Eat, Pray, Love. Ditto: Dag 20 Istanboel
JY LEES NOU Eat, Pray, Love. Ditto: Dag 20 Istanboel
Die Turkse hotel bedien ‘n ontbytspyskaart wat strek vanaf die Kaap tot in Kaïro. Of eerder tot in Istanboel.
Ek reis met die trem oor die Goue Horing en stap na die Galata-toring. Die toegangsgeld is te duur vir my sak; ek het vooraf besluit om my geld en beperkte tyd in Istanboel op ervaringe te spandeer en nie noodwendig op gedenkwaardighede nie. Dan stop ek by ‘n tafel met ‘n hoop granate en lemoene langs die straat en kyk hoe donkerpienk granaatsap en oranje lemoensap gepars word. Ek koop ‘n glas vol lekkerte en sit saam met die plaaslike Turke wat gesels - oggendtee in die hand. My neus lei my dan na die volgende bestemming: die Spesery-Bazaar.
As jy nog nooit ‘n sensoriese oorbelading beleef het nie, is dié mark dié plek om te besoek! Met die intrapslag word ‘n gedroogde vy vir my oopgeskulp en gestop met ‘n bros amandel; Turkse smouse verlei my met blokkies pistasie-neut lakan (Turkish Delight); soet stawe eetgoed en nougat in verskillende kleure en geure is gestapel in torings; stroperige lekkers drup van die dak af; klein heuwels van speserye wink aromaties; vate olywe en neute staan soutig rond; vars gemaalde koffie bedwelm my; hompe wit kaas en halva is te koop. Ek swik voor die hazelneute wat herinner aan die Turkse lugredery, asook sterk koffie, pastelkleurige lakan en ander soetgoed. My tas gaan tot boordens toe vol wees!
Dan is dit tyd vir ‘n regte, egte Turkse bad by ‘n hamam. By die Cagaloglu-hamam voel ek sommer een met die ry bekende sterre wie se foto’s teen die ingangsportaalmuur pryk. ‘n Lywige mama kies ‘n paar houtsandale vir my, en dan betree ek die vrouesaal – kompleet met ‘n kollosale koepeldak waardeur sonlig in goue stippellyne straal. Die enorme marmerblad in die middel van die saal is verhit. Maar eers moet ek myself gaan afspoel vanuit ‘n Romeinse marmer waskom; daarna gaan lê ek pens en pootjies in die lug en rus in ‘n kleiner, stoomwarm koepelkamer. Dan stap ek wankelrig op my houtplatforms terug na die groot saal toe en lê en wag op die warm blad vir my mama - geruite lap (pestemal) om die lyf.
Ek word soos ‘n perd geroskam met ‘n skuurding; geseep en gesmeer met die welriekende wit Turkse olyfseep; afgewas beurtelings met warm en koue water, en dan gemasseer deur die mama se sterk hande. Heel laaste word my kopvel gevryf en my hare gekam met opknapper. Ek voel sommer pure perd en gaan rus met genoedoening in my privaatkamer. Wat ‘n belewenis – so outentiek en defnitief die hoogtepunt van Turkeye. En evet (ja), ek is glad nie spyt dat ek nié die Topkapi-museum óf die Blou Moskee besoek het nie. Ek is só ontspanne, en skoon en ruik nes die Turkse lugredery se welriekende komberse...
Verfris besoek ek die Grand Bazaar en skaf ‘n pestemal aan en dan kies ek weer koers na die Spesery-Bazaar toe, waar Pandeli’s geleë is. Dié restaurant is al deur menige bekendes en beroemdes besoek. Ek bestel ‘n bord met geurige lamsvleis en groente – en die ete is veel lekkerder as die vorige aand se ‘toeriste-ete’. En dít teen die helfte van die prys...
Traag neem ek vir oulaas die koepon-trem terug hotel toe. Istanboel was çok güzel(wonderlik). Ek knip ‘n uiltjie, en pak dan my tasse – ek moet nou mooi meet en pas om die ekstra kosware in te pas... By die lughawe is al die stuur Turkse personeel skielik die ene vriendelikheid sodra ek groet met merhaba en hul bedank met tesekkür ederim. Ek spandeer my laaste Euro’s by ‘n Turkse winkel, proe baklava en koop dan ‘n Turkse roomys – my sente is nou finaal op. Hosça kalTurkeye! Ek kom sowaar weer terug, dit is vir seker.
Ek ken myself nie meer nie; die spontane, opgewekte self is so diep in myself weggebêre, toegegooi onder ‘n kors van wanhoop, dat ek werklik baie diep sal moet myn om myself weer te ontdek. Ek is so moeg daarvan om beheersd te wees; om alles, van finansies, en die lys van herstelwerk tuis, tot ons inkopies en ons skedule so noukeurig te beplan en ons bestaan uit te meet en te pas en te noteer.
2. Ek ‘hou vakansie’ vir twee agtereenvolgende Vrydae in Vishoek in Yvonne se kothuis. Ek word gepamperlang met Yvonne se manjifieke disse, ‘n emaljebad verlig met kerse, die gedruis van die branders saans en die see geraam in my venster. ‘n Soete verposing...
Ek spandeer my eerste Kersfees in 12 jaar saam met my gesin - dis nou nadat ek myself onbeskroomd reeds in die winter genooi het na my niggie Anriëtte-hulle se Kersdagvieringe op Delmas. En dit is omtrént hartsverblydend om omring te wees met familie ten tyde van dié Christusfees.
Ek het dan ook die voorreg om by Robert en Isabel te kuier asook by Vic, Tia en klein Simon – dáár pak ek sommer af vir ‘n paar nagte en vang op met groot kuier. Ons sien saam die Oujaar uit en begin 2010 op ‘n ligte noot.