Vensters - Harties.net
Een van die mees onbegryplike wonders lê in die retina opgesluit. Dit is 'n uiters dun lagie weefsel binne aan die agterwand van die oogbal, met ligsensitiewe selle aan die agterkant. Hoewel dit slegs 'n oppervlakte van ongeveer 6 vierkante sentimeter het, bevat dit ongeveer 137 miljoen ligsensitiewe reseptore – 130 miljoen stafies en 7 miljoen keëltjies. Die stafies is oor die hele retina versprei en kan net lig en duisternis onderskei. Die keëltjies is gekonsentreer in die sogenaamde geelvlek of fovea, wat die area op die retina is waarmee ons die beste kan sien. Daar is drie soorte keëltjies, een soort om elkeen van die primêre kleure te kan onderskei. Die brein meng hierdie afsonderlike kleure tot die bepaalde kleur wat ons waarneem. Vêr weg van die geelvlek kan tot soveel as 100 stafies verbind wees aan 'n senuweedraadjie, maar in die geelvlek het elke keëltjie sy eie verbinding – derhalwe is dit die area van beste sig.
Die beginsel waarop sig werk is 'n manjefieke een. Die reseptore bevat een of ander ligsensitiewe kleurstof (In die stafies is dit rooi/pers rhodopsien). Sodra lig daarop val dan ontbind dit en bleik terwyl dit 'n baie klein elektriese puls afgee – in die orde van 'n mikrovolt, wat nie eers 'n muskiet sal kan kielie nie. Hierdie puls of kode word dan met die oogsenuwee na die visuele korteks van die brein vervoer teen 'n snelheid van ongeveer 500 kilometer per uur waarna die brein die seine verwerk in 2 millisekondes! Die bundel oogsenuwees wat van elke oog na die brein beweeg bestaan uit ongeveer 1.5 miljoen senuweedraadjies, en dus ontvang die brein gedurig van elke oog 1.5 miljoen seine tegelyk! Om die informasie wat een oog in een sekonde ontvang te verwerk sal ons top-rekenaars vandag tientalle van jare neem.! As die oogsenuwee uit telefoondraadjies moes bestaan sou dit maklik 60 tot 70 cm dik gewees het! Die visuele pers kleurstof word snags herverwerk en daarvoor het ons vitamien A nodig.
Die brein stoor nie rou data nie. Die brein probeer altyd om die inligting wat dit kry te verwerk tot iets sinvols. Die oë kan nie 'n toneel of 'n voorwerp in een slag waarneem nie, maar neem dit waar as 'n opeenvolging van 'n reeks beelde. Die brein vermeng hierdie beelde om deurlopende sig te gee. Die oë sien net wat voor ons aangaan, maar ons is tog bewus wat agter ons aangaan – dis die brein wat daardie feite bybring. Die oë en die brein werk gedurig saam om onbelangrike inligting te verwerp en te fokus op belangrike detail. Daar vind ook voortdurende analise plaas en inligting word vergelyk met vorige inligting wat reeds in die brein gestoor is uit vorige ervarings.