Oor die toekoms van #Schengen - EU verslaggewer
Verskeie opsies en scenario's word tans ondersoek deur die EU-lidlande om (weer) -examine die toekoms van Schengen, skryf Solon Ardittis.
Dit sluit in: 'n status-quo, 'n opsie wat steeds bevoordeel, ten minste in die openbaar, deur groot lidlande soos Frankryk, Duitsland en Italië
'N Tweejarige Schengen skorsing dwarsdeur die huidige grens-vrye gebied (na ses Schengen lidlande reeds tydelike grens tjeks het weer in 2015 en vroeë 2016)
Die uitsluiting van Schengen van geselekteerde lidlande, veral Griekeland.
Die instelling, soos voorgestel deur die Nederlandse owerhede, van 'n mini-Schengen-blok bestaande uit Oostenryk, België, Duitsland, Luxemburg, Nederland en moontlik Frankryk ('n voorstel wat tot dusver deur België, Frankryk en Duitsland teengestaan ​​is). By hierdie lys moet die versoek van Roemenië gevoeg word om daadwerklik by die Schengen-gebied aan te sluit in ruil vir meer solidariteit teenoor die pas aangekomde migrante en asielsoekers, en Bulgarye en Kroasië se hangende Schengen-aansoeke.
So, blyk Schengen sleutel tot die toekoms van die immigrasie EU te wees en sommige sal dien, om die toekoms van die Unie as 'n politieke projek algehele. Daarom is enige van die bogenoemde scenario het die potensiaal om onreëlmatige migrasie en terroriste bedreigings te verminder in die afsienbare toekoms? En terwyl die jongste halfjaarlikse verslag oor die funksionering van die Schengen-gebied, gepubliseer in Desember 2015, het die verbysterende toename in die aantal onreëlmatige grensposte bespeur in 2015 (1,553,614 in vergelyking met 813,044 tydens die volle 2009-2014 tydperk) uitgelig, is die herinstelling van interne grense binne die huidige Schengen-gebied so 'n kragtige reaksie op die groeiende Migrerende en terreur krisisse in Europa?
Volgens dié pleit vir 'n Schengen skorsing, het die massiewe aankomelinge by eksterne grense van die EU in 2015 en in die begin van 2016 gelei tot beduidende sekondêre bewegings binne die Schengen-gebied, hoofsaaklik as gevolg van die mislukking van lidlande van eerste inskrywing na die aansoekers registreer in ooreenstemming met die Dublin norme. Die voorstel is dus dat die sluiting van interne grense ten minste die vlakke van sodanige sekondêre bewegings in 'n aantal lidlande in die toekoms sal verminder.
Benewens so 'n aanname nadat nooit deur enige oortuigende bewyse, is dit ook grootliks verdiskonteer die beginsel van intra-EU solidariteit in die Verdrag oor die werking van die Europese Unie (TFEU).
Die posisie van Griekeland is 'n goeie voorbeeld hiervan. Die konsep Schengen Evaluering Verslag wat verlede week uitgereik is tot die gevolgtrekking gekom dat Griekeland ernstig sy verpligtinge versuim het deur nie te identifiseer en effektief te registreer onreëlmatige immigrante en deur nie te keur reisdokumente stelselmatig en teen sekuriteit databasisse soos SIS, Interpol en nasionale stelsels. Terwyl hierdie gevolgtrekkings as sodanig nie kan betwis, wat die meeste kommentators gereageer op die verslag het grootliks oor die hoof gesien is die feit dat, ten spyte van rekeningkunde vir net 2% van die EU se 3% van die grondgebied van die EU en minder as 1.5% van die BBP van die EU se , Griekeland ontvang in 2015 meer as 80% van die meer as een miljoen onreëlmatige immigrante en asielsoekers wat deur die see en land die EU ingevoer.
Dit is bykomend tot die feit dat, as van 18 Januarie 2016, net 82 migrante uit die 66,400 beplan het verskuif vanaf Griekeland onder die EU Hervestiging Plan, en dat baie van die Frontex personeel, bote en vingerafdrukke masjiene wat belowe het Griekeland om 'n beter polisie sy grense moet nog kom.
Die saak van Griekeland is grotendeels tekenend van die huidige tweedeling tussen die groeiende inisiatiewe van die EU ten gunste van 'n Unie se strategie op die gebied van immigrasie en veiligheid en die bloeiende wantroue van die lidlande ten opsigte van die konsep van mag en verantwoordelikheidsverdeling in hierdie sektor. Die voorbeeld hiervan is die voorgestelde hersiening van die mandaat van Frontex, veral die voorgestelde oprigting van 'n Europese grens- en kuswag.
Terwyl sulke inisiatiewe is langverwagte met die oog op die hervestiging van 'n samehang in benadering van die EU om die grens beheer en sekuriteit, en dus tot die bevordering van die Schengen-gebied, die aanvaarding van die nuwe Regulasie Frontex voort om weerstand gesig van 'n aantal van lidlande wat eenvoudig nie bereid is om so 'n oordrag van soewereiniteit ondersteun in so 'n sensitiewe gebied as grensbeheer.
Net so, is die voorgestelde wysiging van die Schengen Grens Code, wat sal verseker dat reisdokumente van persone geniet die reg op vryheid verkeer onder die wet Unie stelselmatig nagegaan word vir interne veiligheid en openbare beleid redes teen relevante databasisse, is nog hangende en oefen bietjie druk op resolusie die Schengen teenstanders.
Die EU het verder aktief in die aanspreek van die armes vlak van verskuiwings van onreëlmatige immigrante beveel om die EU te verlaat (die huidige koers is minder as 40% gemiddeld), deur die indiening van 'n EU aksieplan op terugkeer in September 2015 en deur die oprigting van 'n Frontex Return Kantoor dat die Agentskap in staat sal stel om die skaal op sy hulp aan die lidlande in hierdie gebied (al is dit met 'n toegekende begroting van slegs € 15 miljoen in 2016). Weereens, het die uitwerking van hierdie inisiatief op die posisie van die anti-Schengen lidlande grootliks onopvallende was.
Die kwessie van die finansiële implikasies van nie-Schengen ook blyk te gewees het onderskat of geïgnoreer: 'n verslag wat uitgereik is deur die kantoor van die Franse Eerste Minister se vroeër vandeesweek, beraam dat die herinstelling van interne beheermaatreëls grens binne die EU sou kos € 110 miljard per jaar .
Ten slotte, en dalk nog belangriker, as Schengen sou word afgeskaf, sou die Schengen Inligting System (SIS), wat 'n belangrike rol as 'n platform vir die uitruil van inligting oor terreur en ernstige bedreigings misdaad onder lidlande het om dieselfde te doen speel? So 'n implikasie sou duidelik bloot die beperkings van 'n inisiatief ten gunste van 'n opskorting of opheffing van die Schengen-stelsel.
Daar is min twyfel dat die reaksie van die EU om die migrerende krisis tot dusver grootliks sporadies en reaktiewe, en dat 'n omvattende en volhoubare EU visie op die toekoms van immigrasie en bestuur van die grense moet nog geskryf is. Maar, soos die jongste 'State of Play' op die Europese agenda vir Migrasie, gepubliseer in Januarie 2016, het weer beklemtoon, "nee lidstaat kan effektief aan te spreek migrasie alleen. Dit is duidelik dat ons 'n nuwe, meer Europese benadering nodig. Dit vereis die gebruik van alle beleide en instrumente tot ons beskikking - die kombinasie van interne en eksterne beleid om die beste effek.
Alle akteurs: lidlande, EU-instellings, internasionale organisasies, burgerlike samelewing, plaaslike owerhede en derde lande moet saamwerk om 'n gemeenskaplike Europese migrasie beleid 'n werklikheid 'te maak.
Solon Ardittis is direkteur van Eurasylum, 'n Europese organisasie navorsing en konsultasie wat spesialiseer in migrasie en asielbeleid namens nasionale openbare owerhede en instellings van die EU. Hy is ook mede-redakteur van Migration Policy Practice, 'n tweemaandelike tydskrif gepubliseer saam met die Internasionale Organisasie vir Migrasie (IOM).
Verwante onderwerpe:die burgerlike samelewingEU-instellingsGewildefull-beeldinternasionale organisasiesplaaslike owerhede en derde lande