Hoekom die stilte oor klimaat in die Amerikaanse presidensiële debatte?
As wetenskaplikes word meer somber oor die hou van aardverwarming onder die beweerde "Veilige" limiet van 2 ℃, verdwyn die kwessie van die Amerikaanse presidensiële debatte. Daar was kortliks melding gemaak van die tweede debat tussen Donald Trump en Hillary Clinton klimaatsverandering behandel as 'n "nagedagte".
Trump het voorheen (in 2012) voorgestel dat klimaatverandering "Is geskep deur en vir die Sjinees". Clinton het 'n gedetailleerde klimaat en energie plan.
Selfs voormalige vise-president, Al Gore, het by Clinton aangesluit op 'n veldtog tydren in Florida het nie spesiaal gehelp nie.
So hoekom het klimaatsverandering AWOL gegaan?
Dit is 'n vreemde verskynsel, want bewustheid van die bedreiging van klimaatsverandering gaan meer as 'n halwe eeu terug, goed voor sy skielike aankoms op openbare beleidsagendas in 1988.
Terwyl John F. Kennedy (president 1961-63) in die algemeen bewus was van omgewingsprobleme (hy wou lees Rachel Carson se stille lente), dit was sy opvolger Lyndon Johnson (1963-69) wat die Eerste presidensiële verklaring oor klimaatsverandering. Die woorde is geskryf vir hom deur die baanbrekers klimaat wetenskaplike Roger Revelle.
"Tricky" Dick Nixon (1969-74) het 'n waarskuwing oor die onderwerp van die senator Daniel Moynihan in September 1969.
'N Nixon-burokraat het geantwoord:
Hoe meer ek hierin inkom, hoe meer vind ek twee klasse strafregters, natuurlik, die stille meerderheid tussenin ... Een groep sê ons sal in die sneeustormende mastodons verander weens die atmosferiese stof en die ander sê ons moet gille groei om die verhoogde seevlak te oorleef as gevolg van die temperatuurstyging.
Nixon het die US Environmental Protection Authority geskep In 'n era waarin konserwatisme bedoel was om dinge te bewaar, of ten minste die lippediens aan die konsep te betaal, maar klimaatsverandering was nog steeds 'n baie nisbekommernis.
Ronald Reagan se (1981-89) vyandigheid teenoor alles maak omgewingsake is berug, met pogings om beide die Departement van Energie en die Omgewingsbeskermingsagentskap afskaf, maar met die geloofwaardigheid van atmosferiese wetenskaplikes hoog, te danke aan hulle ontdekking van die osoon gat, beweeg na 'n klimaatooreenkoms kan nie heeltemal weerstaan ​​word nie.
1988 en verder
'N kombinasie van groeiende wetenskaplike alarm oor die groei van kweekhuisgasse in die atmosfeer en 'n lang warm somer in 1988 het klimaatsverandering 'n verkiesingsprobleem gemaak. Op die veldtogspoor, dan-vise-president George HW Bush het in sy presidensiële veldtog aangekondig:
Diegene wat dink ons ​​is magteloos om enigiets oor die "kweekhuiseffek" te doen, vergeet van die "White House effect". As voorsitter wil ek iets daaraan doen ... In my eerste jaar in die kantoor sal ek 'n globale konferensie oor die omgewing by die Witte Huis belê ... Ons sal praat oor die opwarming van die aarde ... En ons sal optree.
Hulle het dit nie reggekry nie, natuurlik met Bush, dan president (1989-93), wat daarop aangedring het dat teikens en roosters vir uitstootvermindering verwyder is van die voorgestelde klimaatverdrag wat op die Rio-Aardeberaad ooreengekom sal word voordat hy stem in om by te woon. Die teikens is vervang, en met die jonger Bill Clinton maak klimaat 'n probleem, het Bush dit verstandig gevoel om na die beraad te gaan.
Dit was 2000 voordat presidensiële kandidate die kwessie bespreek het. George W. Bush (2000-09) het gesê:
Ek dink dit is 'n probleem wat ons baie ernstig moet neem. Maar ek dink nie ons ken die oplossing vir aardverwarming nie. En ek dink nie ons het al die feite voordat ons besluite neem nie. Ek sê vir jou een ding wat ek nie gaan doen nie, ek gaan nie die Verenigde State dra om die wêreld se lug op te ruim nie. Soos die Kyoto-verdrag sou gedoen het. China en Indië is vrygestel van die verdrag. Ek dink ons ​​moet meer gelyk wees.
In die 2004-demokratiese kandidaat het John Kerry 'n slag op Bush geloods tydens 'n debat:
Die Clear Skies-wetsontwerp waarvan hy net gepraat het, is een van die Orwelliese name wat jy uit die lug trek ... Hier gaan hulle die lug en die omgewing agter. As hulle net die Clean Air Act net losgelaat het soos dit vandag is, geen verandering nie, sal die lug skoner wees as wat dit is as jy die Clear Skies-daad verbygaan. Ons gaan agteruit.
Die Piekjaar vir klimaatbesorging was 2008, met klimaatgradering 'n vermelding in al drie presidensiële debatte.
Obama het klimaatsverandering as 'n energie-onafhanklikheidskwessie geraam, met die argument dat:
... ons moet die stap stap en nie net praat wanneer dit kom by energie onafhanklikheid nie, want dit gaan waarskynlik net so belangrik wees vir ons ekonomie en die pyn wat mense by die pomp voel - en jy weet, winter se koms en huisverwarmingsolie - soos ons nasionale veiligheid en die kwessie van klimaatsverandering wat so belangrik is.
Ten spyte van 'n petisie met 160,000 handtekeninge, het die debatte moderators vir die 2012 debat nie die kwessie op die agenda geplaas nie.
Die Republikeinse genomineerde, Mitt Romney, is daarvan beskuldig herhalende vroeë klimaatsverandering posisies argument:
My siening is dat ons nie weet wat klimaatsverandering op hierdie planeet veroorsaak nie. En die idee om miljarde en triljoene dollars te spandeer om CO₂-uitstoot te probeer verminder, is nie die regte pad vir ons nie.
As goewerneur van Massachusetts Hy het baie tyd bestee om 'n dringende klimaatsveranderingsplan te hamer om die staat se kweekhuisgasvrystellings te verminder.
Ek sou redeneer dat daar twee redes vir die stilte in die debatte is. Die een is eenvoudig tot die politisering van die kwessie. Soos hierbo getoon, kan so onlangs as 2008 Republikeinse kandidate erken dat klimaatsverandering plaasgevind het.
In 2012 was slegs een deelnemer, Jon Huntsman, bereid om dit te doen, en hy het gou uitgeval, met sy sienings dramaties ongewild onder Republikeinse kiesers.
Wat het gebeur? In twee woorde: Teepartytjie. Die opkoms van die hiper konserwatiewe Tea Party Republikeinse faksie was die hoogtepunt van 'n langer termyn tendens van wat twee Amerikaanse akademici noem "anti-refleksiwiteit".
Byvoorbeeld, Marco Rubio, van Florida - 'n staat wat reeds getref word deur klimaatsimpakte - kan nie daaroor standpunt inneem nie.
Die tweede rede is meer somber, want dit is meer ondraaglik. Diegene wat die klimaatverandering so lank lank ontken het, vind dit baie duur - beide polities en sielkundig - om hul posisie te keer en te erken dat hulle verkeerd was. Klimaatverandering ontkenning het geword 'n kulturele posisie, soos akademici soos Andrew Hoffman opgemerk het.
Intussen versamel die koolstofdioksied, en die impakte val op.
Marc Hudson, PhD-kandidaat, Volhoubare Verbruikinstituut, Universiteit van Manchester
Die 2018-verslag van die Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), 'n liggaam van die Verenigde Nasies ...