Hy ís die gedweë predikant van die Moedergemeente wat moedeloos is oor dalende kerkbywoning. Sy vrou, Ester, word vertolk deur Henriëtta Greyffenberg (haar eerste rol in jare). En “mamma”, soos hy haar noem, is uitstekend. “Keelvol” vir “pappa”, wat deur haar kyk en te veel aandag aan die gemeente en te min aan sy gesin gee. Dominee Tienie beleef ’n dip.
“Dit is ’n uitdaging om so ’n rol te vertolk, want dit gaan oor geloof, iets wat baie waardevol vir mense is. Vir baie mense, nie noodwendig vir my nie, is dit die eerste ding waaraan hulle soggens dink as hulle hul oë oopmaak en saans as hulle gaan slaap,” sê Frank. “Jy moet fyn trap en hul emosies respekteer.”
Hy en Dana kom al ’n lang pad saam – veertien jaar. “Ons lag en huil vir dieselfde goed. Ons praat dieselfde taal. Dis nogal ’n hoogtepunt om te dink ons ou toneelstukkie, wat oor ’n dronkgeselsie begin het, het nou ’n fliek geword.”
Frank is besiger as ooit. Hy bou tans aan by sy huis – ’n gastehuis-projek. “Dit is meer stresvol as enige movie.” Hy het boonop vyf dae gelede wéér ophou rook. (En dié keer wil hy deurdruk, maar “dis hel”.) Hy is mal om te gig met sy band. “Ek begin nou repeteer aan ’n stuk deur Saartjie Botha vir Kunstekaap – Toutjies en Ferreira met Joanie Combrink. Ek en Sallas werk aan ’n fliekprojek en Dana skryf ’n eenmanvertoning – O die donkie. Tussendeur is daar nog Willie Esterhuizen se Ouboet en Wors.” Hy moet besig bly, vertel hy, want die bouprojek moet betaal word. “En ek doen graag dinge saam met my twaalfjarige dogter en vrou.”
As sy selfoon lui, kyk hy. “Ek antwoord net as dit my vrou is.” Hy vertel hy gaan Frankie se kortfilm, Die Ongenooides, later die dag sien. En net voor die prysuitdeling speel hy in ’n Ander mens van Quentin Krog. “In die een fliek sê die predikant maak vrede. In die ander een [hy spring op en wys] – skiet ek ’n paar koeëls deur ’n paar ouens se koppe.”
En daarmee groet hy – met ’n druk – en vertel hy het gelees dit is moeiliker om op te hou rook as om heroïenverslawing te oorkom.