Ons onderhoud vind plaas op 'n snerpende wintersoggend. Ons sit in Hendrik se pynlik netjiese binneshuise skietbaan terwyl terwyl sneeuwolke op die lae koppe rondom Witteberg saampak. Die lang man voor my met sy duur Polartec- baadjie aan se grys oë is gesluierd; sy houding een van beheerste aksie. Hy kies sy woorde met oorleg, asof gesels 'n mynveld is en sy lewe van sy antwoorde afhanklik is. Om inligting uit hom te kry is nie maklik nie.
Hendrik, jy is 'n oud-soldaat…
Goed, eks-burgerlike. Kan jy ons vertel van jou militêre agtergrond?
Jy was lid van die Spesiale Magte wat destyds deelgeneem het aan oorgrens-operasies … Jy het, om die waarheid te sê, eervolle vermeldings ontvang toe jy 'n kameraad wat deur die Kubane gevange geneem is te voet in Angola gaan red het.
(Sy mondhoek trek-trek effens en ek kan nogal sien wat Amalia in hom sien, want hy is 'n baie aantreklike man.) Sê wie?
Regtig? Ek sê dit nie, maar my gesig moet boekdele spreek. Hendrik besluit my tegemoet te kom.
Ek was '' infanteris wat uiteindelik deel van die Verkennerskorps geraak het. Dis hoe ek in Angola beland het. Na die oorlog het ek maar deel van die militêre kontrakteurswêreld geraak, want dis die wêreld wat ek die beste ken.
Ek het op 'n plaas in die Vrystaat saam met my broers grootgeword.
Hoe beland jy toe hier op Witteberg?
(Hy dink diep na.) Ek dink ek het uiteindelik maar genoeg oorlog gemaak, weet jy. Oorlog is 'n jong man se speletjie. Ek het van Irak af teruggekom toe ek eendag hier deurry op 'n road-trip. Dit was in die middel van die somer. Witteberg was so groen dat dit gevoel het dit maak my oë seer.
Toe bly ek.
Vertel vir my van Amalia. Waar en hoe het jy haar ontmoet?
In die hof. Ek was 'n ekspert-getuie in 'n roofsaak – ek moes getuig oor antieke vuurwapens wat teruggevind is en sy was die aanklaer.
Amalia is nie popmooi en rietskraal nie.Wat het jou na haar toe aangetrek?
(Die sluiers daal weer oor sy oë) Hê respek. Dis iets tussen my en haar.
Ekskuus, Hendrik. Geen disrespek bedoel nie. Die lesers stel belang.
Haar lag en haar intellek.
Amalia kan vreeslik lekker lag, vir goeie dinge en slegte dinge. En sy's verskriklik slim. Sy's sekerlik die slimste mens wat ek ken. Daarby is sy geen hulpelose muurblommetjie nie. Sy is vreesloos. Ek dink nie ek sou kon uithou met iemand wat nie na haar self kan omsien nie.
Jy is tog besorg oor haar welstand?
Dit is waar. Amalia se vreesloosheid laat haar in die moeilikheid beland want sy stuit vir geen duiwel nie.
Sy is twee keer met 'n mes gesteek; die eerste keer deur 'n sluipjagter en die tweede keer toe sy beroof is. Hoe het dit jou geaffekteer?
(Hendrik vryf oor sy oë. Hy is ooglopend geroer.) Ek…ek het elke keer doodgegaan, as ek heeltemal eerlik moet wees. En elke keer weer lewendig geword ook. Ek kan my die lewe sonder Amalia nie indink nie. Die Grieke het mos geglo dat mense eers twee koppe en vier arms en vier bene gehad het en toe deur die Gode in die helfte verdeel en oor die wêreld versprei is. Vir altyd soek jy na jou verlore helfte en jy's gelukkig as jy dit kry. Amalia is my ander helfte en ek tel my seëninge elke dag dat ek haar hier op Witteberg gekry het.
Ons sluit ons onderhoud op hierdie noot af. Daar is baie meer wat ek hierdie enigmatiese man wil vra, maar iets sê vir my dat Hendrik nou klaar gepraat het.
Hendrik en Amalia se verhaal begin in Saliger. Koop nou Saliger en Heiliger by LAPA Uitgewers: http://bit.ly/2vBhNls
Posted in: Boekbespreking, Boeke, crime novels, Gesels met karakters, Lapa Uitgewers, praat saam, spanningsverhale