Selfs heuningbye vind dit goed om in ons huis te kom rondvlieg. Die probleem is, mens sien die goed vir brommers aan en teen die tyd dat jy hom reeds disnis gemoker het, kom jy eers jou fout agter, en sorry, sorry en ag siestog help dan nie om die arme ding weer aan die lewe te kry nie. Dan is dit asblik toe met die lyk en voort met die geveg teen die brommende brommers.
`n Uur later begin hy terug loop kamp toe maar besef gou dat hy hopeloos in die bosse verdwaal het. Hy is oortuig daarvan dat die kamp reg Noord van die koppie af moet wees, maar na meer as dertig minute se stap is daar steeds geen teken van die kamp nie. Hy besluit om terug te loop op sy spoor na die plek waar hy op `n groot rots gesit het, om weer die rigting te probeer bepaal waar die kamp moet wees. Oor groot rotsplate verloor hy egter weer die spoor en dwaal onwetend nog verder weg van die kamp af.
Terwyl hy in die skadu van `n boom sit en rus, hoor hy mense in sy rigting aangestap kom. Hy wou net opstaan en hulle tegemoed loop toe hy hoor dat hulle in `n vreemde taal met mekaar praat. Hy gaan skuil vinnig tussen digte struike. Met `n jagmes as enigste wapen en sy hart wat in sy keel klop en sy hande nat gesweet van angs, sien hy hoe drie swaar gewapende vyandelike soldate dig by hom verby loop. Die twee wat voor loop praat en lag vir die derde man wat `n ent agter hulle loop. Die agterste man sit sy geweer teen `n groot rots neer en loop tot reg voor die struik waar Nell skuil, maak sy broek los en gaan sit terwyl die ander twee laggend aanstap.
Toe die soldaat sy kop na links draai, kyk hy reg in Nell se oë. Hy verstar vir `n oomblik, probeer opspring om by sy geweer uit te kom maar word gepootjie deur die broek wat om sy knië sit. Die oomblik van aarseling gee Nell tyd om uit sy skuiling uit te storm en toe die man weer orent styer, steek hy sy mes met geweld diep in sy borskas in. Die man val voorentoe en Nell gryp hom en laat sak hom grond toe sodat hy geruisloos op die grond val. Koorsagtig knip hy vinnig `n handgranaat van die man se belt af, gryp sy AK47 en gaan skuil tussen groot rotse `n paar treë van die dooie man af.
Sonder om terug te kyk hardloop Nell in `n Oostelike rigting waar hy weet die pad wat na die kamp toe loop moet wees. Beangs vlug hy weg van die dooie soldate. Daar mag dalk nog ander van hulle makkers op pad wees en hy wil so ver as moontlik wegkom.
Na wat soos `n ewigheid voel kom hy uitasem by die pad uit. Hy is nie seker of hy nou Noord of Suid van die kamp is nie. Hy begin Suidwaarts loop, maar draai na `n paar treë om en loop Noord. Dit is nou al na tien en die kerkdiens behoort al verby te wees, dink hy. As iemand hom gemis het is hy diep in die moeilikheid want hy het sonder verlof die kamp verlaat. Reeds ver van die kamp af hoor hy hoe bevele geskreeu word en sien hy die troepe rondhardloop. Uit die bos uit storm twee manne met gewere gereed op hom af en beveel hom om stil te staan. Gelukkig herken hulle hom dadelik en sê hy moet sy gat in rat kry en by sy troep aansluit, daar is groot moeilikheid en waar de hel was jy?
Toe Nell die kamp in hardloop, hardloop hy hom vas in die Kommandant. Vervaard spring hy terug, kom op aandag en salueer, maar dan onthou hy van die geweer in sy hand en hy onthou ook dat, as jy `n geweer by jou het moet jy op die geweer salueer en nie teen jou pet nie. Hy gooi die geweer oor sy skouer soos hulle op skool met die ou .303’s gemaak het, maar dan besef hy dat dit ook nie die regte ding is om te doen nie en bring dit teen sy sy af grond toe. In sy verboureerdheid gly die geweer uit sy hande uit en die kolf tref die grond met so`n harde slag dat `n skoot afgaan. In `n oogwink is hy en die Kommandant omsingel deur soldate met gewere wat dreigend na hom toe wys.
“Dit het in die gras langs die pad gelê Kommandant. Ek het dit opgetel en wou dit vir die Luitenant gaan gee.”