Noodkreet: You’re giving me fever | riviersonderend
Noodkreet: You’re giving me fever
Dit behoort nou reeds duidelik te wees dat George ‘n ligte aanval van cabin fever het. Die bewyse van frustrasie met ‘n skripsie (asook ander stuff) wat oor 11 dae moet in wees, begin orals kop uitsteek. Ongelukkig is dit ook ‘n feit dat dit baie lekkerder is om oor allerlei bog te blog, ten spyte van die woordverwerker-program wat jou dreigend aangluur waar dit net-net wil-wil uitloer agter Firefox.
Ek wil nie meer dink nie!! Geen brein is bedoel om so baie te moet dink nie. Uit protes teen hierdie onbevredigende situasie word alle intensies om intellektueel voor te kom, opgeskort tot verdere kennisgewing. (Moet ‘seblief net nie kom vertel dat jy nie die verskil kan agterkom nie – my ego sal dit nie kan verwerk nie!)
Iets musikaal dan. Binnekort gaan George begin blog oor musiek met ‘n gay tema. Maar voor dit gebeur, eers bietjie musiek vir die naderende Valentynsdag. Spesifiek dan vir almal desperate en dateless, lede van die MMSA (Manne en Meisies Sonder Aftrek). Wat gemaak as jy a la Eric Carmen “All by myself” is? Maklik. Wroeg. En wat laat mense lekkerder wroeg as Ray Charles en Bonnie Raitt met die Hammondorrel wat kreun onder die gewig van onbeantwoorde vrae en onvervulde begeertes? En kyk Raitt kan ‘n kitaar laat huil. Do I ever cross your mind? (So van die 2de minuut, wanneer die prentjies verby is, werk Raitt die kitaar se sake. Desperate stuff.)
Dan voel ek ook dat ek my sosiale verantwoordelikheid pligte sal verontagsaam as ek julle nie vroegtydig waarsku dat dit 6 – 8 Junie weer die Wacky Wine Weekend is in die Breederiviervallei nie. Bespreek nou al verblyf. Jy. sal. nie. spyt. wees. nie. Jy kan selfs invlieg. Begin Saterdagoggend by Van Loveren.
En om af te sluit, ‘n gedagte vir die week:
The river flows rapidly down the mountain, and then all of a sudden it gets blocked with big boulders and a lot of trees. The water can’t go any farther, even though it has tremendous force and forward energy. It just gets blocked there. That’s what happens with us, too; we get blocked like that. Letting go at the end of the out-breath, letting the thoughts go, is like moving one of those boulders away so that the water can keep flowing, so that our energy and our life force can keep evolving and going forward. We don’t, out of fear of the unknown, have to put up these blocks, these dams, that basically say no to life and to feeling life.
–Pema Chodron, Tricycle: The Buddhist Review, Vol. I, #1
Kortweg kan dit in Afrikaans vertaal word:
JY MOET GAAN WERK. HOU OP NONSENS SKRYF!
20 Januarie 2008 at 10:11
Posted in aanhalings, boeddhisme, musiek, spiritualiteit
Tagged with boeddhisme, bonnie raitt, musiek, ray charles, whatever
« Sommige Christene se geloofwaardigheidsprobleem
ek is ‘n fan van jou.
is daar ‘n klub êrens waar mens kan aansluit?
21 Januarie 2008 at 15:12
maeree, prys jou naam dat jy kommentaar gelewer het. ek het begin vrees dat die mense mag dink ek is “weird”.
daar is nie ‘n klub nie, want dit is te veel admin, maar jy besef wel dit maak jou hoogs uniek. jy is een uit ‘n miljard. 😉
21 Januarie 2008 at 20:18