Talia en Malpomeme
Drama is die besondere modus van fiksie verteenwoordig in toneelspel. Die term is afkomstig van die Griekse woord δρᾶμα, drama wat "aktiwiteit" beteken, en weer afgelei is van die werkwoord vir "om te doen" of "om op te tree" (Grieks: δράω, draō). Die opvoer van drama in die teater, uitgevoer deur akteurs op ŉ verhoog voor ŉ gehoor, voorveronderstel samewerkende metodes van produksie en ŉ kollektiewe vorm van ontvangs. Die vroeë moderne tragedie Hamlet (1601) deur Shakespeare en die klassieke Ateense tragedie Koning Oedipus (c. 429 v.C.) deur Sophokles val onder die meesterwerke van die dramakuns.  ŉ Moderne voorbeeld is Long Day's Journey Into Night deur Eugene O'Neill (1956).
Die twee maskers geassosieer met drama verteenwoordig die tradisionele genre-onderskeiding tussen komedie en tragedie. Dit is simbole vir die Ou Griekse muses, Talia en Melpomene. Talia was die muse van komedie (laggende gesig), terwyl Melpomene die muse van tragedie was (huilende gesig). Drama is algemeen as ŉ poësie-genre beskou en het gestaan teenoor die Epiek en Liriek sedert Aristoteles se Poëtika (circa 335 v.C.)—die vroegste werk oor dramateorie.
Die gebruik van "drama" in die beperkte sin om ŉ spesifieke soort toneelstuk aan te dui, dateer uit die 19de eeu. Drama in hierdie sin verwys na ŉ toneelstuk wat nie ŉ komedie of tragedie is nie — byvoorbeeld, Zola se Thérèse Raquin (1873) of Tsjechof se Ivanov (1887). Dit is hierdie beperkte sin wat die rolprent- en televisiebedryf asook rolprentstudies aangeneem het om "drama" te beskryf as ŉ genre binne hulle onderskeie rigtings. "Radiodrama" is in beide sinne gebruik — oorspronklik uitgesaai as lewendige optrede, en ook al gebruik om die ernstiger kant van dramatiese uitsette van radio te beskryf.
Drama word dikwels met musiek en dans gekombineer: die drama in opera word algemeen enduit gesing; musiekspele sluit gewoonlik beide gesproke dialoog en liedere in; en sekere vorme van drama het bykomende musiek of musikale begeleiding wat die dialoog ondersteun (byvoorbeeld melodrama en Japannese No-spel). Gedurende sekere periodes in die geskiedenis (Ou Roomse en moderne romantiek) is sekere dramas geskryf om gelees eerder as om opgevoer te word. Met improvisasie bestaan die drama nie vooraf nie en kunstenaars maak spontaan ŉ dramateks op tydens uitvoering voor die gehoor.
1 Geskiedenis van Westerse drama
1.1 Klassieke Griekse drama
1.2 Klassieke Romeinse drama
1.4 Elizabethaanse en Jakobeaanse era
1.5 Moderne en postmoderne era
2 Asiatiese drama
2.1.1 Sanskrit teater
2.1.2 Moderne Indiese drama
3.3 Kreatiewe drama
Geskiedenis van Westerse drama[wysig | wysig bron]
Klassieke Griekse drama[wysig | wysig bron]
Westerse drama se oorsprong lê in Klassieke Griekeland. Die teaterkultuur van die Atheense stad-staat het drie genres in drama opgelewer: tragedie, komedie en die saterspel. Hul oorsprong is duister, hoewel dit teen die vyfde eeu v.C. geïnstitusionaliseer is in wedstryde wat gehou is as deel van feesvieringe vir die god Dionysos.  Historici is bekend met die name van heelwat Ou Griekse dramaturge, onder andere Thespis, wat die krediet kry vir die skep van akteurs ("hipokriete") wat praat (eerder as sing) en ŉ karakter (eerder as homself) vertolk, in wisselwerking met die koor en die se leier ("coryphaeus"), tradisioneel deel van die opvoering van nie-dramatiese poësie (ditirambes, liriek en epiek).
Slegs ŉ klein gedeelte van die werke van vyf dramatici het egter tot vandag oorleef: ons het ŉ klein aantal volledige tekste deur die tragici Aeschylus, Sophokles en Euripides, en die komedieskrywers Aristofanes en, vanaf die laat 4de eeu, Menander. Aeschylus se geskiedkundige tragedie Die Perse is die oudste oorlewende drama, alhoewel toe dit eerste prys gewen het by die Stads-Dionysia in 472 v.C., was hy alreeds 25 jaar lank aan die skryf.  Die kompetisie ("agon") vir tragedies kon so ver terug as vroeg 534 v.C. begin het; amptelike dokumente ("didaskaliai") kom vanaf 501 v.C. te voorskyn, met die saterspel se bekendstelling.  Daar is van tragedieskrywers vereis om ŉ tetralogie van toneelstukke te lewer (hoewel die individuele werke nie noodwendig aan mekaar gekoppel is deur storie of tema nie), wat gewoonlik uit drie tragedies bestaan het en een saterspel (hoewel uitsonderings gemaak is, soos Euripides se Alkestis in 438 v.C.). Komedie is amptelik met ŉ prys erken in die kompetisie vanaf 487 tot 486 v.C.
Vyf komedieskrywers het aan die Groot Dionysia deelgeneem (hoewel dit tydens die Peloponnesiese oorlog tot drie verminder kon gewees het), elk met ŉ enkele komedie.  Attiese komedie word tradisioneel verdeel tussen "ou komedie" (5de eeu v.C.), "middelkomedie" (4de eeu v.C.) en "nuwe komedie" (laat 4de eeu tot 2de eeu v.C.).
Klassieke Romeinse drama[wysig | wysig bron]
Tragedie en komedie, Romeinse mosaïek
Met die uitbreiding van die Romeinse Republiek (509-27 v.C.) tot in verskeie Griekse gebiede tussen 270-240 v.C., kom Rome in aanraking met Griekse drama. In die later jare van die Republiek en deur middel van die Romeinse ryk (27 v.C.-476 n.C.), versprei teater weswaarts deur Europa, rondom die Middellandse See en bereik Engeland; Romeinse teater was meer afwisselend, uitgebreid en gesofistikeerd as die van enige voorafgaande kultuur.
Hoewel daar voortgegaan is met die opvoer van Griekse drama regdeur die Romeinse periode, merk die jaar 240 v.C. die begin van gereelde Romeinse drama. Sedert die ontstaan van die Ryk het belangstelling in vollengte drama afgeneem ten gunste van ŉ groter verskeidenheid teatrale vermaaklikhede. Die eerste vername werke van Romeinse letterkunde is die tragedies en komedies wat Livius Andronikus vanaf 240 v.C. neergepen het. Vyf jaar later begin Gnaius Naevius ook met die skryf van dramas. Geen toneelstukke van die twee het egter oorleef nie. Hoewel beide dramatici in die twee genres werke gelewer het word Andronikus meeste vereer vir sy tragedies en Naevius vir sy komedies; hulle opvolgers was geneig om in een van die twee te spesialiseer, wat gelei het tot ŉ skeiding in die daaropvolgende ontwikkeling van die twee soorte drama.