Image deur LysogSout
Ek was dol oor my werk as rekenaarkonsultant wat sagteware ontwerp, kodering, toets en opleiding van die eindgebruikers. Ek het ook 'n klomp geld verdien en al my studielenings en kredietkaartskuld kon afbetaal. Ek het selfs 'n Harley Davidson-motorfiets reg van die monteerbaan gekoop. Dit was lekker om presies te kry wat ek wou hê.
Maar die lewe gee ons nie altyd wat ons dink ons ​​wil hê nie.
'N Dekade van my lewe verloor
My liggaam het haywire geword, en stadigaan is alles wat ek gebou het, vernietig. Ek het nie net my werk verloor nie, maar ook my loopbaan en identiteit as rekenaarkonsultant. Ek het vriende verloor en my kêrel amper verloor. Maar hy het vasgeval en ons verhouding het gegroei tot iets nuuts, iets sterker. (Hy is nou my man.) Ek het 'n hele dekade verloor - my dertigerjare - terwyl ek die meeste van my tyd siek was in die bed.
Ek het al my liggaamlike krag verloor, en soms het my brein soms gesluit, wat my geheue laat verval en woorde verwar, soos om swart te sê as ek wit bedoel. My man behandel my herhaaldelik en dring daarop aan dat ons nog nooit 'n spesifieke film gekyk het nie, net om vir my te sê: 'O! Ek onthou dit nou! " op die laaste toneel.
As u nog nooit erge pyn en moegheid gehad het nie, kan u nie dink hoe dit is om op die bank te wees wat 'n glas water wil hê en dit nie kan kry nie. Totdat u dit ervaar, kan u nie weet wat die frustrasie is dat die verkeerde woord uit u mond kom nie, en dat u weet dat dit verkeerd is, maar dat u niks daaraan kan doen nie, behalwe om terug te trap en te probeer verduidelik wat u regtig bedoel het, met woorde wat - ja, jy raai dit al - ook verkeerd uitkom.
Totdat u dit geleef het, kan u nie weet hoe dit is om 'n onvoorspelbare liggaam te hê wat op enige oomblik mag saamwerk nie. As u nog nooit vasgevang was in 'n liggaam wat nie goed funksioneer nie, weet u nie watter swaar oordeel ons op onsself lê omdat ons nie gesond is nie.
Daar was geen motorongeluk of skielike voorval om aan te dui nie ... hierdie siekte het geleidelik op my afgekom, soos om oor en oor deur duisend klein vragmotors getref te word. Op 'n stadium, tydens een van my vroeë ineenstortings, het ek met myself gestry oor Rama om hulp te roep. Ek het die nommer by sy antwoorddiens gehad, so ek kon maklik 'n boodskap direk aan hom ontvang het.
Dit is maklik om in die oordeel te sit en onsself te martel. Ek het gedink die pyn en moegheid is tydelik. Ek het gedink ek is swak. Ek het myself oortuig dat dit niks was om my oor te bekommer nie, en ek hoef net meer te oefen en harder te werk. Twee weke later is Rama dood.
My verbintenis eerbiedig
Nadat Rama die liggaam verlaat het, het ek baie tyd daaraan bestee om my besluit om nie my onderwyser te bel nie. Hy sou my kon genees het, of hoe? Of hy kon my ten minste baie lyding gespaar het.
Toe hy weg was, het ek besluit om my toewyding aan te gaan tydens die bemagtiging wat hy my gegee het. Alhoewel ek skaars deur die dag gekom het, het ek besluit om meditasie aan te leer.
Dit was die wonderlikste geskenk om al die basiese beginsels met nuwe studente deur te gaan. Ek het alles weer geleer en gevind dat dit nie net vir die studente werk nie, maar ook vir my. Ek het uiteindelik al die uitsprake oor my liggaam, my finansiële status en oor wie ek gedink het ek moes wees, vrygestel.
My geloof in die leringe het eksponensieel gegroei. Gedurende my verlore dekade het ek ongelooflike ondersteuning gevind toe ons Dharma Centre geskep en gebou het. (Dankie - julle weet almal wie julle is!)
Natuurlik sal ek myself nog steeds van tyd tot tyd martel. Ou gewoontes is moeilik om te breek. Op 'n dag het ek wiskunde gedoen en gedink dat as ek in die tegnologiese wêreld gebly het, sou ek op daardie stadium meer as twee miljoen dollar verdien het. Ek sou 'n pragtige huis naby die oseaan kon koop wat 'n buffer van die wêreld sou bied. Ek sou groot tjeks kon skryf om die Onderrig te ondersteun. En die blink gedagtes wat ek sou kon mentor! Ag wag, ek kry nou die laaste een!
Die aanvaarding van my liggaam is baie onderhoud
Ek het 20 jaar lank deur dokters gepok en geprop met baie etikette, maar geen regte antwoorde nie. Ek het honderde middels en diëte en behandelings probeer. Ek speel nog steeds van tyd tot tyd in daardie wêreld. Ek doen alles wat my liggaam meer funksioneel laat word. Maar wat die meeste gehelp het, is om te leer om na my liggaam te luister en dit te gee wat hy nodig het, wanneer dit nodig is. Ek het geleer om grasieus te val, in gedagte wat my eerste Aikido-onderwyser soveel jare gelede vir my gewys het: "Moenie val nie, ontspan net en sit." Ek het aanvaar dat my liggaam baie onderhoudvol is.
Tydens al hierdie dinge het ek ook op die een of ander manier geleer hoe om goed te lyk, selfs as ek lus is vir kak. Dit is blykbaar my spesiale siddha-krag! Dus, tensy jy baie tyd saam met my spandeer, of as ek jou sê, sal jy dit waarskynlik nooit doen nie die toestand van my liggaam ken. Die vermoë om mooi te lyk, is 'n vaardigheid wat baie mense met chroniese pyn leer.
Die vrystelling van die oordeel
Toe ek uiteindelik die oordeel - oor alles - heeltemal loslaat, gebeur die wonderlikste ding. Ek het laat gaan wie ek gedink het ek is en wie ek gedink het ander is, en het besef dat ek niks weet nie.
Ek het tydlose oomblikke begin beleef waar ek bo die pyn geleef het. Daar sal bars van ekstase en verhewe vrede wees. Alle gevoel van self het verdwyn soos alles ingestroom het en soos ek. Maar altyd sou ek terugval na die oënskynlike werklikheid van lyding. Ek het dit ook sonder oordeel aanvaar en so goed as moontlik geleef met die liggaam wat ek het.
Toe het die twyfel eendag, heel onverwags, opgelos. Die lyding verdamp asof dit nog nooit daar was nie. Ek het op 'n rots gestaan, my liggaam moes nie in sy uitgeputte toestand kon klim nie en alles het verder as alle state beweeg.
Ek het my liggaam gedruk om dit nie vir myself te doen nie, maar omdat my student die ander kant van die boog wou sien. Nadat ek in meditasie gesit het, het iets in my binneste toegesak om dit moontlik te maak. Ek het daar gestaan, in my onvoorspelbare liggaam met al sy plesier en pyn, terwyl ek innerlike vrede en onredelike vreugde geken het. Ek het besef dat ons buite alle state van wees en word is. Selfs nou, dit is al wat daar is.
Watter oordele hou u oor ander?
Watter oordele hou jy oor jouself?
Is een van hulle regtig waar? Of is dit bloot 'n verhaal wat u self vertel het gebaseer op beperkte inligting?
Klank / aanbieding met Turīya: Geleenthede van gebreekte glas
Verligting beteken nie dat alles in ons lewens regkom nie. Dit beteken nie alle geldprobleme nie ...