Die Blomberg-Fritsch-krisis van 1938 - Daarbenewens - 2021
Daar is min twyfel dat sommige senior 'old school'-elemente in die weermag minder gunstig teenoor Hitler was. In 1934 het hy die leër opgeskerp om 'n eed van lojaliteit aan hom te sweer. Dit het afgespeel op die kennis van Hitler dat 'n eed wat deur 'n offisier in die leër afgelê is, amper soos 'n liggaamlike entiteit was; iets wat hulle moes handhaaf, selfs al beskou sommige senior offisiere Hitler as 'n bietjie meer as 'n verspringde voormalige korporaal. Hitler het egter hul terughoudendheid oorwin om hom ten volle te ondersteun deur baie te wen met die massiewe hervormingsprogram waarop Nazi-Duitsland begin het. Die weermag het groot hoeveelhede geld op sy drie dele spandeer, sodat die weermag, lugmag en vloot die modernste in Europa geword het. Die Luftwaffe het moderne oorlogvoering ondervind toe die Blue Condor Legion in die Spaanse Burgeroorlog gebruik is. Die Kriegsmarine het moderne oorlogskepe ontvang waaroor senior offisiere net kon nadink tydens die tydperk van Weimar-Duitsland. Die weermag, wat amptelik tot die 100,000 man beperk is deur die Verdrag van Versailles en minimale pantsertoerusting, het 'n groot groei beleef toe die regering die verdrag openlik geïgnoreer het.
Ondanks al hierdie dinge was daar egter senior offisiere wat baie agterdogtig was oor Hitler se ware bedoelings met betrekking tot die weermag. Blomberg en Fritsch was twee sulke offisiere. Terwyl die weermag 'n eed van lojaliteit teenoor Hitler gesweer het, was hy nooit ten volle oortuig dat hy die volle steun van al sy senior offisiere gehad het nie. Blomberg en Fritsch was twee van die hoogste beamptes in die pas genoemde Wehrmacht. Blomberg was 'n veldmaarskalk en minister van verdediging, terwyl Fritsch 'n kolonel-generaal en opperbevelhebber van die leër was. Albei was teenwoordig tydens die Hossbach-konferensie in November 1937, toe Hitler dit duidelik gemaak het wat sy voornemens in Europa was. Blomberg en Fritsch was ontsteld oor wat hulle gehoor het - lebensraum met geweld - en hul mening uitgespreek. Binne drie maande na die konferensie was albei mans uit hul amp.
In 1937 is Blomberg, 'n weduwee, met die Hitler en Goering in die huwelik weer getroud om skynbaar steun te betoon. Wat hierna gebeur het, kon nie beter vir Hitler uitwerk nie. Blomberg se nuwe bruid was sekretaresse. Vir ander senior offisiere in die weermag was hierdie huwelik onaanvaarbaar weens die sosiale status van sy nuwe vrou en haar twyfelagtige verlede. Heinrich Graf von Helldorf, die hoof van die Berlynse polisiemag, het 'n amptelike verslag oor Eva opgestel en dit aan Goering voorgelê wat dit dan aan Hitler gewys het. In die verslag word gesê dat Eva in haar jonger dae vir pornografiese beelde geposeer het. Die verslag het ook gesê dat sy deur die polisie vir prostitusie in hegtenis geneem is - alhoewel die vermoede bestaan ​​dat Goering die verslag oor hierdie saak versier het met die wete dat dit Hitler sou berokken.
Hitler het 'n baie openbare verontwaardiging gelewer en die opvatting dat Blomberg skande by die offisierskorps gebring het, ondersteun. Hitler het aan Blomberg gesê hy moet die huwelik nietig verklaar, wat hy geweier het om te doen. In plaas daarvan op 27ste Januarie 1938 het Blomberg bedank toe Goering gesê het dat hy lêers oor sy vrou aan die openbare polisie sal vrylaat. Hitler het op 4 Februarie aan Blomberg geskryfste 1938 bedank hom vir sy lojale diens aan Duitsland en vir die rol wat hy gespeel het in die modernisering van die leër. Hy het sy bedanking aanvaar. Blomberg en sy vrou het in Capri in ballingskap gegaan en Hitler het homself tot opperbevelvoerder van die gewapende magte gemaak.
Fritsch is van homoseksualiteit beskuldig - 'n misdaad ingevolge artikel 175 van die Strafwet. Hy is voor Hitler, Goering en Himmler gebring en op sy gesig beskuldig. 'N Getuie is na vore gebring wat beweer dat hy Fritsch in November 1934 met homoseksuele gedrag gesien het terwyl Fritsch in Potsdam was. Fritsch was stomgeslaan oor die beskuldiging en het dit heftig ontken. Hy het geëis dat hy verhoor moet word voor 'n weermag. Die hof het hom onskuldig bevind en hom vrygespreek weens 'n gebrek aan bewyse. Die skade aan sy reputasie is egter aangerig en gerugte het versprei dat die hof die eer van die leër eers wil handhaaf eerder as om die ware getuienis te oorweeg. Fritsch sou kon veg, maar hy het verkies om te bedank. Terwyl Blomberg 'n redelike hartlike brief van Hitler oor sy bedanking ontvang het, was dit nie dieselfde vir Fritsch nie. Die brief van Hitler waarin hy die bedanking van Fritsch aanvaar, is as 'ysig' beskryf. Hy is vervang deur Werner von Brauchitsch - 'n man wat ewe veel teen die aggressiewe beleid van Hitler was, maar deur die eed wat hy afgelê het, in Hitler vasgemaak is: 'as 'n vaste gelowige in die oppergesag van die reg het hy hom geboei gevoel deur sy eed aan Hitler'. (Snyder)
Fritsch is op 11 Augustus volledig en in die openbaar gerehabiliteerste 1938. Hy word adviserende poste in Suid-Amerika en Spanje aangebied. Fritsch wou egter in Duitsland bly en is aangestel as erekommandant van Artillerie Regiment 12. Hy is in die vroeë dae van die Tweede Wêreldoorlog vermoor terwyl hy op 22 September die voorste linie ondersoek het.nd 1939 aan die buitewyke van Warskou. Dit was ongewoon dat 'n senior offisier so naby die voorste linie was, en dit het daartoe gelei dat sommige bespiegel dat Fritsch homself doelbewus in gevaar gestel het. Dit word gewoonlik ondersteun wanneer die verslag van sy aide de camp gelees word: hy beweer dat Fritsch spesifiek gevra het dat sy wond nie behandel moet word nie en dat hy binne 'n minuut dood is. Die slagaar in sy bobeen is egter afgesny, so dit is onwaarskynlik dat Fritsch so 'n wond sou oorleef het, hetsy daar gepoog is om dit te behandel al dan nie.
Die sogenaamde Blomberg-Fritsch-krisis het Hitler toegelaat om wat hy as sy eie mans beskou het, in die poste te plaas wat voorheen deur Blomberg en Fritsch beklee is. Dit het die leër verder in sy planne ingebring. Die suksesvolle Anschluss van 1938 het Hitler se mag en aansien baie toegevoeg - veral in Duitsland en Oostenryk. Met so 'n publieke gewildheid was die leër nou in 'n baie moeilike posisie om Hitler teen te staan.