Resensie: Deel 22 - Afrikaanse geskiedenis - Geskiedenis Podcasts - 2022
Resensie: Deel 22 - Afrikaanse geskiedenis
Wat beteken Ryk vandag? Daar is die onopgelegde werking van kapitalisme, die vervaardiging en verergering van 'n wêreldwye hiërargie, versterk deur die 'vrye' werking van die mark wat ongelykhede van geleenthede en materiële uitkomste skep. Die gaping tussen ryk en arm word steeds groter, nie uitsluitlik volgens geografiese lyne nie (daar is immers baie armes in die wêreldwye noorde en sommige rykes in die wêreldwye Suid), maar steeds hoofsaaklik in hierdie rigting. Hierdie hiërargie is slegs gedeeltelik selfskepend en selfonderhoudend. Dit word ook deur die state, die regerings aan die bewind, die noorde en hul kwasi-internasionale paneel van instellings (die IMF, die Wêreldbank, die WTO en dies meer) gewillig en toegesluit. Die ruimte vir kwasi-links-eksperimentering in die Suide is nou verby en kapitalistiese praktisyns staar slegs 'n swak opposisie in die gesig. Wat beteken dit vir diegene aan die ontvangkant, diegene in 'n wêreldwye Suid? Diegene wat steeds nie in staat is om hulself te verdedig teen die 'vrye wêreldmark' soos deur die VSA, die IMF en die WHO op hulle voorgehou nie. Wat is dit anders, as dit nie herkoloniseer word nie?
Gilder Lehrman -versameling #: GLC09640.326 Skrywer/skepper: Virginia Quarterly Review Place Geskryf: Charlottesville, Virginia Tipe: Pamflet Datum: 1946 Paginasie: 159 bl. 24,8 x 16,3 cm.
Een uitgawe van The Virginia Quarterly Issue uit die lente van 1946. Item is 'n tydskrif van politieke skryfwerk wat bestaan ​​uit onderwerpe soos: konserwatisme in die Suide, die Britse Arbeidersbeweging, Benjamin Franklin, Harry Truman, 'n rewolusie in Oos -Europa en poësie.
Kennisgewing oor kopiereg Die kopieregwetgewing van die Verenigde State (titel 17, kode van die Verenigde State) is van toepassing op die maak van fotostate of ander reproduksies van kopieregmateriaal. Onder sekere voorwaardes in die wet, is biblioteke en argiewe gemagtig om 'n fotokopie of ander reproduksie te verskaf. Een van hierdie spesifieke voorwaardes is dat die fotostaat of reproduksie nie "vir enige ander doel as privaatstudie, studiebeurse of navorsing" gebruik mag word nie. As 'n gebruiker 'n fotokopie of reproduksie versoek vir, of later gebruik, vir doeleindes van meer as 'billike gebruik', kan die gebruiker aanspreeklik wees vir inbreuk op outeursreg. Hierdie instelling behou die reg voor om te weier om 'n kopiebevel te aanvaar indien die vervulling van die bevel na die oordeel 'n skending van die kopieregwet sou inhou.
Hoofkwartier: 49 W. 45th Street 2nd Floor New York, NY 10036
Ons versameling: 170 Central Park West New York, NY 10024 Geleë op die onderste vlak van die New-York Historical Society
Richard Allen en Afro-Amerikaanse identiteit
Richard Allen was 'n sukses. Hy is in 1760 as slawerny in Philadelphia gebore en sterf in 1831, nie net vry nie, maar ook invloedryk, 'n stigter van die African Methodist Episcopal Church en sy eerste biskop. Allen se opkoms het 'n groot deel van die klassieke Amerikaanse suksesverhaal, maar hy dra 'n groter betekenis: Allen, as een van die eerste Afro-Amerikaners wat tydens die Revolusionêre Era geëmansipeer is, moes 'n identiteit vir sy mense sowel as vir homself.
Allen het as kind saam met sy gesin aan 'n boer in Delaware verkoop, en begin sy klim in 1777, toe hy deur Freeborn Garretson, 'n rondreisende prediker, tot metodisme bekeer is. Garretson het ook Allen se meester tot bekering gebring en hom oortuig dat slawehouers op die oordeelsdag 'in die weegskaal geweeg sal word en ... Allen wat deur sy berouvolle eienaar toegelaat is om sy vryheid te koop, het tydens die Revolusionêre Oorlog 'n bestaan ​​verdien om koordhout te saag en 'n wa te bestuur. Na die oorlog het hy die metodistiese saak bevorder deur 'n 'gelisensieerde uithaler' te word, en preek vir swartes en blankes van New York tot Suid -Carolina. Sy pogings het die aandag getrek van Metodiste -leiers, waaronder Francis Asbury, die eerste Amerikaanse biskop van die Metodistekerk. In 1786 word Allen aangestel as assistent -predikant in Philadelphia, wat die ras -gemengde gemeente van die St. George's Methodist Church bedien. Die jaar daarna het hy en Absalom Jones, nog 'n swart prediker, by ander eks-slawe en filantrope van Quaker aangesluit om die Free African Society te vorm, 'n kwasi-godsdienstige welwillende organisasie wat gemeenskap en wedersydse hulp aan "vrye Afrikaners en hul nageslag" bied.
Allen het sy hele lewe lank 'n betroubare metodis gebly. In 1789, toe die Free African Society verskeie Quaker -praktyke aanvaar, soos om vyftien minute stilte op sy vergaderings te hê, het Allen die terugtrekking van diegene wat meer entoesiastiese Metodiste -praktyke verkies, gelei. In 1794 verwerp hy 'n aanbod om die predikant te word van die kerk wat die Free African Society, St. Thomas's African Episcopal Church, gebou het, 'n posisie wat uiteindelik deur Absalom Jones aanvaar word. 'N Groot meerderheid van die samelewing het gekies om by die wit Episcopal (voorheen Anglikaanse) kerk aan te sluit omdat 'n groot deel van die stad se swart gemeenskap sedert die 1740's was. 'Ek het hulle meegedeel dat ek niks anders as 'n metodis kan wees nie, aangesien ek gebore is en wakker geword het onder hulle,' onthou Allen.
Om sy geloof en sy Afro-Amerikaanse identiteit te versoen, het Allen besluit om sy eie gemeente te stig. Hy het 'n groep van tien swart metodiste versamel en 'n smidswinkel in die toenemend swart suidelike deel van die stad oorgeneem en dit omskep in die Bethel African Methodist Episcopal Church. Hoewel die Bethelkerk geopen het tydens 'n seremonie onder leiding van biskop Francis Asbury in Julie 1794, het die klein gemeente 'apart van ons blanke broers' aanbid.
Allen se besluit om 'n swart gemeente te stig, was deels 'n reaksie op wit rassisme. Alhoewel die meeste blanke metodiste in die 1790's emansipasie bevoordeel het, het hulle nie vrye swartes as gelykes behandel nie. Hulle het geweier dat Afro-Amerikaners op die begraafplaas van die gemeente begrawe word en het hulle tydens 'n beroemde voorval in 1792 in 'n nuutgeboude galery van die St. George's Methodist Church geskei. Maar Allen se optrede weerspieël ook 'n begeerte onder Afro-Amerikaners om hul godsdienstige lewens te beheer, om byvoorbeeld die mag te hê "om 'n broer te noem wat vir ons geskik is vir die taak om sonder 'n inmenging te preek of aan te spoor as 'n plaaslike prediker. van die konferensie. " Teen 1795 het die gemeente van Allen's Bethel Church 'n dekade later 121 getel, tot 457, en teen 1813 het dit 1,272 bereik.
Die vinnige uitbreiding van Bethel weerspieël die groei van die swart bevolking van Philadelphia, wat teen 1810 byna 10 000 getel het, en die aantrekkingskrag van metodistiese praktyke. Pas bevryde swartes het 'liefdesfeeste' verwelkom, wat die volle uitdrukking van emosies wat onder slawerny onderdruk is, toegelaat het. Hulle is ook aangetrokke deur die streng dissiplinêre stelsel van die kerk-die gemeenskaplike sanksies teen drank, dobbelary en ontrou-wat hulle gehelp het om orde in hul lewens te bring. Allen se prediking het ook 'n rol gespeel; die uitnemendheid van sy preke is in 1799 erken, toe biskop Asbury hom as die eerste swart diaken van die Metodistekerk georden het.
Maar deur die jare het Allen en ander swartes ontevrede geraak oor metodisme, aangesien wit predikante hulle van hul antislaveringsbeginsels teruggetrek en probeer het om die outonomie van Afro-Amerikaanse gemeentes te bekamp. In 1807 het die Bethelkerk in 1816 'n 'Afrika -aanvulling' by sy statute gevoeg, en dit het wettige erkenning as 'n onafhanklike kerk gekry. In dieselfde jaar vergader Allen en verteenwoordigers van vier ander swart metodiste -gemeentes (in Baltimore Wilmington, Delaware Salem, New Jersey en Attleboro, Pennsylvania) by die Bethelkerk om 'n nuwe denominasie, die African Methodist Episcopal Church, te reël. Allen is gekies as die eerste biskop van die kerk, die eerste volledig onafhanklike swart denominasie in Amerika. Hy het daarin geslaag om 'n aparte godsdienstige identiteit vir Afro-Amerikaners in kaart te bring.
Allen erken ook die belangrikheid van opvoeding vir die toekoms van die Afro-Amerikaanse gemeenskap. In 1795 open hy 'n dagskool vir sestig kinders en stig in 1804 die "Society of Free People of Color for Promoting the Instruction and School Education of Children of African Descent." Teen 1811 was daar nie minder nie as 11 swart skole in die stad.
Maar waar het Allen gedink dat 'vrye mense van kleur' ​​na hul toekoms moet soek? Hierdie vraag het in 1787 in Philadelphia ontstaan ​​toe William Thornton 'n plan voorgestel het wat deur anti -slawerny -groepe in Londen bedink is om gratis Amerikaanse swartes (en geëmansipeerde slawe uit die Wes -Indiese Eilande) in Sierra Leone te vestig, 'n onafhanklike staat wat hulle aan die weskus gestig het. van Afrika. Baie swartes in Boston en Newport het hierdie skema onderskryf, maar die lede van Philadelphia's Free African Society het dit verwerp. Hulle het verkies om vooruitgang in Amerika te soek, maar op hul eie kulturele voorwaardes. Die proses het op twee vlakke plaasgevind: As 'n sosiale groep het swartes in Philadelphia hul voorouerfenis omhels deur 'Afrikaanse' kerke en welwillende samelewings te vorm. As individue het hulle egter hul Amerikaanse identiteit bevestig deur Engelse name te neem (hoewel dit feitlik nooit die van hul voormalige eienaars was nie). Hierdie dubbele strategie het trots gebring, maar nie beduidende winste in rykdom en status nie. Die Afro-Amerikaners van Philadelphia verwerp nietemin kolonisasie toe die kwessie net na 1800 weer aan die orde kom: slegs vier mense het aangemeld vir emigrasie na Sierra Leone.
In plaas daarvan het die swart gemeenskap van die stad 'n versoekskrif aan die staat en nasionale regerings versoek om slawerny en slawehandel te beëindig en die Fugitive Slave Act van 1793 te herroep, waardeur slawe -eienaars swartes sonder 'n lasbrief kon gryp. Om die belangrikheid van hierdie politieke inisiatiewe te beklemtoon, is Allen in 1806 tydelik as 'n voortvlugtende slaaf aangegryp, wat toon dat selfs die mees prominente noordelike swartes nie seker is van hul vryheid nie. Hierdie ervaring kan verantwoordelik wees vir Allen se aanvanklike steun aan die American Colonization Society, 'n oorwegend blanke organisasie wat in 1817 gestig is om die vestiging van vrye swartes in Afrika te bevorder. Hierdie skema is onmiddellik veroordeel tydens 'n massavergadering van byna 3000 Philadelphia-swartes, wat 'n ander visie van die Afro-Amerikaanse toekoms uiteengesit het: 'Terwyl ons voorouers (nie uit eie keuse) die eerste suksesvolle kultivators van die natuur van Amerika was, is ons hul afstammelinge voel ons geregtig om deel te neem aan die seëninge van haar weelderige grond. "
Die swart gemeenskap van Philadelphia, waaronder Allen, was meer geneig tot die Haïtiaanse emigrasievereniging, wat in 1824 gestig is om Afro-Amerikaners te help om hulle in die eilandrepubliek te vestig. Maar toe die onderneming misluk, het Allen swartes met geweld aangemoedig om in die Verenigde State te bly. In November 1827 voer hy 'n oortuigende argument in Freedom's Journal, die land se eerste swart koerant: "Hierdie land wat ons met ons trane natgemaak het en ons bloed is nou ons moederland."
Allen, gebore as 'n slaaf van Afrikaanse afkoms, het geleer om as 'n vry man in die blanke Amerika te leef, emigrasie te verwerp en sy kulturele identiteit te behou deur aparte Afro-Amerikaanse instellings te skep. Maar dit het beteken dat hy sy lot, en dié van sy nageslag, gewerp het met 'n samelewing wat deur rassisme deurdring is. Dit was 'n dapper besluit, kenmerkend van die man wat dit gemaak het, en dui op die beperkte keuses wat beskikbaar is vir diegene wat bevry is van slawerny.
(Herdruk van James A. Henretta, Elliot Brownlee, David Brody, Susan Ware en Marilynn Johnson, America's History, Third Edition, Worth Publishers Inc., 1997 Kopiereg: Worth Publishers Inc. Vir die persoonlike gebruik van intekenare van die Early America Review vir toestemming om te herdruk of te dupliseer, kontak Paul Shensa, Worth Pub. 1-212-475-6000)
Dekolonisering van geregtigheid in Tunisië
Van oorgangsgeregtigheid tot 'n volkstribunaal
Gebaseer op dekades se stryd, het die Tunisiese opstand in Januarie 2011 'n golf volksopstand veroorsaak wat oor Noord -Afrika en Wes -Asië versprei het. Na die opstand het Tunisië die fokus geword van 'n gevierde projek van oorgangsgeregtigheid, wat nou die wêreldwye mandaat is om slagoffers en oortreders te versoen na 'n nie -revolusionêre verandering van die regime. Die proses van oorgangsgeregtigheid in Tunisië moet egter krities ondersoek word. Die einste paradigma wat gebruik word, is die oppergesag van die reg wat oorgangsgeregtigheid deurgaans probeer opdwing en mdashis skeef stel ten gunste van imperiale belange, wat kan herlei word na die oorsprong van die paradigma in die oorwinning van die Europese magte in die middel en twintigste eeu oor Nazi -Duitsland en sy bondgenote. Daar is egter ander modelle van geregtigheid wat nie in hierdie Eurosentriese oorwinnaarsgeskiedenis gegrond is nie, maar eerder afkomstig is van revolusionêre tradisies. Een van die belangrikste is die People's#Tribunal, wat sedert die laat 1960's gebruik is. Die byeenkoms van 'n People's Tribunal in Tunisië kan help om die aansprake van die volksgeregtigheid wat tydens die land se onlangse proses van oorgang en geregtigheid na vore gekom het, te versterk en uit te brei. Die oprigting van so 'n tribunaal kan help om 'n simboliese reservoir en organisatoriese krag te bou wat uiteindelik kan bydra tot aansienlike revolusionêre veranderinge in die land. | meer & hellip
Geskiedenisonderrig aan mediese studente: 'n sistematiese oorsig
Agtergrond: Hierdie referaat is 'n opgedateerde sistematiese oorsig oor opvoedkundige ingrypings wat geskiedenis neem. Die skrywers het opgemerk dat ondanks die oorvloed van gespesialiseerde opleidingsprogramme wat bedoel is om studente se onderhoudevaardighede te verbeter, daar nie 'n hersiening van die literatuur was om die kwaliteit van elke gepubliseerde metode van onderrig in die geskiedenis van voorgraadse mediese opleiding te evalueer nie, gebaseer op die bewyse van die program doeltreffendheid.
Metodes: Die databasisse PubMed, PsycINFO, Google Scholar, opengrey, opendoar en SSRN is deursoek met sleutelwoorde wat verband hou met mediese opvoeding en geskiedenisopname. Artikels wat 'n opvoedkundige ingryping beskryf om mediese studente se geskiedenis te neem, is gekies en hersien. Ingesluit studies moes die vordering van die leer evalueer. Die kwaliteit van die studie is beoordeel met behulp van die mediese onderwysnavorsingsstudie -kwaliteitsinstrument (MERSQI).
Resultate: Agt-en-sewentig volteksartikels is geïdentifiseer en hiervan hersien, 23 studies het aan die finale insluitingskriteria voldoen. Drie studies het 'n onderrigbenadering toegepas deur gebruik te maak van skrifte, lesings, demonstrasies en 'n aanlynkursus. Sewentien studies het 'n meer ervaringsbenadering toegepas deur klein groepwerkswinkels te implementeer, insluitend rolspel, onderhoude met pasiënte en terugvoer. Drie studies het 'n kreatiewe benadering toegepas. Twee van hierdie studies het gebruik gemaak van improvisasie -teater en een het 'n simulasie bekendgestel met behulp van Lego® boustene. Twee-en-twintig studies het 'n verbetering in studente se geskiedenisvaardighede aangemeld. Die gemiddelde MERSQI -telling was 10,4 (reeks 6,5 tot 14 SD = 2,65).
Gevolgtrekkings: Hierdie bevindings dui daarop dat verskillende opvoedkundige ingrypings effektief is in die onderrig van geskiedenis om vaardighede aan mediese studente te neem. Werkswinkels in klein groepe, insluitend rolspel en onderhoude met werklike pasiënte, gevolg deur terugvoer en bespreking, word wydverspreid en word die beste ondersoek. Terugvoer oor videobandoorsig is ook as insiggewend beskou. Studente in die vroeë prekliniese toestand kan baat vind by benaderings wat hulle help om op onderhoudsvaardighede te fokus en nie afgelei word deur na te dink oor differensiële diagnoses of kliniese bestuur nie. Die heterogeniteit van uitkomsdata en die uiteenlopende assesseringswyses dui sterk op die behoefte aan verdere navorsing, aangesien baie studies nie aan die basiese metodologiese kriteria voldoen nie. Willekeurige beheerde proewe met behulp van eksterne assesseringsmetodes, gestandaardiseerde meetinstrumente en verslagdoening oor langtermyn-data word aanbeveel om die doeltreffendheid van kursusse oor geskiedenisopname te evalueer.
'Afro -Amerikaners in die vroeë republiek'
Afro-Amerikaners in die vroeë republiek, 1789-1831. Deur Donald R. Wright. (Arlington Heights, Ill .: Harlan Davidson Inc., 1993. 252 bls., Indeks, biblio. Opstel, geen aantekeninge, vraestel). Hierdie deurdagte boek, die opvolger van Wright se Afro -Amerikaners in die koloniale era, is deel van die American History Series onder redaksie van John Hope Franklin en Abraham S. Eisenstadt. Dit is 'n uitstekende opname van die lewens en gedagtes van swartes gedurende die eerste vier dekades van die bestaan ​​van hierdie land.
Donald Wright se uitgebreide kennis van die historiese literatuur oor hierdie onderwerp, gekombineer met sy skerp prosa en vaardigheid vir organisasie, maak Afro -Amerikaners in die Vroeë Republiek nie net nuttig nie, maar ook 'n plesier om te lees. Wright kyk veral noukeurig na wat hy noem '' 'n tweede gedwonge migrasie '', die uiteenlopende aard van slawelewe, slawe -opstand en slaweweerstand, die lewe van vrye swartes en die mengsel van rassisme, kolonisasie en afskaffing van die vroeë republiek.
Hoewel dit nie 'n produk is van uitgebreide primêre navorsing nie, kan Wright se bydrae nog steeds oorspronklik genoem word omdat hy 'n wye verskeidenheid sekondêre werke in 'n hoogs leesbare, toeganklike vorm kondenseer, ontleed en sintetiseer. Studente en algemene lesers wat op soek is na 'n kort, maar akkurate en bekwame beskrywing van sowel die Afro -Amerikaanse geskiedenis as die Afro -Amerikaanse geskiedskrywing, sal die meeste baat by hierdie boek. Deur 'n aantal goed geplaasde eerstehandse rekeninge te gebruik, veral dié van Charles Ball, is Wright se verslag nie pedanties of gevul met betekenislose oor-veralgemening nie.
Navorsers vind die volledige gebrek aan aanhalings irriterend, veral as Wright oor Afrika -epidemiologie en ander minder bekende fasette van die Afro -Amerikaanse lewe in die vroeë republiek praat. Nagraadse studente en gevestigde historici op ander spesialiteitsgebiede kan baat by Wright se helder historiografiese ontledings, wat die meeste van die belangrikste werke van die afgelope vyf-en-twintig jaar dek. Ongelukkig word die uitlokkende Born a Child of Freedom, Yet a Slave (1990) van Norrece Jones nie bespreek nie. Selfs gevestigde historici op hierdie gebied kan baat vind by Wright se noukeurige balans tussen botsende historiografiese interpretasies en sy eie gevoel van die verlede. Afgesien van die gebrek aan voetnote en 'n paar potensieel omstrede stellings wat onmoontlik is om uit te wis uit 'n boek wat oor ras handel, behoort Wright se Afro-Amerikaners in die Vroeë Republiek sy weg op die boekrak van baie studente en geleerdes te vind. -Robert E. Wright
Kontak per telefoon +41 848 849 848
Kontak per e-pos [email protected]
Saterdag van 09:00 tot 16:00
Festnetz: maks. Ds. 0,08/min.
Selfoon: Abhängig vom Anbieter
Geschenkkarte per Pos
Geskenk per pos
Mit dem Abschicken dieser Anmeldung erlauben Sie uns, Sie regelmässig and kostenlos per E-Mail und/or per personalisierter Anzeige auf fremden Kanälen (zB über soziale Medien) über Themen rund um Orell Füssli (zB Produkte, Actions, Veranstaltungen, Gewinnspiele) sowie Partnerangote (Ons kan nie hierdie vennoot se inligting weerspieël nie) en kan u kontak met ons gee. Inligting vir jederzeitigen Inskrywings vir nuusbriewe vir persoonlike aanmeldings In ons databank kan u hierdie inligting aanmeld.
Mit der Anmeldung erklären Sie sich mit den Bestimmungen zur Missbrauchs- en Betrugsverhinderung gemäss unserer Datenschutzerklärung einverstanden.
The Westminster Review was 'n Britse tydskrif vir politieke en sosiale kommentaar wat in die 19de en vroeë 20ste eeu gepubliseer is.
Die Westminster Review begin in 1824. Dit absorbeer die London Review in 1836, en die Foreign Quarterly Review in 1846. In albei gevalle publiseer dit 'n paar jaar lank onder 'n gekombineerde titel voordat dit terugkeer na die Westminster Review. 'N Nuwe reeks begin in 1852, maar in die middel van 1887 het die nommering vanaf die begin van die reeks begin tel. Dit het opgehou publiseer in 1914. Sommige bundels is in Amerikaanse uitgawes gepubliseer. Ek weet nie of die inhoud op 'n beduidende manier verskil van die oorspronklike Britse uitgawes nie.
1824-1914: HathiTrust het volumes 1-150 en 152-181. Sommige van hierdie eksemplare is Amerikaanse uitgawes, en sommige Britse. Toegang tot volumes na 1895 kan buite die Verenigde State beperk word. Sien hieronder vir afskrifte van sommige van die volumes wat wêreldwyd leesbaar is.
1877: Die internetargief het 'n nuwe reeks volume 52 (ook algemeen volume 108 genoem), wat Julie en Oktober 1877 -uitgawes dek.
1878: Die internetargief bevat 'n nuwe reeks volume 53 (ook algemeen volume 109 genoem), wat in Januarie en April 1878 uitgawes dek.
1878: Die internetargief bevat 'n nuwe reeks volume 54 (ook algemeen volume 110 genoem), wat Julie en Oktober 1878 -uitgawes dek.
1879: Die internetargief het 'n nuwe reeks volume 55 (ook algemeen volume 111 genoem), wat Januarie- en April 1879 -uitgawes dek.
1886: Die internetargief bevat 'n nuwe reeks volume 70 (ook algemeen as volume 126), wat Julie en Oktober 1886 -uitgawes dek.
1890: Die internetargief het volume 134 en dek Julie-Desember 1890.
1891: Die internetargief het volume 136 en dek Julie-Desember 1891.
1892: Die internetargief het volume 137, wat Januarie-Junie 1892 dek.
1900: Die internetargief het volume 153, wat Januarie-Junie 1900 dek.
1900: Die internetargief het volume 154 en dek Julie-Desember 1900.
1901: Die internetargief het volume 155 en dek Januarie-Junie 1901.
1902: Die internetargief het volume 158 en dek Julie-Desember 1902.
1903: Die internetargief het volume 159 en dek Januarie-Junie 1903.
1903: Die internetargief het volume 160 en dek Julie-Desember 1903.
1904: Die internetargief het volume 161, wat Januarie-Junie 1904 dek.
1906: Die internetargief het volume 166 en dek Julie-Desember 1906.
Jessica Marie Johnson is 'n assistent -professor in die Departement Geskiedenis aan die Johns Hopkins Universiteit en die lente van die Sheila Biddle Ford -stigting in die lente van 2021 aan die Hutchins -sentrum vir Afrika- en Afro -Amerikaanse studies aan die Harvard Universiteit. Sy is ook die direkteur van LifexCode: Digital Humanities Against Enclosure.
Johnson is 'n historikus van Atlantiese slawerny en die Atlantiese Afrika -diaspora. Sy is die skrywer van Wicked Flesh: Black Women, Intimacy, and Freedom in the Atlantic World (University of Pennsylvania Press, Augustus 2020). Wicked Flesh is die ontvanger van die Kemper- en Leila Williams-prys in 2021 in Louisiana History van die Louisiana Historical Association en die Historic New Orleans Collection, die Rebel Women's Lit Caribbean Readers Award in Non-Fiction van 2021, 'n eerbare vermelding van 2021 vir die Frederick Jackson Turner-prys van die Organisasie van Amerikaanse historici, en 'n eervolle vermelding van 2021 vir die Pauli Murray -prys van die African American Intellectual History Society.
Sy is mederedakteur saam met Lauren Tilton en David Mmimo van Debates in the Digital Humanities: Computational Humanities (onder ewekniebeoordeling). Sy is gasredakteur van Slavery in the Machine, 'n spesiale uitgawe van argipeljoernaal (voorheen sx: archipelagos) (2019) en mederedakteur saam met dr. Mark Anthony Neal (Duke University) van Black Code: 'n spesiale uitgawe van die Black Scholar (2017).
Haar werk het verskyn in Slavery & amp Abolition, The Black Scholar, Meridians: Feminism, Race and Transnationalism, American Quarterly, Social Text, The Journal of African American History, the William & amp Mary Quarterly, Debates in the Digital Humanities (2de uitgawe), Forum Journal, Bitch Magazine , Black Perspectives (AAIHS), Somatosphere en Post-koloniale digitale geesteswetenskappe (DHPoco) en haar boekhoofstukke het in verskeie versorgde versamelings verskyn.
Sy is die stigterskurator van #ADPhDProjects wat sosiale geregtigheid en geskiedenis van slawerny bymekaar bring. Sy is ook 'n digitale alchemis by die Center for Solutions to Online Geweld en 'n mede-organiseerder van die Queering Slavery Working Group saam met dr Vanessa Holden (Universiteit van Kentucky). Haar vorige samewerkings sluit in die organisering van die LatiNegrxs -projek.
Aan die Johns Hopkins Universiteit is Johnson 'n mede-sameroeper van die Black World Seminar met Dr. Nathan Connolly, Larry Jackson en Martha Jones asook sameroeper van die Sex and Slavery Lab (2018-2019). Sy is 'n aangeslote fakulteit in die Program for the Study of Women, Gender, and amp Sexuality Studies.
As 'n historikus en geleerde in swart studies, ondersoek Johnson swart diasporiese vryheidstryde van slawerny tot emansipasie. As 'n digitale humanis ondersoek Johnson hoe digitale en sosiale media historiese verhale versprei en skep, veral vergelykende geskiedenis van slawerny en mense van Afrika -afkoms.
Sy is die ontvanger van navorsingsgenootskappe en toekennings van die Mellon-African American Digital Humanities Initiative (AADHum) aan die Universiteit van Maryland, die Woodrow Wilson Foundation, die Gilder-Lehrman Instituut, die Mellon Postdoctoral Fellowship Program in die Program in African American History by die Library Company of Philadelphia, en die Richards Civil War Era Center en Africana Research Center aan die Pennsylvania State University.
My gepubliseerde werk kan gevind word in Slawerny en afskaffing, Meridiane: Feminisme, ras en transnasionalisme, Debatte in die digitale geesteswetenskappe, Die Black Scholar, #DHPoCo: Postkoloniale digitale geesteswetenskappe, Digitale geesteswetenskappe nou, die Fokus: Die Princeton-afdeling vir Afrika- en Afro-Amerikaanse studies Re: Sponse-reeks oor medium, en die African American Intellectual History Society blog.
Ek blog ook oor slawerny, feminisme en radikale media op my persoonlike blog/werkruimte Diaspora Hypertext, die blog.
My digitale werk is krities hersien in verskille: A Journal of Feminist Cultural Studies (2014) en Uri McMillan's Geïntegreerde avatars: geslagsregisters oor swart feministiese kuns en prestasie.
Die 22nd Street South -roete loop noord en suid en word 'Community, Culture and Commerce' genoem. Dit strek net meer as 'n kilometer en het tien haltes. Klik hier om meer te lees.