Giuditta Pasta en cross-dressing by die opera - Verskeie
Giuditta Pasta en cross-dressing by die opera
Titel: Giuditta Pasta in die rol van Romeo deur Romeo en Giuletta deur Zingarelli.
Skeppingsdatum : 1821
Datum getoon: 1821
Tegniek en ander aanduidings: Litografie deur C. Motte
Prentverwysing: Musiekafdrukke IFN-07721857 afb 3
Giuditta Pasta in die rol van Romeo deur Romeo en Giuletta deur Zingarelli.
Aan die begin van die XIXe eeu, Parys is een van die belangrikste trekpleisters in Europa, en buitelanders stroom na die hoofstad van kultuur, skeidsregter van elegansie en goeie smaak. As sy gereeld vokaal gekritiseer word, word sy in heel Europa bekroon as die grootste kunstenaar van haar tyd, veral bewonder deur die groot akteur Talma, wat verklaar het, nadat sy haar kort tevore in die rol as Romeo in die teater gesien het. om in 1826 te sterf, "dit is die eerste keer dat ek 'n tragedie sien afspeel [...] wat my 'n jaar se studies neem, sy weet dit instinktief".
Op die aand van 28 Augustus 1821 het Giuditta Pasta in die Théâtre-Italien die rol van Romeo in Giuletta e Romeo deur Zingarelli. Vir hierdie plek is dit 'n klassieke wat gereeld vertoon word en 'n sukses wat amper gewaarborg word deur die entoesiasme van 'n publiek wat die Italiaanse repertorium fassineer. Giuditta Pasta het hierdie opera al geken nadat sy die karakter van Giuletta vyf jaar tevore vertolk het. Maar hierdie keer is sy aangetrek om die manlike hoofrol te speel. Hierdie gravure beeld Giuditta Pasta in sy heldekostuum uit, en sy onderskatte houding weerspieël sy vermeende afgemete grootsheid. Geen spoor van die ouderdom of vroulikheid van die sanger in hierdie gladde androgyne figuur nie, wat herinner aan die suiwerheid van neoklassieke standbeelde. Die verfynde borduurwerk op haar tuniek en kappie pas by haar sierlike adolessente gesig, en die hoë vere op haar hooftooisel gee haar 'n waardige en hoogmoedige lug. Destyds het Giuditta Pasta se dwarsversiering egter baie vreemd gelyk en was dit nie eensgesind nie. Die gehoor was aanvanklik geskok oor hierdie uitrusting, wat hulle belaglik beskou, en hulle het dit moeilik gevind om 'n held in 'n vrou te sien. Met 'n uiters breë stem en 'n donker en bedekte toon, letterlik betowerend, kon Giuditta Pasta 'n "graf" -klanke voortbring (volgens die koerant) Spieël van vertonings). Oor hierdie soort diepe, warm en ekspressiewe stem in 'n werk as 'n jong en vurige verliefde minnaar, sal Théophile Gautier uitroep: ''n So vroulike en tegelyk so manlike stem!' Juliet en Romeo in dieselfde keel! "
Giuditta Pasta was uitsonderlik in die manlike rolle (Tancredi, Romeo, Otello), veral in dié van Romeo, volgens die eenparige mening van die pers en die amateurs van hierdie tydperk. Opgevolg deur die castrati, wie se kuns al twee eeue in Frankryk amper geïgnoreer is, het Giuditta Pasta en vele ander groot liriese kunstenaars van destyds die rolle van jong adolessente en heldhaftige krygers vermenigvuldig in werke wat die voorkeur geniet die kuns van "pragtige lied" (bel canto). Die gehoor van die Théâtre-Italien in Parys ontdek toe 'n sekere Italiaanse estetika, met 'n heel ander sensitiwiteit as die Franse teaterkuns. Die manier van transvestiet contraltos het dus een van die belangrikste komponente geword van die smaak vir die Italiaanse opera wat so lewendig was onder die herstel. Die vraag oor kruisverband is boonop baie kenmerkend van die Italiaanse musiek van hierdie tydperk, wat gebaseer is op die bewustheid dat die waarheid van die opera deur stilisering en kunsmatigheid gaan, in 'n lof van seksuele dubbelsinnigheid en ondubbelsinnig. Na 'n kwarteeu, na die verdwyning van die castrati aan die einde van die 18de eeue eeu, het die sangers 'n aansienlike ontwikkeling geneem en die publiek verblind totdat die kultus van die tenoor verskyn het. Na die toonaangewende manlike rolle van die groot Rossini-era, het Giuditta Pasta die talent gehad om die muse van Bellini en Donizetti te word, vir wie sy die groot rolle geïnspireer het van romantiese heldinne, soos Norma, Amina (Die Sonnambula) of Anna Bolena. Sy was een van die groot divas waaruit George Sand inspirasie gekry het vir sy roman Consuelo (1854), geskryf tot eer van die Théâtre-Italien.
Roger BLANCHARD en Roland DE CANDE, Dieux et Divas de l'Opéra, Parys, Plon, 1986. Gilles DE VAN, L'Opéra Italien, Parys, P.U.F., coll. "Wat weet ek?" », 2000.