deur Lorenzo W. Milam
Thier is 'n groot boek wat ek twintig jaar gelede gelees het. Dit was deur 'n seksterapeut uit Skandinawië. Sy skryf oor wat sy die "seksuele minderhede" noem. Sy het gesê dat die grootste seksuele minderhede die permanent gestremdes is, veral dié wat in hospitale en verpleeginrigtings is. Sy het gesê dat die etiek van hierdie plekke dikteer dat ons geen seksuele vryheid hoegenaamd mag hê nie: geen liefde, geen passie, geen uitgang nie.
PEople toegesluit in sulke pakhuise is dubbel werk. Die samelewing het seks vir die ooglopende redes onderdruk: want dit is so verleentheid, die krag daarvan is so onbegryplik. (Soos godsdiens en geld-die hele vraagstuk van seks het so 'n verstrengelde web van vrees geskep.)
Sex en gestremdes? Dit is dubbel belaai. Die gestremdes is nie veronderstel om te dink nie, wil hê, moet seks hê. Dit is 'n teenstrydigheid in terme en in begrip. Ons het die samelewing se eunuchs geword.
But (soos een van my gunsteling skrywers gesê het) ons dam seksualiteit op eie risiko. Dit kan gekanaliseer en aangestuur word - maar as ons probeer om sy krag heeltemal te sluit, skep ons monsters, binne en buite.
I sien quadriplegics, MS'ers, ou polio's, die blinde slagoffers van hartaanvalle, hul seksualiteit op die agterbrander, of, erger, probeer om die vlamme heeltemal te snuif. Seksualiteit hou dus op om 'n probleem te wees (hulle dink). Gebrek aan seksualiteit word 'n voorkeur, reg?
AEn dan onthou ek hierdie wonderlike haak uit Swede oor seksuele minderhede. Die dokter wat dit geskryf het, wou hierdie busse, hierdie CIRCUS-busse, opstel. En wat sal hulle ronddra? Hoere!
THy sal prostitute in die groot hospitale binnedring. Jy ken hulle, jy ken hulle goed - diegene wat doodgaan, donker hospitale en verpleeginrigtings, met hul olyfgroen mure, en hulle reuke - die reuke van verval en hartseer en droogte. Ons het almal so plekke geken. .
Thy hoere sou binnekom, 'n dosyn van hulle, vyftien, twee dosyn. Elkeen sou 'n pasiënt toegewys word, of twee, om lief te hê, om lief te hê, om vas te hou. Die eerste keer in 'n lang tyd, vir sommige van die pasiënte (ek het amper gevangenes geskryf). Vir sommige van hulle, die eerste keer ooit.
AEn vir diegene wat dit nie kon kry nie, of vir diegene wat daar geen gevoel gehad het nie? Manipulasie, visuele stimulus, woorde, woorde gefluister in die ore, hande wat enige deel van die liggaam stimuleer, enige deel waar die gevoelens van liefde oorgedra is. (En hulle het iewers verhuis, hulle doen altyd: na die nek, die oorlelle, die lippe, die skouers, die oksels. Hulle sê dit is een van die sensasionele dele van die liggaam.) Die hande oral en soet fluister.
A karnaval van liefde. Elke maand sal die rooi-en-wit gestreepte geelwielbusse tot by die verpleeginrigtings in die stad kom: die "chroniese", die "pasiënte" het groot gouts van liefde, van professionele persone.
WIs die verpleegsters skandaliseer? Natuurlik. Die politici? Geskok! Die onderneming? Die redaksies sal vlieg. Het jy gehoor wat hulle by die Vets-hospitaal gedoen het? Hulle is verhuur- (wat noem hulle hulle?) Die "chroniese", hulle laat hulle hoere in die wyke hê! Kan jy dit glo? Hoere word betaal met belastingbetalers se geld.
AEn almal sal verskrik wees, woedend, probeer om dit te stop ... dit, hierdie ... gaan voort in ons pakhuise, vir die Permanent Gestremde. Almal ... almal ... behalwe Charlie.
Wat oor Charlie?
CHarlie was daar by die Veteran's Home vir twintig, laat ons sien, dit is nou twee en twintig jaar. Hy lê net daar, kyk televisie, rook sigarette. Die bestellings voed hom, maak hom skoon. Hy het geen familie nie-niemand wat kom om hom te sien nie. Daar was 'n oom, terug, wanneer? 1970? 1972? Die ou man het uiteindelik gesterf of net weggegaan, is nooit weer gesien nie
CHarlie dink soms aan die dae toe, toe hy agtien was, voordat hy (of enigiemand) ooit van Viet Nam gehoor het. Hy is so jonk, vol piss en asyn. Uit met sy meisie, Janine, en soms laat in die nag, sou sy hom in die voorkant van die ou coupe hou ('n '59 Plymouth, bruin, met skerms). hou hom vas, hou hom so vas en dit is soosof hy gaan bars, die gevoel van haar sagte hare op sy gesig, daardie wonderlike geur - wat was dit? - die reuk van die vrou. En hulle sal so naby wees dat hy gedink het hy gaan bars ... dit was voor Viet Nam en die landmyne. Hulle het hom van die myne vertel, maar hy het nooit geraai nie, nooit ooit raai wat 'n landmyn aan die liggaam, die bene, die sagte dele van hom daar onder die siel kon doen nie.
Die hoere ... sal 'n pasiënt of twee toegewys word
- Om lief te hê, om lief te hê, om vas te hou.
HEk het nooit geraai nie. Ons kinders was so onskuldig, so baie onskuldig ... En sedertdien ... wat het dit gebeur? ... sedert 1965-oor twee dekades was Charlie eers in die Veteraan-hospitaal (twee en 'n half jaar, twaalf bedrywighede, nie baie van hulle suksesvol nie). En dan hier in die verpleeginrigting. Sy familie? Hulle het nou net gesterf. Soos sy vriende. Gesterf of verdwyn. Nou is daar die bestellings en die assistente, en die ander pasiënte ... en die TV ... Die geluid van skiet-vuurpyle en die bomme, op TV, stoot hom nog 'n bietjie wanneer hy dit hoor. Die geluide van die oorlog, op die televisie, en die geluide van die saal, die aandete kom op. Soms eet hy-maar meestal lê hy net daar, kamele kuier. En daar is niemand behalwe die verpleegsters om hom van Janine te herinner nie, en die tyd twee dekades gelede ...
EAlmal dink die "Whore Bus" is 'n skandaal. Almal in die dorp. Behalwe Charlie - en 'n paar van sy vriende op die saal. Want daar is iets wat hy al twintig jaar nie ken nie. Die aanraking van 'n vrou ... kyk na haar soos sy naby hom kom. Haar hande. Haar hare val net so ... Dit is twintig jaar. "My God," dink hy: "Hoe mooi ... haar hande en haar oë. Vir my ..." Almal is daarteen. Behalwe Charlie ... en 'n paar van sy vriende, daar in die saal ...
Hierdie artikel is uit die boek "CripZen', deur Lorenzo W. Milam? 1993, Vervang met toestemming van die uitgewer, Mho & Mho Press, Posbus 3490, San Diego, CA 92163.
Lorenzo Milam is na verwys as die "oorlewende se oorlewende." Gedurende meer as veertig jaar is hy geskik vir nege boeke, waaronder twee romans. Sy mees onlangse reisboek, The Blob That Ate Oaxaca, is genomineer vir die 1992 Pulitzer-prys.