Lewerkanker: oorsake, diagnose en meer
Lewerkanker (hepatocellular carcinoma) is 'n kwaadaardige lewertumor wat dikwels ontwikkel as gevolg van lewersirrose of chroniese ontsteking van die lewer. Lewerkanker veroorsaak gewoonlik aanvanklik geen klagtes nie. In 'n gevorderde stadium manifesteer lewerkanker hom as nie-spesifieke simptome soos pyn in die boonste buik of ongewenste gewigsverlies. Mans is meer geneig om deur lewerkanker geraak te word as vroue. In 'n vroeë stadium van lewerkanker kan gedeeltelike lewerverwydering die siekte genees. Lees alle belangrike inligting oor lewerkanker hier.
Die lewer is 'n orgaan wat baie belangrike funksies in die liggaam vervul. Dit stoor byvoorbeeld energierike glikogeen en vitamiene, wat via die portale aar vanaf die ingewande vervoer word. Die lewer is ook die grootste klier van die liggaam en produseer belangrike hormone en ander proteïene. Daarbenewens is die lewer 'n belangrike ontgiftingsorgaan. Dit vorm gal, wat nie net vette in die pap oplos vir beter vertering in druppels nie, maar met behulp van dit ook gifstowwe deur die ingewande uitskei. Daarbenewens verwerk dit bilirubien, die afbreekproduk van rooibloedselle.
Lewerkanker is 'n kwaadaardige gewas in die lewer. Oorsprong is selle waarvan die genetiese materiaal patologies verander is. Die ontaardde lewerselle groei vinniger en verplaas gesonde weefsel. Afgesien van hul aggressiewe groei, verloor die kankerselle hul funksionaliteit en kan hulle nie meer hul natuurlike take verrig nie. Aangesien die lewer 'n sentrale rol speel in baie metaboliese prosesse van die liggaam, word hierdie verlies aan funksie meer en meer opvallend namate die kankerselle versprei.
Drie verskillende lewerkanker
In die lewer is daar ander soorte weefsel behalwe die werklike lewerselle, soos die selle van die galbuise en die bloedvate. Kanker kan uit enige van hierdie soorte weefsels ontwikkel. Daar is dus verskillende soorte lewerkanker, afhangende van watter selle die gewas ontstaan ​​het.
80 persent van die primêre lewerkanker is sogenaamd hepatosellulêre karsinoom (HCC), Dit beteken dat die gewas direk vanaf die lewerselle (hepatosiete) ontwikkel het.. As die ontaardde selle uit die selle van die galbuise neerdaal, word die kanker genoem cholangiocellular carcinoma (CCC), Die bloedvate van die lewer kan ook die bron van lewerkanker wees. Hierdie tipe lewerkanker word genoem angiosarkoom na die lewer verwys.
Die lewer bevat ook voorkeur aan kwaadaardige sekondêre gewasse (metastases) van ander kankers. Die oorspronklike gewas (primêre gewas) sit dikwels in die longe, bors, baarmoeder, prostaat of die spysverteringskanaal. In die algemeen kom sulke metastases in die lewer meer voor as 'n gewas wat hoofsaaklik in die lewer ontwikkel het.
Frekwensie van lewerkanker
Lewerkanker is 'n relatief seldsame gewas in Duitsland. Die Robert Koch-instituut in Berlyn skat dat in 2014 ongeveer 8900 mense (6200 mans en 2700 vroue) in Duitsland lewerkanker sal ontwikkel. Meer mense ontwikkel lewerkanker in Asië en Afrika as in Europa. Pasiënte in hierdie streke trek ook gemiddeld vroeër saam. In hierdie gevalle kom die gewasse veral gereeld tussen 30 en 40 jaar voor, in Europa tussen 50 en 60 jaar. Een moontlike rede: Alhoewel alkohol die grootste oorsaak van lewerkanker in Europa is, speel skimmel en infeksie met hepatitis B en C 'n groter rol in sommige streke van Afrika en Asië. Dit is te wyte aan swakker sanitêre toestande en swakker mediese sorg.
Klassifikasies van lewerfunksie en verspreiding van gewasse
Dokters klassifiseer lewerkanker volgens verskillende indelings. Die sogenaamde Child-Pugh-klassifikasie beskryf die funksionele afwykings van die lewer. Die verspreiding van die gewas word beskryf met die TNM-klassifikasie en die UICC-stadia.
Die Child-Pugh-klassifikasie klassifiseer lewerdisfunksie as gevolg van lewersirrose of lewerkanker in drie fases (Child-Pugh A, B, C). Hoe meer punte bereik word, hoe meer gevorderd is die stadium – en hoe meer is die lewerfunksie benadeel. Daar word rekening gehou met die ophoping van water in die buikholte (ascites), breindisfunksies (enkefalopatie), die inhoud van bilirubien en albumien in die bloed, en bloedstolling (vinnige toets):
Morbiede breinveranderings (enkefalopatie)
Graad I tot II
Graad III tot IV
Bilirubien in serum (mg / dl)
Vinnige toets (persent)
Serumalbumien (g / dl)
2.8 tot 3.5
Child-Pugh A: 5 tot 6 punte; Kind Pugh B: 7 tot 9 punte; Child-Pugh C: 10 tot 15 punte
Lewerkankerfases: TNM-klassifikasie en UICC-stadia
Lewerkanker word volgens die UICC (Union international contre le cancer) in verskillende fases verdeel. Die klassifikasie hang af van die verspreiding van die gewas. Dit word op sy beurt gedefinieer deur die sogenaamde TNM-klassifikasie. Die letters "TNM" staan ​​vir drie verskillende parameters: T = gewasgrootte, N = limfknoopbetrokkenheid, M = metastases (dogterkolonies). Op grond van die indeling, beskryf die dokter hoe ver die gewas reeds na die omliggende weefsel versprei het. Die opstelling volgens UICC hang dus direk van die TNM-klassifikasie af.
Tumor grootte (T):
TX: Primêre gewas kan nie beoordeel word nie
T0: Geen bewyse van 'n primêre gewas in die lewer nie
T1: Solitêre gewas sonder vaskulêre betrokkenheid
T2: Enkel (eensaam) gewas met vaskulêre betrokkenheid of veelvuldige gewasse ≤ vyf sentimeter
T3: veelvuldige gewasse> vyf sentimeter of gewasgroei in 'n groter tak van die lewer-, porale aar (s)
T4: Deurlopende betrokkenheid by aangrensende organe, behalwe die galblaas of deurbraak van die gewas in die peritoneum
NX: Regionale limfknope kan nie beoordeel word nie
Nee: limfknope word nie deur kankerselle beïnvloed nie
N1: Regionale limfknope word besmet met kankerselle
Metastase in die verte (M):
MX: Metastases op afstand kan nie beoordeel word nie
M0: Daar is geen lewermetastase in ander organe nie
M1: Daar is lewermetastases in ander organe
Tot T1 N0 M0
Tot T2 N0 M0
Tot T4 N0 M0
Elke T, elke N en vanaf M1
Lees alle belangrike inligting oor tipiese lewerkanker-simptome hier.
Lewerkanker: oorsake en risikofaktore
Die presiese oorsake van lewerkanker word nog nie volledig verstaan ​​nie. Daar is egter baie bekende risikofaktore wat die ontwikkeling van lewerkanker bevoordeel. In die tussentyd, benewens alkohol, is die toenemende oorweë in ons samelewing die belangrikste faktor in ons guns. Die verskillende soorte lewerkanker kry ook verskillende risikofaktore:
Hepatosellulêre karsinoom – risikofaktore
Primêre lewerkanker kom in ongeveer 80 persent van die gevalle voor as gevolg van 'n krimpende lewer (lewersirrose). Die belangrikste oorsaak van lewersirrose en dus van lewerkanker is 'n chroniese virusinfeksie in die lewer (hepatitis B en hepatitis C) of 'n swaar alkoholverbruik oor 'n aantal jare. Lewersirrose en chroniese lewerontsteking (hepatitis) lei tot die permanente dood van die lewerselle. Die lewer probeer om die verlies aan lewerselle te vergoed deur baie nuwe lewerselle en bindweefsel te vorm. Elke verdeling van 'n sel kan lei tot foute in die genetiese kode. Die sterk nuwe selvorming in die siek lewer verhoog dus die risiko van ontaardde lewerselle. Die patologies veranderde selle groei vinniger as die gemiddelde en verdeel gereeld. Dit veroorsaak 'n gewas.
Gifstowwe kan ook lewerkanker veroorsaak. Die swam (Aspergillus flavus) produseer byvoorbeeld aflatoksiene wat baie giftig en kankerverwekkend is. Die swam koloniseer dikwels neute of korrels wanneer dit onder slegte toestande (droogte) groei en dan klam geberg word. In Afrika en Asië is lewerkanker wat veroorsaak word deur vormgif, aansienlik meer algemeen as in Europa.
Kongenitale ystermetabolismestoornisse (hemochromatose)
Aangebore siektes van ystermetabolisme (hemochromatose) verhoog ook die risiko van lewerkanker. By hemochromatose absorbeer die liggaam baie yster uit voedsel en plaas dit in die lewer. Die verhoogde ysterinhoud beskadig die weefsel permanent en kan lewersirrose veroorsaak. Die liggaam probeer die beskadigde lewerweefsel vergoed met die vorming van nuwe lewerselle. Hierdie verhoogde seldeling in kombinasie met die beskadigde weefsel verhoog waarskynlik die risiko van ontaardde selle, wat tot lewerkanker kan lei.
Ander lewerkankervorme – risikofaktore
In cholangiocellular carcinoma (CCC) speel chroniese ontsteking van die galweë in die lewer 'n groot rol. Sulke ontsteking kan byvoorbeeld ontstaan ​​as gevolg van 'n disregulering van die immuunstelsel (outo-immuun cholangitis), maar ook as gal ophoop omdat die dreineringspane daarvan deur 'n gewas of galsteen geblokkeer word.
Weens die chroniese ontsteking versamel die weefsel litteken met die tyd en die gal versamel. In die geval vorm die lewer ook nuwe selle wat die gebrekkige selle moet vervang. Verhoogde seldeling verhoog in hierdie geval ook die risiko vir degenerasie en lewerkanker.
Daarbenewens verhoog 'n parasietbesmetting die waarskynlikheid van hierdie tipe lewerkanker.
Angiosarkoom van die lewer
Verskeie soorte gifstowwe speel 'n rol in die ontwikkeling van hierdie tipe lewerkanker. Dit sluit in vinielchloried en arseen sowel as anaboliese steroïede, wat deur sommige liggaamsbouers gebruik word om spiere te bou.
Lewerkanker: ondersoeke en diagnose
Die regte kontakpersoon vir vermoedelike lewerkanker is u huisdokter of spesialis in interne medisyne en gastro-enterologie. Deur u simptome te beskryf, sal die dokter belangrike inligting oor u huidige gesondheidstoestand ontvang. Benewens die huidige simptome, sal die dokter u ook vra oor moontlike mediese toestande (geval geskiedenis). Moontlike vrae van u dokter kan wees:
Is u bewus van chroniese inflammasie in die lewer (hepatitis) of lewersirrose?
Het u die afgelope jaar na die buiteland na Asië of Afrika gereis?
Hoeveel alkohol drink jy daagliks? Was daar tye in die lewe toe jy meer gedrink het?
Het u gereeld veranderende seksmaats? (-> Verhoogde risiko vir hepatitis B en C)
In lewerkanker kan die lewer vergroot word, sodat die dokter dit onder die regte kosteboog kan voel. In lewersirrose – die belangrikste risikofaktor vir lewerkanker – is die leweroppervlak tipies tuberkulêr en onreëlmatig. Dit kan ook gevoel word. As 'n reël, sal die dokter ook die maag met sy vingers afneem (perkussie). Dit bepaal of daar water in die buik (ascites) is. Ascites kom gereeld voor by ernstige lewersiekte en kan dus 'n aanduiding wees van lewerkanker.
Met behulp van die anamnese en die fisiese ondersoek kan die dokter reeds rofweg skat of die diagnose van lewerkanker oorweeg moet word. Benewens die fisieke verdere ondersoeke is dit egter nodig om lewerkanker veilig te bepaal.
As vermoedelik lewerkanker is, is die hoogte van die sg Alpha-1 fetoproteïen (AFP) bepaal. Dit is 'n sogenaamde tumormerker vir hepatosellulêre karsinoom. Dit beteken dat AFP verhoog word in die bloed in die algemeenste lewerkanker, hepatosellulêre karsinoom (HCC). Alpha-1 fetoproteïen kan ook verhoog word in lewersirrose, hepatitis of swangerskap. Hy is dus geen bewys dat daar 'n hepatosellulêre karsinoom bestaan ​​nie. Dit moet dus altyd geïnterpreteer word in kombinasie met verdere ondersoeke (byvoorbeeld beeldprosedures).
Daarbenewens ondersoek die dokter verskillende parameters van lewerfunksie wat in lewerkanker kan verander. Dit sluit die lewerensieme (= transaminases: AST, ALT), die lewersintese-parameters (vitamien K-afhanklike bloedstollingsfaktore, albumien, cholinesterase) in, sowel as tipies verhoogde galbasis (gamma GT, AP, bilirubin).
As vermoedelik lewerkanker is, kan 'n ultraklankondersoek (sonografie) strukturele veranderinge in die orgaan en moontlik 'n gewas opspoor. Om die lewerkanker meer akkuraat te beoordeel, word 'n weefselmonster gewoonlik geneem uit die verdagte streek (biopsie) en onder die mikroskoop ondersoek. 'N Rekenaartomografie (CT) of 'n magnetiese resonansbeelding (MRI) laat ook 'n meer akkurate beeldvorming van die gewas toe en 'n moontlike opsporing van dogtertumore (lewerkankermetastase) in ander organe.
Lewerkankerterapie hang af van die stadium van die kanker. Hoe gevorderder die gewas is, hoe meer radikaal moet die behandeling wees. Met behulp van chirurgie kan lewerkankerweefsel verwyder word. By enkele pasiënte is 'n leweroorplanting ook moontlik. Daarbenewens is dit moontlik om lewerkanker te dreineer met behulp van alkohol of asyn en die bloedtoevoer na die gewas te voorkom.
Selfs met behulp van die sogenaamde radiofrekwensie of laserterapie, kan lewerkankerweefsel ook vernietig word (tumor ablasie). Chemoterapie, indien enige, is slegs 'n opsie vir lewerkanker op die stadium. Sedert Oktober 2007 word 'n nuwer middel (sorafenib) ook gebruik om lewerkanker te behandel. Dit is bedoel om die groei van kankerselle te belemmer.
In lewerkanker probeer die chirurg die aangetaste lewerweefsel so volledig moontlik chirurgies verwyder. In 'n klein gewas praat 'n mens van 'n gedeeltelike reseksie van die lewer. Die gedeelte van die orgaan wat deur lewerkanker geraak word, word verwyder. Aangesien die lewer in wese 'n groot potensiaal vir regenerasie het, kan 'n totaal van tot 85 persent van die lewerweefsel chirurgies verwyder word. As die oorblywende 15 persent van die lewer gesond en ten volle funksioneel is, kan die lewer voortgaan om sy werk te doen. Die oorblywende gesonde lewerselle vervang geleidelik die verwyderde weefsel.
In sommige gevalle het lewerkanker na soveel dele van die orgaan versprei dat gedeeltelike chirurgiese reseksie nie meer moontlik is nie. Dan word 'n leweroorplanting oorweeg. Die sogenaamde Milan kriteria help om die sukses van die prosedure te skat. 'N Groot kans op sukses is die voorvereiste vir die komplekse terapie. Die verkryging van 'n skenker lewer vereis dat daar geen ander metastases in lewerkanker in die liggaam is nie, die gewas is minder as vyf sentimeter en het nog nie bloedvate in die lewer besmet nie.
Hitte en koue terapie
Termo-terapie (radiofrekwensie-ablasie) bring 'n ondersoek in in lewerkanker, wat die ontaardde weefsel verhit en die gewasweefsel vernietig. Lewerkanker kan ook met koue behandel word: die lewerkankerselle word gevries met vloeibare stikstof. Die koue metode kan toegepas word op 'n gewas met 'n grootte van drie tot vyf sentimeter.
Perkutane etanol en asyn inspuiting
Lewertumore kan verminder word met behulp van verskillende stowwe. Hiervoor word suiwer alkohol (etanol) of asynsuur deur die buikwand in die aangetaste lewerarea ingespuit. Hierdie stowwe veroorsaak dat die ontaardde lewerselle litteken en nie kan verdeel nie. Die prosedure word perkutane etanol of asyninspuiting genoem.
In seldsame gevalle het die dokter 'n vasodilatator-middel met lewerkanker ingespuit. Die prosedure word genoem chemoembolization, Deur 'n toegang in die lies arteries, stoot hy 'n buigsame kanule op na die leweraar, wat die siek gebied voorsien. Die giftige stof kan direk voor die gewas ingespuit word en vernietig die slagaar. Die lewerkanker word dus nie meer met voldoende voedingstowwe deur die bloed voorsien nie en kan nie meer groei nie.
Chemoterapie word nie standaard in lewerkanker gebruik nie, aangesien hierdie tipe gewas nie voldoende reageer op terapie nie. In die terminale stadium van lewerkanker kan chemoterapie gebruik word as 'n pynstillende (palliatiewe) maatreël. Die lewerkanker kan egter net vertraag word, maar nie heeltemal stop nie.
By pasiënte met gevorderde lewerkanker word die aktiewe bestanddeel sorafenib sedert Oktober 2007 gebruik. Die middel verhinder die vaskulêre groei van die gewas, wat dit minder goed van bloed voorsien. Sonder die voedingstowwe wat deur die bloed voorsien word, kan lewerkanker nie aanhou groei nie.
Lewerkanker: siekteverloop en prognose
Of lewerkanker geneesbaar is, hang af van die stadium van die siekte. Aangesien die diagnose dikwels slegs in die eindfase van lewerkanker gemaak word, is die terapeutiese maatreëls dikwels beperk. Die voorspelling van lewerkanker is beter, hoe vroeër die siekte opgespoor word.
Soos met die meeste neoplastiese siektes, het lewerkanker ook 'n lang lewensverwagting en die kanse op herstel is by latere diagnose swak. Die kankerselle het reeds na ander organe versprei en sekondêre gewasse (lewerkankermetastase) gevorm. Ongeveer tien persent van diegene wat geraak word, leef gemiddeld vyf jaar na diagnose (oorlewing van vyf jaar).
Lewerkanker – voorkoming
Lewerkanker kom meer gereeld voor tydens lewersirrose, deur kontak met sekere vorms van gifstowwe en as gevolg van chroniese hepatitis B- of hepatitis C-infeksie. Om lewerkanker te voorkom, is verskillende maatreëls dus nuttig:
Vermy oormatige verbruik van alkohol. Alkohol kan die lewer ernstig beskadig en binne enkele jare sirrose van die lewer veroorsaak. Sirrose is 'n belangrike risikofaktor vir die ontwikkeling van lewerkanker.
U moet ook skimmel grootliks vermy. Die gifstowwe van die fungus Aspergillus flavus het 'n sterk kankerverwekkende effek. Die swam affekteer byvoorbeeld styselrige graan, koring, grondboontjies of pistache. Vormige kosse is dus in die vullisblik. Dit is nie genoeg om die aangetaste hoek af te kap nie, aangesien die sampioene lankal onsigbare drade gevorm het wat deur die kos loop.
'N Hepatitis B-entstof word veral aanbeveel vir mense wat 'n groter risiko vir infeksie het. Dit sluit in mense wat hul afstandreis verhoog of 'n gesondheidsorgwerk doen. Daar is ongelukkig geen entstof teen die hepatitis C-virus nie. Hepatitis C word via die bloedstroom oorgedra. 'N Algemene gebruik van wenke verhoog die risiko van hepatitis C en dus ook lewerkanker. In seldsame gevalle kan u ook deur onbeskermde seks besmet word met hepatitis C, en dus die risiko vir hom lewerkanker verhoog.
1 thought on "lewerkanker"
Marie Langerman sê:
Februarie 18, 2021 om 2:28 nm
Het kolon- en lewerkanker. Operasies vir beide organe gehad en toetse bewys alles is skoon. Het chemo behandeling ontvang, maar as gevolg van lae bloedtelling word nou slegs chemo pille voorgeskryf. Baie slegte nagevolge. Gaan elke 2 weke vir toetse en sal glo die pille moet gebruik tot die dag van my afsterwe. Is dit nodig?