Wanneer word dit 'n dwelmverslawing?
Wat is dwelmverslawing?
Die Patologiese Poging Van Belonings
Dwelmverslawing is 'n komplekse en chroniese breinsiekte . Mense wat 'n dwelmverslawing ervaar, is kompulsiewe, soms onbeheerbare, drang na hul dwelm van keuse. Tipies, sal hulle dwelms soek en gebruik, ten spyte van die ervaar van uiters negatiewe gevolge as gevolg van die gebruik.
Eienskappe van verslawing
Volgens die American Society of Addiction Medicine (ASAM) word verslawing gekenmerk deur:
Onvermoë om konsekwent te onthou van die stof of beloonende ervaring (soos by dobbelary, seks of ooreet)
Waardedaling in gedragsbeheer
Vrees vir die stof of beloonende ervaring
Verminderde erkenning van beduidende probleme met jou gedrag en interpersoonlike verhoudings
'N Disfunksionele emosionele reaksie
Alhoewel die bogenoemde vyf eienskappe gewoonlik in die meeste gevalle van verslawing teenwoordig is, het ASAM opgemerk dat hierdie vyf funksies nie gebruik kan word om verslawing te diagnoseer nie. "Die diagnose van verslawing vereis 'n omvattende biologiese, sielkundige, sosiale en geestelike assessering deur 'n opgeleide en gesertifiseerde professionele."
Gedragsverskynsels van verslawing
Wanneer vriende en familielede te make het met 'n geliefde wat verslaaf is, is dit gewoonlik die uiterlike gedrag van die persoon wat die voor die hand liggende simptome van verslawing is.
Hierdie gedrag is hoofsaaklik gesentreer rondom die verslaafde se gestremde beheer:
Oormatige frekwensie van dwelmgebruik ten spyte van pogings om te beheer
Verhoogde tyd gebruik of herstel van dwelm-effekte
Voortgesette gebruik ten spyte van aanhoudende probleme
'N Vermindering van fokus op belonings wat verband hou met verslawing
'N onvermoë om stappe te doen om die probleme aan te spreek
Die onvermoë om te onthou
Navorsing het getoon dat langdurige dwelmgebruik 'n chemiese verandering in die brein van die verslaafde veroorsaak wat die brein se beloningsisteem verander wat kompulsiewe dwelms in die gesig staar as gevolg van die groeiende negatiewe gevolge.
Hierdie toestand van verslawing, wanneer die aktiwiteit voortduur ten spyte van negatiewe gevolge en ten spyte van die feit dat dit nie meer lonend is nie, word deur verslawingskundiges die " patologiese strewe na belonings " genoem. Dit is die gevolg van chemiese veranderinge in die beloningskring van die brein.
Hoe verslawing word begin
Die rede waarom mense in die eerste plek verslavend raak, is om 'n gevoel van euforie te verkry of om 'n emosionele toestand van disfunksie te verlig - gemak, ontevredenheid, angs of rusteloosheid. Wanneer hulle drink, dwelms neem of deelneem aan ander beloningsoekende gedrag (soos dobbel, eet, of seks hê), beleef hulle 'n "hoë" wat hulle die beloning of verligting gee wat hulle soek.
Hierdie hoë is die gevolg van verhoogde dopamien- en opioïede peptiedaktiwiteit in die brein se beloningskringe. Maar na die hoë wat hulle ervaar, is daar 'n neurochemiese terugslag wat veroorsaak dat die beloningfunksie van die brein onder die oorspronklike normale vlak val. Wanneer die aktiwiteit herhaal word, word dieselfde vlak van euforie of verligting nie behaal nie. Eenvoudig gestel, die persoon word nooit so hoog soos wat hulle die eerste keer gedoen het nie.
Laer Hoogtes en Laer Lae
By die feit dat die verslaafde 'n verdraagsaamheid ontwikkel vir die hoogs wat meer nodig is om dieselfde vlak van euforie te bereik, is die feit dat die persoon nie 'n toleransie vir die emosionele laag ontwikkel wat hulle daarna voel nie.
Eerder as om terug te keer na "normaal", keer die persoon terug na 'n dieper toestand van disfunksie.
Wanneer verslaaf raak, verhoog die persoon die hoeveelheid dwelms, alkohol of die frekwensie van die verslawende gedrag in 'n poging om terug te keer na die aanvanklike euforiese toestand. Maar die persoon eindig om 'n dieper en dieper laag te ervaar, aangesien die brein se beloningskringe reageer op die siklus van dronkenskap en onttrekking.
Wanneer beloning soek word patologiese
Volgens die American Society of Addiction Medicine (ASAM), is dit die punt waar die strewe na beloning patologies word:
Beloning soek dwang of impulsief.
Die gedrag hou op om aangenaam te wees.
Die gedrag bied nie meer verligting nie.
Nie meer 'n funksie van keuse nie
Om dit anders te stel, vind die verslaafde homself verplig - ondanks sy eie bedoelings om te stop - om gedrag te herhaal wat nie meer lonend is om te probeer om 'n oorweldigende gevoel van siek te ontsnap nie, maar geen verligting te vind nie.
Volgens ASAM is verslawing op hierdie stadium nie meer net 'n keuse van keuse nie. Gevolglik is die toestand van verslawing 'n miserabele plek om te wees, vir die verslaafde en vir diegene rondom hom.
Chroniese siekte en terugval
Verslawing kan vir baie verslaafdes 'n chroniese siekte word, wat beteken dat hulle kan herleef, soortgelyk aan terugvalle wat met ander chroniese siektes kan gebeur, soos diabetes, asma, en hipertensie - wanneer pasiënte nie aan hulle behandeling voldoen nie. Hierdie herlewings kan selfs na lang periodes van onthouding plaasvind. Die verslaafde kan aksie neem om weer vergifnis in te gaan. Maar hy bly aan die risiko van 'n ander terugval. Die ASAM notas "Sonder behandeling of betrokkenheid by herstelaktiwiteite, verslawing is progressief en kan lei tot ongeskiktheid of voortydige dood."
> Algemene vrae. Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik. https://www.drugabuse.gov/about-nida/frequently-asked-questions.
> Die Definisie van Verslawing (Lang Weergawe). Amerikaanse Vereniging vir Addiction Medicine. https://www.asam.org/quality-practice/definition-of-addiction.