Hoe mans God gesien het, het gevorm hoe hulle hulself gesien het, en op hul beurt ook hoe hulle vroue gesien het. Wikimedia
Om kontemporêre Christelike idees oor geslag, en spesifiek manlikheid, te verstaan, moet ons teruggaan na die waardes wat die Christelike oorsprong in die eerste eeu gevorm het.
Die patroon In die Griekse, Romeinse en Joodse samelewing was mans die hoofde van huishoudings, en huishoudings was die primêre ekonomiese eenheid. Vroue het die binnelandse sake bestuur, terwyl mans die eksterne sake bestuur.
Die meeste mans, ongeveer 30 jaar oud, trou met 'n meisie wat skaars meer as die helfte van hul ouderdom was. Met so 'n ouderdomsverskil was die meisies minder ervare en minder emosioneel volwasse. Dus het mans geglo dat hulle beter is as vroue - 'n verkeerde gevolgtrekking dat vir hulle voor die hand liggend gelyk het.
Vroue is mislukte mans, het Platon aangevoer, en mense lees Genesis dikwels in die Bybel dat die man na God se beeld geskape is, terwyl die vrou na die mens gemaak is.
Paulus, een van die invloedrykste Christenleiers, het aangevoer dat man en vrou, slaaf en vry, almal deur God geliefd was en een in Christus was, maar vroue moet aantrek soos vroue, selfs in leierskap, en dat hulle gewoonlik die openbare diskoers aan mans moes oorlaat. .
Hierdie spanning - tussen gelykheid en die ooreenstemming met sosiale norme - het nog 'n lang pad vir vroue in sommige Christelike kringe en in die breër gemeenskap.
Vir mans, hoe hulle hulself gesien het hoe hulle God gesien het, en hoe God gesien het hoe hulle hulself gesien het. Dit het ook gevolge gehad vir die siening van vroue.
Jesus is die uitsondering
Kragtige mans, konings en vaders is meestal gebruik om God uit te beeld. Griekse beeldhouwerk, Romeinse macho ideale en Oosterse beelde het bygedra 'n beeld van God wat hom net soos sulke mense gedra het: hy was hoofsaaklik gemoeid met mag en beheer en, in die beste geval, vaderlike welwillendheid.
Maar ander stemme het sulke manlike modelle uitgedaag - waaronder Jesus van Nasaret. In Markus se evangelie verklaar Jesus:
Die Seun van die mens het nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en om sy lewe 'n losprys te gee vir baie.
In 'n drie-stap-vertelling beeld dit die dissipels van Jesus uit wat tradisionele aspirasies van mag weerspieël, argumenteer wie die grootste sou wees, wil die beste poste hê en probeer om Jesus te oorreed dat hy die Messias moet wees en nie moet verloor nie.
Elke keer weerlê Jesus hul waardes. Merk dan hul aannames ondermyn deur Jesus uit te beeld as 'n koning wat verstrengel is aan 'n kruis en 'n doringkroon dra. Dit het die waardes van die dissipels onderstebo laat draai. Hier was 'n model van persoon wees, insluitend 'n man wees, wat liefde en diens in die middelpunt geplaas het.
'N 19de eeuse uitbeelding van Jesus deur kunstenaar Bernhard Plockhorst. Jesus daag die Christelike siening van manlikheid uit. Wikimedia Commons, CC BY
Elders het Jesus 'n beroep op ouerlike deernis gedoen, en aangevoer dat ons God moet sien as omgee en deernisig, nie as afsydig en onvergewensgesind nie, veel minder behep met mag en beheer.
So 'n radikale alternatiewe model van manlikheid was moeilik om te onderhou.
Wat dikwels die oorhand gekry het, was die opvatting dat Jesus in werklikheid 'n uitsondering was op die manlike ideaal en die manier waarop God is. Hierdie idee leef vandag nog vir baie mense wat die liefde en vergifnis van God slegs as tydelik beskou en glo dat God finaal sal straf vir diegene wat weier om te reageer.
Sulke geweld, soms afskuwelik uitgebeeld as gepynig met vuur, word as billik beskou, omdat God regverdig was en die opsies duidelik gemaak het. Baie mense sal dit steeds verdedig.
Twee opponerende Christelike sienings van manlikheid
Daar is dus nie een Christelike siening van manlikheid nie, maar ten minste twee. Hulle is diametries teengestaan ​​en weerspieël twee heel verskillende verstaan ​​van God.
'N Mens sien grootheid in mag en beheer en die reg om geweld uit te oefen as jy reg is, en word hoofsaaklik in manlike terme uitgebeeld.
Die ander sien grootheid in liefde en deernis; dit konfronteer geweld en magsmisbruik.
Wat mense in hul God waardeer, waardeer hulle in die lewe. Vandag kan dit beteken dat mans kan aflei dat as hulle reg is, hulle ook het die reg om te oorheers. Dit kan sigbaar wees in fisieke wreedheid, maar ook in die ondergeskiktheid of uitsluiting van vroue.
In godsdienstige kontekste kan dit geassosieer word met beroepe op die gesag van die Bybel bo rede en redelike liefde, hetsy in kerkgemeenskappe of in die huis.
Maar waar mense prioriteit gee aan die rede en die redelike liefde wat die kern van die Christelike tradisie lê, is die effek op beide mans en vrouens bevrydend.
Beduidende sosiale veranderinge speel ook hier 'n rol. As vroue in die eerste eeu minderwaardig beskou word en swangerskap tot swangerskap geleef het, byna die helfte van hulle nie langer as dertig jaar oud was nie, het die effektiewe kontrasepsie van die afgelope halfeeu selfs die speelveld vir vroue gehelp om soveel leierskap aan te doen. as mans. Ongelukkig is dit steeds nie die geval in baie gemeenskappe, insluitend kerke nie.
Dit het gepaard gegaan met 'n herbevestiging van vroueregte, tot voordeel van beide vroue en mans.
Vir baie mans, opgelei in tradisionele modelle van manlike meerderwaardigheid, het dit 'n identiteitskrisis veroorsaak.
Ondanks die koms van die popsielkunde in die 20de eeu, wat mans toestemming gegee het om te huil, het baie dit nog nie gedoen nie.
Hartseer verander in woede en woede, geweld, teenoor ander en soms teenoor hulself. Ons moet die mite van manlike meerderwaardigheid en die mishandeling wat dit veroorsaak, uitroep.
William Loader, emeritus-professor in Nuwe Testament aan die Murdoch-universiteit, Murdoch Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Waarom baie Christelike mans vandag 'n manlikheidskrisis ondervind