Wysiging soos op 17:43, 26 Augustus 2019
64 grepe verwyder , 11 maande gelede
Rol weergawe 2032952 deur Charlielv55 (bespreek) terug.
Wysiging soos op 17:41, 26 Augustus 2019 (wysig)
Wysiging soos op 17:43, 26 Augustus 2019 (wysig) (maak ongedaan)
(Rol weergawe 2032952 deur Charlielv55 (bespreek) terug.)
Taalfilosofie beslaan 'n groot deel van sy werk en kom ook terug in ''Homo sacer''. Verwysings na die taal- en praatprobleem verskyn in al sy boeke, maar bereikvind hul hoogtepunt in die 1970's en 1980's. In 1974 het Agamben homself gevestig in [[Parys]] as 'n taal- en Middeleeuse kultuurdosent aan die Universiteit van Haute-Bretagne gevestig. Daarna verskyn gou na mekaar ''Infanzia e storia, Distruzione dell'esperienza e origine della storia'' (1978), ''Stanze, la parola e il fantasma nella cultura occidentale'' (1979), ''Il linguaggio e la morte, Un seminario sul luogo della negatività'' (1982) ''La fine del pensiero'' (1982), ''Idea della prosa'' (1985) en ietwat later ''Categorie italiane, studi di poetica'' (1996).
Alhoewel Agamben nou veral bekend staan as 'n politieke filosoof, skryf hy hoofsaaklik vir die eerste 20 jaar oor taal en [[estetika]] Agamben se debuut is ''L'uomo senza contenuto'' ([[Milaan]], Rizzoli, 1970), "Die man sonder inhoud." Daarin werp hy lig op die verskillende gapings wat filosofiese estetika deurdring: die estetika van interpretasie teenoor die van persepsie, die kunstenaar teenoor die leser, die genie teenoor die goeie smaak. Teenoor die interne foute van estetika plaas Agamben nie 'n nuwe voorstel nie, maar 'n radikale vernietiging van die begrip estetika om 'n ander estetiese ervaring van [[kuns]] en [[letterkunde]] voor te berei. DieVaarwel vaarwel-roepingaan vandie estetika deur die kritiese ontleding van sy teenstrydighede, is noodsaakliknoodassklik indienas die kuns wil word wat dit nooit was nie; die maatstaf van die mens. Beide filosofie en estetika het nie die probleem van sensoriese ervaring en intellektuele kennis opgelos nie, en is die [[idealisme]] dus deur die [[natuurwetenskap]]pe ingehaal, wat weer die maatstaf van die mens geword het. In ''Categorie ilatiane: Studi di poetica'' ([[Venesië]] 1996), ondersoek Agamben die aard van die medium poësie en sy verhouding tot die [[teologie]] en [[filosofie]]. In die essaybundel ''Image et Mémoire: 'Cerret sur l'image, dans dans et cinema'' (1998) 'Beeld en geheue: oorwegings oor die beeld, die dans en die film', ondersoek Agamben die funksie van die beeld. Sentraal is die video-kunstenaar Bill Viola.
Agamben se [[politiek]]e toewyding kan teruggevoer word na sy studentedae. In 1965 studeer hy in die politieke denke van die filosoof Simone Weil. Agamben se regspolitieke agtergrond word al hoe meer oorheersend in sy boeke en sal in die negentigerjare sy hooftemahoof tema wees. Geleidelik skuif hy die klem van taalfilosofie en kuns steeds meer na [[politieke filosofie]] en politieke teologie. Op sigself is dit 'n minder verrassendverrassende as wat dit lyk. Vir Agamben is taal nie net 'n manier om jouself te verwoord nie, maar is taal die voorstelling van [[kommunikasie]] en 'gemeenskap' en daarmee die beleid en politiek. Twee klassieke begrippe van die mensdom vloeikom hier saam, naamlik 'n mens as 'n politieke dier, en die mens as 'n dier bemagtig met taal, soos in [[Aristoteles]] se vroeë aanhaling. In 1991 verskyn Agamben se eerste spesifieke politieke boek: ''La comunità che viene. Saggi brevi'' ([[Turyn]] 1991),'Die toekomstige gemeenskap'. Hierdie boek is in baie tale vertaal en ondersoek die konsep gemeenskap. Dit is 'n reaksie op boeke deur Blanchot en Nancy, naamlik onderskeidelik ''The Unavowable Community'' (New York 1988) en ''The Inoperative Community'' (Minneapolis 1991).
Met die publikasie van ''Homo sacer'' is Agamben algemeen bekend as 'n politieke filosoof. Vandag is hy veral bekend vir sy politieke interaksie. In 2002 is hy genomineer as spesiale professor aan die Universiteit van New York. Hy het onttrek van hierdie posisie in protes teen die Amerikaanse politieke beleid, veral die nuwe "veiligheidsmaatreëls" van die Bush-administrasie; naamlik vingerafdrukke en iris-skanderings vir alle passasiers wat die Amerikaanse grondgebied wil betree. In 'n ope brief in die Franse koerant ''Le Monde'' verklaar hy sy boikot van die VSA: "Ek stel voor dat tatoeëring in [[Auschwitz]] ongetwyfeld die mees normale en ekonomiese manier was om gedeporteerdes in te sluit en in konsentrasiekampe te registreer. Die bio-politieke tatoeëring wat die Verenigde State nou oplê op diegene wat hul grondgebied wil betree, sal die voorloper wees van wat later van ons gevra sal word, naamlikom datte ons ditaanvaar as die normale identiteitsregistrasie van 'n goeie burgersburger in die meganismes en skakels van staatsstrukturedie moet aanvaarstaatsstruktuur. Daarom moet ons dit weier. "(Agamben in Le Monde) Agamben weier dus om Amerikaanse grondgebied te betree.
Heidegger en Benjamin het albei 'n raakpunt met teologie gesoek. Heidegger het sy opvoeding as teoloog begin, die Joodse Benjamin het in sy filosofie baie mistieke sienings ingesluit, waaronder Messianisme. Agamben self verwys ook dikwels na teologiese perspektiewe. In 1964 speel hy op 22-jarige ouderdom die rol van die Apostel Phillipo, in die film ''Il Vangelo Secondo Matteo'' (Evangelie volgens Matteus – Italië 1964) deur Pier Paolo Pasolini. Pasolini gebruik slegs nie-professionele akteurs vir die rolprent, insluitend sy eie ma. 'n Vriendskap het ontstaan uit die samewerking tussen Pasolini en Agamben. Morris vermoed 'n sterk vormende invloed van Pasolini op Agamben, omdat Agamben sy eerste artikel in dieselfde jaar publiseer as wat hy saam met Pasolini in 1964 werk. Sedert die middel van die sestigerjare het sy intellektuele ontwikkeling eksponensiëeleksponensieel gegroei. Na sy rol in Pasolini se evangelie volgens Matteus, het 'n teologiese perspektief gereeld interug gekom op Agamben se werk teruggeslaan. Agamben bespreek egter die teologie op 'n heel sekulêre wyse. Hy skryf 'n boek oor Paulus se wet, ''Il tempo che resta: Un comento alla Lettera ai Romani.'' (Turin 2000) Verder het Agamben twee boeke geskryf oor die profane, ''Profanations'' en oor die heilige ''Homo sacer''.
Agamen se styl is beide aantreklik en ontoeganklik. Hy is 'n radikale filosoof wat nie gemaklik as regs of links getipeer kan word nie. Agamben hou daarvan om die sosiale konsensus met die teenoorgestelde te konfronteer: Auschwitz is geen uitsondering nie, demokrasie verskil nie heeltemal van sy teenoorgestelde soos kommunisme en fascisme, nie. Sy manier van filosofisering is in die lyn met die van [[Friedrich Nietzsche]] in die opsigsin dat hysy uitvan 'n ondersoek na die wortels van die Westerse kultuur, sy heilige koeie genadeloos aan die kaak te stel. Hy beskryf byvoorbeeld die huidige demokrasie as 'nin verval en verskuiwingverskuiwend na 'n 'post-demokratiese spektakel gemeenskap'. 'Agamben infiltreerfiltreer die demokrasie', volgens René Ten Bos in sy hersiening van Homo sacer die demokrasie: <nowiki>''</nowiki>n boek wat skokkend genoeg is om [[wêreldbeskouing]]s op hul kop te draai.'
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:MobileDiff/2032953"