Vreemdeling in China | SkalkSkryf
« In die land van Oz
In die huis van Jacob »
Vreemdeling in China
April 26, 2010 deur Louwie Skryf sus Cobie oor nog `n dag in die land van die geel mannetjies.
Ons kom alweer nie voor 18:30 by die werk weg nie. Net wanneer ek dink ons gaan vir ‘n verandering by die huis kom terwyl die son nog skyn, is daar iets dringends wat gedoen moet word, of aandag kry. Die pad huis toe is nag. Dit wemel van trokke, fietse, karre en scooters, en almal sonder ligte.
Die slaggate of eerder “quarries”, word groter by die dag. Dit is ongelooflik, flippen ongelooflik, dat hulle 5 maande gelede ‘n nuwe afrit gebou het, en nou is die pad toe weens herstelwerk – slaggate!
Die eerste wat waai wanner ons by die huis kom, is skoene, ringe, horlosies, broeke wat plek maak vir sweetpakke, afhangende van die weer, soms nagklere. Alles gebeur nie noodwendig in hierdie volgorde nie, want iewers moet die toilet ook nog ingepas word. Alles gebeur egter binne die eerste 3 minute vandat ons in die huis is. Gisteraand was geen uitsondering nie. Skip korrel vir die toilet terwyl ek gou die Internet, hoofaorta van die huis, aanskakel. Onbewus van die drama wat hom hierna gaan afspeel, in fact, vir die volgende twee dae, sug my man van verligting en trek die ketting. Onwetend, fout nommer een.
Alle rituele afgehandel en tyd vir lafenis. Die ketel het genoeg water vir net een koppie koffie. Draai die kraan oop, ‘n paar druppels val vrolik in die ketel. Doodse stilte, geen enkele geluid, geen water.. Ek skree van die kombuis bo na die kamer : “Skip wat het jy met die water gedoen?” Dis altyd sy skuld sien, maak nie saak wat gebeur het nie, dis sy skuld! Die man storm die trappe af, nog een kous aan ‘n voet, besig om sy sweetpak reg te pluk. Toets vinnig nog twee krane, geen water. Die leë 20 liter waterbottel loer met ‘n grynslag na ons, die bodem is in sig.
Skip skakel “Facilities”. Hy verduidelik swei, bu swei majou swei, geen Chinees verstaan hierdie powere Chinees daai tyd van die aand nie. Hy moer die telefoon met een slag neer. Die dametjie aan die anderkant het die vermetelheid om die foon in sy oor neer te sit. Nou het die tyd aangebreek om vir my man ‘n glasie wyn te skink. Een glasie is vanaand nie genoeg nie, hy gooi `n tweede glas, hy voel effens beter. Met baie meer geduld skakel hy die man wat verantwoordelik is vir ons huis se instandhouding. En die man kan Engels praat, 5 jaar in USA gebly. Ooo, sê die meneer, ja hy is bewus van die probleem. Ons gaan vir die volgende twee dae geen water hê nie.
“En waar is die **@$&** kennisgewing vra Skip.Ooeps, jammer hy het vergeet om ons te laat weet, sê die moroon.
Nou moet ons oordeelkundig werk met die toilette. Gelukkig is daar vier poepketels in die huis, drie met water, een sonder water. Dit los ons met een gesamentlike een vir die res van die aand, en een elk die volgende oggend. Ons maak nie koffie nie, ons was nie skottelgoed nie, ons suip wyn. Wyn laat jou vergeet jou voete stink, jou hare is nie skoon nie, en die lyf is nie vars nie.
Volgende oggend. Ons altwee skrik wakker met dieselfde gevoel, en daar is net een toilet met spoelwater. Skip hol vooruit, die laaste toilet is op die boonste vlak. Ek is kort op sy hakke en trippel in die rondte op die matjie. “Moet nie skud nie, klad net die ding, ek kan nie meer hou nie!” skreeu ek benoud. Hoe benouder ek raak, hoe meer lag Skip en hoe langer is die proses. Na wat voel soos `n ewigheid, sak ek neer op die troon. Koue porselein teen die boude het nog nooi so goed gevoel nie.
My liggaam skree vir water. Ek voel soos ‘n vis op droë grond. Ons druk die waterfontein dat sy oë traan vir die laaste druppels om mee koffie te maak. Hy gee sy laaste roggel. Op ons deurmekaar “yskas-stoep”, waar jy dit nie waag in die winter nie, het ons nog ‘n 1.5 liter bottel water ontdek. Dit is vir skeer, die 3 F’s (face, fanny & feet). Vir tandeborsel is daar Listerine. Geen hare was nie, vandag lyk en voel ek soos ‘n opregte Chinees. Die openbare baddens af in die straat roep! Nie eens die warmborsel wil hierdie toutjies hare vanoggend red nie. Ek gaan beslis middagete in die Manager’s Canteen mis.
Die TV word aangeskakel, fout nommer twee. Om simpatie te toon met die slagoffers van die aardbewing in die Weste van China, is alle entertainment kanale vir die hele dag af. Wat wel beskikbaar is, is BBC News, (in Chinees), CNN in Chinees, en nog 38 ander kanale, almal in Chinees. Die Internet is nog beskikbaar so MSN.com doen die ding vir die weervoorspelling. Nou stap die tyd aan, die koffie begin praat en die knypers tree in werking. Dit is so ongeveer 40 minute se ry tot by die werk. Ons praat onophoudelik in die kar, dit verminder die drukking op die blaas, (myne staan op 6-7 bar). Ek sit die musiek harder, dit help vir die konsentrasie.
Ek sê my gebedjie hardop, laat die hekke by die werk net oop wees, laat die trein asseblief laat wees. My gebedjie is verhoor, maar die pad wemel weereens van trokke, busse, taxi’s, fietse, scooters en ja, selfs donkiekarre. En ek praat nie eens van die voetgangers wat links en regs oral oor die pad loop nie. Voor ons stop ‘n pikswart Government official reg in die middel van die pad. Hy laai net gou ‘n vriend op, wag vir die man om sy weg te baan vanaf die anderkant van die pad. Let wel, in elke rigting is daar 4 bane. Dus moet hy ten minste 6 bane oorleef om by die swart kar uit te kom. In Rome maak jy soos die Romeine, in China leer jy die geduld van die Chinese. Ons wag, daar is geen kans om links of regs te beweeg nie.
Intussen kom ‘n begrafnisstoet verby. Op elke kar is daar in die agterste venster die ouderdom 88 geplak. My tweede vinnige gebedjie. Liewe Heer, moet my asseblief nie so oud laat word nie, maak genadedood liewer wettig. Spaar my kinders die trauma van Altzheimers. Dit is nog 100 meter tot by die laaste draai na regs. Die slaggate word al groter, ons moet vinnig na ‘n ander baan beweeg, as ons in daardie gat val, kom ons nie daar uit voor die son sak nie. Skip lê op die toeter, druk manhaftig die neus voor ‘n trok in, en ons mis die gat. Die laaste 600 m tot by BMW se ingang is die ergste. Mense, mense en nogmaals mense. Op fietse, meer te voet, 3 wiel taxi’s, busse, en taxi’s wat aan die verkeerde kant van die pad ry, sommer op die sypaadjie ook. Soos Skip sê, hulle hou die dood van die pad af.
Die hek is in sig, ons altwee is tjoepstil, ons is amper daar. Skip sit sy flikkerlig aan, ek begin stadig asem haal, verligting is binne ‘n paar minute. Daar’s een moerse slag en ek skrik my blaas droog, droog soos in poeier droog! Fok, sê Skip en ons spring gelyk uit die kar uit, en daar lê `n ou man op die naat van sy rug, fiets bo-op hom en sy een maer beentjie skop-skop so. Voor my geestesoog sien ek hoe sorg ons vir die man se gesin vir die res van ons lewe. (Ja, dit is hoe dit werk hier in China). Hy is redelik bejaard, en my knieë wil, wil knak. Die fiets makeer nie veel nie, bietjie gebuigde handvatsels, dis al. Ek gee die omie kans om asem te skep. Hy knip sy oë, hyg na sy asem en staan hinke-pinke op. “Ok-la, ok-la” is al wat hy uitkry. Vir `n ewigheid staan hy stil, skud sy kop, klim op sy fiets en daar gaan hy. Stadig trek ons weg, by die hek in, in doodse stilte. Vergete is die leë waterbottel by die huis, never mind die toilette, die TV wat in Chinees blêr, selfs die blase wat 15 minute gelede nog geprotesteer het.
My derde gebedjie vir die dag: “Dankie Heer, vir u genade”, as die ouman iets oorgekom het was `n leë waterbottel en `n vol blaas die minste van ons probleme vandag.
Posted in Louwie | Tagged China, Cobie, waterloos | 3 Kommentaar	3 Responses
op April 26, 2010 at 8:42 nm Joh
Dis so gerusstellend om uit te vind dat slaggate nie net ‘n SA verskynsel is nie.
op April 27, 2010 at 12:25 nm Anna
En hulle het al die pad Sjina toe getrek om dit te kry… kon mos maar hier gebly het vir dieselfde 😉
op April 29, 2010 at 2:53 nm boerinballingskap
Ja-nee, Sjina is nie vir sissies nie.