In ‘n land gekaap deur korrupsie was sy die flentertjie hoop waaraan almal vasgeklou het. Onverskrokke het sy doodsdreigemente, ‘n magtige president en sy kabinet oorleef.
Toe hy my daarvan vertel, het ek vasgeskop. Skool wou ek klaarmaak. Hy het my uit die huis gejaag en geweier om verder skoolgeld te betaal. My ma het die hoof vir ‘n beurs gevra. Ek het my pa eers weer in matriek gesien toe hy die klere vir my matriekafskeid gekoop het.
Die stilte. Weg was die kinderlag en gejil vanuit die sitkamer as hy en die kinders speel terwyl ek regmaak vir ons weeklikse Wimpy-ontbyt. Weg ons uitstappies na die park. Al het ek hoe hard probeer, kon ek hulle nie in die lug rondswaai soos hulle pa nie. Party goed kan net ‘n pa doen.
Naweke het eindeloos lank gevoel. Ek het opgehou kook. Iets waaroor ek baie spyt is, want dit was die tye wat ons saam met die kinders gekuier het. Kosbare kanse wat vir altyd verby is.
Vandag onthou my seun die een keer wat ek wel kom kyk het. As ek jong ma’s raad kan gee, sal ek voorstel hulle moet probeer om darem so een keer elke vier maande ‘n tydjie by die werk af te vat en te gaan kyk hoe hulle kinders aan sport deelneem. Al is sport miskien nie vir jou belangrik nie, beteken dit die wêreld vir daardie kleintjie om sy ma tussen die ander te sien.
Op die oomblik is ek in ‘n verhouding, maar ek hou dit privaat. Ek is in die openbare oog, nie my geliefdes nie. Ek wil hulle beskerm, maar dit is tog lekker om iemand spesiaal in my lewe te hê.
Die vrou voor my huil. Haar trane lyk opreg, maar praat sy die waarheid? vra die irriterende stemmetjie waaraan ek teen hierdie tyd al gewoond geraak het.
Die waarheid is nie altyd voor die hand liggend nie. Dit het baie kante – die een kant, die ander kant en die regte kant, maar wat die “regte kant” is, kan jy net weet met die feite wat jy het. Dit beteken die waarheid kan skuif soos meer feite bekend word.
Ek was maar ‘n tweedejaar, maar sal dit vir altyd onthou: die advokaat wat ‘n saak gewen het, maar na die tyd sy eie lewe geneem het. Hy het die saak gewen in die hof voor die gemeenskap, maar dit verloor in die hof van sy hart.
Daar is ‘n stukkie Hitler en ‘n stukkie Mandela in elkeen van ons. Jy kan kies wie gaan oorneem. ’n Mens hoef nie te skree om wreed te wees nie, maar die woorde wat jy gebruik en hoe jy dit sê, kan die Hitler in jou na vore laat kom.
Daar was baie ander – net so slim, net so verbind tot die waarheid. Ek het baiekeer gewonder hoekom dit ek moes wees.
Ek het nie almal verloor nie. Baie het gebly solank hulle net nie saam met my gesien is nie. Ander het my geken wanneer dit hulle pas.
“Ons weet jy loop in die oggende saam met jou seun,” flits die woorde soos die teiken van ‘n skerpskutter oor my telefoonskerm.