Hy weet ek is nie meer lief vir hom nie. Hy het dit aanvaar. Hy kry swaar en sal so nou en dan iets daaroor sê. Maar ek gaan ook nie ‘n kunsmatige liefde aankweek nie. Ons is nou op die stadium dat ons beste vriende is (wat ons van die begin af was en moes gebly het). Ons leef in vrede en harmonie. Ons lag. Ons praat weer. Vir my is dit genoeg. Ek laat nie meer die abuse toe nie. Sodra hy skerp raak, maak ek hom op ‘n kalm manier stil. As hy goed doen wat my irriteer, sê ek dit vir hom maar laat hom toe om dieselfde aan my uit te wys. Ek vat die hou op die ken en byt nie terug of verduidelik of verontskuldig nie.
Sjoe ek is so bly hieroor Woordjies, jy het die regte keuse gemaak en betaal die prys daarvoor. As jy saggies binnetoe kyk, sal jy sien…as jy dit toelaat, sal die liefde weer groei. Dis immers Liefde wat jou help kies het, Liefde wat jou laat groei en Liefde wat jou uit eindelik weer sal laat lief hê…
Dis verblydend om te hoor dat jy soveel klarigheid in jou gemoed het. Ek hoop jou paadjie loop gelyk en jy vind al die geluk wat jou toekom.
Dit klink so baie na wat in my lewe aangaan… verbasend. God is definitief aan die werk. Prys Sy Naam. Ek is so bly vir jou… en jou man. ❤
Ek van opinie dat die hele “happily ever after”, 100% glad nie bestaan nie. Die beste waarvoor jy kan hoop is iemand waarmee jy kan praat, waarmee jy jou lewe kan deel. Liefde is relatief