'n Uiteet-ervaring saam met Mr Lo
JY LEES NOU 'n Uiteet-ervaring saam met Mr Lo
Ons het skaars die laaste happie gesluk toe Mr Lo sy rugsak gryp en opstaan! Ons moet plek maak vir wagtende kliënte. Die kelner kry nie 'n fooi nie, want dit word net nie in hierdie tradisionele Chinese restaurante gedoen nie. Dis familie-besighede ...
Ons het onlangs 'n ongelooflike ervaring gehad toe dié bejaarde Chinese man ons vir ete genooi het.
Mr Lo druk sy "chopsticks" in sy tee en verduidelik ons moet dit so ontsmet. Dan bring hy 'n bottel whisky tevoorskyn ... uit sy rugsak, en sonder om ons 'n keuse te gee, skink hy ons glase halfvol whisky. Hy kap sy glas twee keer op die tafel, lig dit hoogen bulder luidkeels "cheerio". Ons eggo sy "cheerio" verbouereerd en wonder of hy weet dat hy tot siens sê en die regte woord eintlik "cheers" is.
Die aangename aroma van egte leer, meubel-olie en boeke oorweldig ons. Pragtige antieke kersiehout-meubels, twee mure gevul met rakke vol boeke en edelgesteentes verwelkom ons. "Hierdie gladde swart klip is 'n meteoriet wat na my geroep het uit die wit sand van die Gobi-woestyn," sê hy. Daar is 'n groot skilpaddop-klip uit Argentinië. En toe sien ek die tieroog uit die Noord-Kaap. Ek tel dit met 'n ligte skok op, vou dit in my hande toe en druk dit styf teen my hart – 'n stukkie van my land, ietsie bekends te midde van die vreemde, onbekende kultuur in hierdie verre land. My oog val ook op 'n Bybel, en my vraag word beantwoord met "ja, ek is 'n Christen, 'n ouderling in die kerk". Ons word genooi om te sit op rugleuninglose antieke houtstoeltjies en ek stuur 'n dankgebed op vir ons Westerse sitkamerbanke waarop jy kan neerval en insink.Pragtige foto's in houtrame vul nog 'n muur, als ons gasheer se werke.
Teeblare word in 'nronde Chinese teepot van terracotta gegooi en onder ons neuse deurgewerk om die reuksintuig te stimuleer. Nadat kookwater daarop gegooi is, word dit in dik glasies geskink. Ons teug eerbiedig aan die tee, onder die soet klanke van Andrea Bocelli. Dit is asof Mr Lo gewag het dat my oë dwaal na die glaskabinet, waarin baie ou kameras en lense bewaar word. Hy staan op en haal 'n groot fotografie-boek van die rak af. 'n Papiertjie help hom om dit onmiddellik op die regte plek oop te slaan. Met 'n ingehoue trotse glimlag wys hy na agt foto's wat hy geneem het en wat in 1994 in hierdie boek verskyn het. Die onderwerpe van sy foto's is kunstig, die werk van 'n professionele fotograaf met kristalhelder fokus, diepte, kreatiewe lyne, vorms, teksture en kleure. Hy beweer met 'n trek van minagting op sy gesig dat digitale kameras die kuns uit fotografie gehaal het. "Fotograwe gebruik dit soos masjiengewere en beplan nie meer hul komposisies nie."Ek knik skuldig. Toe haal hy 'n pak vergrotings uit en neem ons op 'n visuele toer deur antieke China. Afbeeldings van armoedige kaalkopseuntjies en vroue met kleurryke hooftooisels in bonkige rokke in die berge van Tibet. Kersiebloeisels teen sneeubedekte hange, 'n perderesies in die berge van Kambodja. Elke foto vertel sy eie storie van mense wat eenvoudige lewens lei, in vergete dorpies.