Hy kan nie glo dat die lewe hulle twee juis hierby uitgebring het nie. ‘n Troostelose stasie voor die poorte van die hel. Twee sprekers tree op in hierdie gedig, die profeet en die verpersoonlikte Jerusalem. Dit gee ook ’n handige verdeling van die inhoud van die gedig: Ons het ‘n prentjie nodig van die tipe mens wat God wil hê dat ons moet wees. En die prentjie wat Paulus hier kies, is dat ons vernuwe moet word na die beeld van ons Skepper. Dit beteken dat ons moet groei tot die volle kennis van God, want Hy is ons Skepper. Dit gee ’n struktuur aan ons smeekgebede wat navolgenswaardig is: roep, prys, verbind, vra. Wat veral merkwaardig is vir my in die Psalm is in die eerste plek die behoefte om deur God geleer te word om in die waarheid te leef (vers 11) en in die tweede plek die waagmoed om van God ’n teken van sy goedheid te vra, iets wat vir jouself betekenis kan hê, maar verseker ook iets wat vir ander iets van God se werklikheid kan oordra.