Kliniese depressie is 'n toestand wat gepaardgaan met hartseer, swaarmoedigheid of wanhoop wat sover gaan dat dit 'n individu se deelname aan sosiale en/of daaglikse lewensaktiwiteite ontwrig. Alhoewel 'n slegte gemoedstoestand of 'n gevoel van neerslagtigheid wat nie 'n mens se daaglikse deelname aan aktiwiteite beïnvloed nie, dikwels na verwys word as depressie, is kliniese depressie 'n mediese diagnose wat onderskei kan word van die alledaagse gebruik wat verwys na terneergedruktheid.
Vincent van Gogh, wat self 'n depressielyer was en later selfmoord gepleeg het, het hierdie werk in 1890 geskilder van ’n man se wanhoop tydens depressie.
Kliniese depressie is aanvanklik beskou as 'n chemiese wanbalans by senders in die brein, 'n teorie wat sy oorsprong vind in die waarnemings wat in die dekade na 1950 gemaak is oor die uitwerking van reserpien en isoniazied in die mono-amienvlakke in neurosenders wat 'n invloed het op depressiesimptome. sedertdien is verskeie ander oorsake van kliniese depressie voorgestel. Verskeie wetenskaplike studies  bevind statistiese korrelasies tussen depressie en enkele landbouplaagdoders.
Die diagnose kan toegepas word wanneer 'n individu aan 'n voldoende aantal simptomatiese kriteria vir die depressiespektrum voldoen, soos voorgestel word in die DSM-IV-TR of ICD-9/ICD-10. 'n Persoon word dikwels met "kliniese depressie" gediagnoseer, sonder dat hy of sy aan al die kriteria voldoen wat aangedui word vir 'n spesifieke diagnose op die depressiespektrum. 'n Debat duur voort aangaande die relatiewe belangrikheid van genetiese en omgewingsfaktore of ernstige breinprobleme teenoor psigososiale werking.
Volgens die DSM-IV-TR-kriteria vir die diagnose van 'n Major Depressiewe Versteuring moet een of albei van die volgende twee elemente teenwoordig wees vir 'n tydperk van ten minste twee weke:
Herhalende gedagtes oor die dood (nie bloot die vrees vir die dood nie); herhaalde selfmoordgedagtes sonder 'n spesifieke plan; of 'n selfmoordpoging; of 'n spesifieke plan vir selfmoord.
Ander simptome wat aanduidend kan wees, maar nie gewoonlik in ag geneem word in 'n diagnose nie, sluit in:
'n Bykomende aanduiding kan die oormatige gebruik van dwelms of alkoholiese drank wees. Depressiewe tieners is veral vatbaar vir verdere destruktiewe gedrag, soos eetafwykings en selfbeskadiging aandoen.
Soos die lys simptome aandui, is kliniese depressie 'n ernstige, moontlik dodelike sistemiese afwyking wat gekenmerk word deur die wisselwerking van fisiese, aantasbare en verstandelike simptome wat gevolge inhou vir die funksionering en oorlewing van die indiwidu, wat veel verder strek as hartseer of pynlike gevoelens.