Die oudste woestyn ter wêreld - kruis die Namibwoestyn - www.turas. Tv
Die oudste woestyn ter wêreld - kruising deur die Namibwoestyn
Gepos deur TURAS | Junie 20, 2017 | Uitgawe Drie, Nuus, toer | 0 |
Die oudste woestyn ter wêreld - kruising deur die Namibwoestyn.
Die Namibwoestyn in Namibië word beskou as die oudste woestyn ter wêreld. Dit beslaan meer as 102,248 vierkante myl van die suidwestelike rand van die vasteland van Afrika. In hierdie artikel bring Nicolas Genoud van Geko Expeditions ons op 'n 270,000 dae avontuur oor die duine.
Nicolas en sy maat Sandra het die wêreld gereis sedert hulle 15 jaar oud was. Van Costa Rica tot Botswana, van Rusland tot Madagaskar, ontsnap geen vasteland hul dors na ontdekking nie.
In 2003 het Nicolas Geko Expeditions geskep wat avontuurreise reël en begelei, waarvan die gemene deler die ontdekking buite die geslaan baan is.
Sedertdien het Geko talle ekspedisies na vario gereël en geleius bestemmings, waaronder meer as 30 in die Sahara.
Hier bring Nicolas ons saam met een van sy begeleide Namib-ekspedisies.
Namib, hierdie magiese naam het my sedert die kinderjare betower. Namib "waar daar niks is nie". Ek droom gereeld daarvan. Dit is die oudste woestyn ter wêreld, dit bevat die hoogste duine en grens aan die Atlantiese Oseaan. Dit is moeilik om 'n vyandiger plek op aarde voor te stel ... Dit is miskien omdat die mens geen plek daar het dat dit vir die mens so fassinerend is nie.
Ons het 5 dae gelede die hoofstad van Namibië, Windhoek, verlaat. Deur suidwaarts langs sy grens te gaan, aan te raak, maar nooit weer daar ingekom nie. Vandag is die groot dag wanneer ons begin met die kruising van die Namib-woestyn, van suid na noord, van Lüderitz na Swakopmund. Ons sal ongeveer 7 km vir 800 dae kruis. Deur die bekende en lang verbode "Sperrgebiet", die 'verbode myngebied', oor te steek voordat u die nou beskermde gebied van die Namib-Naukluft Natuurpark oorsteek. Toegang tot die woestyn word streng beheer en beperk. Slegs 'n handvol gesertifiseerde gidse bied roetes aan in die noordelike deel van die nasionale park. Geko Expeditions, wat hierdie ekspedisie organiseer en begelei, is uitsluitlik gemagtig om die suidelike gebied, die van die "Sperrgebiet", binne te gaan. Hierdie magtiging vereis die goedkeuring van die Ministerie van Mynwese en Energie.
Nadat ons die finale kontrolepunt deurgemaak het en ons dokumente laat nagaan het (en asemgehaal is), begin ons deur die Land Cruisers se bande af te laai. 0.8 bar, sal hulle per geleentheid in die moeilikste gedeeltes na 0.6 daal.
Ons laat die beskawing agter en volg in konvooi op 'n baan wat baie vinnig plek maak vir 'n enorme maagdelike sand. Die groep bestaan ​​uit 8 Land Cruisers wat deur VHF-radio gekoppel is. Die twee gidse neem die leiding terwyl 'n logistieke voertuig dit volg. Dit is belangrik om in die spore van die voorste voertuig te ry. Dit is streng verbode vir die voertuie om hul eie / meervoudige spore te skep. Die Namibiërs probeer hul woestyn bewaar. Tydens hierdie reis kruis of steek ons ​​nie 'n enkele voertuig gedurende die 7 dae van kruising nie.
'N Paar basiese tegnieke en beginsels word vroeg op die kruising beoefen. Dit is belangrik om te verstaan ​​met watter spoed 'n duin opgang of afdraand moet benader hoe om momentum te bestuur, die keuse en die variasie van versnelling en die aksies wat u moet neem in die geval van 'n dreigende ongeluk. Daar is baie belangrike tegnieke om te leer. Ons sluit hierdie inleiding tot woestynbestuur af deur 'n groter duin te kruis en te akklimatiseer vir wat voorlê. Gelukkig is die moeilikheidsgraad sowel as die grootte van die duine progressief. Dit is lekker om 'n duin met 'menslike skaal' te probeer voordat ons op dag drie die monsters teëkom.
Ons beweeg gedurende die reis in en uit van die kus. Om langs die kus te reis is baie aantreklik, aangesien die see mooi is en daar talle skeepswrakke en interessante flora en fauna is, maar daar is ook 'n ewige teenwoordige sterfgeval om vas te sit tussen onbegaanbare duine en 'n stygende gety. Op 'n sekere punt langs die kus kom 'n spookagtige figuur na vore. As ons nader kom, word dit skerper, dit is die wrak van 'n geweldige vragskip. Die Frotamerica. dit is 'n surrealistiese visie.
Hierdie Brasiliaanse grootmaat-vragmotor, 200 meter lank en 35'000 ton, het in Februarie 2013 om die draai geloop terwyl dit na Indië gaan word om af te breek. Ons het indrukwekkende verhale gehoor oor die verwydering van 139 ton olie deur 4x4's deur die Namib, wat help om 'n groot ekologiese ramp te vermy. Die inbreuk wat in die boog gemaak is om die vate af te laai, is nog steeds sigbaar. Ongelukkig bevat die vragskip nog baie afval wat nie beplan is om te verwyder nie.
Die oënskynlik ewigdurende mis wat die kuslyn bedek en die baie riwwe, maak die Namibkus een van die gevaarlikste in Afrika. Hiervan getuig talle wrakke. Op ons reis het ons verby die Frotamerica, Otavi, Shaunee of Eduard Bohlen gegaan. Laasgenoemde lê meer as 800 m van die oewer af, in die middel van die sanderige see. Indrukwekkend.
Ons bereik Hottentotbaai ongeveer 1 uur voor sononder. Van die top van 'n duin af sien ons een van die mooiste brille wat ons tot dusver gesien het. Die oseaan is versier met metale kleure wat kontrasteer met die oranje van die duine. en 'n kolonie flamingo's wat in die lagune onder, Magic, fladder.
Die span het die kamp agter die eerste groot duin, beskut teen die wind, gesit. Ons kok verheerlik oggend en aand heerlike maaltye. 'N WC-tent en 'n stort-tent word opgerig, ons installeer windbrekers en 'n vuur word in 'n gonser aangesteek.
Die volgende dag beweeg ons weg van die kus af en verdwyn diep in die hart van die woestyn, om die koue en die humiditeit soveel as die mis te vermy. Die duine hier is hoër en die bestuur word tegnieser. Ons het nog nie die massiewe klim- en afdraandes bereik nie, maar eerder 'n opeenvolging van medium duine en gange.
Ons bereik Saddle Hill in die middel van die oggend. Daar is nie veel van die kamp van die mynwerkers oor nie. Die kas se dak steek uit die sand uit. Die grootste deel van die kamp is inderdaad deur die sand verswelg. Daar is 'n paar prospekteerinstrumente hier en daar. Die klimaat en die soutbespuiting het al die staal verminder tot 'n bruin blaarskimmel. Verbasend genoeg het hout en rubber baie beter verouder. Ons vind ook swaar masjiene soos stootskrapers. Hulle is in stukke vervoer en in die 1940's weer hier bymekaar gesit. Die geskiedenis van die prospekteer van mynbou in die Namib is opwindend. Dit het begin aan die begin van die 20ste eeu. Die tegnologie was rudimentêr en die menslike lewe het min waarde.
DIE GROOT MUUR
Ons ry oor 'n reeks van besonderse suiwer en pragtige duine en stap weer by die kus verder noord. Ons is omtrent halfpad deur ons reis ... Ons het pas die Groot Muur bereik. Ons stop aan die bopunt van 'n massiewe duin wat in die oseaan in duik, 230 m onder. Ons is verlore in hierdie ongelooflikheid. U voel regtig dat u die rand van die wêreld bereik het. 43 °. die volgende dag ry ons na die strand oor 'n groot druppel see, en gebruik die helling as 'n reuse-glybaan. Ons probeer ons aankoms tydig tussen twee golwe wat die voet van die duin lek.
By laagwater kan ons op 'n sandstrook van 2 tot 6 m breed tussen die voet van die duin en die oseaan ry. Die tydsberekening moet perfek wees, anders sou hierdie strook nie deurgaan nie.
DIE GIANT DUNES
Uiteindelik versper 'n reeks klippe die weg. Ons gaan dus terug na die hartjie van Namib. Ons nader die vreesbevange gedeelte, dié van die reuse duine. Vinnig benader ons 'n reeks eng klim en afdraandes. Die afdraandes van 100 tot 150 m is des te indrukwekkender, want dit staan ​​voor die gelykstaande klim. Aanvanklik sê ons "Onmoontlik"! Gelukkig vermy ons suid-noord roete ons om die steilste hange van die gesig te neem. Ons gaan afdraande.
Dit verg goeie tegniek en kundige oordeel en leiding om te verseker dat ons almal daarin slaag om hierdie gebied oor te steek. Dit is die tegniesste deel van die reis. Die baan is belangrik.
Die ervaring van die voorste voertuig word baie belangrik. Volgelinge hou waar. Die voertuie is almal swaar en het 'n bietjie gebrek aan nodige krag, sukkel aan die begin. Sommige gebiede met sagte sand openbaar hulself in die middel van die klim. 'N lokval. Ons keer een of twee keer om. As ons nie verby 'n gedeelte kan kom nie, draai ons weer so hoog as moontlik, dan begin ons weer en gaan elke keer 'n bietjie hoër op in die toringduine. Uiteindelik slaag ons almal deur.
Nadat ons deur 'n streek met pers duine van asemrowende skoonheid deurgekom het, bereik ons ​​Sandwich Harbof vir ons laaste kampterrein. Hierdie webwerf is magies. Die water van 'n ondergrondse rivier wat oor die Namib kruis, versamel hier, wat 'n strandmeer skep waar 'n plantegroei geplant is en waar 'n aantal voëls beskut is.
'N Rustige en feestelike atmosfeer heers op hierdie laaste kamp buite. Ons is almal dankbaar dat ons 'n seldsame en magiese ervaring gehad het, so ver van ons daaglikse lewens. Die droom van kind het bewaarheid en ek moet sê dat die werklikheid al my verwagtinge oortref het.
Asof die volmaan ons aan die einde van die reis groet, in 'n kristalhelder lug wat net in die woestyn gesien kan word. Die jakkalse hou ons geselskap tot die volgende dag, waar ons Walvisbaai binnekom en terugkeer na die beskawing.