Daar is vir die vlees niks so lekker as om groot en magtig, aansienlik en hoog te wees nie. Daarna streef ons dan ook almal van nature. Ons kan dit nie verhelp nie. Vanaf ons vroegste oomblik is dit 'n drang in ons om bó te wil wees, om sterker en groter en belangriker as andere te wil wees. Dit is die vernaamste bron van die onrus in ons, dat ons voortdurend innerlik beweeg word deur die begeerte om bokant andere uit te staan en onsself oor andere te kan handhaaf. Ons kan dit maar moeilik aanvaar dat andere beter, sterker, intelligenter, vooruitstrewender en meer suksesvol as ons kan wees. Dit is die rede waarom ons altyd probeer om iemand wat bo ons uitblink, af te kam en 'n swak plek in hom te ontdek, sodat ons vir onsself, en moontlik ook vir andere, genoegsaam kan aantoon dat hy nie is waarvoor hy homself uitgee nie. Ons is tog beter as hy. Ons is tog groter, al is dit nie met die eerste oogopslag vir almal duidelik nie.
Omdat dit egter meestal verkeerde motiewe is wat agter ons prestasies, ons ambisie en ons ywer skuilgaan, werp dit vir onsself en vir andere dikwels sulke wrange vrugte af. Daarom is dit vir onsself so min lonend in die ware sin van die woord. Dit het alles in diens gestaan van ons selfsug en selfverheffing, ons drang om deur die mense gesien en geëer te word. Uiteindelik bevredig die eer van mense ons egter maar baie kortstondig. Ons vind dit nie genoeg nie of nie duursaam genoeg nie. Ons bly in die bose sirkel gevang van: lewe om groot te wees en onrus om ons grootheid te verloor. Dit kan geen egte vrede bring nie.
Al is dit dus waar dat die begeerte om groot te wees, bepaalde nuttige vrugte afgewerp het in die wêreld, is dit vir diegene wat hulle daardeur laat beheers, 'n oorsaak van veel ongeLukas Wie sy lewe inrig om deur die mense gesien en geëer te word en só onder die mense grootheid te verwerf, is besig met 'n bitter spel.
Daarom is dit ook duidelik waarom Christus soveel klem daarop gelê het dat 'n mens moet afsien daarvan om voor die oë van die mense groot te probeer wees. Hy spot met die Fariseërs wat lewe "om deur die mense gesien te word". Hulle liefdadigheid, hulle godsdienstigheid, hulle vaste en gebede het geen betekenis hoegenaamd nie, omdat dit alles daarop bereken is om deur die mense gesien te word. Is dit eenmaal deur die mense gesien, dan is die waarde daarvan ook verby. Hulle het dan hulle loon daarvoor gehad (Matteus 6). Christus hekel ook die begeerte van die Fariseërs en skrifgeleerdes om die voorste plekke in te neem, om op die markte gegroet te word, om raakgesien te word as die behoudende en uitnemende leiers (Matteus 23). Hy gee aan hulle die vriendelike raad om altyd die agterste plek in te neem by 'n maaltyd waarheen hulle genooi is, sodat hulle nie in die skande kan kom as iemand wat waardiger as hulle is, by die maaltyd opdaag nie (Lukas 14).
Sy prediking roep telkens weer daartoe op dat die mens homself moet verneder, homself gering moet ag, die minste moet wees. Wie die laagste kan buk, openbaar daarmee dat hy die grootste van almal is. In sy voorbeeld skerp Hy dit by sy dissipels oor en oor in. Selfs nog by die laaste maaltyd saam met hulle neem Hy die skottel om hulle voete te was (Johannes 13). Hy bestraf hulle omdat hulle met mekaar redeneer oor wie van hulle die grootste is en doen aan die hand dat die grootste onder hulle almal se dienaar moet wees, die oudste moet word soos die jongste, en wie 'n leier is, soos een wat dien (Lukas 22:24-27).
In die koninkryk van God werk alles net mooi andersom as in die wêreld. In die wêreld is dit diegene wat hulleself die beste kan handhaaf, wat die grootste word. In die koninkryk van God is dit diegene wat hulleself die diepste kan verloën, wat die grootste is. In die koninkryk van God is daar geen plek vir die ongebore brutaliteit van die vlees wat op andere wil neersien en homself oor andere wil verhef nie. In die koninkryk van God is daar alleen plek vir die grootheid van selfverloëning en selfvernedering wat ons leer om almal se dienskneg te wees en andere hoër te ag as onsself. Egte grootheid is alleen daar waar die mens homself voor God en die medemens so laag kan neerbuk, dat hy in homself niks meer is nie, sodat God alles in hom kan word.
Vir die wêreldse mens is niks so pynlik as om verneder te word en as die mindere van andere beskou te word nie. Hy haat dit om as klein en onbenullig gereken te word. Maar in die koninkryk van God is dit juis dinge wat nagestrewe moet word. Die kind van God wat werklik begeer om geestelik te groei en veel ruimte te hê vir die krag en heerlikheid van God in hom, moet prys daarop stel om nie na hoë dinge te strewe nie, maar hom te voeg by die nederige (Romeine12:16).