rook wat uit die grondvloer kom, die ander doen dieselfde. Daar klap op die trap - die huursoldate verlaat die plek.
- Vuur! Werner! 'n bejaarde vrou skreeu in die duisternis, wat vinnig met rook gevul word.
¬ - Maak gou! - Hartmut waai byna by hom in wat uit die bediendekamer kom. Andreas het nie die moed gehad om hom oor haar lot uit te vra nie.
Hulle het saam afgekom. Die grondvloer was aan die brand, hitte en rook het die duisternis vervang - die huursoldate was vinnig met vuur. Buite was dit nog stil, en hulle het laag gelê en gereed om te vlug sodra die houthakkers wakker word. Die vuur het in die hortjies begin verskyn, deur die geslote deur kon die gedruis van 'n verwoestende vlam gehoor word. Andreas dink 'n gil bereik hom. Diere het in die skuur gestort en rook aangetref.
- Sal hulle nie anderkant uitkom nie? - het Hartmut gevra.
- Nee, - antwoord Walter selfversekerd.
- Kyk! - Timm wys na die deur wat oopgemaak is, - hardnekkige ouma.
¬- Los haar, - het Klaus gesê die enkele figuur wat langs die brandende huis val, - hulle kom. Dis gedoen.
Die huursoldate het in die donker verdwyn voordat die werkers die verwoeste gesinsnes omsingel het. Timm vra met grief of iemand iets kry, almal sê nee. Andreas antwoord dieselfde, toe hy later oor sy voorkop vryf en die hangertjie voel, steek hy die hand weg soos van die vuur. Voor dagbreek keer hulle terug na Flenswil, ontmoet deur die geblaf, maar dit maak nie saak nie - die nuwe dag begin.
- Jy moes Martin gesien het! - Ernst het die meester soms op sy naam genoem as hy te veel gedrink het, - wat 'n tragiese nalatigheid. Hoor jy? 'N Tragiese nalatigheid - dit is wat hy die brand genoem het. 'N Ongelukkige steenkool in die haard is die oorsaak genoem. En wie sou nou aan jou dink?
- En die honde? - die dronk skrifgeleerde vertel die verhaal vir die tweede keer, en die keiser terg hom.
- Watter honde? Die diere vrek die heeltyd. Eet iets en kraak, - Ernst kyk hulle met 'n nare uitdrukking aan, - dit is verstandig vir honde om net uit hul meester se hand te eet.
- Hoe gaan dit met die byt van hul meester se vet gat? - Hartmut gluur die skriba met 'n onbedekte haat aan.
- Bedoel jy hierdie een! - Ernst staan ​​op en slaan 'n laggie op sy massiewe boude, maar besef dat hy homself verloor en agteroor sit. Die tweede oggend ná die brand het die baron met sy kleinboere na die saagmeul gegaan. Hulle het die middag teruggekom en teen die sonsondergang kom die dronk skrifgeleerde by die kas se deur in. Hy het 'n vat beer en dankbaarheid van hul werkgewer gebring. - Wel, soos ek gesê het, alles het goed afgeloop. Selfs die oorlewende weduwee het in ons guns gespeel, - die skriba het weer begin roem, - die baron het pas die patent vir die saagmeule by haar hand geskud en nou sal ons nie net nog 'n huurkontrak van die nuwe huurder neem nie; ons kan die patent herverkoop ook.
- Hou u nie van die woord "ons" nie, - Helmut glimlag en Andreas merk op dat die skriba frons en homself uitskel oor die tong wat verloor is. Ernst het die aand beslis te veel gepraat.
- Ek is sy regterhand en sekretaris en sorg vir die welstand van die baron, net soos vir my eie.
- Waarom bedryf u die saagmeul nie self nie? - vra Walter met opregte belangstelling.
- ek kon, - het die skriba gespog en gaap, - maar die meeste houtkappers het weggegaan en hierdie bastards het die enjin verwoes. Maar! Die baron het reeds die Bretonniaan geroep.
¬- Wie is dit? - vra Tobias ongetwyfeld met ontsag en verbeel hom in die ergste geval 'n hertog of 'n ridder.
¬- U sal sien, seun, u is nie die enigste wat saam met vreemdelinge gekuier het nie - die skriba lag kort en staan ​​gereed om te gaan - het u iets om te antwoord vir die baron se dankbaarheid?
¬ - Ons verkies goud bo woorde, - het Walter vinnig geantwoord, en die res het die vloer instemmend gevul.
- Ongetwyfeld, - nadat hy hierdie onverwagse fees met murmurering afgesluit het, het die skrifgeleerde die kaserne verlaat.
- Die baster het dit gedoen! - Karl begin bespreek wat langs die baron sou gebeur en as hulle in gevaar was, of inteendeel, die beter tye kom.
Andreas gaan lê op sy matras. Hy het hul werkgewer nie vir die ergste skuim in die Ryk geneem nie. As u 'n swak vyand of 'n geleentheid sien - gaan daarvoor. En laat geen gewondes agter nie. Maar die meisies het hom minder aan homself laat dink, wat lanklaas gebeur het.
Wat 'n wonderlike oggend! 'N Helder lug beloof baie somerson. Op dae soos hierdie is enige werk vreugdevol. Hy het reeds die koei gemelk, water gebring en nou die pluimvee gevoer. Sinnelose hoenders hardloop onder sy voete, pik gulsig op die grond en stoot mekaar. Af en toe spring 'n voëltjie, verloor 'n veer en skrik gewiglose kuikens. Hy glimlag en gooi die laaste voer weg, en bevry hom van die kloppende skare. Nadat ons die handpalms saam beroof het om krummels af te vee, het die gunsteling tyd van die dag gekom - die ontbyt. Hulle het almal goed gewerk verlede jaar en die winter was nie 'n uitdaging nie, so daar was genoeg brood vir almal en ma het af en toe 'n appel per kind gebring. Die dag soos hierdie moet beslis met 'n appel begin. Hy frons - op hierdie tydstip sit hulle gewoonlik, maar niemand het hom nog gebel nie. Die name van broers en susters was gereed om sy tong te laat gly, maar laat hulle slaap. Daar was nog iets om te doen om die eetlus op te bou.
In die skuur vat hy 'n hooi-vurk en begin die strooi skuif. Die koei en bokke het hul koppe opgelig in die verwagting van 'n nuwe bedreiging; die diere was kalm en gedra hulle gewoonlik. Maar iets was vreemd, iets ontwykends. Hy steek die vurk in die hooi en laat die handvatsel los, hier was dit - sy handpalms. Dit het gegroei en was bedek met eelte, wat op een of ander manier nie van boerdery afkomstig was nie. Hy het dit net geweet. En dit ruik snaaks in die skuur. Wat kan dit wees? En waarom in Sigmar se naam het die ma hom nog nie gebel nie ?! Hy hardloop uit die skuur, maar vries in die deur - hy verbeel hom dat hy sy gesin wakker kan maak, niks daarvan nie. Die hande en nou die gesigte, die vreemdheid het hom bang gemaak. Verbysterd het hy die wysvinger gebyt en weer daaraan geruik - iets was op sy gesig en dit het op die palm gelaat.
- Ma! - vreesbevange vlug hy na die huis, sonder om na rooi vingers te kyk, voel hoe die bloed oor sy hele gesig uitsterf. - Vader!
Die huis was aan die brand. Die vensters was gevul met vuur op die stoep wat hulle net na die Hexenstag gemaak het om 'n nuwe jaar te ontmoet met iets nuuts wat die slapende gesin nie wakker geword het nie. Die huis het in sy oë in as geword, maar hy het geen rook gevoel nie en die diere het nie geskree nie. Toe knip hy en die rook bring trane, en blaas bereik die ore. Maar dit was ander diere en 'n vreemde tuiste. Iemand anders se huis is verwoes en hy het, net soos met die eelte, geweet dat hy 'n hand in het. Maar wat het met syne gebeur? Hoe sou hy dit vind en terugkeer? Hy kon nie en sal nooit.
Met die pynlike kennis het Andreas wakker geword.
'N Paar dae het verloop sedert die brand. Niemand het dit 'n brandstigting genoem nie. Alhoewel hy die gesteek en verbrande vroue begin vergeet het, besluit Andreas nog steeds nie wat hy met sy klein buit moes doen nie - die hangertjie, wat in die geheim ondersoek is, was 'n beeld van 'n godin of 'n swak gemaakte vroulike portret van vergulde koper. Niks in 'n groot stad nie; hier kan hy genoeg bier vir 'n paar aande bring. Maar iets keer hom. Andreas besluit dat dit rasioneel spaarsaam is, en toe Gunter se snuisterye ophou om hul rekeninge in tavernes te betaal, kom die tyd om van die hangertjie ontslae te raak.
Intussen het die roetine van ledigheid teruggekeer. Die baron het geen nut vir hulle nie, aangesien die weduwee Roettger en die houthakkers die land sonder enige ophef verlaat het. 'N Groep houtkappers het onder die nuwe meester vertrek en aanhou om die bome te kap en die stompe by die saagmeul te versamel. Maar die masjien bly stil, en die geheimsinnige Bretonniër kom ook nie. Op 'n keer bied hy Walter 'n oefenwedstryd aan. Die huursoldaat het 'n reputasie gehad as 'n skerper in die band, maar sonder toerusting het hulle albei die idee onmiddellik na die eerste slag laat val. Die oënskynlike eindelose vark was die enigste vermaaklikheid, en Andreas het homself in Flenswil laat rondloop om nie self een daarvan te word nie. Hy het selfs gedink om saam met die kinders die voëls van die veld te jaag, en hy was van plan om die snuistery met pyle op 'n boog te spandeer, alhoewel hy erger was as Tobias. Dus, toe die dorp se kop na 'n verrassende klop in die kaserne kom, voel Andreas 'n vreugde van enige aktiwiteit. Die gierige boer het dit dadelik laat gaan.
- Ek kom van die baron, - sê Ingo in plaas van groete. Die dorp se kop frons vir hulle en die reuk, hy frons altyd. - Iets is aan die gang met die ou begraafplaas. U is beveel om te kyk.
- Om te kyk na wat presies? - vra Hartmut eers uit sy matras en vroetel met die dolk in die uitgestrekte hande bokant hom.
- Daar is merke op die grond en wanorde, mense is bekommerd - het die hoof van die dorp kort geantwoord. Dit lyk asof hy onder dieselfde dak staan ​​terwyl hulle hom seergemaak het.
- Dus, is daar geen afgeskeide kleinboere en 'n bloedvergieter buite nie? - sê Bjorn toe hulle almal ontspan. Hoe nader aan die vervloekte Sylvania, hoe skrikwekkender word die woord "iets gaan met die ou begraafplaas".
- Ek het die testament van die baron afgelewer, - het Ingo gesê, - kyk of dit 'n rede tot vrees is.
- Het u nie 'n garnisoen daarvoor nie? - Axel begin, maar die dorp se kop bars uit.
- Peter, wil jy gaan? 'N Fris lug sal help en kan u self 'n plek soek? - Karl skree agter in die kas.
- Gaan weg! - antwoord die Dwerg woedend. Die wond het stadig genees en die huursoldaat het sy gemoed verloor. Daardie klein snitte kan jou so seker in die grond dryf soos 'n afgesnyde kop.
- Beter gaan nou terwyl die son hoog is, - maak Tobias 'n rasionele opmerking.
- Almal saam? Ek sê drie is genoeg, - Helmut was nog wyser, - Emma, ​​skat, doen die eer.
Almal behalwe die dwerg, wat sy matras aangeskakel het om beter te sien, het bymekaargekom om die vrou wat met 'n plegtige blik 'n dobbelsteen in 'n beker sit en dit skud.
- Selfs! Vreemd! - die huursoldate lui. Emma blaas 'n soen vir Axel en sit die beker op die bank. Die een helfte het gelag asof hy 'n koei gewen het en 'n lewenslange pensioen gekry het, terwyl die ander gevloek en gekla het asof hul lewens beëindig is. Andreas was een van laasgenoemde - hy het 'gelyk' gesê, terwyl die dobbelsteen vyf kolletjies gestop het. Die ritueel is drie keer herhaal met toenemende roering. Die fortuin glimlag nie vir Timm, Karl en hom nie - hy het onlangs Ranald se guns verloor, as hy 'n kaptein was, sou hy nie altyd in die moeilikheid gewees het nie.
- Moenie vasgevang word nie, - brom Björn en lig sy handpalms gevou soos kloue tot almal se vermaak. Petrus lag harder as die res.
- Ag, kyk, wie is nou beter, kort bastaard, - die keiser maak 'n skelm gebaar en gaan haal sy wapen.
- Dink jy regtig dat dit 'n gees kan wees? - vra Karl senuweeagtig toe hulle drie in Flenswil uitgaan. Die kleinboere het hul rustieke dinge gedoen, niemand het paniekerig geraak of die huise versper nie.
- Sal sien, - Timm hou sy skild op die rug en die swaard omhul. Die halssnoer skud op sy bors met elke vinnige tree.
- ek het nooit 'n wandelende lyk gesien nie, - die keiser het nie voorgegee dat hy dapperder was as hy nie; die man kyk gespanne rond, al loop hulle deur oop weide onder die helder son. Die reën het Flenswil 'n hele week lank vermy, en die droë, selde gebruikte roete het hulle na die begraafplaas gelei. Die dooies het nie tot hierdie wêreld behoort nie en was van seldsame belang vir die lewendes: behalwe die begrafnis en 'n paar vakansiedae, het die boere nie weggegaan nie. Andreas het ook nie 'n dooies gesien nie en het gehoop dat hy dit nie sou hoef te doen nie.
- Ek het al 'n stryd aangepak, - het Timm gesê sonder om te roem, - niks veel nie, die reek is vreeslik en jy wil eers self gak, maar dan, hoe verskil die bastard as hy jou wil doodmaak. Maak hom eers klaar en kyk later. Die dooies is stadiger en regtig dom, ek sê dit vir jou. Dus, hou op snorkel, Karl, en lig u oorlogshamer op!
- Dit kan nog steeds 'n dier wees, - die keiser het die ou grap onbeantwoord gelaat en die bek van sy kraai bly laag in die hand. Die huursoldate het dit een keer aan Karl voorgehou as 'n geskikte wapen vir sy harde bynaam, en die man het gewoond geraak aan sy mag. Die keiser het hom gevra, - miskien is honger hier 'n paar wolwe?
- Klaus sal dan hul vel kry, - antwoord Andreas en moedig homself aan, maar word koud binne - Sylvania was te naby en sy mistige heuwels en dennebosse word aangesê om vol reuse wesens te wees, gewoond aan menslike vlees deur sy voormalige meesters.
- Maklik, jongens, - Timm het duidelik nie omgegee om 'n spoor van 'n bewegende lyk te vind nie. Die verkoopwoord het 'n duidelike beeld van die lewe: dit was vol allerhande wesens wat na menslike bloed was, en dit het geen nut gehad om hierdie onaangename vergaderings te vermy nie. - Sigmar en Ulric kyk, plus die son baat ons - ons oë kan nog steeds sien. Dit sou baie anders wees, het ons in die nag gekom.
'N Lang houthek sonder 'n deur kom op pad. Daar was geen heining of muur nie, maar almal sien sonder om te sê dat hier die doderyk lê. Hulle het die tuin van Morr binnegegaan - hier vind die goeie mense van Flenswil hul regmatige einde. Andreas het onvermydelik aan sy eie dood gedink. Sou hy die ouderdom bereik? Sou die gode hom 'n maklike dood gee? En sou hy 'n behoorlike begrafnis kry, of 'n paar nagdiere sou hom maai totdat sy dooie liggaam sy lae lewe voortduur toe die hart klop. 'N Raaf loop oor hulle en gee hom 'n rilling.
- Dit is 'n slegte teken, - die keiser het opgehou om nie verder te gaan nie.
- Ons is op die bloedige begraafplaas, - Timm het sy arms gesprei, - die kraaie is altyd hier. Hou al op met bibber!
- Daar is ons slegte teken, - Andreas kyk in die verte uit, waar die lewendes op die ander lae heuwel tussen dood lê lê.
'N Begrafnis het plaasgevind. 'N Groep boere staan ​​met geboë koppe langs 'n kis op die grond. Almal gedra hulle, dit lyk asof slegs 'n klein figuur van Morr se priester woes beweeg het weens 'n donker kleed wat op die wind klap. Andreas het nog 'n persoon gesien - 'n man het op 'n graaf geleun, ongeduldig vir die ritueel - waarskynlik 'n buurman wat ingestem het dat paartjies die graf grawe. Dit was 'n slegte teken om u eie familielid te begrawe, en Flenswil was te klein om 'n professionele grafgrawer te benodig. Af en toe was daar 'n vinnige werk vir iemand wat vir 'n kruik bier wou verdien. Dit was maklike geld, maar Andreas wou dit nie aanvaar nie.
¬- Laat ons gaan, geen nut om onsself aandag te trek nie, - Timm kyk om hom, - ek dink, die merke is nie daar nie, so ons kyk eers na hierdie kant.
- Ek weet nie of ek weet waarna ek moet kyk nie - dit lyk asof ander lewende mense op die begraafplaas Karl kalmeer, - maar sal dit beslis regkry as ek daar is.
Andreas ontspan ook: ten minste op die oomblik was daar geen monster om oor 'n grafsteen op hulle te spring nie. Daar was feitlik nie veel klip vir 'n dier om agter weg te kruip nie: die begraafplaas was vasgemaak met houtplanke van dieselfde breedte en lengte. Sommige was vars, ander was oud, daar was ook vrot of bedek met mos. Die huursoldate het stadig tussen houtlyste van name geloop, wat dikwels in 'n generasie afwisselend was. Skaars grafstene herinner Andreas aan die Wurtbad-begraafplaas: daar was 'n paar groot en duur standbeelde rondom die donker, maar op 'n manier nie 'n grimmige tempel vir Morr nie. Omdat hy hier was, het hy gevind dat hierdie eenvoudige grafte vir hom aantrekliker was. Dit het nie gegaan oor die koste van die monumente wat duidelik nie vir sy lot was nie, Andreas het net gedink dat 'n bord met 'n gesnyde naam genoeg is vir hierdie wêreld, toe 'n siel in Morr se tuin kom. As u nie 'n volledige skuim was nie, sou daar iemand wees om 'n balkie oor u oorblyfsels te plaas, miskien selfs om dit af en toe te verfris. Hy val terug van Karl en Timm, vergeet die kloue se merke en probeer ander se grafstene.
- Andreas! - die gil breek hierdie waan. Die tuine van Morr is inderdaad nie gemaak om te lewe nie. Hy vind met sy oë sy metgeselle: die huursoldate jaag met getrekte swaarde na hom toe. Andreas draai om en sien 'n swart figuur wat uit die teenoorgestelde rigting na hom toe kom. 'N Klein huisie staan ​​daar alleen. Die vreemdeling moet die tweede dienaar van Morr wees. Andreas steek sy hand weg van die swaard en staan ​​stil en hoor hoe sy maatjies agter hulle stap. Maar die priester het eerste gekom.
- Wat maak jy hier?! Dit is die land van dooies, - die man was jonk en lank, maar matig. Hy het vreesloos na Andreas gekom, ondanks die feit dat hy alleen en ongewapen was, - wie is jy? Is jy die huursoldate waaroor almal praat?
- Wat het ons weggegee? - Timm skud sy swaard en skild. Die keiser het hom in die wiele gery en die swaard omhul.
- Ons is, - antwoord Andreas en voel ontsag voor die swart kleed, indien nie voor die swak seuntjie daaronder nie, - stuur die baron ons om te kyk of alles hier normaal is.
- Lyk goed in daglig, - Timm deel hul resultate en hulle kyk na die priester.
- Glo my, dit is ook dieselfde in die nag, - antwoord die man selfversekerd en stel homself voor, - my naam is Egon, en die probleem is met die ou begraafplaas. Ek het vir die dorpshoof gesê.
- Hierdie een lyk nie baie nuut nie, - die huursoldate het verwarde voorkoms uitgeruil, maar Timm het nie moed opgegee nie. Andreas voel koud binne - so eenvoudig kan dit nie wees nie. Hy kyk op en wonder of hulle dit voor die sonsondergang kan doen.
- Hulle het merke gevind by die katakombe in die bos, - Egon het met hulle gepraat soos met kinders, - jy moet daar kyk. As iets aan die gang is, moet ons die vrede van die dooies beskerm.
- Jy het dit nie self gesien nie? - Karl haas om dinge uit die weg te ruim, - en die ander priester?
- Meester Gernot? Ag nee, ek ook nie.Die ou begraafplaas is deesdae buite gebruik - Egon het dit met gemak gesê van 'n man wat nie op 'n verlate begraafplaas wou kyk nie - slegs die oudste gesinne van Flenswil, die reguit afstammelinge van die stigters, gaan af en toe daarheen om te onthou voorouers. Ons besoek dit een keer per jaar.
- So, hierdie mense het iets gesien en vir jou gesê, - het Timm gesê met die "nou is alles duidelik" toon.
- Ja, - die priester hou nie van die vroomheid van die verkoopwoord nie en kyk na Andreas, - die bene is verstrooi en daar is iets onmenslik. Kan natuurlik 'n dier wees.
Die geïmpliseerde alternatief het almal laat sidder.
- Hoe ver? - het die keiser gevra, terwyl hy bereken het soos homself dat hulle dit voor die duisternis sou maak.
- 'n uur of wat in hierdie rigting. Daar is 'n reguit spoor, soek houtrawe wat die pad aandui - blykbaar wou die priester hulle nie vergesel nie. 'N Regte kraai krap hierbo en spoor hulle aan om te gaan.
- Dit is waarvoor ons gekom het, - Andreas knik vir die seuns en bedank die priester vir die tydige hulp, - ons kom binnekort terug.
Die huursoldate het van die een begraafplaas na die ander gejaag. Met swaarde gereed stap hulle die bos in. Dun en helder het dit dik en somber gelyk. Andreas het Sigmar gevra om hom te beskerm teen die rustelose dooies. Iets bokant hulle klop - 'n palmgrootte houtraaf wat aan 'n tak gehang het. Die swart verf het uit die uitgedroogde beeld geskeur.
- Gebruik jou oë, seuns, - Timm was ernstig. Hulle sou later lag vir die boer se gesprekke.
Hulle stap reguit vorentoe en onthou die woorde van die priester. Die kunsmatige kraaie kom na vore elke keer as hy begin dink dat hulle verloor het. 'N Kloof het voor hulle oopgegaan, en die huursoldate het versigtig neergedaal. 'N Paar getjirpe is van ver af gehoor, maar hier het die stilte hulle omring.
- Dit moet dit wees, - fluister die keiser hees, wat beteken 'n gat in die helling regs van hulle. Die grot, half versteek deur varing, was nie 'n gewilde plek nie. Dit is ook nie deurtrek nie.
- Kom ons kyk na binne, - Andreas was tevrede met wat hy tot dusver gesien het. Hulle kom nader en strek die swaarde vorentoe.
- Dit ruik daguit graf, - die keiser snuif die lug.
- Bene en ou dood, - Timm stap eerste binne, - beter as 'n vars een.
Die man was reg, binne die donker gat is 'n paar nisse gegrawe en gevul met gemengde bene. Of die eerste mense hier het nie veel moeite met hul dooies nie, of die tyd het die begrafnis verwoes. Die punt was, en 'n goeie een, dat binne -in slegs ou bene was, geen monsters of nuwe lyke nie.
- Hierdie oorblyfsels is egter verstrooi, - kniel Karl voor skeletdele, wit in die nat duisternis, - moenie dink die kleinboere het dit gedoen nie en het toe 'n verhaal opgemaak. Die stampers durf nie met die God of Dead speel nie.
- Hulle het gesê hier is 'n paar merke, - Andres kyk onder sy voete, maar sien 'n gewone grond gemeng met allerhande bosvullis.
- Dit kan wees, - Timm buig ondersoekend na die een muur, - lyk dit soos 'n kloumerk?
- Ek sien 'n muur van bros aarde, - het hy opreg gesê nadat hy 'n plek op sy skouervlak ondersoek het.
- Hier! - roep Karl hulle by die ingang, - 'n rondloperhond of 'n eensame wolf?
- Ek is nie Klaus nie, - Andreas staar na die merk wat vir 'n fragment van 'n klouafdruk geneem kan word. - Ons het hier genoeg gestamp, en die kleinboere kyk ook nie onder hul voete nie.
- Ons moet nie vinnig oordeel nie, -Timm het gesê dat hy uit die katakombe kom, - as ons een dier onbestrede hier laat loop, hoe dit ook al sy, binnekort sal hulle hier as goggas kruip, en dan word die kleinboere verstrooi, en agter hulle aan.
- As daar 'n dier is, het die keiser daaraan herinner.
- Ons sal daaroor uitvind. Maar kom ons gesels met die seuns voordat ons iets vir die baron of iemand anders sê. Ons kan ook rondkyk vir 'n rommel - Klaus kan die raaisel in 'n oogopslag oplos.
Hulle het al 'n halfuur rondgesnuffel, maar niks gevind om die teenwoordigheid van iets of iemand te bewys nie. Die huursoldate het opgegee en die kloof verlaat. Die begrafnis was verby, want die twee priesters het hulle op die begraafplaas ontmoet. Andreas sien van naderby die tweede dienaar van Morr: 'n geboë en brose ou man, die swart kleed word liggrys van ouderdom toe hy voor hom stilhou, die wind bring die reuk van grafgrond. Die priester kon by enige oorledene aansluit wat hy na die ander kant gestuur het.
- Dit is meester Gernot, - die jonger priester stel sy mentor voor, - en hierdie manne is.
- Ek weet wie hulle is, - die ou man gluur hulle van onder af aan. Sy stil stem bewe, maar die oë gloei van krag - die moordenaars, wat die dooies nie eer nie, laat tekens van hul onrein dade onder die oop lug vir die wilde diere en die bose wesens. Die vervloekte saad, vermeerdering van ellende en verdoemenis - hulle was verstom deur die skielike teregwysing en het die skel gehoorsaam geneem, sonder om die priester te onderbreek of iets ter verdediging te sê. Hulle het immers selde die dienaars van Morr gebel om af en toe om te sien na die dooies wat hulle gemaak het en elke beskuldiging verdien. Andreas het gesweet - hy was eerlik met homself, maar om dit van die priester te hoor, was soos om na die god te luister. - Bekeer u en vra Morr om u sondes te vergewe, want die dag is naby dat u vlees uitdroog, u bloed verdamp en u bene stof word en u voor die God van die Dood sal staan. Watter troos, watter beskerming sal u bloedige geld u dan gee? - eindig die priester onverwags en laat sak die seer oë.
- Ons het niks gevind nie, - het Timm dit reggekry na 'n oomblik van stilte. Egon het homself beheer, maar sy gesig het die spanning weggegee, maar ons kom weer om seker te maak. Miskien vandag.
- Sal jy saam met ons kom? Dit kan help - vra die keiser respekvol aan die priesters. Die huursoldaat het hulle geroep om sy eie vertroue; hulle sê dat Morr se dienaars die wandelende dooies kon beveel. Andreas betwyfel dit. Die voorsetsel maak Egon bang, maar die ou man laat hom nie praat nie.
- Vanaand sal ons waak oor die nuwe siel wat na die Gardens of Morr gegaan het, - vertel Gernot spoorloos van die onlangse woede en stap weg.
- Daar is rites om uit te voer, - het die jong priester met verligting gesê, - jy ken nou die pad, vertel ons as jy tog iets vind.
Hulle drie keer terug na die barak en kom deur die buitewyke om Ingo te vermy. Toe die deur agter hulle toe klap en die res hul ontsteld gesigte sien, het niemand 'n grap gesê nie.
- Dooies? - vra Helmut stil.
- Die gode weet, - Timm het vertel wat hulle gesien en gehoor het, - wat sê jy, Klaus?
- Aangesien niemand geëet is nie, het ons tyd om veilig 'n naggas uit te vind van watter soort daar kom.
- As iets gebeur, herhaal die keiser meedoënloos asof sy oortuiging die feit kan verander.
- 'n aas? - Walter knik.
- 'n bederf vir die begin, - Klaus skud sy kop, - op soek na iets onbekends, maak jagters 'n prooi. Ek sê ons kyk eers of daar iets is, dan tree ons op - 'n klop aan die deur onderbreek Klaus.
- Wel? - Rolf kom in en vra eisend na hulle. - Het u die ou begraafplaas nagegaan?
- Net terug, - antwoord Andreas fronsend na binne. Ingo staan ​​agter die kaptein. Óf dit was toevallig, óf die hoof van die dorp het hulle deur die kleinboere bespied.
- Wat is dit? - Rolf was bereid om iets sleg en ontspanne te hoor terwyl hy na hul verslag en idees luister, - doen dit. Die baron hoef nie bekommerd te wees voordat ons dit seker weet nie. Ingo, vind vir hulle 'n hond. Sal dit doen?
- Heel goed, - Klaus knik en toe hierdie twee uitgaan, spreek hy die res aan. Gewoonlik praat die noordelike gesag gesaghebbend, sy oë blink - die jag was sy kundigheid. - Ek verlaat die lekkernye dadelik; u moet almal saam met my gaan om kennis te maak met die plek, as ons iets daar sou jaag. Soggens weet ons of ons ons bekommer of nie.
- Dit het die hondjie in bloedige stukke geskeur, - kondig Björn van die drumpel aan. Hulle sit senuweeagtig om die dooie haard na die ontbyt en wag vir Klaus en ander uit die katakombe.
- Dit is nie 'n dier nie, - Klaus was kalm en bedagsaam, - te veel stukke, te veel oor - 'n honger dier sou nie so baie weggaan nie.
- Sigmar beskerm ons, - sug die keiser.
- Laat ons dit in sy naam doodmaak! - Helmut het die grimmige nuus energiek ontmoet. Die res van hulle was vasbeslote om hierdie moeilikheid die hoof te bied, want daar was geen weg nie.
- Is dit alleen? - Walter het soos altyd die regte vraag gevra, en Andreas kyk na die jagter.
- Kan nie sê nie, - Klaus moes erken, - die bloed het dit wild gemaak, dit was besig om te verwoes, maar was dit alleen of daar twee of drie van hulle, is daar geen manier om te sê nie.
- Maar die wesens is nie talryk nie? Vyf of sewe? - het hy gevra.
- Nee, - antwoord die jagter met selfvertroue - daar is te veel oorskiet - al is dit talryk - daar sal minder wees. Kan my nie voorstel dat 'n wandelende dooie eenkant bly staan ​​nie, waarom nog een wat daarby voed.
- Hy het reg, - Timm knik, - as die dooies die lewendes bereik, is hulle wild.
- Die milisie moet ook gaan, - het Hartmut gesê, - ons word nie soveel betaal om alleen vir hierdie bumpkins te waag nie.
- Reg! - het die keiser ingestem, - hoe meer dit kom, hoe meer kom dit terug.
- Ek is nie lus om in die nag op 'n ghoul te jag nie, 'sê Peter duidelik en Andreas voel 'n oomblik jaloers. Maar net vir 'n sekonde - die dwerg kan nog steeds aan die sny sterf, terwyl al waarvan hulle praat een of drie in die ergste ellendige wesens was, wild en dom. Skrikwekkend vir rillings, maar nie juis dodelik vir 'n klomp mans met baie staal nie.
- Nie een van ons is nie, ons steek mekaar net in die duisternis. En vuur kan hulle skrik, - begin Karl verduidelik.
- Wat is fout hiermee? - vra Tobias.
- Wat verkeerd is, is dat hulle die ander aand sou kom, seuntjie, - Timm klop homself op die kop, - die diere het reeds 'n plek gevind, hulle sal rondloop totdat hulle uiteindelik 'n boer eet, of jy. Die bloedige dooies steur hulle nie aan koue en reën nie, en glo my, hulle eet ons net vir die plesier, nie as gevolg van honger nie.
- So, wat doen ons? - Axel, wat waarskynlik ook nie teen 'n wandelende dooie geveg het nie, het twee kenners gevra.
- Ek sê ons beste kans is om hulle soggens in die grot te vang, - trek Klaus sy skouers op, - anders lê daar baie lang nagte voor ons.
- En hoe kan ons hulle die hele nag daar laat bly? - Andreas het gevra dat hy nie die plan kry nie.
- Ons sal hulle genoeg speelgoed gee om hulle besig te hou tot die daglig, - antwoord Klaus met die opwinding van jag, - ons moet met die baron praat.
Klaus en Walter het na die werkgewer gegaan. Hulle het vertel dat Rolf die hoof van die dorp onmiddellik gebel het - die boere het al gepraat. Martin van Flenswil gee sy instemming met die plan en beveel Rolf om die garnisoen voor te berei, en Ernst om twee bokke by die hoof van die dorp te koop. Walter noem dat die skrifgeleerde 'n gesig gemaak het asof hy beroof is, terwyl Ingo beslis nie gekant was om die sekretaresse as aas te gebruik nie. Maar uiteindelik het hulle almal saam, maar vir Petrus, die katakombe besoek en die blêrende diere daar gelos. Klaus kom alleen binne, en Andreas word gespaar om die hond wat versplinter is, te sien.
- Maak gereed, - Klaus kom uit die katakom wat saggies trap, hy het al in die jagter verander, - ek voel dat Taal ons more 'n goeie jag sal gee.
- Ek hoop dat Morr net een van sy opstandige wyke losgelaat het, - die keiser het sy kop smekend opgehef na die gesnede rawe.
Die volgende oggend voor sonsopkoms het Flenswil 'n soort optog gesien. Die ten volle bewapende huursoldate en die garnisoen onder leiding van Rolf marsjeer in een kolom deur die gloed van fakkel. Die honde blaf waansinnig, maar hulle kon niemand wakker maak nie - die hele dorp kyk hulle uit. Die militante het hul taak nie verborge gemaak nie, en die toeskouers het hulle gejuig en die gode geroep om die dapper krygers by te staan. Soos Andreas verstaan ​​het, het die boere verwag dat hulle 'n half-verkrummelde lyk van 'n opgehangde misdadiger sou ontmoet, wat sy sondes weer laat loop het, of 'n waansinnige siek wolf of twee. Dit sal lekker wees. Maar ten spyte van die warm fakkel by sy gesig, voel hy koud van angs binne. Soos Timm gesê het, sou hulle die oë gebruik. Maar as die grot leeg sou wees, wag daar inderdaad lang nagte op hulle.
Die priesters van die Morr het hulle op die begraafplaas ontmoet. Op bevel van die baron gaan hulle saam met hulle om na die monster om te sien of dit gevang word. Eerste sonstrale het die duisternis nie so agtervolg nie, dat die begraafplaas meer dof en onooglik lyk. 'N Houtstaaf met sy naam lyk nie meer 'n behoorlike einde van sy lewe nie, en Andreas draai weg van die begrawe.
- Ek sien vrees in jou oë, - Gernot se swak stem demp die metaalklank skaars, maar almal luister gehoorsaam na hom, - nie jou lewens moet jou bekommer nie, maar die terugkeer van die vrede na die dooies. Beskerm nie u bloed nie, maar die volgorde van dinge. Gee Morr terug wat hy verloor het, en die God of Dead sal sy dankbaarheid toon wanneer jy sy tuine binnekom.
- Ons het hiervoor gekom, priester, - antwoord Rolf met eerbied, maar hooghartig, - bly agter tydens die jag. Ons trek in!
Die kolom versprei in lyne: die spiesmanne en huursoldate met 'n nabygevegswapen het twee rye vooruit gevorm en die skieters is agteruit. Ná hulle loop die priesters en Ode met Ferd. Rolf was die leier.
- Dit is vir hom maklik om te sê, - fluister Egon vir Andreas, wat nie sy vrees kan hanteer nie, - Morr beskou hom al as sy eie, aangesien dit nog nie geneem is nie.
- Is jy op soek na die senioriteit? - vra Andres passievol. Hy het nie vir die priester omgegee nie en hom nie die skuld gegee vir lafhartigheid of sy goddeloosheid nie, dit was net goed om 'n bietjie te gesels om die spanning te verloor.
- Ag nee, ek bedoel dit nie. En glo my, daar is geen verskil tussen ons wat praat oor die lewensomstandighede nie. Niks sal verander met die dood van die mentor nie, dit sal net 'n bietjie makliker word, - Egon deel sy drome, - ek is op die goeie plek, selfs eerbaar, maar ek het dit nie ter harte geneem nie. Ek is swak, nie 'n werker nie, dus nie 'n man nie, so om Morr en die dooies te dien is die beste opsie wat ek gehad het. Maar ek wil lewe, om die beste daarvan te maak, en met die ou mentor is dit nie moontlik nie - het die jong priester 'n kort laggie gelag - soms beny ek die dooies vir hulle vrede.
Op hierdie oomblik stap hulle die bos binne en 'n regte raaf tussen sy houtbroers.
- Ek sê vir jou, die dier het horings en hoewe van die bokke gelos, - mompel Karl terwyl hy styf voor hom trap.
- Bly stil! - Rolf sissend vooruit, - neem u standpunte in soos dit gesê is.
Andreas gaan Egon wegstuur, maar die jong priester het reeds teruggetrek. Hulle kom by die kloof. Hy druk op 'n boom en laai die handwapen, terwyl die res stil in die skemer by die ingang van die katakombe afkom. Die manne onder het geen lig nie, die fakkels blink om hom - die bediendes het hulle gereed gehou sodat die boogskutters en Estaliërs hulle pyle kon aansteek. Andreas het stilgebly oor sy poeiervoorraad, maar hy sou in elk geval amper nie 'n tweede skoot maak nie - daar was geen monster nie, of dit sou doodgaan van die spiese en lemme. Klaus se gesig was klipagtig in die flikkerende lig, dit lyk asof die jagter asem ophou - sy plan gaan nou getoets word. Andreas blaas die vuurhoutjie se tou om sy eie keel te beheer wat deur die lug sluk en staar na die grot.
Rolf rangskik die mans in twee halfsirkels in 'n paar treë van die katakombe en kom binne-in homself met een boer en Axel, wie se helle eers in die ingang se donkerheid verdwyn het. Die fakkels rook, daar is hierdie keer geen sang in die lug nie, miskien was dit te vroeg, of die voëls vlieg weg van die monster, maar Karl was kalm, natuurlik, die gesoute jagter sou iets sê as dit 'n teken was waarop Ferd wegbeweeg die een voet na die ander irriteer hom. Andreas maak sy mond oop om hom te stuit.
- Dit is groot! - Met 'n wilde gil hardloop 'n boer uit die grot sonder 'n spies, - Sigmar, red ons!
- Dit kom! - Rolf en Axel kom ook na vore en sluit by die geskrikte manne aan.
- Vuur! - Klaus steek 'n pyl na die fakkel en trek sy boog terwyl Tobias en die arbalesters hul missiele aansteek.
'N Stil grom kom uit die grot. Dit was nie 'n dier nie. Klaus laat die tou verloor en die vlammende pyl vlieg die donker in. Die volgende oomblik bars 'n grys monster uit die grot en botst op die manne wat grom en lang hande swaai. Die pyle het dit gemis, en Andreas het nie gevuur nie, uit vrees dat hy 'n skoot met 'n lang laai sou mors. Hy kyk nie goed na die dier nie - net 'n menslike gedaante wat groter is as die huursoldate en militante wat dit met wapens steek en die frats op afstand hou.
- Vuur, verdoem jou! - Klaus blaf vir Ferd, wat blykbaar bang was om te beweeg.
- Veg daarteen! - Rolf daar onder het die mans aangemoedig. Een of ander boer roep voortdurend uit vrees, maar behou sy posisie.
- Brand! - Die jagter skree toe sy pyl in die dier vassteek. Die monster brul hardop en kon nie die brandende hout met sy groot handpalms uit sy bors haal nie. Dit breek die as, maar laat die punt binne.
- Aaargh! - Die ring van mans om die vyand breek toe 'n ander monster uit die grot spring.
¬ - Sigmar, - Andreas het gesien hoe die nuwe vyand een burgermag eenkant toe gooi en op die krygers uitstorm wat die skielike aanval gesteun het.
- Staan vas! - Die kaptein het bly skree.
- Daar is net twee van hulle! - Timm se stem is bo die vegters gehoor, maar Andreas het hom nie gesien nie. 'N Ander vlammende pyl tref die eerste monster, en die dier jaag na hom toe.
- Hier gaan dit! - Klaus het hulle gewaarsku en nie meer met die vuur gepla nie. 'N Brandende pyl tref die aarde voor die monster, wat die gesteunde mans en hul treffers ignoreer.
Was daar oë of nie in die lelike skedel nie, maar dit wou duidelik van die vuur ontslae raak. Die monster het deur die varing gebreek, die oorgroeide hande het gehelp om teen die helling te klim. Ferd gooi die fakkel daarin en vlug. Nog drie brande het by die monster ontstaan. Die pyle verlig die vyand: 'n geel vel, almal bedek met kolle en sere groot boonste helfte en dun langsaan, die onderste pars wat 'n haarlose, geknoopte kop vroeër menslik was. Op hierdie skedel het Andreas gemik en die sneller gedruk. Die uitgerekte oomblik het hom amper die muskiet laat val, maar uiteindelik het die poeier ontplof - deur die wolk sien hy dieselfde monster nader kom. Andreas laat val die vuurwapen en vlug, gryp die swaardhandvatsel aan, maar mors nie tyd om dit te teken nie.
- Dit is agter jou aan! - hy het geweet dat Klaus vir hom skree - die geknetter kom nader, ondanks sy woes maneuvers tussen bome.
Hy moenie van die ander weghardloop nie, een-tot-een het hy geen kans gekry nie. Andres verander skielik die rigting, sny die skene met sy eie swaard en hoor die gebrul agter. Iets tref die bas.
- Red my, Sigmar! Shallya, wees my genadig, - die skrik van die komende dood het hom gevang, - ek sweer om die hanger aan u heiligdom te gee, om dit te gebruik vir die genesing van armes. Ulric, draai die dier weg!
- Hier! Hier! - Andreas het die res van die geveg nie gehoor nie, maar hierdie oproep het hom bereik deur die skrik.
Hy beweeg na die geraas en sien gloeiende ligte. Die gloed word groter en vlammende pyle gaan by hom verby. Andreas hoor 'n verre brul en kyk agterna - die groot gees jaag hom agterna met 'n brandende pyl in die bors.Die skrikwekkende wese beweeg blindelings soos 'n waansinnige dier, breek in bome, spring van kant tot kant - geen wonder dat dit hom nog nie gevang het nie.
- Dit is agter my! - Andreas bereik sy metgeselle.
- Ja, - Tulio knik en hou 'n gereed kruisboog vas.
Miguel het syne gelaai, die teruggekeerde Ferd het nog 'n fakkel agter die Estaliërs gehou, maar hulle het uit die vlambare missiele gegaan. Karl stuur 'n pyl en die Estaliërs klik op hul kruisboë - die monster bly aanhou kom. Maar nou het Andreas geen reg om vrees te toon nie en staan ​​hy langs Tobias, wat sy spies druk.
- Ons maak dit dood! - sê hy vir die seun.
Die lomp dier het gelaai en hulle laat terugspring van die kloue. Soos Timm gesê het, het die dooies erger gestink as enigiets wat hy voorheen geruik het. Tobias steek die spies in die ghoul en laat dit gaan, en red homself uit die lang hande. As Peter steeds nie kon herstel van die gewone snit nie, sou die wond deur hierdie kloue 'n man in 'n japtrap na Morr stuur. Andreas slaan die vyand onder die ribbes met die swaard en 'n ander klou wat by hom verbyloop, hy het die swaard hard gered, so dun gelyk teen die misvormde monster. Die wese ruk die kop sywaarts en grom toe nuwe pyle dit tref. As dit 'n wilde dier was, sou hulle dit reeds klaargemaak het, maar die lelike lyk is gevul en beweeg deur die donker kragte wat hy nie verstaan ​​nie, en het meer as net klein stukkies metaal nodig gehad om dit te stop.
- Begin in die naam van Sigmar! - Helmut kom agter die dier aan en kry aandag voordat die monster Andreas verwoes het. Die geskeerde huursoldaat het die knie gekap met sy byl wat die vyand lamlê. Sy ronde skild kraak, maar weerstaan ​​die slag, terwyl die monster sy behendigheid verloor.
Tobias pyl vorentoe en tel die uitgevalde spies op, alhoewel hy nie slaag nie, want die wesens wervel op die grond en wuif met die hande en hou hulle om hul lewens te bewaak in plaas daarvan om sy veragtelike bestaan ​​te stop. En hier kom die oomblik toe die keiser vir weke later sou spog. Uit die niet het Karl van agter af na die monster gehardloop en die skedel met sy kraai se bek geslaan. Die dik punt steek diep vas en toe die huursoldaat dit uittrek, het die kop oopgebars. Die ghoul val asof hy skielik onthou dat dit al dood was. Die hande het die aarde bly krap, maar dit het ook met die normale lyke gebeur.
¬ - Het jy gesien ?! - Karl staar na die gestopte monster. Die kranige triomf het die oorwonne vrees vervang. Die keiser was soos 'n jagter wat trots was op sy moord - ek wed dat 'n seldsame man een met 'n enkele hou doodgemaak het.
Andreas het geen triomf of vreugde gevoel nie, al waaraan hy kon dink was dat sy hart so vinnig sou ophou klop of sou hy by die monster aansluit.
¬- Sit u spies weg, Tobias, - het die keiser met sekerheid gesê - die dier is klaar.
- Ag, magtige Sigmar! - Helmut brul in die lug en skrik hom. Die geskeer verkoopwoord het van tyd tot tyd gedoen toe hulle iemand doodmaak wat erger as hulself was. Helmut het 'n gewone hamer, net 'n huishoudelike werktuig, bo sy kop gelig - ons bedank u vandag vir u krag. Neem hierdie monster as 'n belofte van ons geloof in u en dat die mensdom sy land skoon hou van die bose, soos u beveel.
Helmut het die oorblyfsels van die skedel stukkend geslaan.
- Ek sien jy het dit ook gedoen, - sweterige Walter het saam met twee kleinboere na die monster gestaar.
- Kan ons dit nou verbrand? - Ferd piep agter Miguel.
- Die priester kyk eers daarna, - Klaus kyk na sy koker en trek sy boog los. Andreas kon die jagter net beny vir sy kalmte. Die nabye dood, veral in sulke lelike vorm, het hom nog steeds laat sidder.
Hulle het die lyk verlaat en by die katakombe gekom. Die tweede ghoul word in stukke gesny. Rolf het sy militante versamel en vir hulle geknik. Ou Gernot skuif sy handpalm oor die gesig in die bekende gebaar - aan sy voete lê 'n dooie boer in bloed.
- Hulle het ook een verloor, - het Hartmut grimmig gesê en Andreas het hom aanvanklik nie gekry nie. Toe sien hy die jong priester agter hom saam met Timm, Bjorn en Odo.
- Wat 'n skande, - dit was al wat hy kon bedink en uiteindelik Axel se koker in die verkeerde hand opgemerk. Die res het in 'n treurige kring by die vermoorde huursoldaat aangesluit. Die gedagte 'beter hom as ek' laat hom nie regtig jammer kry nie. Ten minste, nie nou nie.
- Ons het gewen, - kondig Rolf aan toe die skok weg is en almal begin rondkyk, - moet u iets doen met die dooie monsters, priesters?
- Daar is niks meer om oor te sorg nie, - antwoord Gernot, - brand hierdie gruwel.
¬- Baron wil die koppe hê, - die kaptein wink 'n spiesman en stap na die geel en trek die swaard.
- Dan vat ek 'n handjie, - Timm kom ook nader aan Andreas se afkeer.
- Stop hierdie dwaasheid dadelik, sondaar! - skree die ou man op die huursoldaat, omdat hy nie die verhuurder se wil kon weerstaan ​​nie. Timm, wat al by die lyk gekniel het, staan ​​op en stap weg. Volgens sy gesig as gevolg van die reek, eerder as om die godvresende.
Rolf onthoof die ghoul en die boer sit dit op die spies en skud van vrees en afsku. Die kaptein knik hulle na die lyk en stap saam met 'n ander burgermag die helling op. Ferd en Odo bedek hul neuse en afwykende oë het die onthoofde monster aan die brand gesteek. Andreas het uiteindelik bedaar. Toe die son die bos begin vul, lyk die geslaan geel eerder pateties as gevaarlik. Die lelike, sinnelose wese, met 'n belaglike liggaam, om in een te kom, was 'n lot wat net jammer gekry kon word.
- Dit lyk soos die meulenaar se seun.
- Rommel! - het 'n ander boer met selfvertroue gesê - hy het verlede winter verdrink, my neef het hom uitgevang en die begrafnis bygewoon. Dit was die regte een.
Hulle stamp die as en verkoolde bene. Gou kom Rolf terug met die tweede kop en beveel om terug te keer. Die bediendes neem Axel, wat met 'n vasbeslote uitdrukking vir ewig gevries het, alhoewel die bors bloedrooi van die geskeurde nek was. Twee militante het hul dooie mede-dorpenaar gedra. Andreas herken een van hulle as die boer wat aan die begin van die geveg in angs opraak.
¬- Morr sal tevrede wees met jou doen, - het die ou priester gesê toe hulle teruggaan.
Maar dit het geblyk dat daar nog een ding oor was om die God of Dead tevrede te stel. Voordat hulle die bos verlaat, het 'n windwind hulle getref en die houtrawe daarbo geritsel. Andreas draai om tot 'n gil - 'n swart voël vlieg op en laat 'n huilende Egon met die hande op sy gesig.
Hulle het weer na die begraafplaas gekom. Hierdie keer vir die gewone besigheid - om dooies te begrawe. Beide priesters het langs oop grafte gestaan ​​en rustig gepeuter, want hulle woorde was bedoel vir die God van die Dood en sy onderdane, nie vir die lewendes nie. In die aandskemering staan ​​Andreas se gedagtes wonder, dink aan die lewendes, nie aan die dooies nie. Tot sy eer het hy nie aan homself gedink nie, wel, nie net aan homself nie.
Gister het hul seëvierende terugkeer die hele Flenswil opgewek, 'n paar uur lank het die kleinboere en die huursoldate dieselfde vreugde en dieselfde hartseer gedeel. Die dorpsbewoners was regtig jammer vir Axel, wat as die vermoorde boer geword het, net 'n jong man, op wie die geliefde tevergeefs gewag het. Die vroue, wat gewoonlik op sy beste Emma vir 'n hoer geneem het, het haar op daardie dag opreg meegevoel. Wat die mans betref, Andreas het nie vir die eerste keer dat hy hier was 'n kruiswoord van hulle verwag nie. Die dooies en roubeklaers is 'n tyd lank eenkant toe geneem, en die baron het met sy eie hand albei eienaars betaal om genoeg bier vir almal op die markplein te bring. Twee lam ghouls is van magtige monsters gemaak wat die nedersetting kan vernietig. Hulle het 'n roosterbrood gedrink vir die dapper militante, telkens van Flenswil. Hulle drink 'n heildronk op Rolf, wat die titel van generaal van Stirland werd was. Toe drink hulle aan die huursoldate, en die kleinboere drink nog harder daaraan as die vorige twee. Die baron het vertel dat die gevalle helde die volgende dag op die sonsondergang op sy koste begrawe sal word. Andreas het nie die opwinding van hul werkgewer gekry nie, het hy werklik hul klein oorwinning so hoog geneem? In elk geval, een van hulle was besig om 'n behoorlike begrafnis te kry, nie dat iemand Axel se plek daarvoor sou inneem nie.
Helmut blaas hard uit. Sy ru stewels staan ​​langs sy skoene by die graf se rand. Was hy nog steeds ontsteld oor die ritueel van gister? Die priester het die plesier vir almal doodgemaak. En die geskeerde huursoldaat verloor eers sy vrolike bui.
- Ons bring 'n huldeblyk aan Sigmar uit hierdie lelike koppe, - verklaar Martin van Flenswil en steek 'n hand op om die liggedrinkte gille te kalmeer, - 'n behoorlike huldeblyk. Bring die priester!
Andreas lyk verbaas, hy hoor niks van 'n lid van die Sigmarite Cult in die dorp nie. En die rede is letterlik deur twee boere in sy oë gebring. Die seuns het 'n ou man gedra, geklee soos die res, maar met 'n mediumgrootte oorlogshamer, wat blykbaar jare lank buite gebruik was.
¬ - Is dit 'n grap? - Helmut sê 'n bietjie te hard, sodat die naaste mense na hom kyk sonder 'n spoor van die onlangse vriendskap.
- Bly stil! - Walter stap na hom toe en sis. Maar die geskeerde man snork nie eers terug nie.
- Dit kan nie wees nie, - Andreas het nie dadelik Helmut se uitdrukking gekry nie. Die wellustige verkoopwoord het 'n gesig van 'n seergemaakte kind gehad. - Hoe kan hy? Wat is fout met hierdie boere? Dit is nie 'n priester van Sigmar nie!
- Bly stil! Hulle sal jou kop langs die ghouls neersit - nou het hy hom in die wiele gery. Intussen mompel die ou iets onverstaanbaars, so Helmut se woorde was veral hoorbaar onder mense wat na die priester geluister het - wat kan jy weet van die kultus!
- Meer as wat u u kan voorstel, - Helmut gluur hom aan en Andreas onthou 'n kykie van 'n ou dronkpraatjie, - ek was 'n smeekbid, bedoel om 'n krygs priester te word, kan u u 'n eerbiediger pad voorstel? Edelheid, handelaars, bloedige ambagsmanne - almal peuter rond, terwyl ek, asgebore weeskind 'n skild van die mensdom kan wees, - die huursoldaat bult nat oë en wys 'n vinger na die ou man, wat die hamer met sy helper bymekaar gehou het, eintlik het die boer die heilige simbool saam met die dun ledemaat verhoog. Andreas jaag om die beskuldigende hand neer te sit, - en ek sal beter weet as om myself en Heldenhammer so in die verleentheid te stel. As jy oud word, gaan sterf in die geveg. As jy jou hart verloor het met die tande, sit die hamer neer en gaan weg.
¬- Wat het jy gedoen? - vra Walter sonder om te spot, dit lyk asof hy nie van hierdie kant van Helmut weet nie.
- Daar was die meisie, - die huursoldaat omgedraai, - ek sal hierdie skande nie aanskou nie.
- Interessant, - sê Walter sonder blydskap oor Helmut se rug, wat wankelrig wegstap, sodat die metaalplate klap elke keer as hy met die kleinboere bots.
Soms het Andreas vergeet dat sy metgeselle hul eie lewens gehad het, ook gevul met spyt en verlore kanse op 'n beter lewe. Helmut het nie veel gemis nie. Na die gebed is die koppe in hars gedruk en verlig. Die kleinboere kyk hoe die skedels op die grond brand en in stilte die ontsaglike reuk bespoedig. Die baron verlaat die plein en voltooi die fees.
Dus, staande oor die dooie metgesel, een van die aangenaamste onder hulle, as hulle eerlik moet wees, het hulle heel waarskynlik besin oor hul eie ongelukke en hartseer. Andreas het min verhale geken, het getwyfel of dit alles waar was en was nie so geïnteresseerd nie, want sy eie verlede het hom genoeg bedroef. Die ander nag se droom spring weer in die kop op. Maar daar was iemand vir wie hy omgee het wat onlangs 'n erger nag gehad het.
'N Verre gille het hom gisteraand wakker gemaak. Die baron se onverwagse liefdadigheid het opgehou na drie heildronke, sodat die huursoldate die laaste snuisterye wat hulle van Gunter gekry het, deurgebring het om te vier dat hulle wen en om Axel te treur. Dit het nare geword, en hy sluip vroeg. As iemand dus wild in die nag skree, was Andreas die enigste een wat gereageer het. Hy lê in die warm barak met harde lug en luister na die rommel van buite. Destyds het Andreas dit vir dronkboere geneem, wat skree oor sondes, duisternis en swakheid van die menslike lewe. Die oggend het hulle geweet dat die een burgerman mal geword het nadat hy teen die monsters geveg het. Die arme seun hardloop weg en kom nie terug nie. Gelukkig is die huursoldate nie gestuur om na hom te soek nie. Hierdie dinge gebeur heeltyd. Hierdie een, soos honderde ander in die hele land, sou by 'n bedrieglike groep gekke aansluit, of waarskynlik oor 'n paar dae sterf. Maar in die nag het Andreas gedink iemand het net een te veel, brom op die bastard en gaan slaap, ondanks die hoofpyn en dors. En toe hoor hy hoe Emma huil.
Die weduwee in haar hart, as dit nie in mense se oë was nie, het die vrou heen en weer gewaai tussen koorsagtige histeriese en doodagtige verlamming. Die huursoldate het geen medisyne beter as alkohol geken nie en het haar dronk gemaak. Maar die hartseer swig nie vir die bier nie, en terwyl hulle almal dood slaap, huil Emma en dink niemand hoor haar nie. Hy wou na haar toe kom en iets sê, of net by haar sit, miskien iets hou. Hy wou en hy het nie. Alle woorde en verskonings bly in sy nuttelose kop en bereik nie haar ore nie. Die oggend word hy wakker en voel skaam. Andreas staan ​​op, vergeet die babelas en spring na haar matras - dit is leeg. Hy het gedink sy het weggegaan of haarself om die lewe gebring. Die groep snork en vergiftig die kaserne met dampe van alkohol. Andreas bars na buite.
- Gaan jy tokkel? - Emma het op 'n houtboom gesit en leun teen die muur. Alle lewende energie, wat haar vroeër mooi gemaak het, het haar verlaat. Hy kyk na die bejaarde wench, wat deur die lewe in die tande geskop is.
- Wees by my, in plaas van Axel, - al die mooi woorde wat hy snags stil gelê het, het hierop gekom.
- Nee, - haar oë word koud en smalend, die gesig verstyf, - jy, dan Helmut, dan al jou vrolike geselskap. Geen! Ek het dit gedoen en dit het my amper doodgemaak. Hoor u my, Andreas, ek sal nie na hierdie nagmerrie terugkeer nie! U sal my eers moet doodmaak, en dan 'n minuut van plesier hê.
- Emma, ​​ek bedoel, wees net by my, - kyk hy na haar verbaasde oë en wonder hoe dom hy self lyk, - wanneer ek bedoel, as u eendag wil. Ek sal jou beskerm. Hulle sal my ook moet doodmaak om die minuut te kry.
- Andreas, - sê sy met 'n heel ander stem en laat sak die mes wat haar hande na hom strek. Hy pyl na haar toe soos in 'n droom, sit 'n kop op haar knieë en voel haar hand op sy hare. Die sagste aanraking wat hy soms nie kon koop nie. - Jy is regtig so lief. Maar hulle sal jou doodmaak, of as jy moeg word vir my, die lewe doen sulke dinge aan almal. En ek kan dit nie meer hê nie, al hierdie aaklige barakke en kampe. Hierdie huurling lewe. Ons gaan ophou, ek en Axel, net om een ​​aand te verdwyn. Maar ons het niks gered nie, en hy is nou weg. Ek moet vanaand saam met hom gaan opgrawe.
- Waar sal jy gaan? - Andreas sit sy kop weg, want die hand hou op om oor hom te streel.
- Na Wurtbad, dink ek, - Emma vee haar oë af en probeer glimlag, - die baron kyk nie na my nie, so ek vind myself 'n wewenaar in die groot stad of op 'n ander plek. Ek het redelik goed geword met die kook van boontjies vir iets, nie waar nie?
- Sterkte, Emma, ​​- het hy opreg gesê en die hangertjie uit die sak in die doublet geproduseer. Die gode sou verstaan, anders sou hulle dit verwoes. - Dit is al wat ek het.
-. - sy omhels hom stil en huilend, probeer iets vertel, maar verstik van snikke.
- U hoef niks te vertel nie. Ek is net bly om iets goeds te doen.
- Ek sal vir Axel vertel, wat 'n hart al die tyd langs hom klop, - die vrou lig haar oë vraend op. Die hoop skyn daarin.
- Sekerlik, - stap hy terug, - vertel hom dat ek vanaand kom.
Die grootmens Emma soen hom op die wang en hardloop weg na die begraafplaas terwyl sy haar rompe omhoog hou.
- Wat 'n hart inderdaad, - Walter se stem laat hom omdraai. Die noukeurige huursoldaat kyk met 'n onleesbare gesig na die verdwene vrou - ek het iets uit die beursie se beursie gehou - nou kan ons dit aan die boontjies bestee.
Toe die eerste klonte aarde op Axel se kis val, het ou Gernot nog steeds oor die boer gebid in die verte. Die eenheid van dorpsmense en huursoldate het geëindig met die laaste roosterbrood; die dooies is ver uitmekaar begrawe: die burgermag onder sy familie en Axel aan die buitewyke. Toe hy sien hoe Tobias en Peter, wat vrywillig iets doen, die graf vul - die huursoldate grawe vanself, sonder om te teken, dink Andres dat niemand hulle vanaand sal jubel nie en dat Emma reeds gevlug het.
- Totsiens, Axel, - snik Bjorn. Dit was dit.
'N Seun kom en sit sy skouer aan Egon se hand. Die gesig van die jong priester verstar met 'n permanente, slegte masker onder die vuil blinddoek. Morr het sy dienskneg gestraf vir die oormatige rente vir die lewe. 'N Les vir enigiemand - gehoorsaam hom daarby as jy deur die lot jou veilig en goed gevoed het, selfs langs die dooies. Daar is altyd ontelbare maniere waarop u lewe in 'n nagmerrie kan verander.