Daardeur word die ontsettende groot sonliggaam in die eerste plek gedwing om om sy as te draai, sodat daar `n voortdurende wrywing ontstaan tussen die groot sonatmosfeer en die daarop rustende eter, waardeur in die tweede plek die aktiwiteit van die, in die groot sonatmosfeer aanwesige, ontelbaar talle natuurgeeste steeds opnuut opgewek word, watter aktiwiteit sy dan so meedeel aan die natuurgeeste wat in die eter aanwesig is, sodat hulle, omdat hulle uiters beweeglik is, oombliklik oor `n afstand van meer as twee honderd duisend veldweë gaan*, in `n regte lyn vanaf die son gereken, ewe-eens geaktiveer word, en in elke daaropvolgende oomblik so `n selfde afstand steeds maar verder en verder, tot op, `n vir julle, onmeetbare afstand van die son. *(10 veldweë = l myl 400,000: 10 = 40,000 myle = spoed van lig per sekonde (1 Duitse myl = 7.5 kilometer) Denkers oor ruimte, soos Michel de Certeau (1984), James Clifford (1992) en Caren Kaplen (1996), beskou ruimte in hierdie verband eerder as ‘n gevolg of effek, sowel as ‘n praktyk en ‘n gegewe struktuur, en sekere konsepte van ruimtebeelding/-belewing as die gevolg van reis of verplasing, word hiervolgens beklemtoon.[vi] (Trans-)migrasie impliseer voorts ook grense en die oorsteek van grense, en daarom verg hierdie aspek ten opsigte van die ruimtelike belewing aandag.