Leierskap onder ons mense - Orania Beweging
Leierskap onder ons mense
Mar 31, 2015 | Nuus | 4 comments
Soos die Orania Beweging se volk-staatbetoog nou vir die tweede keer aan die begin van hierdie jaar gepubliseer is, het die FAK pas vir die tweede keer die jaar afgeskop met 'n Leiersgesprek in Pretoria. In 'n sin moet hierdie inisiatiewe die plek inneem van vroeëre parlementsittings waar Afrikaners se belange met dié van Suid-Afrika saamgeval het en dit as't ware die verhoog was waarop die Afrikaner-drama afgespeel het. Noudat ons mense tot verhaal begin kom, word betekenisvolle alternatiewe vir die noodsaaklike besinning oor ons lot en toekoms geskep.
Dit was my voorreg om die FAK se geleentheid in Januarie by te woon en ek was aangenaam verras met die profiel van die sowat 100 deelnemers. Verskeie organisasies van binne en buite die Solidariteit beweging was daar, heelwat jongmense en (tog van belang) beide vroue en mans. Die drie inleiers was Frans Cronjé van die SAIRR, Dirk Hermann van Solidariteit en Danie Goosen van die FAK.
Frans Cronjé het 'n kort opsomming van sy ondersoek na moontlike scenario's vir Suid-Afrika gegee. Hy het dit ook al op Orania aangebied en intussen in boekvorm uitgegee. Dit dit bly egter boeiende dinkgoed omdat dit die werklikhede waarmee ons te kampe het, so deeglik verreken. Om die waarheid te sê, nie sy beste scenario vir Suid-Afrika voorspel veel goeds vir Afrikaners nie en hy het herhaal waarvoor hy vroeër in die media gekritiseer is, naamlik dat Plan B toenemend belangrik word. Dit behels iets anderkant die Suid-Afrika wat ons ken en nie net emigrasie nie. Hy het immers na Orania verwys en gesê "Julle is immers Plan B op steroïde ;-)"
Dirk Hermann het 'n uiteensetting gegee van Solidariteit se klag teen die Suid-Afrikaanse regering by die Verenigde Nasies oor die diskriminerende toepassing van regstellende aksie. Sonder om te verwag dat dit 'n kitsoplossing sal oplewer, het Solidariteit besluit om die ANC se bykans onaantasbare posisie in die buiteland te begin uitdaag – en is hulle besig om heelwat sukses daarmee te behaal. Dit is belangrik omdat state geneig is om by mekaar te staan en nie selfbeskikkingbewegings te ondersteun as dit nie "nodig" lyk nie. Aksies soos hierdie toon duidelik aan dat dit nie die hemele is wat in 1994 op Suid-Afrika neergedaal het nie en dat Afrikaners se wens om oor hulle eie toekoms te besluit, nie uit die lug gegryp word nie.
Danie Goosen het die program afgesluit met verwysing na sy boek, "Oor gemeenskap en plek. Anderkant die onbehae", wat pas by die NP van Wyk Louw Sentrum verskyn het. Dié merkwaardige werk word ook tydens ons Burgervergadering op Orania bekendgestel en lewer 'n wesenlike bydrae tot hoe ons onsself in die toekoms gaan verstaan en handhaaf. Hy het na vier sleutevrae waarvoor die Afrikaner van ons tyd te staan kom, gestel. Dit is:
Die vraag na die verband tussen individu en gemeenskap. Anders as wat liberale denkers graag te kenne gee, is dit nie 'n kwessie van óf die gemeenskap, óf die vrye individu nie, maar 'n vraag van hóé die altyd alreeds gegewe gemeenskappe waaruit individue voortkom, die erkenning kry wat hulle verdien. Die gemeenskapsdenke wat ons beoefen, kan dus nie op 'n neerdrukkende en totalitêre siening van die gemeenskap neerkom nie omdat dit die individu ten gronde sou laat gaan, maar dit kan ook nie terugdeins van die feit dat ons gemeenskappe aansprake op ons maak en eise aan ons stel nie. Eers wanneer ons op 'n volwasse en verantwoordelike wyse daarmee omgaan, kry ons individuele vryheid diepere betekenis en kan ons ons gemeenskappe na waarde skat en koester.
Die vraag na grense. Anders as wat die heersende liberale idioom vandag te kenne gee, is grense nie iets om te verswyg of te verwerp nie, want daarsonder kan geen groep, gemeenskap of volk van homself bewus wees nie. Grense is nie net 'n voorwaarde vir 'n gemeenskap se selfbewussyn nie, dit is ook 'n voorwaarde vir verhoudings met ander gemeenskappe, diegene wat buite daardie grense lê. Nou is dit waar dat Afrikaners in die verlede al die grense te eng rondom hulleself probeer trek het, maar die onlangse pogings om voor te gee dat daar in werklikheid nie iets soos grense is nie, het ons ook nie beter toegerus vir die eise wat die nuwe magsorde aan ons stel nie. Ook hieroor moet ons verder besin op'n wyse wat die skeppende energie (en dus mense) in ons geledere nie uitsluit nie, maar nader trek.
Die vraag na tussenliggende instellings. Die moderne staat word gekenmerk deur 'n diepe ongeduld met enigiets wat tussen homself en sy individuele burgers probeer staan – daarom ook dat die liberale ideologie hom soos 'n handskoen pas. Elke gemeenskapsinstelling wat die staat se poging om totale beheer uit te oefen, aan bande lê, moet uit die weg geruim of ten minste tot die private domein beperk word. Dit geld vir kerke, gemeenskapskole, stamowerhede, selfs kultuurorganisasies, universiteite en wat meer. As Afrikaners die bevoegdheid wat hulle verdien om oor hulle eie toekoms te besluit, wil verkry, sal die weg daarheen loop deur die vestiging en versterking van sulke tussenliggende instellings wat die staat se beheer oor ons lewens, loopbane, finansiële vermoëns, selfs tydsbesteding en vermaak opsy kan skuif.
Die vraag na vryheid. Al gebruik talle Afrikaners nog die woord met 'n mate van huiwering en 'n skuldige gewete, staan die oeroue strewe na vryheid in die middelpunt van Afrikaners se dilemma vandag. Omdat ons in die verlede ander se vryheid beperk het, voel baie van ons mense vandag nog dat ons nie met vrymoedigheid daaroor kan praat nie. Tegelyk word dit toenemend duidelik dat vryheid presies is wat ons wil hê – en ontsê word. Maar wat word daarby bedoel? Die heersende liberale siening daarvan konsentreer op vryheid as vrye keuse vir die individu en verloor in die proses 'n belangriker betekenis daarvan uit die oog. Hier word verwys na meer as om vryheid met verantwoordelikheid te balanseer, hier word verwys na 'n dieper en ouer betekenis van vryheid. Dit is vryheid as selfverwerkliking. Hierdie vryheid staan nie afsydig van of teenoor iets soos reëls (waarvan die vryswewende individu probeer wegkom) nie, maar sluit ten nouste daarby aan. Juis deur die reëls van byvoorbeeld klavierspel en musiek te bemeester en te gehoorsaam, kan die pianis hom- of haarself ten beste verwerklik en nuwe hoogtes van voortreflikheid bereik. Deur by die tradisie aansluiting te vind, kan ons gemeenskap anderkant ons eie beperkings tree, kan ons Afrikanervolk nuwe hoogtes bereik. Daarenteen, as ons ons toekoms net op vrye keuse en willekeur wil bou, moet ons meer van die ondergang verwag wat die liberale denke die afgelope dekades vir ons ingehou het.Die diepgaande vrae wat by die FAK se Leiersgesprek aan die orde gestel is en wat die Orania Beweging in praktyk probeer beantwoord, gee opnuut betekenis aan die FAK se rol in ons volkslewe en ons eie deelname oor jare heen daaraan.
Carel Boshoff is die President van die Orania Beweging.
frits en ella	on Maart 31, 2015 at 4:57 nm
Dagse Carel, dankie vir jou rustige en sinvolle bydrae. Ons is ook bly te hoor, daar was heelwat jongmense daar, vroue en mans. (frits en ella)
Faan	on Maart 31, 2015 at 8:42 nm
Dankie Carel. Ek is bly om te hoor dat daar al wyer oor vryheid gedink en gepraat word. Mens hoop net dat daar ook meer wyer van die gesprek en inhoud kennis geneem word. Vir my is vryheid kort opgesom – die Afrikaner (en elke ander groep) se reg om sy eie geskiedenis te kan skryf, sonder dat die ANC die hand vashou waarmee geskryf word.
Ben	on April 2, 2015 at 8:31 vm
Is die implikaies van 'n skrifgedeelte soos in Sefanja 3, waar gepraat word van die gebied anderkant die riviere van Kus, al in diepte ondersoek? Dan is vryheid al lankal deur lotsbestemming bepaal en al wat Afrikaners moet doen is om mekaar te ondersteun waar ook al hulle woon, deur gestandardiseerde opvoedings- en opleidingsprogramme en vir ander leer dat jy in wese nie van die wereld is nie maar daarin. Verskuif die klem van dit wat streng afgebaken kan word na dit wat 'n transendentale betekenis het binne 'n post-modernistiese perspektief. En dan gaan jou pianis dalk ontdek dat dit gaaf is om die reels van 'n partituur te leer ken, maar beter om dit wat geskryf is te internaliseer, hoe om gamma- en deltabreingolwe te gebruik, hoe om Jungiaans gesien deel te word van die kollektiewe onderbewussyn en te dink aan "so wyd as die Heer se genade".
Revo Pienaar	on April 9, 2015 at 12:38 nm
Ben,as mens kyk aan wie Sef 3 aanvanklik gerig word, is dit ontstellend om te verneem dat dit juis die volk van die Tweevoudige Magtige van Waarheid en Lig is. Hier word hulle as 'opstandig en die besoedelde, die verdrukkende stad' aangespreek.
Wat aardskuddend is, is dat 'Die Ewig-Lewende binne in hom (Jerusalem), Hy doen geen onreg nie; elke mo^re laat Hy die reg aan die lig kom, DIT ONTBREEK NOOIT NIE!; MAAR DIE KWAADDOENER KEN GEEN SKAAMTE NIE.'
Hoe kan Sefanja so iets kwytraak? Dit pas mos nie! Ons is dan 'n 'C-H-R-I-S-TELIKE VOLK! Die vraag is: Is ons werklik 'n deur DIE ALMAGTIGE gesalfde volk? Waarom dan al die moord, verkragting, diefstasL en leuens, nydigheid? En kom dit nie al 'n lang pad nie? Wat van veral die Tweede Vryheids-oorlog!? Toe het dit alreeds begin, en dit hou net aan, in teendeel, dit neem deesdae net toe.
Mis ons nie e^rens iets nie? Iets baie belangrik om die minste te se^?
Heet jy al na Deut 28 gekyk? DIE SE-EN EN DIE VLOEKE WAT DAAR DEUR DIE ALMAGTIGE BY MONDE VAN MOSES UITGESPREEK WORD, IS TYDLOOS! TROUENS, NIE ALLEEN DAAR, MAAR OOK IN DIE PROFETE WORD DAAR GEPRAAT VAN DIE TERUGKEER VAN SY VOLK IN DIE DAE VAN DIE EINDTYD.
Dit is treffend om dan in DIE GEWYDE SKRIFTE te lees hoe die Twee-voudige Magtige van Waarheid en Lig daarna uitsien om Sy volk te besoek, om hulle ore en harte te besny sodat ons na Hom wie ons verlo-en het, met ons hele hart siel en verstand terug te keer om Sy ewige insettinge dan tot in ewigheid tot Sy welbehae te vervul. Halelu-Jah!