Geskryf deur Yvonne Su
Op hierdie November 2013-foto slaag die oorlewendes van Typhoon Haiyan verby honderde slagoffers in liggaamsakke naby Tacloban, Filippyne. Haiyan het meer as 7,300 mense dood of vermis gelaat. (AP Photo / David Guttenfelder)
Die 2018 verslag van die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC), 'n liggaam van die Verenigde Nasies wat wetenskap oor klimaatsverandering beoordeel, sê die wêreld moet hierdie eeu die wêreldwye toename in temperatuur tot onder 1.5C beperk.
Deur dit te doen, sal die IPCC se lyding as gevolg van klimaatsverwante beperkings beperk, maar dit sal nie heeltemal uitgeskakel word nie. Die verslag sê dat ons ook die VN's moet implementeer Volhoubare Ontwikkeling Doelwitteveral om armoede uit te wis en sosio-kulturele, politieke en ekonomiese ongelykhede te oorbrug.
Dit is selfs belangriker in die Asië-Stille Oseaan-streek, waar 'n aantal lande, insluitend die Filippyne, aansienlik ly uiterste weersomstandighede.
Rampe, as vorms van krisis, kan geleenthede bied om skerper op historiese en voortdurende ongelykhede te fokus. Watter lesse kan ons leer uit grootskaalse rampreaksies, en hoe kan ons dit toepas in die lig van toenemende en meer gereelde ekstreme weergebeurtenisse?
Teken op ons navorsing in die nasleep van die 2013 Typhoon Haiyan-ramp in Oostelike Visayas, Filippyne, het ons gevind dat daar min betekenisvolle lesse uit Haiyan getrek is omdat die herstel van die oorlewendes was geromantiseer en verdraai. Terwyl veerkragtigheid en verhale van die gemeenskappe “beter opbou'Het die nalatenskap van Haiyan geword, diegene op die grond sê dit is eintlik meer soos'bitter opbou. "
Ons het gevind dat daar na bykans ses jaar kommerwekkende tekens is in die vertel en die hervertelling van die ramp, en die herstel wat daarna plaasgevind het, veral vir die gemeenskappe wat die swaarste geraak het.
Op hierdie November 2013-foto loop Typhoon Haiyan-oorlewendes deur die puinhope in die strate van Tacloban, Filippyne. (AP Photo / David Guttenfelder)
Nie-regerings humanitêre agentskappe, regerings en die media sê vir ons dat die gemeenskappe wat deur Typhoon Haiyan geraak is, nie net oorleef nie, hulle floreer. Veral arm huishoudings is veerkragtig en vindingryk. Daar word selfs na hulle verwys as “die gelukkigste begunstigdes”Gesien deur internasionale respondente. Vyf jaar na Haiyan het Tacloban City in werklikheid homself gebrandmerk as “Huis van die gelukkigste mense in die wêreld”In 'n poging om toerisme te lok. Dit is in lyn met ander vorme van mitesmaak wat ná Haiyan plaasgevind het.
Mite 1: Veerkragtigheid is aangebore
Die nasionale media en internasionale humanitêre dekking van die Haiyan-herstel ná die ramp het sterk gewortel op oorlewingsverhale en verhale van gemeenskappe wat teen alle kanse saamgevoeg is, uitgelig.
Die herstel word toegeskryf aan die aangebore veerkragtigheid van die Filippyne wat deur bayanihan, 'n tradisionele gewoonte van wedersydse hulp.
Tog het ons bewyse gevind - gebaseer op 'n opname van plaaslike inwoners en uit sekondêre bronne, insluitend amptelike humanitêre en evalueringsverslae - dat bayanihan was van korte duur. Gemeenskapswelstand was sekondêr of word beskou as 'n positiewe newe-effek om die eie belang of gesinswelsyn te verseker in die onmiddellike nasleep van die ramp.
Respondente het opgemerk dat die herstel ongelyk was en dat wedersydse hulp nie altyd wedersydse vertroue beteken nie. Inderdaad, vroue het spesifieke motiverings om skepties te wees oor die vertroue op gemeenskapsaltruïsme in die breër post-Haiyan-konteks, omdat van verslae dat seksuele en geslagsgebaseerde geweld, veral in verplasingspersele, het plaasgevind namate die krisis ontvou het.
Daarom word die bevordering van die idee van veerkragtigheid in die afwesigheid van spanning en ongelykhede in die gemeenskap vererger, eerder as om die herstel na die ramp te verbeter.
Mite 2: Die armes is eindeloos vindingryk
Ons het deur ons navorsing gevind dat ondanks die verwoesting, maatskaplike welsyn en gemeenskapswerk grootliks onderwaardeer was as dit kom by die herbou van verwoeste gemeenskappe. Dit het veral vroulike maatskaplike werkers en vrywilligers geraak. Nog erger, vroue vrywilligers moet dikwels hul eie persoonlike hulpbronne gebruik om hul werk te doen.
Die mite dat die armes vindingryk is, is strategies wat afhanklik is van geslagsrolle as gevolg van 'n vooroordeel wat vroue sal doen met alles wat beskikbaar is. Dit voeg verder 'n bewys dat hulpbronne altyd oorvloedig is in arm gemeenskappe, en sodoende die regering se verantwoordelikheid afstand doen om die hulpbronne voldoende te herverdeel.
Die mite van vindingrykheid verheerlik die vermoë van vroulike rampokkers om nie net die daaglikse stryd om armoede en oorlewing na die ramp te oorkom nie, maar selfs om "te floreer," te vernuwe of die inisiatief te neem om beskikbare hulpbronne uit te brei. Hierdeur word al die geslagsopofferings, insluitend liggaamlike en emosionele spanning, uit die versorgingsverpligtinge uitgewis.
Mite 3: Oorsese migrante-oorbetalings
In tye van rampe en krisisse het 'n groeiende groep navorsing begin fokus op die rol van wêreldhuishoudings en geld wat teruggestuur word. In die geval van die Haiyan-reaksie, die humanitêre evalueringsverslag deur die staande komitee vir interagentskappe (IASC) het tot die gevolgtrekking gekom dat “die diaspora moontlik die mees direkte en belangrikste rol gespeel het vir baie gemeenskappe wat geraak is ... oorbetalings aan die Filippyne het met $ 600 miljoen gestyg in die eerste drie maande na Haiyan.”
Die oplewing van oorbetalings ná die ramp is nie verbasend nie, aangesien die Filippyne die land was derde grootste ontvanger van oorbetalings in die wêreld in 2017. Maar oorbetalings op hul eie kan nie die bestaande ongelykhede wat die gevolge van 'n ramp saamstel, verander nie; dit versag hulle eenvoudig.
Ons bevindings is versigtig daarteen om die belangrikheid en bydrae van oordragte tot herstel na die ramp te oorskat. In teenstelling met langtermyn-ontwikkelingshulp en beleggings in maatskaplike welsyn, vergroot dit gewoonlik daaglikse huishoudelike bepalings en vertrou hulle op die oneindige altruïsme van meestal vroulike trekarbeiders in die buiteland.
Huishoudings wat deur Haiyan geraak is, met beperkte of geen toegang tot oorbetalings nie, kon nie ten volle herbou nie. Hulle bly blootgestel en nog kwesbaarder as die volgende tifoon toeslaan.
Op grond van ons navorsing, argumenteer ons dat die reaksie op langtermyn-klimaatsverandering in gevaar is wanneer berigte oor veerkragtigheid, vindingrykheid en oorbetaling miteer word en uiteindelik as waarhede gesementeer word in die nasleep van rampe.
Die Haiyan-ramp is 'n waarskuwende saak vir aanpassing en versagting van die klimaat, omdat dit die verleiding van oorlewingsmites aantoon.
Hierdie geïdealiseerde vertellings doen uiteindelik meer skade as goed, omdat dit die identifisering van spesifieke toestande wat huishoudings en gemeenskappe veral kwesbaar vir rampe maak, identifiseer, sowel as die geweldige geslagsongelykhede wat dikwels in die nadraai vererger word.
Yvonne Su, PhD-kandidaat, internasionale ontwikkeling en politieke wetenskap, Universiteit van Guelph en Maria Tanyag, dosent, internasionale betrekkinge, Australiese Nasionale Universiteit
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Mites oor rampoorlewendes hou die wêreldwye reaksie op klimaatsverandering vas