24 Junie 1945 - Inligting - 2022
Die onderkoning ontmoet Gandhi, Azad en Jinnah
Duitse duikbote U-291, U-680, U-720, U-779, U-1194, U-1230, U-1233 oorgegee aan Wilhelmshaven
Moskou oorwinningsparade van 1945
Die Moskou oorwinningsparade van 1945 (Russies: Парад Победы, tr. Parad Pobedy) ook bekend as die Parade van oorwinnaars (Russies: Парад победителей, tr. Parad pobediteley) was 'n oorwinningsparade wat die Sowjet -weermag gehou het (met die Color Guard Company wat die eerste Poolse leër verteenwoordig) na die nederlaag van Nazi -Duitsland. Hierdie, die langste en grootste militêre parade wat ooit op die Rooi Plein in die Sowjet -hoofstad Moskou gehou is, het 40 000 soldate van die Rooi Leër en 1850 militêre voertuie en ander militêre hardeware betrek. Die parade het net meer as twee uur geduur op 'n reënerige 24 Junie 1945, meer as 'n maand na 9 Mei, die dag van die oorgawe van Duitsland aan Sowjet -bevelvoerders.
24 Junie 1945 - Geskiedenis
Ons het 'n paar missies gevlieg, maar die sending op 1 Junie 1945 sou vir ewig in herinnering bly.
Regte C.G. V11 Ptr. Opdragdatum: 31 Mei 1945 ADC. V11 F.C. Navigasieplan
Vertrek soos beveel deur Group Commander-Clear Base teen 0710 King
Ware koers 357 grade na ontmoetingsafstand 39 seemyl
Geskatte tyd onderweg 13 minute (185 J.A.S. & mdash Climb) -Rendezvous KJTA JIMA
Verlaat afspraak by 0727-Navigasie B-29 fs op 10.000 voet alt.
506th Fighter Group 1000 voet bo die B-29's
21ste. Fighter Group 500 voet bo die B-29's
15th Fighter Group 500 voet onder die B-29's
Ontmoet na vertrekpunt
Ware koers 327 grade-afstand 620 myl op 20.000 voet alt. by vertrekpunt
Geskatte tyd onderweg 3 uur en 3 minute
Aankoms tyd 1030 vm by D.P.
o. FC Field-bestelling het die 506ste gevra om 400 B-29 vergesel te word. 148 P-51's van die 506ste, in samewerking met die 15de en 21ste vegtersgroepe om 'n maksimum poging tot bomaanval deur die XXI Bomber Command teen Osaka (MAP) te ondersteun 31 Mei, die datum word later verleng tot 1 Junie. Die 506ste moes die begeleier van die bomwerperstroom wees. Daar word beraam (volgens bylae & quotA & quot, Intelligensie) dat nie meer as 200 vegters beskikbaar was vir die verdediging van die Osaka -gebied nie en dat vlieënierstekorte, petroltekorte en instandhoudingsprobleme ongeveer die helfte van die NIP -effektiwiteite sou veroorsaak. In die Air Sea Rescue -fasiliteite was 5 subs, 4 superdumbos, 5 dumbos en 2 oppervlakteskepe ingesluit. 45 minute vertraag as gevolg van mis op die ander vliegvelde, (2) die opstyg van die 596 vliegtuie van die 506ste was om 0757. Twee en 'n half uur later het die voorlopige verslag van die langafstand na A-2 gebel by die Fighter Command. dat 51 van ons vliegtuie nog in die lug was. Rondom die middag het berigte vanaf Agate Base, via North Field Operations, begin filter dat die missie omdraai om by die huis te kom. Die voorspelde weerfront is onderweg teëgekom. Die eerste vliegtuie het kort voor 1300 geland en die verslae wat hulle teruggebring het, was glad nie bemoedigend nie.
Vlieëniers wat op Iwo Jima gestasioneer was, was geneig om te beweer dat as daar 'n wolk in die Stille Oseaan was, dit rondom Iwo sou hang. Hierdie toevallige waarneming het 'n element van waarheid gedra. Die streek was 'n soort meteorlogiese stoofpot. Migrerende hoogdrukstelsels van die Asiatiese kontinent het gemeng met hoogtepunte in die Stille Oseaan in konvergensie lyne wat ernstige weerfronte gevorm het. Hierdie stelsels het noordwaarts beweeg met die son. Hulle was suid van die vulkaaneilande tydens die inval en die vroeë weke van die besetting van Iwo, maar het deur middel van Mei en Junie noordwaarts oor die Nanpo Shoto getrek. Hierdie monumentale fronte het die primêre aanname geword van die Sewende Fighter Command en die 21ste Bomber Command. Om die voorspellingsfunksie te vergroot, is B-24's gestuur vir daaglikse weervoorspellingsmissies na die Ryk. Ondanks hierdie pogings was die weervoorspelling 'n paar uur vantevore oor so 'n enorme watermassa weinig meer as wetenskaplike vermoede. Die waansin wat daaraan verbonde was om massale formasies van vliegtuie in sulke onstabiele toestande te stuur, is deur strategiese noodsaaklikheid ontken. Die lugaanval teen Japan kon nie uitgestel word nie. En so was dit aan 1 Junie 1945 dat die Sewende Fighter Command hul magtigste slagmag nog teen die weer gestuur het. Al drie die P-51-groepe was vir die eerste keer bymekaargekom om 'n groot aantal B-29's te begelei tydens 'n brandaanval na Osaka.
Die opstyg vanaf Iwo was redelik gereeld. (die B-29's was 'n noodsaaklikheid vir navigasie oor water, aangesien vegvliegtuie nie oor die nodige instrumente beskik nie) 'n Radioverslag is opgestel om op 'n spesiale frekwensie oor die weer te gesels. & quot Quiet & quot verslag was die term vir weerberig & quotAngels & quot beteken hoogte. & quot; Soplepel & quot was die woord vir sigbaarheid & quotQuilt & quot was om die hoogte van die wolke aan te dui. As die weer goed was, was die radioboodskap: "Lemoene is soet," indien sleg, die omgekeerde, "Lemoene is suur". 370 myl van Iwo was 'n goed gevormde weerfront vir almal sigbaar met cumulonimbus wat tot 30 000 voet styg John W. Lambert, die skrywer van die Pineapple Air Force, word hier aangehaal. Die navigator B-29 se eerste groepgroepleiers (Thomas, 15de Chapin, 21 s en Scandrett, 506 ste) het eers aangeraai dat hulle oor vyf minute 'n klim oor die weer sou begin. Die formasie was egter te naby aan die weermuur om van 10.000 voet te klim, en vir drie verwarrende minute het hulle reguit en gelyk na die enorme massa gegaan. Thomas het die B-29-leier gewaarsku dat & quotAs u hierdie front probeer binnedring, sal hierdie formasie soos 'n bom opblaas. Slegs vuil weer word met minder alarm van die vliegdek van 'n B-29 beskou as van 'n vegvliegtuig. & Quot
Na hul B-29 seevaarders Noord, was 184 Mustangs ingerig in groep- en eskaderformasies. Die 15de, wat in die middelste posisie met 59 vliegtuie vlieg, vorm deel van die indrukwekkende krag. Tweehonderd -en -vyftig myl daarvandaan begin hulle verspreide kumuluswolke in lae teëkom. Namate die weer verdik het, het 'n B-29 weerskip voor die stakingskrag gekodeerde advies gegee dat dit sonder moeite die voorkant binnegedring het en op pad was na Osaka & mdash "Die lemoene is soet." Kort voor lank het die formasie 'n katedraalopening binnegekom tussen die hoë cumulus en hulle het 'n wentelbaan begin terwyl groepleiers en B-29-navigators met moeite met die radio vergader het. Die sielkundige druk om voort te gaan, om die missie ongegrond, maar teenwoordig, uit te voer. Dit lyk asof die voorkant van die see tot hoogtes ver bo die formasie loop. Monnik Baldwin het gedink die tops was naby 70.000 voet. Luitenant -kolonel Jack Thomas, wat aan die hoof van die 15de was, het ingestem om verder te gaan deur 'n gat in die noorde. Minute later, op 'n stadium ongeveer 375 myl van die basis af, het die gat toegemaak en die groot gedreun van P-51's het 'n stewige wolkebank binnegekom. Sigbaarheid is gevaarlik verminder en onstuimigheid is spoedig ondervind. Thomas het 'n beroep op die B-29-navigators gedoen om van hul koers af te wyk of te klim, maar radiokommunikasie in die elektries gelaaide atmosfeer breek aan. Sy pleidooie was onbeantwoord.
Die groot bomwerpers het hul kudde in die kakebeen van die voorkant gelei. Binne enkele minute is die groot formasie ingesluk deur die proteaanse bedreiging en gekondisioneerde opleiding het oorgeneem namate elke vegvliegtuig sy vorming op die volgende vliegtuie verskerp het, het vlieëniers gesukkel om kontak te behou en eenheidskohesie te behou. Daar is gehoor hoe een vlieënier roep: 'As u vleuelman nie ophou om my te stamp nie, gaan ek hom afskiet.' Thomas kon die nommers op twee Mustangs vanaf die 457ste lees terwyl hulle deur sy viervliegtuigvlug sny. Thomas trek skerp op om 'n botsing te vermy en bevind hom alleen. Sy vleuelman, Dalquist, duik om kontak te vermy en sy vliegtuig val in 'n draai wat uiteindelik op 'n hoogte van 3 500 voet beheer is. Jack Nelson en Don White is uit die lug gevee. Weer vir 'n vegvlieënier is 'n skrikwekkende ervaring. Dit is soos om aan die binnekant van 'n swart kat te vlieg. Die instrumente wat verskaf word, is die belangrikste elemente om suksesvol deur 'n gewelddadige front te navigeer. Die vliegtuig word deur hoë winde geteister, daar is opwaartse, afwaartse ritte, onstuimigheid. Die vliegtuig is omtrent so stabiel soos 'n blaar wat val.
Om een ​​of ander onverantwoordelike rede het die B-29's in mekaar verander. Daar was botsings in die lug, vlieëniers het paniekerig geraak, vliegtuie het buite beheer geraak, die radio het 'n mengsel van stemme geword en wat nou verband hou, verteenwoordig die verhale van die vlieëniers self en die skrik wat hulle teëgekom het.
"Dit was so dik soos enigiets wat ek ooit ingevlieg het," het monnik Baldwin gesê, terwyl hy 'n vlug van die 47ste eskader af gelei het. Ek kan nie my nommer 3 en 4 mans sien nie en begin klim met Allen White, net 'n meter van my vleuel af. die weer. Vlieëniers het hul horisonne verloor en is geknou deur 'n simfonie van konveksiestrome terwyl reën hul afdakke bestook het. Omhul in hul kisagtige kajuit, sweet hulle hard en sukkel hulle om hul vliegtuie en die geestelike angs van vertigo te beheer terwyl alle verwysings na die bekende wêreld verdwyn. Charlie Klessig se P-51 is soos 'n blaar in die wind omgeslaan en vir 'n afstand van 3 000 voet geval, voordat hy beheer gekry het. Die eerste luitenant W. Malcomb Parry van die 45ste eskader vlieg in 'n B-29 as kommunikasie-koördineerder, terwyl die meegaande vegters in die grys nie-dimensionele limbo verteer word. Die radioklets van tientalle Mustangs het dit duidelik gemaak dat 'n tragedie onverbiddelik aan die gang was.
Mei Dag! Mei Dag! Im Bail out kraak oor die oorfone toe botsings, oormatige versiersel of onstuimigheid vliegtuie na die donker waters van die Nanpo Shoto laat tuimel. Daardie woedende oproepe is afgewissel met desperate beroepe op vektore. Soveel mans gebruik hul rigting -eenhede en ASR -frekwensies dat die kanale vas en nutteloos raak. Eskaderleiers het sommige eenhede beveel om terug te keer, terwyl ander vorentoe gegryp het, omdat hulle minder bang was vir die vyand wat voorlê as die ongesiene terreur agter.
Een en twee, deur die troebel atmosfeer, sou hulle onverwags in 'n oop hol breek en daar 'n ander verlore vreemdeling of 'n wentelende B-29 vind. Vliegtuie van uiteenlopende eskaders en groepe sou bymekaarkom en soos vreesbevange reisigers in 'n woeste en vreemde land aanmekaar vasklou.
Lt. LARRY GRENNAN - 457ste keer in die lug het ek opgemerk dat my oliedruk hoog was. Ek het gedink die meter was defekt. Ons kom die stormfront binne. Na ongeveer die vierde draai verdwyn my vleuelman en is nooit weer gesien nie. Alleenlik het ek geklim wat ek aan die voorkant gevoel het. Na 5 minute sien ek geen ander vliegtuie nie, en ek besluit toe om huis toe te gaan. Eerder as om weer deur die voorkant te gaan, het ek op die water afgegaan. Verskeie ander vliegtuie het by my aangesluit, vliegtuie uit verskillende groepe. My enjin het begin werk, hoog geraak sodat ek kon borg indien nodig. Tien myl daar verby. May Day genoem, sit my flappe neer, sny vir die gly en rol op die vleuel uit op 5000 voet. Was regtig bekommerd dat ek die stert op die rol sou slaan. God, hoe haat ek dit om die vliegtuig te verlaat. Die see was redelik kalm, het my vlot opgeblaas, daarin geklim, om die verspreide kleurstof geroei. Verskeie B-29's het in my posisie gebel. Dit was nie lank nie of 'n pragtige vlootskip het my opgetel. Ons mense op Iwo was in skok oor die verlies van soveel wonderlike vlieëniers, en hoe vermybaar dit alles was.
Af en toe deur gate in die bewolkte hemelruim, het vlieëniers 'n blik op die P-51's gekry wat in 'n afdraande afkyk. Diegene wat noord, uit vasberadenheid of wanhoop, op pad was, het verskillende paaie na Osaka geloop. Charles Cameron en sy vleuelman, die nuweling, majoor Truman Anderson, het die res van die 47ste se Blue Flight verloor toe hulle die bewolkte lug betree. Cameron het op instrumente tot net 50 meter oor die water afgegaan. Namate die plafon en die sigbaarheid verbeter het, het hy sy tweevliegtuigkrag hoër gelei en 'n groep B-29's in 'n duidelike sak op 8000 voet gevind. Hulle word begelei deur twee verdwaaldes, eerste luitenant Phil Schlamberg van die 78ste eskader en 'n P-51 van die 21ste Fighter Group.
Kaptein Joe Brunette Maple Red Flight het ook probeer om onder die weer te gaan. Hy het op 4 000 voet in 'n deursigtige sak met sy vleuelman, 2de Lt. Eric Hutchison, uitgebreek en Purple Flight van die 78ste eskader gevind, maar Brunette het Scamara en Lawrence Lortie van sy 47ste vlug verloor.
Jim TappCecil Grimes en Phil Maher, wat Purple Flight gelei het, aan sy vlerke vasgeplak. Met die twee vliegtuie van Brunette het die jammerte krag op 23.000 voet in die oopte gekom en 'n deel van die B-29-strydmag by die vertrekpunt gevind. Nog drie P-5I's van die 21ste groep het by die begeleiding aangesluit vir die hardloop oor Osaka. Bob Scamara, wat 'n solo -daad gedoen het nadat hy die kontak met die vlug verloor het, en sy vleuelman, Lortie, & quot, probeer verwoed om instrumente te vlieg en op die uitkyk te wees vir ander vliegtuie wat my op enige oomblik kan kou. Na 'n paar minute sonder 'n botsing verby gegaan het, het ek 'n bietjie makliker asemgehaal en begin klim, probeer om bo die wolke te kom. & Quot
Scamara was nie in staat om die top van die bewolkte plek te vind nie, het teruggegaan, steeds op instrumente, en het in 'n duidelike sak op 3000 voet uitgebreek. Alleen op pad na Osaka het Bob 'n bevel gehoor om terug te keer na die basis. Nadat hy hom net deur die karnelhuis van vrot weer en draaiende vliegtuie geweef het, het hy min aansporing om terug te draai, en het hy eerder sy eensame soeke begeer. Toe die plafon stadig optel, klim hy terug na 10 000 voet, waar hy was toe die weer die formasie die eerste keer verswelg het. In die verte sien hy 'n B-29 wat 'n viervliegtuig Mustangs vlieg. My eerste impuls was om aan te sluit, maar dit sou my onder hul beheer plaas, so ek het net agteruitgegaan, tot 22 000 voet geklim en by die ontmoetingspunt van die bomwerpers langs die kus uitgekom. Toe ek Osaka bereik, het ek gesien hoe B-29's in golwe oor die stad gaan. Die doelwit was 'n vurige massa met rook wat tot by die bewolktheid tot meer as 25 000 voet gestyg het. Ek het gekyk hoe die bomwerpers die rookkolom op 'n noordelike baan binnegaan en op 'n 90 grade -koers uitkom ooswaarts. Ek het besluit om saam met hulle in die begeleiding te vlieg. Aangesien ek nog my vlerktenks gehad het, het ek genoeg gas gehad, en nadat ek die eerste golf begelei het, het ek teruggekeer na die bomwerperstroom en nog 'n golf opgetel. Ek was die enigste P-51 in sig en moes 'n respekvolle afstand van die B-29's hou. Hulle het op my geskiet elke keer as ek te naby gekom het.
ED WARFIELD 457 ste - Ons het afsonderlik van Iwo vertrek terwyl ons ekstra groot tenks vir onderbedekking gedra het. Kaptein Ed Warfield en Carmody was my elementleier. Toe ons die weer binnekom, het Carmody baie naby gekom. Toe ons die intense stormsentrum tref, was dit onmoontlik om ons formasie te behou. Carmody het weggebreek. Na 30 minute tref ons 'n rustige sentrum. Besluit om huis toe te gaan. Die terugreis was wild. Carmody staan ​​uit, ek los hom. Klim tot bo -op die storm. Carmody het my vertel dat hy herstel het van sy draai 'n paar meter van die water. Ek is seker as ek by hom gebly het, sou ek die water getref het. Ons het albei veilig teruggekeer na die basis.
STEVE TREACY & mdash 462 e - Ek was die vierde man in 'n vlug onder leiding van Stu Lumpkins. Toe ons die voorkant binnekom, het ons gewelddadige weersomstandighede teëgekom wat ons vliegtuie onmiddellik begin versier het. Ek het met Smith se vlerk gevlieg. Skielik maak hy 'n dramatiese draai na regs. Ek het hom byna onmiddellik uit die oog verloor. Stu se vleuelman het verdwyn en ek het uiteindelik met sy vlerk gevlieg. Kommunikasie was desperaat met verskeie lugbotsings en verskeie noodboodskappe. Ons het na die dek gegaan, minus Smitty en die vleuelman van Stu, van wie nooit weer gehoor is nie. Ons gryp 'n B-29 aan en keer terug na Iwo. Terwyl ek sit en die goeie lewe geniet, dank ek die Here dat hy my deur die aakligste ervaring van die oorlog gelei het.
sterk> FINDLEY & mdash 462 nd - Ek moes die dag met 'n B -29 vlieg. Ek het die vorige aand die inligtingsessie bygewoon. Die missie is beveel teen die wense van die weerman. Die vliegtuig waarmee ek toegewys is, het probleme gehad, en as gevolg hiervan het ons 30 minute vertrek nadat die groepe vertrek het. Van 100 myl daarvandaan was die geweldige opeenhoping van kumuluswolke sigbaar. Ons het begin klim. Lank voor ons die voorkant binnegegaan het, was die probleem duidelik. Die radioklets was onophoudelik en verward. Ons besluit om in die sop te gaan in die hoop dat ons 'n paar vliegtuie kan optel en dan van voor af kan lei. Ons het dit gedoen en wonderbaarlik in 'n gat ingehardloop waar verskeie P-51's besig was om te maal. Ons val af, gee hulle die opdrag om styf vas te trek, en ons sal hulle uitlei. Ons het gelei as uit. Kan nie onthou hoeveel die vliegtuie in die vlak nie sigbaar was nie. Ons het die oopte ingegaan en terug in die sop gegaan op soek na ander vliegtuie. Ons het niks gekry nie. Ons is op pad na die dek op soek na ander. Die voorkant het tot byna watervlak gedaal. Ons het gesoek, maar niemand gevind nie. Ons is terug na die basis. Ek het 'n klasmaat verloor. Ek was veronderstel om op 'n C-47 te gaan. Om een ​​of ander onbekende rede het ek 'n reis na Tinian gekanselleer om 'n vlug na Guam te neem. Die eerste C-47 het aan die brand geslaan en alle hande het verlore gegaan. 'N Ingenieursbeampte het ontsnap, sy reddingsbaadjie te gou opgeblaas en sy lengte bo die water verkeerd beoordeel en sy nek gebreek toe hy die water tref.
Terug by Agate Base het radioafsnitte duidelik gemaak dat dit 'n gebrekkige missie was. Die eerste vliegtuie het na slegs vier uur teruggekeer met gapings in hul geledere en verhale van die ontsaglike weerfront en die onderstaande wêreld van terreur. Klein vlugte van gemengde Mustangs en B-29's het ongeveer 12 uur begin pannekoek. Dit sou nog vier pynlike ure duur voordat die vliegtuie wat die voorkant binnegedring het, sou terugkeer. Die vlieglyn was vol mense wat in klein senuweeknope wag. Vlieëniers, werktuigkundiges en grondpersoneel het die lug gesoek deur vliegtuie te tel en na vriende te soek. Kapelane Jamison en Norton het die stryd aangelê met beamptes van die Fighter Command -personeel.
Walter Kreimann, pas terug van sy diensplig met die vloot, was verheug om terug te wees en het 'n held verwelkom. In plaas daarvan word hy deur lang gesigte begroet. Hy kon nie agterkom wat fout was nie, totdat ek uiteindelik iemand gekry het om te praat. Die vliegtuie dreun terug, maar nie genoeg daarvan nie. & Quot Monk Baldwin keer terug met 'n B-29 navigator en vyftien P-51's van verskillende eenhede. Die navigator. Walnut 7, het 'n vlieënier valskerm onder die voorkant gesien, en Monk het 'n halfuur lank sonder sukses die waters afgesmeer. Hy land om 1245. Voorspelbaar, die weer het suidwaarts gestroom na Iwo Jima en baie vlieëniers het die DU gebruik om op die eiland tuis te gaan.
Diegene wat na Osaka gekom het, was die laaste wat teruggekeer het. Joe Wagner, wat alleen deur die wolke en reën vlieg, land om 1415. Tapp, Grimes en Maher volg. Brunette, Hutchison en Schlamberg het ongeveer 15 minute later geland.Cameron en Anderson pannekoek om 1525. Bob Scamara was die laaste P-51 af. Hy was amper nege uur in die kajuit. Malcomb Parry, in sy B-29 navigator, was die laaste lid van die groep wat geland het. Hy was tien uur lank in die lug met 'n tribune en al die kommunikasietoerusting wat hy beveel het om die tragedie te ontdek. Hy het die omvang van die verlies geverifieer en die gebeure wat die missie omhul het, bevestig. Hy was diep ontsteld dat 'n aansienlike aantal goeie jongmanne gesterf het in 'n sending wat waarskynlik afgebreek moes gewees het.
Die Sewende het sedert die Japannese aanval op Wheeler Field nog nie so 'n slag gekry nie. Sewe en twintig Mustangs kon nie terugkom nie. Lugreddingseenhede, wat in dieselfde haglike weer werk, het twee vlieëniers van die 506ste Fighter Group voor die einde van die dag opgetel. Die hartseer binne die Fighter Group was diep en ontroosbaar. Hulle het kamerade verloor en nie vir die vyand nie, maar vir die weer. Die oorlewendes was uitgeput en geskok deur die beproewing. Toe neem die frustrasie en woede oor. Waarom het die weerskip hulle die groen lig gegee? Waarom het die B-29 seevaarders hulle in sulke haglike weer gelei? Waarom het hulle nie afgewyk soos Thomas versoek het nie? Waarom die slegte kommunikasie? Elke lid van die groep is geraak deur die ramp. Hulle het gevoel asof hulle akteurs in 'n Shakespeare -tragedie was. Hierdie manne het nog nooit van gevaar gevaar nie, hulle het terdeë geveg gesoek. Maar in die skrikwekkende rekenkunde van die boekhouding van die oorlog het hulle die koste meer as die wins beskou.
Daar was 'n ondersoek. Generaal Hap Arnold, hoof van die weermag se lugmag, het selfs opgedaag om vrae te stel. Natuurlik was daar geen werklike foutopsporing nie, en kon dit ook nie wees nie. Dit was die oorlog wat hulle na hierdie godverlate plek in die Stille Oseaan gebring het. En dit was die oorlog wat hulle in brose masjiene opgestuur het om swaartekrag, die vyand en die elemente te trotseer. Dit was 750 myl van Iwo tot by die Ryk en die dood het al die voorregte op die gevaarlike roete gehou. Hierdie manne het hulself bewustelik in die gedrang gebring die dag toe hulle op hul vlerke vasgesteek het.
Teen 1500 het die laaste opbrengste geland, waaronder drie vlieëniers van die 462ste kaptein Lee, sy vleuelman Lt Mayer en Lt Graham, wat gevind het dat die gerieflikste uitgang van die voorkant in die rigting van die teiken lê en wat, daarom het hulle hulself geheg aan elemente van die bomwerperstroom vir die reis na Osaka en terug. Twaalf mans het nie teruggekeer nie.
Bietjie vir bietjie is die besonderhede van die verhaal deur die S-2's saamgevoeg. Alle rekeninge was dit eens dat daar 'n front op ongeveer 31 ° C was. 420 myl op koers van Iwo was ook die feit dat die navigator B-29's en die vegters 'n draai van 360 ° na links gemaak het voordat die voordeur binnegedring is. 'N Aantal weerberigte (stil) is op hierdie stadium gehoor, waarvan die meeste ongunstig is (& quot; Lemoene is suur & quot), behalwe 'n opmerking wat gehoor is op & quotNan & quot Channel deur kapt Lumpkins van die 462ste en kapt Anthony van die 457ste dat & quot; Dit is duidelik by ons engele plus 1 & quot -inligting is ook uitgesaai dat & quotDit is duidelik onderaan & quot. Klaarblyklik voortgegaan tussen die navigator-29 & rsquos en die groepleiers.
BARNES & mdash 457 e - Ek was nie op die sending nie, maar ek het pas 'n mariene kunstenaar 3 liter Bourbon betaal om 'n naakte dame aan die kant van my vliegtuig te skilder. Die vliegtuig is toegewys aan luitenant Harrington, een van die arme duiwels wat nie teruggekom het nie.
PILECKI & mdash 457 ste - Ons het die voorkant ingegaan op ongeveer 11.000 voet. Sigbaarheid was nul, reën swaar, onstuimigheid intens en gewelddadig. Groepe, eskaders, vlugte en elemente het kontak verloor en gebreek. Verkeer op alle kommunikasiekanale was so erg dat dit byna onmoontlik was om te ontsyfer. Vlieëniers het beheer heeltemal verloor, vasgeval, gedraai, herstel en weer gespin. Sommige het betyds herstel, ander nie.
FRANCIS LEE & SY WINGMAN, HARLEY MEYER & mdash 462 e - Tom DeJarnette was die 462ste eskader en ek het die laaste agt vliegtuie gelei. Tom het gebel om ons te vertel dat ons, ondanks die feit dat & quotoranges & quot, suur was, die voorkant sou binnedring. Ons is reguit in die sop. Hy is onderbreek deur gille van vlieëniers op die interkom, vliegtuie wat mekaar stamp, botsings in die lug, uitroepe van reddingsboeie, vlieëniers in draaie. My radio raak stil. Ek het beduie om in die formasie wat ons in Lakeland geoefen het, in te gaan, 10 grade regs te trek en 'n vlak klim deur die voorkant te maak. Die wolkbedekking was so dik dat ek my vlerkpunte skaars kon sien. Na ongeveer 15 minute van stadige klim, skyn die son en ek sien dat my geweervate met ys bedek is. Toe uit die bloute, & quotVliegleier, wat is u lugsnelheid? & Geskrik, kyk ek regs en daar is my vleuelman, Harley Meyer. Hy steek my vas soos 'n vlooi op 'n hond & quot.
Ons het nog nooit 'n ander P-51 gesien voordat ons sewe uur later by Iwo geland het nie. Ek het vir my maat gesê dat ons stadig moet afgaan om die ys te smelt. Onder gaan ons. Terwyl ons val, voel ek die lug onstuimigheid van 'n viermotorige vliegtuig. Dit moes 'n B-29 of 'n Jap Emily wees. Sekerlik, in 15 minute het ek 'n B-29 met 'n groot & quotZ & quot op sy stert gewaar. Ek het die B-29 gebel, ons sy situasie aan hom verduidelik. Die B-29-vlieënier het gesê dat hy 'n enkele keer oor die teiken sou slaag en ons dan sal help met ons probleem. Hy het sy bom laat hardloop en ons aan die ander kant van die teiken opgetel. Terwyl hy besig was om te hardloop, sien ek 'n Jap Frank wat voorberei om 'n pas op die B-29 te maak. Ek het die B-29-vlieënier meegedeel dat ons agter die Jap. Toe hy ons gewaar, het hy opgestyg. So pak ons ​​die B-29 'en koers na Iwo.
Toe ons by Iwo beland, klim al ons vriende op ons vlerke en lyk regtig gelukkig om ons te sien. Dit was wonderlik om tuis te wees. Toe kry ons die slegte nuus oor die missie. Die goeie Here het werklik na ons omgesien.
Hierdie gesprekke is anoniem gevoer sonder om oproeptekens te identifiseer. Nadat u die voorkant op 'n hoogte van 10000'-11000 'binnegekom het, het die grootste verwarring geheers, soos die sendingverslag dit beskryf. Die formasie het verbrokkel, kontak tussen eskaders en vlugleiers, tussen elementleiers en hul vleuelmanne het verlore gegaan, en die hele groep is binne 'n paar sekondes omskep in 'n ongeorganiseerde melee van individuele vliegtuie wat op instrumente probeer om uit die sop te kom. Die nabyheid van die vliegtuig van al drie groepe het bygedra tot die gevare van die geleentheid. Dit is bekend dat ten minste een lugversorging plaasgevind het waarin luitenant McLure se skroef 'n deel van Capt Crenshaw se stertoppervlak afkou. Kort daarna is gehoor hoe kapt Crenshaw aankondig dat hy op die uitkoms is. Sommige van die verslae noem 'n soort illusoriese opening of sak waarin 'n aantal van die vegters, gelei deur ongeveer 5 van die B-29's, probeer om 'n deurgang deur te vind. Die sye van die opening het geleidelik vernou, met die vliegtuig wat toenemend gevaarlik naby mekaar kom. Binne -in die voorkant is vliegtuie waargeneem in elke vliegposisie, omgekeer, gedraai, geduik, in steil oewers geklim en in alle rigtings op pad. 'N Aantal vlieëniers het omgedraai en herstel, ander het ongetwyfeld ingedraai. Radiogeselsies op alle kanale het die verwarring verhoog en DU's het uit alle rigtings voortgekom. Die meerderheid van die vlieëniers was wanhopig om hulp van DU te ontvang en het op instrumente gekuier, met 'n hoogte van 100 'tot 25000' gekies in 'n poging om oor of onder die weer te kom.
Die groep was eintlik onder aansienlike druk om missies uit te voer onder weersomstandighede wat op sy minste die minste marginaal was. Kolonel Harper is daaraan herinner dat ons nou onder 'Combat Conditions' vlieg, en dat die weersvoorsorgmaatreëls wat deur staatsopleidingseenhede (9) getref is, nie altyd in die Theatre of Operations gevolg kon word nie. Op die oomblik is weervoorspellings vir vegmissies van Iwo na die Ryk volledig deur die Guam Weather Forecasting Central voorsien. Die Weather Central voorspellings was gebaseer op die soekvliegtuigverslae van die vorige dag. Daaglikse variasie, sowel as daaglikse variasie, is waargeneem in die intensiteit van die frontale stelsels in die betrokke gebied. Hierdie variasies het die vliegtuigoperasies van die bomwerper nie belemmer nie, maar was van betekenis in verband met vegoperasies. Die veranderinge in die koue frontale intensiteit wat op 1 Junie plaasgevind het, het aangedui dat dit noodsaaklik is om die frontale aktiwiteite langs die roete onmiddellik voor die tyd van die sending te kontroleer. 'N Ontleding is gemaak van die omstandighede voor die ramp op 1 Junie. Die gevolgtrekkings en aanbevelings is uiteengesit in 'n uitbreiding (10) van paragraaf 8 (Opmerkings) by Mission Report #06-01. Hierdie verslag is om twee redes nooit na die hoër hoofkwartier gestuur nie. Die aanbevelings is óf aanvaar teen die tyd dat die studie getik is, óf dit was gekant teen die beleidsrigtings van die bevel in die bespreking waarvan 'n kompromislose houding aan die lig gekom het. Tog het die analise 'n historiese waarde deurdat dit die denke van die groep tydens die mees indrukwekkende tydperk van sy ontwikkeling weerspieël.
Daar is daarop gewys dat die weervoorspelling van Iwo na die Ryk 3/6/10 kumulusbodems voorspel op 1500 'met toppe wat nie 7000' oorskry nie, behalwe teen 'n waarde van 27 grade waar 3/10 tot 'n laag stratus teen 10000 'strek. Die weer was eintlik 10/10 dekking wat strek van Kita tot 31 grade noord, met tops gewoonlik op 5000 'en soms by 9-10000'. Op 31 grade noord strek 'n soliede voorkant van die dek tot 'n geskatte 30000 '. Weer berig van die B-29's, nadat die voorkant bereik is, was dit misleidend. Berigte is gehoor dat die weer goed was op die dek, dat dit goed was by 10000 'en dat 'n gat in die bewolkte plek waargeneem is. Sulke verslae het moontlik die groepsbevelvoerder beïnvloed om nie die besluit te neem om terug te keer na die basis toe die front die eerste keer gesien is nie. Die 506ste bevelvoerder, luitenant -kolonel Scandrett, was onder die vermiste, dit was onmoontlik om meer te doen as om oor die redes vir sy besluit te bespiegel. Die punt is uiters delikaat en die uitgebreide opmerkings lewer die volgende op: die algemene bevel blyk te wees ingestel vir die missie, sou die individuele groepleier huiwerig wees om die terugkeer van sy eenheid te beveel as daar selfs 'n afgeleë kans was dat die ander uitrustings na die teiken sou gaan.
'N Bydrae tot die resultate was natuurlik die oorsaak van die opeenhoping van lugverkeer by die & quotfunnel & quot in die bewolkte hemel. Op grond van die ervarings van hierdie missie, is die gevolgtrekking gekom dat sekere beleide wenslik was om meer effektiewe missies te lewer en terselfdertyd die veiligheidsfaktor van die Fighters te verhoog. Wenslike optrede is saamgevat in die & quotRecommendation & quot afdeling van die analise. Aangesien die taktiese situasie oor die Ryk nie die noodsaaklikheid van wedersydse ondersteuning van vegtersgroepe bewys het nie, is daar gedink dat groepe van 'n gesamentlike mag met minstens 15 minute tussenposes gestuur moes word. Twee weerskepe is aangevra, een om wolkoppervlaktes en die ander bodems aan te meld oor VLR -missies. Na die bestudering van die beskikbare cruise control -data en die evaluering van ons eie cruise control -ervaring, is die oortuiging gestel dat 20000 'die maksimum wolk is waaroor onderhandel kan word tydens 'n Empire -aanval en 'n normale veiligheidsmarge vir gas en suurstof kan oorbly. Wolkvlakke onder 500 'is as onvoldoende beskou vir die bestuur van 'n groep. Daar word geglo dat 'n minimum weervlak van 20000 'tops en 500' bottoms vir VLR -missies vasgestel moet word. Daar is 'n probleem met die toevallige toewysing en die vinnige rotasie van B-29-bemannings as navigasiebegeleier vir vegters, missies, en het aanbeveel dat die B-29-spanne by die Fighter Command aangesluit word en saam met die groep woon waarvoor begeleiding voorsien word. Waar noodsaaklik die gelyktydige versending van twee of meer groepe was, is dit raadsaam geag dat die deelnemende senior offisier die bevel oor die operasie moes kry. Uiteindelik word versoek dat die weermagbeampte aan die groep terugkeer. Die kern van die argument was dat die betroubaarheid van sy voorspelling in ons oë in die gedrang gekom het deur sy verbintenis (op DS) met die Command.
Verskeie van hierdie aanbevole prosedures wat mondelings met die bevel opgeneem is, is voor die einde van die maand aanvaar. In die daaropvolgende missies is die groepe met tussenposes eerder as gelyktydig gestuur. 'N Verandering in die weerskipprosedure is aangebring waardeur meer gedetailleerde inligting beskikbaar gestel is aan vegters wat op pad was na die teiken. Die tref-en-mis-metodes om navigasie B-29-spanne te kies, is laat vaar ten gunste van die aanhegting en vestiging van die bomwerperbemanning by die vegtergroepe wat hulle moes begelei. Die skilderagtige verslae van die sending wat deur die byvoeglike naamwoordspesialiste en herskrywe van die nuusdienste gedroom is, het ironiese vermaak verskaf. Een verslag het gelees: die 7de Army Fighter Command Mustangs het langs die B-29'a geflankeer om enige opposisie te verslaan, terwyl die groot bomwerpers (11) die hart van die groot oorlogsentrum ontplof het. Op 2 Junie verskyn 'n effens meer gedetailleerde verslag van die aktiwiteite van die dag wat soos volg lui: "Meer as 450 supervestings begelei deur 150 Mustang -vegvliegtuie wat vanaf Iwo vlieg, Osaka, die tweede grootste stad van Japan, met 3200 ton vuurbomme in 'n dagligaanval, wat die gewig van bomme wat op Nippon opgehoop het tot 24000 ton verhoog in sewe versengende (12) aanvalle in 19 dae & quot. Die presiese manier waarop die 27 mishandelde vliegtuie (13) wat oor die teiken wankel, in 'n slaankrag van 150 vliegtuie vergroot is, is onbekend. Terughoudendheid van militêre sensuur om die verlies van vegvliegtuie bekend te maak (waarvan sommige se vlieëniers vermoedelik in hul reddingsvlotte sit en hoop dat Air Sea Rescue hulle voor die JAPP sou bereik) plus die ywerige verbeelding van die korrespondente hier en in Guam was ongetwyfeld verantwoordelik.
Aan 3 Junie Lt. Harrigan opgetel is. Uiteindelik gesien deur 'n vloot B-24 wie se aandag hy deur sy seinspieël getrek het, tussen 0800-0900 op die 3de, is Harrigan om 1500 op die 1ste deur 'n vlootvliegtuig oor die hoof gesien, deur 'n B-29 en 2 P-51's op sy vleuel later die dag, en met 'n B-29 om (14) 1700 op die tweede. Van verskillende tipes vlamme is sonder resultaat op hierdie vliegtuie afgevuur. Die oggend van die tweede het 'n fregatvoël op sy vlot geland, luitenant Harrigan en die voël het 'n rukkie vasbeslote na mekaar gekyk voordat die voël weggevlieg het. Die B-24 wat hom gesien het, is verlig deur 'n PBY wat 'n blikkie met sigarette en 'n briefie laat val het. Die nota lees: & quot; Het u iets nodig? Die skip kom om 2200 aan. Dit is nou 0900. As u water nodig het, hou die roete horisontaal op, indien nie, waai hande & quot. Nadat hy sy water bespaar het, waai luitenant Harrigan met sy hande. 'N Verwoester het op skedule gestoom, hom aan boord gehaal, in die kaptein se kajuit gaan lê, hom op hoender vetgemaak en steak, en die vloot kan blykbaar 'n manier kry om dinge so te kry (15) en hom te gaan aflewer na Iwo op die 5 de.
MEYER & mdash 462 nd - ek het van Iwo af op kaptein Lee se regtervleuel vertrek. Ons het by die formasie aangesluit en koers na Japan geneem. Na ongeveer 300 kilometer het ek hierdie geweldige wolke gesien, gedink dat die B-29's beslis sou draai en 'n opening sou soek. Skielik het ons die sop binnegegaan, die sigbaarheid was nul, so ek het onder Lee se regtervleuel ingetrek. Daarna begin hy met 'n klim na links, wat ek presies sou gedoen het. Kaptein Lee het op my begin verdwyn, so ek het reg onder hom gekom. My stut was skaars 5 meter van sy romp af. Daar was groot onstuimigheid. Die hele tyd kon ek hoor hoe mense op die radio skree, "Borgtog uit," & quot; jy slaan my, & quot en vloek.
Ons het aanhou klim op pad na Japan. Op ongeveer 15 000 voet het ons ys op ons vlerke begin versamel. Dit is toe kaptein Lee in my rigting kyk. Hy skrik sigbaar om my te sien. Teen hierdie tyd kan ek weer my normale vliegposisie hervat. Op ongeveer 23.000 voet was die ys 1/2 tot 3/4 duim dik. Op ongeveer 27 000 voet het Captain Lee se vliegtuig bewe en begin om hoogte te verloor. Hy het die vliegtuig nie laat draai nie en die neus laat sak om lugspoed te haal. Toe begin my vliegtuig sidder, gaan staan ​​en ek verloor hoogte. Binnekort kon ons op ongeveer 22.000 voet gelyk maak. Kaptein Lee kyk in my rigting, en ek weet dat hy nie kon glo dat ek nog by hom is nie.
Agt vlieëniers van die 457ste vegvliegtuig. Bo ry, tweede van links is Lawrence P. Dolan, en heel regs is James E. Best. Curtis Worthen sit op die vleuel in die middel. Lt. Robert Klipple staan. Die res is onbekend. (Van Maurita Paprocki)
Teen hierdie tyd is ons ongeveer 100 myl van Japan af. Gou het B-29's sigbaar geword terwyl hulle met hul bomme geloop het. Ons het verskeie Jap -vegters gesien, maar sodra hulle ons sien, het hulle opgestyg. Ons het een B-29 oor die teiken begelei en huis toe gegaan. Toe ons die voorkant bereik op pad huis toe, het ek onder die regtervleuel van die B-29 gegaan en Lee onder die linkervleuel. Die B-29 swaai in die lug soos 'n groot blaar. Ek klou aan sy vlerk terwyl een van sy bemanning in die vliegtuig sit en 'n strokiesprent lees. Uiteindelik het ons duidelik geword en kon ons 'n bietjie ontspan. Toe ons sewe uur na T.O. by Iwo beland, was ons reeds gelys as 'Missing in Action'. Van die 27 vliegtuie wat neergestort het, het slegs twee vlieëniers oorleef. Ons is nie die eer gegee vir die missie nie. Almal wat betrokke was, moes die D.F.C.
1ste LT. KLOK & mdash72nd Squadron - Sigbaarheid het baie versleg en turbulensie was erg. Ek het tien minute lank na die teiken gegaan toe ek weer nul sigbaarheid, swaar neerslag en erge onstuimigheid ondervind het, en ek het stadig na links begin draai. Ek het opgetrek, hom gemis en terselfdertyd na my skouergordel gestrek om seker te maak dat ek nie omgedraai is nie.
CAPTAIN TODD MOORE & mdash 45ste eskader en mdash Baie vlieëniers het hul noodsituasie uitgestuur en 'n doodskerm het ontstaan. & quotMayday! Mei Dag! Ek red uit. Die transmissies was onstuimig en onleesbaar en is op dieselfde tyd deur te veel vlieëniers op die lug gesny. Dit is onmoontlik om die kakofonie van die noodoproepe te beskryf.
Herinneringe aan 'n afgebroke vegvliegtuigmissie van die Tweede Wêreldoorlog
Leonard A. Dietz 462ste eskader, 506ste groep
6 Julie 1986
Op 1 Junie 1945 sou ek my eerste langafstand-begeleiding van Iwo Jima na Japan vlieg. Selfs al het 41 jaar verloop, bly die gebeure van daardie dag lewendig in my geheue vasgeëts. Dit is my herinneringe en gevoelens oor die ervaring.Ongeveer 180 B-29 bomwerpers van die Mariana-eilande, begelei deur ongeveer 150 Mustang-vegters, was daarop gemik om Kobe en Osaka te bombardeer. Lt.kol. Harvey Scandrett, adjunkgroepbevelvoerder van die 506th Fighter Group, was bevelvoerder oor die drie betrokke vegtergroepe: die 15de, 21ste en 506ste. Ek was saam met die 462ste eskader van die 506ste in Hop Toad Flight, gelei deur (destyds) kapt. Stuart Lumpkin. Ek kan nie onthou wie sy vleuelman was nie. Ek was vleuel vir die eerste luitenant Lawrence Smith.
Ons het na dagbreek opgestyg en in 'n noordwestelike rigting na Japan op pad na Japan in 'n hoogte van 10 000 voet, met die 15de vegtergroep aan die een kant en die 21ste veggroep aan die ander kant. Verskeie navigator B-29's het ons na 'n ontmoeting met die bomwerpers aan die kus van Japan gelei. Die son glinster van die romp van die silweragtige Mustangs af en uit my uitkykpunt lyk dit asof dit tot by die horison strek tot aan die voorkant en sye van my. Tussen 350-400 myl noord van Iwo het ons 'n reusagtige weerfront teëgekom met 'n stewige stormwind van kumulonimbuswolke wat ons pad blokkeer. Hierdie geweldige donderkoppe was te hoog vir ons om te oorkom. Nadat ons 'n geruime tyd rondgekyk het na gate sonder om 'n spoor daarvan te vind, hoor ek kolonel Scandrett oor die radio sê: "Gaan voort met die missie, ek neem die volle verantwoordelikheid." Hierop het my hart gestop en ek weet dat ek nie alleen was nie. Sy besluit om die missie voort te sit, was 'n onbeduidende ramp.
Al drie vegtersgroepe het reguit die storm ingestorm. Die lug het baie onstuimig geword, en ek kon met groot moeite op die vleuel van Smitty vlieg. Aan die onreëlmatige manier waarop hy van Stu Lumpkin se vlerk af vlieg, kon ek sien dat Smitty baie senuweeagtig en opgewonde was. Elke regstelling wat hy gemaak het om die vorming met Stu te handhaaf, het my gedwing om 'n ooreenstemmende groter regstelling te maak, in 'n soort kraak-die-sweep-effek. Dit het donkerder geword en die onstuimigheid het toegeneem. Ek was bang Smitty gaan met Stu of met my bots, so ek plaas dieselfde ruimte tussen ons. Ons het miskien nog vyf minute verder gegaan en nadat ek deur 'n besonder gewelddadige storm van die storm gegaan het, het ek besluit dat dit te gevaarlik was om aan te hou. Ek het 10 km / h teruggeslaan en kyk hoe my vlug, soos drie grys spoke, voor my in die digte, donker wolk verdwyn. Ek het dadelik op instrumente gegaan. Omdat dit 'n noodsituasie was en ons nog honderde kilometers van Japan af was, het ek radiostilte verbreek: & quotHop Toad Leader, dit is Hop Toad Four. Ek het my elementleier verloor en keer terug na die basis. Oor. & Quot
'N Oomblik later antwoord Stu: "Hop Toad Four, dit is Hop Toad Leader. Roger. Ek verstaan. Sterkte! Uit. & Quot Ek was nog steeds op pad na die storm en het my hoogte van 300 m verander, oorweeg om my eksterne brandstoftenk te laat val, maar besluit om dit nie te doen nie. As albei tenks nie gelyktydig val nie, sou ek bykomende onstabiliteit ondervind het wat dit moontlik vir my onmoontlik gemaak het om my vliegtuig te beheer. Versigtig bank ek 10 & deg links en in die bestryding van die uiterste onstuimigheid van die storm, kyk ek hoe die gyro-kompas ondraaglik stadig draai terwyl ek 'n 180 ° draai-instrumente aanskakel. Net soos in die Link -afrigter, het ek myself probeer vertel. Soos die hel was dit! Om my vliegtuig was 'n diep grys somberheid, waar 'n mens visueel nie van bo tot onder kon onderskei nie. Die stuurstok het teen my knieë geslaan en dit reën so hard dat ek skaars my vlerkpunte, net 16 meter verder, kon sien.
Ek hou my suidwaartse koers en geleidelik bedaar die storm. Skielik bars ek deur die laaste wolk, in die helder sonskyn. Twee myl onder my het ek die blou Stille Oseaan deur 'n gebroke laag kumuluswolke van mooi weer gesien. Ek kyk weer na my koers na Iwo en my ander instrumente. Ek het geweet dat ek met doodrekening moes terugkeer totdat ek minder as 100 kilometer van Iwo af was en sy spesiale radio -homing -sein kon opneem, wat slegs tydens missies gebruik is. Toe ek begin ontspan, dink ek aan my kamerade terug in die storm en wonder hoe dit met hulle gaan. Ek het gedink dat ek miskien een van die voëlhonde (reddingsvernietigers teen die see) ongeveer 100 myl van mekaar af onder ons vlugpad sou sien, maar niemand kon sien nie. Ek het my seuntjieheld, Charles Lindbergh, en sy solo -padvlug oor die Atlantiese Oseaan onthou, slegs 18 jaar tevore. Ek het gedink: "Ek is baie gelukkig om met 'n vliegtuig te vlieg wat baie beter is as syne." Toe kom die werklikheid terug. & quot Wat 'n absurde gedagte het ek vir myself gesê. "Wat 'n absurde posisie om in te wees, alleen om oor die Noord -Stille Oseaan te vlieg!" Vir die eerste keer in my lewe het ek begin besef hoe groot die oseaan is.
Omdat my vlieëniersopleiding dit vereis het, het ek myself voortdurend skoongemaak en in alle rigtings gekyk. Na 5 of 10 minute sien ek 'n spikkeltjie op die horison, heel regs van my. Dit het vinnig tot 'n Mustang uit die tweede vegtergroep gekom. Die vlieënier vlieg naby my regtervleuel, ons ruil handgolwe en gaan voort. Ongeveer 10 minute later vlieg 'n ander Mustang, hierdie van die derde vegter, na my linkervleuel. Saam vlieg ons drie terug na Iwo Jima. Ek het niks oor die radio gehoor van die tyd van my kort gesprek met Stu Lumpkin tot ons naby Iwo was nie.
Ek was die eerste in die 506ste groep wat geland het. My amptelike individuele vlugrekord toon dat ek vier uur lank in die lug was. Nadat ek 'n brief gekry het, het ek na my woonstel gegaan, gestort, aangetrek en daarna vinnig teruggekeer na die vlieglyn op North Field om te wag vir die terugkeer van die groep. Binnekort verskyn die drie eskaders van die 506ste. Die gapings van vermiste vliegtuie het duidelik geword toe die vlugte die landingspatroon binnegekom het. Smitty, met wie se vlerk ek gevlieg het, het nie teruggekeer van die missie nie, en Scandrett ook nie. Hulle en baie ander het êrens verlore gegaan in daardie groot storm. Na hierdie ervaring het ek belowe om nooit weer die oordeel van my meerderes te vertrou nie. Ek was bereid om my kanse met die res van te waag my kamerade op gevegsopdragte, maar ek was nie bereid om my lewe weg te gooi op so 'n slegte bevelbesluit nie, wat veroorsaak het dat ons ons oorlaaide, voorwaardelik stabiele vliegtuie in 'n gewelddadige storm in 'n storm storm. Dit is hoe ek toe gevoel het. Ek besef nou dat Scandrett 'n moeilike besluit moes neem sonder die voordeel van akkurate weerinligting. Hy het gedobbel en alles verloor.
Grondpersoneel en vlieëniers was geskok oor die groot verliese. In my afskrif van die onderskeidende eenheidsverklaring wat die 20th Air Force -hoofkwartier aan die 506th -groep uitgereik het, word gesê dat ons 27 vliegtuie en 25 vlieëniers verloor het op die sending van 1 Junie. Larry Grennan van die 456ste eskader was een van die drie vlieëniers wat gered is. Hy moes naby Iwo borgtog kry en is op see opgetel. Omdat slegte weer tot in Japan strek, het min Mustangs deur die voorkant gekom en die B-29's by die byeenkoms ontmoet en die missie voltooi. Bob Graham van die 462ste eskader was een wat die bomwerpers by die byeenkoms ontmoet en die missie voltooi het, maar slegs omdat hy 'n stywe formasie gevlieg het met 'n B-29 terwyl dit oor die teiken vlieg en deur die weerfront teruggekeer het met hom op sleeptou. In sy boek, Mustang at War, verklaar RA Freeman dat die gesamentlike verliese van die drie veggroepe 27 vliegtuie en 25 vlieëniers was. Hy sê ook dat dit die grootste verlies aan Mustangs is tydens enige sending in Europa of Asië tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Ed Linfante, 2de Lt. 462ste Eskader, 506ste Groep
Op 1 Junie 1945 is 'n totaal van 144 Mustangs uit die 15de, 21ste en 506ste vegtergroepe op 'n gevegsending na Japan gestuur. Ek vlieg stertkant-Charlie in die hoofvlug van die 462ste eskadervliegtuie, onder leiding van luitenant-kolonel Scandrett. Ander vlieëniers in ons vier-skip formasie was sy vleuelman, lt. Bob Graham en my elementleier, kaptein McClure. 'N B-29 navigeer vir ons.
Toe ons die halfpad nader, het die weer nogal somber geword en aansienlik versleg. Ons is aangesê om strenger te raak. Gou was ons onder swaar reën en onstuimigheid. Staties het radiokommunikasie bemoeilik. Al wat ek nou kon sien, was die ander drie vliegtuie in ons formasie. Graham was skaars sigbaar. My oë was vasgenael op my elementleier. Hy kyk af en toe na my toe ons terugstap. Ek onthou hoe hy in sy kajuit afkyk - 'n oomblik. Byna gelyktydig het dit geblyk dat sy skroef in die regte stabiliseerder van die loodvlak gesny het. Die voorste vliegtuig en sy vleuelman sak afwaarts en verdwyn vinnig. Ek is seker dat L/C Scandrett die longitudinale beheer verloor het, maar ek twyfel of hy of Graham geweet het wat gebeur het.
Intussen het kaptein McClure gesê dat hy baie trillings ondervind en die missie gaan staak. Static het die reaksie van elkeen wat geantwoord het (L/C Ghost?) Onverstaanbaar gemaak. McClure wou hê ek moet by hom bly. As sy vleuelman was ek verplig om dit te doen. Boonop wou ek, want ek kon geen ander vliegtuig sien nie, en ek was bang om daarteen te bots as ek alleen sou probeer. Ek het ook nie die gedagte gehad om tegelykertyd van visuele formasievlug na vlieënde instrumente oor te gaan nie. Saam het ons 'n draai van 180 grade na die basis gemaak.
Kort daarna breek ons ​​by die skoonveld in en McClure vra my of ek skade kan sien. Ek het opgemerk dat sy skroef waarskynlik gebuig is omdat die skyf onreëlmatig en vet was. 'N Klein gedeelte van die enjinkap verskyn ook los.
Ongeveer 80 tot 100 myl van Iwo af het ons 'n P-61-nagvegter, 'n Northrop Black Widow, op 'n gevegspatrollie gewaar. Ons het saam met hom gekom in ligte reën, en hy het ons na Iwo gelei. McClure het onmiddellike klaring versoek om te land. Iwo Control was bewus van sy probleem en het sy versoek toegestaan. Maar omdat ek nie wou hê dat ek die groot tenks van 165 liter buite moes stort en mors nie, is ek aangeraai om hoog te bly totdat ek al die brandstof daarin gebruik het. Om watter rede ook al, het McClure nie daarin geslaag om sy gedeeltelik vol eksterne tenks uit te steek nie, en het hy hard geland wat die vlerke van sy P-51 vasgemaak het.
Ek het die volgende paar uur 'n bal deurgebring met akrobatiek, aan die gons met Kita en Minami Jima sowel as vlootskepe in en om Iwo. Andersins, soos ek later gedink het, kon hulle my neergeskiet het.
Nadat ek geland het en 'n brief geneem het, het ek op die vlieglyn gebly om na die teruggekeerde vegters te kyk. Ek was nogal bekommerd oor L/C Scandrett en Lt. Graham, een van my tentmaats. Die Mustangs keer terug in twee en drie, geskei met tussenposes van tyd. Dit was duidelik dat die missie nie goed afgeloop het nie. Die volle omvang van ons verliese het laat op die dag duidelik geword, nadat luitenant Graham, ons laaste aankoms, ongeveer 8 uur na die vertrek geland het. Teen daardie tyd was dit duidelik dat ons tussen 25 en 30 Mustangs verloor het.
Graham het gesê dat hy so lank as moontlik op Scandrett se vleuel gebly het, sonder om te weet wat fout is. Hy klim toe terug in die sop, vind 'n B-29 en vlieg met die formasie tot by Japan, waar dit sy bomme laat val en weer na Iwo vlieg. Ek was diep bedroef oor die verlies van so baie van my mede -vlieëniers. Alles weens die weer, nie minder nie.
In retrospek kan die botsing wat ons gedwing het om te aborteer ons lewens gered het (McClure en myne). As ons aangegaan het, kon ons onder diegene gewees het wat nooit teruggekeer het nie. Ons sal nooit weet nie.
Reflections on the Mission deur kapt. J.J. Grant
As gevolg van die afstand wat afgelê moes word, het elke vliegtuig 2 vlieëniers toegewys, een sou vlieg en die ander een het tuisgebly om te rus. As gevolg van die vele vriende wat ons tydens die opleiding gemaak het, het ons altyd na die vlieglyn gegaan, op die vlerk geklim en ons maatjies sterkte toegewens. Toe dit tyd was vir die vliegtuie om terug te gaan, gaan ons af na die vlieglyn en wag totdat die vliegtuie terugkom. Op hierdie dag het ons vroeg na die vluglyn gegaan. Vliegtuie het vroeër begin terugkeer as wat verwag is. In plaas daarvan om as 'n groep terug te keer, het hulle een vir een begin inloop. Ons sou die vliegtuie ontmoet sodra die enjin afgeskakel was. Terwyl ons met die vlieëniers gesels het, het die omvang van die tragedie begin ontvou. Een vlieënier sien 'n groot ligflits waar twee vliegtuie bots. Die samevatting van die gesprekke, & quotbail out, & quot & quot; ek is getref, ek red uit, & quot; die verwarring, die volslae chaos, die moontlikheid dat jou naaste vriend dalk nie terugkom nie, het sy tol geëis. My tentmaat het nie teruggekeer nie. Vier-en-twintig ander was vermis. Ons het op die vlieglyn gebly tot donker, gebid en in die lug gesoek na 'n vliegtuig, enige vliegtuig. Hoe kan so iets gebeur met sulke wonderlike vlieëniers, so hoog opgeleide, so bekwame? Hoekom is ek so hartseer?
Daardie aand was dit 'n sombere toneel, in ons tent het lang, gebroke harte gesnik, die reën op die seiltent en die swaar asemhaling van al die ander. Die weer het in 'n ander vliegtuig gesluit vir sewe dae nooit. Dit het ook beteken dat ons reddingspanne nie kon funksioneer nie.
Geen ander nasie het hul vlieëniers soos Amerika beskerm nie. Ons het 'n beskermende wapenrusting voor en agter ons gehad. Ons het 'n valskerm, 'n rubberboot wat opgeblaas kan word, seingereedskap, kleurstof om in die water te gooi sodat ons uit die lug gesien kan word. Langs die roete na Japan het ons duikbote gehad, Navy P.B.Y's wat in die water kon beland en ons kon oplaai. Ons het elke 150 myl vernietigers gehad. Ons het B-17's gehad met 'n boot wat na die vlieënier neergesit kon word. Maar dit alles was nutteloos as gevolg van die voorkant wat ingetrek het.
Tragedie bekruip die quonset -hutte, die tente van die 506ste vanaand. Daar is elf leë beddens in ons omgewing, elkeen verteenwoordig 'n vlieënier, elkeen verteenwoordig 'n baie hegte en dierbare vriend van iemand. Elkeen 'n aanduiding van 'n leë plek wat in 'n jong meisie se hart gelaat is vir 'n liefde wat nooit weer sal terugkeer nie. 'N Permanente nis in die hart van 'n moeder en 'n pa wat sy kop hoog sal hou en sê: "Ek het my seun gegee dat Amerika kan lewe," en dan 'n afgesonderde plek vind en snik vir 'n seun wat nie sal terugkeer nie. Ek het op baie vlerkies geklim en my vriendin sterkte toegewens, sterkte, gelukkig vlieg. Daar was niks ongewoons aan die opstyg nie, net nog 'n dag, 'n ander taak om te doen. Na 'n paar uur het ons na die kranse gegaan om ons troepe terug te verwelkom. 'N Paar vliegtuie verskyn, en 'n paar meer en mdash dra elk by tot 'n somber verhaal. Skok en tragedie is reeds duidelik. Ons bring 'n ramp saam. Die B-29's vlieg voorlangs in. Binnekort is daar algemene histerie. Vliegtuie bots en ek is besig om uit te kom, en dit dra by tot die verwarring. Binnekort is dit elke man vir homself, selfbehoud. Sommige draai uit, herstel, draai weer, herstel en gaan huis toe. Ander het deurgeloop en na Japan gevlieg en die missie vervul.
B-29 se skoot op P-51's probeer naby maak. Ander P-51's het weggekeer van 'n ander B-29 en gedink dit was 'n vyandelike vliegtuig. Episodes van versiersel, draaie, naby botsings, vliegtuie wat in die vlug omgekeer is, groot ligflitse van botsings, was gespreksonderwerpe. Radiostoring, instrumentvlieg, vlieg op groot hoogte, gebrek aan suurstof, op die dek vlieg gemeenskaplike plek. Een B-29 het vliegtuie in die vlak gehad, so laag gevlieg dat die laaste vliegtuig in die see neergestort het. Die vlieëniers wat teruggekeer het, was almal baie bly dat hulle dit oorleef het, maar hartseer was dat soveel dierbare vriende vermis word. Hulle kom in wit, sweet, onbestendig en soos stokdronk vegters. Elke uur het ons gebid dat die lug/see -redding 'n paar van ons vriende kan vind. Die weer was sewe dae lank sleg en het 'n deeglike soektog verhoed. Hoop! Een vlieënier wat in sy vlot gevind is, het 'n ander een gevind, ses dae later, bedrieglik, maar gelukkig. God was nie goed vir ons nie.
LT. FRANK BUZZE & mdash 462 nd -& mdash Ek het die vierde vlug van die 462ste eskader gelei, en ons het die voorkant ingevlieg. Skielik het ek besef dat 'n P-51 my op die punt gestaan ​​het. Ek het weggebreek en myself alleen bevind in hierdie onstuimige gemors. Ek het 'n draai gemaak, herstel en ons oorspronklike koers teruggeneem. Toe ek by die skoonveld inbreek, tel ek dadelik twee agtervolgers op, een uit die 15de en een uit die 21ste. Ons vlieg na Japan, begelei die bomwerpers oor die teiken en keer terug na Iwo, waar ons agterkom dat ons in aksie vermis is. Ons het geen idee gehad totdat ons die rampspoedige verliese wat die drie groepe die dag gely het, beland het nie. Ons was baie gelukkig om weer geklassifiseer te word.
JOHN WEDUM & mdash 506 th & mdash Ek vlieg daardie dag vlerke na die vlugleier. Ek onthou toe die sop dikker geword het, het ek so styf toegemaak dat ek kon. Selfs in streng kon ek nie altyd sy skip sien nie, so ek sou die kontroles vries totdat ek skaars 'n deel van sy plan kon uitmaak, en dan 'n klein regstelling maak om my vorming te behou. Vlieëniers het op die radio geskreeu oor & quot; afgaan & quot. Iemand het berig dat hulle in die helder, net bokant die water was. Sommige vlieëniers het berig dat hulle in die steek gelaat het weens die & quotclear & quot -verslag, maar hulle was baie laag en het nog steeds in die & quotsoup & quot. My vlug het aan die Japannese kant van die voorkant uitgebreek. Uiteindelik breek ons ​​van die voorkant af, hergroepeer en keer terug na Iwo. Toe ons Iwo nader, het ons opskrifte opgetel en huis toe gegaan. Ek onthou hoe bly ons was om tuis te wees en hoe ontsteld ons was dat ons aan so 'n situasie blootgestel was.
LEO HINES & mdash 72 e eskader, 21ste groep & mdash 'n Vlieënier van die groep se hoofkwartier het ons eskader gelei. Ons het die & quotsoup & quot. Die verwarring was ongelooflik. Ons vorming ontbind uit absolute noodsaaklikheid. Ek het myself alleen gevind. Geklap op AB-29 en vlieg saam met hom totdat hy aangedui het dat ons op 200 m was. Ek het die water 'n paar keer gesien, en gedink dat ek op my eie veiliger sou wees. Ek het 'n wedersydse opskrif opgetel en in die oopte aan die Iwo -kant van die voorkant uitgebreek. Majoor Grim was in die omgewing, op sy vlerk geslaan, terug na Iwo. God, wat 'n gemors.
FRANK SEALE & mdash 462 nd - Kort nadat ons Iwo verlaat het, het ons 'n voorkant van 30 000 voet teëgekom. Ons groepleier het 'n groot klimbeurt beveel om oor die voorkant te gaan. Uiteindelik het ons egter die voorkant op ongeveer 25.000 voet bereik. Ek het onmiddellik swaar onstuimigheid teëgekom, sonder sigbaarheid. Ek draai 180 ° en draai terug na Iwo.
JOHN FINDLEY & mdash 462 e - Waar was ek op die weervlug van 1 Junie? Op 'n B-29 'n halfuur agter almal. Ek het die vorige aand die missie-inligtingsessie bygewoon by Island Command. Voordat ek oorsee is, is ek uit die terminale verlof getrek en deur 'n versnelde weerprogram in Bryan Field, Texas, gestuur. Ek was voorheen deur die Bryan -instrument -loodsprogram.
By die geskeduleerde opstyg het die B-29 probleme opgedoen en moes ons vertraag, sodat die volgende 29 in die ry ons plek inneem. Ongelukkig was die vegvlieënier daarin nog nooit op 'n missie in Japan nie; hy was nuut en was nog net in Chichi Jima. Nadat die missie opgestyg het, en u kan onthou dat dit teen die advies van die weermagoffisier beveel is, het ons die 29 in die vierkant weggesteek en ongeveer 30 minute agter die sending opgestyg.
Ek kan nog steeds in my geestesoog daardie eindelose reeks kumuluswolke sien wat die voorkant gemerk het. Ons was ongeveer 100 kilometer daarvandaan sigbaar, ons was bewus van die geweldige opbou en het begin klim.Ons het die 29 gestoot, maar dit het gelyk asof dit nie saak was hoe vinnig ons klim nie; die wolke het by ons gebly en hoe nader ons gekom het, hoe duideliker was dit dat ons nooit oor die top sou kom nie. Ek onthou dat ek na die klimaanwyser gekyk het, en dit was teen 1000 'per minuut. Nogtans kook die wolke vinniger op. Daar was geen gevoel van klim vanuit die perspektief van die 29 nie, geen gevoel van neus-op-houding nie. Ek onthou dat ek gedink het dit was net soos om in 'n hysbak met 'n glas te wees, een het net opgestaan, nie geklim nie, en alles van 'n gelyk vlug.
Nie lank voor ons die voorkant raak nie, was die probleem duidelik, die radioklets was onophoudelik en verward. Ons het besluit om in die sop te gaan met die kans dat ons 'n vliegtuig of twee kan haal, en hulle kan op ons vlieg totdat ons hulle uitklim. Ons het dit gedoen en per toeval het ons 'n hou tussen die wolke raakgeloop en gesien hoe verskeie (ek kan nie onthou hoeveel) P-51 in 'n sirkel rondfrees nie. Ons sak, laat hulle styf vashou en lei hulle van voor af terug na Iwo. Ons het besluit om weer te probeer, en ons het dieselfde of 'n ander gat gevind, en ons het daar ingedraai en gewag vir oorlewendes. Ek kan regtig nie onthou of ons iemand op die tweede reis opgetel het nie, maar aangesien die gat onstuimig tot by die water kom, besluit ons om af te gaan kyk of ons oorlewendes in die water in reddingsvlotte kan opspoor. Die wolke het tot by die watervlak gestrek en dit was moeilik om die groot dier in 'n taamlik stywe spiraal na die watervlak te kry.
Ons het soveel as moontlik gesoek, maar die weer het 'n baie goeie werk verhinder en elke keer het ons swaar wolke of mis of wat-het-u teëgekom. Ons het geen ander keuse gehad as om te klim en dan weer rustig te wees nie. Ek kan nie regtig onthou hoe lank ons ​​gesoek het nie, nie lank genoeg nie, ek is seker, maar ons het op pad terug gekuier. Ons het nie.
Dit was óf die aand óf die volgende dag was daar 'n raad van ondersoek. Kol. Harper het my die middag gebel en vir my gesê dat hy dit sou bywoon en my sou kom haal om 1900. Ek onthou hoe hy in sy Jeep aangekom en op pad af verseker dat ek my nie hoef te bekommer nie. Ek het hom gevra of daar 'n manier is waarop hulle hom kan kry, en hy het gesê: nee, hy was duidelik. Dit was duidelik toe ons by die bord instap dat hulle iemand soek om op te hang. Die generaal lyk nie te goed nadat hy die sending onder die omstandighede beveel het nie. Na die voorlopige optrede was ek die eerste sendingpersoon wat gebel is, en die eerste vraag was waarom ek 'n radio gestuur het dat die sending kon slaag. Toe ek verduidelik dat ek dit eintlik nie gedoen het nie en die omstandighede verduidelik het, het hulle rondgestorm om logs, ens., Na te gaan om te sien dat ek eintlik nie afgeklim het voordat die sending vertrek het nie. Toe vind hulle wie in die weer B-29 was en vind dat dit 'n vervangende vlieënier is sonder missie-ervaring. Dit is daarna dat hulle 'n reël aanvaar het dat slegs 'n vlieënier met ervare ervaring die hoofweervlieënier kan vlieg. Soos ek onthou, het een vlieënier wel by die kus van Japan gekom, maar omdat hy nie eers sy gewere of iets afgevuur het nie, het hy nie 'n medalje gekry nie. Besigtiging, onder al hoe gevaarlike omstandighede, het eenvoudig nie getel nie! En dis waar ek op 1 Junie was.
Ek het 'n klasmaat van my, Crenshaw, op die missie verloor. En onthou jy hoe hulle die opleiding van Hickam Field feitlik gestroop het om vir ons AT6's, ens. En skielik het ek, wat die instrumentopleidingsbeampte was en niemand kon laat oefen nie, skielik mense by die deur geklop vir kaptyd. Ons het die 6's gebruik om die sersant uit die amfibiese eend -uitrusting te neem vir ritte, en hy sou een van sy seuns ons na die vertrekkende skepe laat neem vir oortollige voedsel. Die sersant was mal daaroor om te vlieg, maar was doodbang om dit te doen. Die 6's het baie handig te pas gekom.
462ste eskader, 506ste groepsweermissie
1 Junie 1945
Mission was 'n B-29 Escort Mission, ons groepleier was luitenant-kolonel Scandrett. Stu Lumpkins was die 462ste eskaderleier in Red Flight. Ek was die elementleier in hierdie vlug, en onthou nie wie Lumpkin se vleuelman was nie. Start en ontmoetings by Kita Jima was normaal. Kort nadat ek die ontmoetingspunt verlaat het, begin my enjin hardloop. Ek het Red Leader gebel en die vlug verlaat om na Iwo terug te keer. Ongeveer halfpad terug begin die enjin normaal loop, so ek maak 'n 180 ° en haal die eskader. Ek het toestemming gevra om my pos as nommer 3 in Red Flight te hervat. Ek is meegedeel dat Spare Leader daardie posisie ingeneem het, en dat ek nou Spare Leader was. Ek het daardie standpunt ingeneem.
Kort hiervoor het Blue 4 gestaak en ek het oorgeneem as Blue 4. Hierdie vlug is gelei deur kapt. Crenshaw, met Bob Graham wat sy vleuel vlieg en Jungle McClure as Element Leader. Ons het miskien driekwartuur op koers gegaan met die kardinale reël: moenie op instrumente gaan nie, behalwe in 'n noodgeval. Hierdie missie was 'n effektiewe, maar duur ervaring om personeelfoute uit te skakel.
VERNON WICKMAN - 506 th Group & mdash Ek was op 1 Junie besig om die tweede element in die voorste eskader te lei, toe ons groep, saam met die 15de en 21ste vegtersgroepe, ongeveer twee ure uit Iwo probeer deurdring na 'n erge weerfront. Ons was op 10.000 voet met die 15de vegtergroep gestapel 500 voet hoër aan ons linkerkant en die 21ste vegtergroep 500 voet laer aan ons regterkant. Elke groep het 'n voorsprong B-29 gehad vir navigasiehulp.
'N Weeropsporing B-29 was ongeveer dertig minute voor ons en het aan die voorste B-29 1 s meegedeel dat daar geen probleem sou wees om die weer op 10.000 voet te vul nie. Toe ons die voorkant nader, was dit egter duidelik dat die wolke hoog bo ons kook en dat dit onmoontlik is om VFR te behou. Ek het ten volle verwag dat die B-29's 'n aborsie sou vra, maar hulle het dit nie gedoen nie, en ons het aangegaan met die voorkant wat nou skaars 'n kilometer ver was.
Ek onthou dat ek op hierdie stadium my vlugaanwyser afgehaal het en my element gewaai het om te versterk in afwagting dat ek IFR moes gaan. Binne 'n paar sekondes het ons die eerste dun wolke teëgekom, en dit het vir 'n oomblik gelyk asof ons deur die goed kan kom. Maar die voorkoms was bedrieglik, en ons stort byna onmiddellik in 'n paar swaar wolke wat alle sigbaarheid van ander vliegtuie uitwis. Terselfdertyd het uiterste onstuimigheid dit byna onmoontlik gemaak om vlugbeheer te handhaaf. Ons word soos blare in die wind rondgeslinger. Ek steek my kop neer, konsentreer my op die vluginstrumente en probeer om so reguit en gelyk as moontlik deur te loop, met die hoop dat my vleuelman my nie kan kou nie. Binne 'n paar sekondes word 'oproepe' oor die VHF geskreeu toe vliegtuie bots of in 'n onbeheerde houding ingaan en vlieëniers probeer red. Ek is seker dat almal 'n dapper poging aangewend het om 'n mate van vorming te behou, maar dit was eenvoudig nie moontlik onder die omstandighede nie. En ek vermoed dat baie van die vlieëniers vasgevang was met hul gyrohorisonte in 'n hok en dus nie die onstuimigheid kon hanteer nie.
Ek onthou dat ek sewe of agt minute reguit vorentoe gevlieg het voordat ek by die oopte ingebreek het. Dit het gelyk asof ek skielik in die oog van 'n tifoon kom en 'n helder, blou lug met 'n verspreide kumulus wat rustig bo die see daaronder dryf.
Ek het kort rondgery, op soek na ander vegters en uiteindelik 'n B-29 opgemerk wat saam met verskeie P-51's sirkel. Ek het by hulle aangesluit en opgemerk dat daar 'n paar vliegtuie van elk van die vegtergroepe was. Die B-29-vlieënier het gebel en gevra of ons die doelwit wil bereik. Toe hy negatief was, het hy gesê dat hy nog vyftien minute sou inklim om enige ander agtervolgers op te haal wat moontlik sou deurgekom het. Ons het uiteindelik nege vegters bymekaargemaak, waaronder ek.
Die B-29-vlieënier het uiteindelik weer gebel en gesê: 'Kom huis toe! Hy stel voor dat ons op lae hoogte sak en probeer om onder die voorkant terug te vlieg. Hy het gedink ons ​​kan dit doen VFR met slegs reënbuie. Niemand het daarteen beswaar gemaak nie, en ons het tot by 500 voet verder gegaan en in 'n groot kwota suidwaarts gedraai, soos 'n ma -hen en haar kuikens. Dit was nie lank nie, maar ons het wolke en swaar reën met groot onstuimigheid teëgekom. Binnekort was ons tot 200 voet met die sigbaarheid soms verlaag tot die vliegtuig wat voorlê.
Dit was op hierdie punt dat ek skielik oorweldig was deur duiseligheid. Toe ek in die nommer 3-posisie op die regtervleuel van die B-29 vlieg, het ek letterlik gesien hoe die hele formasie onderstebo draai. Ek voel hoe my voete van die roerpedale afval asof ek in omgekeerde vlug is. Ek het geweet dit kan nie waar wees nie, maar ek het selfs druk op die stok begin plaas om die omgekeerde vlug te behou! Gelukkig het logika die oorhand gekry en het ek die noodlottige drang oorkom, maar ek kon nie die duiseligheid skud nie. Ek bel toe die B-29-vlieënier, vertel hom die probleem en vra dat hy na 'n hoër hoogte moet klim. Ons was eenvoudig te naby aan die water vir die vlugtoestande waarin ons was.
Hy het dadelik begin klim, en ongeveer agt tot nege minute later het hy ongeveer 8000 voet bo -op uitgebreek. Tydens die hele klim het ek die gevoel gehad dat ek onderstebo vlieg. Die gevoel het my nie verlaat nie, totdat ons by die oopte ingebreek het.
Ons het sonder verdere voorval teruggekeer na Iwo en was bly om ou Hot Rocks weer te sien. By die nagaan van my vlugrekords sien ek dat ek vyf uur en twintig minute by die vlug aangemeld het, en waarskynlik die onvergeetlikste in my loopbaan van 30 jaar.
Vir die Groot Man hierbo moes hierdie missie soos 'n reusagtige bronko-botsende rodeo in die lug gelyk het toe 148 vegvlieëniers met hul botsende Mustangs geworstel het in 'n poging om in die saal te bly en te oorleef.
Die verhaal van hierdie missie is 'n klassieke aanduiding van foute in die Tweede Wêreldoorlog, wat gelei het tot die verlies van sommige van ons geliefde vriende en mede-vlieëniers. Ons het voortgegaan om die opdragte te vlieg, elke dag op te ry na Japan, 'n afstand van 750 myl, verby onvriendelike eilande te vlieg, die vasteland van Japan te nader met Fuji duidelik in die verte. Dit het vir my niks anders gelyk as om oor Florida te vlieg waar ons geoefen het nie. Gelukkig vir my groep het ons aangekom na die hewigste gevegte, maar ons was nie minder betrokke by die byna daaglikse uitstappies oor die Japannese vasteland nie.
Toe die moeilikheid nader kom, laat val ons ons vlerktenks, veg as dit nodig was. As ons nie die B-29's begelei het nie, het ons altyd die bemannings van hierdie dapper skepe bewonder wat in die mees intense lugafweervuur ​​gevlieg het sonder om dit te verontagsaam. die erns van die situasie. Toe val ons af na die dekke wat alles in sig en treine, hoogspanningslyne, bote, geboue of enigiets wat beweeg beweeg, behalwe mense. Toe brandstof 'n probleem was, het ons huis toe gegaan. 750 myl van sweet en angs, luister na die motor, bid vir goeie gas kilometers. Dan verskyn Iwo. Die brandstof-kort vliegtuie sou eers land, dan die res. Taxi tot by die tou en jou maatjies klim op die vlerk en sê: "Welkom tuis, ou maat."
Sewe-en-twintig Mustangs en 24 vlieëniers het verlore geraak .. maar ergernis, argumente en mites het die geleentheid nog jare bygewoon.
As 'n naskrif van die tragedie het iemand by die twintigste lugmag 'n besending Link -opleiers (instrumentsimulators) na die VII Fighter Command op Iwo gestuur. Dit het belediging tot besering bygedra, onthou maj. Jim Trapp, CO van die 78ste eskader. & quot Dit het 'n ongeskrewe reël geword dat as iemand 'n enjin by die opstart verloor, dat hy die Link -afrigtergebou sou uithaal. & quot
In slegs vier maande se langafstand vegoperasies van Iwo Jima het die drie Mustang -groepe 160 vliegtuie vir alle oorsake afgeskryf. Sowat 50 vlieëniers het lug- en seereddings gered, maar 90 is dood.
Meer as 'n kwart was die direkte gevolg van die weer, die onsigbare en onoorwonne vyand, 24 van hulle op Swart Vrydag.
'N Tropiese depressie, met die gepaardgaande onstuimige weer, het genadiglik die Groep se aarde gebind gehou vir die volgende paar dae. Dit het ook lug/ see-reddings-eenhede ingekort toe die storm teen 6 Junie in 'n volwaardige tifoon toesak. Iwo is deur wind en reën geteister.
(3) Oorlewingsverslag oor vegvlieënier wat na ses dae op see in 'n reddingsvlot opgetel is Die volgende is 'n verslag van die ses dae wat Lt. Burry in 'n reddingsvlot deurgebring het voordat hy deur 'n duikboot noord van die Bonin -eilande opgetel is (kaart)
Tweede luitenant Arthur A. Burry se enjin het uitgeskakel en hy het van sy vlug geskei geraak. Hy het sy vlugleier gebel, maar sy oordrag het nie gewerk nie. Sy enjin kom terug en Lt. Burry draai om en begin alleen terug na die basis, bel op sy radio en kry geen erkenning nie. Hy vlieg vir ongeveer 'n uur toe sy enjin weer uitloop. Daar word beraam dat Lt. Burry op hierdie tydstip ongeveer 275 myl van die basis af was. Hy ry met die vliegtuig van 9 000 voet tot 2 000 voet af toe hy uitspring en na die vleuel duik.
Lt. Burry beland in die water op sy rug en sukkel om uit sy tuig te kom. Daar was 'n paar omhulsellyne wat in sy Mei -Wes verstrengel was, wat hy moes afsny. Hy laat die valskerm gaan. Twee minute nadat hy die water getref het, het Lt. Burry sy reddingsvlot laat opblaas en opblaas. Omdat hy soutwater ingesluk het, gooi hy sy ontbyt op. Dit was die enigste teken van seesiekte gedurende die hele ses (6) dae. Gedurende die tydperk het Lt. Burry minder as 'n blikkie Pemmican geëet, minder as 'n liter water gedrink. . Hy was nooit honger nie, nooit dors nie. Hy het geen ontlasting gehad nie. Hy het 'n tifoon oorleef, en eers op die sesde dag het hy dwalings begin ondervind. Dit was kouer in die nag as gedurende die dag, maar die koue het hom veral nie gesteur nie. Die enigste pyn wat hy opgedoen het, was van druksere in sy rug. Hy het nie die Air/Sea Rescue -sakdoek gebruik nie, want hy het geweet dat hy ver genoeg op die see is om hom nie te bekommer oor die dryf na vyandige oewers nie. Hy was nooit droog nie, maar hy het nie koud gekry nie.
Eerste dag - 1 Junie
Lt. Burrys beland in die water om 1100. Later die dag sien hy hoe B-29's terugkeer van staking en gebruik vyf
spoor een kleurstofmerker en een ster flikker om hul aandag te trek. Die weer was duidelik, maar koel. Gedurende die nag het hy gedoseer
maar was nooit meer as half aan die slaap nie. Hy het die eerste dag niks geëet en gedrink nie.
Tweede dag - 2 Junie
Weer was toegesluit tot by die dek. Lt. Burry het niks anders gedoen as om in die boot te gaan sit en probeer droog word nie. Middag het hy 'n bietjie Pemmican geëet en 'n bietjie water gedrink. Water was nog steeds pap en snags het hy niks geëet nie.
Derde dag- 3 Junie
Lt. Burry het die B-29's deur 'n waas gesien op pad na Japan. Hy steek een kleurmerk uit en stuur een fakkel,
nie een van hulle het waargeneem nie. Hy eet niks en drink nog 'n bietjie water.
Vierde dag - 4 Junie
Die oggend was die weer heeltemal toegesluit en dit reën. Lt. Burry het geen water opgevang nie, aangesien hy op hierdie stadium slegs 'n halwe blikkie water gebruik het. Hy eet 'n kwart van 'n blikkie Pemmican. Hy het die seil opgeslaan & quotjust vir iets om te doen & quot. Daar was min wind en die water was baie onstuimig, so daar was geen merkbare verskil in die vlot met die seil omhoog nie. Na 'n uur haal hy dit af.
Vyfde dag - 5 Junie
Die dag het sonder probleme verbygegaan. Daardie aand terwyl dit slaap, het dit begin reën. Op 0200 6 Junie het die water baie rof geword. Gedurende die nag is luitenant Burry meer as vyf keer uit die vlot gestort. Hy het die rugsak aan die handvatsel van die vlot vasgemaak. Dit raak los, of die omhulsellyn breek, en die rugsak sak en al sy kos is verlore. Hy het slegs die noodwaterstel met 'n liter water daarin gehad toe die storm bedaar het.
Sesde dag - 6 Junie
Na die storm het die son uitgekom en die water was stil behalwe deinings. Daardie aand het luitenant Burry wanvoorstellings begin kry. Hy was op 'n partytjie op die see in 'n skuur saam met ander vlieëniers van sy eskader. By die partytjie het hy 'n vriend van 'n vriend ontmoet wat gesê het dat hy in die beheertoring gewerk het en belowe het om 'n vernietiger vir hom te stuur.
Die duikboot Trutta, wat bo die Nanpo Shoto -sloot vaar, was op 'n afstand van 200 voet ondergedompel en het na hul Lifeguard -stasie by Honshu, ongeveer 400 kilometer noord, ondergedompel. Selfs op daardie diepte het bergagtige seë die skip geruk. Kommandant F. P. Hoskins, skipper van die Trutta, het kort voor dagbreek opgeduik en golwe van veertig tot vyftig voet opgeteken. Hy en sy brugpers is deur 100 knope wind getref. Die duikboot van 1500 ton word soos 'n stuk dryfhout rondgeslinger. Hoskins het die brug skoongemaak en die veiligheid van die dieptes gesoek. Tweehonderd voet onder die golwe rol Trutta steeds tot 10 grade.
Sewende dag - 7 Junie
Die oggend was helder en helder en Lt. Burry het besef dat daar geen verwoester kom nie, dat hy die vorige aand bedrieg is. Tans het hy begin met musiek, verskillende stemme van mense wat liedjies sing. Toe die duikboot hom later oplaai, was hy nie bedrieglik nie, maar was hy ietwat onsamehangend. Dit lyk asof hy die duikboot verwag het en dit as normaal beskou dat hy opgetel moet word. Hy kon sonder enige hulp deur die luik klim.
Om 1330 het die Hoskins tot periskopdiepte gestyg. Die barometer het onder gekom en styg. Die see was matig en Trutta moes spoed kry om op die stasie te kom. Die duikboot het uiteindelik opgeduik en noordwaarts begin draai. Die middag, 7 Junie, sien uitkykpunte die onmiskenbare flits van 'n geel rubber reddingsvlot op 'n deining, dood voor. Die bemanning het sonder veel oortuiging na hierdie stukkie flotsam gegaan en was verbaas dat dit deur 'n lewende mens beset was. Na ses volle dae op see is 2de luitenant Arthur A. Burry, lid van die 45ste eskader, wonderbaarlik gevind. Hy was ongeveer 300 kilometer noord noordwes van Iwo Jima en ongeveer 50 kilometer wes van Sofu Gun -rots geleë. Hy is talle kere uit sy vlot gegooi in die huilende tifoon van die 6de. Burry was swak van honger en blootstelling, het tydens sy laaste nag op see 'n wanindruk opgedoen, maar hy het een keer aan boord van die duikboot gestyg. Hy het tyd verloor omdat sy horlosie nie funksioneer nie. By navraag het hy gedink dat hy meer as agt dae in die water deurgebring het. Lt. Burry verklaar dat hy hoop om weer te vlieg, maar dat hy tans meer as 'n bietjie bedag is op lang water oor die water.
Die balansstaat vir die VLR -missie van 1 Junie 1945 is uiteindelik gesluit. Die noodlot het 25 vlieëniers uit die rooster van die groep weggesteek en toe, byna mistiek, een teruggegee.
Na die ramp van 1 Junie waarin die adjunk -uitvoerende hoof en die assistent -operasionele beampte verlore gegaan het, het die senior eskaderbevelvoerder, majoor & ldquoLuddy & rdquo Watters van die 457ste, aangesluit om by die groepspersoneel aan te sluit as bedryfsbeampte, terwyl luitenant -kollega Brown in Lt.kol Scandrett en rsquos stap. werk. Maj Watters het die eskader aan kapt Anthony, die 457ste operasionele beampte, oorhandig, en kapt Anthony & rsquos se posisie het op sy beurt aan kapt Guadianni, voorheen die eskaderbeampte van die eskader, geval. Daar is 'n mate van hoop dat die vermiste vlieëniers kan terugkeer, gevolglik is hierdie veranderinge op 2 Junie by die VOCO aangebring. Op die 23ste het luitenant Evan S Stuart vanaf die 458ste aangesluit as asst. Bedryfsbeampte.Op een van die seremonies van Dinsdagmiddag by die Fighter Command, is 12 van ons vlieëniers met die lugmedalje toegeken, en 2, luitenant -kolwer Brown en Maj DeJarnette, die eerste Bronze Oak Leaf Cluster van die medalje. Hulle het suksesvol deelgeneem aan langafstandvegtermissies teen die Japannese Ryk, met 'n hoë professionele vaardigheid en moed wat baie lof vir hulself en die weermag se weermag weerspieël het. Groep.
Kaptein Chauncey Newcomb, 457ste eskader: "Ek was nie lus om Charlie te wees nie, maar op hierdie missie het ek die laaste vlug in die laaste eskader van die drie groepe gelei. Toe die stroom die voorkant nader, was dit nie regtig vir ons sigbaar as 'n wolkformasie nie, maar eerder 'n waas. Die verandering van helder na bewolk was so geleidelik dat ek, totdat ek besef het dat die eskaders voor ons duister word, regtig nie gedink het dat ons in die moeilikheid was nie. Toe die vliegtuie vorentoe begin verdwyn, het ek geweet dat ek moet optree. Ek onthou geen radiowaarskuwing of praat nie. Ek het my vlug in 'n skerp links duik draai geneem, met die vertroostende wete dat daar niemand is om ons sterte op te hardloop nie. Toe ons uitbreek, was slegs my elementleier, Fran (sp) Albrecht, nog steeds by my. & Quot
Francis Albrecht (vlieënier op die foto) en Chauncey Newcomb het die & quotErma Lou & quot. Erma Lou was my vrou se naam, sê Francis. Chauncey was 'n uitstekende leier. Ek het as sy leier op die meeste missies gevlieg. Ons was saam op die Junie -sending toe ons soveel van ons eskader weens weer verloor het. Die 506ste vermiste was:
Kapt Edmund M Crenshaw, O-660038 MIA Onbekend (Die MACR-databasis bevat ook 44-72572 as verlore met die 506ste op 1 Junie, so dit is heel waarskynlik dat dit Capt Crenshaw se Mustang is).
Lt.kol Harvey J Scandrett, O-399564 MIA 44-72607
Kapt Gale M Loomis, O-666404 MIA 44-72563
Kapt Lawrence S Smith, O-665237 MIA 44-72601
Kapt Edmund M Crenshaw, O-660038 MIA Onbekend
Die 15de en 21ste vegtersgroepe het ook op dieselfde datum baie verliese gely.
Lt. Lawrence Grennan 457 ste - gered op 5000 voet 10 myl van Iwo
2de Lt. Thomas Harrigan 458 ste - gered deur PBY (watervliegtuig) 3 Junie
let wel: Harrigan is gered, maar is gevange geneem en vermoor deur Japannese burgers toe hy 'n paar weke later oor Japan moes red.
2de Lt. Arthur A. Burry 45 th - 6 dae op see, opgetel deur Submarine Trutta
In die eerste maande van die Stille Oseaan -oorlog het hierdie generasie Amerikaners meer van die Filippyne gehoor as wat hulle ooit tevore gehoor het. Teen die lente van 1942 het Bataan en Corregidor huishoudelike woorde geword. Duisende Amerikaanse soldate baklei en sterf daar langs mekaar met duisende Filippyne, almal onder generaal Douglas MacArthur.
Waarom het Amerikaners in die Filippyne geveg? Hoe was hulle toevallig daar toe die Japannese toeslaan? Was die Filippyne feitlik 'n vrye land? Waarom was ons nog steeds verantwoordelik vir die beskerming daarvan? Is ons nog steeds verantwoordelik noudat ons die Japs uitgejaag het? Vir hoe lank? Wil die Filippyne ons beskerming hê? Teen wie?
Die antwoorde op hierdie vrae is belangrik, nie net vir ons begrip van die verlede as vir ons begrip van toekomstige probleme in die Filippyne nie. Ons het nog steeds verantwoordelikhede daar, verantwoordelikhede wat deur die oorlog verhoog is. Amerikaners het 'n reputasie in die Filippyne om hul woord te hou. Ons moet hierdie verpligtinge nakom met volle begrip van wat daarby betrokke is.
Wat hierna in die Filippyne gebeur, sal ons beslis nader beïnvloed as die gebeure in die verlede. Dit sal waarskynlik ook die toekoms beïnvloed van miljoene mense wat met angstige oë na die Filippyne gekyk het. Die ander afhanklike mense van die Verre Ooste het in ons rekord in die Filippyne 'n sprankie hoop vir hulself gesien. Hulle is gretig om te sien wat die uitkoms van die eksperiment sal wees. En ander koloniale moondhede vrees dat onafhanklikheid vir die Filippyne hoop op ander gebiede kan wek en uiteindelik chaos kan veroorsaak.
Ons Filippynse probleem is dus nie beëindig nie. Die Filippyne het die toets in 1941 dapper en lojaal afgelê. Die meerderheid het aangehou om geloof te behou gedurende die lang bitter maande en jare van Japannese besetting. Noudat die Filippynse bevryding nie meer net 'n dowwe hoop is nie, nader die verhouding met die Filippyne weer 'n belangrike toets.
Hoe die toets nagekom word, hang grootliks af van die Amerikaanse volk en hul regering.
Vandag in LGBT -geskiedenis - 24 Junie
Om ons geskiedenis te leer IS weerstand! Dankie dat u hierdie reis saam met my geneem het. Nou skryf jou storie!
Vandag in die LGBT -geskiedenis - 24 Junie Junie is LGBT Pride -maand!
1730, Amsterdam – Vyf mans wat twee dae tevore aan sodomie skuldig bevind is, word tereggestel. Pietr Marteyn, Janes Sohn en Johannes Keep word verwurg en verbrand. Maurits van Eeden en Cornelis Boes verdrink in 'n vat water.
1895 – In 'n artikel in die New York Times oor intimiteit tussen vroue word gesê dat getrouheid nie tussen vroue kan bestaan ​​nie, want daar is geen Davids en Jonathans onder vroue nie. " Die skrywer beweer dat daar fundamentele antagonisme tussen vroue bestaan is in die natuur van 'n vrou sonder menslikheid.
1952 – Dale Jennings word in sy eie huis in Los Angeles gearresteer weens onversetlike optrede. Harry Hay en ander Mattachine -lede stig die Citizens Committee to Outlaw Entrapment om geld in te samel vir die regsverdediging van Jennings en om die saak bekend te maak. William Dale Jennings (21 Oktober 1917 - 11 Mei 2000) was 'n Amerikaanse LGBT -regte -aktivis, dramaturg en skrywer.
1970 – Die polisie in New York arresteer lede van Gay Activists Alliance Tom Doerr (1947 - 2 Augustus 1987), Arthur Evans (12 Oktober 1942– 11 September 2011), Jim Owles, Phil Raia en Marty Robinson vir die opvoer 'n sit-in by die hoofkwartier van die Republikeinse Staatskomitee. Die mans, wat hul eise vir eerlike indiensneming en#8221 praktyke wou voorlê aan die goewerneur van die staat New York, Nelson Rockefeller, staan ​​bekend as die Rockefeller Five.
1970 – Myra Breckinridge,met Mae West en Raquel Welch in die hoofrol, debuteer. Myra Breckinridge is 'n 1970 Amerikaanse komediefilm gebaseer op Gore Vidal 's (3 Oktober 1925 - 31 Julie 2012) 1968 met dieselfde naam. Die film is geregisseer deur Michael Sarne, en Raquel Welch het die hoofrol vertolk. Dit speel ook John Huston as Buck Loner, Mae West as Leticia Van Allen, Farrah Fawcett, Rex Reed, Roger Herren en Roger C. Carmel. Tom Selleck maak sy filmdebuut in 'n klein rol as een van Leticia's 's "studs ". Theadora Van Runkle was kostuumontwerper vir die film, alhoewel Edith Headdesigns West se kostuums ontwerp het. Net soos die roman, volg die prentjie die misdaad van Myron Breckinridge, 'n gay man wat 'n geslagsverandering ondergaan en Myra Breckinridge word. Sy gaan na Hollywood om dit van binne na buite te keer. Die prentjie was omstrede vanweë sy seksuele eksplisiteit, maar anders as die roman, Myra Breckinridge het min tot geen kritieke lof ontvang nie en word aangewys as een van die ergste films wat ooit gemaak is.
1971 – Die Gay Activists Alliance hou 'n optog by kerslig na die stadsaal in New York om 'n wetsontwerp te ondersteun wat seksuele oriëntasie sou toevoeg tot die menseregwet van New York.
1973-Op die laaste dag van die New Orleans Pride Weekend is die UpStairs Lounge, 'n gay-kroeg op die tweede verdieping van die drieverdiepinggebou in Chartresstraat 141 in die Franse wyk New Orleans, Louisiana, gebrand. Twee en dertig mense sterf as gevolg van brand of rookinaseming. Die amptelike oorsaak word nog steeds gelys as " Bepaalde oorsprong ". Die waarskynlikste verdagte, 'n gay man wat vroeër die dag uit die kroeg geslinger is, is nooit aangekla nie, en hy het sy eie lewe geneem in November 1974. Tot die skietery in die Orlando Pulse 2016, was dit die dodelikste aanval op 'n gay -klub in die geskiedenis van die Verenigde State.
1976 word die gay -aktivis Stuart Russell, Kanada, saam met vier ander, ontslaan uit die Olimpiese reëlingskomitee in Montreal vir politieke aktiwiteite en seksuele oriëntasie.
1978, Australië - Tweeduisend mense marsjeer vir gay -regte in Sydney. Die polisie herroep hul toestemming om te optrek en mense is in hegtenis geneem en in die koerante uitgegee. Hierdie geleentheid is die begin van die Sydney Gay en Lesbian Mardi Gras.
1980, Kanada – In Vancouver kondig die Gay Alliance Toward Equality (GATE), een van Kanada se oudste en aktiefste organisasies vir gay -regte, ontbinding aan.
1984, Nederland - Herman Verbeek (gebore 1938) van Nederland, die eerste openlik gay lid van die Europese Parlement, tree op.
1990 – Aktiviste verbonde aan Queer Nation versprei 'n manifes met die woorde "Queers Read This " tydens die jaarlikse Pride Celebration -optog in New York. Met opskrif "I Hate Straights " en geteken " Anonymous Queers, " die brosjure is 'n voorbode van herleefde militantiteit onder lesbiese en gay aktiviste.
1994, Filippyne – Die eerste Gay Pride -optog in Asië word in die Filippyne gevier.
2011-Andrew Cuomo, goewerneur van New York, onderteken 'n wet wat die huwelik van dieselfde geslag wettig. Die wet tree op 24 Julie in werking. Die wet verdubbel meer as die aantal Amerikaners wat in gay -huweliksstate woon.
2016 – President Barack Obama kondig die aanwysing aan van die eerste nasionale monument vir lesbiese, gay, biseksuele en transgender (LGBT) regte. Die Stonewall National Monument omvat Christopher Park, die Stonewall Inn en die omliggende strate en sypaadjies wat die plek was van die opstand in Stonewall in 1969.
Staan op, praat uit, deel jou storie!
(Historiese inligting verkry uit 'n verskeidenheid bronne, waaronder QUIST op facebook.com/quistapp, Back2Stonewall.com, Lavender Effect, DataLounge.com, Arron's Gay Info, All Things Queer, RS Levinson, Amara Das Wilhelm, out.com, Safe Schools Koalisie en/of Wikipedia. As u 'n item wil wysig of 'n item wil byvoeg, stuur 'n e -pos aan my by [email protected] Dankie!)
Sterfkennisse, begraafplase en die dooies
Doodsberigte beskryf die dood van 'n individu. Doodsberigte verskaf die oorledene se naam, sterfdatum en beskikking oorblyfsels. Inligtende sterfkennis bevat oorsaak en plek van dood, lys van oorlewendes en hul verhouding met die oorledene, biografiese feite, werk, sosiale aktiwiteite en of die persoon lid is van 'n geloofsgemeenskap. Doodsberigte, sterfgevalle, begrafnis- en begrafnisberigte, saam met gedenktekens en dankboodskappe van die familie, kan die feite oor die oorledene bevat, al dan nie. Die twee belangrikste doodsbronne is die Denver Obituary Project uit die Denver Public Library en die Colorado Obituary Project van die Colorado Genealogical Society. Lees meer oor hoe om 'n doodsberig in Denver te vind en te bestel.
Begraafplase is die laaste rusplek vir baie Coloradans. Vir ons doeleindes het ons enkele begraafplase, begraafplase vir gesinne en gemeenskappe en stedelike gedenktuine ingesluit.
Begrafnisonderneming en lykshuisrekords gee gewoonlik gedetailleerde inligting oor die oorledene. Die inligting kan gevind word, insluitend die naam van die oorledene, geboortedatum en geboorteplek en die naam van die ouers, sterfdatum en begrafnis, begraafplaas, betaling en leidrade tot die tipe begrafnis. Mortuary Records soos Horan Mortuary, Rogers and Nash Mortuary, en Farmer and Hale Mortuary is uitstekende indekse vir argiefrekords.
Dit is 'n versameling primêre brondokumente wat die ineenstorting van die Sowjetunie in die laat 1980's dek. Die versameling bevat dokumente uit argiewe in die meeste van die voormalige lande van die Sowjetblok. Hulle bespreek die veranderinge in Oos -Europa en die gebeure op die Tiananmen -plein in China. Sien ook die oorsprong van die Koue Oorlog, China, 1989 en Duitse hereniging. en (Beeld: 'n Menigte Wes-Duitse burgers kom by die nuutgeskepte opening in die Berlynse muur by Potsdamer Platz. Nasionale argief NAID 6460115, Beeldnommer 330-CFD-DF-ST-91-01380)
Telegram deur ambassadeur Pignatti aan die Ministerie van Buitelandse Sake, en#039 VS-USSR-ooreenkoms oor die voorkoming van kernoorlog '
Die dokument beskryf aanvanklike reaksies op die ondertekening van die ooreenkoms oor die voorkoming van kernoorlog in Washington. Die nuwe ooreenkoms wek kommer oor die bipolêre fokus van die betrekkinge tussen die VSA en die USSR, die tradisionele strategie van die NAVO en stel vrae oor outonome Europese verdediging.
Konferensie van sekretarisse van die CC CPSU, gehou in die kantoor van CC CPSU General Secretary kameraad MS Gorbachev
Na die dood van hoofsekretaris Konstantin Chernenko, bespreek Sowjet -amptenare 'n vergadering van Warskou -pakt en gesprekke met verskillende buitelandse leiers.
CIA Intelligence Assessment, en#039 Gorbachev se ekonomiese agenda: beloftes, potensiaal en slaggate '
'N Ontleding van die nuwe ekonomiese beleid van Gorbatsjof.
Afskrif van die SED Politburo -sessie wat op 5 September 1989 gehou is
'N Afskrif van 'n SED Politburo -sessie waarin die besluit van Hongarye bespreek word om die westelike grens oop te maak en Oos -Duitse burgers toe te laat om na Oostenryk oor te gaan.
Gespreks memorandum, ' Reagan-Gorbatsjof vergaderings in Genève '
Opsomming van die staatsdepartement van Gorbatsjof en Reagan se besprekings.
Notule van die Nasionale Veiligheidsraad
Notule van die vergadering van die National Security Council fokus op besprekings van navorsing en promosie oor strategiese verdedigingsinisiatief (SDI) met buitelandse regerings en Amerikaanse politici.
Nota oor voorstelle vir vergaderings tussen voorsitter van die Staatsraad en verteenwoordigers van meningsvormende sosiale groepe
Nota oor voorstelle vir vergaderings tussen voorsitter van die Staatsraad en verteenwoordigers van advies wat sosiale groepe maak oor dialoog, bemiddeling en vrae rakende die opstel van sulke vergaderings
Brief van Lech Walesa aan die Staatsraad
Brief van Lech Walesa aan die Staatsraad waarin gevra word dat die krygswet beëindig word en die pluralisme van vakbonde tot stand kom
Memorandum van gesprek van Poolse amptenare oor 'n voorgestelde raadplegende raad
Gespreks memorandum met betrekking tot die voorgestelde raadplegende raad en die doel daarvan om vertroue te verhoog en aanbevelings te ontwikkel en die insluiting van nie-partye en lede van die Katolieke kerk
Weeklikse Bulgaarse staatsveiligheidsoorsig
Op grond van intelligensiebronne, rapporteer die minister van binnelandse sake, Dimitar Stoyanov, oor binnelandse politieke ontwikkelings. Onder die kwessies wat in die memorandum behandel word, is die binnelandse gevolge van die plenêre sitting van die CPSU se sentrale komitee in Januarie 1987, asook die Westerse bewerings van menseregteskendings ten opsigte van Bulgarye se beleid teenoor die Turkse etniese minderheid.
Inligting van D. Stoyanov aan M. Balev oor propaganda teen mense en die Republiek Bulgarye
Die Minister van Binnelandse Sake, Dimitar Stoyanov, berig oor die dekking in die Westerse media van die beweerde onderdrukking van ses Bulgaarse dissidente wat 'n ope brief gestuur het na die CSSE -vergadering van 1986 in Wene. Die brief beweer dat Bulgarye nie ten volle voldoen aan die Helsinki -ooreenkoms oor menseregte van 1975. Die minister berig dat alhoewel sekere maatreëls getref is om die aktiwiteite van hierdie spesifieke dissidentgroep te neutraliseer, die amptelike ondersoek opgeskort is omdat daar 'n risiko bestaan om die beeld van Bulgarye in die buiteland verder te beswadder.
Toespraak deur president Ronald Reagan by die Brandenburgpoort, Wes-Berlyn, ' Opmerkings oor Oos-Wes-verhoudings '
Ronald Reagan se beroemde toespraak waarin hy die Sowjet -generaalsekretaris, Mikhail Gorbatsjof, adviseer om hierdie muur af te skakel! & Quot
Anatoly Chernyaev, Notas van 'n vergadering van die Politburo
Gorbatsjof en ander lede van die Politburo het die dringende kwessie van die terugkeer van die Krim -Tatare na die Krim bespreek.
Van gr. Shopov aan T. Zhivkov oor die Europese Ekonomiese Gemeenskap se evaluering van die resultate van CC CPSU June Plenum
Op grond van intelligensieverslae lig die Minister van Binnelandse Sake, Grigor Shopov, Todor Zhivkov in oor die beoordeling van die Europese Ekonomiese Gemeenskap van die onlangse plenêre sitting van die CPSU se sentrale komitee in Junie 1987. Volgens die inligting lyk Brussel tevrede met Gorbatsjof se pogings om partysteun te versamel vir die radikale hervormings wat hy onlangs aangekondig het.
[Poolse regering] Verslag, 'A Sintese van die binnelandse situasie en die aktiwiteite van die Weste, en#039 Warskou
[Poolse regering] Verslag, ''n sintese van die binnelandse situasie en die aktiwiteite van die Weste', met betrekking tot die ekonomiese krisis, liberaliseringsmaatreëls, toenemende ontevredenheid, Amerikaanse steun van Solidariteit en menings van die Weste oor die situasie in Pole
Inligting van D. Stoyanov aan G. Yordanov oor ontevredenheid onder werkers en professore aan die Universiteit van Sofia
Die minister van binnelandse sake, Dimitar Stoyanov, lig die minister van onderwys, Georgi Yordanov, in oor intelligensieverslae oor die toename van ontevredenheid onder professore, werknemers en studente aan die Universiteit van Sofia.
Notule van 'n gesprek tussen M.S. Gorbatsjof en die Amerikaanse minister van buitelandse sake, G. Shultz
Gorbatsjof Shultz bespreek die ABM-verdrag en Sowjet-Amerikaanse betrekkinge.
Politburo -vergadering fokus op Comecon en die belangrikheid van die handhawing van vrugbare handelsverhoudinge met ander sosialistiese nasies.
Aantekeninge van 'n vergadering van die Politburo oor Nina Andreeva, 'n Sowjet -wetenskaplike en politieke aktivis wat Gorbatsjof daarvan beskuldig het dat hy nie ware kommuniste is nie en die Sowjet -stelsel in haar opstel laat vaar het "Ek kan my beginsels nie verlaat nie."
Rekord van gesprek tussen M.S. Gorbatsjof en Fidel Castro
Notas uit 'n telefoongesprek tussen Gorbatsjof en Castro aangaande die voorspraak van kommunistiese ideologie deur beleidsinisiatiewe, en oor die naderende besoek aan Kuba aan Gorbatsjof.
Bekende mense wat op hierdie dag in die geskiedenis verjaar 24 Junie
1937- Anita Desai, Indiese skrywer en die Emerita John E. Burchard professor in geesteswetenskappe aan die Massachusetts Institute of Technology.
1940-Murali Mohan, Indiese filmakteur, vervaardiger, politikus en sakeleier van die Telugu -bioskoop.
1955-Gurumayi Chidvilasananda, huidige geestelike hoof van die Siddha Joga -pad.
1962-Gautam Adani, Indiese miljardêr -nyweraar wat die voorsitter en stigter van die Adani -groep is.
1963- Ajay Chandrakar, Indiese politikus en voormalige minister van kabinet in die regering van Chhattisgarh.
1966- Vijayashanti, Indiese filmaktrise, vervaardiger en politikus.
1970-Atul Agnihotri, Indiese filmakteur, vervaardiger en regisseur.
1974- Madhu Balakrishnan, Indiese playbacksanger wat sing in Malayalam, Telugu, Tamil, Kannada en Tulu.
1978- Ajay Prabhakar, Indiese navorser en skrywer wat tot onlangs 'n beampte van die Verenigde Nasies was.
1988-Sumona Chakravarti, Indiese film- en televisie -aktrise.
1988-Kabir Rafi, Indiese musiekregisseur, komponis, afspeelsanger, onafhanklike popkunstenaar en kunstenaar in die agtergrond.
2000-Shubham Sarangi, Indiese professionele voetbalspeler wat as 'n regterverdediger vir Odisha in die Indiese Superliga speel.
Vandag in die geskiedenis Indië 24 Junie – Beroemde mense wat op hierdie dag in die geskiedenis verjaar het 24 Junie
1897-Omkarnath Thakur was 'n Indiese musiekonderwyser, musikoloog en Hindustani klassieke sanger.
1910-O. M. C. Narayanan Nambudiripad was 'n vooraanstaande Sanskrit geleerde
1927-Kannadasan was 'n Tamil-filosoof, digter, liriekskrywer, vervaardiger, akteur, draaiboekskrywer en redakteur.
1928-MS Viswanathan was 'n Indiese musiekregisseur, komponis en sanger.
Vandag in die geskiedenis Indië 24 Junie – Beroemde mense wat op hierdie dag in die geskiedenis sterf herdenkings 24 Junie
2008-Mallikarjuna Rao was 'n gewilde komedie -akteur in Tollywood.
Vandag in die geskiedenis Indië 24 Junie – Gebeure wat op hierdie dag in die geskiedenis plaasgevind het 24 Junie
1813–Slag van Beaver Dams: 'n Britse en Indiese gesamentlike mag verslaan die Amerikaanse weermag.
1974-Indië haal alles vir 42 in Lord 's se toetskrieket in 77 minute.
Nasionale Pralinesdag word jaarliks ​​op 24 Junie waargeneem. Die dag vereer 'n gebak van neute. Pralines verwys ook na enige sjokoladekoekie wat die gemaalde neute bevat.
Vir meer artikels soos: "Today in history India 24 Junie ", volg ons op Facebook, Twitter en Instagram.
Rock 'n 'Roll History vir
Sam Cooke begin 'n verblyf van twee weke by die Copacabana Club in New York. 'N Reklamebord van 70 voet wat die verlowing bekend maak, is op Times Square opgerig.
Die Beatles speel die eerste van 'n twee nagte se verblyf in Auckland, Nieu -Seeland, en hoewel ondersteuners entoesiasties was, was die polisie in Auckland nie. 'N Inspekteur het gesê:' Ons wou hulle nie hier hê nie, en ek weet nie hoekom u hulle gebring het nie. ' Slegs drie beamptes is toegewys aan 'n skare van etlike duisende aanhangers, net 10 meter van die ingang van die groep af. John Lennon was so kwaad oor die gebrek aan sekuriteit dat die Auckland -vertonings amper afgelas is.
John Lennon se tweede boek, 'N Spanjaard in die werke gepubliseer is. Dit bestaan ​​uit onsinnige verhale en tekeninge soortgelyk aan die styl van sy vorige poging, 1964's In sy eie skrywe.
Die begin van die einde kom vir The Lovin 'Spoonful toe kitaarspeler Zal Yanovsky ophou na 'n optrede in New York op die Forest Hills Music Festival. 'N Jaar later sou John Sebastian ook die groep verlaat om solo te gaan. Alhoewel hy verskeie onaangekondigde gasoptredes tydens John Sebastian -konserte gemaak het, het Yanovsky hom geleidelik heeltemal van musiek onttrek en uiteindelik 'n restaurateur geword. Hy was 58 jaar oud toe hy op 13 Desember 2002 op sy plaas naby Kingston, Ontario, Kanada, 'n noodlottige hartaanval gekry het.
Procol Harum se "A Whiter Shade of Pale" betree die Billboard -grafiek, waar dit 'n hoogtepunt van 5 sal bereik. Die lied is geskryf deur die orkes rondom 'n melodie wat deur die orrelis van die groep, Matthew Fisher, gekomponeer is, wat geïnspireer is deur die akkoordprogressie van Johann Sebastian Bach se "Orchestral Suite in D", wat tussen 1725 en 1739 gekomponeer is.
Elvis Presley neem "Memories" op by Western Recorders in Hollywood. Geskryf deur Billy Strange en Mac Davis vir sy Comeback Special uit '68, wat op 3 Desember van daardie jaar sou verskyn, sal die liedjie uitgereik word as die B-kant van "Charro" en sal #35 op die Billboard Hot 100 vir die week van 12 April 1969.
'N Band uit Detroit, Michigan met die naam Gallery Cashbox Magazinese topverkoper -enkelsnit met 'Nice To Be With You'. Die liedjie sal tot nommer 4 op die Billboard -lys klim en 'n goue rekord verdien vir meer as 'n miljoen eksemplare. Die groep sou die volgende tien maande verdere sukses behaal met "I Believe In Music" (#22) en "Big City Miss Ruth Ann" (#23).
Capitol Records stel die twee skyfplate "Endless Summer" vry, 'n versameling van die grootste treffers deur The Beach Boys. Vier maande later sal dit boaan die album-kaarte in beide die VSA en Kanada verskyn en die groep terugbring op 'n vlak van kommersiële sukses wat hulle sedert die middel van die sestigerjare nog nie behaal het nie. Die album het 155 weke op die Billboard 200 deurgebring en is deur die RIAA 3x Platinum gesertifiseer vir die verkoop van meer as drie miljoen eksemplare.
Die Amerikaanse prokureur in Newark, New Jersey, gee aanklagte aan negentien bestuurders van die musiekbedryf uit na 'n twee jaar lange ondersoek. Die aantygings van belastingontduiking en inkomstebelasting word teen Clive Davis, voormalige president van Columbia Records, en Kenny Gamble en Leon Huff, argitekte van die Philadelphia -klank van die sewentigerjare, getel. Boetes en private skikkings het gevolg.
Die polisie -speurder van die Madison Wisconsin, Bruce Frey, was getuie van een van die vreemdste gebeure in sy loopbaan toe hy sien hoe Elvis Presley uit sy limousine spring en twee tieners stop wat 'n jonger seuntjie op 'n plaaslike vulstasie geslaan het. Elvis het gesê: "Ek neem jou aan." Frey onthou: "Hulle kyk op na hom, vries in die vuis en die slagoffer hardloop by die vulstasie in." Die paar vra vinnig om verskoning en Elvis klim terug in die limousine en gaan na sy hotelkamer by die Sheraton.
Eric Clapton het 100 van sy kitare op 'n veiling by Christie's in New York opgeveil om geld in te samel vir sy medisyne -rehabilitasiekliniek, die Crossroads Center in Antigua. Sy 1956 Fender Stratocaster genaamd Brownie, wat gebruik is om die elektriese weergawe van "Layla" op te neem, is vir $ 497 500 verkoop. Die veiling het gehelp om byna $ 5 miljoen vir die kliniek in te samel.
KISS het gedenkwaardighede uit hul toerdae opgeveil. Die items het $ 876 000 op die eerste dag van die tweedaagse geleentheid ingebring.
Gert van der Graaf, 'n man wat uit Swede gedeporteer is omdat hy Agbaha Ageltha Faeltskog agtervolg het, is naby die sanger se toevlugsoord op die eiland in hegtenis geneem. Hy was van 1997 tot 1999 haar kêrel, maar 'n verbodsbevel is toegestaan ​​wat hom belet om in 2000 met haar te sien of met haar te praat.
'N 36 -jarige man in Nashville word van wanordelike gedrag en openbare bedwelming aangekla nadat hy Cher in die middel by die Tootsies Orchid Lounge in Nashville, Tenn, gegryp het.
Billboard.com noem Olivia Newton-John se treffer in 1982, "Physical" as die seksiestste liedjie van alle tye. Ander klassieke Rock -liedjies wat die top tien gehaal het, was Rod Stewart se "Tonight's The Night", Marvin Gaye se "Let's Get It On", Donna Summer se "Hot Stuff" en nog 'n Rod Stewart -bydrae, "Da Ya Think I'm Sexy".
Alan Myers, tromspeler van die New Wave -band Devo op hul 1980 -treffer Billboard #14, "Whip It", is op 58 -jarige ouderdom aan kanker oorlede.
Bernie Worrell, wie se beheersing van die Moog -sintetiseerder gehelp het om die klank van George Clinton se dubbele projekte van die Parlement en Funkadelic te definieer, is op 72 -jarige ouderdom aan kanker oorlede.
Billy Joel het 'n huldigingsgroep met die naam Big Shot aan Billy Joel die opwinding van 'n leeftyd gegee toe hy saam met hulle op die verhoog was vir drie liedjies in Huntington, die intieme Paramount Theatre in New York.
George Cameron, tromspeler en sanger van The Left Banke op hul treffers "Walk Away Renee" en "Pretty Ballerina", sterf op 70 -jarige ouderdom aan kanker.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Amerikaanse, Britse en Sowjet -militêre magte Duitsland verdeel en beset. Berlyn, ook verdeel in besettingsgebiede, was ver in die Sowjet-beheerde Oos-Duitsland geleë. Die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk het die westelike dele van die stad beheer, terwyl die Sowjet -troepe die oostelike sektor beheer het. Namate die oorlogsverbond tussen die Wes-Geallieerdes en die Sowjetunie geëindig het en vriendskaplike betrekkinge vyandig geword het, het die vraag of die westelike besettingsgebiede in Berlyn onder Westelike Geallieerde beheer sou bly of die stad in die Sowjet-beheerde Oos-Duitsland sou opgeneem word, gelei tot die eerste Berlynse krisis van die Koue Oorlog. Die krisis het op 24 Junie 1948 begin toe Sowjet-magte spoor-, pad- en watertoegang tot die geallieerde gebiede van Berlyn geblokkeer het. Die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk het gereageer deur voedsel en brandstof van die geallieerde lugbase in Wes -Duitsland na Berlyn te vervoer. Die krisis het op 12 Mei 1949 geëindig toe die Sowjet -magte die blokkade op die toegang tot die land na Wes -Berlyn opgehef het.
Die krisis was die gevolg van mededingende besettingsbeleid en toenemende spanning tussen Westerse moondhede en die Sowjetunie. Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die toekoms van die naoorlogse Duitsland geteister deur die verdeeldheid binne en tussen die geallieerde magte. Die enigste belangrike besluit wat uit oorlogsbeplanning ontstaan ​​het, was die ooreenkoms van besettingsgebiede. Selfs na die beëindiging van vyandelikhede is die probleem van wat om te doen met Duitsland nie suksesvol aangespreek tydens die Potsdam -konferensie in Julie 1945 nie. Daar was nie net 'n gebrek aan konsekwentheid in die politieke leierskap en beleidsvorming onder die Britte en die Amerikaners nie, maar besettingsbeleid ter plaatse het ook onvoorsiene uitdagings gekonfronteer. Twee en 'n half miljoen Berlyners, versprei tussen vier besettingsgebiede, het ernstige ontberings teëgekom: Geallieerde bombardemente het die stad in puin gelê, skuiling en warmte was skaars, die swart mark oorheers die stad se ekonomiese lewe en hongersnood het opgeduik. Terwyl hy in sulke omstandighede vasgevang was, was Berlyn 'n vooraanstaande stryd in die Westerse stryd teen die Sowjetunie.
Die jaar 1947 het die besettingsbeleid in Duitsland groot verander. Op 1 Januarie het die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk hul onderskeie gebiede verenig en Bizonia gevorm, wat veroorsaak het dat spanning tussen Oos en Wes eskaleer. In Maart het die uiteensetting van die Moskou -konferensie van ministers van Buitelandse Sake en die uitspraak van die Truman -leerstelling gedien om die lyne van 'n toenemend bipolêre internasionale orde te versterk. In Junie het die minister van buitelandse sake, George Marshall, die Europese herstelprogram aangekondig. Die doel van die Marshall -plan - soos die program genoem is - was nie net om ekonomiese herstel in Wes -Europa te ondersteun nie, maar ook om 'n skans teen die kommunisme te skep deur deelnemende state in die ekonomiese baan van die Verenigde State te trek.
Vroeg in 1948 het die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk en Frankryk in die geheim begin om die oprigting van 'n nuwe Duitse staat wat uit die besettingsgebiede van die Wes -Geallieerdes bestaan, te beplan. In Maart, toe die Sowjette hierdie ontwerpe ontdek het, het hulle onttrek aan die Allied Control Council, wat sedert die einde van die oorlog gereeld vergader het om die besettingsbeleid tussen gebiede te koördineer. In Junie, sonder om die Sowjets daarvan in kennis te stel, het Amerikaanse en Britse beleidmakers die nuwe Deutschmark aan Bizonia en Wes -Berlyn voorgestel. Die doel van die valutahervorming was om die ekonomiese beheer van die stad van die Sowjetunie af te weer, die moontlikheid van die instelling van Marshall -planhulp moontlik te maak en die stad se swart mark te bekamp. Sowjet -owerhede het met soortgelyke bewegings in hul gebied gereageer. Behalwe die uitreiking van hul eie geldeenheid, die Ostmark, blokkeer die Sowjets alle groot pad-, spoor- en kanaalverbindings na Wes -Berlyn, waardeur dit elektrisiteit verhong, asook 'n konstante voorraad noodsaaklike voedsel en steenkool
Die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk het min onmiddellike opsies gehad as daar vyandighede ontstaan. Vanweë die afname in Amerikaanse en Britse gevegsmagte sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog, het die Rooi Leër wat in en om Berlyn gestasioneer was, die Westerse Geallieerde militêre teenwoordigheid verdwerg. Op 13 Junie 1948 het die administrateur van die Amerikaanse besette Duitse generaal Lucius Clay aan Washington gerapporteer: 'Daar is geen uitvoerbaarheid om ons posisie in Berlyn te behou nie, en dit moet nie op grond daarvan geëvalueer word nie. Ons is daarvan oortuig dat ons in Berlyn noodsaaklik is vir ons aansien in Duitsland en in Europa. Of dit nou goed of sleg is, dit het 'n simbool geword van die Amerikaanse bedoeling. " Die Truman -administrasie stem saam. Op grond van geskrewe ooreenkomste met die Sowjetunie in 1945, was die enigste verbindings met Berlyn wat na die Wes -Geallieerdes oorgebly het, lugkorridors uit Wes -Duitsland wat Berlyn per lug verskaf het. Die administrasie het bereken dat as die Sowjets die lugbrug met geweld teëstaan, dit 'n daad van aggressie sou wees teen 'n ongewapende humanitêre missie en die skending van 'n uitdruklike ooreenkoms. Die onus om 'n konflik tussen die voormalige bondgenote aan te steek, rus dus op die aanvaller.
Die Verenigde State het op 26 Junie 'Operation Vittles' begin, terwyl die Verenigde Koninkryk twee dae later 'Operation Plainfare' gevolg het. Ondanks die begeerte om 'n vreedsame oplossing vir die afwyking, het die Verenigde State ook B-29-bomwerpers na die Verenigde Koninkryk gestuur, wat kernwapens kon dra. Die begin van die lugbrug was moeilik en Westerse diplomate het die Sowjets gevra om 'n diplomatieke oplossing vir die doodloopstraat te soek. Die Sowjette het aangebied om die blokkade te laat vaar as die Wes -Geallieerdes die Deutschmark uit Wes -Berlyn sou onttrek.
Alhoewel die Geallieerdes die Sowjet -aanbod afgeweer het, bly die posisie van Wes -Berlyn onseker, en het die opstand politieke gevolge op die grond gehad. In September 1948 marsjeer die Sosialistiese Eenheidsparty van Duitsland (SED), die Duitse Kommunistiese Party van die Sowjet -besettingsgebied, na die stadsraad van Berlyn en dwing dit om te verdaag. Uit vrees dat die Westerse geallieerdes die lugbrug kan stop en Wes -Berlyn aan die Sowjette kan afstaan, het 300 000 Wes -Berlyners by die Reichstag byeengekom om hul teenkanting teen Sowjet -oorheersing te toon. Die opkoms het die Weste oortuig om die lugbrug en die Duitse mark te behou.
Mettertyd het die lugbrug meer doeltreffend geword en het die aantal vliegtuie toegeneem. Op die hoogtepunt van die veldtog het een vliegtuig elke 45 sekondes op die Tempelhof -lughawe geland. Teen die lente van 1949 was die Berlynse lugbrug suksesvol. Die Westerse bondgenote het getoon dat hulle die operasie onbepaald kan volhou. Terselfdertyd veroorsaak die geallieerde teenblokkade in Oos-Duitsland ernstige tekorte, wat volgens Moskou tot politieke omwenteling kan lei.