Die koue, harde waarheid van ongelykheid. Die Hamster Factor / Flickr, CC BY-NC-ND
Ongelykheid is die definisie sosiale, politieke en ekonomiese verskynsel van ons tyd. Net 1% van die wêreld se bevolking hou nou meer as 35% van alle private rykdom, meer as die onderste 95% gekombineer. Sleg soos dit mag lyk, dui tendense daarop dat die situasie net erger sal word. Om dit aan te spreek, sal verskeie strategieë saamwerk, maar minder goed verstaan, is hoe eenvoudig bekostigbare oplossings vir mense se probleme 'n werklike verskil kan maak van onderaf.
Een manier om ongelykheid te meet staan ​​bekend as die Gini-koëffisiënt. Dit gee vir ons 'n nuttige en eenvoudige nommer tussen nul en een, waar nul perfek gelykheid verteenwoordig, waar almal dieselfde inkomste het en een die maksimum ongelykheid uitdruk. In die lande wat die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OESO) verteenwoordig, was die Gini by 0.28 in die middel-1980s, maar verhoog deur 10% tot 0.31 teen die laat 2000s.
Ongelykheid is 'n globale probleem. In die vorm van absolute armoede bestaan ​​dit oor lande. Omtrent 4 miljard mense - meer as die helfte van die wêreld se bevolking - leef minder as US $ 9 per dag. Maar ongelykheid is ook 'n probleem in die lande. Teen die laat 2000's het inkomste-ongelykheid gemeet deur Gini in 17 uit die 22-OESO-lande gestyg - in Finland, Duitsland, Israel, Nieu-Seeland, Swede en die VSA, dit het met meer as 4% toegeneem.
Ongelykheid is ook 'n probleem wat op beide die vraag- en aanbodkant van die ekonomie bestaan. Aan die vraagkant: groot getalle mense word uitgesluit van die vrugte van die ekonomiese proses aangesien hulle nie toegang tot basiese gesondheidsorg, onderwys, voedsame kos en skoon energie het nie. Dit is hoofsaaklik 'n opkomende wêreldprobleem, maar dit is ook toenemend 'n probleem in die ontwikkelde wêreld.
Aan die aanbodkant word groot getalle mense uitgesluit van die ekonomiese proses omdat hulle uit diens gelê word hoë waardetoevoegende nywerhede wat sterk op vaardighede en tegnologie staatmaak. Dit is grootliks 'n probleem in die ontwikkelde wêreld, waar globalisering en tegnologie vervaardig is, maar dit is ook 'n probleem in sommige ontwikkelende lande.
My werk oor die afgelope dekade lei my om te glo dat 'n belangrike deel van die stryd teen ongelykheid lê in wat sogenaamde spogende innovasie genoem kan word. Eenvoudig gestel, dit gaan oor die toepassing van menslike vindingrykheid om vinniger, beter en goedkoper oplossings vir meer mense op kerngebiede soos finansiële dienste, gesondheid, onderwys en energie te skep. Ons kan dit "spaarsaam" noem, want dit gaan nie oor massiewe staats- of korporatiewe belegging nie, maar dit gaan oor die ontwikkeling en lewering van bekostigbare tegnologieë en idees om basiese behoeftes op skaal te voorsien. Dit het die potensiaal om beide vraag- en aanbodkantaspekte van ongelykheid aan te spreek.
Aan die vraag kant beloof die ontwikkeling van hierdie spaarsamestellings oor sektore groot hoeveelhede mense wat tans nie toegang tot bekostigbare finansiële dienste, onderwys en gesondheidsorg het nie. Inderdaad vind so 'n spoedige rewolusie reeds plaas ontluikende markte in Suid-Asië, Afrika en Latyns-Amerika. In Indië bied sulke oplossings in gesondheidsorg gratis of hoogs bekostigbare dienste aan groot getalle mense in gebiede wat so uiteenlopend is as katarak en hartchirurgie en prostetika. Dwarsdeur die land het Devi Shetty mediese en bestuursbeginsels toegepas verminder die koste van hartchirurgie tot US $ 1,200, terwyl internasionale kwaliteitsstandaarde gehandhaaf word. Hy wil die prys tot US $ 800 kry.
In Afrika dryf 'n vorige telekommunikasie-revolusie nou 'n tweede generasie spaaroplossings in sleutel sektore soos finansiële dienste. M-Pesa, 'n SMS-geaktiveerde diens wat onbevoegde mense in staat stel om geld te stuur en te ontvang via hul selfone, het meer as 25m Kenyans (waarvan baie klein besighede beskik) bemagtig om produktiwiteit te verbeter en toegang tot inkomstegenererende geleenthede te verkry. Sulke mobiele gebaseerde betalings is op sy beurt die bestuur van bekostigbare markoplossings in gebiede soos sonlig vir diegene buite die elektrisiteitsnet.
Soortgelyke soepele oplossings in skoon kookstowwe, mediese toestelle, vervoer, farmaseutiese produkte, sanitasie en verbruikerselektronika is geposisioneer om groei in Asië en Afrika oor die volgende paar dekades te help om miljoene in te samel. uit absolute armoede in die proses.
Aan die aanbodkant bied spierige innovasie die moontlikheid om meer werkgewers met meer waarde te skep vir meer mense, veral in Westerse ekonomieë. Groot maatskappye word toenemend leun en huur nie meer die groot getalle mense wat hulle in die verlede gedoen het nie. En so is entrepreneurskap meer as ooit 'n belangrike dryfveer van groei, sowel in terme van uitset as om werk te genereer. Jong mense wat die werkerskorps betree, kan nie meer verwag om werknemers te wees nie; In toenemende mate word daar van hulle verwag om werkmakers te wees.
Gelukkig is hulle nou meer bemagtig om dit te doen: klein spanne mense kan nuwe maatskappye opstel en skaal op maniere bereik wat nie voorheen moontlik was nie.
Tegnologieë soos goedkoop rekenaars, sensors, slimfone en 3D-drukkers stel sulke spanne in staat om op te stel en prototipe te maak op maniere wat eers in die verlede vir groot maatskappye of regeringslaboratoriums beskikbaar was. Dit het op sy beurt aanleiding gegee tot die skeppingsbeweging waar ontluikende uitvinders in die hande kan kom Maak spasies en Fab Labs met ander soortgelyke mense en ontwikkel oplossings vir probleme wat hulle in hul gemeenskappe ervaar. Idees wat uit Tech Shops en Make Spaces gekom het, sluit die Omhels Baby Warmer en Simprints, a biometriese toestel om mediese rekords te bestuur in die veld in ontwikkelende lande.
As hierdie "makers" hul oplossings wil kommersialiseer, kan hulle dit Crowdfund die hoofstad benodig, die vervaardiging uitkontrakteer, hul produkte op amazon.com lys om te help met verspreiding en sosiale media gebruik om die woord te versprei. Inderdaad, sulke "makerruimtes" kan goed in die hoë-tegnologie, plaaslike, volhoubare fabrieke van die toekoms wees, waardevolle toevoeging en kreatiewe vervaardigingsgeleenthede tot stede waar die vervuilende vervaardiging van 20-eeuse stelselmatig die afgelope paar dekades verswak het, en waar verlore werksgeleenthede in daardie sektore ongelykheid verskerp het.
Terwyl die meeste politici en beleidmakers in die poging om wêreldwyd met stygende ongelykheid te werk gaan, volmaakt en swaai, is 'n stil, vroeë rewolusie alreeds die probleem reg voor hul oë. Die staat hoef nie 'n omstander te wees nie. Nou is die tyd vir regerings om op te staan, kennis te neem en hierdie rewolusie aan te spoor. Dit kan help om hul samelewings en ekonomieë te red voordat dit te laat is.
Jaideep Prabhu, Direkteur, Sentrum vir Indië & Global Business, Cambridge Regters Besigheidskool. Hierdie artikel is saam gepubliseer met die Wêreld Ekonomiese Forum.