Life begins at… | Dion se gedagtes
« Vukertjie woeker nie meer…
Seep en water. »
Oktober 26, 2009 deur Dion
Julle het seker ook al die holrug gesegde gehoor met ‘n verjaarsdag: “Toemaar, hulle sê die lewe begin eers by… (voeg jou ouderdom by).” Ek was dit verseker op twintig, dertig, en nou so wragtig op hierdie laaste mylpaal. Ek wag nog vir dit om te gebeur!
Ek het Saterdag-oggend wakker geword met dieselfde pyne en skete as die dag tevore. Later in die lewe is daar nie meer daardie vlinderige opgewondenheid as kind met nog ‘n jaar ouer word nie – so tussendeur vinnige beplanning wat om die dag te doen onthou jy ewe skielik; o ja, ek verjaar vandag! En dis nogal die groot vier nul! Hel, nou raak ek oud! Dan is dit maar weer terug na die normale realiteit om soveel dinge as moontlik in ‘n kort naweek in te prop want gedurende die week is daar nie tyd daarvoor nie.
So, terwyl ek gekrap het in die kas na klere storm die Engele die kamer binne – ek het tevergeefs probeer om myself betyds te bedek agter iets wat ek inderhaas uit die kas gegryp het – ‘n paar kouse. Andrea het gelukkig haar pa se verleentheid gesien en het gou so paar kledingstukke gekies terwyl ek aangetrek het wat sy aangee. Toe word daar gesing, rondgedans en skielik was daar weer so verlore gees van die ou opgewondenheid in my: “Dad, come open your presents!” Gits, ek het geskenke? Ek was by die trappe afgesleep en gemaak sit op die rusbank. Die Irishman het ‘n koppie stomende koffie voor my neergesit en ek het dankbaar probeer om die slaap af te sluk. Veels te langdradig vir die Engele. “Dad, can I open mine for you?” Ek het opgegee en die twee het met bewende hande begin pakkies oopskeur. Wat sou ek sonder die twee doen?
Later die middag het ek vuur aangesteek en die kinders het in afwagting gesit en wag vir die niggies en nefies om op te daag. Vroegoggend het ons die laaste gaste eers uit die huis gekry- sekeres sou met kloppende skedels wakkerword… Altesaam was dit ‘n goeie dag, en in die kerk Sondag oggend (ja, ek gaan so nou-en-dan!) het ek my oë gesluit en dankie gesê vir 40 jaar op aarde, maar veral vir opgewonde Blonde Engele en ‘n glimlaggende Irishman met ‘n koppie koffie in haar hande wat sommer so aan die begin van die “groot dag” dit die moeite werd gemaak het!
Posted in Daaglikse doen en late | 1 Kommentaar
op Oktober 26, 2009 at 9:24 nm | Antwoord maxie
Jy’s reg – dis die Engele en die wederhelftes wat dit die moeite werd maak.