Reeksmoordenaars - Inligting - 2022
Reeksmisdaad - kriminele dade (ten minste drie) met meervoudige episodes, wat die onderwerp om nie-voor-die-hand-liggende redes met vreemdelinge pleeg op 'n sekere tydstip wat voldoende is om die misdadiger emosioneel te verkoel.
Reeksmoordenaars moet onderskei word van massa-moordenaars (wat baie mense vir 'n kort tydjie doodmaak sonder periodes van emosionele verkoeling) en van kettingmoordenaars (wat baie mense vir 'n lang tyd doodmaak sonder periodes van emosionele verkoeling).
Die term "reeksmoordenaar" self het in 1976 verskyn om die persoonlikheid van Ted Bundy te beskryf. Die beroemdste reeksmoordenaar is Jack the Ripper. As daar sprake is van hierdie mense, word die man in die straat bewe, en die naam Chikatilo het amper 'n huishoudelike naam in ons land geword.
Hulle sê dit is geestelik abnormale mense wat in die kinderjare mishandel en verneder is. Daar is egter verskillende mites oor reeksmoordenaars wat ons sal oorweeg.
Alle reeksmoordenaars lei 'n lewe van berusting. As u dink dat hierdie mense 'n lewenstyl lei wat van die hele samelewing afgesny is, is dit tyd om u standpunt te verander. Die hoofrede waarom die moordenaars nie so vinnig gevind word nie, is juis dat hulle goed wegkruip, soos voorbeeldige burgers leef, mooi met bure kommunikeer en ouervergaderings van kinders bywoon. Dennis Rader van Kansas het byvoorbeeld 10 mense doodgemaak, in die geskiedenis staan ​​hy bekend as "VTK" (uit die woorde "bind, martel, doodmaak", wat beteken om te bind, martel en doodmaak). Tydens die verhoor het Dennis die laaste oomblikke van die lewe van sy slagoffers rustig in detail vertel, sonder om hom bekommerd te maak. In die gewone lewe het die moordenaar twee kinders grootgemaak, 'n hoër onderwys gehad, hy het as amptenaar gewerk, en as stokperdjie het die koor in die kerk gelei. Robert Picton het in twintig jaar byna vyftig vroue vermoor, 'n varkboerdery besit en vleis aan die hele gebied voorsien. In sy getuienis het hy erken dat hy ook die vleis van sy slagoffers by varkvleis gevoeg het. Robert was ook getroud, het die Bybel tuis gelees en gereeld kerk toe gegaan.
Slegte ouerskap en slegte gesinne is die skuld. Hierdie verklaring is nie geskik vir alle moordenaars van hierdie soort nie, en nie almal is in die kinderjare geboelie nie, hoewel so 'n mite oor hulle wydverspreid voorkom. Die reeksmoordenaar Ted Bundy, wat erken het dat hy dertig vroue as 'n aangenome kind verkrag het, het byvoorbeeld in 'n ordentlike godsdienstige gesin grootgeword en goed op skool gestudeer. In 'n gesprek met 'n sielkundige het die maniak erken dat sy gesin voorbeeldig is, hy is baie lief vir sy ouers, wat vir hom 'n voorbeeld was. Die hele gesin het gereeld kerk toe gegaan, alkohol en rook is nie aangemoedig nie, die kinders het nooit getwis tussen mekaar nie. Selfs so 'n ideale omgewing het die samelewing egter nie van 'n reeksmoordenaar gered nie.
Sodra 'n reeksmoordenaar begin het, kan hy nie ophou nie. Hierdie mite is gebore danksy Hollywood-clichés, waardeur dit vir ons lyk of die maniak aanhou doodmaak sonder om te stop totdat nuuskierige speurders hom vang. In die regte lewe is dit nie die geval nie. Die polisie-sielkundige Pet Brown, in sy boek oor reeksmoordenaars, sê dat iets in die lewe van 'n maniak kan verander, dit sal hom in bloedige aktiwiteite keer voordat die polisie hom vang. So 'n gebeurtenis kan 'n verandering in huwelikstatus wees - die dood van 'n familielid, die begin van die gesinslewe, ensovoorts. Die reeds genoemde Dennis Rader het sy moorde van 1974 tot 1991 gepleeg en is eers in 2005 betrap. Die misdadiger het 14 jaar voor die aanhouding nie 'n enkele moord gepleeg nie. Die rede hiervoor was die feit dat Dennis ontdek het dat hy soortgelyke gevoelens kry as hy doodmaak wanneer hy besig is met masturbasie. Daarom het hierdie beroep die moordenaar van sy bloedige beroep afgelei.
Slegs seks is die motief vir die misdaad. Dit is inderdaad die motief vir sommige van die misdadigers, maar geensins die belangrikste nie. In 2002 het die saak van 'n sluipskutter uit Washington gedonder, wat tien ewekansige mense in die Amerikaanse hoofstad doodgemaak het. Volgens een van die weergawes het die reeksmoordenaar beplan om sy vrou te skiet, was die res van die moorde veronderstel om 'n dekking vir die misdaad te wees, volgens 'n ander weergawe kan die motief geld wees - op een van die plekke het die polisie 'n nota gevind wat $ 10 miljoen geëis het om die reeks moorde te beëindig. Vir moordenaars wat in die kinderjare mishandel is, is 'n gevoel van hul eie mag en beheer oor hul slagoffers 'n belangrike faktor in misdaad. Ander motiewe kan wees hallusinasies, byvoorbeeld, die skisofreniese Herbert Mullin, wat 13 mense in die Verenigde State doodgemaak het, het gesê dat hy dit deur sekere 'stemme' beveel is om 'n aardbewing te voorkom. Dikwels is moordenaars geneig tot sendingwerk - hulle glo dat hulle deur hul optrede die mensdom van die vuilheid skoonmaak - Jode, prostitute, gays. Gewoonlik is die moordenaars van verskillende soorte, met meer as een motief vir hul optrede.
Alle reeksmoordenaars is kranksinnig. Dit lyk vir baie dat sulke misdadigers, saam met 'n ongestoorde psige, ook 'n groter intelligensie het, wat hulle deeglik en vir 'n lang tyd help om weg te steek van die wet. Die sielkundige Pet Brown beskou so 'n stelling ongegrond. As bewys daarvan word die FBI-sake en materiaal uit die verhore van veroordeelde reeksmoordenaars aangehaal. Byna almal van hulle het IK op die onderste drempel van die gemiddelde vlak of effens bo die gemiddelde. En geestesongesteldheid is by die minimum aantal veroordeeldes gevind. Daarom is hierdie mite onhoudbaar.
Reeksmoordenaars maak iemand onoordeelkundig dood. Dit is nie waar dat reeksmoordenaars diegene wat hand bykom, letterlik doodmaak nie. In werklikheid kies die meeste misdadigers hul slagoffers noukeurig, gewoonlik het die slagoffers iets gemeen. Gewoonlik kies die moordenaar dié. wat volgens hom die maklikste slagoffer is, is dit dikwels mense met 'n uitstekende seksuele oriëntasie, soms lyk die slagoffers soos die moordenaar van iemand uit sy verlede.
Reeksmoordenaars reis voortdurend lang afstande, daarom kan die polisie hulle nie vang nie. Volgens hierdie mite kruis moordenaars letterlik kontinente in, en bly dit ontwykend. Daar word gereeld geglo dat misdadigers die metodes van polisie-ondersoek ken, sodat hulle hul spore suksesvol kan verberg. Pet Brown beweer egter dat min maniakies lang afstande reis en slagoffers oor groot gebiede kies, gewoonlik handel die moordenaar op 'sy' gebied met baie vae idees oor die metodes van ondersoek. Byvoorbeeld, 'n reeksmoordenaar, Jeffrey Dahmer, van 1978 tot 1991, het ten minste vyftien moorde op jong ouens met seksuele motiewe gepleeg. Die polisie glo steeds dat nie al die slagoffers gevind is nie. Die moordenaar het al sy slagoffers in Milwaukee, Wisconsin, gevind. In gay-kroeë het hy uitgesien na jong mense wat optree as gigolo, wat niemand later later sou soek nie. Later het die moordenaar toekomstige slagoffers na sy woonstel of 'n huis wat van hul ouma geërf is, waar hulle dronk of verdwaal is, gelok en daarna doodgemaak. Die maniak het die liggame in stukke gesny en ook sommige dele geëet.
Vroue word nie reeksmoordenaars nie. 'N Tipiese portret van 'n misdadiger is 'n wit man, maar vroue word ook in hierdie reeks aangetref, en die belangstelling in hul verhale word natuurlik verhoog. Dit is egter moeiliker om die skuldige te vind. Die FBI glo dat 15% van geweldsmisdade in die Verenigde State juis deur die regverdiger geslag gepleeg word, van die totale aantal reeksmoordenaars in die Verenigde State, hul 8%. Daar word geglo dat hierdie moordenaars net so gevaarlik soos mans is, maar nie so opvallend is nie, wat hulle toelaat om vir 'n lang tyd te beweeg. Selfs 'n tipologie van sulke misdadigers is ontwikkel. Dus, 'swart weduwees' vermoor hul mans, geliefdes en mense met wie sy 'n vertrouende verhouding gehad het. Gewoonlik is daar 'n misdaad met behulp van gif; oor 10-15 jaar sterf gewoonlik 6-8 mense aan die hande van so 'n vrou. Die tweede kategorie is "engele van die dood". Gewoonlik werk hierdie vroue in hospitale of verpleeginrigtings en probeer die rol van God kies en kies watter van die sieke te vroeg sal sterf. Gemiddeld vind 8 moorde in 1-2 jaar plaas. Die volgende kategorie is 'seksuele roofdiere'. Dit is dames ouer as 30 jaar wat baie reis en 'n passie het vir vleeslike plesier. Hul gunsteling wapen is 'n pistool, gemiddeld duur hul misdadige geskiedenis 3 jaar waartydens hulle daarin slaag om 6 mense dood te maak. Veel minder kom voor dat wrekers wat familielede kies, of iemand wat simboliese betekenis vir hulle as slagoffers het. Moorde vir geld het in die 18-19 eeue gebly. Dikwels word die oorsake van vrouemisdade nooit geïdentifiseer nie. Dit is noemenswaardig dat 'n derde van reeksmoorde deur vroue in groepe gepleeg word - klassieke voorbeelde is Bonnie en Clyde, wat in die dertigerjare 16 mense vermoor het.
Reeksmoordenaars in die regte lewe is nie tot iets in staat nie. Opvallend is die verhaal van Jack Unterweger, wat 'n vonnis van 14 jaar uitdien vir die moord op 'n prostituut, in die gevangenis die boek Vagevuur of Journey to a Detention House geskryf het, wat 'n topverkoper in Oostenryk en Duitsland geword het, en later 'n ander boek, Prison, gepubliseer is. Nog twee van sy dramas is in Wene opgevoer. Na sy vrylating in 1990 word Unterweger gasheer vir 'n TV-talkshow, maar het gou 'n reeks moorde voortgesit wat nie onmiddellik opgelos is nie. Interessant genoeg, terwyl die misdadiger as 'n joernalis selfs aan die polisie-aanvalle deelgeneem het. Nog 'n reeksmoordenaar, wie se naam onbekend gebly het, het die gewoonte gehad om voëls dop te hou terwyl hulle agter tralies was. Binnekort, onder gevangenisstraf, word hy 'n belangrike spesialis in ornitologie, het sy kollegas selfs versoek dat hy vrygelaat word!