Oorsake van die Tweede Wêreldoorlog op lang termyn - Verloop van Geskiedenis - 2022
Die Tweede Wêreldoorlog is nie net veroorsaak deur kortstondige gebeure in die 1930's soos Oostenryk en Tsjeggo-Slowakye nie. Die woede en wrok wat in Nazi-Duitsland opgebou het - en waarop Hitler gespeel het tydens sy aanleiding tot mag en toe hy in Januarie 1933 kanselier geword het - het ook langtermynoorsake gehad wat teruggekeer het na die Verdrag van Versailles van 1919. Patriotiese Duitsers het in daardie jaar nog nooit die land se behandeling in Parys vergeet nie.
Die liga het in hierdie dekade 'n paar suksesse gehad (die Aalandse eilande, byvoorbeeld), maar die swakhede van die liga is ook op 'n paar keer wreed blootgestel toe 'n aggressiewe volk suksesvol mag gebruik het om te kry wat hy wou en die liga kon doen. niks. Hierdie proses het die vorm vir die dertigerjare gevorm en 'n diktator sou geweet het dat die Liga nie die vermoë gehad het om sy besluite af te dwing nie omdat daar 'n leër ontbreek. Die lande wat die beste toegerus was om 'n militêre mag (Brittanje en Frankryk) aan die Liga te gee, was ook om binnelandse redes en die nasleep van die Groot Oorlog waarin soveel gedood of gewond is nie bereid om dit te doen nie. Vanuit politieke oogpunt sou die Britse en Franse publiek nie 'n militêre betrokkenheid in 'n gebied van Europa geduld het waarvan niemand gehoor het nie. Politici reageer op die houding van die kiesers, en nie Brittanje of Frankryk was bereid om die liga in die 1920's militêr te ondersteun nie, hoewel hulle die sterkste lande in die liga was.
Die oënskynlike stabiliteit in Europa na 1925 en die oënskynlike welvaart daarvan het egter beteken dat konflik selde van 1925 tot 1929 plaasgevind het.
In werklikheid kon Europa vol vertroue wees in die veronderstelling dat vrede sou duur, aangesien twee verdrae onderteken is wat daarop dui dat 'n nuwe era van vrede en verdraagsaamheid ingestel is.
Die Locarno-verdrae is in Desember 1925 onderteken. Die belangrikste politici van Europa het in neutrale Switserland vergader. Die volgende is ooreengekom om:
Frankryk, Duitsland en België het ooreengekom om hul grense te aanvaar soos in die Verdrag van Versailles vermeld. Frankryk en België sal nooit weer 'n inval in die Ruhr herhaal nie en Duitsland sal nooit weer België of Frankryk aanval nie. Brittanje en Italië het ooreengekom om hierdie deel van die verdrae te polisieer. Duitsland het ook aanvaar dat die Rynland gedemilitariseer moet bly. In ander verdrae het Frankryk belowe om België, Pole en Tsjeggo-Slowakye te beskerm as Duitsland een van hulle aanval. Duitsland, Brittanje, Frankryk, Italië, België, Pole en Tsjeggo-Slowakye het almal saamgestem dat hulle nooit sou veg as hulle 'n argument tussen mekaar het nie - hulle sal die liga toelaat om die probleem op te los.
Nasionaliste in Duitsland was egter woedend oor hul regering vir die ondertekening van hierdie verdrae. Met die ondertekening het die Duitse regering daadwerklik ooreengekom dat hulle die voorwaardes van die Versailles-verdrag van 1919 aanvaar. Hulle aansprake op hoogverraad was ongehoord omdat Weimar-Duitsland ekonomiese groei beleef het en die moeilike tye van 1919 tot 1924 vergete was. Gematigde politici was aan die orde van die dag in Duitsland en die ekstreme nasionaliste soos die Nazi-party het op die agtergrond verdwyn. Die sukses van hierdie gematigde politici is beklemtoon toe Frankryk die reg van Duitsland om aan te sluit by die Volkebond wat Duitsland in 1926 behoorlik gedoen het, beklemtoon het.
Die ander groot verdrag wat voorgekom het in 'n era van wêreldvrede, was die Kellogg-Briand-verdrag van 1928.
65 lande het hierdie verdrag onderteken. Al 65 nasies het ooreengekom om nooit weer oorlog te gebruik as 'n manier om geskille op te los nie.
Daarom is Europa teen 1929 effektief tot 'n valse gevoel van veiligheid gebring, omdat die politici van Europa dit duidelik gemaak het dat oorlog nie meer 'n opsie was om geskille op te los nie en dat vorige vyande nou vriende was. Hierdie nuwe Europa maak staat daarop dat lande in vrede en harmonie met mekaar is. Die stabiliteit van Duitsland is verbreek deur die Wall Street Crash van Oktober 1929 en die nasionaliste wat 1925 tot 1929 in relatiewe onduidelikheid deurgebring het, het weer op die politieke oppervlakte gekom. Hulle was nie van plan om Versailles of die Locarno-verdrae te aanvaar nie, en die swakhede van die Liga in hierdie dekade het ook duidelik geword. Die liga kon slegs suksesvol funksioneer as die politici van Europa dit toelaat. Hitler en die Nazi's wou die liga nooit 'n kans gee sodra hulle die mag verkry het nie.