Neo-impressionistiese kunstenaars sitemap - Realistiese Kunstenaar - 2020
Neo-Impressionisme is 'n term wat toegepas word op 'n avant-garde kunsbeweging wat hoofsaaklik in Frankryk vanaf 1886-1906 floreer het. Gelei deur die voorbeeld van Georges Seurat ren, het kunstenaars van die Neo-Impressionistiese sirkel die ewekansige spontaneïsme van Impressionisme uitgesluit ten gunste van 'n gemeet skildertegniek gegrond op wetenskap en die studie van optika. Georges Seurat (1859-1891) 'n Sondag op La Grande Jatte, 1884
Henri Matisse Luxe, kalm en volupté, 1904-1955Verleef deur kontemporêre skryfwerk oor kleurteorie -die verhandelings van Charles Henry, Eugène Chevreul en Odgen Rood byvoorbeeld- Neo-Impressioniste het geglo dat afsonderlike raak van verweefde pigment tot 'n groter kleur van kleur in die waarnemer se oog lei as wat bereik word deur die konvensionele vermenging van pigmente op die palet.
Bekend as baie optique (optiese mengsel), hierdie noukeurige verf aansoek sou, het hulle gevoel, besef 'n pulserende glans van die lig op die doek. In die woorde van die kunstenaar Paul Signac🎨, Neo-Impressionisme se grootste propagandis, "die geskeide elemente sal in briljant gekleurde ligte gerekonstitueer word"Die skeiding van kleur deur individuele streke pigment het bekend gestaan ​​as Divisionalisme, terwyl die toepassing van presiese kleurstowwe genoem word. pointillisme.
Angelo Morbelli - Battello sul Lago Maggiore Angrand Charles (1854-1926) Antoine endormiArtists van die Neo-Impressionistiese sirkel het die ewekansige spontaneïsme van Impressionisme verwerp ten gunste van 'n gemeet skildertegniek gegrond op die wetenskap en die studie van optika. Die kunskritikus Félix Phoenéon gebruik die term "Neo-Impressionisme "om die skilderye van Georges Seurat🎨, Paul Signac🎨, Camille Pissarro🎨 en sy seun Lucien Pissarro te beskryf tydens die agtste en laaste Impressionistiese uitstalling in Parys in 1886. Seurat debuteerde sy meesterstuk 'n Sondag op La Grande Jatte, 'n virtuele manifes vir die neo-impressionistiese tegniek. Sy manier van weef en lae klein kwasstroke het inderdaad 'n tapisserieagtige verfoppervlak van komplementêre en kontrasterende kleure behaal. Selfs Vincent van Gogh 🎨 het Seurat🎨 se uitgestrekte palet bewonder. Hy het op 'n besoek aan Seurat se ateljee die "vars onthulling van kleur" gesien. Die neo-Impressionisme het sy wydheid wyd en wyd geslinger, deur geslagte en nasionale grense heen. Camille Pissarro🎨 (View from My Window) was een van die eerste om Seurat se stelsel van kleur harmonie omhels, en erken dit as "'n nuwe fase in die logiese optog van Impressionisme"In België, waar die Franse neo-impressionisme in 1887 op die uitstalling van Les XX uitgebring het, het Théo Van Rysselberghe Se Seurat se idiosynkratiese tegniek aangeneem, net soos ander avant-garde-kunstenaars. Sowat jaar later het selfs Henri Matisse his sy hoed aan Neo gestort. -Impressionisme toe hy by Paul Signac en Henri-Edmond Cross aangesluit het (Henri-Edmond Delacroix) in Saint-Tropez in die somer van 1904, en het Luxe, Calme et volupté, 'n denkbeeldige figuurlike landskap geverf in verdeelde kwasmerke van gloeiende kleur geverf. Camille Pissarro (1830-1903) 🎨 Moeder Lucien's Yard, 1895 Camille Pissarro (1830-1903) View from My Window, 1886Georges Seurat se kragtige teenwoordigheid as die leier van Neo-Impressionisme wat vir dekades deur kunstenaars gereken word. Charles Angrand se selfportret dra 'n opvallende ooreenkoms met Seurat se skaduwee lakens wat in swart kryt geteken is.Henri-Edmond Cross en Hippolyte Petitjean het die Divisie-tegniek aangepas om waterverfskildery te maak. In Saint-Clair, 'n dorpie op die Côte d'Azur naby Saint-Tropez, het Kruis geverfde stralende landskappe in waterverf, met 'n lewendige palet van versadigde kleur in mosaïekagtige kwasmerke. Petitjean se waterverf het die kuns van Pointillism tot dekoratiewe perfeksie bemeester. In die vroeë twintigste eeu het Fauve-kunstenaars na Seurat se tegniek vir die suiwerheid van kleur gedraai. Elke abstrakte skilders Mondrian en Kandinsky het Pointillism beoefen.
Was dit nie vir Paul Signac nie, sou Neo-Impressionisme al die momentum verloor het na die vroeë dood van Seurat in 1891. Signac het die Divisional-banier geërf en onvermoeid namens hom geloods. Dit was Signac wat Seurat se stelsel van kleur harmonie ingestel het aan die voorhoede-kritici en skrywers wat dit sou wen, en dit was hy wat die invloedryke verhandeling D'Eugène Delacroix au Neo-Impressionisme gepubliseer het (1899), 'n argument vir Neo-Impressionisme as die logiese en regmatige opvolger van Impressionisme. In Signac se eie werk het die strengheid en selfbeheersing van sy vroeë skilderye in latere jare aan 'n vet en weelderige palet geskenk (Canal Grande, Venesië). Met name sy mariene waterverf het hom in staat gestel om die suiwerheid en helderheid van kleur te verken, met niks meer as 'n potlood en 'n boks waterverf in sy omsluitende sak nie. As die Neo-Impressionisme uiteindelik slegs 'n kort gedeelte van die pleinlugskildering gemerk het van Impressionisme in die negentiende eeu tot stralende Fauvisme en die geometrie van Kubisme in die twintigste, het dit 'n taal wat noodsaaklik is vir modernisme gekodifiseer en 'n nuwe teks van onafhanklike vorm en kleur saamgebring. | © Die Metropolitaanse Museum van Kuns Charles Angrand (1854-1926) Paar in die straat, 1887 Charles Angrand (1854-1926) Charles Angrand (1854-1926) Path in Country, c.1886Kleurteorie
Charles Blanc se Grammaire van Arts du Dessin het Seurat bekendgestel aan die teorieë van kleur en visie wat chromoluminarisme sou inspireer. Blanc se werk, uit die teorieë van Michel Eugène Chevreul en Eugène Delacroix, het verklaar dat optiese menging meer lewendige en suiwer kleure sal produseer as die tradisionele proses om pigmente te meng. Meng pigmente fisies, is 'n subtraktiewe proses met sian, magenta en geel wat die primêre kleure is. Aan die ander kant, as gekleurde lig gemeng word, word 'n additiewe mengsel, 'n proses waarin die primêre kleure rooi, groen en blou is. Die optiese mengsel wat Divisionalisme gekenmerk het -die proses om kleur te meng deur die samevoeging van pigmente - verskil van additief of subtraktiewe mengsel, alhoewel kombinasie van kleure in optiese mengsel op dieselfde manier as additiewe mengsel funksioneer, dws die primêre kleure is dieselfde. In werklikheid het Seurat se skilderye nie eintlik werklike optiese vermenging bereik nie; Vir hom was die teorie nuttig om vibrasies van kleur aan die kyker te veroorsaak, waar kontrasterende kleure naby mekaar geplaas sou word om die verhouding tussen die kleure te versterk terwyl hulle hul enkelvoudige afsonderlike identiteit behou. Charles Angrand (1854-1926) Self portret, 1892 Charles Angrand - Die Annunciation to the Shepherds, 1894 In die Afdelingistiese kleurteorie het kunstenaars die wetenskaplike literatuur geïnterpreteer deur liggies in een van die volgende kontekste te gebruik:Plaaslike kleur: As die oorheersende element van die skildery verwys plaaslike kleur na die ware kleur van vakke, bv. groen gras of blou lug.Direkte sonlig: Soos toepaslik sal geel-oranje kleure wat die son se handeling verteenwoordig, met die natuurlike kleure omgeskakel word om die effek van direkte sonlig na te boots.Shadow: As beligting slegs indirek is, kan verskeie ander kleure, soos blues, rooi en purples, gebruik word om die duisternis en skadu te simuleer.Reflekteer lig: 'N Voorwerp wat aan 'n ander in 'n skildery aangrensend is, kan die weerkaatsende kleure daarop vestig.kontras: Om voordeel te trek uit Chevreul se teorie van gelyktydige kontras, kan kontrasterende kleure in die nabyheid geplaas word. Sertat se teorieë het baie van sy tydgenote geïntrigeer, aangesien ander kunstenaars wat 'n reaksie teen Impressionisme soek, by die Neo-Impressionistiese beweging aangesluit het. van die vernaamste voorstanders van die divisionalistiese teorie, veral na Seurat se dood in 1891. Trouens, Signac se boek, D'Eugène Delacroix au Neo-Impressionnisme, wat in 1899 gepubliseer is, het die term Divisie en word algemeen erken as die manifes van Neo-Impressionisme. Charles Angrand (1854-1926) The Harvesters Charles Angrand (1854-1926) Die WesternRailway by sy uitgang van Parys, 1886Divisionalisme in Frankryk en Noord-EuropaBenewens Signac het ander Franse kunstenaars, hoofsaaklik deur verenigings in die Societe des Artistes Indépendants, sommige afdelings tegnieke aangeneem, waaronder Camille en Lucien Pissarro, Albert Dubois-Pillet, Charles Angrand, Maximilien Luce, Henri-Edmond Cross en Hippolyte Petitjean. Verder, deur Paul Signac se voorspraak van die Divisionalisme, kan 'n invloed in sommige van die werke van Vincent van Gogh, Henri Matisse, Jean Metzinger, Robert Delaunay en Pablo Picasso gesien word. In 1907 is Metzinger en Delaunay uitgeken deur die kritikus Louis Vauxcelles as Divisionaliste wat groot, mosaïekagtige 'blokkies' gebruik het om klein maar hoogs simboliese komposisies te bou. Albei kunstenaars het 'n nuwe sub-styl ontwikkel wat kort daarna groot betekenis het binne die konteks van hul Kubistiese werke. Piet Mondrian, in Nederland, het 'n soortgelyke mosaïek-agtige Divisionalistiese tegniek omstreeks 1909 ontwikkel. Die Futuriste later (1909-1916) sal die styl aanpas, gedeeltelik beïnvloed deur Gino Severini se Paryse ervaring (vanaf 1907), in hul dinamiese skilderye en beeldhouwerk.Divisionalisme in ItaliëDie invloed van Seurat en Signac op sommige Italiaanse skilders het in 1891 in Milaan sigbaar geword in die Eerste Driehoek. Die hoof van Grubicy de Dragon, wat later deur Gaetano Previati in sy Principi scientifici del divisionismo van 1906 gekodifiseer is, het 'n aantal skildere hoofsaaklik in Noord-Italië eksperimenteer met verskillende grade met hierdie tegnieke.Pellizza da Volpedo het die tegniek toegepas op sosialeen politieke) vakke; hierin het hy by Morbelli en Longoni aangesluit. Onder Pelliza se Divisionalistiese werke was Speranze deluse (1894) en Il sole nascente (1904). Dit was egter in die onderwerp van landskappe dat divisie sterk voorstanders gevind het, waaronder Segantini, Previati, Morbelli, en Carlo Fornara. Verdere aanhangers in die skildery genre vakke was Plinio Nomellini, Rubaldo Merello, Giuseppe Cominetti, Angelo Barabino, Camillo Innocenti, Enrico Lionne, en Arturo Noci. Divisionalisme was ook in belangrike invloed in die werk van Futurists Gino Severini (Souvenirs de Voyage, 1911); Giacomo Balla (Arc Lamp, 1909); Carlo Carrà (Die toneel verlaat, 1910); en Umberto Boccioni (Die stad styg, 1910). Charles Angrand (1854-1926) Pad in Land, c.1886List van Neo-Impressionistiese Kunstenaars
Gaetano Previati - Il Carro del sole, c. 1900 Georges Lemmen (1865-1916) - Heyst No.9 The Beach, 1891 Georges Lemmen (1865-1916) Die Strand in Heist, 1891 Georges Lemmen (1865-1916) Madame Lemmen Reading, 1907 Georges Seurat (1859-1891) Circus Sideshow, 1887-88 Maximilien Luce - Le Bon Samaritain, 1896 Maximilien Luce - Notre-Dame de Paris, 1900 Nomellini Plinio (1866-1943) La Colonne die fumee Nomellini Plinio (1866-1943) Die eerste verjaardag, 1914 Paul Signac - Portret van Felix Phenon, 1890 Robert Antoine Pinchon - La Seine in Rouen au cuscule, 1905Il Puntinismo, dal francese Pointillisme, 'n digitale beeldmateriaal, 'n swiluppatosi in Frankryk versus 1885. Derivante dell'Impressionismo, la technica del Puntinismo, scomponeva i colori in piccoli punti, per ottenere diei colori puri, non mischiati. Die idee is om die tegnologie te verbeter, aangesien dit moontlik is om die inisiatiewe van 'n kleurige plek te gebruik, en dit is 'n belangrike voorbeeld van die kleur van die kleur en die kleur van die komplementêre kleur. , per così creare il contrasto simultaneo. Konfekteer tegnologie, die fusie van die kleur nie afwien nel quadro ma raggiungere la retina dell'osservatore. Dit is 'n algemene definisie van die tegnologie en die divisie, en is nie net 'n belangrike deel van die projek nie. Puntinismo / Divisionismo Fu Georges Seurat 1859-1891 con il celebre dipinto "Una domenica pomeriggio sull'isola della Grande Jatte", in cui esprime l'essenza pittorica della corrente. Die altesame esponente della stessa tecnica van die Franse Paul Signac 1863-1935, is 'n belangrike rol in die optrede van die Seurat. Ons het die grootste deel van die wêreld, 'n gebied reghoekig en kwadraat. Per un serto periodo Seurat🎨 e Signac🎨 lavorano insieme, orientando la loro ricerca nel senso di un program di impressionisti, cioè conservando il romantique, e riproporlo in termini scientifici. Ed ecco che nasce il Neo-Impressionismo, en ek het die verslag van die ewewig van die wêreld. In Italië is daar veral 'n rolprent van Andreo D'Agostino, Gaetano Previati, Pellizza da Volpedo Die Segantini, wat 'n ander is, is nie 'n bewys van die impressionisme nie. Previati🎨 con il suo trattato intitolato "La tecnica della pittura " Ek stel voor dat jy die rolprent van die rolprent wil hê, en jy sal die tweede generasie in die toekoms vind. Futurismo.Georges Seurat 1859-1891 | Franse post-impressionistiese skilder Paul Signac 1863-1935 ~ Franse Neo-impressionistiese skilder | Pointillist style Vincent Van Gogh 1853-1890 | Hollandse post-impressionistiese skilder
Kyk die video: Unieke Seurat-expositie Kröller-Müller Museum (Mei 2020).
Copyright 2020 \ none \ Neo-impressionistiese kunstenaars