14 Augustus 2009 | Oppie plaas
Ek vertrou dat dit nog goed gaan met julle almal. Met ons gaan dit ook nog baie goed. Ons is nog gesond en het werk so ons mag nie kla nie. Verder is ons nog baie gelukkig getroud en baie gelukkig op die plaas. Ek was onlangs vir so amper twee weke in die Kaap (vir my ma se 60ste b-day) en dit was lekker om weer van die vriende en familie te kon sien – net jammer mens kan nie altyd by almal uitkom nie.
Terwyl ek weg was het daar egter ‘n paar dinge hier op die plaas gebeur. Die ergste is seker dat dit hoenderslagdag was. Ek het maar gereël dat hulle dit doen terwyl ek nie by die huis is nie. Jaco het dit ook maar moeilik gevind, maar ons moes net oë toeknyp en dit doen. Ons het hopeloos te veel hane gehad vir ons getal henne. Soos ek ook al gesê het daar is 3 henne wat nooit ‘n voet uit hul hok uitsit nie en dit omdat die hane hul te veel jaag. Hulle het toe 6 uit die 14 hane geslag. Eintlik moes hul nog 3 slag, maar nadat daar ‘n fout ingekom het, het hul maar eerder die hele slagtery gestop. Op een of ander onverklaarbare manier het hulle toe per ongeluk my liewe ou Hendrik se kop afgekap. Hendrik was die hoof haan… die eerste haan wat saam met ons op Huisfontein begin het. Baie van die ander hoendertjies het hul lewe te danke aan Hendrik. Nou is nog net die Rooihennetjie oor uit die 3 hoenders wat saam met ons hier begin het. Ek was erg onsteld oor Hendrik… maar sulke dinge gebeur nou maar. Buiten Hendrik het ons ook afskeid geneem van 2 Klein Hendrikkies, Spookie, 1 Pikkelikkel en ‘n jong haantjie. Die ander 3 moet definitief nog geslag word in die nabye toekoms. Alhoewel hul eintlik nog steeds te veel is, het die vermindering van hane beslis ‘n goeie uitwerking op die henne gehad. So ‘n paar dae gelede het die 3 henne wat nou vir maande lank net in die hok bly sit het, dit eindelik weer buite gewaag! Ek is vreeslik verlig daaroor. Hulle het selfs nou begin eiers lê ook. Deesdae kry ons maklik 8 eiers op ‘n dag. Waar ons voorheen eiers moes bykoop, sukkel ons om nou als opgeëet te kry. Ek gee darem baie van die eiers vir Jan’le. Een van die dae kan ons dalk ‘n paar verkoop.
Weet nie of ek al vir jul gesê het nie, maar daar is 3 honde by die dorpshuis in Britstown. Een klein wit brakkie (Tiekie), een amper worshond (Luna) en dan Blikkie en Bruno se ma Ciska. Tiekie is regtig ‘n klein wonderwerkie… mens wonder hoe daardie klein lyfie dit nog reg kry om te werk. Sy het al ‘n paar keer by die dood omgedraai. Onder andere het sy al katgriep gehad en was sy al twee keer raak gery. Nou die dag het Luna haar weer so vreeslik aan die een oor gebyt. Shame, sy het omtrent met haar oortjie teen die grond geloop. Jaco het haar veearts toe gevat en daar het sy 3 verskillende soorte pille gekry om te drink. Van daar af het Jaco sommer besluit sy moet ook eerder plaas toe trek, want die honde in die dorp knou haar net af. Nou is sy heel gelukkig hier op die plaas en geniet natuurlik al die aandag. Die honde hier pla haar glad nie…. behalwe nou vir Kiddo… sy kry nog soms ‘n bevlieging om vir arme Tiekie aan te val. Net ‘n paar dae voor Tiekie was Kiddo ook by die veearts. Sy het weer ‘n “anal gland” wat gedurig verstop. Ook sy het ‘n klomp pille gekry om te drink. Jaco moes omtrent regstaan vir die honde terwyl ek in die Kaap was.
Asof dit nie al klaar genoeg was nie, sien hy toe een more ‘n ystervarkpen in Blikkie se lyf vassit. Gelukkig kon hy dit uittrek, maar selfs daarna het Blikkie nog steeds nie lekker gelyk nie en was die ou klaerig. Met verdere inspeksie sien Jaco toe dat daar nog ‘n pen in sy lyf vassit – een wat afgebreek het. Hy’t probeer om dit uit te haal, maar tevergeefs – dit was net te seer en Blikkie wou nie stil sit nie. Hy’t die veearts gebel, maar hy was nie beskikbaar nie en die ontvangsdame het gesê dat ons maar die veearts in Colesberg moet probeer. Nou dis oor die 300kms van ons af. Om te verhoed dat hy toe al die pad onnodig ry, bel hy toe eers om te hoor of die veearts daar beskikbaar is. Hy verduidelik ook die hele situasie en van waar af hy kom. Hulle het gesê dis reg, hy kan maar kom. So het Blikkie toe sy langste trip nog afgelê. Daar gekom sê die dr toe dat Blikkie narkose sal moet kry en dus daar sal moet oornag. Jaco kan hom weer die volgende dag gaan haal. Needless to say was hy glad nie gelukkig nie. Hy het dan die hele situasie vooraf verduidelik en nou vandat hy daar is wil hulle vir hom sê hy moet die volgende dag weer oor die 600km aflê en dit net om die hond te gaan haal. Nee wat, toe klim hul maar weer netso in die bakkie en ry De Aar toe. Intussen het ek aangehou om die veearts op De Aar in die hande te probeer kry. Einde ten laaste was hy op ‘n plek waar daar sein is en kon ek reël met hom om Blikkie later die aand te sien. Hy het sommer vinnig-vinnig vir Blikkie uit sy pyn verlos… en dit met net lokale verdowing. Ook Blikkie het ‘n klomp pille gekry om te drink. Hopelik gaan ou Blikkie nie weer ‘n ystervark probeer aanvat nie. Dit was nou 3 honde by die veearts in 2 weke se tyd.
Met Basjan gaan dit nog goed. Ek wens net hy kan leer luister. Ons sukkel maar met die opleiding en as sy instink eers oorneem, dan kan jy maar vergeet. Ons het so ‘n week gelede een aand met die honde gaan stap… soos baie ander aande. Ons was al op pad terug en naby aan die huis toe Basjan ‘n Steenbok gewaar en hom begin jaag. Dit het hy ook al voorheen gedoen, maar ek het net so ‘n gevoel gehad dat die bokkie hierdie keer nie so gelukkig gaan wees om weg te kom nie. Basjan hardloop soos die wind en hy was net te na aan die bokkie. Verder het die bok in die rigting van die draad gehardloop. Ek het geroep tot ek blou in die gesig was, maar Basjan het saam met die bok verdwyn. Ons ander het maar aangestap huis toe. Kort nadat ons by die huis gekom het, het ek iets vreeslik hoor blêr. Ek het gedink dalk het die bok weggekom en is Basjan nou tussen die skape in. My senuwees kon dit net nie hou nie en ek het in die bakkie geklim om nader te ry en te gaan kyk wat aangaan. Daar gekom sien ek toe vir Jan aangestap kom met ‘n bokkie in sy hande. Die ergste van alles is dat die bokkie nog gelewe het, maar hy’t geen kans op oorlewing gehad nie. Sy magie was oop. Jan het ook die geblêr gehoor en gaan kyk. Hy het vir Basjan by die bok gekry. Ek weet nou net nie of Basjan die bok so stukkend gebyt het en of hy hom dalk by die draad seer gemaak het nie. Die feit dat Basjan nou bloed geproe het, glo ek is nie ‘n goeie ding nie. Net daar en dan het ons besluit ons gaan nie weer met die honde stap voordat Basjan ‘n leiband het nie. Intussen het ons vir hom een gekry en gaan stap hy nou altyd met sy band aan (wel hy stap en ek hardloop). Ek wil ook nou ernstig daarop begin konsentreer om vir ‘n basic commands te leer. As ek net weet hoe om hom sover te kry om op my te fokus en nie al die ander dinge wat sy aandag aftrek nie.
‘n Vriendin van my (uit die Kaap) het oor die langnaweek vir haar eerste keer op die plaas kom kuier. Dit was lekker om weer ‘n kuiergas hier te hê. Ons was selfs gelukkig genoeg om weer op ‘n hen af te kom wat besig is om ‘n eier te lê! Sy kon darem ‘n fototjie geneem kry, maar ongelukkig het ek nie my kamera byderhand gehad om ‘n video te neem nie! Ek sal nog dit probeer afneem om vir jul te kan wys.
Dit wil eindelik begin lyk of die somer nader kom. Dis steeds koud, maar ek glo die einde van die winter is in sig… en ek kan nie meer wag nie! Jaco is druk besig om die wingerde te snoei. Verder is dit nou ook weer tyd vir skaap werk (lammers merk, dosseer, etc). ‘n Paar van die lammers is al vermoedelik deur jakkalse gevang. Verder moes ons nou die dag 3 siek ooie slag. Ek sal nie in detail ingaan oor wat hul makeer het nie, maar ek kan net sê dat die natuur maar wreed kan wees. Jaco het nog ‘n siek ooi huis toe gebring vir behandeling en observasie. Haar kondisie was nie baie goed nie en haar agterbene effens styf. Twee dae later toe ons weer by die hok kom, toe is daar ‘n pragtige lammertjie wat ons inwag. Aan die begin wou die ooi hom nie hê nie en het ons amper met nog ‘n hanslam gesit. Albei doen darem beter op die oomblik.
Met Ounooi gaan dit ook nou stukke beter. Haar nek is nog nie heeltemal gesond nie, maar dit het al baie verbeter. Sy het nie meer ‘n verband nodig nie en is ook weer haar ouself… vol skop en sprongetjies. Ons het ontdek dat sy ‘n groot liefde het vir Simba Beef chips. Nadat sy eers een geproe het, wou sy net nog en nog hê. As jy nie vir haar wil gee nie, trap sy met haar een voorpoot teen jou been totdat jy vir haar nog gee.
Ons was bekommerd dat ons ganse nie hierdie jaar tot broei gaan kom nie, maar so ‘n paar dae gelede het hulle ons lekker verras. Ons het op twee verskillende neste afgekom… een met 2 eiers en een met 3 eiers. Nie een van hulle het al begin broei nie, maar ons pas die eiers baie mooi op. Die honde is nog bedags op hok (sodat Ounooi heeltemal kan herstel) en saans wanneer hul uitkom tel ons eers die eiers op. Hopelik kry ons hierdie jaar klein gansies.
Nou ja, ek dink dit is eers al nuus vir vandag. Laat hoor gerus hoe dit met julle gaan.
Geniet die week wat voorlê!
← 30 Junie 2009, Dinsdag
2 Kommentaar leave one →
Augustus 18, 2009 1:48 nm
Ek is ‘n soet honne. Dit klink vir my Basjan ook, sê vir hom ek sê hy moet mooi luister, dan gaan hy sommer baie soeter word, soeter as ek. Ek is nog ‘n baba-honne en sukkel ook partykeer om te luister, maar probeer baie hard om mooi te luister.Ek is bly dit gaan beter met ounooi.Ek het ook ‘n paar dae terug van hoenders geleer.Dit klink asof julle ‘n lekker boerdery daar het. Jy moet bietjie Basjan en Ounooi vir my wys. Ek sal nie vir hulle woef nie.
Augustus 30, 2009 5:29 nm
Dit is so gaaf om te lees hoe pragtig en lief julle met al julle diere is, soveel omgee vir ieder en ‘n elk van hulle, so ver veeartse toe ry…. dis ‘n lieflike blog wat jul het in die algemeen. Lyk my ek is nie die enigste persoon wat hier kom lees en julle liefde vir diere waardeer nie. Mag dit baie goed gaan met julle onder nemings, wat dit ook mag wees.
22,829 gaste oppi plaas