Lebedeva sal die goue medalje wat sy in 2004 op die Olimpiese Spele in Athene in die verspring gewen het, behou, asook die silwermedalje wat sy in Sydney in 2000 in die driesprong verower het. Sy het in 2013 haar spykerskoene weggepak.
’n Namibiese plaasvakansie is onvoorspelbaar, veral as daar ’n nukkerige kameelperdbul rondloop en jou Willys-jeep skielik nie wil vat nie.
Nie eens toe die jeep ’n héle ent van die boomhuis af doodruk, was ons geesdrif gedemp nie. Ons het alles tot in die boomhuis gedra en besluit om gou voor sononder ’n draai te ry – die lam battery reeds vergete.
Ons het dieselfde slim kameelperdbul en ’n jong koei reeds die vorige dag daar naby gesien wei. Dalk het die dame haar lang lip vir die outoppie opgetrek, want hy het nou ’n ent weg alleen aan ’n mopanieblaar staan en herkou. Ons het die grasieuse dier bewonder en aangestryk.
Ons drie stap nog so, toe Annelie benoud opmerk ons word “agtervolg” . Met die omkyk sien ons die bul doelgerig aangestryk kom. Hy versnel en ons versnel, en toe ek in die hardloop om- en ópkyk, sien ek net kolle en bene en borsspiere wat oor die aarde aanrol...
Eers toe ons soos meerkatte bo die vaal bosse uitmik, sien ons hoe die bul, skaars 50 m van ons af, woedend langs ’n boom rondtrap. En daar sit Sussie: Bo in die mopanie in ’n omhelsing met die enigste dik tak – net-net buite ou Langnek se bereik.
Plan B is ingelui met ’n gesig wat ek nooit sal vergeet nie. Dit was ’n fotogeleentheid wat toeriste na hulle kameras sou laat gryp. Die son het bloedrooi en yslik groot in die weste gesak. In ’n perfekte Afrika-poskaart verskyn die swart silhoeët van die kameelperd en die mopanieboom met die donker knoets van ons sus binne-in, teen die dramatiese son afgeëts.
Namibië op sy beste. Annelie het soos ’n bobbejaan in ’n mik gelyk en ons het uitgebars van die lag. Dit was nie vir haar snaaks nie. Annelie is ons fyn, sagte sussie. Sy is die een wat koek bak vir die ouetehuis en nooit hard praat nie, maar daardie dag het sy ’n kragwoord gebruik wat selfs die kameelperd verstaan het – hy het omgedraai en vir óns gekom!
Ons het die giggel vinnig gesluk, onder die Willys ingeduik en bly lê totdat hy uiteindelik weer sy gekose prooi gaan oppas het. Ná ’n gesukkel tot in die boomhuis is ons met die flits, nuwe moed en ’n McGyver-plan of twee al die pad terug, want die jeep was ons enigste “draagbare” skuilplek. Die ou bul was nou buite homself en het die boom met sy nek begin slaan dat die blare en takke spat.
Die volgende terugslag was daai einste flits. Die dofgeel straal het vir ’n minuut of twee probeer koers hou en toe verlep tot net hier by die voorste bos. Jy kon nie eens ’n koringkriek verblind nie. Dit was goed donker.
Ons het bitterstadig nader gesukkel en toe ons binne trefafstand kom, verloor hy sy humeur. Hy het gestorm en ons moes vinnig onder die Willys skuiling soek. So het dit vir lank gegaan – ’n meter of twee stoot, onder die pens inseil, uitkruip, stoot...
Hy het in ál groter sirkels om die boom begin stap en as hy op sy verste was, het ons Annelie luidkeels aangemoedig om af te klim, maar elke keer as sy daar tussen die blare roer, het ou Kolle soos ’n tronkbewaarder nader getree. (Ons het selfs in ’n stadium soos jakkalse getjank en soos leeus gesteun, maar ek wei liewers nie daaroor uit nie...)
Later het hy tog tou opgegooi en moerig die nag in verdwyn. Hoe die arme Annelie in die eerste plek tot bo in die boom gekom het, kan net aan suiwer adrenalien toegeskryf word, want daar was geen takke waarmee sy kon op of af nie. Ons moes haar oortuig om te spring.