Lesersbrief: My hart huil oor ons kindersIzaan Marx van Pretoria skryf: Izaan Marx (Foto: Verskaf) Wanneer ek die jongste storie lees van die gr. 8-leerder wat sy eie lewe geneem het, breek my hart. My hart breek vir ons kinders. Besef mense wat hulle doen? Besef die wêreld die druk waaronder ons hulle plaas?! Is hulle sterk genoeg om die pas waarteen ons leef te hanteer? En hoe hanteer ons húlle die dag as hulle nie sterk genoeg is nie? Ons kinders word oordonder met akademiese druk – van sommige van hulle word verwag om nooit ŉ oefening te mis nie, altyd hulle beste te doen en nooit ŉ af-dag te hê nie. Hulle moet harder werk, meer doen, gee en presteer. Maar diep binne is hulle steeds kind. Kaalvoet, vry-loop, kreatief en eintlik veronderstel om sorgeloos te wees. Wat laat ŉ kind dink dat daar niks is om voor te leef nie? Wat dryf hom tot daar? En hoekom? En vir wat? Het iemand al jou al ooit oor jou punte in gr. 2 gevra of in watter span jy gespeel het op skool? Het dit saak gemaak? Sport, kultuur en akademie bou karakter en is wonderlik – mits goed gebeur in liefde en aanvaarding, ontwikkel ongelooflike Godgegewe talente! Maar kinders moet nooit voel dit is die alfa en omega nie. Jou waarde is nie gekoppel aan jou uitsette nie! Ons kinders sien dit by ons as ouers – hulle leef wat ons doen, nie wat ons sê nie. Ons kinders voel die druk. Hulle voel kompetisie en sien hoe ons as ouers optree. Dit maak ŉ mens baie bekommerd – ek sê “ons”, want ek sluit myself nie uit nie. Dis vir my so belangrik om geestesgesonde en gawe mense die wêreld in te stuur! Selfbeeld is egter nie iets wat op 20-jarige ouderdom net gebeur nie – ons as ouers kweek dit vanaf hulle eerste tree. Hoe bou ons dit? Opbouende woorde, liefde en aandag. Die vraag is dan waar word die jakkalse geslyp wat die wingerd vernietig? Hoe laat ons dit toe? Hoekom gun ons dit nie vir mekaar se kinders nie? Kom ons vier mekaar se sukses eerder en staan mekaar by in nood. Bou op waar ons kan en wys ons kinders dat die geheel belangriker is as sy dele. Ek bid dat elke kind, wat in my klas sit, sal weet hoe spesiaal hulle is. Dat elkeen sy doel sal vind en elkeen ŉ ondersteuningstelsel sal hê. Ek bid dit vir my kinders ook en ek is dankbaar vir die ondersteuners wat hulle paaie kruis – as juffrouens, menere, vriende, oupas en oumas! Mag niks in die lewe jou ooit laat twyfel oor die waarde van jou eie lewe nie. Mag ons mense so hanteer dat ons kinders dit ook weet.