Die lug bevat altyd 'n hoeveelheid waterdamp, en die maksimale hoeveelheid is afhanklik van die temperatuur. Die meteoroloog verwys normaalweg na die relatiewe humiditeit of betreklike vogtigheid en bedoel daarmee die hoeveelheid vog in die lug op 'n bepaalde tydstip en by 'n gegewe temperatuur, wat uitgedruk word as 'n persentasie van die maksimum hoeveelheid vog in die lug by hierdie temperatuur.
Dit hou verder in dat die relatiewe humiditeit sal toeneem by 'n temperatuurafname terwyl die voggehalte konstant bly. Wanneer die voggehalte as gevolg van verdamping verhoog word, sal die relatiewe humiditeit by konstante temperatuur toeneem. Die kondensasiepunt word in die meteorologie die doupunt genoem.
In die vrye atmosfeer, by suiwer lug, is die bereiking van die doupunt egter nie genoeg om kondensasie te veroorsaak nie. Die waterdruppeltjies wat uit die waterdamp ontstaan, is aanvanklik so klein dat die oppervlak daarvan sterk gekrom en die oppervlakspanning baie groot is. Dit veroorsaak dat die gevormde druppeltjies direk verdamp.
Vir werklike druppelvorming is dit noodsaaklik dat die watermolekules hulle heg aan vaste of vloeibare deeltjies wat nie te klein is nie. In die atmosfeer is 'n oorvloed van sulke deeltjies, wat as kondensasiekerne bekend staan, aanwesig, Hulle kan op allerlei maniere in die atmosfeer beland, byvoorbeeld deur vulkaniese uitbarstings (asdeeltjies), deur wind (mikroörganismes van die land en soutdeeltjies uit die see) en deur menslike bedrywighede (nywerhede, verkeer).
Yskristalle vorm om vrieskerne of by - 40 °C, waarby die waterdamp sonder 'n kern kristalliseer. Hierdie kristalle is hoofsaaklik seskantig en kan aaneengroei en sneeuvlokke vorm. Die yskristalle kan ook in aanraking kom met waterdruppeltjies in 'n wolk, sodat die water in 'n lagie om die kristal vries. Die neerslag wat so gevorm word, staan bekend as sagte hael.
Die Tor Bergeron-proses het veral betrekking op die middelbreedtes. Dit berus op die verskil in die dampspanning bokant 'n onderverkoelde waterdruppeltjie en yskristalletjie. Hierdie dampspanning is in die eerste geval die grootste omdat die ontsnapping van 'n watermolekule uit water minder energie vereis as die ontsnapping uit 'n yskristalletjie.
As die vlokke deur koue lug val, bereik dit die aarde as sneeu. As die temperatuur egter hoër is, smelt die sneeu en val dit as reën op die aarde. Hael word by heftige konveksie gevorm. Reëndruppels word deur sterk lugstrome bo die vriesvlak in die donderwolk gevoer, waar die druppels vries. As gevolg van konveksie word die bevrore druppels benede die vriesvlak gevoer en 'n lagie water versamel om die korrel.
By verdere opstyging en daling word die proses herhaal en die haelkorrel word al hoe groter totdat dit swaar genoeg is om deur die opheffende lugstroming na die aarde te val. Ysreën bestaan aan die ander kant uit bevrore reëndruppels en word gevorm wanneer die dalende druppels 'n luglaag teëkom waar daar vriespunttemperature heers.