Let op watter Pretorius-gedigte uit die veertigerjare deur D.J. Opperman in Groot verseboek (eerste uitgawe 1951) opgeneem is: “Stakers” uit Vonke; “Sonnet – uit Malvern”, “By die graf van ‘n ou Griekwa-skaapwagter” en “Elia” uit Die arbeider en ander gedigte; “Gebreklike”, “Oop myn … Kimberley”, “Afgestorwene, ‘n portret”, “Die kranksinnige”, “Drupsteen”, “Planeet”, “Pyn” en “Werktuigkundige” uit Inkeer. Die “sinsbedrog van woorde” ontbreek egter grootliks, en dit is asof die meeste gedigte bloot vassteek in óf ’n waarneming, óf ’n doodgewone narratiewe gegewe wat in versreëls oorvertel word, óf die oorsigtelike kensketsing van ’n persoon/gebeurtenis/plek. ’n Gedig soos ‘Lamu se katte’ (sien Jack Couffer se boek: The Cats of Lamu), ten spyte van die ryk konteks waaruit die gedig gesprokkel is, bied nét te min uitdaging om as teks te boei: Kristeva beskryf die semiotiese taal as gekenmerk deur gapings, ellipse, vloeibaarheid en sintaktiese verwringing, wat myns insiens kenmerke van jou poësie is. Wat sou jou reaksie op so ’n lesing wees?