Soos in die 1980's-TV-reeks Die jare daarna en Charlize Theron se rolprent Young Adult (2011) ontgin Klopper hier die tema van die ysere greep wat 'n mens se grootwordjare tot baie lank daarna op jou het. Hoe die klein molshope van toe berge word en blý. En so neem 'n storie wat – ja! – wil vermaak jou op sleeptou. Maar die tou is ongelukkig nie van die sterkste nie.
Klopper is ook geneig om vir haar lesers te vertel eerder as om vir hulle te wys wat gebeur sodat hulle hul eie afleidings kan maak. So byvoorbeeld raas Leentjie “deernisvol” met die hond (bl. 53) en sê Pamina iets “met 'n ironiese stemtoon” (bl. 124).
As Randall Wicomb se stem oor 'n transistorradio die fladdering van 'n rooi rok besing, lees 'n mens: “Om hier in te stap, in hierdie plek wat soos 'n gekrapte langspeelplaat vashaak tussen die verlede en hede, maak haar pynlik bewus van die verbygang van tyd; van haar eie verganklikheid en die onstuitbare bliksemse noodlot” (bl. 82).
Wat dié resensent egter veral die bliksem in maak is dat die boek met 'n paar klappe van die uitgewersweep soveel beter kón gewees het.
Met 'n buiging na die musiekwêreld ­waarteen die verhaal ontplooi, is daar 'n onderteks van liedjies en lirieke én 'n playlist. Op laasgenoemde word die leser vertel: “Wolf de Jager se liedjie, 'Tyd om eerlik te wees', is beskikbaar op alle digitale platforms.”