So in die verbygaan…woorde van lewe. | Bodemklippe
← 158. En jy? Wat sê jy?
159. Weet dat jy weet – geen twyfel. →
Ek wil graag iets heel persoonlik met julle deel.
Ons gaan volgende week voort met ons studie van Johannes.
Ons is in die middel van die heel belangrikste naweek op die Christenkalender. Vir baie jare vra ek die Here om my oor Paastyd iets nuuts van die Kruis te leer. Hierdie jaar so ver was nie altyd maklik nie en soveel dinge het gebeur wat ek nie kon voorsien nie; baie seën, baie genade maar ook hartseer.
Vir verskeie redes was ek hierdie jaar sover meer uit as tuis.
Een van die dinge wat gebeur het was die heengaan van my sussie op 11 Februarie 2018. Sy is baie ouer as ek. Ek is die jongste van vier kinders. Ons het baie jare gelede ‘n broer verloor in ‘n fratsongeluk. Dikwels as ek en sy en ons oudste broer bymekaargekom het, was ons gesprekke soos ‘n getuienisdiens waarin ons die goedheid van God in ons lewe gevier het.
Ek wil graag die fyn besonderhede van haar siekte en verswakking met julle deel as ‘n getuienis van God se perfekte tydsberekening en Sy hand in ons lewe vir bewaring en seën.
Ek was nog altyd vas oortuig dat ‘n getuienis, naas die Bybel as geskrewe woord van God, die kragtigste woorde op aarde is.
My sus het kanker geveg en gewen toe sy net 35 jaar oud was. Met radikale sjirurgie het sy kankervry geleef tot haar dood. In die verloop van verlede jaar het ons gemerk dat sy al hoe stadiger beweeg. Sy het probeer om haar aktiwiteite op te skerp en het meer en meer gestap. Tog het sy baie moeg geword.
Een dag teen die einde van September 2017 het sy Fourways Mall toe gegaan en haar kruideniersinkopies daar gaan doen. Sy het eers ‘n rukkie in die Mall rondgestap en was oppad na haar kar in die ondergrondse parkeerterrein, toe alles swart word.
Die volgende deel van die storie word vertel deur die twee mense wat in ons familie engele genoem word. Dit is die wonderbare, onverklaarbare gedetailleerde Hand van God wat ingryp en help wanneer ons dit die nodigste het. Haar lewe is met vier maande verleng waarin sy ‘n wonderlike tyd saam met haar kinders en familie oor Kersfees en Nuwejaar kon deurbring.
Ek plaas dit soos dit aan my geskryf is. Die eerste een is die storie van haar man en die tweede is sy vrou self wat skryf. Hy skryf die brief aan my twee nefies, haar seuns.
Where are we going with this screed – well, have patience and all will be revealed.
The next afternoon my wife insisted that I go back and get my phone repaired. I was not prepared to admit that going back to that hell hole was bordering on me going insane and I asked her to please come with me. We have a mature relationship and I was told in no uncertain manner that she had better things to do than hold my hand in the underground car park.
Is dit nie ‘n pragtige storie van uitkoms en voorsiening nie?
Aan my kant het die Here my geseën met tyd saam met my sus. Ons koop altyd ons vliegkaartjies op uitverkopings en reis in die “goedkoop” seisoene. So het die Here bepaal waar ek sou wees. Ek kon by haar wees deur haar groot operasie na die gebeure hierbo beskryf en het in Januarie tydens ‘n langer besoek haar dikwels gesien. Toe ek terugvlieg was ek baie bekommerd oor haar verswakte toestand. Minder as 12 ure terug by my huis in Kanada het ek die hartverskeurende nuus gekry.
Met al die trane het ek genade en die vrede wat alle verstand te bowe gaan ervaar. Ons God regeer.
Daardie dag moet julle sing van die goeie wingerd;
Ek, die Here, sorg daarvoor: Ek lei dit gereeld nat, dag en nag staan Ek wag daarby sodat niemand dit kan beskadig nie.
Posted in Afrikaans - Christen,Bybelstudie,Uncategorized	| Tagged dood,getuienis,lewe,wonderwerk