Ag, watter plesierige affêre is die gedoente genaamd “letterkunde” nie, nè?! Dit is seker nogal ‘n vraag in plekke soos Pole, waar Kommunistiese diktature opgevolg is deur ‘n onbemiddelde kapitalisme, neo-fascismes en oordrewe godsdienstigheid. ‘n Wereld waarin selfs gedigte losgeskeur word van tradisie en ‘samespraak’, en bloot slogan word? Dink jy die gewaarwording van so ‘n ‘nuwe’ (?) behoefte is siklies van oorsprong? Die strekking van die skrywe hierbo is van meet af duidelik: dis hoofsaaklik opsommend, nie analities nie, en as sulks baie informatief. ‘n Artikel kan nie altyd albei daardie dinge gelyktydig wees nie.) Die laaste woord wat ek wil aanbied, is uit D.J. Opperman se “Vakansiebrief”. Ek het die gedigte geskryf in ŉ tyd toe ek V.Y. Mudimbe se boek The Invention of Africa gelees het – onder andere oor hoe die “ander” in sketse voorgestel word. Die opnoemtegniek laat die gedig skynbaar verbrokkel (tipies postmodernisties) maar die onderliggende reismotief, in enkel gedigte en die bundel (oeuvre?) as geheel, werk soos ‘n verhaal en bewerkstellig weer koherensie.