Bybelskool » 2 Kronieke 36 – Jerusalem val en die volk word in ballingskap weggevoer
04 Jun2013 2 Kronieke 36 – Jerusalem val en die volk word in ballingskap weggevoer
Die Kronis beskryf die laaste 23 jaar – 609-586 v.C. – van die koninkryk van Juda aan die hand van die 4 laaste konings van Juda: Joahas (Sallum), Jojakim (Eljakim), Jojagin en Sedekia (Mattanja). Hy sluit sy oorsig van die veelbewoë geskiedenis van Juda en Israel af met ’n verwysing na die vervulling van die belofte van die Here dat die volk weer ná die ballingskap sal terugkom na hulle eie land.
Joahas het ’n kort regering en sterf in ballingskap
Die burgers van die land maak Joahas koning om sy pa Josia op te volg op die jeugdige ouderdom van 23, gebore vir Josia toe dié net 16 jaar oud was. Jeremia noem hom Sallum (Jer. 22:11). Hy was die 4de oudste van Josia se kinders met Joganan, Jojakim en Sedekia ouer as hy (1 Kron. 3:15).
Joahas het egter nie veel tyd vir regeer nie en word na net 3 maande deur die koning van Egipte, Neko, afgesit en na Egipte weggevoer, waarskynlik as straf vir die koppige dwaasheid van Josia wat in die konflik met Neko gesterf het. Die Kronis gee geen beoordeling van sy regering nie, hoewel Konings vermeld dat hy die Here nie gedien het nie en in Egipte gesterf het (2 Kon. 23:30-34), soos Jeremia ook voorspel het (Jer. 22:11-12).
Juda kry ’n stywe boete van silwer en goud vir die koning van Egipte. Neko maak Joahas se ouer broer, Eljakim, koning oor Juda, maar verander sy naam na Jojakim, waarskynlik om sy mag oor hom daarmee te bevestig.
Jojakim doen afskuwelike dinge en word in ballingskap weggevoer
Eljakim, Joahas se ouer broer, word op 25 jarige ouderdom as koning aangestel deur die Egiptiese koning. Sy naam word na Jojakim verander om duidelik aan die volk te kommunikeer dat Juda nou onderdanig is aan Egipte.
Jeremia het nog baie ander materiaal oor Jojakim wat julle gerus kan lees vir ’n meer volledige prentjie van die regeringstyd van Jojakim. Hier is ’n sinopsis volgens die waarskynlike kronologie:
Jeremia 26 – Kort na Jojakim koning geword het, het die Here vir Jeremia opdrag gegee om in die tempel te gaan staan en aan te kondig dat die ballingskap amper onafwendbaar aan die kom is. Soos Silo vroeër verwoes is, sal dit ook nou Jerusalem se lot wees, indien die volk hulle nie tot die Here bekeer nie. Daar is hier nog by Jeremia ’n element van hoop dat die volk sal luister (hoewel dit met tyd blyk tevergeefs te wees). Dié boodskap is egter nie goed ontvang deur die amptenare, priesters en profete nie en hulle wou hom daarvoor doodmaak. Op sy verweer dat sy dood hulle eie verwoesting sal verhaas, het hulle vir eers vir Jeremia met rus gelaat. Jojakim was egter nie tevrede nie, maar los ook vir eers vir Jeremia uit, omdat die priester Agikam, een van Jojakim se pa, Josia, se raadgewers, aan Jeremia se kant was. Jojakim wreek hom dus op ’n ander profeet, Urija, wat dieselfde dinge as Jeremia gesê het en laat Urija doodmaak.
Jojagin regeer kort, maar word begenadig in ballingskap
Jojakim se seun, Jojagin, word op die jong ouderdom van 18 jaar koning (eintlik staan daar in die grondteks dat hy 8 jaar oud was, wat beter sal inpas by die ouderdom van Sedekia wat hierna genoem word, maar deur Konings tog as 18 jaar aangedui word). Hy regeer net 3 maande lank voor Nebukadnesar hulle weer inval, met die wisseling van die jaar d.w.s. 596 v.C., waarskynlik nog in dieselfde veldtog waarin sy pa se regering beëindig is.
Sedekia se regeringstyd aan die einde van die koningstydperk van Juda