Image deur James Wheeler
Na alle waarskynlikheid wil ons gelukkige gedagtes hê en dat die gees rustig en rustig moet wees. Ons wil nie ongelukkige gedagtes hê nie en ons wil nie hê dat die gees afgelei, geroer of verveeld is nie. Ons beoordeel, evalueer en evalueer egter voortdurend die inhoud van die onderstrom: die onwillekeurige ontstaan ​​van gedagtes, beelde en emosies. Ons heg baie waarde aan die onderstroom en glo dat die inhoud van die onderstroom werklik en beduidend is.
Maar die onderstroming is outonoom: dit ontstaan ​​vanself en as ons dit met rus laat, sal hy homself bevry. Dit is 'n eggo van die verlede wat ons nie deur direkte ingryping kan verander nie. Dus is die meeste van die tyd ons pogings om dit te manipuleer en te beheer, 'n volledige vermorsing van tyd. Nadat ons dit duidelik gesien het, skuif ons die fokus van ons praktyk na die houding waarmee ons die onderstrominge waarneem.
Met ander woorde, ons verskuif ons fokus na die waarnemer. Dit is die deel van die gees wat opgelei kan word, en dit is waar ware verandering kan plaasvind. Op hierdie punt kan dit nuttig wees om 'n metafoor in te stel om 'n idee te kry van hoe ons die waarnemer sien en begin oplei.
Sit op 'n rivieroewer
Die Observer en Undercurrent-model word goed geïllustreer deur die metafoor om op 'n rivieroewer te sit en kyk hoe die rivier verbyvloei. Die waarnemer is deel van ons wat op die rivieroewer sit en die rivier se onderstroom. Ons lei die waarnemer op om op die oewer te gaan sit en bloot bewus te wees van hierdie gedagtestroom, let op en aanvaar die wat daar sweef, maar hopelik nie teen die oewer en in die rivier in te gly nie; nie betrokke raak by die inhoud van ons gedagtes nie. Dit is die kern van Mindfulness-oefening.
Maar hoe gereeld sit ons en kyk hoe die rivier verbyvloei?
Die meeste van die tyd bevind ons ons stroomaf voordat ons eers besef dat ons van die wal af gegly het.
Dit is 'n metafoor om te gaan met 'n gedagte wat in die gedagtes opkom en vasgevang raak in denke. As ons eenmaal in die rivier is, is ons vasgevang in die stroom van die onderstroom, onderdompeld in die water, baie gou deur die golwe en onder die water gesleep.
Die onderstroom kan ons oral neem: ons word dalk in duidelike poele met pragtige visse weggevoer en die volgende oomblik kop bo-oor 'n onstuimige waterval gegooi, en dan in 'n sluierige water teruggekeer. Waarheen ons gaan, hang af van die krag van die gewone neigings wat binne ons ontstaan.
Die geboorte van vryheid
Deur middel van Mindfulness-oefening sien ons hoe ons in die onderstrom vasgevang is en saamgesleep word. Ons raak vertroud met die krag van afleiding. Op hierdie punt het ons die keuse: om aan te hou om deur die rivier saamgesleep te word, of terug te klim na die rivieroewer.
Om bewus te wees van hierdie keuse en te leer om dit te oefen is die geboorte van vryheid. Ons kan dus verkies om op die oewer te gaan sit en onpartydig te kyk hoe die rivier verbyvloei, totdat 'n kragtige beweging binne die rivier ons weer in die water trek - en so gaan dit voort! Dit is die aard van Mindfulness-oefening. Dit is hoe bewustheid groei en wysheid word gebore - deur weer in die rivier te val en telkens weer terug te klim na die rivieroewer.
Op hierdie manier begin ons sien dat ons deur die praktyk van die waarnemer die waarnemer opgelei het om op die rivieroewer te sit en om op 'n Mindfulness-ondersteuning te fokus, terwyl ons terselfdertyd bewus is van hoe die rivier verbyvloei; om te herken wanneer ons in die rivier val en vasgevang raak in die onderstroom; en uiteindelik uit die rivier te klim en weer op die rivieroewer te gaan sit.
Die belangrikste is dat ons die waarnemer opgelei het om OK te wees oor hierdie hele proses; toelaat, vriendelik en nuuskierig oor val en uitklim; om hierdie proses te aanvaar en te waardeer dat niks verkeerd is nie.
Tot dusver in ons opleiding het ons aandag geskenk aan die onderstroom en hoe die waarnemer met die onderstrom omgaan. Nou rig ons ons aandag op die waarnemer self en leer om die waarnemer waar te neem. Dit behels 'n verskuiwing van 180 grade in fokus en dit bring ons na die volgende oefening.
Let op ons houding
Volg die oefening hieronder, of volg die begeleide klank.
Doen hierdie oefening vir ongeveer 20 minute.
Begin met die bedoeling om teenwoordig te bly en let op die houding van die waarnemer. Spandeer dan 'n paar oomblikke na oor u motivering om dit te doen. Gaan dan verder na ondersteuning, grond, rus, asemhaling of klank.
Fokus nou op u Mindfulness-ondersteuning op 'n baie ontspanne manier en wees versigtig om nie gedagtes te belemmer nie. Stel 'n belangstelling in die feit dat gedagtes in u gedagtes voortduur. Leer om na hulle te kyk, sodat die bestaan ​​van die onderstrom geleidelik vir u duidelik word. Elke keer as jy agterkom dat jy vasgevang is in die dink, let op waarheen die gees rondgedwaal het en dan vriendelik maar ferm weer terugbring na die Mindfulness-ondersteuning.
Sodra u weer op die steun gerus is, let op die opkoms van gedagtes binne die gees en vra versigtig hoe u voel oor u gevoel op die oomblik - fisies, geestelik of emosioneel. Miskien is u opgewonde of gespanne, miskien spoel baie gedagtes deur u gedagtes, miskien voel u lig en oop, of miskien laag of moedeloos - hoe voel u hieroor? Het u die verwagting dat Mindfulness-oefening u op 'n spesifieke manier moet laat voel? As u nie voel soos u wil nie, wat is u reaksie hierop?
Terwyl u aan die einde van u sessie kom, rus 'n rukkie sonder enige fokus en laat u die moeite doen om te 'mediteer'. Voltooi dan u sessie en maak 'n paar aantekeninge in u dagboek van wat u opgekom het toe u na die houding van u waarnemer gevra het.
Hierdie oefening sal ons vertroud maak met die houding wat ons waarnemer het teenoor wat in die onderstroming ontstaan. Vir baie van ons is dit baie gereeld om 'n oordeelkundige of kritiese houding te hê oor wat in ons ervaring opduik. Dit is 'n belangrike eerste stap om op te let. Ons is dan in die posisie om met hierdie houding te werk en 'n houding van toelaat en aanvaarding te kweek.
Die onderstroom van die verlede
Ons moet 'n belangrike vraag aanspreek wat tydens die laaste oefening kom: waarom kan ons nie die onderstroming alleen laat nie? Toe ons die onderstaande stroom in die laaste hoofstuk ondersoek het, het dit duidelik geword dat dit 'n eggo van die verlede is, en as ons dit alleen laat, sal dit vanself ontstaan, homself vertoon en homself bevry. Maar hoe gereeld vind ons dat ons dit doen? En waarom is dit so moeilik om te doen? Hierdie vrae lê aan die wortel van die ondersoek wat ons met die waarnemer en die onderstaande model onderneem het.
Wat duidelik word as ons aan die waarnemer let, is dat hy dit waarneem voorkeur. Met ander woorde, ons het sterk gewoontes van soos en nie van nie, as dit kom by ons innerlike wêreld - en inderdaad die buitenste wêreld. As daar onaangename gevoelens ontstaan, is daar 'n beweging in die gees na vermyding, weg te stoot en te probeer om die gevoelens te manipuleer of te verander. Terwyl daar aangename gevoelens ontstaan, is daar 'n beweging om die gevoelens te verleng of vas te hou.
Ons weet almal hoe dit voel om 'n 'goeie oefensessie' te hou as ons ruim, oop en rustig voel. Op subtiele vlak is ons geneig om hierdie ervaring te probeer verleng; en as angstige gevoelens opduik, is daar 'n subtiele, skaars gesien beweging van die gees om te vermy en te onderdruk. Dit is wat ons met voorkeur bedoel, en dit word aangevuur deur die ondersoek wat ons pas gedoen het in die laaste oefening van 'hoe voel jy oor wat jy voel'.
Let op ons voorkeure
As ons let op ons voorkeure, sien ons dat daar 'n gevoel van 'ek' is wat agter hierdie voorkeure is - soos 'n ongesiene poppespeler wat die poppe op verskillende maniere beweeg. Ons sien dat hierdie gevoel van self by die waarnemer woon en dat dit 'n sterk belangstelling het in dit wat in ons gedagtes ontstaan. Dit is asof hierdie gevoel van self sê: 'Dit is ek, ek is hier, ek dink ...' Hierdie gevoel van self word bepaal deur voorkeur: 'Is dit 'n mooi gedagte wat opduik? Hou ek van die emosie wat ontstaan ​​het? Laat hierdie geestestoestand my goed voel? ... "
Ons almal het soortgelyke stemme wat deur ons gedagtes loop. Verder, as ons in ons daaglikse lewens beweeg, is hierdie innerlike stem altyd aktief en kyk of die eksterne werklikheid aan ons voorkeure voldoen: 'Hou ek van hierdie restaurant, het hierdie menu 'n behoefte? En hou ek van die mense wat rondom my aan die tafels sit ... "Dit is asof ons voortdurend ons innerlike en buitenste wêrelde bestudeer om te sien of die werklikheid aan ons voorkeure voldoen.
Rob Nairn het 'n wonderlike term geskep vir hierdie gevoel van self wat in die waarnemer woon. Hy noem dit die 'egosentriese voorkeursisteem', algemeen bekend onder die pakkende akroniem: EPS. Elkeen van ons het 'n unieke EPS binne die waarnemer.
Daar is 'n gevoel van self ingebed in die waarnemer. Selde waarneem ons op 'n neutrale manier. Ons neem waar, met 'n sterk gevoel van self, voorkeur. Om bloot hierdie feit te erken, is 'n groot stap in die opleiding van Mindfulness, want ons kom van aangesig tot aangesig met die hoofargitek van ons lyding, en sodoende het ons die geleentheid om 'n ander soort waarnemer te kweek: een wat meer deernisig en aanvaarding. Dit is 'n sleuteltema van die barmhartigheidsopleiding wat deur die Mindfulness Association aangebied word.
Probeer jy die eggo van die verlede verander?
Die EPS is die belangrikste argitek van ons lyding omdat hy daarop aandring om die onmoontlike te doen: om die onderstroming reg te stel, te sanitiseer, te manipuleer of te verander. So baie mense loop in die onderstroom, met 'n ooraktiewe EPS wat voortdurend probeer om iets daaraan te doen!
Moeilike gevoelens of kwessies ontstaan, en dan woon ons daarop en probeer ons onbewustelik om te draai in 'n ander stel gevoelens of druk ons ​​die een of ander oplossing op - niks daarvan werk nie. In werklikheid, al wat gebeur, is dat die onderstrom meer opgeknap word, ons op sy binneste riwwe raak, en die EPS in 'n waansinnige woede probeer om die onmoontlike te doen! Dit klink miskien snaaks, maar dit is baie pynlik en beskryf die innerlike werklikheid van soveel mense.
As ons duidelik sien dat die onderstroom bloot 'n eggo is van die verlede wat op sigself ontstaan ​​en homself bevry, en wanneer ons duidelik sien dat die EPS 'n slagoffer is van sy eie voorkeure, kan ons hierdie twee prosesse geleidelik begin skei binne die verstand. Eenvoudig gestel, dit behels dat u let op wat in die onderstroom ontstaan, let op die voorkeure wat in reaksie hierop ontstaan, en begin albei aanvaar en ook nie voer nie. Dit is die sleutel tot vryheid.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Die houding van die waarnemer: besin oor die onderstroom