Jon Huntsman - Inligting - 2022
Jon Huntsman - Geskiedenis
22 Junie Voormalige goewerneur Jon Hunsman kondig aan dat hy vir die Republieklike benoeming verkiesbaar is
The Huntsmans: Inside an American dynasty - Volledige weergawe
Die stigter en voorsitter van Huntsman Corp., Jon Meade Huntsman (sit) staan ​​aan die hoof van 'n stam wat Jon Jr. (links), die Amerikaanse ambassadeur in China, en Peter (regs) insluit, nou uitvoerende hoof van die maatskappy wat sy pa 40 jaar gelede gestig het. Deur Nina Easton, hoofredakteur op 18 Junie 2010: 12:21 ET
FORTUNE - Jon Meade Huntsman Sr het vir sy 30ste verjaardag vir ons eier -houers van piepschuim gebring en die beroemde Big Mac "clamshell" toebroodjiehouer, op die een of ander manier tyd gekry om in Nixon se Withuis te bedien. Teen die middeljarige ouderdom was sy vriendekring Margaret Thatcher, Lee Kuan Yew in Singapoer en Dick Cheney. Onderweg het hy nege kinders grootgemaak: Sy oudste - 'n voormalige goewerneur in Utah - is nou die Amerikaanse ambassadeur in Beijing, terwyl seun nr. 2 hom opgevolg het as uitvoerende hoof van Huntsman Corp., 'n wêreldwye chemiese onderneming met ongeveer $ 8 miljard in inkomste .
Hierdie prestasies alleen sou die nyweraar kwalifiseer vir 'n plek in die annale van entrepreneurskap, en vandag is hy inderdaad een van die rykste selfgemaakte mans ter wêreld, na berig word met 'n netto waarde van meer as $ 1 miljard. Maar wat Huntsman (73) 'n ware Amerikaanse oorspronklike maak, is die ongeëwenaarde volharding waarmee hy sy sakereyk opgebou het - en herhaaldelik gered het - sy eie huise verpand het of sy eie geld (saam met die verbandhouers) opgemaak het. Slegs twee jaar gelede, lank nadat hy uittree as uitvoerende hoof van sy gelyknamige onderneming, het hy persoonlik die stryd aangegaan met die leier van private -ekwiteit Leon Black, wie se Apollo Management 'n ooreenkoms om Huntsman te koop gekoop het - en gewen het.
Die onderneming vier vanjaar sy 40ste bestaansjaar, en Jon Sr. en sy gesin het ingestem tot 'n seldsame reeks onderhoude om die Huntsman -verhaal te vertel: die opkoms en ondergang van die korporasie en die lewe in 'n ikoniese gesinsdinastie wat een deel is van Marriott (MAR, Fortune 500) (nog 'n sakegroep met wortels in Utah) en een deel Kennedy (slegs Republikein).
Ek is nou op die oudste Huntsman's Gulfstream IV in China, waar die onderneming groot bedrywighede het, en Huntsman, die humanitêre, hou voor: Hy herinner my daaraan dat hy die afgelope tien jaar $ 1,2 miljard aan universiteite en 'n bekende kankernavorsingsentrum weggegee het, onder ander oorsake.
Maar dit is net 'n kwessie van tyd voordat die uitvoerende gesag 'n ander kant van sy komplekse persoonlikheid onthul-die van 'n onbeskaamde kapitalis wat groot risiko's neem en sterk gewapende mededingers, finansiers en selfs sy eie seun in sy strewe om sy besigheid te bou en filantropiese ryk. 'U is in die spel van die lewe om te veg,' sê hy. 'As u sake doen en nie aggressief bou nie, moet u nie daar wees nie.'
Huntsman, wat steeds uitvoerende voorsitter van die korporasie bly en wie se familie en stigting 'n belang van 20% daarin het, was nie net aggressief nie, hy was vermetel en het sy onderneming benut op 'n manier wat nie anders as Amerikaanse banke was voor die finansiële krisis nie. Om 'n gewaagde verkrygingstog te finansier-Huntsman (TK) het meer as drie dosyn maatskappye in 'n dekade alleen opgegooi-hy het hope hoë renteskuld op hom geneem: Op 'n stadium was die onderneming se skuld 15 keer groter as sy kontant vloei.
Aanvanklik dring Huntsman aan my aan dat hy 'geen keuse' gehad het om die onderneming te benut nie, dat hy met niks begin het nie, dat hy vinnig 'n wêreldwye onderneming opbou en dit net so vinnig aan liefdadigheid uitdeel. Natuurlik weet ons albei dat Huntsman wel 'n keuse gehad het: Niemand anders kon sy onderneming op 'n pad van groei plaasgevind het wat sy onderneming en duisende werknemers uiteindelik sou bedreig nie. Ek druk hom op die punt, en die regte Jon Huntsman kom weer na vore. "Dit is 'n speletjie!" verklaar hy voordat hy 'n skerp, skokkende lag lag. "Jy noem dit ego. Goed. Ek noem dit sportmanskap, kompetisie. Ek sou dit weer doen."
So daar is dit. Dit is die boodskap - net soos gesinslojaliteit of die belangrikheid van liefdadigheid - wat hierdie afstammeling van Mormoonse pioniers aan sy nege kinders, hul eggenote en 56 kleinkinders bemaak het. Benewens die 47-jarige Peter, die uitvoerende hoof van die Huntsman Corp., werk 'n halfdosyn ander seuns en skoonseuns vir verskillende familieondernemings. David (42) staan ​​aan die stuur van 'n ambisieuse bestemming wat in Driggs, Idaho, gebou word. Paul (40) is deel van 'n $ 1,1 miljard private vennootskap van Huntsman. James (39) het 'n kort tydjie as Hollywood -vervaardiger gewerk voordat hy weer as beampte by Huntsman Corp. Skoonseun Richard Durham is 'n voormalige finansiële hoof van Huntsman wat nou 'n beleggingsfirma bestuur. En een kleinkind, hierdie keer 'n vrou, is vasbeslote om die familieonderneming te volg: Peter se 18-jarige, Caroline.
Aan die stuur is 'n aartsvader wat 'n snaakse sjarme, straatkuns, ondernemingsvisie, politieke verbintenisse en sekerheid kombineer dat sy sukses berus op 'n bereidwilligheid om alleen te veg teen dikwels vyandige buitestaanders. 'Almal het nog altyd 'n onderneming onderskat met sy hoofkwartier in Salt Lake City, Utah,' sê Jon Sr. 'Die seuns in New York het gedink dat hulle my kan aanpak, dat niemand hier kennis of wysheid het nie.'
Die eensgesindheid van die oudste Huntsman het hom die bewondering en toewyding van sy nageslag besorg, wat volgens alle oorwegings die regsgedinge en openbare stryde wat ander Amerikaanse dinastieë teëgekom het, omseil het. Maar soek nie dieselfde vuur van hierdie generasie Huntsmans nie. In hul woorde, optrede en persoonlikhede is dit duidelik dat die kinders - ambassadeur Jon Jr., 50, en veral Peter - bewonder, maar nie hul pa se manier van sake wil navolg nie, en kies vir bestuurstyle wat meer inklusief en visies wat meer gegrond is. 'Ek sal nie sê dat ek nie 'n risiko-aannemer is nie, maar ek sou nie die plaas 20 keer wed soos my pa om hierdie onderneming aan die gang te kry nie,' sê Peter. "Daar was tye dat hy hierdie onderneming tot die absolute punt benut het. Toe hy sou wen, sou hy groot wen. Maar hy het baie meer verloor as wat hy gewen het."
Jon Sr het 'n ellendige kinderjare gehad: Stel 'n tienerseun voor wat saam met sy twee broers en ouers in 'n studentebehuising in Stanford woon, kwaad omdat hy altyd moes werk om die gesin te onderhou, sodat sy pa se onderwyser self kon gaan skoolgaan. 'N Pa wat, ondanks sy Mormoonse wortels, 'n alkoholis was - en 'n beledigende een. 'My man het nie in 'n gelukkige gesin grootgeword nie,' sê Karen Huntsman, wat aangekla is van 'nugter' en omgee vir haar skoonpa nadat Jon se ma aan kanker gesterf het.
Die Huntsmans is afstammelinge van een van die eerste Mormone wat per wa deur Emigration Canyon, Utah, gegaan het waar die gesinshuis nou sit. Maar daar is ook 'n meer onlangse oesjaar van Huntsman: kettingrook-salonhouers wat 'n beroemde hotel en 'n watergat in Fillmore, Utah, bestuur het. Huntsman se eie ouers was nie vroom nie, maar ná sy rotsagtige jeug belowe hy om terug te keer na die streng, sonder drank Mormoonse leefstyl, om 'n lojale en groot gesin te stig-en geld te verdien. Sy eerste kaartjie kom uit deur Harold Zellerbach, die papiermagnaat, wat genoeg beïndruk was nadat hy 'n onderhoud met die president van die hoërskoolstudente gevoer het om hom 'n beurs aan die Universiteit van Pennsylvania se Wharton School aan te bied. Om 'n seuntjie van 'n onderwyser, oorspronklik van die plattelandse Weste, by 'n Ivy League -universiteit te laat val, was nie 'n outomatiese suksesresep nie. 'Jon het van zip gekom,' sê Karen. 'Hy het nie geweet hoe om 'n das te bind nie, en hier het hy skoolgegaan saam met mense wie se vaders die kakaomark in die hoek gedraai het. Hy het amper uitgekom, maar het saamgedrom en in 1959 gegradueer.
Dudley Swim, 'n afgeslote Carmel, Kalifornië, miljoenêr wat (soos Howard Hughes) graag Mormone wou aanstel, bied Huntsman 'n assistent se werk aan. Nadat hy getroud is met Karen, wat hy op die hoërskool in Palo Alto ontmoet het, verlaat Huntsman die optrede van die assistent en neem werk by haar oom se eierbedryf in Suid -Kalifornië, Olson Farms. 'N Paar jaar later begin hy eksperimenteer met die verpakking van eiers en werk in die 1960's saam met Dow Chemical (DOW, Fortune 500) vir die vervaardiging van piepklein eierhouers. Dow het belangstelling in die sakeplan verloor, maar Huntsman het 'n groot toekoms in die verpakking vir 'n opkomende kitskosbedryf gesien. Hy het sy eie onderneming beëindig, wat grotendeels gefinansier is deur 'n maatskappy wat hy bedryf het, wat $ 1 -albums verkoop het deur sangers soos Perry Como en Andy Williams in supermarkte.
In 1969 het 'n polities invloedryke Mormoonse prokureur hom aanbeveel by die Nixon White House, waar hy die vloei van dokumente in en uit die ovaalkantoor gemonitor het. Sy baas was stafhoof H.R. Haldeman, wat later 18 maande tronkstraf sou uitdien vir sy rol in Watergate. In sy bestuursboek van 2008, Wenners bedrieg nooit, Skryf Huntsman: "Haldeman het verwag dat ek sonder twyfel sou wees. Dit het hom geïrriteer dat ek dit nie was nie. Ek het gesien hoe mag misbruik word."
Huntsman het na 'n jaar die Withuis verlaat en kon nie sy groot en groeiende gesin onderhou met 'n regeringssalaris nie. Hy moes ook aandag skenk aan die nuutste verpakkingsonderneming wat hy saam met sy broer Blaine gestig het (wie se voorkeur vir akademie hom later sou lei tot dekaan van die sakeskool van die Universiteit van Utah). "Ons besigheid het leierskap nodig gehad. Ons het groot verliese gehad. Ek het ons huis verpand, baie by die bank geleen," onthou Huntsman.
Hy het begin met die gebruik van piepschuimverpakkings. Regoor die land in Washington, DC, breek die Watergate -skandaal, en toe die kongres sy televisie -ondersoek instel, het die voormalige assistent van Nixon senuweeagtig gewag om te sien of sy eie lot geraak sou word. 'Een middag het 'n motor na ons kantoor gery, en twee mans het uitgeklim,' onthou Huntsman. "Ek het gedink dit is FBI -agente. Watergate het al 'n jaar of wat aangegaan, en my naam het nog nooit opgeborrel nie. Ek was doodbang. Ek het toe vir my sekretaresse gesê ek sal by die agterdeur verlaat." Soos dit blyk, was die mans marknavorsers van McDonald's (MCD, Fortune 500), met die piepschuim -skulpies wat hy pas aan Burger King verkoop het. Hulle wou die produk koop om hul eie hamburgers en soetkoeke te verpak. Jon Huntsman het sy mark gevind.
Dit was touch and go. Die onderneming was 'klein en broos en altyd op die rand van bankrotskap. kan ons die banke terugbetaal? ' "
Lyne vervaag tussen die Huntsman -gesin en die Huntsman -onderneming. Jon Sr het sy kinders gereeld na vergaderings met kliënte of verkopers geneem. Die jong Peter sou verstom staan ​​langs sy pa se kant toe die Huntsman-kroos by 'n hotel inkom-die Del Coronado van San Diego was 'n gunsteling vakansieplek-en Huntsman genadeloos verniel en verdof en het met 'n arme klerk gepeuter. "Wat volgende?" Jon Sr. sou eis. "Gaan jy my vra vir die lug wat ek inasem?" 'N Ander kind het moontlik gekrimp. Petrus was betower.
Die eerste van vier keer dat die Huntsman Corp. amper in duie gestort het, kom in 1973, toe die Arabiese olieembargo kritieke voorraad polistireen (die bousteen van piepschuim) afsny en Huntsman die aanlegte in Ohio en Kalifornië moes afsluit. 'Ons het niks gehad nie - nul', onthou Jon Sr. 'So ek het ses maande lank op 'n vliegtuig geklim om die hele wêreld rond te gaan en te ruil en ander chemikalieë aan te bied sodat ons polistireen kan kry.' Hy het in 1985 uit 'n soortgelyke krisis gewyk voordat hy 'n rits tuiswedstryde bereik het: 35 van die 36 maatskappye wat hy oor die volgende 15 jaar aangeskaf het, was uiters winsgewend. En Huntsman het skerp verkopers soos Texaco en die Britse keiserlike chemikalie gekry om die aankope te help finansier. (Toe bestuurders van Huntsman deur die ICI -fasiliteite in Engeland getoer het, het gerugte versprei dat 'n klomp 'narre' uit Utah die maatskappy koop.)
Huntsman het in die afgelope 15 jaar, van 1986 tot 2000, sy hele fortuin verdien. Hy het honderde miljoene dollars aan liefdadigheid begin uitdeel en het die Huntsman Cancer Institute gestig, wat spesialiseer in die ondersoek na oorerflike vorme van kanker. Huntsman was 'n vrygewige skenker vir Republikeine (en later vir enigiemand, insluitend Demokrate soos Max Baucus, wat kankernavorsing ondersteun het), en het hom as goewerneur van Utah gehardloop, maar het vinnig agtergekom dat politiek nie by sy outokratiese temperament pas nie. Hy het binne enkele weke uitgeval eerder as om persondersoek te doen.
"Kon Peter hierdie onderneming gebou het? Geen manier nie," sê Karen Huntsman. "Dit is my man: Hy is gedrewe - gedrewe om 'n verskil in die wêreld te maak. Dit is nie my seuns nie, want hulle hoef nie. Jon is 'n bouer. Hy glo in mense en hy glo in homself." Peter moes inderdaad meer as net sy pa se lang skaduwee oorkom om uitvoerende hoof van Huntsman Corp. te word. Hy het disleksie so erg dat hy nooit die universiteit voltooi het nie. Hy is slim en ernstig, en hy het nie die vreugdevolle persoonlikheid van sy vader of die verhoogaanwesigheid van sy diplomaatbroer nie. Hy het die hoërskool verlaat om 'n tweejarige Mormoonse sending in Spanje te doen.
Veel later sou Peter 'n toegewyde globetrotter word en sy gesin na België verhuis om toesig te hou oor die Europese ondernemings van die onderneming voordat hy hom buite Houston vestig (waar die onderneming bedrywig is). Anders as sy pa, kan hy hom nie voorstel dat hy in Utah woon nie. Hy is 'n politieke swart skaap in hierdie Republikeinse familie wat hy vir Barack Obama gestem het en dink die oorlog in Irak was 'n dekking vir die VSA om beheer oor Arabiese olievelde te verkry.
Maar as jongman het hy net een ding geweet: Hy het sy pa afgodig en wou in sy massiewe voetspore volg. Op 19-jarige ouderdom het hy by die familieonderneming aangesluit en groot tuie oor groot stukke eensame Westerse snelweg gery, waar hy die metaalpyp van die raffinaderye wat hy versorg het, geniet het. Hy het $ 17 500 verdien, minder as sy deeltydse ontvangsdame. Toe hy die rang van die onderneming bereik, het hy gevind dat hy goed was in verkope, goed in chemie, en - soos baie dislektici (Einstein, Patton) - goed met die soort konseptuele denke wat nodig is om 'n ingewikkelde onderneming te bestuur. Dit blyk ook dat hy die regte temperament het om Jon Sr. se konstante ingryping in maatskaplike aangeleenthede te hanteer.
Peter was 31 toe sy pa hom - op aandrang van Jon Jr. - die president van die onderneming noem. Dit was in 1994, en Huntsman Corp., wat nog steeds in privaat besit was, het net oornag sy grootte verdubbel met 'n aankoop van Texaco Chemical, wat in Houston gebaseer is, op $ 1,1 miljard. Sy pa stel jong Peter as die nuwe baas voor aan 'n ruim grys hare senior bestuurders in Texaco. Hulle staar Peter neer terwyl hy senuweeagtig 'n paar opmerkings maak.
Daarna het hy die kamer verlaat, 'n lyn na die naaste toilet gemaak en drooggemaak.
In 2000 noem sy pa hom uitvoerende hoof. Binne ses maande het die oormatige Huntsman Corp. $ 5 miljoen per dag gebloei weens 'n skerp styging in aardgaspryse en 'n ooraanbod van chemikalieë in die mark. Adviseurs het aanbeveel dat die maatskappy bankrotskap verklaar as 'n manier om van sy verpletterende skuld ontslae te raak. Dis toe dat Jon Sr die leisels terugneem wat hy pas onlangs aan sy seun oorhandig het. 'Ek het na hierdie mense gekyk en gesê:' Moenie vir my sê dat ons bankrot gaan raak nie ',' sê die oudste Huntsman. "Ons sal nooit bankrot gaan nie, want ons naam is voor die deur. Dit is nie 'n opsie nie."
Huntsman het maande lank onderhandel met 'n netwerk van 87 krediteure regoor die wêreld. Peter het pynlike kostebesnoeiings ingestel, 2 000 poste uitgeskakel en verskeie aanlegte gesluit. Toe, in 'n noodlottige stap, wend Peter hom tot die belegger David Matlin, wat ingestem het om die maatskappy te red met 'n inspuiting van $ 400 miljoen. Matlin sou later probeer om sy belegging te verhaal deur daarop aan te dring dat die Huntsmans hul familie-beheerde onderneming openbaar maak.
As ek terugkyk op die byna mislukking in 2000, vra ek Huntsman of hy, deur so sterk terug te tree, nie sy seun stoomrol nie. Huntsman sê dat hy sy seun moes leer veg. 'Daar is tye in die lewe waar u ten alle koste moet oorleef en oorleef,' sê hy. "Daar was nie een bankier nie, nie een verbandhouer wat nie hul geld betaal het nie."
Nadat die krisis bedaar het, het Peter die onderneming in 'n ander rigting gestuur, uit die verpakkings- en kommoditeitschemikalieëbedryf gegaan en na hoogstaande spesialiteitschemikalieë, wat hoër marges met minder onbestendigheid lewer. Die chemiese onderneming - wat olieprodukte voed - is gekoppel aan die grillighede van energiepryse. "Peter het hul blootstelling aan energiekoste verminder," sê Kathy Hall, uitvoerende redakteur van PetroChem Wire. Die jong uitvoerende hoof het ook die produkportefeulje van die onderneming gediversifiseer en uiteindelik chemikalieë vervaardig wat in ongeveer 10 000 produkte gevind kan word - van motorpanele en rekenaaronderdele tot vliegtuigvlerke en Nike -skoene. En hy het die opkoms van omgewingsbewustes-'n hoofpyn vir alle chemiese en verpakkingsondernemings in die 80's en 90's-in 'n voorsprong verander en chemiese voorrade vervaardig vir UV-weerkaatsende verf, isolasie skuim en windmeullemme.
In 2005 het* Huntsman in die openbaar gekom, 'n stap wat die volgende generasie Huntsmans miljoene laat oornag het (ten minste op papier) en hulle in staat gestel het om hul eie sake en filantropiese belange na te streef. Peter slaan sy treë. Toe, in 2007, probeer Jon Sr. die onderneming verkoop wat sy seun tevrede bestuur het. En weer het die gesin se lotgevalle amper neergestort.
Huntsman Corp. het ingestem om privaat te word deur Hexion, 'n maatskappy wat beheer word deur Leon Black's Apollo Management, vir $ 28 per aandeel, 'n goeie deal vir 'n aandeel wat toe onder $ 20 verhandel het. Die uitkoop sou Jon Sr. in staat gestel het om sy filantropie, spesifiek die Huntsman Cancer Institute, uit te betaal en ten volle te finansier. Teen 2007 het Jon-'n driemalige kankeroorlewende wat sê dat sy lewensdoel is om 'n geneesmiddel vir kanker te finansier-hospitaalvlerke bygevoeg om 'n luukse en vertroostende omgewing te bied vir kankerpasiënte wat chemoterapie en bestraling ondergaan. 'Ek wou hê dit moet soos die Ritz lyk', sê Huntsman een middag by die Instituut terwyl hy na die elegante voorportaal na marmer wat uit Indië ingevoer is, opkyk.
Huntsman, met die veronderstelling dat die verkoop van $ 10,6 miljard van sy onderneming sou deurloop, het 'n duur uitbreiding van sy hospitaal geloods. Hy het ook 'n reeks ander besighede gesaai, waaronder die Idaho -oord wat deur David en die private -ekwiteitsmaatskappy bestuur word. Maar op 'n middag in Junie 2008 - met die resessie op hande en Huntsman se verdienste daal - bel Joshua Harris van Apollo om te sê dat die ooreenkoms af is. Peter en sy pa was verstom. 'Dit was waarskynlik naïef van my kant om daardie ouens te vertrou,' sê Huntsman. Apollo se rede vir die moord op die transaksie? 'N Persoon na aan Apollo sê dat dit te midde van die wêreldwye finansiële krisis "eties, wettig" en in die beste belang van sy beleggers opgetree het deur die ooreenkoms af te sluit. Destyds het Apollo 'n verklaring uitgereik waarin gesê word dat die samesmelting van sy Hexion -filiaal en Huntsman 'n insolvente onderneming sou produseer. Die gevolg: die voorraad van Huntsman Corp. het tot $ 2 per aandeel gestyg, wat die rykdom van die gesin in die gedrang kon bring, maar ook chaos in die kankerinstituut, die grootste begunstigde van die verkoop, in die wiele gery het.
Weereens het die senior jagter teruggekeer na die daaglikse bedrywighede. 'Ek sal hierteen veg totdat ek sterf,' het Jon Sr destyds aan 'n verslaggewer gesê. Hy en Peter het albei geweet dat die ooreenkoms met Apollo wettiglik ysterklerk was en nie op 'n gegewe oomblik afhanklik was van Huntsman Corp. se verdienste nie. Prokureurs het hulle aangeraai om hul eise teen Apollo en sy banke af te handel. Maar, sê Huntsman, "ons moes 'n stryd voer. Peter was genadig genoeg en slim genoeg om dit aan my oor te dra."
Hulle het Apollo hof toe geneem in Delaware en gewen. In plaas van om lang beroepe te doen, het Huntsman alleen met Black, 'n mede -miljardêr, vergader om 'n skikking te bewerkstellig. 'Ons het nie prokureurs in die kamer gehad nie, so daar was niemand daar om vyande of ego of slegte wil uit te haal nie,' onthou Huntsman.
'N Skikking van $ 1 miljard, wat 'n Apollo -belegging in Huntsman ingesluit het, is binne minder as drie dae uitgewerk - en Apollo het maande voor die betaaldatum betaal. Die twee miljardêrs vertrek met 'n handdruk en 'n ete. Die banke, van wie Huntsman ook skadevergoeding gevra het, het die volgende jaar vir $ 632 miljoen kontant en $ 1,1 miljard aan lenings aan Huntsman Corp vereffen. Op 'n vraag oor die episode het Black 'n verklaring uitgereik waarin hy sê dat hy groot respek het vir Jon Huntsman en die gesin se filantropie, en hy het sy eie bydrae van $ 50 miljoen tot kankernavorsing opgemerk, waaronder 'n skenking aan die Huntsman Institute.
Nadat Jon Huntsman Sr sy onderneming 'n vierde keer gered het, is hy uiteindelik gereed om afstand te doen van die beheer? Miskien. 'Ek moet sê dat Peter 'n harde vegter is soos sy pa,' sê die ouer Huntsman. "Hierdie sakewêreld is nie gemaak vir die swak nie: Armand Hammer het dit vir ons gesê toe ons in 1988 na die Sowjetunie gevlieg het." As Peter sy pa se volgehoue ​​betrokkenheid verwyt, sal hy dit nie sê nie. Trouens, hy herinner aan die dag van die skikking met Apollo as 'een van die gelukkigste dae in my lewe', want dit beteken dat hy die chemiese onderneming sou bly bestuur. En hy bly verheug oor die woede van sy vader. "Kan jy my pa in China of Indië vind? Absoluut nie," sê Peter. "Jy kan hierdie land nie uitmunt in kreatiwiteit en openheid en ondernemingsgees nie. Amerikaanse uitsonderlikheid leef goed." Danksy hierdie uitsonderlikheid, sal Huntsman Corp. vir eers 'n selfstandige onderneming bly wat nog 'n dag sal veg. En met 'n Jagter, Peter, vir eers, stewig aan die stuur.
-Bykomende verslaggewing deur Katie Benner
*In 'n vorige weergawe van hierdie artikel is gesê dat Huntsman in 2004 bekend geword het. Die korrekte jaar was 2005.
Jon Huntsman, Jr., tenvolle Jon Meade Huntsman, Jr., (gebore 26 Maart 1960, Palo Alto, Kalifornië, VS), Amerikaanse politikus wat as goewerneur van Utah gedien het (2005–09) en as Amerikaanse ambassadeur in China (2009-11) en Rusland (2017-19). Hy het die Republikeinse presidensiële benoeming in 2012 versoek.
Huntsman was die oudste van nege kinders in 'n hoër klas Mormoonse familie. Hy het grootgeword in Kalifornië en 'n tyd lank naby Washington, DC, toe sy pa, Jon Huntsman, oudste, in die administrasie van die Amerikaanse pres. Richard M. Nixon. In die sewentigerjare verhuis die gesin na Utah, waar Huntsman, Sr., die petrochemiese onderneming Huntsman Chemical Corporation (later Huntsman Corporation) gestig het, wat tot 'n onderneming van miljarde dollars gegroei het. Huntsman, jr., Verlaat die hoërskool 'n paar maande lank nadat sy gegradueer het om in 'n rockgroep genaamd Wizard te speel (hy het later sy GED behaal). In 1978 het Huntsman by die Universiteit van Utah ingeskryf.
Sy akademiese loopbaan is die volgende jaar onderbreek toe hy, net soos baie jong lede van die Kerk van Jesus Christus van die Heiliges van die Laaste Dae, 'n sending van twee jaar onderneem het. Huntsman het sy missie in Taiwan onderneem, waar hy vlot geword het in Mandaryns Chinees en Taiwanese Hokkien. Hy het later by die Universiteit van Pennsylvania ingeskryf en 'n BA behaal in die internasionale politiek in 1987. In die vroeë 1980's werk Huntsman as 'n personeelassistent in die administrasie van die Amerikaanse pres. Ronald Reagan. Hy beklee ook verskeie poste onder pres. George H.W. Bush, veral dié van die Amerikaanse ambassadeur in Singapoer (1992-1993), en was 'n adjunk -Amerikaanse handelsverteenwoordiger (2001-2003) vir pres. George W. Bush.
In 2004 het Huntsman 'n suksesvolle bod gemaak vir die bestuur van Utah. Hy het sy amp in 2005 aangeneem, en in 2008 is hy herkies na die pos met meer as driekwart van die stemme. Tydens sy ampstermyn as goewerneur het Huntsman verskyn as 'n gematigde stem oor kwessies soos burgerlike vakbonde vir paartjies van dieselfde geslag, klimaatsverandering en immigrasie. Hy staan ​​egter saam met sy party oor ander kwessies, veral teen aborsie en geweerbeheer. Huntsman, 'n fiskale konserwatief, het groot belastingverlagings geïmplementeer. Hy het ook toesig gehou oor die hervorming van gesondheidsorg en verhoogde onderwysbefondsing. In 2009 is Huntsman genomineer deur die Demokratiese Amerikaanse pres. Barack Obama as ambassadeur in China dien. Nadat hy eenparig deur die senaat bevestig is, tree hy in Augustus formeel uit as goewerneur. Ten tyde van sy bedanking was die goedkeuring van Huntsman meer as 80 persent.
In Januarie 2011 kondig Huntsman aan dat hy uit sy ambassadeur sal tree en bespiegelings maak dat hy 'n bod vir die Republikeinse presidensiële nominasie in 2012 sal doen. Hy verlaat die pos amptelik in April 2011, en twee maande later maak hy sy kandidatuur bekend. Sy veldtog het egter gesukkel te midde van meer konserwatiewe en meer bekende kandidate. In Januarie 2012 het Huntsman nie die Iowa -koukusse betwis nie - waarin hy minder as 1 persent van die stemme gekry het - maar eerder op New Hampshire gefokus. In die primêre staat van die staat het hy 'n derde plek behaal met ongeveer 17 persent. Later die maand het Huntsman sy veldtog opgeskort en Mitt Romney onderskryf.
Eerste werk: Jon Huntsman
Ek verkoop daagliks koerante in die platteland van Idaho, op die ouderdom van 7. Ek dink ons ​​leer die meeste dinge oor besigheid as ons 7 of 8 jaar oud is. Soveel daarvan gaan oor mense en verhoudings.
Hoe oud was jy?
Sewe tot 9 basies 1943 en 1944.
Hoeveel het jy gemaak?
U het op daardie stadium eintlik papiere verkoop (nie net aan intekenare nie). Elke verkoop was 5 sent, en ek het amper die helfte gekry-2 sent 'n papier. 'N Goeie week vir my was ongeveer $ 2.
Wat het jy op jou eerste werk geleer?
Ek het ekstra werk gehad toe ek ouer was-gedurende die agtste, negende en tiende graad het ek in 'n seekosrestaurant gewerk en as 'n voorraadkind by J.C. Penney. Ek het die geld vir my gesin gegee om die gesinsmotor by te hou, doktersrekeninge te betaal en so. Ek het my pa deur die universiteit gestudeer, alhoewel dit in die meeste huise andersom was. Hy het drie jaar in studentebehuising gewoon. Uiteindelik het hy 'n Ph.D. op Stanford en word 'n onderwyser
Ek het geleer dat ek nie my kinders in dieselfde posisie wil plaas as waarin ek was nie-om geld in 'n gesinspot te sit om die rekeninge te betaal. Dit is te swaar vir 'n jong man. Dit het 'n groot uitwerking op my hele lewe gehad.
Wie was jou beste of slegste baas en hoekom?
Ek is nou 36 jaar my eie baas. Maar my ergste baas moes H.R. Haldeman wees. Ek was 'n stafsekretaris in die Nixon White House. Ek sê dit nie as gemeen nie, maar hy het die gewoonte gehad om nooit met mense te praat nie, tensy dit krities was. Nooit 'n hallo, 'n goeie oggend of 'n kompliment nie. Toe ek eenkeer met hom daaroor praat, het hy gesê: 'Dit is beter dat u nooit 'n onderneming bedryf soos ek my kantoor in die Withuis bestuur nie.' En ek het gesê: "Bob, jy hoef jou nie daaroor te bekommer nie, want ek sal nooit." So ek het my besigheid nog nooit so bedryf nie-ek komplimenteer mense baie, gee hulle drukkies. Miskien het ek hulle selfs 'n bietjie oorgee.
Wat was jou groot deurbraak?
Dit het gekom tydens 'n baie moeilike tydperk-die Arabiese olie-embargo van 1973-74. Ons chemiese aanlegte is afgesny. Ons was in die plastiek- en verpakkingsbedryf, en ons grondstowwe is afgesny. Ek klim op 'n vliegtuig en verander die suurlemoen in limonade. Ek het gevind dat daar 'n wêreld van petrochemikalieë bestaan. Onderbrekings kom dikwels uit 'n moeilike tydperk, omdat hulle gedwing word om dinge wat opduik, te hanteer. Ek het altyd hindernisse en uitdagings beskou as geleenthede om vorentoe te beweeg.
Wat was jou grootste mislukking?
Ek het deur die jare 35 verkrygings vir my onderneming gedoen, waarvan 34 goed uitgedraai het. Maar een keer, in 1996, was ek onrustig omdat ek binne 'n paar jaar nie 'n onderneming gekoop het nie. Die onderneming is opgeveil, wat gewoonlik nie die manier was waarop ek dinge gedoen het nie. Ek het 'n reputasie gehad om lae te koop, hulle het my die onderste visserman genoem. Maar ek was vasgevang in die bodproses en betaal $ 600 miljoen vir Rexene, 'n petrochemiese onderneming in Odessa, Texas. Daarna het ons nog $ 1 miljard gestort om dit reg te stel voordat ons dit reggekry het. Ek het nie my omsigtigheidsondersoek gedoen nie. Ek moes ongeveer 'n vierde betaal het van wat ek gedoen het.
Hoeveel ure werk jy nou in 'n gemiddelde week?
Ek is ongeveer 55 uur. Ek is voorsitter, maar nie meer uitvoerende hoof nie.
Wat is die ergste van werk?
Die ergste van werk is om met prokureurs om te gaan. Hulle maak my mal, en hulle maak maatskappye bankrot. Dit is baie pynlik. Dit is goed as hulle by hul breiwerk bly, maar hulle moet kundiges wees oor alles. Al die M & ampA wat ons doen, maak dit nodig om met 'n leër advokate te handel. Ook die eiser se prokureurs dagvaar. Mense naby 'n plant kry stof in hul erf.
Wat is die beste van werk?
Vir my is dit vier maniere opgesom-mededingend, opwindend, innoverend en mensgerig.
Jon Huntsman is die voorsitter van Huntsman, een van die grootste chemiese ondernemings ter wêreld, en 'n bekende filantroop. Sy netto waarde word op $ 1,6 miljard geraam.
& aposMormone Rivals & apos — Hoe 'n ontvoering die Huntsmans vir altyd verander het
"Mormon Rivals" en#8226 Die hoë profiel-Utah-stam ontdek die hoë koste om in die openbare kollig te wees.
Hierdie uittreksel is van 'mormoonse mededingers', 'n boek deur Salt Lake Tribune -verslaggewers Matt Canham en Thomas Burr. Vir meer inligting, gaan na Mormonrivals.com.
Dit is 'n argiefartikel wat in 2015 op sltrib.com gepubliseer is, en inligting in die artikel kan verouderd wees. Dit word slegs vir persoonlike navorsingsdoeleindes verskaf en mag nie herdruk word nie.
Twee gemaskerde mans met 'n mes het James Huntsman in 'n hinderlaag gelê toe hy sy gesin verlaat het teen 8 Desember 1987.
Die mans het die 16-jarige geboei en geblinddoek voordat hulle oor Salt Lake City na Budget Bob & aposs Motel gery het, waar hulle hom aan 'n wasbak vasgeketting het.
Een van die mans het 'n lem teen James se keel gedruk en gesê hy moet stil wees of sterf.
As ek terugkyk, meen Jon Huntsman Jr. dat die gevaarlike en bloedige ontvoering van sy jonger broer 'n belangrike keerpunt vir familielede geword het, 'n oomblik toe hulle besef dat rykdom en naam hul nadele het. Maar meer nog, hy glo dat hierdie misdaad die naam Huntsman in een van die bekendste in Utah gemaak het.
Vroeër dieselfde jaar het Jon Huntsman Sr. sy eerste skenking gemaak wat hy op die oog af kon haal, en $ 5 miljoen aan die Universiteit van Utah gegee en aan administrateurs gesê dat hulle dit kan bestee soos hulle wil. Alhoewel hy baie groter bydraes sou lewer, was hierdie geskenk op daardie stadium die grootste wat enige universiteit in Utah ooit ontvang het. As 'n bewys van dankbaarheid het die VSA die basketbalarena ter ere van hom genoem, die eerste van vele geboue, programme en geleenthede wat die Huntsman -naam gedra het.
Die ontvoerders, wat blykbaar twee van James & apos -klasmaats van Highland High was, het die nuus gesien en hulle wou 'n paar van die familie hê. Maar toe hulle vir James kry, kom een ​​van hulle in paniek en vertrek. Die ander een het met die plan vorentoe gegaan en 'n oproep gebring na die Huntsman -huis wat deur James en sy broer Paul beantwoord is. Die ontvoerder het $ 1 miljoen geëis en gewaarsku dat as die gesin die polisie bel, hy sy slagoffer in klein stukkies gesny het.
Paul bel sy pa, wat saam met sy ma en 'n paar van sy broers en susters in Ohio weg was vir 'n kerspartytjie. Huntsman Sr. het onmiddellik hulp gesoek by 'n paar bure, M. Russell Ballard, lid van die LDS Church & aposs Quorum of the Twelve Apostles, en Cal Clegg, 'n spesiale FBI -agent wat aktief was in die plaaslike Mormoonse wyk of gemeente.
Clegg was ook besig om 'n kerspartytjie by te woon toe hy Huntsman en 'n woedende oproep ontvang het. Huntsman told him that he wanted the FBI on the case, but worried about bringing in Salt Lake City police for fear that broad knowledge of the kidnapping could endanger his son. Clegg agreed, and in a matter of minutes, the phones of FBI agents throughout Utah were ringing.