Hokkie kook in Zwarrie-land en al die goeie prestasies is ’n bewys daarvan. Vyf van die meisiespanne wen die skoleliga en drie spanne tree as naaswenners uit die stryd. Die meisiespanne wen die promosie/relegasie en skuif op na die Grootskole 1-liga.
Die Hoërskool Zwartkop het nie ’n swembad nie, maar moet nie vir een oomblik dink dit hou die Zwarrie-swemmers terug nie. Hierdie span het vanjaar by die C-bond-interhoër gewen en gaan in 2019 in die B-Bond deelneem.
Die netbalmeisies het die land behoorlik aan hul voete met al vyf die A-spanne wat na die Gauteng-kampioenskap deurgedring het. Die eerste en o.14-span verwerf ’n silwermedalje en die o.16-span het ’n goue medalje gewen. By die SASN-kampioenskap behaal die o.14-span ’n sewende plek en die o.16-span wen die silwermedalje. Die eerste span dring deur na die topagt waar hulle met ’n algehele vierde plek wegstap.
Die Hoërskool Zwartkop spog met ’n tweeverdieping-kondisioneringsentrum waar die sportmanne en -vroue se tegniek verfyn en spiere ontwikkel word.
Hy is ’n heerlike regisseur (wat mal is oor ’n selfie) wat gewoond is aan teater, wat ’n baie ander proses geniet as die evolusie van ons eie – hy het sy eie tegnieke ontwikkel en ons het baie tyd spandeer om onsself absoluut te kan inleef in die teks met menigte alternatiewe oefeninge gedurende repetisies.
Maar ek wil ook bysê dat ek net so baie by hom geleer het as by enige van die ander regisseurs saam met wie ek al hier gewerk het, en dat ek net weer eens opnuut besef het wat ’n ongelooflike skat van talent ons in Suid-Afrika het, wat nie vir ’n enkele oomblik hoef te kompeteer met iemand van oor die water nie; en wat dikwels met baie minder, baie meer kreatief kan wees.
2. Hoe moeilik is dit vir jou om tussen die drie tale te wissel? Dra dit vir jou by tot die verwarring en weerloosheid van die karakters?
Ons praat almal in Suid-Afrika mos maar ’n mengelmoes van mekaar, so nee – dit is altyd ’n uitdaging om in ’n ander taal as jou moedertaal te speel, en ’n mens wil net sorg dat dit reg geskied, maar om eerlik te wees, was dit verskriklik lekker.
3. Jy het nie kinders nie. Hoe berei jy jou sielkundig voor vir ’n rol van ’n ma wat haar seun verloor het om ’n geloofwaardige vertolking te lewer?
Hoewel ek nie my eie kinders het nie en nie aanneem dat ek weet hoe dit voel om ’n kind te verloor nie, is daar tog ’n universaliteit aan rou, verlies en hartseer. Ek vind altyd dat as ’n mens die teks met weerbaarheid en eerlikheid probeer benader, en soek na die waarheid in die woorde, die karakter se verhaal jou sal lei na waar jy moet wees. Meegevoel is ’n ongelooflike ding – ’n mens kan jou inleef in ’n trauma wat ’n medemens (of dier) beleef, omdat ons empatiese wesens is. En dit is juis dít, wat teater vir my so spesiaal maak: Gehore van uiteenlopende agtergronde en ervarings word saamgesnoer deur ’n ervaring wat by sommige aanklank vind, ander tot ’n nuwe insig bring, ander dalk ontstel of weer heel laat voel. Ongeag jou geheime geskiedenis, word die storie deel van jou ervaringsraamwerk. En ek glo dit is hoe ons leer om meer deernis en begrip vir mekaar te hê, deur die onsigbare stories wat in teaters ontketen word, word ons herinner dat ons almal hierdie wêreld in leed en vreugde deel.
Dit is ’n wonderlike geleentheid om die rol te kan herbesoek vir verskillende speelvakke – dit voel elke keer asof die stuk as’t ware “sink” – ek voel ek kan met meer intimiteit en gemak met die karakter omgaan, en dit bring elke keer ’n nuwe insig. Ek dink ook dit is ’n baie mooi, beskeie en delikate stuk, oor verhoudings en mense en hul kompleksiteite, en dit is ’n voorreg om daarmee te kan woel.
6. Jy speel gewoonlik in verskeie toneelstukke op feeste. Op die KKNK is dit net hierdie een, hoewel jy ook die regie van Swerfgoed behartig. Watter verskil maak dit aan jou kop as jy net op een ding kan fokus?
Wel, ek is tegnies meer split-fokus as ooit tevore, want ek vind dat regie my hele brein probeer oorneem (veral drieuur in die oggend), maar die verspreiding van die energie-lading is beslis anders: En dit is ’n ongelooflike verligting om my tyd beter te kan bestuur. Dit vereis ’n heel ander benadering.
Ek en Mbulelo ken mekaar al baie jare, alhoewel ons nog meer jare laas saamgewerk het, maar toe ek hoor dat hy gewillig is om in te spring, was ek onmiddellik bereid om saam met hom skouer aan die wiel te sit. Ons kon net drie dae saam repeteer, en die spanning was uitmergelend, maar hy is ’n besonderse mens en akteur, en ek kon nie vir ’n beter medespeler gevra het nie – en hy straal absoluut kalmte uit. Dit is moeilik om hom te vergelyk met die vorige speler, omdat hulle so geweldig uiteenlopend is – elkeen het ’n ander aanslag, wat sodoende ook my spel verander en aanpas – dit is baie verfrissend (benewens die verskriklike senuwees) om ’n geleentheid vir ’n ander verhouding te mag ontgin.
Ek koop altyd vir my ’n botteltjie of twee Grundheim se Withond-boegoeblits – en deel dit dan op die laaste aand met soveel mense as wat ek kan!
In hierdie stadium hou ons duim vas dat ons ’n speelvak in ’n teater kan geniet. Dit voel soos ’n soort stuk wat so baie mense kan raak, nie net omdat dit menslik is nie, maar omdat dit in Suid-Afrika is. Dit voel asof dit na ’n dieper betekenis van versoening en vrede met die pyn van die verlede uitkring.
13. Waaraan werk jy ná die KKNK – het jy kans om te rus of is dit volstoom aan die werk as jy tuis kom?
Geen rus nie! Ek begin weer op 5 April met ’n reeks vir SABC2, Onder die Suiderkruis, en daarna spring ek aan die werk met Fynskrif vir kykNET.
Dit voel soos ’n baadjie, dit lyk soos ’n baadjie, maar dit sit net nie heeltemal reg nie. Die knoop span so ’n bietjie oor die maag, asof jy nou net van die Kersmaaltafel opgestaan het, een bakkie van jou tante se trifle te veel verorber.
In ’n nuwe dorp is die kettingwinkel wat jy elke dag besoek presies dieselfde kettingwinkel as die een in die vorige dorp.
Maar die gangetjies loop anders, die rakke is verkeerdom en die kassiere is dalk nie heeltemal so vriendelik nie (of baie vriendeliker), afhangend van watter kettingwinkel jy praat.
Elke windjie wat waai voel soos ’n nuwe, vreemde wind. En wat kan ’n mens sê oor die Worcester-winde? Hulle wat uit die westekant van die dorp aangevlaag kom oor die vlaktes, verby die hoenderplase kerjakker en dié se (sal mens maar sê unieke) reuk saambring dat jy voel jy proe hom tussen jou tande en jy klap al wat ’n venster is toe in die nag. Bang jy staan dalk nie weer op nie.
In my poging om ’n holte vir my voet te vind in die dorp, het ek hier ook al ’n hele paar keer verhuis. En elke keer het ek my straat se mense met ’n traan in die oog moes groet.
Wanneer ons weggegaan het, het hulle met liefde na my honde gekyk en nie geskroom om sommer met ’n kombersding oor die muur te spring en seker te maak hulle kry nie koud in ’n onverwagse reënbui as ons weg is nie.
Nou het ek uiteindelik my rusplek gevind in ’n huis in die middedorp, waar ek hoop om baie jare te vertoef.