As ek nou net nou is, waar sal ek dan na Joy soek? Sonder hoop vir die toekoms, sonder hoop dat dinge sal verander, sonder hoop om te vind wat verlore gegaan het, en geen hoop om die verlede te herstel nie, met slegs die risiko om alles oop te maak wat om my verhard is, wat sal ek doen met wat Ek het?
Soms moet ons alles voel om dit deur te voer. Op ander tye moet ons onsself leegmaak om nie in ons pyn te verdrink nie. As die oplewing van pyn, verwarring of ontsag te groot is, sluit ons outomaties - soos 'n stroombreker. Die meeste van die tyd kan ons onsself terugstel. Soms kan ons nie.
Ly aan traumatiese blindheid
In die middel tagtigerjare het Asiatiese vroue by klinieke in en om Los Angeles begin opdaag en kla van skielike blindheid. Toe hulle getoets word, is daar niks fisiologies met hul oë verkeerd gevind nie. Daar word gedink dat hulle vals is om ongeskiktheidsvoordele te ontvang. Hierdie geïsoleerde gevalle het toegeneem tot 'n herbevolking van 'n subpopulasie, en almal het dieselfde onverklaarbare blindheid gehad.
Uiteindelik is dit ontdek dat hierdie vroue uit Kambodja gemigreer het, waar hulle getuie was van onuitspreeklike gruwels, wat dikwels op hul geliefdes gedoen is. Hulle ly eintlik aan 'n traumatiese blindheid, hul eie vorm van post-traumatiese spanning. Selfs die reis oor die Stille Oseaan kon nie keer dat die aaklige tonele weer speel of die ritme keer dat nuwe onuitspreeklike gruwels hulle sou verbaas nie. Op 'n sekere punt sluit hul gees genadiglik hul sig af om die teer middelpunt van hul wese te beskerm.
Natuurlik was die gruwels nou in hul oë, so dit is onduidelik of hierdie skielike blindheid hulle enigsins beskerm het. Maar hul lot het by my gebly as 'n voorbeeld dat daar selfs 'n tyd is om nie te kyk nie, selfs binne die kuns om dinge in die gesig te staar. En tog, in die dieper logika van ons lyding, is dit nie strydig met die gelofte om sulke gruweldade soos Kambodja of die Holocaust te onthou nie. Soms moet ons wegkyk sodat ons genoeg kan genees om die verhaal te vertel.
My reis deur kanker
In my eie klein weergawe hiervan reis ek groot afstande om te praat van my reis deur kanker en wat dit aan my gedoen is. Tog moet ek hard sluk en wegkyk elke keer as 'n naald in my aar steek. Van buite lyk hierdie dinge soos teenstrydighede - hierdie soek en kyk nie, hierdie soeke na waarheid net om stil te staan ​​in die aangesig van 'n te moeilike ervaring. Van binne word ons deur paradoks ingetrek in veerkragtigheid.
Die digter Stanley Kunitz praat met die dringende skoonheid van alles wanneer hy verklaar dat "die diepste ding wat ek weet is dat ek tegelyk leef en sterf, en my oortuiging is om die selfdialoog aan te meld." Hierdie soort eerlike bestaan ​​vereis beide voel en leegmaak op dieselfde manier as wat asemhaling inasem en uitasem nodig is. Daar is geen manier om dit te doen nie.
Klik hier vir meer inligting of om hierdie boek te bestel. Ook beskikbaar as 'n Kindle-uitgawe en as 'n oudioboek.
Meer boeke deur Mark Nepo
Meer saam as alleen: ontdek die krag en gees van gemeenskap in ons lewens en in die wêreld
deur Mark Nepo
Mark Nepo — die # 1 New York Times topverkopende skrywer en gewilde geestelike leraar — "het ons nie net 'n broodnodige boodskap van hoop en inspirasie gegee nie, maar ook 'n praktiese handleiding oor hoe om 'n beter môre saam te bou '(Arianna Huffington, stigter van HuffPost).
Video / aanbieding met: groei in plek met Mark Nepo - hindernisse as onderwysers
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Die dringende skoonheid van alles: voel en leegmaak, inasem en uitasem