HGS-reeks: 10. Jógebed se kindjie 11. "Die misdade van die vaders besoek …" | Pro Regno
Posted by: proregno | August 5, 2013
HGS-reeks: 10. Jógebed se kindjie 11. "Die misdade van die vaders besoek …"
Hoofstuk 10: Jógebed se kindjie was vir haar kosbaar en mooi
Die kindjie moes eintlik nie gebore word nie. Dit het Jógebed en haar man, Amram, immers goed geweet. Buite sluip die soldate van Farao rond en hulle soek in Israel alle babaseuntjies om hulle in die Nyl vir die krokodille te voer. Hulle het ook geweet dat hulle volk, Israel, in Egipte 'n slawevolk geword het . . .
Amram sou elke aand terugkeer huis toe met deurgewerkte en vereelte hande. Moontlik sou ook sy rug nog rou wees van die sweepslae van die Egiptiese slawedrywers. Ag, die Here, die God van Abraham, Isak en Jakob, hulle voorvaders, het sy volk in Egipte vergeet en verlaat. Wat het van God se belofte geword?
So word sy volk gebou.
So word kinders vir sy koninkryk gebore.
So word die getal van die uitverkorenes vol.
Gelukkig is daar, ten spyte van lewenskoste en bevolkingsontploffing en kommunistiese bedreiging, nog mense wat glo soos Amram en Jógebed geglo het. Hulle weet dat God kinders gee en hulle nie verniet gee nie. Geen kind word verniet gebore nie en geen kind is in die oë van God oortollig nie.
En Jógebed druk die pasgebore seuntjie aan haar moederhart. En die klein outjie het geweet dat hy 'n moeder het – wat haar kind liefhet. Sy bekyk haar kindjie soos elke moeder die nuwe "wondertjie" bekyk. En sy sien dat hy mooi is. Watter ware moeder is daar vir wie haar pasgebore baba nie mooi is nie, al is hy dalk vir andere skreeulelik?
En tog sou hierdie uitdrukking in die Bybel meer beteken as dat Jogebed se baba net maar mooi was, soos alle ander babas vir hulle mammies mooi is. Ons kan haar gedagte moontlik so vertolk: Sy het gelowig gesien en daarom geweet dat God iets besonders in vooruitsig het vir die seuntjie.
Sy sou nie kon weet wat die toekoms vir haar seuntjie inhou nie, maar sy het geweet dat God wel weet en oor hom sal waak en die goeie oor hom beskik. In elk geval was hy vir haar so kosbaar dat sy moeite gedoen het om hom teen die moordaanslae van Farao te beskerm. Ons kan ook daarvan seker wees dat Amram en Jogebed in die dae baie en dringend gebid het.
En dat sy uiteindelik haar kindjie in 'n biesiebootjie met pik bestryk, aan die Nyl met sy krokodille en al prysgee, is 'n geloofsdaad by uitnemendheid. Sy het geglo dat God se hand oor die seuntjie is, omdat sy hom uit die hand van dieselfde God ontvang het. Daarom gee sy hom nie prys aan die Nyl nie, maar gee hom oor in die hande van haar hemelse Vader. Hy kan beter na hom kyk as sy bloedeie moeder.
En haar geloof is nie beskaam nie. Die kindjie raak selfs nie los van God toe hy in die heidense paleis van Farao, tussen die genot van die sonde, opgroei nie. En dieselfde seuntjie is later die bekende Moses wat sy volk, deur God se genade, uit Egipteland uitlei.
Wie weet watter werke van God volbring moet word selfs in die "ongewenste" kindjie, wat "per ongeluk" gebore word? Wees dan nie ongelowig nie, maar gelowig.
God beskik beter as wat ons kan bereken.
Dit is 'n bekende feit dat kinders uit 'n groot gesin – selfs met baie ontberinge grootgemaak – in die algemeen beter opgevoed en beter aangepas is as die uit kleiner gesinne.
Hoofstuk 11: "Die misdade van die vaders besoek aan die kinders …"
"Want Ek, die Here jou God, is 'n jaloerse God, wat die misdaad van die vaders besoek aan die kinders, aan die derde en aan die vierde geslag van die wat my haat" (Ex. 20:5).
Sonde is besmetlik
Niemand sondig ooit goedkoop nie. Die sonde is 'n smet wat deur mense versprei word soos 'n verderflike pes. Dit besoedel elke mens wat jy aanraak. Ja, dit word selfs voortgedra van geslag tot geslag. Ag, die Here straf nie die kinders vir die sondes van hulle ouers nie.
"Die siel wat sondig, die moet sterwe; die seun sal nie die ongeregtigheid van die vader help dra nie, en die vader sal nie die ongeregtigheid van seun help dra nie . . . " (Eseg. 18:20).
Ouers dra die verantwoordelikheid vir hulle eie sondes en kinders vir hulle s'n. Sonde dra vrugte. Maar geen mens sondig geïsoleerd nie. Hy sondig binne die kring waarin hy leef. Sy sonde kring uit, soos wanneer jy 'n klip in 'n dam gooi. Sonde wek sonde.
En die huisgesin is 'n vrugbare bodem vir sonde om te groei en bose vrugte te dra in die lewe van kinders.
Dawid het owerspel gepleeg met Batseba en haar man Uria vermoor. Sy eie kinders doen dieselfde: sy seun Amnon oorweldig sy suster Tamar en verkrag haar. Daarom word Amnon deur 'n ander seun van Dawid, Absalom, vermoor (2 Sam.11-13).
Daar sien ons 'n duidelike voorbeeld van die waarheid van die uitspraak in die tweede gebod. Die sonde van die vaders word besoek aan die kinders.
Ouers wat vervul is met allerhande ongeregtigheid, hoerery, boosheid, hebsug, ondeug, nydigheid, twis, bedrog, kwaadaardigheid; wat nuusdraers, kwaadsprekers, haters van God, geweldenaars, trotsaards, uitvinders van slegte dinge, onverstandig, ontrou, sonder natuurlike liefde, onversoenlik, onbarmhartig is; mense is wat nie alleen die dinge doen nie, maar ook hulle goedkeuring skenk aan die wat dit doen – sulke ouers se kinders groei in 'n bose atmosfeer op en weet nie beter en kan selfs nie anders as om tot in die derde en vierde geslag die kwaad voort te dra nie.
Ek het hierdie "sondelys" uit Romeine 1 geneem.
Ons hoef nie almal skuldig te wees nie. Maar laat ons as ouers goed kyk en onsself duidelik sien in die lig van God se Woord.
Is jy vir jou kinders 'n voorbeeld ten goede of is jy suinig of gierig teenoor jou medemens en God?
Leef jou kinders in 'n atmosfeer van nydigheid, twis, kwaadaardigheid – tussen pa en ma en teenoor andere?
Word nuusdraery en kwaadsprekery oor ander mense 'n deel van die kos wat jou kinders te ete kry, wanneer julle saam is om die tafel?
Ek het dit herhaaldelik en met smart gesien hoe ouers steeds fout vind met die kerk en ampsdraers en predikante aftakel voor hulle kinders. Ek het ook belewe hoe kinders uit sulke "vroom" gesinne totaal wegbreek van die kerk en God en sy Woord verwerp.
Ons weet dat ons almal struikel, maar niemand mag ooit in enige sonde volhard nie – gewis nie 'n ouer met klein kindertjies in sy of haar sorg nie. Nog minder mag enige gelowige enige sonde, veral sy eie, goedpraat. 'n Kindergemoed is ontvanklik en 'n kindersiel kwesbaar.
Die Here sal nie alleen van ons rekenskap eis oor hoe ons "sy kinders", verbondskinders, opgevoed het nie, maar ons kan ook met smart en wroeging ons eie sondes lewensgroot terugsien in ons kinders. En dan is dit dikwels te laat.
Gelukkig voeg die Here in die tweede gebod by: ". . . en Ek bewys barmhartigheid aan duisende van die wat my liefhet en my gebooie onderhou" (Ex. 20:6).
Uit die verband is dit duidelik dat ons "duisend" hier met "duisend geslagte" kan vertaal.
Die Here se liefde is veel groter as sy toorn.
Dank die Here vir 'n voorgeslag wat Hom in duisend geslagte gedien het.
En mag die vrees van die Here vir duisend geslagte in u nageslag voortbestaan.
Posted in bybelstudie, Bybelverklaring, gesin, gesinsreformasie, huwelik, huwelik en gesin, huwelik en gesin in die Skrif
« HGS- reeks: 8. 'n Bruid afgebid 9. Josef
HGS-reeks: 12. "… jy moet dit jou kinders inskerp …" 13. "… maar ek en my huis, ons sal die Here dien" »