Analises van Stefans Grové se komposisies fokus dikwels op idees rondom Afrosentrisme in sy werk. As uitvoerder van Grové se werke vir soloklavier vind ek egter dat die Afrosentriese benadering tot die verstaan van Grové se oeuvre soms beperkend kan wees. Die "verstaan" van musiek word eng verbind met die uitgebreide diskoers rondom musiek en "betekenis". Die manier waarop musiek verstaan word deur uitvoerders is nie dieselfde as die manier waarop dit deur 'n luisteraar verstaan word nie, en daar bestaan ook 'n onderskeid tussen komponiste se verstaan van of bedoeling met 'n werk en dit wat uiteindelik deur uitvoerders of luisteraars begryp word. Verder word musiekuitvoering en -analise van musikale komposisies in musikologiese diskoers dikwels as twee verskillende aktiwiteite gesien wat verskillende tipes resultate oplewer. Daar bestaan 'n wesenlike verskil tussen die uitsette van die analis en uitvoerder: eersgenoemde se projek het 'n diskursief geartikuleerde resultaat, terwyl die resultaat van die uitvoerder se analise gewoonlik implisiet in die uitvoering self vervat word. Hierdie artikel beweer dat dit moontlik is om analise vanuit die uitvoerdersperspektief te benader, en dat so 'n benadering belangrike insigte tot die kennisveld kan bydra. Uitvoerders se verstaan van 'n werk word gegrond op 'n konstellasie van verskillende tipes betrokkenheid by die werk, wat elk diverse parameters vir die verstaan van die werk skep. Dit is die doel van hierdie artikel om te toon hoe, deur middel van 'n self-refleksiewe proses, hierdie verskeie dimensies van verstaan op mekaar kan inspeel en mekaar kan aanvul. 'n Analise van Grové se 1999-komposisie Yemoja vanuit die uitvoerdersperspektief dien as gevallestudie.