En tog. Die egskeiding het gewag om te gebeur. Dit het stilletjies soos ŉ mol onder die grond nader gesluip. Skielik merk jy die molshope op en besef dat die mol al ŉ tydjie onder jou grasperk gelê en aas het. So was dit ook met my en my eks.
In my halwe bed lê ek en planne maak vir môre. Helfte van my sal soos altyd môrevroeg na die Universiteitsportvelde gaan, die ander helfte gaan die halwe inboedel na my eks terugneem. So gaan dit, die lewe staan nie stil nie. Die lyne van die rugbyvelde wag nie om gekalk te word nie. Die lyne sal nie sê nie: “O, vandag voel hy nie so lekker nie en het hy ander prioriteite dus hy hoef vandag nie te bestaan nie.” Dit is soos koeie wie se luiers gaan bars of die druiwe in hierdie omgewing wat op die punt staan om van hulle priële op die grond te tuimel: iemand moet verantwoordelikheid daarvoor neem en sorg dat die druiwe en die melk hulle bestemming bereik.
Die bestemming van die kalklyne is die spel. Bonke van mans sal oor die lyne rol en as daar redekawelry is, is dit die lyne wat aan die mans mag sê: “Jy was buite en jy was binne.” Daarom kan ek selfs op ŉ bewolkte dag nie die werk verwaarloos nie. Die werk wag nie. En ook my eks wag nie. My eks sal nie sê: “Ek weet dat jy met jou kalkwaentjie besig is, kom maar eers wanneer dit jou pas verby” nie. “Bel my op my selfoon en dan kyk ons wanneer ons mekaar kan ontmoet. Geen haas, die hele halwe inboedel.” Nee, my eks hou van duidelike afsprake. Veral noudat ons besig is om te skei en doenig is om onsself van mekaar los te maak. Ek stem saam met haar dat so iets op die regte manier moet gebeur. Die laaste omhelsing lê agter ons, die laaste ure saam in die bed het ons helaas gehad. Na dese het sy die donskombers gesteel en haarself heeltemal daarin gerol, asof sy ŉ worsbroodjie was.
Ek staan op, sit koffie op die stoof en maak die karringmelkbeskuitblik oop. Terwyl ek ŉ halwe beskuit eet, val ŉ gevoel van magteloosheid my lastig, soos ŉ muskiet wat my van binne byt sonder dat ek dit kan wegjaag.
Ek gee myself twee minute om staande nog effens deur die mis ŉ koppie koffie te drink. Sonder koffie is ek nie helder nie en helderheid kan vandag gebruik word. Ek neem ŉ sluk en sluit my oë teen die fel oggendlig. Die kaffeïendeeltjies baan hulle weg deur my lyf. Beelde keer terug, soos ou bekendes wat onverwags opdaag.
Onder die waaksame albasteroë van die pop het ek vinnig aan die slaap geraak. Ek het in my drome rondgesweef, los van ure en bekommernis tot die nag onverwags oopgeskeur is. ŉ Paar klein hande het my kake van mekaar oopgetrek. Ek het na my asem gesnak. Die swart pop het homself na binne gewurm, ŉ pad vir homself deur die holte van my mond forseer en verder oor my verlamde tong geklouter. Op die hoogte van my kleintongetjie, het hy homself in die mynskag van my lyf gesak. Soos ŉ kind van ŉ glyplank gly, so het hy deur my geseil, om in my maag te land. Daar het die pop gebly, deinend saam met die ritme van my asemhaling. Die donker nate van die nagkombers is weer toegewerk. Ek het verder geslaap asof niks gebeur het nie.
My voet het voorts hard in sy maag geskop. Ek het gesien hoe Marius geskok sy kop optel. Hy het ŉ paar sekondes gewag en toe regop gespring. Marius, die karatekampioen, het om sy as gedraai en met sy been so hard teen my geskop dat ek meters na agter geslinger is en hard met my kop teen ŉ ou eikeboom geknal het.
Op pad na die noodgevalle het my ma gehiperventileer. My pa het gas gegee maar tog nie vergeet om by die rooilig te stop nie. Hy was ŉ man wat grense en reëls gerespekteer het. My ma het die hele rit lank gekwaak: ‘Sien jy nou, hierdie land is heeltemal te gevaarlik vir ons kind. Op ŉ ander plek het dit beslis nie gebeur nie. Dit is nie gesond nie. So iets dra gevolge. Ons doen ons kind ŉ onreg aan om hier te bly.’
So is dit dan, dink ek wanneer ek agter die stuurwiel sit. Soos ŉ slaapwandelaar neem ek ŉ stuk van my eie geskiedenis weg. In flieks ry karre van links na regs oor die skerm omdat die toekoms regs van ons lê, na ŉ plek terug in tyd. Terselfdertyd waai ek vir my ander helfte wat in die deuropening staan en die dubbele alarmsisteem aanskakel, gereed om te voet na die sportvelde te vertrek. Sê nou maar ons het ŉ kind gehad, dink ek skielik, hoe sou ons dit dan deel?
Eensklaps sukkel ek om te sluk. My keel is droër as wat dit sou wees as ek ŉ hele middag in die somerson die lyne op die sportvelde sou verf. Ek onthou dat daar nog ŉ bottel water in die paneelkassie lê. Ek duik na die passasierskant terwyl my hand die stuurwiel beheer. Die paneelkassie kliek maklik oop. My hand voel-voel rond en omklem die plastiek waterbottel. Die oomblik dat ek weer die klep van die kassie toemaak, word ek na vore geruk en in die net van my veiligheidsgordel gedruk. Ek voel ŉ enorme weerstand teen die swaar latwerk van die motor. Instinktief trap ek die brieke. ŉ Fraksie van ŉ sekonde later hoor ek ŉ enorme klap. Die waterbotteltjie bly ŉ oomblik in die lug hang en val dan neer. Die enjin stop. Alles val stil. Asof daar ŉ laken oor die bed van die wêreld gegooi word. Alle mense en diere swyg. Alle kleure verblyk. Daar is niemand naby nie, nie ŉ enkele motor ry verby nie.
Die leersitplek kerm onder my wanneer ek my probeer versit. Ek druk die motordeur oop. Dit is ŉ groot sprong, van die sitplek na die grond. Ek buig my knieë, spring op die grond soos ŉ padda, klop die stof van my hande af en loop na die voorkant van my motor. Daar tref ek twee liggame. Of liewer: ŉ hoop bleek bloedende liggaamsdele. Hierdie liggame het nie goed van die botsing met my Jeep afgekom nie.
Ek kry my selfoon en bel die ambulans. By die nooddienste word daar onmiddellik opgetel. ŉ Verkeersongeluk, lig ek hulle in, met twee ernstig beseerdes, miskien selfs dood. En met baie bloed. Ek verduidelik aan die vrou waar presies ek my bevind. ‘Ons is binne vyf minute daar,’ sê sy en sit die telefoon neer.
Ek kyk na die liggame waaruit die lewe stadig ontsnap. ‘Kmgamgga hmwa wa hmmwaa,’ sê een van die twee met sy laaste kragte, asof hy ŉ ylende baba is wat op straat gelos is. ‘Waaa waa tee.’ Daar kom ŉ straaltjie bloed uit die mond wat oophang. ‘Wa-ter.’ Ek herken die gesig. Ek herken die diep groewe van die gesig wat ek van bo af bekyk, ek sien die blomkooloor. Ek probeer om die gestalte van die rugbyspeler op te bring maar ek kry dit nie reg nie. Ek sou vir hom wou sê: ‘John, Chris of Oscar, ek kan jou nie help nie. Ek is nie ŉ dokter nie.’ Maar omdat ek nie op sy naam kan kom nie, swyg ek.
Ek kyk op my horlosie en sien dat ek nog twee minute het voordat die ambulans aankom. Ek loop na die agterkant van my motor en swaai die kattebak oop. Deur die rowwe botsing het die kalkwaentjie geskuif. Ek tel die kalkwaentjie uit die kattebak, sit dit op die pad en sit my hande op die handvatsels. Ek ry oor die teer na die bloedende mans. Wanneer ek by die liggame kom, draai ek die klep van die kalktoevoer oop. Al lopend teken ek ŉ dik wit lyn rondom die gehawende liggame. Ek dink aan my eks. Die halwe inboedel staan nou oop en bloot op die straat. Enige oomblik kan die lewe weer begin. Dit sal nie lank neem voordat my hele motor rot en kaal besteel word nie.