Klimaatsverandering ... wie is die wêreld se mees aangeskakelde politici? - Inspirasie - 2022
Klimaatsverandering ... wie is die wêreld se mees aangeskakelde politici?
COP 19 Klimaatveranderingskonferensie, Warskou, 2013 [Beeldbron:Piotr Drabik, Flickr]
Probeer om 'n artikel te skryf wat die wêreld se politici rangskik op grond van hul rekord in die bestryding van klimaatsverandering, sal 'n groot bestel wees, aangesien baie van hulle gelukkig nou aktief in die stryd betrokke is. Dit is selfs uitdagend om 'n kort beoordeling te probeer doen. Daar is egter 'n paar politici regoor die wêreld wat veral opmerklik is vanweë die optrede wat hulle reeds gedoen het om klimaatsverandering in hul eie lande en in die buiteland te probeer teenwerk.
Hier is 'n paar voorstelle oor wie die politici kan wees. Of nie.
Is Al Gore selfs 'n politikus meer? Natuurlik is hy. Sy roem as die man wat 'vroeër die volgende president van die Verenigde State van Amerika was', het dikwels gedien as 'n ietwat komiese inleiding tot aanbiedings op sy wêreldwye spreektoere wat daarop gerig was om bewustheid oor die hele wêreld oor klimaatsverandering te verhoog. Gore was egter lank tevore aktief in die omgewingspolitiek 'N Ongemaklike waarheid, hoofsaaklik as gevolg van die invloed van sy ouer se bespreking van Rachel Carson se boek oor plaagdoderresidue, Stil Lente, oorkant die kombuistafel tydens sy jeug toe Gore die Hoërskool besoek.
Toe hy in 1976 by die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers aansluit, het Gore die geleentheid benut om sy politieke loopbaan op 'n omgewingsplatform te voer. Die eerste kongresverhore oor klimaatsverandering neem 'n belangrike plek in sy monumentale politieke CV in.
As vise-president onder Bill Clinton van 1993 tot 2001, Gore was verantwoordelik vir die GLOBE-program, van stapel gestuur op die Aardedag in 1994. In die laat negentigerjare het hy die Kyoto-protokol na vore gebring, met die oproep om 'n vermindering in die uitstoot van kweekhuisgasse, en sy aktiwiteit oor klimaatsveranderingskwessies sedertdien was onverbiddelik.
Gore se omgewingswerk het hom in 2007 'n Nobelprys vir Vrede besorg, in samewerking met die Interregeringspaneel oor Klimaatsverandering (IPCC). Hy is ook die huidige voorsitter van die Alliance for Climate Protection, wat hy self gestig het, terwyl hy ook 'n belangrike posisie beklee as hoof van Kleiner, die groep Perkins Caulfield & Byers oplossings vir klimaatsverandering. Hy is ook besoekende professor aan verskeie Amerikaanse universiteite. Inderdaad 'n besige man. Tog, volgens sy webwerf, word die meeste van sy tyd bestee as voorsitter van The Climate Reality Project, 'n nie-winsgewende groep wat gefokus is op die bevordering en versnelling van wêreldwye aksies om klimaatsverandering te stop.
Soos nou baie bekend is, Gore se boek 'N Ongemaklike waarheid, miskien die wêreld se bekendste, Oscar-bekroonde dokumentêr oor klimaatsverandering geword, maar hy het baie ander boeke oor die onderwerp geskryf, waaronder Aarde in die weegskaal, Die aanranding op die rede, Ons keuse: 'n plan om die klimaatkrisis op te los, en Die toekoms: ses drywers van wêreldwye verandering. Almal moet aandag geniet.
Gore is miskien die verrassendste die No1-man wat ontkeners graag haat. Maar 'n ongemaklike waarheid bly 'n onteenseglike briljante uiteensetting van die belangrikste kwessies rondom klimaatsverandering.
Invloedryk? Uiters. En hy stop gelukkig nog nie. Hou aan met meneer Gore!
Die huidige kanselier van Duitsland en leier van die Christen-Demokratiese Unie (CDU), Angela Merkel, is 'n voormalige wetenskaplike wat, net soos Al Gore, gehelp het om die Kyoto-protokol te bevorder. Opmerklik genoeg het sy ook gehelp om president George W. Bush, klimaatskeptikus, te oorreed dat klimaatsverandering 'n ernstige bedreiging is. Dit was Merkel wat gehelp het om Duitsland se energietransisie (Energiewende) in 2010 te loods. Die program is ongeveer ses maande voor die Fukushima-ramp in Japan van stapel gestuur. Destyds het Merkel kern ondersteun, maar die ramp self het haar vinnig van plan laat verander. Energiewende is nou daarop ingestel om kernkrag teen 2022 uit te faseer en dit te vervang deur 'n massale ontplooiing van hernubare energie, veral son-, wind- en biomassa. Duitsland se teiken is om die vermindering van koolstofvrystellings teen 2020 met 40 persent te vergeleke met 1990-vlakke en 'n vermindering van 80 tot 95 persent teen 2050.
Teenstanders kritiseer die Energiewende op grond daarvan dat dit glo gelei het tot die bou van nuwe steenkoolaanlegte. Dit word egter ten sterkste ontken op grond van die groei in hernubare energie die afgelope dekade meer as die vervanging van kernkrag en dat steenkool nie 'n terugkeer in die land maak nie. Gasaanlegte was die belangrikste tegnologie wat deur die ontplooiing van hernubare energie geraak word, wat die hoogs besoedelende bruinkool (bruinkool) voorlopig veilig laat, aangesien kernkrag ook geleidelik uitgefaseer word. Hierdie tydelike uitstel sal waarskynlik tot 2022 duur, hoewel Arne Jungjohann en Craig Morris redeneer dat Duitsland baie gouer op bruinkool kan reageer deur 'n hervorming van die Europese emissiehandelstelsel (ETS) te implementeer, koolstof te belas, doeltreffendheid te verbeter en 'n Wet op die beskerming van klimaat. Jungjohann en Morris beveel ook 'n alliansie met ander groot EU-lidlande aan om die soort optrede wat deur Amerikaanse state, gemeenskappe en stede geneem is, na te volg in plaas van direkte federale beleid.
Sedert die aanvaarding van president, het president Obama 'n wye reeks maatreëls vir die omgewing en skoon energie begin, een van die eerste is die Amerikaanse herstel- en herbeleggingswet van 2009, wat groen energie ondersteun met 'n stewige subsidie ​​van $ 90 miljard. Teen 2013 het Amerikaanse windenergie verdubbel en sonkrag meer as verdriedubbel, wat Michael Grunwald in sy boek geleer het Die Nuwe Nuwe Bedelingdat die Departement van Energie 'n voorste speler in die stryd om 'n groener energiestelsel geword het. Obama was ook verantwoordelik vir die instelling van hoër doeltreffendheidstandaarde vir die motorbedryf en huishoudelike toestelle, terwyl die emissies van kragsentrales ook beperk is.
Obama se omgewingsbeleid het gehelp om innovasie te stimuleer, veral met betrekking tot die ontwikkeling van groener brandstowwe, nuwe en doeltreffender turbines, slim energiemeters en verskillende ander toestelle. Een so 'n voorbeeld is die tegnologie vir elektriese voertuie (EV) wat deur Envia Systems van Silicon Valley ontwikkel is, wat selfs doeltreffender is as dié wat in die Chevy Volt, Amerika se voorste elektriese motor, gebruik word en wat die gemiddelde prys van 'n Amerikaanse EV sal verlaag met ongeveer $ 5.000.
In April het die Amerikaanse regering die bekendstelling van sy Intended Nationally Determined Contribution (INDC) aangekondig, die Amerikaanse verbintenis tot die dreigende COP21-besprekings oor klimaatsverandering in Parys. Dit het die belofte ingesluit om die koolstofvrystellings teen 2025 met tot 28 persent te verminder.
Ongelukkig het die Amerikaanse ontwikkeling van skaliegas nie gehelp nie, hoewel sommige redeneer dat dit daartoe gelei het om die verbruik van vuiler steenkool te verlaag deur goedkoop natuurlike gas in die mark te oorstroom. Daar was ook die Solyndra-episode, waarin 'n Amerikaanse vervaardiger van CIGS (koper-indium gallium selenide) dunfilm-sonpanele, ondersteun deur subsidies, in September 2011 in gebruik geneem is as gevolg van die dalende prys van silikon.
'N Veel skadeliker kritiek is dat Obama die Noordpoolgebied vir die olie-ontginning in Amerika oopgestel het, maar in Oktober vanjaar het die president verander en besluit om toekomstige olieboorwerk te blokkeer deur nuwe olie-huurvoorwaardes op te stel wat dit byna onmoontlik sal maak vir maatskappye om te soek. vir olie in die Arktiese gebied in die toekoms. 'N Nog groter oorwinning vir omgewingsbewustes was die president se verwerping op 6 Novemberde, van die Keystone XL-oliepypleiding van 1,179 myl. As hierdie pypleiding gebou sou word, sou dit 800,000 vate per dag hoë koolstofolie vanaf die Kanadese teeroliesand na raffinaderye aan die kuslyn van die Golf van Mexiko vervoer het. Hierdie stryd woed al die afgelope sewe jaar en dus is die president se besluit 'n groot oorwinning in die stryd teen klimaatsverandering.
Ten spyte van die terugslae lyk Obama in die algemeen die groenste president wat die VSA nog ooit gehad het. Selfs die Republikeinse Party moes as sodanig erken. Die voormalige goewerneur in Utah, Mike Leavitt, het, hoewel hy die president gekritiseer het omdat hy energie as 'n politieke instrument gebruik het en olie en gas as 'bose magte' bestempel het, verwys na die 'innovasie van onafhanklike produsente en die omvang van groter ondernemings' wat hy beskryf het as nadat hy die VSA 'n wêreldekonomiese leier op die gebied van skoon energie gemaak het.
Arnold Schwarzenegger, bekend vir sy waarnemende rolle in sci-fi en fantasie-aksiefilms soos Die Terminator en Conan The Barbarian, is in 2003 verkies as goewerneur van Kalifornië. In September 2006 onderteken Schwarzenegger AB32, die California Global Warming Solutions Act, wat die staat die eerste in die land maak wat sy kweekhuisgasvrystellings beperk. Die wet stel ook 'n teikenreduksiedoelwit van 30 persent tot 2020.
Goewerneur Schwarzenegger het in 2007 weer opgetree oor klimaatveranderingskwessies deur die implementering van die wêreld se eerste Low Carbon Fuel Standard (LCFS), wat gerig was op 'n vermindering van 10 persent in koolstofvrystelling deur brandstof vir passasiersvoertuie teen 2020. Dit is gevolg deur die bekendstelling van 'n Westerse klimaatinisiatief , in samewerking met die goewerneurs van Arizona, Nieu-Mexiko, Oregon en Washington, om 'n omvattende streeksdoel vir die vermindering van emissies te vestig. In Oktober van dieselfde jaar kondig Schwarzenegger die stigting aan van 'n koalisie genaamd die International Carbon Action Partnership (ICAP), waaronder 'n aantal Amerikaanse state, Kanadese provinsies en EU-lidlande.
In Oktober 2008 onderteken die goewerneur SB 375, 'n wet wat die uitstoot verminder deur stedelike uitbreiding te beheer. Kalifornië het in November 2008 sy standaardkode vir hernubare portefeuljes verhoog tot 33 persent. Dit is ook vaartbelyn gemaak om die ontwikkelings- en vergunningsproses ten opsigte van hernubare energieprojekte te verbeter.
In 2010 het Schwarzenegger Amerika se eerste, verpligte, Green Building Standards Code (CALGREEN) bekendgestel. Hy het ook die R20 Klimaatnetwerk van stapel gestuur, wat bestaan ​​het uit 'n alliansie streeksleiers wat daartoe verbind is om klimaatsverandering te beveg. Dit was sy laaste belangrike groenbeleid voordat hy in Januarie 2011 sy amp verlaat het. Hy was miskien goewerneur van Kalifornië, maar sy optrede het ongetwyfeld 'n groot invloed gehad ver buite die Goue Staat, en selfs ver buite Amerika.
'Ek was altyd 'n groot gelowige in die doen van dinge op wêreldvlak', het hy in November 2010 aan The Guardian gesê. 'Alles wat ek nog ooit gedoen het, was altyd geïnteresseerd om dit wêreldwyd te doen - as dit die fiksheid was, of dit die liggaamsbou, as dit vermaak en toneelspel en skousake was. "
Sommige ander mense wat die moeite werd is om te noem ...
'N Vollediger lys van noemenswaardige en baie waardige groen politici wat hulle beywer vir verandering in lande regoor die wêreld, kan moontlik verskeie webwerfbladsye dek. Veral die Groen Party het 'n massiewe uitwerking gehad, hoewel dit in baie lande amper nie raakgesien word nie, hoofsaaklik as gevolg van sy neiging om ander partye van agter en onder te stoot. In Duitsland was Petra Kelly instrumenteel in die vorming van die land se groen party (Die Grünen) en om dit na nasionale prominensie te stoot. Haar rol het haar die status besorg om, waarskynlik, een van die grootste groen helde ter wêreld te wees. Ongelukkig is sy in 1992 in haar bed doodgeskiet weens 'n gesamentlike moord-selfmoord. Sommige mense beskou haar dood as moontlik verdag. Miskien 'n sluipmoord? Miskien, maar heel waarskynlik nie.
Die Verenigde Koninkryk was 'n ander land waarin die Groen Party op sy eie manier skouspelagtig geslaag het. Tot 1985 het die party bekend gestaan ​​as The Ecology Party, maar in daardie jaar is dit in drie partye verdeel: The Green Party of England & Wales, The Scottish Green Party en The Green Party in Noord-Ierland. Bekende lede van The Green Party of England & Wales het miskien die wêreld se mees omstrede samesweringsteoretikus, David Icke, wat saam met Sara Parkin een van die vier hoofsprekers van die party was, ingesluit. Die hoofsprekerstelsel is laat vaar tydens 'n interne referendum wat in 2007 gehou is en in September 2008 verkies die party Caroline Lucas as leier en Adrian Ramsay as onderleier. Lucas word alom gerespekteer vir haar doeltreffendheid as 'n nasionale en baie prominente kampvegter, skrywer en aktivis, veral na aanleiding van haar verkiesing in 2010 as die LP van die Groen Party vir Brighton Pavilion. Die skynbare ondoeltreffendheid van die UK Green Party op nasionale vlak is dikwels 'n onderwerp van 'n hewige debat, maar dit mis die feit dat die party nog sterker is op plaaslike vlak, met verskeie belangrike suksesse deur die jare heen in plaaslike owerhede die Verenigde Koninkryk.
Intussen het goewerneur Jerry Brown in Kalifornië die nalatenskap van Arnold Schwarzenegger voortgedra deur sterk te reageer op die droogte wat die staat die afgelope paar jaar erg geraak het, saam met verskeie ander Amerikaanse state soos Oregon, Nevada en die staat Washington. Brown het in 2015 'n noodtoestand van die staat verklaar en probeer om 'die staat op te voed' deur herhaalde waarskuwings uit te reik oor die maatreëls wat nodig is om die droogte teë te werk, en die talle veldbrande wat die somer in die VSA gewoed het. Sy openbare beeld is versterk deur sy onderskrywing van die pous Franciskus-waarskuwing oor klimaatsverandering, maar hy is ook sterk gekritiseer vir sy verdraagsaamheid teen die ontginning van skaliegas in Kalifornië. Ten spyte hiervan is hy steeds baie gewild as 'n 'groen uitvoerende hoof'.
Gekonfronteer met 'n toenemende bedreiging van klimaatsverandering, begin die wêreld se nasies in rat te kom met betrekking tot die poging om dit te stop terwyl hulle ook maatreëls implementeer om die manier waarop mense dinge doen, te verander gedurende hul alledaagse lewe. Globale regerings regoor die planeet was op die voorpunt van hierdie proses, met enkele uitsonderings.
Baie regerings was aktief betrokke by die ontplooiing van hernubare energie, Ysland, Denemarke, Suid-Afrika, Dubai, Brasilië, Chili, Japan, en selfs China, om maar net 'n paar gereelde toetreders op lyste soos die Global Green Economy Index te noem. Baie meer regerings sal binne net 'n paar weke in Parys vergader vir die COP21-klimaatsveranderingsbesprekings.
Politici word dikwels hewig gekritiseer, maar dit is belangrik om te onthou dat baie van diegene wat aktief daarin belangstel om die aardverwarming te stop, werklik hul bes probeer om 'n goeie resultaat te behaal, selfs al is die belangstelling miskien eers te laat gestimuleer deur die eerste regtig ernstige tekens van klimaatsverandering wat in hul eie lande voorkom.
Laat ons regtig hoop dat hulle wel daardie resultaat behaal. Die wêreld kan nie te veel langer wag nie.