zoom teeth whitening cost San Francisco 94122
how to get white teeth in V2S 6J4
snap on teeth covers Bellevue 98008
Bergen Field dental laser
best tooth whitening in Sacramento 95831
cosmetic dental veneers 33434 PressReader - Sarie: 2017-09-01 - F­lits­ver­haal: Be­skerm­en­gel deur El­ma Potgieter
F­lits­ver­haal: Be­skerm­en­gel deur El­ma Potgieter
Sarie - 2017-09-01 - Inhoud - DEUR EL­MA POTGIETER
“Hy’s’n rok­jag­ter, Ka­ra. S­jar­mant, ja. Ver­nie­ti­gend aan­trek­lik, ja. Maar hy bly ’n rok­jag­ter. Jy kon hom mos ge­goo­gle het.” Ka­ra glim­lag skeef waar sy in die don­ker og­gend­u­re by die in­weeg­toon­bank op Kaap­stad se lug­ha­we staan en dink aan Li­zet­te se waar­sku­wing.
Waar­om het sy nie ag ge­slaan op haar vrien­din se goed be­doel­de raad nie?
Want sy het sy CV uit haar kop ge­ken voor sy by die fir­ma in Jo­han­nes­burg aan­ge­stel is. E­rich Ver­ster se ge­sig en stem is so be­kend soos ’n ak­teur of san­ger s’n, al is hy ’n e­ko­noom en fi­nan­si­ë­le ont­le­der. Hy was kort-kort in die nuus, el­ke keer met ’n nu­we skoon­heid aan sy sy. En aan elk­een het hy blyk­baar “e­wi­ge trou” be­loof.
Nog­tans was dit nie ’n sterk ge­noeg waar­sku­wing teen die man se sjar­me nie.
“Noem hom die blon­de Mr Big van Sex and the Ci­ty,” het Li­zet­te af­ge­sluit. Ka­ra her­leef haar eer­ste ont­moe­ting met “Mr Big”. “Ek is E­rich Ver­ster en jy moet Ka­ra Con­ra­die wees.” Sy diep stem stre­lend. “Ek het die lof­san­ge oor jou ge­lees, maar g’n fo­to laat reg ge­skied aan hoe mooi jy is nie,” het hy reg­uit by­ge­voeg. “Se­ker Ier­se voor­ou­ers met daar­die blou oë, swart ha­re en por­se­lein­vel.”
Hy het in haar tur­koois­blou oë ge­glim­lag en hof­lik ge­vra of hy vir haar ook kan kof­fie be­stel.
“Kom ons gaan sit by daar­die ta­fel­tjie.” Hy het voor­uit ge­loop met die kof­fie en vir haar ’n stoel uit­ge­trek.
In die kof­fie­win­kel op die grond­ver­die­ping van hul­le ge­bou het hy oor werk be­gin ge­sels – hoe die be­leg­gings­fir­ma in die gro­ter prent­jie van die e­ko­no­mie in­pas. Toe het hy haar in­drin­gend uit­ge­vra oor haar sie­ning van Suid-a­fri­ka se e­ko­no­mie en on­lang­se po­li­tie­ke ge­beu­re en met on­ver­deel­de aan­dag ge­luis­ter na haar ant­woor­de.
Er­ken dit, Ka­ra. Jy het pyl­reg­uit in sy strik be­land. En tog? Die sagt­heid in sy blou oë waar­mee hy na haar ge­kyk het ná hul­le eer­ste aand uit?
“Ek is ver­lief op jou, Ka­ra.” Sy han­de was om haar ge­sig ná hy haar goei­e­nag ge­soen het by haar voor­deur.
Ka­ra het in ’n dwaal die deur ge­sluit. Nood­wen­dig het hul­le saam op ge­sel­lig­he­de be­land, maar sy het hom ver­my en eer­der ge­dag­tes uit­ge­ruil met die wye spek­trum van men­se in die sa­ke­wê­reld en me­dia – al­les deel van haar werk­be­skry­wing. Nog­tans het hul­le tel­kens in die­self­de groep be­land.
Wie het dit ge­or­kes­treer? won­der sy skie­lik. Was dit toe­val­lig? Of het hy dit doel­be­wus be­plan?
Dít weet sy eg­ter: Ná die der­de af­spraak, ’n na­week weg saam met hom, was sy on­her­roep­lik ver­lief op E­rich Ver­ster. Maar
die storm­wind-ro­man­se het pre­sies ses maan­de ge­duur voor ’n merk­ba­re te­rug­krab­be­ling van sy kant af. Hy was skie­lik af­sy­dig.
Ka­ra sug. Nou ja. ’n Mens is nooit te ge­so­fis­ti­keerd om te leer nie. Maar sy mis ’n man in haar le­we. ’n Man voel an­ders, klink an­ders, dink an­ders, ruik an­ders . . . Net nie nog ’n E­rich Ver­ster nie!
Fo­kus, Ka­ra, sê sy vir haar­self, haak haar werk­sak oor haar skou­er en mik ver­trek­saal toe. Sy swenk uit toe sy am­per in ’n man vas­loop met sy arm be­sker­mend om die skou­ers van ’n mooi vrou. Hy glim­lag vir Ka­ra en sy glim­lag te­rug. “Ai, die lief­de is won­der­lik,” dink sy. In die vlieg­tuig lig sy haar hand in ’n groet vir ’n paar ken­nis­se. Ter­wyl sy twee­week­liks vlieg tus­sen die Jo­han­nes­burg­se en Kaap­se kan­toor van die fir­ma waar­voor sy nou werk, het sy ag­ter­ge­kom daar is an­der men­se wat dit ook ge­reeld doen.
“Ek ver­beel my ek het jou al ê­rens ge­sien,” sê die fris­ge­bou­de man met lig­te on­ge­tem­de ha­re toe hy in die paad­jie­sit­plek langs haar kom sit. “Leo Pey­per,” stel hy hom­self spon­taan voor. “In­ge­ni­eur.” “Ka­ra Con­ra­die,” sê sy. “Heel waar­skyn­lik op ’n vroeg­og­gend­vlug,” ant­woord sy.
“Dis hoe­kom jy be­kend lyk. Ek het ge­won­der of jy dalk ’n Tv-ak­tri­se is.” Ka­ra lag. “Ek vlieg vir werk – fi­nan­si­ë­le be­dryf.” “Nou ja, Ka­ra. Ver­ge­we my. Ek sou jou graag be­ter wou leer ken, maar ek het ’n mag­dom be­re­ke­nings wat ek moet doen voor ons O.R. Tam­bo tref.” Hy knip sy sit­plek­gor­del vas en maak sy ak­te­tas oop.
Ka­ra voel iet­wat te­leur­ge­steld. Die man is spon­taan en baie aan­trek­lik en . . . hy laat haar vei­lig voel. Sy loer on­der­langs na sy lin­ker­hand. Leeg. Maar dit sê ook niks. Sy voel hoe sy bloos oor ’n man wat sy van geen kant af ken nie.
Sy druk haar vin­gers teen haar warm wan­ge en haal ’n fi­nan­si­ë­le tyd­skrif uit haar sak. Sy raak ver­diep in die ar­ti­kel “Be­leg­gings in ’n on­stui­mi­ge po­li­tie­ke mil­ieu” en kyk op haar hor­lo­sie toe die in­ter­kom aan­kom. Tee en kof­fie is baie laat, dink sy. Dan hoor sy die ge­span­ne stem van die lug­waar­din. “La­dies and gent­le­men, we ha­ve a . . .” en dan ’n hyg­ge­luid. Ka­ra re­gis­treer ’n skie­li­ke dood­se stil­te on­der die pas­sa­siers. “No­thing to wor­ry a­bout, la­dies and gent­le­men. T­his is your cap­tain spea­king. We ha­ve an u­nex­pected si­tu­a­ti­on that we will be a­ble to re­sol­ve as soon as we get to O.R. Tam­bo. In the me­an time I want you to keep calm. E­ver­y­thing is un­der con­t­rol.”
Leo Pey­per wat skie­lik reg­op sit, trek haar aan­dag. Hy lyk oor­ge­haal, sy oë soos ’n roof­dier ge­rig op die deur van die stuur­ka­juit.
Hy flit­skyk na Ka­ra, fluis­ter drin­gend: “Wan­neer ek op­staan, buig voor­oor met jou kop op jou skoot. Ek sê nie iets gaan ge­beur nie, wees net ge­reed.”
Toe die stuur­ka­juit se deur oop­gaan, ver­skyn die lug­waar­din skuins­reg­op teen ’n lang man met sy lin­ker­arm voor om haar skou­ers ter­wyl sy reg­ter­hand, be­dek met ’n tja­lie, iets in haar sy druk. ’n Wa­pen? ’n Paar vroue gil ge­demp. Ka­ra hyg hard na a­sem. Leo Pey­per kyk vin­nig na haar. “Stil!” be­veel sy oë.
“Qui­et!” Die me­taal­klank knal in ’n ak­sent wat Ka­ra nie kan plaas nie.
“I hold e­ver­y­bo­dy hosta­ge. I want my wi­fe to s­tay in t­his coun­try with me. She with cap­tain in cock­pit. T­hey talk to P­re­to­ria.” Ag­ter hul­le be­gin ’n vrou skie­lik his­te­ries huil-skree. “Stil!” ont­plof dit uit Leo Pey­per se mond ter­wyl hy om­swaai. Die vrou hou on­mid­del­lik op as­of ie­mand ’n prop in haar mond ge­druk het.
Op haar beurt wip Ka­ra van die skrik. Sy kyk na die lang man, die­self­de een wat vir haar in die ver­trek­saal ge­glim­lag het. Sy pro­beer om nie oog­kon­tak te maak nie.
Hoe lank is hul­le al in die lug? Ka­ra het tred ver­loor met die tyd. Sal sy by die kan­toor uit­kom? Sê nou din­ge ruk hand­uit en hul­le stort neer?
Dan ge­beur din­ge baie vin­nig. Die lug­waar­din word o­ën­skyn­lik flou, want sy gly wil­loos teen die man se lyf af. Sy kon­sen­tra­sie ver­slap ’n oom­blik toe hy af­kyk. Leo Pey­per skiet vo­ren­toe. Hy stamp die man in die wind met sy reg­ter­elm­boog ter­wyl hy met sy lin­ker­hand die wa­pen on­der die tja­lie weg­klap en vo­ren­toe skop. Ka­ra kyk ge­hip­no­ti­seerd. Ver­geet van voor­oor buk. Sy sit ver­steen.
Leo Pey­per smyt die man op sy maag in die gan­ge­tjie ter­wyl hy sy han­de op sy rug vas­pen.
“Help hier!” skreeu hy. ’n Grys­kop­man storm van ag­ter af. Hy skeur ’n pak­kie oop. “Sal pan­ty­ho­se werk?”
“Per­fek.” Ka­ra kyk ver­bys­ter hoe Leo die man ’n hou ag­ter die nek gee. Nog twee mans storm na­der.
“Maak hom vas,” be­veel hy en gaan tel die wa­pen op. In be­heer. Hy ver­dwyn in die stuur­ka­juit.
Ka­ra voel as­of sy haar a­sem nog heel­tyd op­hou. Sy kyk ge­fas­si­neerd hoe die grys­kop die be­wus­te­lo­se man met ’n broe­kie­kous vas­bind. As­of af­ge­spreek, is die pas­sa­siers dood­stil. Ka­ra ruk van die skrik toe die in­ter­kom kraak. “La­dies and gent­le­men, t­his is your cap­tain. P­le­a­se fas­ten your se­at­belts. We are a­bout to land at O.R. Tam­bo Ai­r­port. I wish you a sa­fe s­tay in our ci­ty.”
Is hul­le so­waar al in Jo­han­nes­burg? On­werk­lik. Was dit nie dalk ’n rol­prent nie? Sy kyk na Leo Pey­per se ak­te­tas. Dalk moet hy in die stuur­ka­juit ag­ter­bly tot ná die lan­ding. Sy sal die tas vat en dit by ’n kan­toor gaan in­gee.
“Ek moet wag vir die pas­sa­sier wat langs my ge­sit het,” ver­dui­de­lik Ka­ra vir ’n be­amp­te by kli­ën­te­diens. “Leo Pey­per,” sê sy en spel dit op ver­soek: “L-E-O Pey­per . . .” “Het ek my naam ge­hoor?” hoor Ka­ra hom langs haar. Dis ’n mooi stem, ’n ge­rus­stel­len­de stem. Maar ’n stem wat op die reg­te tyd­stip soos ’n sweep­slag kan knal. “Ja.” Haar stem klink hees. Haar maag voel hol en haar vin­ger­pun­te tin­tel. Sy wil haar hand teen sy wang nes­tel en die grow­wig­heid van sy baard teen haar hand­palm voel. “Ek het jou ak­te­tas saam­ge­bring,” sê sy on­no­dig. “Dan­kie. Sal jy van­aand saam met my gaan eet . . .? En toe­maar, ek is nie ge­troud nie,” sê hy en sy oë von­kel. “Ja, graag,” sê sy en glim­lag net so on­deund. “Ek hou van op­let­ten­de mans.”