Hy stap die herfsmiddag, soos wat hy dikwels doen, eers biblioteek toe, voordat hy SPAR toe gaan. Ingedagte pluk hy aan die toe staalhek voor die biblioteek, verbaas omdat die deur altyd oop is. Hy sien die kennisgewing teen die deur, en moet eers twee keer lees voordat dit by hom insink: “Gesluit vir onbepaalde tyd.”
Die hele saak prikkel sy denke. Dit voel of al hierdie dinge nie gebeur nie, al is dit oral in die sosiale media en in die pers. Waar het hy al van hierdie goed gehoor? Dis nuut, maar tog terselftertyd so bekend. Die dametjie op sakenuus rammel die verlies op die JSE op die radio af. Ook dit wil-wil bekend klink.
Hy gaan staan voor sy boekrak, en skandeer deur die titels van sy versameling. Skielik besef hy: daardie tyd toe diè boeke verskyn het, was dit distopiese romans wat afspeel in ‘n post-apokaliptiese tyd, ‘n wetenskapsfiksie wat daarop gerig was om lesers se denke op ‘n fantasievlug te vat na ‘n wêreld wat totaal fiktief, en so blyk dit, ook onmoontlik was. Hy trek die eerste boek uit die rak, Na die geliefde land, geskryf in 1972 deur Karel Schoeman.
Skielik word die distopiese verhale meer aktueel. Hy trek die boek van Koos A Kombuis uit die rak: Hotel Atlantis. Die boek is in 2002 geskryf, en speel af, vir daardie tyd, in die verre toekoms, 2012. Die land is ‘n donker, gevaarlike plek. Die stede het leegeloop. In al die plekke op die weskus is daar vrees vir die virus wat duisende mense laat sterf het. Mense leef primitief, soos roofdiere wat mekaar verslind. Koeberg-kragsentrale het ontplof na ‘n operateursfout, en die hele land is in donkerte gehul.
Skielik is hy onseker. Is die boeke lank terug geskryf, of dink hy nou aan vandag se koerant? Hy moet weer kyk na die datums van publikasie net om seker te maak dat dit lank terug geskryf is.