Daar was veral twee soorte tekste. Die eerste soort was tydelik van aard en slegs bedoel vir die tyd waarin hulle geskryf is. Dit was die dokumentêre tekste, soos byvoorbeeld kwitansies, kontrakte, korrespondensie oor aktuele sake. Die tweede soort was die ‘durende’ tekste, letterlik ewigdurend bedoel. Hierdie tekste is van geslag tot geslag oorgedra en was die hoekstene vir kuns en kultuur. Maar hulle was nie gemik op elke Jan Rap en sy maat nie! ‘n Heilige teks soos Enuma Elisj is deur die hoëpriester op die vierde dag van die Babiloniese Nuwejaarsfees (Akitu) gelees. Dit het gebeur in die binneste heiligdom van die tempel in die teenwoordigheid van die standbeeld van Marduk. Die doel van die voorlesing was om Marduk aan sy verantwoordelikheid teenoor die wêreld te herinner naamlik, om vanuit sy Esagila heiligdom die chaosmagte van Tiamat in bedwang te hou en ‘n ordelike wêreld te verseker. Ander heilige tekste is hoofsaaklik in tempels gevind, soms in hulle in die pilare, mure, fondasies of ander ontoeganklike plekke ingelê. Dit is baie duidelik dat hierdie tekste nie bedoel is om deur ‘n menslike oog gesien te word nie.
Kortom, lees en skryf was die besit van die elite in die samelewing. Die uitsondering op die reël was die reuse monumentale inskripsies soos wat veral in Egipte gesien kan word. Hier het die publiek wel toegang tot skrif gehad. Min van hulle kon dit egter lees. Veel eerder was hierdie inskripsies ‘n koninklike magsvertoon. Dus, die blote eksklusiewe aard van skrifgebruik bevestig die gewone mens se plek binne die hiërargie van die antieke samelewing: min of meer heel onder.