President Nixon kondig aan dat die Viëtnam -oorlog eindig - GESKIEDENIS - Inligting
President Nixon kondig aan dat die Viëtnam -oorlog ten einde loop
Op 'n nuuskonferensie sê president Richard Nixon dat die Viëtnam -oorlog tot 'n gevolgtrekking kom as gevolg van die plan wat ons opgestel het. Nixon het tydens 'n konferensie in Midway in Junie aangekondig dat die Verenigde State 'n nuwe program volg wat hy 'Viëtnamisering' noem.
Onder die bepalings van hierdie program sou Suid -Viëtnamese magte opgebou word sodat hulle meer verantwoordelikheid vir die oorlog kon aanvaar. Namate die Suid -Viëtnamese magte meer bekwaam geword het, sou Amerikaanse troepe aan die geveg onttrek word en na die Verenigde State teruggekeer word. In sy toespraak het Nixon daarop gewys dat hy reeds beveel het om 60 000 Amerikaanse troepe terug te trek. Terselfdertyd het hy bevele uitgereik om die Suid -Viëtnamese meer moderne toerusting en wapens te voorsien en die adviespoging vergroot, alles as deel van die "Vietnamization" -program. Terwyl Nixon sy perskonferensie gehou het, het troepe van die Amerikaanse 25ste Infanteriedivisie (minus die Tweede Brigade) uit Vietnam begin vertrek.
Die uitsprake van Nixon dat die oorlog beëindig word, was voortydig. In April 1970 brei hy die oorlog uit deur Amerikaanse en Suid -Viëtnamese troepe te beveel om kommunistiese heiligdomme in Kambodja aan te val. Die gevolglike geskreeu oor die Verenigde State het gelei tot 'n aantal protesoptogte teen oorlog; dit was by een van hierdie betogings dat die National Guard vier betogers by Kent State geskiet het.
Alhoewel Nixon steeds die Amerikaanse troepesterkte in Suid -Viëtnam verminder het, het die geveg voortgegaan. In 1972 het die Noord -Viëtnamese 'n massiewe inval in Suid -Viëtnam geloods. Die Suid -Viëtnamese magte het onder die aanval gewoel, maar het uiteindelik die oorhand gekry met die hulp van Amerikaanse lugmag. Na uitgebreide onderhandelinge en die bombardement van Noord -Viëtnam in Desember 1972, is die Vredesooreenkomste van Parys onderteken in Januarie 1973. Onder die bepalings van die ooreenkomste is die Amerikaanse magte heeltemal teruggetrek. Ongelukkig het dit nie die oorlog vir die Viëtnamese beëindig nie en die gevegte duur voort tot April 1975 toe Saigon die kommuniste te beurt val.
President Nixon kondig aan dat die Viëtnam -oorlog eindig - GESKIEDENIS
Richard Nixon (links) en Henry Kissinger (regs) ontmoet.
27 Januarie 2016 is die 43ste herdenking van die formele vrede in Viëtnam. Op daardie dag in 1973 het verteenwoordigers van die Verenigde State uiteindelik ooreengekom met Noord- en Suid -Viëtnam om die vuur te staak en die laaste Amerikaanse gevegstroepe uit die land te onttrek. Twee jaar later het Noord -Viëtnam die vrede verbreek deur Suid -Viëtnam binne te val en die land met geweld te verenig.
Die val van Saigon is nie die enigste tragedie wat verband hou met die einde van die oorlog nie: 27 Januarie kon die 48ste herdenking van vrede, as dit nie was vir die ambisie van twee manipuleerders agter die skerms nie.
Tydens die delikate onderhandelinge vir vrede in die somer van 1968, het die destydse spesiale adviseur van die president Henry Kissinger en die presidensiële kandidaat Richard Nixon saamgewerk, met behulp van geklassifiseerde inligting en geheime kommunikasiekanale, om president Johnson se pogings om die oorlog te beëindig, te ondermyn en te frustreer - alles vir tydelike politieke gewin.
Die uitwerking van die oorlog in Viëtnam op Nixon in 1968
Teen die herfs van 1968, was 'n meerderheid Amerikaners dit eens dat Vietnam die grootste probleem van die land was - soos hulle die afgelope drie jaar konsekwent bevestig het. Daar was toenemend 'n stemming dat dit tyd is om iets aan hierdie probleem te doen - en daar is 'n paar onduidelike konsensus oor wat dit kan wees. In Mei het 41 persent van die ondervraagde deur George Gallup gesê dat hulle 'valke' is en 'n gelyke getal beskryf hulself as 'duiwe'.
Amerikaanse openbare steun vir die Viëtnam -oorlog het 'n groot knou gekry in 1968. Beeld is in die publieke domein via Wikapedia.
Net 'n jaar tevore het die self-geïdentifiseerde valke 49 persent tot 35 persent oorheers. Gallup se peilings het aangedui dat Amerikaners met 'n marge van 64 persent tot 26 persent die bombardement wat president Johnson in Maart aangekondig het, goedgekeur het. In dieselfde maand, met 'n marge van 69 persent tot 21 persent, stem Gallup se steekproef ooreen met 'n benadering waardeur die Verenigde State troepe sou onttrek en die Suid -Viëtnamese sou laat voortgaan om te veg - met Amerikaanse voorraad en ekonomiese ondersteuning. In die peilings in Augustus en Oktober 1968 het die ondervraagde met konstante marges van 66 persent tot 18 persent aangedui dat hulle meer geneig sou wees om 'n kandidaat te ondersteun wat meer van die gevegte aan die Suid -Viëtnamese sou oorgee en Amerikaanse troepe sou begin onttrek.
Teen 1968 was dit duidelik dat die koue oorlogsooreenkoms wat die Amerikaanse betrokkenheid in Viëtnam ondersteun het, verswak het. Die meningspeilings was op baie maniere die kandidate voor - of ten minste voor enige eksplisiete planne wat die kandidate verwoord het. Die presidensiële aanspraakmakers het geen kans gehad om posisies in 'n presidensiële debatformaat te ondersoek nie, aangesien Nixon nie sou instem om debatte te voer nie.
Nixon se Vietnam -strategie, soos in die verkiesingsveldtog voorgehou, het verskeie komponente: Moedig die Suid -Viëtnamese aan om meer verantwoordelikheid vir die gevegsoperasies in die Suide te aanvaar, begin om Amerikaanse troepe af te trek of ten minste terug te trek, hou die druk op die Noord -Viëtnamese en probeer om 'n verdrag met hulle te onderhandel, en probeer om Sowjet -hulp te vra om dit te bereik. Dit het 'n beroep op baie gedoen, selfs al was dit nie ten volle verwoord nie. Nixon het ook voorgestel om die konsep aan die einde van die oorlog te beëindig en na 'n vrywillige weermag oor te skakel.
Die belangrikste is dat die enigste kandidate wat gepraat het van 'n tradisionele militêre oorwinning in Viëtnam, George Wallace en Curtis LeMay was. En die beloftes van hierdie twee mans was meer retories as 'n praktiese plan om dit te bereik. Goewerneur Wallace het daarop aangedring dat die weermag aangemoedig moet word om "al die militêre vermoëns wat ons het, insluitend lug- en vlootmag" te gebruik om die oorwinning te verseker - maar hy haal die kernopsie van die tafel af. Op 2 November, Die Saturday Evening Post redaksie dat slegs Wallace voorgestel het dat hy die geveg sal verhoog. Die redaksie het tot die gevolgtrekking gekom dat Humphrey en Nixon blykbaar 'n verblyfbeleid kombineer met 'n onderhandelde onttrekking. En dit lyk asof elke kandidaat sy veldtog op die veronderstelling baseer dat niemand regtig glo wat hy sê nie. Sedert 1965 het die skerp antikommunistiese, wen-die-oorlog-retoriek afgekoel namate die probleme duideliker geword het en vertroue in 'n vinnige oplossing afgeneem het. Vir die meeste Amerikaners in die herfs van 1968 was die ambivalente doelwitte van 1965 in Viëtnam verminder tot hoe Amerika die beste uit die oorlog kon verwyder word.
Gedurende die herfs, Lewe tydskrif het sy korrespondente in Viëtnam na die hele land gestuur, waar hulle 'n onderhoud gevoer het met ongeveer 300 mans en vroue in die diens oor die verkiesing en die oorlog. Omdat hulle erken dat baie van die mans en vroue wat hulle ondervra het nog nie een-en-twintig was nie en dus nie stemgeregtig was nie, het hulle geleer dat hierdie burgers goed ingelig was oor die verkiesing-indien glad nie oortuig dat die uitslae daarvan 'n verskil sou maak nie. Die meeste was sterk gekant teen die stop van bombardemente omdat hulle van mening was dat dit noodsaaklik is om die druk op die vyand te behou - en om die vyand se pogings om die druk op die Amerikaanse troepe te behou, te bemoeilik. Hulle het nog steeds gepraat oor die noodsaaklikheid om teen die kommunisme in Viëtnam op te staan ​​om te verhoed dat die geveg na Amerikaanse strate verhuis. Dit lyk asof Richard Nixon 'n voorkeur het as 'n nuwe gesig - hulle het min geweet van die 'ou Nixon'. En daar was 'n sterk liefde vir Bobby Kennedy - en verrassende simpatie vir Lyndon Johnson. Maar uiteindelik was hulle gefokus op hul taak: "Die enigste ding waaroor iemand hier heftig is, is om lewendig uit te kom."
Nixon lewer 'n toespraak aan die nasie oor die Kambodjaanse inval tydens die Viëtnam -oorlog. Die beeld is in die openbare domein via Wikapedia.
Die Nixon -span was tydens die veldtog bekommerd oor wat hulle 'n verrassing in Oktober noem. Hulle was bang dat president Johnson 'n nuwe inisiatief sou hê wat hul momentum sou laat verdwyn. Hulle was reg. Op 31 Oktober kondig Johnson 'n volledige bomaanval in die Noorde aan en sê dat onderhandelinge om die oorlog te beëindig onmiddellik in Parys sal begin. Hanoi het uiteindelik ingestem om Suid -Viëtnam toe te laat om aan die gesprekke deel te neem in ruil vir die bomaanval. Die nuus van vredesgesprekke kon die uitslag van die verkiesing beïnvloed. Behalwe dat die byeenkoms van die gesprekke vertraag is toe Suid -Viëtnam geweier het om aan te sluit. Johnson was woedend. En hy was meer as woedend toe hy, via FBI -afluisters, verneem dat die Nixon -span, saam met Anna Chennault, die Saigon -regering aangemoedig het om nie deel te neem nie. Mevrou Chennault was die in China gebore weduwee van die Amerikaanse Tweede Wêreldoorlog-held Army Air Force-generaal Claire Chennault. Sy was 'n welgestelde sakevrou en 'n lojalis van die Republikeinse Party. Sy het die Suid -Viëtnamese president Nguyen Van Thieu verseker dat Suid -Viëtnam veel groter sukses sou behaal in onderhandelinge wat deur die Nixon -administrasie belê is. Lyndon Johnson het gedreig om in die openbaar te kom met inligting wat hy as verraad beskou het. Maar hy het uiteindelik teruggetrek - dit sou die erkenning van die telefoon van die Nixon -span behels het.
Op 5 November 1968 verkies Amerikaanse kiesers Richard Milhous Nixon as die sewe en dertigste president van die Verenigde State. Mnr. Nixon het 'n veelheid van 43,4 persent van die algemene stemme gekry vir Hubert Humphrey se 42,7 persent en George Wallace se 13,5 persent. Nixon geniet 'n voorsprong van 'n halfmiljoen stemme uit byna 73 miljoen stemme. Maar hy het 'n meer belangrike oorwinning van die kieskollege behaal met 301 kiesers vir Humphrey se 191 en Wallace se 46.
Die verkiesingsopbrengste het byna seker bewys dat die land gereed was om iets aan die Viëtnam -oorlog te doen. Maar nie die veldtog of die verkiesing het 'n beleidsrigting gegee nie - behalwe dat dit redelik duidelik was dat 'n toename in troepevlakke en 'n eskalasie van die grondoorlog nie 'n opsie was nie. Wat die meeste Amerikaners betref, lyk dit asof die fase van die oorlog besig is om af te neem. Desondanks het die fase van die oorlog in Viëtnam onverpoos voortgegaan. Aangesien die Amerikaanse verkiesingsuitslae laat in die nag van 5 November ingekom het, was dit die middag die volgende dag in Viëtnam. Op 6 November sterf 33 Amerikaners in Viëtnam. Terwyl Richard Nixon sy oorgangspan saamgestel het om voor te berei vir die oordrag van mag, was 'n deel van hierdie pakket die aanvaarding van verantwoordelikheid vir die oorlog in Viëtnam.
JAMES WRIGHT is president emeritus en Eleazar Wheelock professor in geskiedenis emeritus aan die Dartmouth College en die skrywer of redakteur van verskeie boeke, insluitend Diegene wat die stryd aangegaan het. Sy pogings namens veterane en onderwys is in die New York Times, Boston Globe, NPR, en meer. Hy dien in die rade van die Semper Fi -fonds, die Irak- en Afghanistan -veterane van Amerika en die veldtogleierskapskomitee vir die Vietnam Veterans Memorial Fund Education Center. Hy woon in Sunapee, NH.
President Richard Nixon gee 'n uitsending aan die nasie oor die Kambodjaanse uitstappie in 1973. Foto via Wikimedia Commons.
Op hierdie datum in 1973 kondig president Richard Nixon 'n vredesooreenkoms aan om die Viëtnam -oorlog te beëindig. Dit is betekenisvol of nie, dit was net een dag nadat die Hooggeregshof erken het dat vroue 'n grondwetlike reg het om hul eie besluite te neem oor voortplanting, die onderwerp van die Almanak -toetrede van gister. Dit is moeilik om te sê watter nederlaag vir die konserwatiewe saak meer geskend was.
In die uitgawe van 12 Februarie 1973 Die Nasie, O. Edmund Clubb het 'n artikel met die titel & ldquo The Cease-Fire gepubliseer. & Rdquo Clubb was een van die staatsdepartemente en het in die veertigerjare China se hande en rdquo gepubliseer, in 'n anti-kommunistiese herrie na die revolusie van Mao en rsquos as die laaste Amerikaanse buitelandse diens. Beampte in China na die kommunistiese oorname van 1949, het Clubb self die Amerikaanse vlag by die konsulaat in Beijing afgehaal. Nadat hy na die Verenigde State teruggekeer het, is Clubb uit die staatsdepartement geskors en 'n sekuriteitsrisiko aangedui.
Dus, vir 46,000 Amerikaanse slagoffers, die uitgawes van $ 136 miljard, die verdraaiing van die Amerikaanse ekonomie en die droewige aantasting van die Amerikaanse wêreldbeeld en die gevolglike verlies aan politieke invloed, kry ons dit en ons noem dit amptelik & ldquopeace met eer. & Rdquo As dit as eerbaar geag word, het die Verenigde State 'n reeks reaksionêre Saigon -regerings gesteun wat verby die oproep van enige veronderstelde plig was, en dit is nie op die slagveld verslaan nie, maar dit was nooit in gevaar nie. Die uiteindelike uitkoms het egter duidelik iets duidelik gemaak wat uit die geskiedenis van die 20ste eeu geleer kon word, naamlik dat B-52's ondoeltreffend is om revolusionêre idees in die tyd van nasionalisme te beveg. Washington het klaaglik daarin geslaag om Asiatiese post-koloniale aspirasies te waardeer, om die aard van die moderne Asiatiese revolusie te verstaan. Volgens die bewyse het die beleidmakers in Washington nooit van begin tot einde werklik begryp waaroor die Indochinese rewolusie gaan nie, en dat dit inherent 'n politieke, nie 'n militêre stryd was nie. Verblind deur hierdie fout, het die Verenigde State probeer om die Indochinese rewolusionêres te oorheers en te onderdruk, en mdashand het roemloos misluk. Of dit sy posisie in Asië kan herstel, sal afhang van of dit die les van sy elf jaar lange Indochinese oorlog geleer het: Asië moet nie volgens Amerikaanse patrone gevorm word nie.
Merk Die Nasie& rsquos 150ste bestaansjaar, elke oggend hierdie jaar Die Almanak sal iets beklemtoon wat daardie dag in die geskiedenis gebeur het en hoe Die Nasie dit gedek. Kry die Almanak elke dag (of elke week) deur aan te meld by die e-pos nuusbrief.
1971: Nixon's War on Drugs
Op 'n perskonferensie op 17 Junie 1971 verklaar Nixon sy oorlog teen dwelms.
Rasse -opstande in die laat 1960's en voortdurende demonstrasies teen die oorlog in Viëtnam het baie Amerikaanse kiesers onseker en bang vir die toekoms laat voel. Richard M. Nixon, die Republikeinse presidensiële kandidaat uit Kalifornië, het op hierdie vrese gespeel deur 'n 'oorlog teen dwelms' uit te dink wat op oorlogsdemonstrante en Afro -Amerikaners gerig was. Nixon, 'n slim politikus, het sy oorlog teen dwelms as deel van sy veldtog gebruik, alhoewel die geïdentifiseerde 'probleem' - dwelms - en die geartikuleerde strategie in reaksie op twyfelagtige gegewens gebaseer was. In 'n onderhoud vir die boek Rook en spieëls: Die oorlog teen dwelms en die politiek van mislukking, Dan Baum 'n onderhoud met John Ehrlichman, Nixon se adviseur vir binnelandse sake en raad van die Withuis. Tydens die onderhoud onthul Ehrlichman die ware motivering agter die strategie van Nixon se oorlog teen dwelms:
Die Nixon -veldtog in 1968, en die Nixon White House daarna, het twee vyande gehad: die antiwarri het weggegaan en [B] het nie mense nie. Verstaan ​​u wat ek sê? Ons het geweet dat ons dit nie onwettig kan maak om teen die oorlog of teen 'n gebrek aan [B] te wees nie, maar deur die publiek die hippies te laat assosieer met dagga en [B] 'n gebrek aan heroïne, en dan albei baie te kriminaliseer, kan ons dit ontwrig gemeenskappe. Ons kon hul leiers arresteer, 'n klopjag op hul huise maak, hul vergaderings verbreek en hulle aand na aand op die aandnuus belaster. Het ons geweet ons lieg oor die dwelms? Natuurlik het ons dit gedoen (soos aangehaal in Baum, 2016, par. 2).
Nixon se uitvinding van die oorlog teen dwelms as 'n politieke hulpmiddel was sinies, maar sedertdien het elke president - demokraat en Republikein - dit om een ​​of ander rede ewe nuttig gevind. Intussen is die toenemende koste van die dwelmoorlog nou onmoontlik om te ignoreer ... een uit elke agt [B] gebrek aan mans is ontneem vanweë 'n oortreding. (2016, par. 4)
John Ehrlichman, voormalige hooggeplaaste assistent van president Richard Nixon, het in 'n onderhoud in 1944 gedeel dat die dwelmoorlog geskep is om protesoptogte en swartes teen oorlog te beveg.
Nixon se strategie het vrugte afgewerp. Toe die sittende president, Lyndon B. Johnson, aankondig dat hy nie op 31 Maart 1968 herverkiesing wil doen nie en toe die sterkste Demokratiese kandidaat, Robert F. Kennedy, op 5 Junie 1968 deur Sirhan Sirhan vermoor word, was Nixon se pad na die Withuis beveilig is.
Hoewel rasse -profilering in Amerika nie nuut was nie, sou Amerika se verhouding tussen ras, dwelms en die regstelsel nooit dieselfde wees as Nixon sy amp beklee nie (Baum, 2016). Die impak van die rassistiese benadering tot dwelmwette op Afro -Amerikaners was verwoestend. Volgens die Department of Justice Bureau of Justice Statistics (2018) illustreer die jongste gevangenisstatistieke die onproportionele vonnisoplegging van Afro -Amerikaners in die Verenigde State, veral mans:
Swart-tot-wit rasseverskille is ook onder mans waargeneem. Swart mans tussen 18 en 19 jaar was 11.8 keer meer geneig om gevangenisstraf te kry as wit mans van dieselfde ouderdom ... in die algemeen was 15% van die staatsgevangenes aan die einde van 2015 skuldig bevind aan 'n dwelmmisdryf ... in vergelyking, byna die helfte (47% ) van die federale gevangenes se dienstyd in September 2016 ... is skuldig bevind aan 'n dwelmmisdryf. (Departement van Justisie, p. 1)
Sedert 1968 is die hele swart woonbuurte verwoes deur die rassistiese dwelmbeleid wat huishoudings in wese sonder vaders, ooms, broers en seuns gelaat het (Coates, 2015). Net soos die ontbinding van die familie wat onder slawerny plaasgevind het, het die aanhouding van swart mans steeds Afro -Amerikaanse gesinne geskei gehou.
President Nixon verklaar dat die Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog in 1973 beëindig is
President Nixon, president van Washington (23 Januarie), het vanaand aangekondig dat die Verenigde State en Noord -Viëtnam 'n ooreenkoms gesluit het om die langste oorlog in die geskiedenis van Amerika te beëindig en "vrede met eer" na Vietnam te bring.
'N Skietstilstand begin om 19:00. (New York -tyd) hierdie Saterdag in Viëtnam, het Nixon aan 'n landwye televisiegehoor gesê.
Die vredesooreenkoms sal formeel deur die VSA onderteken worden Suid -Viëtnam en Noord -Viëtnam en die Viet Cong in Parys op Saterdag.
Die onttrekking van die oorblywende Amerikaanse magte in Viëtnam en die terugkeer van Amerikaanse krygsgevangenes sal binne die volgende 60 dae geskied, het die president in 'n uiteensetting van die ooreenkoms gesê.
"Dit is 'n vrede wat bly," het Nixon gesê, "en 'n vrede wat genees."
Die aankondiging van die skietstilstand kom net 11 jaar, een maand en 'n dag na die eerste Amerikaanse dood in die Viëtnam-konflik-die 25-jarige weermagspesialis 4de klas James Thomas Davis van Livingston, Tenn., In 'n hinderlaag gedood deur die Viet Cong 25 myl van Saigon op 22 Desember 1961.
In sy aankondiging spreek Nixon die Suid -Viëtnamese aan en vertel hulle dat hulle deur hul werk en opoffering die reg gekry het om hul eie regering te stig en die krag gekry het om dit te behou.
'N beroep op Noord -Viëtnamese
By die Noord -Viëtnamese het hy 'n beroep op versoening gedoen.
Nixon het die afgelope weke sy stilswye verduidelik deur te sê dat enige kommentaar wat hy moontlik gemaak het, moontlik met die sensitiewe onderhandelinge kon inmeng.
Hy het aan die nasie, bitter verdeeld oor die konflik, gesê dat dit trots moet wees op die 2,5 miljoen jong Amerikaners wat onbaatsugtig gedien het om 'n vriendelike regering te help om sy vryheid te handhaaf.
Nixon het gesê niks beteken op hierdie oomblik meer vir hom as dat die lang ellende van die vroue van die gevangenes en mans wat as vermis gelys word, tot 'n einde kom nie.
Lauds Johnson se ondersteuning
Die president prys wyle president Lyndon Johnson vir sy moeisame pogings om vrede in Viëtnam te vind, en spreek diepe waardering uit vir Johnson se steun aan die pogings van Nixon om die oorlog tot 'n eervolle einde te bring.
In een van die ironieë van die geskiedenis kom die aankondiging van Nixon op 'n dag na die dood van Johnson, wat sy politieke loopbaan opgeoffer het in die soeke na vrede.
Nixon het gesê die wapenstilstand -ooreenkoms is vroeër vandag in Parys geparafeer deur Henry Kissinger, sy hoof -onderhandelaar in Viëtnam, en Hanoi se Le Duc Tho. Hy het gesê dit sal om 19:00 in werking tree. (New York -tyd) Saterdag.
In sy toespraak lees hy 'n verklaring wat volgens hom gelyktydig deur Noord -Viëtnamese amptenare uitgereik word, wat die hoop uitgespreek het dat die ooreenkoms tot 'n blywende vrede in Indochina sal lei.
Nixon se toespraak, van die ovaalkantoor van die Withuis, volg op inligtingsessies vir sy kabinet en vir die leiers van die Demokratiese en Republikeinse kongres.
Verslae Alle voorwaardes word aanvaar
Nixon het gesê dat "binne 60 dae vanaf die tydstip waarop die skietstilstand in werking tree, alle Amerikaners wat in Indochina aangehou word, vrygelaat word."
Die president onthou dat hy tydens sy toespraak op 8 Mei verlede jaar die voorwaardes vir so 'n skietstilstand uiteengesit het. '
Nixon se aankondiging van 'n vredesooreenkoms in Viëtnam kom byna vier jaar na die eerste vredesgesprekke in Parys. Dit was op 26 Januarie 1969 dat Amerikaanse, Noord -Viëtnamese, Viet Cong en Suid -Viëtnamese onderhandelaars vir die eerste keer bymekaargekom het by die Hotel Majestic in Parys om die lang en bloedige oorlog te beëindig, wat die VSA 46,000 mense in 'n geveg gekos het.
Die ooreenkoms wat vanaand aangekondig is "voldoen aan die doelwitte en het die volle steun van president Nguyen Van Thieu en die regering van Suid -Viëtnam," het Nixon gesê.
Maar hy het gewaarsku dat die terme daarvan "nougeset nagekom moet word". Hy het gesê dat die Verenigde State die voorwaardes sal nakom - en verwag dat Noord -Viëtnam dieselfde sal doen.
Hy het gesê dat die ooreenkoms die Thieu -regering erken "as die enigste wettige regering van Suid -Viëtnam." Die Verenigde State, het die president verklaar, sal voortgaan om die regering militêr te help.
'Die beëindiging van die oorlog is slegs die eerste stap in die rigting van die bou van die vrede,' verklaar hy.
Prys familielede van PW's
Toe hy praat oor die langverwagte vrylating van Amerikaanse PW's, het Nixon hulde gebring aan 'sommige van die dapperste mense wat ek ooit ontmoet het' - die vroue en gesinne van die gevangenes, wat volgens hom sy soeke na die 'regte soort' standvastig ondersteun het vrede. "
'Toe ander ons 'n beroep doen om op enige voorwaardes te skik', het die uitvoerende hoof gesê, het PW -familielede standvastig gesê dat hy moet veg vir 'vrede met eer' sodat hul geliefdes 'nie tevergeefs gesterf en gely het nie'.
'Niks beteken meer vir my nie,' sê Nixon met 'n ferm dog emosionele stem, as om die manier te vind om die mans huis toe te bring.
Die verklaring wat Nixon vanaand in sy toespraak gelees het, word terselfdertyd in Hanoi uitgereik. Dit het gesê:
"Om 12:30 (Parys tyd) vandag, 23 Januarie 1973, is die ooreenkoms oor die beëindiging van die oorlog en die herstel van vrede, geparafeer deur dr. Henry Kissinger namens die Verenigde State en spesiale adviseur Le Duc Tho namens die Demokratiese Republiek van Viëtnam.
"Die ooreenkoms word formeel onderteken deur die partye wat deelneem aan die Parys -konferensie in Viëtnam op 27 Januarie 1973 by die Internasionale Konferensiesentrum in Parys. Die skietstilstand tree in werking om 2400 (middernag) Greenwich Mean Time, 27 Januarie 1973 .
"Die Verenigde State en die Demokratiese Republiek van Viëtnam en dra by tot die behoud van blywende vrede in Indochina en Suidoos -Asië."
'Laat ons trots wees dat Amerika nie tevrede was met 'n vrede wat ons bondgenote sou verraai het nie,' het Nixon gesê. 'Laat ons trots wees daarop dat Amerika nie tevrede was met 'n vrede wat ons gevangenes sou laat vaar nie.'
Nixon se belofte om Amerikaanse troepe in 1969 uit Vietnam te onttrek, het 'n paar protesoptogte wat die Verenigde State gedurende die laaste jare van die Johnson -administrasie ontstel het, stilgemaak. Boonop het geskille binne die teenoorlogsbeweging oor strategie en doelwitte die doeltreffendheid daarvan gedurende hierdie tyd verminder. Maar die antiwar -beweging bly 'n sterk krag in die Verenigde State. Met verloop van die weke het sy lidmaatskap aangevoer dat Nixon Amerikaanse soldate te stadig onttrek het. Hulle het opgemerk dat tussen die tyd dat Nixon in Januarie 1969 sy amp aangeneem het en die eerste terugtrekking van Amerikaanse troepe in Augustus 1969, nog 7 000 Amerikaanse soldate in Viëtnam dood is.
Die pad na die einde van die konsep
President Nixon en Flanigan het hul doel bereik om die ontwerp in 1973 te beëindig. Dit is moeilik om te dink dat hulle hierdie prestasie sou kon bereik as die Administrasie (en die Kongres) nie in 1969 die polities moeilike standpunt ingeneem het om 'n konsepverandering te begin nie, wat die manier om die konsep binne 4 jaar heeltemal te beëindig.
By die uittrede van Flanigan uit die Withuis in Julie 1974, het president Nixon die hoogste opmerkings vir een van sy mees betroubare hulpverleners:
Alhoewel ek lankal geweet het van u voorneme om terug te keer na die privaat lewe, is ek egter altyd huiwerig om 'n gewaardeerde vriend en medewerker te sien vertrek. U ken my diep bewondering vir u wonderlike prestasies die afgelope vyf jaar, en ek sal nie daaroor stilstaan ​​nie. Laat ek egter sê dat van die vele mans en vroue wat ons administrasie gedien het, min kan voldoen aan die uitsonderlike vaardighede, energie en toewyding wat u vir u pligte gebring het.
Pat sluit saam met my aan by Brigid en u hartlike wense vir elke sukses en geluk in die komende jare.
Die onttrekking van alle Amerikaanse en geallieerde magte binne sestig dae.
Die terugkeer van krygsgevangenes parallel met bogenoemde.
Die opruiming van myne uit Noord -Viëtnamese hawens deur die VSA
'N Wapenstilstand in Suid-Viëtnam, gevolg deur presiese afbakening van kommunistiese en regeringsbeheersones.
Die oprigting van 'n 'National Council of National Reconciliation and Concord' wat bestaan ​​uit 'n kommunistiese, regering en neutralistiese kant om demokratiese vryhede te implementeer en vrye verkiesings in Suid -Viëtnam te organiseer.
Die stigting van 'Gesamentlike Militêre Kommissies' wat bestaan ​​uit die vier partye en 'n 'International Commission of Control and Supervision' wat uit Kanada, Hongarye, Indonesië en Pole bestaan ​​om die skietstilstand te implementeer. Albei werk eenparig.
Die onttrekking van buitelandse troepe uit Laos en Kambodja.
'N Verbod op die bekendstelling van oorlogsmateriaal in Suid -Viëtnam, tensy dit vervang word.
'N Verbod op die bekendstelling van verdere militêre personeel in Suid -Viëtnam.
Amerikaanse finansiële bydraes tot 'genesing van die wonde van oorlog' in Indochina.
Vroeë doodblokke Redigeer
Na die sukses van die anti-oorlogskandidaat Eugene McCarthy in die New Hampshire-primêre, het die Amerikaanse president, Lyndon B. Johnson, in Maart 1968 die bombardemente oor die noordelike deel van Noord-Viëtnam gestaak (Operation Rolling Thunder) om Hanoi aan te moedig (die vermeende lokus van die opstand) om met onderhandelinge te begin. Alhoewel sommige bronne beweer dat die besluit om die bombardering op 31 Maart 1968 te stop, verband hou met gebeure in die Withuis en die president se advies van die minister van verdediging, Clark Clifford en ander, eerder as die gebeure in New Hampshire.  Kort daarna het Hanoi ingestem om 'n volledige staking van die bombardement te bespreek, en 'n datum is vasgestel vir verteenwoordigers van beide partye in Parys, Frankryk. Die partye het die eerste keer op 10 Mei vergader, met die afvaardigings onder leiding van Xuân Thuỷ, wat die amptelike leier van die Noord-Viëtnamese afvaardiging gedurende die hele proses sou bly, en die Amerikaanse ambassadeur-by-W. W. Averell Harriman.
Die onderhandelinge het vyf maande lank tot stilstand gekom toe Noord-Viëtnam geëis het dat alle bomaanvalle op Noord-Viëtnam gestaak word, terwyl die Amerikaanse kant eis dat Noord-Viëtnam instem tot 'n wedersydse de-eskalasie in Suid-Viëtnam, eers op 31 Oktober stem Johnson in om die lugaanvalle en ernstige onderhandelinge kan begin.
Een van die grootste struikelblokke vir effektiewe onderhandeling was die feit dat Noord -Viëtnam en die National Front for the Liberation of South Vietnam (NLF, of Viet Cong) in die Suide geweier het om die regering van Suid -Viëtnam met dieselfde volharding te erken, die regering in Saigon het geweier om die wettigheid van die NLF te erken. Harriman het hierdie geskil opgelos deur 'n stelsel te ontwikkel waarmee Noord -Viëtnam en die VSA die genoemde partye sou wees. NLF -amptenare kan by die Noord -Viëtnam -span aansluit sonder om deur Suid -Viëtnam erken te word, terwyl Saigon se verteenwoordigers by hul Amerikaanse bondgenote aansluit.
'N Soortgelyke debat het betrekking gehad op die vorm van die tafel wat tydens die konferensie gebruik sou word. Die Noorde het 'n sirkelvormige tafel voorgestel waarin alle partye, insluitend NLF -verteenwoordigers, 'gelyk' lyk. Die Suid -Viëtnamese het aangevoer dat slegs 'n reghoekige tafel aanvaarbaar is, want slegs 'n reghoek kan twee verskillende kante van die konflik toon. Uiteindelik is 'n kompromie bereik waarin verteenwoordigers van die noordelike en suidelike regerings aan 'n sirkelvormige tafel sou sit, met lede wat alle ander partye by individuele vierkantige tafels om hulle sit.
Sabotasie van onderhandelinge deur Nixon -veldtog Redigeer
Bryce Harlow, 'n voormalige personeellid van die Withuis in die Eisenhower -administrasie, beweer dat hy "'n dubbelagent in die Withuis werk. Ek het Nixon op hoogte gehou." Harlow en Henry Kissinger (wat vriendelik was met albei veldtogte en in die komende verkiesing werk in Humphrey of Nixon -administrasie gewaarborg het) voorspel afsonderlik dat Johnson 'bombardement' sou stop. Die demokratiese senator George Smathers het president Johnson in kennis gestel dat "die woord is duidelik dat ons 'n poging aanwend om die verkiesing na Humphrey te bring. Daar is aan Nixon gesê". 
Volgens die presidensiële historikus Robert Dallek berus Kissinger se advies "nie op spesiale kennis van besluitneming in die Withuis nie, maar op die insig van 'n skerp ontleder in wat gebeur." William Bundy, ontleder van die CIA, het gesê dat Kissinger "geen nuttige insiderinligting" verkry het tydens sy reis na Parys nie, en dat "byna elke ervare Hanoi -kyker tot dieselfde gevolgtrekking gekom het". Terwyl Kissinger moontlik 'te kenne gegee het dat sy advies gebaseer was op kontak met die afvaardiging van Parys', is hierdie soort 'selfbevordering' in die ergste geval 'n geringe en nie ongewoon praktyk nie, wat heel anders is as om werklike geheime te kry en te rapporteer. ' 
Nixon het die vooraanstaande Chinees-Amerikaanse politikus Anna Chennault gevra om sy "kanaal na Thieu" te wees. Chennault stem in en meld gereeld aan John Mitchell dat Thieu nie van plan is om 'n vredeskonferensie by te woon nie. Op 2 November het Chennault die Suid -Viëtnamese ambassadeur ingelig: "Ek het pas gehoor van my baas in Albuquerque wat sê dat sy baas [Nixon] gaan wen. En jy sê vir jou baas [Thieu] dat hy nog 'n rukkie moet wag."  Johnson het deur die NSA uitgevind en was woedend omdat hy gesê het dat Nixon 'bloed op sy hande' het en dat die leier van die minderheid in die senaat, Everett Dirksen, met Johnson saamstem dat sulke optrede 'verraad' is.    Sekretaris van verdediging, Clark Clifford, het die optrede as 'n onwettige oortreding van die Logan -wet beskou.  In reaksie hierop het president Johnson beveel dat lede van die Nixon-veldtog die draad moet afluister.   Dallek het geskryf dat Nixon se pogings 'waarskynlik geen verskil' gemaak het nie, omdat Thieu nie bereid was om die gesprekke by te woon nie en dat die kans dat daar 'n ooreenkoms voor die verkiesing bereik kon word, maar dat hy die inligting wat Harlow en Kissinger verskaf het, gebruik het moreel twyfelagtig, en die besluit van vise -president, Hubert Humphrey, om Nixon se optrede nie openbaar te maak nie, was "'n ongewone daad van politieke ordentlikheid". 
Nixon -regering Redigeer
Nadat hy die presidensiële verkiesing van 1968 gewen het, het Richard Nixon president van die VSA geword in Januarie 1969. Daarna het hy die Amerikaanse ambassadeur Harriman vervang met Henry Cabot Lodge Jr., wat later deur David Bruce vervang is. Ook daardie jaar het die NLF 'n Voorlopige Revolusionêre Regering (PRG) gestig om regeringstatus te verkry tydens die gesprekke. Die primêre onderhandelinge wat tot die ooreenkoms gelei het, het egter glad nie tydens die Vredeskonferensie plaasgevind nie, maar is uitgevoer tydens geheime onderhandelinge tussen Kissinger en Lê Đức Thọ, wat op 4 Augustus 1969 begin het.
Noord -Viëtnam het drie jaar lank daarop aangedring dat die ooreenkoms nie gesluit kan word nie, tensy die Verenigde State ingestem het om die Suid -Viëtnamese president, Nguyễn Văn Thiệu, van die bewind te verwyder en hom te vervang met iemand wat vir Hanoi meer aanvaarbaar is. Nixon en Kissinger was nie bereid om 'n ooreenkoms te onderteken om 'n regering omver te werp wat die NLF nie met geweld kon omverwerp nie, hoewel die omvang van Noord -Viëtnamese eise betwis word. Historikus Marilyn B. Young, beweer dat die inhoud van Hanoi se voorstel stelselmatig verdraai is van hul oorspronklike pleidooi tot toelaat Thiệu se plaasvervanger, na wat Kissinger gepropageer het as 'n eis om sy omverwerping. 
Deurbraak en ooreenkoms Redigeer
Op 8 Mei 1972 het president Nixon 'n groot toegewing aan Noord-Viëtnam gemaak deur aan te kondig dat die VSA 'n wapenstilstand sou aanvaar as 'n voorwaarde vir sy militêre onttrekking. Met ander woorde, die VSA sou sy magte uit Suid -Viëtnam onttrek sonder dat Noord -Viëtnam dieselfde doen. Die toegewing het 'n dooie punt gebreek en het gelei tot vordering in die gesprekke oor die volgende paar maande. 
Die laaste groot deurbraak het op 8 Oktober 1972 gekom. Voorheen was Noord -Viëtnam teleurgesteld oor die resultate daarvan Nguyen Hue -offensief (wat in die Weste bekend staan ​​as die Paasoffensief), wat daartoe gelei het dat die Verenigde State 'Operasie Linebacker' teenstaan, 'n aansienlike lugbomveldtog wat die noorde se dryfkrag in die suide afgeskrik het en skade in die noorde aangerig het. Hulle was ook bevrees vir toenemende isolasie as Nixon se pogings tot détente die Amerikaanse betrekkinge met die belangrikste kommunistiese moondhede, die Sowjetunie en die Volksrepubliek China, wat die Noord -Viëtnamese militêre poging ondersteun, aansienlik verbeter. In 'n ontmoeting met Kissinger het Thọ sy bedingingslyn aansienlik aangepas, sodat die Saigon -regering aan bewind kon bly en dat onderhandelinge tussen die twee Suid -Viëtnamese partye 'n finale skikking kon vorm. Binne 10 dae het die geheime gesprekke 'n finale konsep opgestel. Kissinger het 'n perskonferensie in Washington gehou waarin hy aangekondig het dat 'vrede op hande is'.
Toe Thiệu, wat nie eers in kennis gestel was van die geheime onderhandelinge nie, die ontwerp van die nuwe ooreenkoms voorgelê is, was hy woedend vir Kissinger en Nixon (wat ten volle bewus was van die onderhandelingsposisie van Suid -Viëtnam) en wou dit nie sonder noemenswaardige veranderinge aanvaar nie . Daarna het hy verskeie openbare radioadresse gemaak en beweer dat die voorgestelde ooreenkoms erger was as wat dit werklik was. Hanoi was verbaas en het geglo dat dit deur Kissinger in 'n propaganda -truuk gedoop is. Op 26 Oktober het Radio Hanoi belangrike besonderhede van die konsepooreenkoms uitgesaai.
Aangesien Amerikaanse ongevalle sedert 1965 gedurende die konflik toegeneem het, het Amerikaanse huishoudelike steun vir die oorlog versleg, en teen die herfs van 1972 was daar groot druk op die Nixon -administrasie om hulle aan die oorlog te onttrek. Gevolglik het die VSA groot diplomatieke druk op hul Suid -Viëtnamese bondgenoot gebring om die vredesverdrag te onderteken, selfs al kon die toegewings wat Thiệu wou hê nie bereik word nie. Nixon het belowe om voortgesette aansienlike hulp aan Suid -Viëtnam te verleen, en gegewe sy onlangse oorwinning in die presidentsverkiesing, was dit moontlik dat hy die belofte sou kon nakom. Om sy erns aan Thiệu te bewys, beveel Nixon die swaar bombardemente van Operasie Linebacker II in Noord -Viëtnam in Desember 1972. Nixon het ook probeer om Suid -Viëtnam se militêre magte te versterk deur te beveel dat groot hoeveelhede Amerikaanse militêre materiaal en toerusting van Mei tot Desember 1972 onder Operations Enhance en Enhance Plus.  Hierdie operasies was ook bedoel om Noord -Viëtnam by die onderhandelingstafel te hou en te verhoed dat hulle die onderhandelinge laat vaar en totale oorwinning soek. Toe die Noord -Viëtnamese regering ingestem het om 'tegniese' gesprekke met die Verenigde State te hervat, beveel Nixon op 30 Desember om die bombardemente noord van die 20ste parallel te stop. as hy nie saamstem nie), het Thiệu weinig ander keuse gehad as om toe te tree.
Op 15 Januarie 1973 kondig president Nixon aan dat die aanstootlike optrede teen Noord -Viëtnam opgeskort word. Kissinger en Thọ ontmoet weer op 23 Januarie en teken af ​​op 'n verdrag wat basies identies was aan die ontwerp van drie maande tevore. Die ooreenkoms is op 27 Januarie 1973 in die Hotel Majestic in Parys, Frankryk, deur die leiers van die amptelike afvaardigings onderteken.
Die Vredesooreenkomste van Parys het die VSA effektief verwyder uit die konflik in Viëtnam. Die bepalings van die ooreenkoms is egter gereeld deur beide die Noord -Viëtnamese en die Suid -Viëtnamese regering in die steek gelaat, wat geen reaksie van die Verenigde State ontlok het nie, en uiteindelik het die kommuniste die gebied onder hulle beheer teen die einde van 1973 vergroot. Noord -Viëtnamese militêre magte geleidelik het hulle militêre infrastruktuur opgebou in die gebiede wat hulle beheer het en twee jaar later kon hulle die suksesvolle offensief begin wat die status van Suid -Viëtnam as 'n onafhanklike land beëindig het. Gevegte het byna onmiddellik begin nadat die ooreenkoms onderteken is, weens 'n reeks onderlinge vergelding, en teen Maart 1973 het die volwaardige oorlog hervat. 
Nixon het Thiệu in die geheim belowe dat hy lugmag sal gebruik om die Suid -Viëtnamese regering te ondersteun indien dit nodig sou wees. Tydens sy bevestigingsverhore in Junie 1973 is sekretaris van verdediging, James Schlesinger, deur sommige senatore skerp gekritiseer nadat hy verklaar het dat hy die Amerikaanse bombardement in Noord -Viëtnam sou hervat as Noord -Viëtnam 'n groot offensief teen Suid -Viëtnam sou begin, maar teen 15 Augustus 1973 , 95% van die Amerikaanse troepe en hul bondgenote het Vietnam (beide Noord en Suid) sowel as Kambodja en Laos verlaat onder die Case-Church-wysiging. Die wysiging, wat in Junie 1973 deur die Amerikaanse kongres goedgekeur is, verbied verdere Amerikaanse militêre aktiwiteite in Viëtnam, Laos en Kambodja, tensy die president vooraf toestemming van die kongres verkry het. Gedurende hierdie tyd is Nixon egter uit sy amp verdryf weens die Watergate -skandaal, wat in 1974 tot sy bedanking gelei het. met verwysing na sterk opposisie teen die oorlog deur Amerikaners en die verlies van Amerikaanse toerusting in die noorde deur suidelike magte terug te trek. Thiệu het daarna bedank en die VSA beskuldig van verraad in 'n TV- en radioadres:
Ten tyde van die vredesooreenkoms het die Verenigde State ingestem om toerusting een vir een te vervang. Maar die Verenigde State het nie sy woord gestand gedoen nie. Is 'n Amerikaner se woord deesdae betroubaar? Die Verenigde State het nie sy belofte gestand gedoen om ons te help veg vir vryheid nie, en in dieselfde stryd het die Verenigde State 50 000 van sy jong mans verloor. 
Saigon het op 30 April 1975 aan die Noord -Viëtnamese weermag geval wat deur Viet Cong -eenhede ondersteun is. Schlesinger het vroeg in die oggend van 29 April die begin van Operasie Frequent Wind aangekondig, wat die ontruiming van die laaste Amerikaanse diplomatieke, militêre en burgerlike personeel van Saigon via 'n helikopter, wat in die vroeë oggendure van 30 April voltooi is. Nie net het Noord -Viëtnam Suid -Viëtnam verower nie, maar die kommuniste was ook seëvier in Kambodja toe die Rooi Khmer op 17 April Phnom Penh verower het, net soos die Pathet Lao in Laos het suksesvol daarin geslaag om Vientiane op 2 Desember vas te lê. Net soos Saigon, is Amerikaanse burgerlike en militêre personeel uit Phnom Penh ontruim, die Amerikaanse diplomatieke teenwoordigheid in Vientiane is aansienlik afgegradeer en die aantal oorblywende Amerikaanse personeel is aansienlik verminder.
Volgens die Finse historikus Jussi Hanhimäki, is Suid -Viëtnam weens 'n driehoekige diplomasie wat dit geïsoleer het 'onder druk geplaas om 'n ooreenkoms te aanvaar wat feitlik die ineenstorting daarvan verseker'.  Tydens onderhandelinge het Kissinger verklaar dat die Verenigde State 18 maande na 'n ooreenkoms nie militêr sou ingryp nie, maar dat dit moontlik sou ingryp. In die historiografie van die oorlog in Viëtnam word dit die 'ordentlike interval' genoem. 
President Nixon se "stille meerderheid" toespraak
Goeienaand, my mede -Amerikaners:
Vanaand wil ek met u praat oor 'n onderwerp van groot kommer vir alle Amerikaners en vir baie mense in alle wêrelddele-die oorlog in Viëtnam.
Ek glo dat een van die redes vir die diep verdeeldheid oor Viëtnam is dat baie Amerikaners hul vertroue verloor het in wat hul regering hulle oor ons beleid vertel het. Die Amerikaanse volk kan nie en moet nie gevra word om 'n beleid te ondersteun wat die belangrikste kwessies van oorlog en vrede behels nie, tensy hulle die waarheid omtrent die beleid ken.
Daarom wil ek vanaand 'n paar van die vrae beantwoord waarvan ek weet dat baie van u na my luister.
Hoe en waarom het Amerika in die eerste plek by Viëtnam betrokke geraak?
Hoe het hierdie administrasie die beleid van die vorige administrasie verander?
Wat het werklik gebeur in die onderhandelinge in Parys en op die strydfront in Viëtnam?
Watter keuses het ons om die oorlog te beëindig?
Wat is die vooruitsigte vir vrede?
Laat ek nou begin deur die situasie te beskryf wat ek gevind het toe ek op 20 Januarie ingehuldig is:
Die oorlog duur al 4 jaar. 31,000 Amerikaners is in aksie dood. Die opleidingsprogram vir die Suid -Viëtnamese was agter die skedule. Die Verenigde State het nie 'n omvattende vredesvoorstel voorgelê nie. Die oorlog veroorsaak groot verdeeldheid by die huis en kritiek van baie van ons vriende sowel as ons vyande in die buiteland.
In die lig van hierdie omstandighede was daar sommige wat daarop aangedring het om die oorlog onmiddellik te beëindig deur die onmiddellike terugtrekking van alle Amerikaanse magte te beveel.
Vanuit politieke oogpunt sou dit 'n gewilde en maklike weg gewees het. Ons het immers by die oorlog betrokke geraak terwyl my voorganger in die amp was. Ek kan die nederlaag wat die gevolg was van my optrede teen hom, blameer en as die vredemaker uitkom. Sommiges stel dit baie reguit vir my: Dit was die enigste manier om te verhoed dat Johnson se oorlog Nixon se oorlog word.
Maar ek het 'n groter verpligting gehad as om net te dink aan die jare van my administrasie en aan die volgende verkiesing. Ek moes dink aan die effek van my besluit op die volgende generasie en op die toekoms van vrede en vryheid in Amerika en in die wêreld.
Laat ons almal verstaan ​​dat die vraag wat voor ons lê nie die vraag is of sommige Amerikaners vrede wil hê en sommige Amerikaners teen vrede is nie. Die vraag is nie of Johnson se oorlog Nixon se oorlog word nie.
Die groot vraag is: Hoe kan ons Amerika se vrede wen?
Kom ons kyk nou na die fundamentele kwessie. Waarom en hoe het die Verenigde State in die eerste plek by Viëtnam betrokke geraak?
Vyftien jaar gelede het Noord -Viëtnam, met die logistieke ondersteuning van Kommunistiese China en die Sowjetunie, 'n veldtog geloods om 'n kommunistiese regering op Suid -Viëtnam af te dwing deur 'n revolusie aan te wakker en te ondersteun.
In reaksie op die versoek van die regering van Suid -Viëtnam het president Eisenhower ekonomiese hulp en militêre toerusting gestuur om die mense van Suid -Viëtnam te help in hul pogings om 'n kommunistiese oorname te voorkom. Sewe jaar gelede het president Kennedy as gevegsadviseurs 16 000 militêre personeel na Vietnam gestuur. Vier jaar gelede het president Johnson Amerikaanse gevegsmagte na Suid -Viëtnam gestuur.
Nou meen baie dat president Johnson se besluit om Amerikaanse gevegsmagte na Suid -Viëtnam te stuur, verkeerd was. En baie ander-ek onder hulle-was sterk krities oor die manier waarop die oorlog gevoer is.
Maar die vraag wat ons vandag in die gesig staar, is: Noudat ons in die oorlog is, wat is die beste manier om dit te beëindig?
In Januarie kon ek net tot die gevolgtrekking kom dat die presiese onttrekking van Amerikaanse magte uit Vietnam 'n ramp sou wees, nie net vir Suid -Viëtnam nie, maar ook vir die Verenigde State en vir die oorsaak van vrede.
Vir die Suid -Viëtnamese sou ons skerp onttrekking die kommuniste onvermydelik in staat stel om die slagtings wat hul oorname in die Noorde gevolg het, 15 jaar tevore te herhaal.
Hulle vermoor toe meer as 50 000 mense en honderde duisende sterf in slawe -arbeidskampe.
Ons het 'n voorspel gesien van wat in Suid -Viëtnam sou gebeur toe die kommuniste verlede jaar die stad Hue binnegekom het. Tydens hul kort heerskappy daar was daar 'n bloedige skrikbewind waarin 3 000 burgerlikes geklap, doodgeskiet en in massagrafte begrawe is.
Met die skielike ineenstorting van ons steun, sou hierdie gruweldade van Hue die nagmerrie word van die hele land-en veral vir die miljoen en 'n half katolieke vlugtelinge wat na Suid-Viëtnam gevlug het toe die kommuniste in die noorde oorgeneem het.
Vir die Verenigde State sou hierdie eerste nederlaag in die geskiedenis van ons volk lei tot 'n ineenstorting van vertroue in Amerikaanse leierskap, nie net in Asië nie, maar ook oor die hele wêreld.
Drie Amerikaanse presidente het die groot insette in Viëtnam erken en verstaan ​​wat gedoen moet word.
In 1963 het president Kennedy met sy kenmerkende welsprekendheid en duidelikheid gesê: & quot. . . ons wil 'n stabiele regering daar sien, wat 'n stryd voer om sy nasionale onafhanklikheid te behou.
& quot Ons glo daarin sterk. Ons gaan ons nie van hierdie poging onttrek nie. Na my mening sou 'n ineenstorting nie net van Suid-Viëtnam, maar ook Suidoos-Asië, beteken dat ons ons van die poging sou onttrek. So ons gaan daar bly. & Quot
President Eisenhower en president Johnson het dieselfde gevolgtrekking tydens hul ampstermyne uitgespreek.
Vir die toekoms van vrede, sou 'n vinnige onttrekking dus 'n ramp van groot omvang wees.
'N Nasie kan nie groot bly as hy sy bondgenote verraai en sy vriende in die steek laat nie.
Ons nederlaag en vernedering in Suid -Viëtnam sou sonder twyfel roekeloosheid in die rade van die groot moondhede bevorder wat nog nie hul doelwitte van wêreldoorwinning laat vaar het nie.
Dit sal geweld veroorsaak, waar ons verbintenisse ook help om die vrede in die Midde-Ooste te handhaaf, in Berlyn, uiteindelik selfs in die Westelike Halfrond.
Uiteindelik sal dit meer lewens kos.
Dit sou nie vrede bring nie, dit sou meer oorlog meebring.
Om hierdie redes het ek die aanbeveling verwerp dat ek die oorlog moet beëindig deur onmiddellik al ons magte terug te trek. Ek het eerder gekies om die Amerikaanse beleid ten opsigte van die onderhandelingsfront en die strydfront te verander.
Om 'n oorlog op baie fronte te beëindig, het ek 'n strewe na vrede op baie fronte begin.
In 'n televisietoespraak op 14 Mei, in 'n toespraak voor die Verenigde Nasies en by 'n aantal ander geleenthede het ek ons ​​vredesvoorstelle in detail uiteengesit.
Ons het die volledige onttrekking van alle buitemagte binne 1 jaar aangebied.
Ons het 'n skietstilstand onder internasionale toesig voorgestel.
Ons het gratis verkiesings onder internasionale toesig aangebied, met die kommuniste wat as 'n georganiseerde politieke mag aan die organisasie en die uitvoering van die verkiesings deelneem. En die Saigon -regering het belowe om die uitslag van die verkiesing te aanvaar.
Ons het nie ons voorstelle op 'n take-it-or-leave-it-basis gemaak nie. Ons het aangedui dat ons bereid is om die voorstelle wat deur die ander kant voorgelê is, te bespreek. Ons het verklaar dat alles onderhandelbaar is, behalwe die reg van die mense van Suid -Viëtnam om hul eie toekoms te bepaal. Tydens die vredeskonferensie in Parys het Ambassador Lodge ons buigsaamheid en goeie trou in 40 openbare vergaderings getoon.
Hanoi het selfs geweier om ons voorstelle te bespreek. Hulle eis ons onvoorwaardelike aanvaarding van hul voorwaardes, naamlik dat ons onmiddellik en onvoorwaardelik alle Amerikaanse magte onttrek en dat ons die regering van Suid -Viëtnam omverwerp wanneer ons vertrek.
Ons het ons vredesinisiatiewe nie beperk tot openbare forums en openbare verklarings nie. Ek het in Januarie erken dat 'n lang en bittere oorlog soos hierdie gewoonlik nie in 'n openbare forum afgehandel kan word nie. Daarom het ek, benewens die openbare verklarings en onderhandelinge, alle moontlike privaatpaaie ondersoek wat tot 'n skikking kan lei.
Vanaand neem ek die ongekende stap om 'n paar van ons ander inisiatiewe vir vredesinisiatiewe wat ons privaat en in die geheim onderneem het, aan u bekend te maak, omdat ons gedink het dat ons daardeur 'n deur kan oopmaak wat in die openbaar gesluit sou word.
Ek het nie gewag vir my inhuldiging om my soeke na vrede te begin nie.
Kort na my verkiesing het ek deur middel van 'n individu wat direk op persoonlike basis met die leiers van Noord -Viëtnam in aanraking gekom het, twee privaat aanbiedings gemaak vir 'n vinnige, omvattende skikking. Die antwoorde van Hanoi het geld dat ons oorgegee moet word voor onderhandelinge.
Sedert die Sowjetunie die grootste deel van die militêre toerusting vir Noord -Viëtnam verskaf, het ek, minister van buitelandse sake, my assistent vir nasionale veiligheidsake, dr. Kissinger, Ambassador Lodge en ek persoonlik verskeie kere met verteenwoordigers van die Sowjet vergader Die regering sal hul hulp inroep om betekenisvolle onderhandelinge te begin. Boonop het ons uitgebreide gesprekke gevoer met die oog op dieselfde doel met verteenwoordigers van ander regerings wat diplomatieke betrekkinge met Noord -Viëtnam het. Geen van hierdie inisiatiewe het tot dusver resultate opgelewer nie.
In die middel van Julie het ek oortuig geraak dat dit 'n groot stap is om die dooie punt in die Parys-gesprekke te verbreek. Ek het direk in hierdie kantoor, waar ek nou sit, gepraat met 'n individu wat Ho Chi Minh [President, Demokratiese Republiek van Viëtnam] op 'n persoonlike basis vir 25 jaar geken het. Deur hom het ek 'n brief aan Ho Chi Minh gestuur.
Ek het dit buite die gewone diplomatieke kanale gedoen met die hoop dat daar konstruktiewe vordering kan wees om die oorlog tot 'n einde te bring, met die noodsaaklikheid om verklarings vir propaganda te verwyder. Laat ek nou uit die brief aan u lees.
& quotGeagte meneer die president:
Ek besef dat dit moeilik is om sinvol oor die golf van vier jaar van oorlog te kommunikeer. Maar juis vanweë hierdie kloof wou ek van hierdie geleentheid gebruik maak om in alle plegtigheid my begeerte om vir 'n regverdige vrede te werk, te herbevestig. Ek glo diep dat die oorlog in Viëtnam te lank aangegaan het en dat die vertraging om dit tot 'n einde te bring, nie die minste van almal in Vietnam kan baat nie. . . .
Die tyd het aangebreek om aan die vergadertafel vorentoe te beweeg na 'n vroeë oplossing van hierdie tragiese oorlog. U vind ons opkomend en oop in 'n gemeenskaplike poging om die seëninge van vrede aan die dapper mense van Viëtnam te bring. Laat die geskiedenis opteken dat beide kante op hierdie kritieke tydstip hul gesig na vrede eerder as na konflik en oorlog gedraai het. & Quot
Ek het Ho Chi Minh se antwoord op 30 Augustus, 3 dae voor sy dood, ontvang. Dit herhaal bloot die openbare standpunt wat Noord -Viëtnam in Parys ingeneem het en het my inisiatief blatant verwerp.
Die volledige teks van albei briewe word aan die pers bekend gemaak.
Benewens die openbare vergaderings waarna ek verwys het, het Ambassador Lodge in II privaatsessies met die hoofonderhandelaar van Viëtnam in Parys vergader.
Ons het ander belangrike inisiatiewe geneem wat geheim moet bly om sekere kommunikasiekanale oop te hou wat nog steeds produktief kan wees.
Maar die effek van al die openbare, private en geheime onderhandelinge wat sedert die bombardement 'n jaar gelede en sedert hierdie administrasie op 20 Januarie in werking getree is, gevoer is, kan in een sin saamgevat word: Geen vordering is gemaak behalwe ooreenkoms oor die vorm van die onderhandelingstafel.
Nou, wie is die skuld?
Dit het duidelik geword dat die struikelblok in die onderhandeling van 'n einde aan die oorlog nie die president van die Verenigde State is nie. Dit is nie die Suid -Viëtnamese regering nie.
Die struikelblok is die absolute weiering van die ander kant om die minste bereidheid te toon om saam met ons 'n regverdige vrede te soek. En dit sal dit nie doen nie, terwyl hy oortuig is dat alles wat hy hoef te doen is om te wag vir ons volgende toegewing, en ons volgende toegewing daarna, totdat dit alles kry wat dit wil hê.
Daar kan nou nie meer twyfel bestaan ​​dat vordering in onderhandeling slegs afhang van die besluit van Hanoi om te onderhandel, om ernstig te onderhandel nie.
Ek besef dat hierdie verslag oor ons pogings op die diplomatieke front die Amerikaanse volk ontmoedigend is, maar die Amerikaanse volk is geregtig om die waarheid te leer ken-die slegte nuus sowel as die goeie nuus waar die lewens van ons jong mans betrokke is.
Maar laat ek my egter wend tot 'n meer bemoedigende verslag oor 'n ander front.
Teen die tyd dat ons ons soeke na vrede begin het, het ek erken dat ons nie daarin kon slaag om 'n einde te maak aan die oorlog deur middel van onderhandeling nie. Daarom het ek 'n ander plan vir vrede in werking gestel-'n plan wat die oorlog tot 'n einde sal bring, ongeag wat op die onderhandelingsfront gebeur.
Dit is in ooreenstemming met 'n groot verskuiwing in die Amerikaanse buitelandse beleid wat ek tydens my perskonferensie in Guam op 25 Julie beskryf het. Laat ek kortliks verduidelik wat beskryf is as die Nixon Doctrine-'n beleid wat nie net sal help om die oorlog in Viëtnam, maar dit is 'n noodsaaklike element van ons program om toekomstige Viëtname te voorkom.
Ons Amerikaners is 'n doen-dit-self-mense. Ons is 'n ongeduldige volk. In plaas daarvan om iemand anders te leer om 'n werk te doen, doen ons dit graag self. En hierdie eienskap is oorgedra in ons buitelandse beleid.
In Korea en weer in Viëtnam het die Verenigde State die meeste geld, die meeste wapens en die meeste mans voorsien om die mense van die lande te help om hul vryheid teen kommunistiese aggressie te verdedig.
Voordat enige Amerikaanse troepe in Viëtnam toegewy was, het 'n leier van 'n ander Asiatiese land hierdie mening aan my uitgespreek toe ek as privaat burger in Asië reis. Hy het gesê: "As u 'n ander land probeer help om sy vryheid te verdedig, moet die Amerikaanse beleid wees om hulle te help om die oorlog te beveg, maar nie om die oorlog vir hulle te beveg nie."
In ooreenstemming met hierdie wyse raad het ek drie beginsels in Guam neergelê as riglyne vir toekomstige Amerikaanse beleid ten opsigte van Asië:
Eerstens sal die Verenigde State al sy verdragsverpligtinge nakom.
Tweedens sal ons 'n skild bied as 'n kernkrag die vryheid van 'n nasie verbonde aan ons of 'n nasie bedreig wat ons as lewensbelangrik beskou vir ons veiligheid.
Derdens, in gevalle waar ander vorme van aggressie behels, sal ons militêre en ekonomiese hulp verleen wanneer ons dit versoek in ooreenstemming met ons verdragsverpligtinge. Maar ons sal kyk na die nasie wat regstreeks bedreig word om die primêre verantwoordelikheid te aanvaar om die mannekrag vir sy verdediging te voorsien.
Nadat ek hierdie beleid aangekondig het, het ek gevind dat die leiers van die Filippyne, Thailand, Viëtnam, Suid -Korea en ander nasies wat bedreig kan word deur kommunistiese aggressie, hierdie nuwe rigting in die Amerikaanse buitelandse beleid verwelkom.
Die verdediging van vryheid is almal se sake, nie net Amerika se sake nie. En dit is veral die verantwoordelikheid van die mense wie se vryheid bedreig word. In die vorige administrasie het ons die oorlog in Viëtnam veramerikaniseer. In hierdie administrasie vietnamiseer ons die soeke na vrede.
Die beleid van die vorige administrasie het nie net daartoe gelei dat ons die primêre verantwoordelikheid vir die stryd teen die oorlog aanvaar het nie, maar het selfs meer beduidend beklemtoon dat die doel om die Suid -Viëtnam te versterk, sodat hulle hulself kan verdedig wanneer ons vertrek.
Die Vietnamiseringsplan is van stapel gestuur ná die besoek van sekretaris Laird in Maart aan Vietnam. Onder die plan beveel ek eers 'n aansienlike toename in die opleiding en toerusting van Suid -Viëtnamese magte.
In Julie, tydens my besoek aan Viëtnam, het ek bevele van generaal Abrams verander sodat dit in ooreenstemming was met die doelwitte van ons nuwe beleid. Onder die nuwe bevele is ons troepe se primêre missie om die Suid -Viëtnamese magte in staat te stel om die volle verantwoordelikheid vir die veiligheid van Suid -Viëtnam te aanvaar.
Ons lugbedrywighede is met meer as 20 persent verminder.
En nou het ons begin om die resultate te sien van hierdie langdurige verandering in die Amerikaanse beleid in Viëtnam: Na 5 jaar van Amerikaners wat na Viëtnam gegaan het, bring ons uiteindelik Amerikaanse mans huis toe. Teen 15 Desember sal meer as 60 000 mans uit Suid-Viëtnam onttrek word, insluitend 20 persent van al ons gevegsmagte. Die Suid -Viëtnamese het steeds sterk geword. As gevolg hiervan kon hulle die strydverantwoordelikhede van ons Amerikaanse troepe oorneem.
Twee ander belangrike ontwikkelings het plaasgevind sedert hierdie administrasie sy amp aangeneem het: vyandelike infiltrasie, infiltrasie wat noodsaaklik is om 'n groot aanval te loods, is die afgelope drie maande minder as 20 persent van wat dit oor dieselfde tydperk verlede jaar was. Die belangrikste slagoffers in die Verenigde State het gedurende die afgelope 2 maande afgeneem tot die laagste punt in 3 jaar.
Kom ek kyk nou na ons program vir die toekoms.
Ons het 'n plan aangeneem wat ons in samewerking met die Suid -Viëtnamese uitgewerk het vir die volledige onttrekking van alle Amerikaanse strydmagte en die vervanging daarvan deur Suid -Viëtnamese magte op 'n ordelike rooster. Hierdie onttrekking sal gemaak word uit krag en nie uit swakheid nie. Namate Suid -Viëtnamese magte sterker word, kan die tempo van Amerikaanse onttrekking groter word.
Ek is nie van plan om die rooster vir ons program bekend te maak nie. En daar is duidelike redes vir hierdie besluit, wat u seker sal verstaan. Soos ek by verskeie geleenthede aangedui het, sal die onttrekkingsyfer afhang van die ontwikkelinge op drie fronte.
Een hiervan is die vordering wat moontlik gemaak kan word in die gesprekke in Parys. 'N Aankondiging van 'n vaste rooster vir ons onttrekking sou die aansporing vir die vyand heeltemal onderbreek om 'n ooreenkoms te onderhandel. Hulle sou eenvoudig wag totdat ons magte terugtrek en dan intrek.
Die ander twee faktore waarop ons ons onttrekkingsbesluite sal baseer, is die vlak van vyandige aktiwiteite en die vordering van die opleidingsprogramme van die Suid -Viëtnamese magte. En ek is bly om vanaand te kon rapporteer dat die vordering op albei hierdie fronte groter was as wat ons verwag het toe ons in Junie met die program vir onttrekking begin het. As gevolg hiervan is ons rooster vir onttrekking nou meer optimisties as toe ons ons eerste skattings in Junie gemaak het. Dit demonstreer duidelik waarom dit nie verstandig is om op 'n vaste rooster ingevries te word nie.
Ons moet die buigsaamheid behou om elke onttrekkingsbesluit te baseer op die huidige situasie, eerder as op ramings wat nie meer geldig is nie.
Saam met hierdie optimistiese skatting, moet ek in alle openhartigheid een noot van versigtigheid agterlaat.
As die vlak van vyandelike aktiwiteite aansienlik toeneem, moet ons ons rooster daarvolgens aanpas.
Ek wil egter hê dat die rekord op een punt heeltemal duidelik moet wees.
Ten tyde van die bombardement net 'n jaar gelede, was daar 'n mate van verwarring of daar 'n begrip was van die vyand dat as ons die bombardement van Noord -Viëtnam stop, sou hulle die beskieting van stede in Suid -Viëtnam stop. Ek wil seker wees dat daar geen misverstand by die vyand bestaan ​​met betrekking tot ons onttrekkingsprogram nie.
Ons het kennis geneem van die verminderde infiltrasievlak, die vermindering van ons ongevalle en baseer ons onttrekkingsbesluite gedeeltelik op hierdie faktore.
As die vlak van infiltrasie of ons ongevalle toeneem terwyl ons probeer om die gevegte af te skaal, is dit die gevolg van 'n bewuste besluit van die vyand.
Hanoi kan geen groter fout begaan as om aan te neem dat 'n toename in geweld tot sy voordeel sal wees nie. As ek tot die gevolgtrekking kom dat toenemende vyandelike optrede ons oorblywende magte in Viëtnam in gevaar stel, sal ek nie huiwer om sterk en doeltreffende maatreëls te tref om die situasie te hanteer nie.
Dit is nie 'n bedreiging nie. Dit is 'n beleidsverklaring wat ek as opperbevelhebber van ons gewapende magte neem om my verantwoordelikheid vir die beskerming van Amerikaanse vegmanne na te kom, waar hulle ook al mag wees.
My mede -Amerikaners, ek weet seker dat u uit wat ek gesê het, kan herken dat ons eintlik net twee keuses het as ons hierdie oorlog wil beëindig: ek kan 'n onmiddellike, vinnige terugtrekking van alle Amerikaners uit Vietnam beveel sonder om die gevolge van die aksie. Of ons kan volhard in ons soeke na 'n regverdige vrede deur middel van 'n onderhandelde skikking indien moontlik, of deur voortgesette implementering van ons plan vir Viëtnamisasie indien nodig-'n plan waarin ons al ons magte uit Viëtnam sal onttrek volgens 'n skedule in ooreenstemming met ons program, aangesien die Suid -Viëtnamese sterk genoeg word om hul eie vryheid te verdedig.
Ek het hierdie tweede kursus gekies.
Dit is nie die maklike manier nie.
Dit is die regte manier.
Dit is 'n plan wat die oorlog sal beëindig en die saak van vrede sal dien-nie net in Viëtnam nie, maar ook in die Stille Oseaan en in die wêreld.
Toe ek praat oor die gevolge van 'n vinnige onttrekking, het ek genoem dat ons bondgenote hul vertroue in Amerika sou verloor.
Veel gevaarliker, ons verloor vertroue in onsself. O, die onmiddellike reaksie sou 'n gevoel van verligting wees dat ons manne huis toe kom. Maar namate ons die gevolge sien van wat ons gedoen het, sou onvermydelike wroeging en verdelende beskuldiging ons gees as volk besnoei.
Ons het 'n ander krisis in ons geskiedenis beleef en het sterker geword deur die maklike uitweg te verwerp en die regte weg te neem om ons uitdagings die hoof te bied. Ons grootheid as 'n nasie was ons vermoë om te doen wat gedoen moes word toe ons geweet het dat ons koers reg was.
Ek erken dat sommige van my medeburgers nie saamstem met die plan vir vrede wat ek gekies het nie. Eerlike en patriotiese Amerikaners het verskillende gevolgtrekkings gemaak oor hoe vrede bereik moet word.
'N Paar weke gelede het ek in San Francisco gesien hoe betogers bordjies dra wat lui: "Los in Vietnam, bring die seuns huis toe."
Een van die sterkpunte van ons vrye samelewing is dat elke Amerikaner die reg het om tot die gevolgtrekking te kom en om hierdie standpunt te bepleit. Maar as president van die Verenigde State, sou ek my eed van die amp onwaar wees as ek sou toelaat dat die beleid van hierdie nasie gedikteer word deur die minderheid wat daardie standpunt het en wat dit probeer opdwing aan die nasie deur toenemende demonstrasies in die straat.
Byna 200 jaar lank is die beleid van hierdie nasie onder ons grondwet gemaak deur die leiers in die kongres en die Withuis wat deur al die mense verkies is. As 'n vokale minderheid, hoe vurig sy saak ook al is, oorheers bo die rede en die wil van die meerderheid, het hierdie volk geen toekoms as 'n vrye samelewing nie.
En nou wil ek, as ek mag, 'n woord spreek aan die jongmense van hierdie volk wat veral bekommerd is, en ek verstaan ​​waarom hulle hulle bekommer oor hierdie oorlog.
Ek respekteer jou idealisme.
Ek deel u besorgdheid oor vrede.
Ek wil net soveel vrede hê as jy.
Daar is kragtige persoonlike redes waarom ek hierdie oorlog wil beëindig. Hierdie week sal ek 83 briewe moet onderteken aan moeders, vaders, vroue en geliefdes van mans wat hul lewens vir Amerika in Viëtnam gegee het. Dit is vir my baie min bevrediging dat dit slegs 'n derde soveel briewe is as wat ek die eerste week in die amp onderteken het. Daar is niks wat ek meer wil hê as om te sien dat die dag aanbreek dat ek nie een van die briewe hoef te skryf nie.
Ek wil die oorlog beëindig om die lewens van die dapper jong manne in Viëtnam te red. Maar ek wil dit beëindig op 'n manier wat die kans vergroot dat hul jonger broers en hul seuns nie in 'n toekomstige Viëtnam êrens in die wêreld hoef te veg nie. En ek wil die oorlog om 'n ander rede beëindig. Ek wil dit beëindig sodat die energie en toewyding van u, ons jongmense, wat nou te dikwels in haat teen die wat verantwoordelik is vir die oorlog, gerig kan word op die groot uitdagings van vrede, 'n beter lewe vir alle Amerikaners. beter lewe vir alle mense op hierdie aarde.
Ek het 'n plan vir vrede gekies. Ek glo dit sal slaag.
As dit wel slaag, maak dit nie saak wat die kritici sê nie. As dit nie slaag nie, maak alles wat ek sê dan nie saak nie.
Ek weet dat dit deesdae nie in die mode is om oor patriotisme of nasionale lot te praat nie. Maar ek voel dit is gepas om dit by hierdie geleentheid te doen
Tweehonderd jaar gelede was hierdie nasie swak en arm. Maar selfs toe was Amerika die hoop van miljoene in die wêreld. Vandag het ons die sterkste en rykste nasie ter wêreld geword. En die wiel van die lot het gedraai, sodat enige hoop wat die wêreld het vir die voortbestaan ​​van vrede en vryheid, bepaal sal word of die Amerikaanse volk die morele uithouvermoë en die moed het om die uitdaging van vrye wêreldleierskap die hoof te bied.
Laat geskiedkundiges nie opteken dat Amerika, toe Amerika die magtigste nasie ter wêreld was, aan die ander kant van die pad verbygegaan het en toegelaat het dat die laaste hoop op vrede en vryheid van miljoene mense deur die magte van totalitarisme versmoor word nie.
En so vanaand-vir jou, die groot stil meerderheid van my mede-Amerikaners. Ek vra u ondersteuning.
Ek het in my veldtog vir die presidensie belowe om die oorlog te beëindig op 'n manier sodat ons die vrede kan wen. Ek het 'n plan van aksie begin wat my in staat sal stel om die belofte na te kom.
Hoe meer ondersteuning ek van die Amerikaanse volk kan hê, hoe gouer kan die pand afgelos word vir hoe meer verdeeld ons tuis is, hoe minder waarskynlik is die vyand om in Parys te onderhandel.
Laat ons verenig wees vir vrede. Laat ons ook verenig wees teen nederlaag. Want laat ons verstaan: Noord -Viëtnam kan die Verenigde State nie verslaan of verneder nie. Net Amerikaners kan dit doen.
Vyftig jaar gelede, in hierdie kamer en by hierdie lessenaar, het president Woodrow Wilson woorde gepraat wat die verbeelding van 'n oorlogsmoeë wêreld gevang het. Hy het gesê: 'Dit is die oorlog om die oorlog te beëindig.
Vanaand vertel ek jou nie dat die oorlog in Viëtnam die oorlog is om oorloë te beëindig nie. Maar ek sê dit: ek het 'n plan begin wat hierdie oorlog sal beëindig op 'n manier wat ons nader sal bring aan die groot doel waaraan Woodrow Wilson en elke Amerikaanse president in ons geskiedenis toegewy is-die doel van 'n regverdige en blywende vrede.
As president neem ek die verantwoordelikheid om die beste pad na die doel te kies en dan die nasie daarlangs te lei.
Ek belowe u vanaand dat ek hierdie verantwoordelikheid sal nakom met al die krag en wysheid wat ek kan beveel in ooreenstemming met u hoop, bedag op u bekommernisse, ondersteun deur u gebede.
Dankie en goeie nag.
Toe president Ford 'n einde maak aan die oorlog in Viëtnam
In ons uitgawe van 5 Mei 1975, Nuusweek skryf oor president Gerald Ford se toespraak van 23 April aan die Tulane Universiteit in New Orleans, waartydens hy die einde van die Amerikaanse betrokkenheid by Viëtnam aangekondig het. Redakteur Richard Steele verduidelik die kompleksiteite van die einde van die konflik, met Amerikaners in Saigon wat ontruiming vereis, en die traumatiese nalatenskap van die verdeeldheidsoorlog wat nog aangespreek moet word.
Terug in 'n ander Amerika het mense in die strate gedans toe 'n president die einde van 'n oorlog verklaar het. Verlede week, op 'n stomende nag aan die Tulane -universiteit in New Orleans, het Gerald Ford die woorde uitgespreek wat die hele Verenigde State verlang het om te hoor: die oorlog in Viëtnam, het die president gesê, "is verby wat Amerika betref." Maar dit was nie so eenvoudig soos dit nie. Wat ook al die verligting wat die VSA beleef het toe Ford die eensydige vredesverklaring gehoor het, het 'n gevoel van verdriet. Daar was nog 'n laaste toneel wat gespeel moes word en die ontruiming van die laaste Amerikaners in Saigon en Mdashand wat nog steeds lelik en selfs bloedig kan word. Dan was daar ook die angsbevange besef dat dit vir die VSA onmoontlik sou wees om al die duisende Suid -Viëtnamese wat hul lewens gestand het, te red op Amerika se verbintenis tot hul land. En daar sou altyd die pyn wees om te weet dat terwyl die oorlog uiteindelik verby was, 'n traumatiese era eindig met 'n vernederende Amerikaanse verlies.
Die leërs van Noord -Viëtnam staan ​​massaal by die poorte van Saigon, wat in staat was om 'n bevel te verlaat om die hoofstad te verower. Die Suid -Viëtnamese president, Nguyen Van Thieu, bedank met 'n giftige aanval op die Verenigde State en 'n belofte "om naby u almal te bly in die komende taak van nasionale verdediging." Vier dae later vlug hy na Taiwan. In Thieu se kantoor het sy swak en verouderende vise -president, Tran Van Huong, die stryd aangesê, maar die kommuniste het die uitruil '' 'belaglike poppedans' genoem. Krag het Duong Van (Big) Minh verbygesteek, die een man wat vir die Reds aanvaarbaar was. In die lig van die sekere oorwinning in Noord-Viëtnam, wou die Ford-administrasie 'n soektog na 'n onderhandelde einde van die debakel in die laaste uur probeer onderneem. Maar net as dit nie werk nie, het 'n taakspan van ontruimingskepe, vegvliegtuie, helikopters en Amerikaanse Amerikaanse mariniers teen die oewers van Suid -Viëtnam ontstaan ​​en gestry om te veg om Amerikaanse lewens te red tydens die laaste uittog uit Indochina.
Elke oorlog maak nasies sowel as mense bang. Maar slegs een konflik in die Amerikaanse geskiedenis en die burgeroorlog en mdashever het die Verenigde State wreedaardiger as Viëtnam verdeel of so 'n album met nagmerrie beelde op die nasionale psige afgedruk. Ford het hard gewerk in sy toespraak by Tulane om weer 'n gevoel van trots en selfvertroue te laat opvlam wat die era na Viëtnam sou verlig. "Hierdie gebeure, tragies soos dit is," het hy gesê, "dui nie op die einde van die wêreld of op die Amerikaanse leierskap in die wêreld nie." Dit was waar genoeg, maar die Viëtnam -avontuur het die vertroue van Amerika verwater in sy vermoë om gebeure in die buiteland te beïnvloed en sy geloof op sigself om probleme tuis te hanteer.
Vir meer as 'n dekade lank het Viëtnam elke aspek van die Amerikaanse lewe laat verdwyn. Die oorlog het die uitvoerende en wetgewende takke van die regering in 'n bittere konflik getrek oor die beheer van die Amerikaanse buitelandse beleid en mdasha-botsing wat geëindig het met die kongres wat streng perke op die eens heilige presidensiële mag bepaal het. Dit het die Amerikaanse ekonomie ondermyn en 'n inflasie -spiraal wat so erg was, aangeraak dat geen politici jare lank sou waag om gewere en botter te belowe nie. Alhoewel dit geen nasionale helde in die wapen en mdashno -sersant York opgelewer het nie, het geen Audie Murphy en mdashit 'n gemengde sak historiese voetnote en mdashmen bymekaargemaak wat so uiteenlopend was soos Abbie Hoffman, William Calley en Daniel Ellsberg.
Miskien was die wreedste indringing van Viëtnam op Amerika wat dit aan 'n generasie Amerikaanse jeug gedoen het. Dit het duisende mans in selfopgelegde ballingskap laat vlug en hul bure en hul nasie teen hulle gekeer. Dit het duisende ander in radikale verander en mdashif slegs tydelik en mdash, en gewelddadige onluste in stadstrate en universiteitskampusse gebring. Dit het die lewe van 55 000 Amerikaanse mans geëis.
'N Lug van misterie
Daar was verlede week 'n voortslepende vrees in Washington dat, in die chaos van die uiteindelike ineenstorting van Saigon, selfs meer Amerikaanse lewens verlore kan gaan. Die doel van die administrasie was duidelik 'n onderhandelde skikking, en terwyl die Withuis gehoop het op 'n tussentydse koalisie, het dit geweet dat dit met 'n onmiddellike oorgawe van Suid -Viëtnam sal moet klaarkom. Amerikaanse, Franse en Sowjet -amptenare het die indruk geskep dat 'n ernstige diplomatieke veldtog aan die gang is, maar indien wel, is dit in geheimsinnigheid gehul.
Die president se regterhand, Donald Rumsfeld, het 'n NAVO-vergadering in Turkye bygewoon, maar die reis het bespiegelinge in Washington veroorsaak dat Rumsfeld Henry Kissinger se ou geheime agent se mantel geleen het en ook 'n diplomatieke missie oor Viëtnam gehad het. Op sy beurt het Kissinger in die kongres verwys na onderhandelinge oor "pogings" en mdashbut wou nie spesifiseer wat dit kan wees nie. Selfs die Noord -Viëtnamese het 'n paar bemoedigende seine geflits en op 'n stadium die woord aan tussengangers oorgedra dat hulle geen begeerte het om die VSA te verneder nie, maar hulle wou nie sê of hulle wil onderhandel nie.
Met 16 goed bewapende afdelings wat Saigon omsingel, het die Kommuniste duidelik geen behoefte gehad om op hul eise in te gaan nie. Dit lyk asof hulle vasbeslote was om die stad as gyselaar te hou en die magtelose regering van Suid -Viëtnam te dwing om oor te gee of 'n woeste vernietiging in die hoofstad in die gesig te staar. Ontleders in Pentagon beweer dat die stilte op die slagveld geen humanitêre gebaar was om die VSA 'n grasieuse uittrede uit Saigon toe te laat nie; dit was 'n taktiese pouse wat daarop gemik was om paniek in die stad te veroorsaak en alle moontlike weerstand teen 'n kommunistiese oorname te beëindig.
Nie meer as 1 100 Amerikaners het die naweek in Saigon oorgebly nie, maar die administrasie het ook gehoop om tot 130 000 Suid -Viëtnamese te haal. Amerikaanse afhanklikes het die hoogste prioriteit gekry, maar die lyste bevat ook 75 000 "familielede op die vuur" en mdashin-wette en kinders van Amerikaners en 50.000 "hoërisiko" Viëtnamese en mdashformer Amerikaanse staatsamptenare en sommige regeringsamptenare en intellektuele wie se lewens in gevaar is. Die hele week het reuse stralers van Saigon weggejaag en ongeveer 5000 mense per dag verrig. Sommige het na tentstede op die Stille Oseaan -eilande Guam en Wake gegaan, ander na militêre basisse in die VSA self, waar die oorgrote meerderheid na verwagting hervestig sou word. Aankoms in Amerika het nie beteken dat die vlugtelinge se probleme verby was nie. Amerikaanse amptenare het erken dat 'n era van moeilike assimilasie byna seker vir die nuwelinge voorlê.
Die lugbrug van Amerikaners en Suid -Viëtnamese het geen inmenging van die kommuniste gehad nie, maar daar was steeds kommer in die Amerikaanse kongres dat sulke geluk nie sou duur nie. Kongresleiers het verlede week weer 'n beroep op die administrasie gedoen om die ontruiming van Amerikaners te bespoedig. Die senaat het met 'n stem van 46 tot 17 die president die volle mag gegee om Amerikaanse magte in te stuur om die vertrek van Amerikaners en hul afhanklikes te help. Die maatreël het ook $ 327 miljoen toegeken om te betaal vir die operasie en vir humanitêre hulp aan Suid -Viëtnam, maar dit het streng beperkings op Ford se bevoegdheid gestel om Amerikaanse troepe te ontplooi. Die wetsontwerp het spesifiek bepaal dat slegs die magte wat 'noodsaaklik' is vir die uittrede van Amerikaners en hul afhanklikes, ontplooi kan word en dat niemand in onverwante ontruimings van Suid -Viëtnamese gebruik kan word nie.
Die hartseerste hoofstuk in 'n eeu
Ook binne die Ford -administrasie was daar 'n groeiende begeerte om die Amerikaners uit te haal. Sekretaris van verdediging, James Schlesinger, dring daarop aan dat die Amerikaanse teenwoordigheid in Saigon drasties verminder moet word en dat dit nie meer as ongeveer 200 amptenare sal wees nie, en dat Amerikaanse troepe slegs in geval van 'n ernstige noodgeval gestuur moet word om die ontruiming van afhanklikes uit Suid -Viëtnam te help. Sekretaris Kissinger het uiteindelik aan die Huis -toewysingskomitee vertrou dat die administrasie se standpunt eintlik bedoel was om 'n ordelike onttrekking van Amerikaanse burgers te bewerkstellig. Ford het in werklikheid dieselfde erken met sy verklaring dat Amerika se oorlog in Viëtnam klaar was. 'Die tyd het aangebreek', het die president toe gesê, 'om uit te sien na 'n agenda vir die toekoms, om te verenig, om die wonde van die land te bind en om dit te herstel na gesondheid en optimistiese selfvertroue.'
Dit sal nie maklik wees nie. Die oorlog was die hartseerste hoofstuk in die afgelope eeu van die Amerikaanse geskiedenis, en dit sal jare neem voordat die VSA kennis neem van wat dit aan Vietnam gedoen het en wat Vietnam aan Amerika gedoen het. Die geloof van Amerikaners in hul leierskap is feitlik vernietig, en baie is daarvan oortuig dat hulle deur hul regering verlei en mislei is. Die oorlog het 'n siniese nuwe woordeskat bygevoeg by die Amerikaanse idioom en mdash 'lig aan die einde van die tonnel', 'beskermende reaksie', 'slim bomme', 'vrede met eer' en dit het die legitimiteit van gesag in die hele land verswak.
"Die tye wat hulle verander," het Bob Dylan, die neus-troebadoer van sy generasie, getreur. Vietnam het onberekenbare veranderings in die Amerikaanse lewe aangebring. Die samelewing was reeds geskok deur die opstand van die swartes wat Viëtnam die transformasie versnel het. Uit die protes en massabewegings het 'n lewenstyl ontstaan ​​wat die 'teenkultuur' genoem word. Sommige van die manifestasies was net so ontwykend soos Day-Glo-verf, maar ander het in die siel van die jongmense ingesluip. Protes oor die oorlog het gelei tot 'n heel nuwe politiek wat uiteindelik die regte van vroue, homoseksuele en elke ander vervreemde sektor van die samelewing behels.
'N Bitter herinnering
Vietnam het ook die verhouding tussen Amerika en sy bondgenote verwring. Die wêreld het 'n ander siening van Amerika as gevolg van Viëtnam: sommige lande blameer die Verenigde State vir wat hulle in Viëtnam gedoen het, ander vir wat hulle nie gedoen het nie, en ander vir die manier waarop dit uiteindelik uitgekom het. Die oorlog het die land se bande met sommige van sy tradisionele vennote in Wes -Europa gespan en die nasies wat die Derde Wêreld saamstel, gekantel. Terselfdertyd het die oorlog die Verenigde State agterdogtig gemaak oor die buitewêreld, en hoewel Amerika beslis nooit terugkeer na sy ou isolasieisme nie, het die geskokte nasie alreeds van 'n paar globale verantwoordelikhede teruggekeer uit vrees vir ''n ander Vietnam. Dit is die nalatenskap van Viëtnam: 'n bittere herinnering aan dinge uit die verlede wat die toekoms sekerlik sal agtervolg.