Fernand Pélez, skilder van stedelike "ellende" - Die versamelings
Fernand Pélez, skilder van stedelike "ellende"
Grimasse en ellende of die Saltimbanques.
Titel: Grimasse en ellende of die Saltimbanques.
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais - webwerf F. Vizzavonasite
Skrywer: PELEZ Fernand (1843 - 1913)
Prentverwysing: 04-001214 / 04-001213
Publikasiedatum: November 2010
Die akrobate, of die grimas van ellende
Pélez toon op wonderlike wyse die ellendige bestaan ​​wat hierdie akrobate van kleins af tot in die ouderdom lei. Deur die verspreiding van die tyd van entertainers, wat van links na regs groei, verteenwoordig ou mense ongetwyfeld die donker toekoms wat op kinders wag.
Die gedwonge glimlag van die nar met gevoude hande word amper aapagtig, wat die aap weerspieël wat die lot van akrobate simbolies voorstel: gedwing om 'n show te hou en altyd blootgestel aan voorkoms en verwagtinge, hulle word letterlik kermisdiere, in kostuum. teen die natuur. Die "grimasse" is dus diegene wat die akrobate hulself dwing om te maak as hulle speel of diegene wat hierdie "beroep" vir hulle oplewer, so pynlik soos die ander "stedelike beroepe" wat Pélez dikwels voorstel: agter die kermisparade is verborge moegheid en die ellende van stootwaentjies wat van partytjie tot partytjie gaan, om met moeite geld te verdien.
Gebaseer in Montmartre, 'n tydgenoot van Toulouse-Lautrec en Degas, is Pélez geïnteresseerd soos hulle in die wêreld van vermaak. As Parys destyds die plek van vermaak en 'n sekere lewensvreugde was, het die Stad van die Lig ook 'n veel donkerder kant aangebied.
'N Monumentale komposisie
Hierdie swart-en-wit foto en hierdie kleurweergawe toon albei 'n monumentale skildery van Pélez. Met 'n baie sterk plastiese sintuig speel die kunstenaar op 'n panoramiese close-up-effek sonder perspektief om die toeskouer voor 'n kermis-toneel te plaas (in beide opsigte van die woord), amper van aangesig tot aangesig met lewensgroot akrobate wat lyk gereed om daaruit na vore te kom.
Die swart-en-wit foto toon die skaars afgewerkte werk, soos aangedui deur die perspektief en ligging in die ateljee, met die borsels en ander bykomstighede op die voorgrond. Die grys kleure wat hy die meeste in sy skildery gebruik, laat vaar, en Pélez gebruik hier 'n baie kleurvolle palet. Maar die kleure is geensins vreugdevol nie en kan hierdie toneel nie verhelder nie: getrou aan sy gunsteling temas en aan 'n naturalistiese styl gekenmerk deur 'n byna fotografiese neiging, het die kunstenaar weer die "nederige", hul liggame en hul moeë gesigte. Onder sy oënskynlike eenheid kom die doek in drie 'skilderye' met drie redelik verskillende groepe mense, alhoewel hulle op dieselfde platform verenig is.
Aan die linkerkant verskyn 'n groep van vyf gekostumeerde kinders, wat wissel van die kleinste tot die grootste tussen die trommel en die basdrom wat die getalle van die jongleurs punktueer. Bo hulle sit twee papegaaie op ringe tussen die lampe wat die toneel verlig. Alles in 'n wagposisie bied die kunstenaars somber gesigte met getekende kenmerke: moegheid, verveling en selfs 'n sekere lyding blyk in hierdie jong kermis te woon.
Die komposisie fokus die blik op die sentrale ruimte, gekenmerk deur 'n donker en dieprooi agtergrond (aangekondig deur die rooi voël aan die linkerkant), waar drie akrobate staan. In volle uitvoering sing of verklaar 'n nar met 'n gesig wat in wit opgemaak en geverf is. Sy groot wit kostuum is versier met 'n rooi padda en verskillende simbole, insluitend knuppels en grawe. Langs hom sit 'n dwerg geklee in 'n blou bokant en 'n broek met rooi en swart strepe staar na die kyker, terwyl 'n ander ouer nar 'n myn vertoon met sy hande op sy maag. oordrewe verheug.
Regs verskyn die lede van hierdie 'Franse orkes' wat aangekondig is deur die houtpaneel waarop 'n klein aap in kostuum met sy rug na die gehoor staan. Oorweldigend kenmerk hierdie drie maer ou mans wat, terwyl hulle sit en wag vir hul beurt, hul instrumente vashou (hobo, tromboon, fagot). Hul geskeurde broek, vormlose hoede en verslete skoene spreek van hul ellende. Dit lyk asof die twee musikante aan die linkerkant slaap terwyl die derde in die leemte staar.
Pélez of die parade van die nederiges
Erfgenaam van die vertonings van die groot handelaarsbeurse van die Middeleeue waar jongleurs, akteurs en stootwaentjies op 'n platform optree, het die kermis 'n nuwe oplewing in die 19de eeu beleef. Deur die klassieke getalle op te neem en meer 'moderne' besienswaardighede te ontwikkel, lok dit 'n groeiende gehoor, veral in die toenemend bevolkte groot stede. Hierdie gewilde skouspel het dus sy goue era bereik in die laaste kwart van die eeu.
As hul gehoor gewoonlik van beskeie oorsprong is, is die akrobate en ander kunstenaars wat die vertoning en vermaak verskaf ook deel van die gewone mense, 'n tema wat die skilder Fernand Pélez na aan die hart lê. Na 'n akademiese opleiding aan die École des beaux-arts het Pélez in die 1880's gekies om die gewilde Parys tydens die Belle Époque te skilder in 'n natuurlike en sosiale trant. Onder die invloed van veral Jules Bastien Lepage, verteenwoordig dit 'n sekere stedelike 'ellende', die van die slagoffers van hierdie tydperk van relatiewe vooruitgang en welvaart. Pélez is 'n skilder van "stadskreet", klein stedelike ambagte en "klein mense" en is deel van 'n artistieke neiging wat van Sue na Zola gaan deur die roman van maniere, die geïllustreerde boek of die pers. gewild. Die doek is in 1888 vervaardig Grimasse en ellende of die Saltimbanques wys dus die ambagte van die sirkus en die lewe van kermisse in 'n ongewone lig.
Alain CORBIN, Die koms van ontspanning (1850-1960), Parys, Aubier, 1995.Fernand Pélez; The Humbles Parade, katalogus van die uitstalling in die Petit Palais, Parys, Parys-Musées, 2009. Zeev GOURARIER, Daar was eens 'n kermis ... van A tot Z, van 1850 tot 1950, uitstalling in die Grande Halle de la Villette, 18 September 1995 - 14 Januarie 1996, Parys, R.M.N., 1995 Pascal JACOB, Die Groot Sirkus Parade, Parys, Gallimard, 2001.Die bloeitydperk van kermiskuns, katalogus van die uitstalling van die Municipal Museum of Saint-Dié-des-Vosges, 19 November 1988 - 22 Januarie 1989, Saint-Dié-des-Vosges, Municipal printing, 1988.