WAT WAS DIE TEENHERVORMING? - CHRISTENSKAP - 2022
Die teenhervorming was 'n periode van geestelike, morele en intellektuele herlewing in die Katolieke Kerk in die 16de en 17de eeu, meestal gedateer vanaf 1545 (die opening van die Raad van Trent) tot 1648 (die einde van die dertigjarige oorlog) ). Alhoewel dit normaalweg gesien word as 'n reaksie op die Protestantse Hervorming, het die teen-hervorming wortels wat teruggaan na die 15de eeu, en word dit soms die Katolieke Herlewing of die Katolieke Hervorming (en soms ook die Katolieke teen-hervorming) genoem.
Die vroeë wortels van die teenhervorming
Met die aftakeling van die Katolieke Middeleeue en die aanbreek van 'n toenemende sekulêre en politieke moderne tyd in die 14de eeu, het die Katolieke Kerk haar beïnvloed deur neigings in die breër kultuur. Deur middel van 'n reeks hervormings van godsdienstige ordes, soos die Benediktyne, Cisterciëners en Franciskane, in die 14de en 15de eeu, het die Kerk probeer om die verkondiging van die evangelie te verhef en om mense weer tot die Katolieke moraliteit terug te roep.
Baie probleme het egter dieper wortels gehad wat die struktuur van die Kerk beïnvloed het. In 1512 het die Vyfde Lateraanse Raad 'n reeks hervormings aangewend vir wat bekend staan ​​as sekulêre priesters dit is geestelikes wat tot ton gereelde bisdom behoort eerder as aan religiousn godsdienstige bestel. Die raad het 'n baie beperkte effek gehad, hoewel dit 'n baie belangrike bekeerling gemaak het.Alexander Farnese, 'n kardinaal wat in 1534 pous Paul III sou word.
Voor die Vyfde Lateraanse Raad het kardinaal Farnese 'n jarelange minnares gehad met wie hy vier kinders gehad het. Maar die raad het sy gewete geteister, en hy het sy lewe hervorm in die jare onmiddellik voordat 'n Duitse monnik met die naam Martin Luther beplan het om die Katolieke Kerk te hervorm en uiteindelik die Protestantse Hervorming laat ontstaan ​​het.
Die Katolieke reaksie op die Protestantse Hervorming
Die 95 tesisse van Martin Luther het die Katolieke wêreld in 1517 aan die brand gesteek, en bykans 25 jaar nadat die Katolieke Kerk die teologiese foute van Luther tydens die Diet of Worms (1521) veroordeel het, het pous Paul III probeer om die vlamme uit te steek deur die Raad van Trent te vergader ( 1545-1563). Die Raad van Trent het belangrike kerkleerstellings verdedig wat Luther en later Protestante aangeval het, soos transubstantiasie (die oortuiging dat die brood en die wyn tydens die Mis die ware Liggaam en Bloed van Jesus Christus word, wat die Katolieke dan in die nagmaal ontvang); dat geloof sowel as die werke wat uit daardie geloof vloei, noodsaaklik is vir verlossing; dat daar sewe sakramente is (sommige Protestante het daarop aangedring dat slegs die doop en die nagmaal sakramente was, en ander het ontken dat daar enige sakramente was); en dat die pous die opvolger van die Heilige Petrus is en gesag uitoefen oor alle Christene.
Maar die Raad van Trent het ook strukturele probleme binne die Katolieke Kerk aangespreek, waarvan baie deur Luther en ander Protestantse hervormers aangehaal is. 'N Reeks pousse, veral uit die Florentynse Medici-familie, het deur hul persoonlike lewens ernstige skandale veroorsaak (soos kardinaal Farnese, hulle het dikwels minnaresse en vaderskinders), en hul slegte voorbeeld is gevolg deur 'n beduidende aantal biskoppe en priesters. Die Raad van Trent het geëis dat sulke gedrag beëindig word en nuwe vorme van intellektuele en geestelike opleiding in plek gestel het om te verseker dat toekomstige geslagte priesters nie in dieselfde sondes sou val nie. Hierdie hervormings het die moderne seminaarstelsel geword, waarin voornemende Katolieke priesters selfs vandag opgelei word.
Met die hervorming van die raad het die beoefening van die aanstelling van sekulêre heersers as biskoppe tot 'n einde gekom, en ook die verkoop van toegeeflikheid, wat Martin Luther gebruik het as 'n rede om die leer van die Kerk oor die bestaan ​​van en die behoefte aan die Vagevuur aan te val. Die Raad van Trent het opdrag gegee om 'n nuwe kategismus te skryf en te publiseer om dit wat die Katolieke Kerk geleer het, duidelik te maak, en het hervormings in die massa versoek, wat deur Pius V, wat in 1566 pous geword het (drie jaar nadat die raad geëindig het) ). Die massa van pous Pius V (1570), wat dikwels as die kroonjuweel van die teenhervorming beskou word, staan ​​vandag bekend as die tradisionele Latynse massa of (sedert die vrystelling van Pous Benedictus XVI se Summorum Pontificum ) die buitengewone vorm van die massa.
Ander hoofgebeurtenisse van die teenhervorming
Naas die werk van die Raad van Trent en die hervorming van bestaande godsdienstige ordes, het nuwe godsdienstige ordes begin opkom wat verbind is tot geestelike en intellektuele strengheid. Die bekendste was die Genootskap van Jesus, algemeen bekend as die Jesuïete, gestig deur St. Ignatius Loyola en in 1540 deur pous Paul III goedgekeur. Benewens die normale godsdienstige geloftes van armoede, kuisheid en gehoorsaamheid, het die Jesuïete 'n spesiale gelofte van gehoorsaamheid aan die pous, ontwerp om hul teologiese ortodoksie te verseker. Die Genootskap van Jesus het vinnig een van die voorste intellektuele magte in die Katolieke Kerk geword met die stigting van seminare, skole en universiteite.
Die Jesuïete het ook die voortou gebring in 'n hernuwing van sendingaktiwiteite buite Europa, veral in Asië (onder leiding van St. Francis Xavier), in wat nou Kanada en die Bo-Midde-Weste van die Verenigde State is, en in Suid-Amerika . Intussen het 'n herleefde Franciskaniese orde baie van sy lede aan soortgelyke sendingaktiwiteite in Suid-Amerika en Sentraal-Amerika, die suidelike deel van die huidige Verenigde State, en (later) in die huidige Kalifornië gewy.
Die Romeinse Inkwisisie, wat in 1542 gestig is, het die belangrikste handhawing van die Katolieke leerstelling in die teenhervorming geword. St. Robert Bellarmine, 'n Italiaanse Jesuïet en kardinaal, het miskien die bekendste geword van almal wat by die Inkwisisie betrokke was, vir sy rol in die verhoor van Giordano Bruno weens kettery en sy pogings om Galileo se sienings dat die aarde rondom die son wentel, te versoen met die kerk se leer.
Die teenhervorming het ook politieke gevolge gehad, aangesien die opkoms van Protestantisme gepaard gegaan het met die opkoms van nasiestate. Die ondergang van die Spaanse Armada in 1588 was die verdediging van die Protestantse Elizabeth I teen die poging van Filippus II, die Katolieke koning van Spanje, om die Katolisisme weer met geweld in Engeland te herstel.
Ander hoofsyfers van die teenhervorming
Daar is baie belangrike figure wat hul merk op die teen-hervorming gelaat het, maar veral vier daarvan. St. Charles Borromeo (1538-84), die kardinaal-aartsbiskop van Milaan, bevind hom op die voorste linies toe die Protestantisme van Noord-Europa afstam. Hy stig seminaries en skole in Noord-Italië en reis onder sy gesag deur die hele gebied, besoek gemeentes, preek en roep sy priesters tot 'n lewe van heiligheid.
St. Francis de Sales (1567-1622), die biskop van Genève, in die hartjie van die Calvinisme, het baie Calviniste terug na die Katolieke Geloof gewen deur sy voorbeeld van 'die prediking van die waarheid in liefdadigheid'. Net so belangrik, het hy hard gewerk om Katolieke in die kerk te hou, nie net deur hulle 'n gesonde leerstelling te leer nie, maar deur hulle tot die 'toegewyde lewe' te noem, om gebed, meditasie en die lees van die Skrif tot 'n daaglikse praktyk te maak.
St. Teresa van Avila (1515-82) en Sint-Johannes van die kruis (1542-91), beide Spaanse mistieke en dokters van die kerk, het die Karmelitiese orde hervorm en Katolieke tot 'n groter lewe van innerlike gebed en toewyding tot die wil van God.