Die Franse veldtog, 1814 - Interessant
Die Franse veldtog, 1814
Titel: 1814. Veldtog in Frankryk.
Skrywer: MEISSONIER Jean-Louis-Ernest (1815 - 1891)
Afmetings: Hoogte 51,5 - Breedte 76,5
Prentverwysing: 94DE58708 / RF1862
1814. Veldtog in Frankryk.
Na die rampspoedige Russiese veldtog het die bloedlose Franse leër in die lente van 1813 nog steeds groot sukses behaal tydens die Sakse-veldtog (oorwinnings by Lützen en Bautzen), maar die koalisietroepe, te veel, het 'n ernstige nederlaag in Leipzig in Oktober, en moes terugval op die Ryn. In Desember 1813 het die bondgenote die Ryn oorgesteek en verskeie kolomme wat na Parys gemarsjeer het, moes die keiser 'n winterveldtog lei wat, om baie glorieryk te wees en gekenmerk word deur oorwinnings (Brienne, Montereau, Château-Thierry, Champaubert, Montmirail) , het nie die geallieerde opmars, die inname van Parys en die val van die Ryk verhoed nie.
Die eerste in 'n onvoltooide Napoleontiese siklus, is hierdie skildery op die Salon van 1864 uitgestal. Die kunstenaar begin met die voorlaaste onderwerp, en dit lyk asof die idee vir hierdie siklus baie stadig by hom opgekom het. Slegs drie skilderye is gemaak: hierdie een, 1807. Friedland (New York, Metropolitan Museum) en Die oggend van Castiglione (Moulins museum, onvoltooid weens die dood van die skilder). Meissonier sou dus ander werke soos 1805. Die cuirassiers voor die aanklag (Chantilly, Condé museum) en 1806. Jena (nie gelokaliseer nie), wat meer verklaar word deur die onnauwkeurigheid van die program as deur objektiewe redes. Sy ambisie sou gewees het om aan te toon hoe Napoleon homself geleidelik van sy leër en sy mense afgesny het, wat sy ondergang sou veroorsaak.
Napoleon marsjeer aan die hoof van sy troepe, gevolg deur Marshals Ney en Berthier, en generaals Drouot, Gourgaud en Flahaut. 'N Tweede kolom word gevorm uit grognards. Die komposisie straal kommer uit, selfs angs. Hulle vorder almal stil deur modderige sneeu, gespanne vir die stryd wat voorlê. Dit is nie meer die oorwinning wat hierdie skildery verteenwoordig nie, dit is die moegheid van die oorlog, en Napoleon maak homself skaars los van sy soldate. Die silhoeët is die een wat deur die Napoleontiese legende bekend gemaak is: die keiser is geklee in sy grys rokjas en dra die beroemde 'hoedjie'.
Meissonier se baie noukeurige, byna hiperrealistiese styl help om die waarheid van die saak oor te dra. Die houdings is eg, geïndividualiseerd, maar alle mans is onderworpe aan dieselfde lot. Ons voel regtig dat die spookagtige stilte van hierdie rubrieke optrek na 'n oorwinning wat hipoteties geword het.
Dit beroemde werk word beskou as die meesterstuk van Meissonier, en lyk 'n bietjie soos die simbool van die hele Napoleontiese legende soos dit in die 19de eeu deur die Bonapartiste ontwikkel is, in die besonder die gravures Raffet en Charlet. Dit word oral weergegee vanweë die geloofwaardigheid daarvan. Napoleon se vasberadenheid weerspieël die fatalisme gemeng met die vertroue van die soldate wat hom gevolg het. Hulle loop soos in sy skaduwee en vertrou geheel en al op hom en lyk asof hulle nie 'n oomblik aan die oorwinning twyfel nie. Dit is die aura van die Keiser, wat hy sy 'ster' genoem het, wat hier geskilder word. Napoleon stel homself dus voor as 'n ware god van die oorlog, 'n buitengewone man wat alles kan doen. Ons is hier in die suiwerste illustrasie van hierdie idee wat gebore is met die idee van vooruitgang, waarvolgens die mens die gebeure beïnvloed. Dit is nie meer die Napoleoniese godsdiens wat geskilder word nie, maar slegs die voortreflike man wat die noodlot baasraak.
Jérémie BENOIT "Die Napoleontiese siklus van Meissonier. 'N Skildery uit die Moulins museum »in Die Louvre-oorsig , 1987, nr. 1, p. 43-52. Catal Collectif. ekspo.Ernest Meissonier , Lyon, Musée des Beaux-ArtsParis, RMN, 1993. Jean TULARD (reg.) Napoleon-woordeboek Parys, Fayard, 1999.