In die gedig “as” maak die ietwat voorspelbare kruisrym tesame met die vaste versvorm en metrum, anders as in die meeste ander gedigte, ’n enigsins ouderwetse indruk, maar tog kom daar ’n treffende beeld aan die einde, nl. “op die maag van die rivier/dryf die oggend stil soos as” – en daarbenewens word die woord “as” se dubbele betekenis uitgebuit. Vir Klee (1961:5) word die lyn geassosieer met beweging en dinamiek sodat sowel die beweging self as die fatsoen wat deur die lyn afgeteken word, betekenisvol is en kan wees en presies hierdie eienskappe figureer ook in Cloete se vers (vgl. ook Frey & Helfenstein 2000:195). Maar, baie kenners glo dat basters het minder gesondheid probleme as race honde nie. hierdie honde dikwels is gemoedelike en intelligente om hulle te beskerm teen die slaap, of n eensame lewe in die skuiling. Met Spitsuur (1967), 'n titel wat ‘hoogspanning en gedrongenheid’ suggereer en die wêreld van die grootstad oproep (Gesprekke met skrywers 1, pp. 6-7), kry Aucamp se kuns 'n groter verskeidenheid en kom die problematiek van die indiwidu aangrypend aan die orde, terwyl sy waarnemingsvermoë, taalgebruik en karakteriseringstegnieke nog verder verfyn word. 'n Mens sien dit in die meesterlike ‘Portret van 'n ouma’, een van die eerste ek-verhale van Aucamp waarin hede en verlede mekaar subtiel afwissel terwyl die verteller mymerend by die vervalle huis van sy grootmoeder ronddwaal en in die vrugbare hen met haar eiers iets van sy ouma se aanklag teen sy eie onvrugbaarheid ervaar.