Dit was ’n gewone Vrydag. Behalwe dat ons jongste dogter die aand ’n skoolsokkie aanhet was dit ’n rustige naweek wat sou voorlê. Hy laat weet die middag dat hy ons so half vier kom haal vir ’n gesinsuitstappie. Dit was ’n vreemde versoek, maar hy het baie interessante plannetjies partykeer en ons het geleer om maar net daarmee saam te gaan. By die huis is ons in die kar geboender en ek het niks gedink van die feit dat die meisies lank geneem het om in te klim nie. Dit is maar gewoonlik ’n normale verskynsel en my brein was nog MIA (sien blog). Volgens Paul sou ons ’n oulike winkeltjie naby TUT besoek, waaroor ek gefrons het, want die middagverkeer is crazy op ’n Vrydag. Hy het egter kalm en heel in beheer gelyk en my verseker dat ons dogter betyds vir die sokkie gaan wees. Heeltemal gerus gestel kon ek my gedagtes weer op die moeilike scenario waarmee ek besig was in die nuwe boek, bepaal. Toe ek egter weer bykom, besef ek ons is in Sefako Makgatho (Zambezi) weg. Nie naastenby naby aan TUT nie. Paul sê egter dat dit die beste pad is wat die GPS voorstel en selfs toe hy by ’n winkelsentrum indraai, het ek absoluut niks vermoed nie. Daar was ’n mandjie in sy hand wat hy vinnig verduidelik het en hoe nader ons aan die winkel gestap het, hoe wakkerder het ek geword. Omdat boekwinkels my heelbeste plekke in die wêreld is, het ek dadelik die helder groen, “Graffiti”, herken. In stadige aksie het my oog op die helderpienk boeke geval en het onmiddellik geweet dat dit my boek is wat op die rakke uitgestal word.
Dankie aan almal by Graffiti wat die oomblik so spesiaal vir my gemaak het. Hulle het ’n opregte waardering, liefde en respek vir boeke en ek weet hulle kyk nie net mooi na my baba nie, maar ook na al die ander skrywers se babas.