© James McKay, skrywer met dien verstande
Terwyl ek in die middel van 'n gewoonlik besige sentrale Londense straat staan ​​tydens die protesoptrede van die Uitwissing-rebellie, die lug merkbaar skoner, die omgewing stiller, is ek getref deur die groot uitdaging wat voor ons lê. Ons moet binne enkele jare 'n vervoerstelsel skep wat koolstofloos is.
Ten spyte van Londen Ultra lae emissiesone, is die daaglikse werklikheid steeds giftige verkeersdampe, onregverdigbare sterftes en hoë vlakke van vervoer koolstofvrystellings (tot een derde van alle emissies op baie plekke). Daar is verby 9,000 ekstra sterftes per jaar in Londen weens onwettige lugtoksisiteit, waarvan baie van die padvervoer afkomstig is.
Maar sommige stede het meer motorvrye, gesonde en veilige plekke geskep. Kopenhagen en Amsterdam is bekend vir hul ongelooflike fietsry-kultuur. Curitiba, in Brasilië, het 'n ongelooflike busvervoerstelsel wat soos 'n metro-netwerk funksioneer. Helsinki is daartoe verbind om so gou moontlik motorvry te gaan. Tokio het 'n paar van die laagste vlakke van motorbesit in die wêreld. En Venesië het nog nie 'n motor in sy geskiedenis gesien nie.
Soos ek alreeds getoon het my laaste boek, die skepping van die motorvrye stad is op die oomblik moontlik, en dringend noodsaaklik. Ons het al die tegniese en beleidskennis. Maar ons het nie 'n visie oor hoe dit anders kan wees nie, en die erkenning dat dit ver van 'n opoffering hoofsaaklik verbeterings in ons lewens sal bring, eerder as beperkings. Sulke visioene is nodig. Die beste manier om dit te demonstreer, is deur 'n bietjie spekulatiewe fiksie te gebruik. So, dra my saam terwyl ons in 'n verbeelde nabye toekoms spring.
Hoe 2025 kon lyk
Nadat die regering in 2020 tot groot openbare onrus oorgedra is, het die burgerlike vergaderings vergader om die toekoms van die land te beplan. Een het 'n uiteensetting gegee van wat hulle 'The Great Transport Turning' noem, 'n ambisieuse nuwe mobiliteitsplan vir die land wat ons van die motor sou ontsluit en vir mense pragtige, veilige en skoon plekke sou skep. Ek kan nie glo dat dit net vyf jaar was nie, maar ons woonbuurte is heeltemal omskep in pragtige, skoon, veilige plekke vir almal. Ek sien my kinders elke dag glimlag terwyl hulle veilig op hul fietse en bromponies ry om vriende te ontmoet of skool toe te gaan.
So, hoe het dit alles gebeur? Op aanbeveling van die Volksvergadering is die departement van vervoer herdoop tot die departement vir mense se mobiliteit. Dit het die opdrag gekry om 'n "klimaatveilige en sosiaal regverdige mobiliteitsplan" deur 2025 te implementeer. Dit het ongeveer £ 300 miljard gekos - ongeveer 'n derde van die totale koste van die Verenigde Koninkryk se oorgang na nul koolstofstof - gefinansier deur 'n kombinasie van 'n meevaller van die sluiting van gate vir belastingvermyding, 'n verhoging in korporatiewe belasting en die heffing van 'n burger.
'N Leër van nuut opgeleide mobiliteitsbeamptes vir mense het die plan van die volk begin implementeer. Die groot stede in die Verenigde Koninkryk het 'n reuse-make-up gekry, met nog tientalle voorstedelike treinstasies en uitgebreide geëlektrifiseerde massa-transito-netwerke met trolliebusse en trams wat met klein omliggende dorpe verbind is. Dit het dadelik 'n groot slak motors van die paaie afgehaal. Al is dit nog nie heeltemal klaar nie, is daar enorme vordering gemaak met die opstel van 'n nul-koolstofvervoerinfrastruktuur, tesame met 'n groen werk-bonaanza in die konstruksiebedryf.
Streekkoöperasies, wat deur werkers en gebruikers besit en bestuur word, is gestig om dit alles te bestuur. Regoor die Verenigde Koninkryk kry almal elke week 14 gratis kaartjies, met enige ekstra reise wat 'n vaste tarief van net £ 1 kos vir reis binne hul omgewing. Busmaatskappye wat deur werknemers besit word met volledig elektriese vlote, fietsopberging aan die voorkant en meer toegang vir rolstoelgebruikers as huidige busse, is opgestel.
Motorvrye stad. © James McKay
Toe die openbare vervoer eers goed werk, was dit diesel- en petrolmotors verbied in stedelike gebiede. Die Verenigde Koninkryk het van ongeveer 'n motor met nasie besit 40m motors, tot ongeveer 'n miljoen - in net vyf jaar. Die oues is teruggestuur na die korporasies wat hulle onderkry nuwe sirkulêre ekonomie wetgewing. Gratis elektriese gedeelde taxi's is ingestel vir mense met mobiliteitsprobleme en gedeelde elektriese minibusse vir lang afstande of landelike verbindings.
Maar die grootste verandering is die redes waarom ons rondbeweeg. Skooldae is verkort, waardeur alle skole en universiteite gemeenskapsondernemings kan onderneem klimaatsaksiesessies. Alle werkplekke stagger hul begintye om opeenhopingspieke en spitsuur te vermy, en die Citizen's Income beteken dat die meeste mense deeltyds gegaan het en in elk geval minder reis. Die 20-minuut-omgewing idee is bekendgestel, wat beteken dat alle basiese goedere en dienste wat nodig is vir 'n goeie daaglikse lewe in stede nooit meer as 'n 20-minute se stap van stapel af is nie; en vir mense met mobiliteitsprobleme sirkuleer gemeenskaplike minibusse voortdurend.
Woonbuurte lyk en voel heeltemal anders. Sommige paaie bly, herklassifiseer as dienspaaie vir busse, trams, of vir elektriese voertuie vir handelaars of gesondheidswerkers. Maar al die ander paaie is nou mobiliteitsroetes in die buurt. Twee bane is tot een verminder, wat aktiewe reisgange skep vir stap en fietsry.
In die vrygestelde ruimte floreer lewe en aktiwiteit. Onafhanklike handelaars, gemeenskapsondernemings, groen ruimtes, sakparke, mikrotuin, toebehore en speelgrond het soos sampioene verskyn. Die geluid van die verkeer is vervang deur die gedurige gesukkel van lag, speel en gesels. Die natuur en die natuurlewe het maniere gevind om deur biodiversiteitskorridors in te gaan. Al die stedelike gebiede het nou 'n 20 km / h limiet, wat padsterftes en ernstige beserings verminder het byna 'n half.
Mikro-mobiliteit-hubs word by kruisings aangetref. Dit word besit deur elke woonbuurt en toeganklik via 'n vaste maandelikse fooi. Daar is 'n voorraad elektriese bromponies, fietse, sleepwaens, Nederlandse fietse, en e-scooters. Gesinne kan na vore kom en 'n keur kies en die dag deur die stad besoek om parke, winkels en museums te besoek.
In die middestad is omskep in parkeerareas fietswedrenne en tuine op die dak. Oor al die dubbele voertuie is oorskotbaanbane omskep in sportterreine vir sokker, krieket, rugby, fietsry. Die Verenigde Koninkryk het 'n gesonde, sportiewe land geword. Kinders word nie meer in motors opgegaar, voor videospeletjies vasgehou of in korporatiewe voorstedelike kleinhandelparke vermaak nie. Hulle is vry, gelukkig en gesond en speel op die paaie wat voorheen doodgemaak, vermink, vergiftig en besoedel is.
Kinders speel op fietse by die Lilac-gemeenskapsgemeenskap, Leeds. © Paul Chatterton, skrywer met dien verstande
Hierdie massiewe skof was nog nie 'n motor nie. Ons behoefte aan die motor het net verdamp. En met die einde van motoradvertensies, het ons opgehou om hulle te wil hê. Mense kyk terug en wonder waarom ons so behep was met hulle. En vir diegene wat nog steeds aan motors verslaaf is, is gemeenskapswedrenne opgestel sodat mense hul spoed en adrenalien kan regkry.
Terug na 2019
Vanuit die perspektief van die besoedelde en gevaarlike strate van vandag, kan hierdie visie op die nabye toekoms soos 'n pypdroom lyk. Maar eintlik is dit 'n versameling voorbeelde wat al êrens in die wêreld voorkom, of navorsingsidees wat met politieke wil en finansiële aansporings geïmplementeer kan word.
En wat is nie om lief te hê nie? Die gevolge van so 'n vervoer-rewolusie sou ongelooflik wees. Daar sou jaarliks ​​duisende minder sterftes of ernstige beserings weens verkeersongelukke, respiratoriese en kransiektes wees, depressie en sosiale isolasie verminder, en 'n toename in onafhanklike handelaars en 'n lewendiger plaaslike ekonomie. Ons sou nie meer giftige onwettige lug hê nie, koolstofvrystellings deur vervoer sou feitlik nul wees en almal sal in staat wees om rond te kom waar hulle woon, ongeag hoe ryk of arm hulle is.
Dit sal ook drasties help om gemeenskappe te herbou. Mense sal minder eensaam wees, eerder as om in privaat voertuie te sit. Mense sou meer praat en dinge van aangesig tot aangesig uitvind. Die aanpak van koolstofvrystellings in vervoer is 'n wen-wen-situasie.
Daar te kom sal nie maklik wees nie. Dit sal 'n sterk burgerbeweging op straat vereis, sowel as in komiteevergaderings, hofsale en navorsingsentrums. Ons het amptenare, verkose verteenwoordigers, sakeleiers, uitvinders en navorsers nodig om aktiviste te word en in opstand te kom teen die huidige vervoerstatus quo.
Die tyd is kort om vervoeruitstoot en giftige lug onder beheer te kry. Maar die voordele wat vervoer op hierdie manier kan transformeer, is groot. Ons moet hierdie oomblik nie mis nie.
Paul Chatterton, Professor in stedelike toekoms, Universiteit van Leeds
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Die motorvrye strate van die uitwissing-rebellie toon die moontlikheid van 'n pragtige, veilige en groen toekoms