4 September 1870: die Republiek is terug - Nuut
4 September 1870: die Republiek is terug
Op Sondag 4 September 1870 het Jules Simon die Republiek op die Place de la Concorde uitgeroep.
Die laaste ure van die Tweede Ryk
Wanneer die nuus oor die inname van Napoleon III na die nederlaag van Sedan in Parys aankom, val 'n sekere wanhoop op regeringskringe neer. Maar die parlementslede word soggens verontrus deur groepe werkers wat na hulle roep met die uitroep van "agteruitgang!" ". Logies genoeg word die einde van die Ryk weerspieël in die troonsbestyging van teenstanders van Napoleon III, veral onder hulle die pilare van die "Republiek van die Jules", naamlik Grévy, Ferry en natuurlik Simon. Generaal Trochu, militêre goewerneur van die hoofstad met 'n konserwatiewe neiging, is onmiddellik die presidentskap van die voorlopige regering toevertrou, en hy was versigtig om diegene wat te gevorderde idees gehad het, uit te sluit.
Tabel van oomblikke van jubel, alle sosiale klasse saam
Hierdie skildery van Paul-Louis Delance is 'n voorbeeld van kuns in diens van die politiek. Ten tye van die feite was die kunstenaar, twee-en-twintig jaar oud, op die punt van 'n loopbaan wat gekenmerk sou word deur goed beloonde lojaliteit aan die nuwe regime: lid van die Salon des Artistes Français in 1880, hy ontvang die toekenning. eersteklas medalje in 1888. Sy werk is deurtrek van die sosiale en patriotiese verwysings wat kenmerkend is van die republikeinse tydsgees. In hierdie lyn het hy in 1881 geskilder Terugkeer van die vlag, geïnspireer deur 'n vaderlandse gedig van Paul Déroulède, of Die staking in Saint-Ouen (1908). Die einde van sy lewe word gekenmerk deur 'n beklemtoning van sy neigings tot simboliek, wat boonop in hierdie skildery betekenisvol is.
Jules Simon, by naam en eerbiedig in die titel van die skildery genoem, staan ​​in die middelpunt van 'n skare (van honderd tot honderd-en-vyftigduisend mense in totaal) so bont soos wat dit bruisend is, maar sonder 'n oproerige karakter. Hoed op armlengte gehou, oë na die lug, hy lyk bad in 'n enkel lig. Hierdie stralekranseffek oorskry die aanwesige individue om dit 'n vergadering te maak wat bewus is van deelname aan die toetrede van Frankryk tot 'n nuwe tydperk in sy geskiedenis. Hierdie figuur is deel van die republikeinse mite van die hele Franse volk wat verenig is, buite hul interne verdeeldheid, in 'n universalistiese institusionele raamwerk. Hierdie aspek is deur die skilder behandel: 'n vakman in werkklere staan ​​langs 'n burger en sy dame aan die linkerkant van die raam, seker 'n bietjie meer omsigtig as hy. In die middel van die skildery verskyn die Nasionale Garde, wapens en uniforms wat net soveel aan die voortslepende oorlog herinner as die rol wat militêre mag in die grondwet en die grondslag van nuwe mag gespeel het.
'N Oomblik van eenstemmigheid?
Met nabetragting lyk die jubelstoneel wat deur Delance verteenwoordig word ietwat teen die gety van die militêre situasie, maar ook van die politieke kwessies wat uitgespeel word. Twee weke later, op 19 September en tot 28 Januarie 1871, was Parys inderdaad 'n stad wat deur die Pruisiese veroweraar beleër is. Terselfdertyd is die realiteit van die nuwe politieke situasie die installering van 'n bont regeringspan, verdeel tussen die onmiddellike of uitgestelde organisasie van verkiesings. Hulle het uiteindelik op 8 Februarie 1871 plaasgevind, wat duidelik 'n konserwatiewe meerderheid geskep het met 'n sterk monargistiese komponent. Thiers word in ses-en-twintig departemente verkies, wat hom as die hoof van die uitvoerende gesag aanwys. In hierdie posisie onderhandel hy oor die drakoniese bepalings van die Verdrag van Frankfurt, en dat hy die Kommune onderdruk. Veertig jaar na die gebeure, toe hy hierdie skildery geskilder het, het Paul-Louis Delance noodwendig bewus geword van die kortstondige broosheid van die spontane konsensus van 4 September 1870, wat hy tog van plan was om permanent in 'n geïdealiseerde weergawe op te los. Hierdie werk moet dus verstaan ​​word as gekoppel aan die amptelike geheue van die republikeinse regime. Hierdie episode masker die vyf-en-twintigduisend of dertig duisend sterftes van die Kommune, en die lang volharding van antidemokratiese neigings bo-aan die staat. Maar miskien vind dit sy volle nut in sy byna revolusionêre aard. Die dag van 4 September 1870 is inderdaad 'n kragtige element van legitimasie in die kontinuïteit, afgesien van gewelddadige gevegte, van die twee voorafgaande republieke, wat simbolies ook gebore is in die kloue van die los straat van sy voormalige meesters.
Jean-Pierre AZÉMA en Michel WINOCK, Die geboorte van die Derde Republiek, Parys, Calmann-Lévy, 1970.
Jean-Marie MAYEUR, Politieke lewe onder die Derde Republiek, 1870-1940, Parys, Le Seuil, 1984.
Alain PLESSIS, Van die Imperial Festival tot die Federated Wall, 1852-1871, Parys, Le Seuil, coll. "Punte", 1979.