EU-hulp vir melkprodusente ná die Russiese invoerverbod nie goed genoeg geteiken nie - EU-verslaggewer
Die Europese Unie het breë maatreëls getref om boere te ondersteun gedurende die versteurings van die melkmark 2014-2016. Sy reaksie op Rusland se verbod op suiwelprodukte was vinnig. Volgens 'n verslag van die Europese Hof van Ouditeure (ECA) is die werklike produsente se behoeftes egter nie voldoende beoordeel nie en is die steun verleen nie genoeg geteiken nie. Die EU het gepoog om die ervaring wat hy opgedoen het tydens die 2014-2016-versteurings toe te pas om die bestuur van potensiële toekomstige krisisse in die melksektor te verbeter.
In die vroeë 2010's het boere in sommige EU-lande hul melkproduksie aansienlik verhoog deur voordeel te trek uit hoër pryse wat aan die begin van 2014 'n hoogtepunt bereik het. In Augustus 2014 verbied die Russiese Federasie suiwelprodukte van lidlande in reaksie op EU-sanksies teenoor Oekraïne , op 'n tydstip toe die EU-uitvoer na China stadiger geraak het. Al hierdie faktore het tot middel 2016 tot 'n wanbalans tussen vraag en aanbod in die hele sektor gelei. Die gemeenskaplike landboubeleid van die EU (GLB) bied meganismes wat sulke situasies versag, insluitend regstreekse betalings om boere se inkomste te stabiliseer, markintervensie-maatreëls bekend as die 'veiligheidsnet' om pryse te ondersteun deur surplusse tydelik te verwyder en buitengewone maatreëls om markversteurings teen te werk.
"Melkproduksie maak 'n beduidende deel uit van die EU se landbousektor, en die Europese Kommissie het saam met lidlande sekere stappe gedoen om boere se inkomste te ondersteun gedurende die 2014-'2016-markstoornisse," het Nikolaos Milionis, die lid van die Europese Rekeningkundige Hof verantwoordelik vir die verslag. "Maar dit moet in die toekoms beter voorbereid wees om doeltreffender te reageer op potensiële krisisse in die sektor."
Die ouditeure kom tot die gevolgtrekking dat die Europese Kommissie vinnig gereageer het op die Russiese verbod. Nadat die hoeveelheid verlore uitvoer van botter, kaas en ander suiwelprodukte geraam is, het dit - reeds teen die einde van 2014 - 'n eerste pakket van buitengewone finansiële steun uitgereik vir boere in die Baltiese lande en Finland, wat die lande wat die meeste geraak word, was . Die ouditeure merk egter ook op dat die kommissie langer geneem het om onderliggende markwanbalanse aan te spreek. Die Kommissie het ongeveer € 390 miljoen EU-fondse voorsien vir vrywillige produksie-vermindering, beskikbaar in die hele EU. Maar as 'n reaksie op histories lae pryse, het baie boere reeds hul melkproduksie verlaag voordat hierdie hulpmaatreëls geïmplementeer is.
Ondanks die inkomstestabiliseringseffek van direkte betalings, waarvan die aandeel in die melkboerdery in 35 ongeveer 2015% bereik het, kan melkprodusente probleme ondervind met kontantvloei na 'n skielike prysdaling. Die Kommissie het probeer om hierdie kwessie aan te spreek, maar het nie die omvang van die kontantvloeiprobleme van melkplase beoordeel nie. Die ouditeure het bevind dat die hoeveelheid beskikbare hulpbronne - in plaas van die werklike behoeftes - 'n belangrike rol in die begrotingstoewysing gespeel het. Lidlande het buitengewone maatreëls gehad wat maklik was om te lewer, en het gekies vir 'n wye verdeling van fondse, sonder dat die steun veel gemik was.
Om sy uitsonderlike maatreëls vir 2014-2016 te finansier, het die Kommissie dit oorweeg om 'n 'reserwe vir krisisse in die landbousektor' aan te vra. Uiteindelik het dit egter nie gedoen nie. Om voorbereid te wees op toekomstige krisisse, soos dié wat deur 'n pandemie veroorsaak kan word, het die Kommissie probeer om voort te bou op geleerde lesse. Die Kommissie het veral voor die GLB vir 2021-2027 voorgestel om die rol en potensiële impak van die reserwe vir krisisse te versterk deur die gebruik daarvan buigsamer te maak. Die ouditeure sê egter dat die gevolge van die reëlings deur lidlande nie voldoende beoordeel word nie, alhoewel dit baie kan help om die paraatheid vir toekomstige markversteurings te verhoog.
Koeimelk is die tweede EU-landbousektor volgens waarde (€ 59.3 miljard in 2019), wat ongeveer 14% van die landbouproduksie uitmaak. Duitsland, Frankryk, Nederland, Pole, Italië en Ierland is een van die belangrikste melkproduserende lande in die EU. Van 1984 tot 2015 het die EU 'n stelsel van melkkwotas bedryf, waarmee hy die totale EU-melkproduksie wou beperk. Sedert 2009 het die algehele kwotas van lidlande geleidelik toegeneem totdat die stelsel in 2015 afgeskaf is.
In Desember 2019 het die ECA verslag gedoen oor die gebruik van uitsonderlike maatreëls om boere se inkomste in die vrugte- en groentesektor te stabiliseer. Die verslag van vandag fokus op melkprodusente in die EU.
Spesiale verslag 11/2021: 'Uitsonderlike ondersteuning vir EU-melkprodusente in 2014-2016 - Potensiaal om toekomstige doeltreffendheid te verbeter' is beskikbaar op die ECA webwerf in 23 EU-tale.
Verwante onderwerpe:Europese Rekenkamer
Die beginsel van die besoedelaar betaal vereis dat besoedelaars die koste van hul besoedeling moet dra. Maar dit is nie altyd die geval in die EU nie, soos vandag deur die Europese Rekenkamer (ECA) gerapporteer is. Alhoewel die beginsel gewoonlik in die EU se omgewingsbeleid weerspieël word, bly die dekking daarvan onvolledig en word dit ongelyk in alle sektore en lidlande toegepas. As gevolg hiervan word openbare geld - in plaas van besoedelaars - soms gebruik om opruimingsaksies te finansier, wys die ouditeure daarop.
In die EU is bykans 3 miljoen terreine moontlik besmet, hoofsaaklik deur industriële aktiwiteit en afvalverwerking. Ses uit tien oppervlaktes, soos riviere en mere, is nie in 'n goeie chemiese en ekologiese toestand nie. Lugbesoedeling, 'n groot gesondheidsrisiko in die EU, beskadig ook plantegroei en ekosisteme. Dit alles hou aansienlike koste vir EU-burgers in. Die beginsel van die besoedelaar betaal hou besoedelaars verantwoordelik vir hul besoedeling en die omgewingskade wat hulle veroorsaak. Dit is besoedelaars, en nie belastingbetalers nie, wat die kostes moet dek.
"Om die EU se Green Deal-ambisies doeltreffend en regverdig te verwesenlik, moet besoedelaars betaal vir die omgewingskade wat hulle aanrig," het Viorel Ștefan, die lid van die Europese Rekenkamer wat verantwoordelik is vir die verslag, gesê. 'Tot nou toe is Europese belastingbetalers egter te dikwels gedwing om die koste te dra wat besoedelaars moes betaal.'
Die beginsel van die besoedelaar betaal is een van die belangrikste beginsels wat die EU-wetgewing en -beleid ten grondslag lê, maar dit word ongelyk toegepas en in verskillende mate, het die ouditeure bevind. Alhoewel die richtlijn vir industriële emissies die meeste besoedelende installasies dek, stel die meeste lidlande steeds nie bedrywe aanspreeklik as toelaatbare vrystellings omgewingskade veroorsaak nie. Die richtlijn vereis ook nie dat bedrywe die koste van die impak van residuele besoedeling, wat honderde miljarde euro beloop, moet dek nie. Net so bevat die EU se afvalwetgewing die beginsel van besoedelaar betaal, byvoorbeeld deur 'uitgebreide produsenteverantwoordelikheid'. Die ouditeure merk egter op dat beduidende openbare beleggings dikwels nodig is om die finansieringskloof te oorbrug.
Besoedelaars dra ook nie die volle koste van waterbesoedeling nie. EU-huishoudings betaal gewoonlik die meeste, alhoewel hulle slegs 10% water verbruik. Die beginsel van die besoedelaar betaal bly moeilik om toe te pas in die geval van besoedeling van diffuse bronne, en veral van landbou.
Dikwels het die besoedeling van terreine so lank gelede plaasgevind dat besoedelaars nie meer bestaan ​​nie, nie geïdentifiseer kan word of aanspreeklik gemaak kan word nie. Hierdie 'weesbesoedeling' is een van die redes waarom die EU saneringsprojekte moes finansier waarvoor besoedelaars moes betaal. Wat erger is, openbare geld van die EU is ook gebruik in stryd met die beginsel van die besoedelaar betaal, byvoorbeeld wanneer owerhede in lidlande nie die wetgewing om die omgewing toepas en besoedelaars laat betaal nie.
Laastens beklemtoon die ouditeure dat, waar ondernemings nie voldoende finansiële sekuriteit het nie (bv. 'N versekeringspolis wat omgewingsaanspreeklikheid dek), die risiko bestaan ​​dat belastingbetalers uiteindelik omgewingsopruimingskoste sal dra. Tot op hede vereis slegs sewe lidlande (die Tsjeggiese Republiek, Ierland, Spanje, Italië, Pole, Portugal en Slowakye) finansiële sekuriteit vir sommige of alle omgewingsverpligtinge. Maar op EU-vlak is sulke waarborge nie verpligtend nie, wat in die praktyk beteken dat belastingbetalers gedwing word om op te tree en skoonmaakkoste te betaal wanneer 'n onderneming wat skade aan die omgewing veroorsaak insolvent raak.
'N Beduidende deel van die EU-begroting is gewy aan die bereiking van die EU se klimaatsverandering en omgewingsdoelstellings. Gedurende die periode 2014-2020 was ongeveer € 29 miljard van die EU se kohesiebeleid en die LIFE-program spesifiek gerig op die beskerming van die omgewing.
Spesiale verslag 12/2021: "Die beginsel van die besoedelaar betaal: inkonsekwente toepassing in die EU se omgewingsbeleid en -aksies" is beskikbaar op die ECA webwerf in 23 EU-tale. Hierdie verslag fokus nie op die energie- en klimaatsektor nie, aangesien hierdie onderwerpe in verskeie onlangse ECA-verslae behandel is, soos 'n spesiale verslag oor die EU-stelsel vir emissiehandels en 'n spesiale verslag oor lugbesoedeling. Twee weke gelede het die ECA ook 'n verslag gepubliseer oor klimaatsverandering en landbou in die EU. Die verslag van vandag is egter die eerste keer dat die beginsel van die besoedelaar betaal spesifiek ondersoek word.