Die 800-jarige skelet wat in Troy ontdek is, toon tekens van dood as gevolg van 'n noodlottige infeksie - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die 800-jarige skelet wat in Troy ontdek is, toon tekens van dood as gevolg van 'n noodlottige infeksie
Agthonderd jaar gelede, in 'n hardscrabble-boerderygemeenskap aan die buitewyke van wat vroeër een van die fabelagtige stede van die antieke wêreld was, Troy, is 'n 30-jarige vrou in 'n klipomlyn begrawe.
Soos ander mense in die Bisantynse begraafplaas, het die bene van die vrou die onmiskenbare tekens van 'n harde agrariese bestaan ​​gedra. Maar iets anders trek die aandag van Henrike Kiesewetter, 'n argeoloog verbonde aan Project Troia aan die Universiteit van Tüebingen, toe sy die skelet saamstel: twee verkalkte knoppies, elk so groot soos 'n aarbei, aan die voet van die bors, net onder die ribbes.
"Die voorlopige gedagte was dat dit tuberkels was wat voortspruit uit tuberkulose," sê Caitlin Pepperell, 'n kenner van die Universiteit van Wisconsin-Madison oor die ontwikkeling van patogene en 'n professor in medisyne en mediese mikrobiologie. 'N Bakteriële infeksie, tuberkulose, word dikwels gekenmerk deur die groei van verkalkte knolle in die longe of ander weefsels. DNA-, elementêre en mikroskopiese analise van die ronde wit klippe het egter tuberkulose sowel as urien- of nierstene as moontlikhede uitgesluit.
Caitlin Pepperell. ( Universiteit van Wisconsin )
Deur die knoppe oop te maak, ontdek navorsers buitengewoon goed bewaarde mikrofossiele, gemineraliseerde 'spookselle', wat baie lyk soos bakterieë van die genus Staphylococcus, 'n familie wat die hoogs patogene spesie S. aureus insluit.
'N Deursnit (gemeet in sentimeter) van 'n verkalkte knobbel gevind in 'n skelet wat dateer uit die Bisantynse Troje, iewers rondom die 13de eeu. Deur die knoop oop te maak, het navorsers buitengewoon goed bewaarde mikrofossiele ontdek - gemineraliseerde 'spookselle' - wat baie ooreenstem met bakterieë van die genus Staphylococcus, 'n familie wat baie patogene spesies insluit. Die spookselle het genoeg DNA opgelewer sodat navorsers hul genome volledig kon rekonstrueer. FOTO: PATHOLOGIE NORDHESSEN
Die knoppies en die DNA wat in hul konsentriese kalsiumlae opgesluit was, is gestuur aan die McMaster Universiteit se Hendrik Poinar, 'n kenner van antieke DNA, waarvan die laboratorium bekend is vir sy vaardigheid om genetiese materiaal uit ou argeologiese en paleontologiese oorblyfsels te onttrek en te rekonstrueer.
Russiese wetenskaplikes vorder met die geheim van die ewige lewe
Amber omhul 'n vlooi wat 20 miljoen jaar gelede besmet is met builepes-tipe bakterieë
Middeleeuse geneeskunde: 1 000 jaar oue uie- en knoffelsalf maak moderne bakteriële Superbugs dood
'Verbasend genoeg het hierdie monsters genoeg DNA opgelewer om die genome van twee bakteriesoorte, Staphylococcus saprophyticus en Gardnerella vaginalis, volledig te rekonstrueer, wat die vrou besmet het en waarskynlik tot haar dood gelei het,' sê Poinar.
SEM mikroskop van S. aureus kolonies.
'N Span onder leiding van Pepperell en Poinar skryf in die tydskrif eLife 'n molekulêre portret van die dodelike infeksie. Die werk gee insig in die alledaagse lewensgevare in die laat Bisantynse Ryk, iewers rondom die vroeë 13de eeu, asook die evolusie van Staphylococcus saprophyticus, 'n algemene bakteriese patogeen.
"Verkalking het klein DNA-tasse gemaak en dit oor 'n tydperk van 800 jaar vervoer," sê Pepperell van die knoppies wat gevorm het terwyl die vrou nog gelewe het, terwyl die bakteriese patogene in kalsium toegemaak is en hul genetiese materiaal behoue ​​gebly het. "In hierdie geval was die hoeveelheid en integriteit van die ou DNA buitengewoon. 'N Mens kry gewoonlik minder as 1 persent van die teikenorganisme."
Volgens Pepperell was daar ook menslike DNA van die vrou en wat lyk soos haar manlike fetus, maar tussen 31 en 58 persent van die bewaarde DNA kom van die bakterieë wat verantwoordelik is vir die vrou se infeksie. "Daar was iets baie interessant aan die manier waarop hierdie materiaal bewaar is," sê Pepperell. "Die kwaliteit van die (genetiese) data is ongeëwenaard."
Volgens haar dui die fisiese bewyse aan dat die oorsaak van die dood van die vrou, wat in die agteruitgang van die Bisantynse Ryk plaasgevind het, chorioamnionitis was, 'n bakteriese infeksie van die plasenta, vrugwater en membrane wat die fetus omring. Benewens die vrou se DNA en dié van die bakterieë wat haar infeksie veroorsaak, het navorsers antieke Y -chromosoom -DNA geïdentifiseer, waarskynlik dié van 'n manlike fetus. '' N Hele paar vroue is dood tydens komplikasies tydens swangerskap en bevalling ', sê Kiesewetter, mede-outeur van die eLife-verslag.
Mikrograaf chorioamnionitis met 'n hoë vergroting. ( CC BY-SA 3.0 )
Dit is uniek om 'n geval van sepsis van moeder in die fossielrekord op te spoor: 'Daar is nêrens rekords hiervan nie,' sê hy. "Ons het byna geen bewyse uit die argeologiese verslag van hoe die gesondheid en dood van moeders tot dusver was nie."
Die vermoë om DNA uit ou materiaal te onttrek en, in hierdie geval, die genome van mikroörganismes wat verantwoordelik is vir 'n dodelike infeksie te rekonstrueer, help om die prentjie van die daaglikse lewe in die land agt eeue gelede in te vul.
Die stam van Staphylococcus saprophyticus, verduidelik Pepperell, is anders as die soort wat tipies mense vandag besmet, en is meer in lyn met stamme wat by vee voorkom. "Die Troy-isolaat is in 'n baie interessante posisie tussen die koei en die menslike geassosieerde staph. Dit lyk asof die gogga wat haar siekte veroorsaak het, in 'n ander nis was as wat ons vandag met menslike infeksies sien."
Die genetiese bloudruk vir die Staphylococcus saprophyticus -bakterie, sê sy, voeg by ''n redelik kort lys van antieke bakterieë - cholera, tuberkulose, melaatsheid, pes - waarvoor ons DNA het.'
Sommige stamme van Staphylococcus -bakterieë, soos Staphylococcus aureus, word algemeen op die menslike vel aangetref, waar dit gewoonlik geen gesondheidsrisiko inhou nie. Maar die bakterie kan ernstige en selfs dodelike infeksie veroorsaak as dit dieper in die liggaam binnedring.
Staphylococcus saprophyticus, aan die ander kant, kan uit die omgewing verkry word. 'Die stam van Troy behoort tot 'n afstamming wat in die moderne wêreld nie algemeen met menslike siektes verband hou nie,' verduidelik Pepperell en merk op dat die historiese verslag aandui dat Bisantynse boere gewoonlik by hul vee woon. "Ons bespiegel dat menslike infeksies in die antieke wêreld verkry is uit 'n plas bakterieë wat maklik tussen mense, vee en die omgewing beweeg het."
Onbekende variëteit Staphylococcus. ( CC BY-SA 3.0 )
"Die resultate van die osteologiese ontledings van die laat Bisantynse begrafnisse uit Troje pas goed by 'n prentjie van 'n plattelandse bevolking," sê Kiesewetter van die begrafnisse te midde van die ruïnes van die stad wat die bekendste was as die omgewing van die Trojaanse Oorlog, soos vertel in Homeros se epiese gedig die Ilias. Daar word geglo dat degenerasie van die ruggraat en gewrigte, wat sedertdien in meer as die helfte van die geraamtes gevind is, 'n lewe van harde arbeid in die veld uitbeeld.
Opgelos: die raaisel van die Britse mummies uit die Bronstydperk
Onbekende bakterieë gevind in die Vostokmeer, Antarktika
'Mense sukkel met fisieke spanning en aansteeklike siektes, en slegs 'n paar het ouer as 50 jaar geleef', verduidelik Kiesewetter. "Baie pasgeborenes het nie hul babatyd oorleef nie en byna alle geraamtes van kinders toon tekens van ondervoeding en infeksie." Terselfdertyd het tandbederf in die bevolking die gevolg van 'n landelike dieet wat ryk is aan vrugte, soos vye en dadels.
Die geraamte van 'n vrou wat 800 jaar gelede aan die buitewyke van die antieke stad Troje in die moderne Turkye gesterf het. Krediet: Gebhard Bieg
Die behoud van die bakteriële DNA, soos die infeksie self, was waarskynlik 'n artefak van die vrou se swangerskap, sê Pepperell. "Die plasenta is baie vatbaar vir verkalking, aangesien daar baie kalsium na die fetus beweeg word. Die biomineraliseringsproses kan baie vinnig plaasvind."
2 000 jaar oue skelet geïdentifiseer as senior Romeinse soldaat op Vesuvius-reddingsmissie
ROME-'n 2,000-jarige skelet behoort aan 'n senior Romeinse soldaat wat waarskynlik op 'n reddingsmissie na die verdoemde dorpe Pompeii en Herculaneum gestuur is toe die berg Vesuvius uitgebars het, het wetenskaplikes ontdek.
Aanvanklik was die geraamte van 'n gewone solider, onder die 300 wat in die 1980's by Herculaneum gevind is. Maar nou het navorsers tot die gevolgtrekking gekom dat dit behoort aan 'n hooggeplaaste offisier met 'n Romeinse vloot wat op 'n reddingsmissie gestuur is om paniekbevange inwoners te ontruim.
Beide Pompeii en Herculaneum, gewilde Romeinse badoorde suid van die hedendaagse Napels, is uitgewis deur die gewelddadige uitbarsting in 79 nC, wat mense en huise bedek met lawa, modder en as, wat dit bewaar het vir toekomstige argeoloë om te ontdek.
"Toe ek in 2017 by Herculaneum aankom, het ek besef dat daar baie navorsing oor die geraamtes gegaan het, maar niemand het daaraan gedink om die gereedskap wat daaraan gevind is te ontleed nie," het Francesco Sirano, direkteur van die argeologiese terrein by Herculaneum, aan NBC News gesê. 'Ek en my span het dus van naderby gekyk, en wat ons gevind het, was verstommend.
Laai die NBC News -app af vir nuus en politiek
Toe die skelet 30 jaar gelede ontdek is, het verskeie leidrade dit onderskei van die honderde ander wat deur argeoloë opgegrawe is. Dit het nog steeds 'n leergordel om sy middel, en aan sy sy was daar 'n swaard met 'n ivoorhout, 'n versierde dolk en 'n sak muntstukke. Tog is die skelet permanent uitgestal en geïdentifiseer as 'n generiese soldaat.
Die etimologie van Helen se naam is steeds 'n probleem vir geleerdes. Georg Curtius vertel Helen (Ἑλένη) na die maan (Selene Σελήνη). Émile Boisacq beskou Ἑλένη as gevolg van die bekende selfstandige naamwoord ἑλένη wat "fakkel" beteken.  Daar word ook voorgestel dat die λ van Ἑλένη uit 'n oorspronklike ν ontstaan ​​het, en dus sou die etimologie van die naam verbind word met die wortel van Venus. Linda Lee Clader sê egter dat nie een van die bogenoemde voorstelle veel bevrediging bied nie.  [c]
Meer onlangs het Otto Skutsch die teorie gevorder dat die naam Helen twee afsonderlike etimologieë kan hê, wat onderskeidelik tot verskillende mitologiese figure behoort, naamlik *Sṷelenā (verwant aan Sanskrit antwoordṇā "die blink een") en *Selenā, die eerste 'n Spartaanse godin, gekoppel aan die een of ander verskynsel van natuurlike lig (veral die vuur van St. Elmo) en die suster van die Dioscuri, die ander 'n plantegodin wat in Therapne aanbid is as Ἑλένα Δενδρῖτις ("Helena van die bome"). 
Ander het die naam se etimologie gekoppel aan 'n hipotetiese Proto-Indo-Europese songodin, en let op die naam se verband met die woord "son" in verskillende Indo-Europese kulture.    In die besonder kan haar huweliksmite verband hou met 'n breër Indo-Europese "huweliksdrama" van die songodin, en sy is verwant aan die goddelike tweeling, net soos baie van hierdie godinne.  Martin L. West het dit dus voorgestel Helena ("meesteres van sonlig") kan op die PIE -agtervoegsel gebou word -nā ("minnares van"), wat 'n godheid aandui wat 'n natuurlike element beheer. 
Nie een van die etimologiese bronne ondersteun die bestaan ​​nie, behalwe as 'n toeval, 'n verband tussen die naam Helen en die naam waarmee die klassieke Grieke hulself algemeen beskryf het, naamlik Hellenes, na Hellen ( / ˈ h ɛ l ɪ n / Grieks: Ἕλλην) die mitologiese stamvader van die Grieke.
Die oorsprong van Helen se mite dateer uit die Myceense tydperk.  Haar naam verskyn eers in die gedigte van Homeros, maar geleerdes neem aan dat sulke mites afkomstig is uit vroeëre Mykeense Griekse bronne. Haar mitologiese geboorteplek was Sparta of the Age of Heroes, wat prominent voorkom in die kanon van die Griekse mite: in die latere antieke Griekse geheue het die Mykeense Bronstydperk die tydperk geword van die Griekse helde. Die konings, koninginne en helde van die Trojaanse siklus hou dikwels verband met die gode, aangesien goddelike oorsprong die heroïese voorouers van die Grieke gestalte gegee het. Die val van Troje was 'n val uit 'n roemryke tydperk, wat eeue lank in mondelinge tradisie onthou is voordat dit neergeskryf is.  Onlangse argeologiese opgrawings in Griekeland dui daarop dat die hedendaagse Laconia in die laat bronstydperk 'n duidelike gebied was, terwyl die digters vertel dat dit 'n ryk koninkryk was. Argeoloë het tevergeefs gesoek na 'n Myceense paleiskompleks wat onder die huidige Sparta begrawe is.  Moderne bevindings dui daarop dat die gebied rondom Menelaion in die suidelike deel van die Eurotas -vallei blykbaar die middelpunt van Myceense Laconia was. 
In die meeste bronne, insluitend die Ilias en die Odyssee, Helen is die dogter van Zeus en van Leda, die vrou van die Spartaanse koning Tyndareus.  Euripides se toneelstuk Helen, wat aan die einde van die 5de eeu vC geskryf is, is die vroegste bron om die bekendste verslag van Helen se geboorte te rapporteer: dat, hoewel haar vermeende vader Tyndareus was, sy eintlik Zeus se dogter was. In die vorm van 'n swaan is die koning van die gode deur 'n arend gejaag en by Leda skuiling gesoek. Die swaan het haar liefde gekry, en die twee het gepaar. Leda het toe 'n eier geproduseer, waaruit Helen na vore gekom het.  Die Eerste Vatikaan -mitograaf stel die idee bekend dat twee eiers uit die vakbond kom: een met Castor en Pollux, een saam met Helen en Clytemnestra. Desondanks sê dieselfde skrywer vroeër dat Helen, Castor en Pollux uit 'n enkele eier vervaardig is.  Fabius Planciades Fulgentius verklaar ook dat Helen, Castor en Pollux uit dieselfde eier gebore word.  Pseudo-Apollodorus verklaar dat Leda gemeenskap gehad het met beide Zeus en Tyndareus die aand toe sy Helen ontvang het. 
Aan die ander kant, in die Cypria, deel van die Epic Cycle, was Helen die dogter van Zeus en die godin Nemesis.  Die datum van die Cypria is onseker, maar daar word algemeen gedink dat dit tradisies bewaar wat dateer uit ten minste die 7de eeu vC. In die Cypria, Nemesis wou nie met Zeus paar nie. Sy het daarom van vorm verander in verskillende diere terwyl sy probeer het om van Zeus te vlug en uiteindelik 'n gans geword het. Zeus het homself ook in 'n gans verander en Nemesis verkrag, wat 'n eier geproduseer het waaruit Helen gebore is.  Vermoedelik, in die Cypria, is hierdie eier op een of ander manier na Leda oorgedra.  Later bronne verklaar of dit deur 'n herder na Leda gebring is wat dit in 'n bos in Attica ontdek het, of dat dit deur Hermes in haar skoot geval is. 
Asclepiades van Tragilos en Pseudo-Eratosthenes vertel 'n soortgelyke verhaal, behalwe dat Zeus en Nemesis swane geword het in plaas van ganse.  Timothy Gantz het voorgestel dat die tradisie dat Zeus in die vorm van 'n swaan na Leda gekom het, afkomstig is van die weergawe waarin Zeus en Nemesis in voëls verander het. 
Pausanias verklaar dat in die middel van die 2de eeu nC die oorblyfsels van 'n eierdop, vasgemaak in linte, steeds van die dak van 'n tempel op die Spartaanse akropolis gehang is. Mense het geglo dat dit 'die beroemde eier is wat die legende sê dat Leda gebring het'. Pausanias het na Sparta gereis om die heiligdom, opgedra aan Hilaeira en Phoebe, te besoek om die relikwie self te sien. 
Pausanias sê ook dat daar 'n plaaslike tradisie was dat Helen se broers, "die Dioscuri" (dws Castor en Pollux), op die eiland Pefnos gebore is, en voeg by dat die Spartaanse digter Alcman dit ook gesê het  terwyl die digter Lycophron dit gebruik van die byvoeglike naamwoord "Pephnaian" (Πεφναίας) in samewerking met Helen, dui daarop dat Lycophron moontlik 'n tradisie ken wat meen dat Helen ook op die eiland gebore is. 
Jeugdige ontvoering deur Theseus Edit
Twee Atheners, Theseus en Pirithous, het gedink dat hulle goddelike vrouens moes wees, aangesien hulle seuns van gode was, sodat hulle mekaar kon help om twee dogters van Zeus te ontvoer. Theseus het Helen gekies, en Pirithous het belowe om met Persephone, die vrou van Hades, te trou. Theseus het Helen geneem en haar by sy ma Aethra of sy metgesel Aphidnus by Aphidnae of Athene agtergelaat. Theseus en Pirithous het daarna na die onderwêreld, die domein van Hades, gereis om Persephone te ontvoer. Hades maak asof hulle gasvryheid bied en 'n feesmaal hou, maar sodra die paar gaan sit, draai slange om hul voete en hou hulle daar. Helen se ontvoering het 'n inval in Athene veroorsaak deur Castor en Pollux, wat Aethra in wraak gevange geneem het en hul suster na Sparta terugbesorg het.  In Goethe's Faust, Word gesê dat Centaur Chiron die broers Dioscuri gehelp het om Helen terug te keer huis toe.
In die meeste verslae van hierdie gebeurtenis was Helen nogal jonk. Hellanicus van Lesbos het gesê sy was sewe jaar oud en Diodorus maak haar tien jaar oud.  Aan die ander kant het Stesichorus gesê dat Iphigenia die dogter van Theseus en Helen was, wat duidelik impliseer dat Helen op vrugbare ouderdom was.  In die meeste bronne is Iphigenia die dogter van Agamemnon en Clytemnestra, maar Duris van Samos en ander skrywers het Stesichorus se verslag gevolg. 
Ovid se Helde gee ons 'n idee van hoe oud en veral Romeinse outeurs Helen in haar jeug voorgestel het: sy word voorgestel as 'n jong prinses wat naak in die paleistra worstel, wat verwys na 'n deel van die liggaamlike opvoeding van meisies in klassieke (nie Myceense) Sparta nie. Sextus Propertius stel Helen voor as 'n meisie wat wapens beoefen en saam met haar broers jag: 
[. ] of soos Helen, op die sand van Eurotas, tussen Castor en Pollux, die een wat in boks sou wen, die ander met perde: met kaal borste het sy wapens gedra, sê hulle, en het nie bloos met haar goddelike broers daar nie.
Toe dit tyd was vir Helen om te trou, het baie konings en vorste van regoor die wêreld haar hand kom soek, ryk geskenke saamgebring of gestuurdes gestuur om dit namens hulle te doen. Tydens die wedstryd het Castor en Pollux 'n prominente rol gespeel in die omgang met die vryers, hoewel die finale besluit in die hande van Tyndareus was.  Menelaus, haar toekomstige man, het dit nie bygewoon nie, maar het sy broer, Agamemnon, gestuur om hom te verteenwoordig.
Eed van Tyndareus Redigeer
Tyndareus was bang om 'n man vir sy dogter te kies, of om een ​​van die vryers weg te stuur, uit vrees om hulle aanstoot te gee en rede te gee vir 'n rusie.Odysseus was een van die vryers, maar het geen geskenke gebring nie omdat hy geglo het dat hy min kans het om die wedstryd te wen. Hy het dus belowe om die probleem op te los as Tyndareus op sy beurt hom sou ondersteun in die hof van Penelope, die dogter van Icarius. Tyndareus het geredelik ingestem, en Odysseus het voorgestel dat al die vryers, voordat die besluit geneem is, 'n plegtige eed aflê om die uitverkore eggenoot te verdedig teen wie ook al met hom sou twis. Nadat die vryers gesweer het om nie terug te keer nie, is Menelaus gekies om Helen se man te wees. As teken van die belangrikheid van die pakt, offer Tyndareus 'n perd.  Helen en Menelaus word heersers van Sparta, nadat Tyndareus en Leda geabdikeer het. Menelaus en Helen heers ten minste tien jaar in Sparta en hulle het 'n dogter, Hermione, en (volgens sommige mites) drie seuns: Aethiolas, Maraphius en Pleisthenes.
Die huwelik van Helen en Menelaus is die begin van die einde van die ouderdom van helde. Na afloop van die katalogus van Helen se vryers, rapporteer Hesiodus Zeus se plan om die ras van mans en veral die helde uit te wis. Die Trojaanse Oorlog, wat veroorsaak word deur Helen se wegloop met Parys, gaan sy doel hiervoor wees. 
Verleiding of ontvoering deur Paris Edit
Paris, 'n Trojaanse prins, het in die gedaante van 'n vermeende diplomatieke sending na Sparta gekom om Helen op te eis. Voor hierdie reis is Parys deur Zeus aangestel om die mooiste godin Hera, Athena of Aphrodite te beoordeel. Om sy guns te verdien, het Aphrodite Parys die mooiste vrou ter wêreld belowe. Deur die aanbod van Aphrodite, het Parys haar as die mooiste van die godinne gekies en die toorn van Athena en Hera verdien.
Alhoewel Helen soms deur Parys verkrag word, is antieke Griekse bronne dikwels ellipties en teenstrydig. Herodotus verklaar dat Helen ontvoer is, maar die Cypria noem eenvoudig dat Aphrodite, nadat sy Helen geskenke gegee het, die Spartaanse koningin saam met die Prins van Troje bring.  Sappho voer aan dat Helen gewilliglik vir Menelaus en hul negejarige dogter, Hermione, agtergelaat het om by Parys te wees:
Sommige sê 'n rits ruiters, ander van infanterie en ander
van skepe, is die mooiste ding op die donker aarde
maar ek sê, dit is waarvoor jy lief is
Dit is maklik om dit van almal te verstaan: want
sy het alle sterflinge in skoonheid oortref, Helen haar
Het verlate gegaan en na Troy gaan seil, sonder om aan te dink
haar dogter en dierbare ouers.
Dio Chrysostomus gee 'n heeltemal ander weergawe van die verhaal en bevraagteken Homeros se geloofwaardigheid: nadat Agamemnon met Helen se suster, Clytemnestra, getroud was, het Tyndareus om politieke redes om Helen se hand gesoek. Helen is egter deur baie vryers gesoek, wat van heinde en verre gekom het, onder wie Parys wat al die ander oortref het en die guns van Tyndareus en sy seuns gewen het. So wen hy haar regverdig en neem haar met die volle toestemming van haar natuurlike beskermers na Troia.  Cypria vertel dat Parys en Helen binne drie dae Troy bereik het. Homerus vertel dat tydens 'n kort tussenstop op die klein eiland Kranai, volgens Ilias, het die twee geliefdes hul passie volbring. Aan die ander kant, Cypria let op dat dit gebeur het die aand voordat hulle uit Sparta vertrek het. 
In die westerse skildery word Helen se reis na Troy gewoonlik uitgebeeld as 'n gedwonge ontvoering. Die verkragting van Helen deur Francesco Primaticcio (c. 1530–1539, Bowes Museum) verteenwoordig hierdie tradisie.
In die skildery van Guido Reni (1631, Louvre, Parys) hou Parys Helen egter aan haar pols (soos hy reeds gedoen het in Genga se skildery hier links), en vertrek saam na Troia.
Die verkragting van Helen deur Tintoretto (1578–1579, Museo del Prado, Madrid) Helen kwyn in die hoek van 'n geveg op die see. 
El Juicio de Paris deur Enrique Simonet, c. 1904. Hierdie skildery beeld Parys se oordeel uit. Hy ondersoek Aphrodite, wat naak voor hom staan. Hera en Athena kyk naby.
In Egipte Edit
Ten minste drie antieke Griekse skrywers het ontken dat Helen ooit na Troje gegaan het, het hulle voorgestel dat Helen gedurende die duur van die Trojaanse Oorlog in Egipte gebly het. Die drie skrywers is Euripides, Stesichorus en Herodotus.  In die weergawe wat Euripides in sy toneelstuk voorgehou het Helen, Hera het 'n gelykenis van Helen (eidolon, εἴδωλον) uit wolke op versoek van Zeus, het Hermes haar na Egipte geneem, en Helen het nooit na Troy gegaan nie, maar het die hele oorlog in Egipte deurgebring. Eidolon is ook teenwoordig in die verslag van Stesichorus, maar nie in die rasionaliserende weergawe van die mite van Herodotus nie. Benewens hierdie verslae, sê Lycophron 822 dat Hesiodos die eerste was wat Helen s'n genoem het eidolon.  Hierdie stelling kan beteken dat Hesiodos dit in 'n literêre werk verklaar het of dat die idee wyd bekend was/versprei het in die vroeë argaïese Griekeland gedurende die tyd van Hesiodos en gevolglik aan hom toegeskryf is. 
Herodotus voeg gewig by die 'Egiptiese' weergawe van die gebeure deur sy eie bewyse voor te lê - hy reis na Egipte en voer 'n onderhoud met die priesters van die tempel (Buitelandse Aphrodite, ξείνη Ἀφροδίτη) by Memphis. Volgens hierdie priesters het Helen in Egipte aangekom kort nadat sy Sparta verlaat het, omdat sterk winde Parys se skip van koers af gewaai het. Koning Proteus van Egipte, ontsteld dat Parys die vrou van sy gasheer verlei het en die huis van sy gasheer in Sparta geplunder het, het Paris nie toegelaat om Helen na Troje te neem nie. Parys het sonder 'n nuwe bruid na Troy teruggekeer, maar die Grieke het geweier om te glo dat Helen in Egipte was en nie binne die mure van Troy nie. So het Helen tien jaar in Memphis gewag, terwyl die Grieke en die Trojane geveg het. Na afloop van die Trojaanse Oorlog vaar Menelaus na Memphis, waar Proteus hom met Helen herenig het. 
In Troy Edit
Toe hy agterkom dat sy vrou vermis is, het Menelaus 'n beroep op al die ander vryers gedoen om hul eed af te lê en sodoende die Trojaanse oorlog te begin.
Die Griekse vloot het in Aulis bymekaargekom, maar die skepe kon weens 'n gebrek aan wind nie vaar nie. Artemis was woedend oor 'n heiligmaking, en slegs die offer van Agamemnon se dogter, Iphigenia, kon haar paai. In Euripides Iphigenia in Aulis, Clytemnestra, Iphigenia se ma en Helen se suster, smeek haar man om sy besluit te heroorweeg en noem Helen 'n "goddelose vrou". Clytemnestra probeer Agamemnon waarsku dat opoffering van Iphigenia ter wille van Helen is,"koop wat ons die meeste verfoei met wat ons die meeste ag".  
Helen op die Walle van Troje was 'n gewilde tema in die laat 19de-eeuse kuns-hier 'n uitbeelding van Frederick Leighton.
Op soortgelyke wyse as Leighton, beeld Gustave Moreau 'n uitdrukkinglose Helen uit, 'n leë of angsbevange gesig.
Litografiese illustrasie deur Walter Crane
Voordat vyandelikhede begin het, het die Grieke 'n afvaardiging na die Trojane gestuur onder Odysseus en Menelaos wat hulle sonder sukses probeer het om Priam te oorreed om Helen terug te gee. 'N Gewilde tema, Die versoek van Helen (Helenes Apaitesis, Ἑλένης Ἀπαίτησις), was die onderwerp van 'n drama deur Sophocles, nou verlore.  
Homeros skets 'n treffende, eensame prentjie van Helen in Troy. Sy is gevul met selfveragting en spyt oor wat sy aan die einde van die oorlog veroorsaak het, die Trojane het haar gehaat. As Hector sterf, is sy die derde rouklaagster by sy begrafnis, en sy sê dat Hector en Priamus van al die Trojane altyd vriendelik teenoor haar was:  
Daarom ween ek vir u en vir my ongelukkige self met droefheid in my hart
want ek het niemand meer in die breë Troje wat my saggeaard of vriendelik is nie
maar alle mans sidder vir my. 
Hierdie bitter woorde onthul dat Helen geleidelik Parys se swakhede besef het en besluit het om met Hector saam te werk. Daar is 'n liefdevolle verhouding tussen die twee, en Helen het harde woorde vir Parys wanneer sy die twee broers vergelyk:  
Maar toe ek sien hoe die gode hierdie euwels verordineer het,
sou ek die vrou van 'n beter man gewees het,
wat die verontwaardiging van sy genote en hul talle beledigings kon voel. [. ]
Maar kom nou, gaan in en gaan sit op hierdie stoel, my broer,
want bo alles is daar probleme in u hart
as gevolg van my skaamteloos en die dwaasheid van Alexander.  
Nadat Parys in 'n geveg gedood is, was daar 'n geskil tussen die Trojane oor watter van Priam se seuns wat sy sou oorleef: Helenus of Deiphobus, maar sy is aan laasgenoemde gegee.
Tydens die herfs van Troy Edit
Tydens die val van Troy is Helen se rol dubbelsinnig. By Virgil Aeneis, Deiphobus gee verslag van Helen se verraderlike houding: toe die Trojaanse perd in die stad opgeneem word, het sy Bacchiese rituele gemaak, 'n koor van Trojaanse vroue gelei, en terwyl sy 'n fakkel onder hulle gehou het, beduie sy vir die Grieke vanuit die sentrale toring van die stad . In OdysseeHomerus vertel egter 'n ander verhaal: Helen het drie keer om die perd gehardloop, en sy het die stemme nageboots van die Griekse vroue wat tuis agtergelaat is - so het sy die mans daarbinne gemartel (insluitend Odysseus en Menelaos) met die nagedagtenis aan hul geliefdes, en hulle op die rand van vernietiging gebring. 
Na die dood van Hector en Parys, word Helen die voorloper van hul jonger broer, Deiphobus, maar toe die sak Troy begin, steek sy die swaard van haar nuwe man weg en laat hom aan die genade van Menelaus en Odysseus oor. In Aeneis, Ontmoet Aeneas die verminkte Deiphobus in Hades, sy wonde dien as 'n getuienis van sy skandelike einde, ondersteun deur Helen se laaste verraderlike daad. 
Dit lyk egter asof Helen se portrette in Troje mekaar weerspreek. Aan die een kant lees ons oor die verraderlike Helen wat Bacchiese rites gesimuleer het en hom verheug het oor die bloedbad van Trojane. Aan die ander kant is daar 'n ander Helen, eensaam en hulpeloos wat desperaat is om heiligdom te vind, terwyl Troy brand. Stesichorus vertel dat beide Grieke en Trojane bymekaargekom het om haar dood te stenig.  Toe Menelaus haar uiteindelik vind, het hy sy swaard gelig om haar dood te maak. Hy het geëis dat net hy sy ontroue vrou moes doodmaak, maar toe hy gereed was om dit te doen, het sy haar mantel van haar skouers laat val, en die aanskouing van haar skoonheid het veroorsaak dat hy die swaard uit sy hand laat val.  Electra huil: 
Helaas vir my probleme! Kan dit wees dat haar skoonheid hul swaarde afgestomp het?
Helen keer terug na Sparta en woon 'n tyd lank by Menelaus, waar sy in Boek 4 van Telemachus teëgekom word Die Odyssee. Soos in die verslag uitgebeeld, was sy en Menelaus volkome versoen en het hulle 'n harmonieuse huwelikslewe gehad - hy het geen wrok op haar gehad dat sy met 'n geliefde weggeloop het nie en sy het geen terughoudendheid gehad om staaltjies van haar lewe in die beleërde Troje te vertel nie.
Volgens 'n ander weergawe wat Euripides in sy toneelstuk gebruik het Orestes, Helen is deur Apollo uit Orestes  gered en is na die terugkeer van Menelaus byna onmiddellik na die berg Olympus geneem. 'N Eienaardige lot word vertel deur die geograaf Pausanias (3.19.11–13), wat Helen die hiernamaals met Achilles laat deel het. 
Pausanias het ook 'n ander verhaal (3.19.9–10): "Die verslag van die Rhodiërs is anders. Hulle sê dat toe Menelaus dood was, en Orestes nog steeds 'n swerwer was, Helen deur Nicostratus en Megapenthes verdryf is en na Rhodes gekom het, waar sy het 'n vriendin gehad in Polyxo, die vrou van Tlepolemus. Vir Polyxo, sê hulle, was 'n Argief van afkoms, en toe sy reeds met Tlepolemus getroud was, het hy sy vlug na Rhodes gedeel. Sy was toe koningin van die eiland, nadat sy Hulle het gesê dat hierdie Polyxo die dood van Tlepolemus op Helen wou wreek, noudat sy haar in haar mag gehad het.Daarom het sy haar tegemoetgegaan toe sy besig was om slavinne te bad, geklee in Furies, wat Helen en het haar aan 'n boom gehang, en daarom het die Rhodiërs 'n heiligdom van Helen of the Tree. " 
Tlepolemus was 'n seun van Heracles en Astyoche. Astyoche was 'n dogter van Phylas, koning van Ephyra wat deur Heracles vermoor is. Tlepolemus is vermoor deur Sarpedon op die eerste dag van gevegte in die Ilias. Nicostratus was 'n seun van Menelaus deur sy byvrou Pieris, 'n Etoliese slaaf. Megapenthes was 'n seun van Menelaus by sy byvrou Tereis, geen verdere oorsprong nie.
In Euripides se tragedie Die Trojaanse vroue, Helen word vermy deur die vroue wat die oorlog oorleef het en moet na Griekeland teruggeneem word vir 'n doodsvonnis. Hierdie weergawe word weerspreek deur twee van Euripides se ander tragedies Electra, wat voorafgaan aan die Trojaanse vroue, en Helen, soos Helen beskryf word as in Egipte tydens die gebeurtenisse van die Trojaanse Oorlog in elk.
Vanaf die oudheid sou dit 'n merkwaardige uitdaging wees om Helen uit te beeld. Die verhaal van Zeuxis handel oor hierdie presiese vraag: hoe sou 'n kunstenaar die ideale skoonheid verewig?  Hy het uiteindelik die beste eienskappe uit vyf maagde gekies. Die antieke wêreld begin Helen se prentjie skilder of haar vorm teen die 7de eeu vC op klip, klei en brons opskryf.  Dares Phrygius beskryf Helen in syne Geskiedenis van die val van Troje: "Sy was pragtig, vindingryk en sjarmant. Haar bene was die beste haar mond die oulikste. Daar was 'n skoonheidspunt tussen haar wenkbroue." 
Helen word gereeld op Atheense vase uitgebeeld as bedreig deur Menelaus en vlug van hom af. Dit is egter nie die geval in die Laconiese kuns nie: op 'n argaïese stele wat Helen se herstel na die val van Troy uitbeeld, is Menelaus gewapen met 'n swaard, maar Helen staar hom vrymoedig in die oë en kyk direk in sy oë en in ander werke van Peloponnesiese kuns, Helen word gewys met 'n krans, terwyl Menelaus sy swaard vertikaal omhoog hou. Daarteenoor, op Atheense vase van c. 550–470 rig Menelaus sy swaard dreigend op haar. 
Die ontvoering deur Parys was 'n ander gewilde motief in antieke Griekse vaasverf, beslis gewilder as die ontvoering deur Theseus. In 'n beroemde voorstelling deur die Atheense vaasskilder Makron volg Helen Parys soos 'n bruid wat 'n bruidegom volg, haar pols vasgryp deur Parys se hand.  Die Etruske, wat 'n gesofistikeerde kennis van die Griekse mitologie gehad het, het 'n besondere belangstelling getoon in die tema van die aflewering van Helen se eier, wat in reliëfspieëls uitgebeeld word. 
In die Renaissance -skildery word Helen se vertrek uit Sparta gewoonlik uitgebeeld as 'n toneel van gewelddadige verwydering (verkragting) deur Parys. Dit is egter nie die geval met sekere sekulêre Middeleeuse illustrasies nie. Kunstenaars van die 1460's en 1470's is beïnvloed deur Guido delle Colonne's Historia destroyis Troiae, waar Helen se ontvoering uitgebeeld word as 'n toneel van verleiding. In die Florentynse prentkroniek Parys en Helen word arm aan arm vertoon terwyl hul huwelik in die Frans-Vlaamse tapisserie uitgebeeld word. 
In die van Christopher Marlowe Dokter Faustus (1604), tower Faust die skaduwee van Helen op. By die sien van Helen spreek Faustus die bekende reël: "Was dit die gesig wat duisend skepe gelanseer het, en die toplose torings van Ilium gebrand?" (Wet V, toneel I.) Helen word ook deur Faust in Goethe's getoor Faust.
In William Shakespeare se toneelstuk Troilus en Cressida is Helen 'n minderjarige karakter wat Troilus aanbid.
In die Pre-Raphaelite-kuns word Helen gereeld vertoon met blink krulhare en ringetjies. Ander skilders van dieselfde tydperk beeld Helen op die walle van Troy uit, en fokus op haar uitdrukking: haar gesig is uitdrukkingloos, leeg, ondeurgrondelik.  In die skildery van Gustave Moreau sal Helen uiteindelik 'n leeg gesig word eidolon in die middel van die ruïnes van Troy.
Die belangrikste sentrums van Helen se kultus was in Laconia. By Sparta was die stedelike heiligdom van Helen naby die Platanistas, so genoem vir die plataanbome wat daar geplant is. Ou bronne verbind Helen met gimnastiese oefeninge of/en koordanse van meisies naby die Evrotasrivier. Hierdie praktyk word in die slotreëls van Lysistrata genoem, waar Helen na bewering die "suiwer en regte" leier van die dansende Spartaanse vroue is. Theocritus roep die lied epithalamium op Spartaanse vroue wat by Platanistas gesing word ter herdenking van die huwelik van Helen en Menelaus: 
Ons het eers 'n kroon van laaggroeiende lotus
geweef sal dit op 'n skaduryke plataanboom plaas.
Eerstens uit 'n silwer olie-fles sagte olie
op die tekening laat ons dit onder die skaduryke plataanboom drup.
Letters sal in die bas gekerf word, sodat iemand verby kom
mag in Dories lees: "Eer my. Ek is Helen se boom."
Helen se aanbidding was ook teenwoordig op die oorkantste oewer van Eurotas in Therapne, waar sy 'n heiligdom met Menelaus en die Dioscuri gedeel het. Die heiligdom staan ​​bekend as "Menelaion" (die heiligdom van Menelaus), en dit is vermoedelik die plek waar Helen langs Menelaus begrawe is. Ten spyte van die naam, het beide die heiligdom en die kultus wat oorspronklik aan Helen Menelaus was, later as haar man bygevoeg.  Isokrates skryf dat Helen en Menelaus in Therapne aanbid is as gode, en nie as helde nie. Clader voer aan dat, as Helen inderdaad as 'n godin in Therapne aanbid word, haar kragte grootliks met vrugbaarheid,  of as 'n songod moet handel.  Daar is ook bewyse vir Helen se kultus in Hellenistiese Sparta: reëls vir diegene wat feeste ter ere van hulle offer en hou, bestaan. 
Helen is ook saam met haar broers in Attika aanbid, en op Rhodes as Helen Dendritis (Helen of the Trees, Έλένα Δενδρῖτις) sy was 'n plantegroei of 'n vrugbaarheidsgodin.  Martin P. Nilsson het aangevoer dat die kultus op Rhodes sy oorsprong het in die Minoïese, voor-Griekse era, toe Helen na bewering as 'n plantegodin aanbid is.  Claude Calame en ander geleerdes probeer die verwantskap tussen die kultusse van Helen en Artemis Orthia ontleed en wys op die ooreenkoms van die terracotta -vroulike beeldjies wat aan beide gode aangebied word. 
Helen verskyn gereeld in Atheense komedies van die vyfde eeu vC as 'n karikatuur van Perikles se minnares Aspasia.  In die hellenistiese tyd was sy verbind met die maan  vanweë die ooreenkoms van haar naam met die Griekse woord Σελήνη (Selēnē), wat beteken "Maan, godin van die maan".  Een bron uit Pythagoras beweer dat Helen oorspronklik uit 'n kolonie op die maan gekom het,  waar mense groter, sterker en "vyftien keer" mooier was as gewone sterflinge.  Sy is een van die gelyknamige vroue wat die tragedie The Trojan Women in 415 v.C. deur die Griekse dramaturg Euripides voortgebring het.
Dio Chrysostomos het Helen van die skuld van die Trojaanse oorlog vrygespreek deur Parys haar eerste, oorspronklike man te maak en te beweer dat die Grieke die oorlog uit jaloesie begin het.  Virgil, in sy Aeneis, maak van Aeneas die een om Helen se lewe te spaar, eerder as Menelaus,  en beeld dit eerder as 'n hoë voorbeeld van selfbeheersing uit.  Intussen maak Virgil Helen ook boosaardiger deur haar haar eie man, Deiphobos, te laat verraai en aan Menelaus te gee as 'n vredesoffer.  Die satirikus Lucian van Samosata bevat Helen in sy beroemde Dialoë van die dooies, waarin hy haar oorlede gees uitbeeld as oud en verdor. 
In die vroeë Middeleeue, na die opkoms van die Christendom, word Helen gesien as 'n heidense ekwivalent van Eva uit die boek Genesis.  Helen was so geliefd onder vroeë Middeleeuse Christene dat sy selfs 'n paar rolle van die Maagd Maria aangeneem het.  Gedurende die Renaissance het die Franse digter Pierre de Ronsard 142 sonnette geskryf aan 'n vrou met die naam Hélène de Surgères,  waarin hy haar as die 'ware', Franse Helen, eerder as die 'leuen' van die Grieke. 
Helen verskyn in verskillende weergawes van die Faust -mite, waaronder Christopher Marlowe se toneelstuk van 1604 Die tragiese geskiedenis van doktor Faustus, waarin Faustus beroemd is: "Was dit die gesig wat duisend skepe gelanseer het / en die toplose torings van Ilium gebrand het?" toe hy 'n demoon sien verpersoonlik vir Helen.  Die reël, wat gereeld buite konteks aangehaal word,   is 'n parafrase van 'n verklaring van Lucian se Dialoë van die dooies.   Daar word gedebatteer of die frase verbasing uitspreek oor Helen se skoonheid,  of teleurstelling dat sy nie mooier is nie.  Die Duitse digter en polimaat Johann Wolfgang von Goethe het die ontmoeting van Faust en Helen weer voorgestel. In Faust: Die tweede deel van die tragedie, word die vereniging van Helen en Faust 'n komplekse allegorie van die ontmoeting tussen die klassiek-ideale en moderne wêrelde.
In 1803, toe die Franse dierkundige François Marie Daudin 'n nuwe spesie mooi gekleurde slang sou noem, die snuifslang (Coelognathus helena), kies hy die spesifieke naam helena met verwysing na Helen van Troy. 
In 1864 sien Parys die première van die operette La belle Hélène deur Jacques Offenbach.
Helen van Troy is 'n minderjarige karakter in die opera Mefistofele deur Arrigo Boito, wat in 1868 sy première in Milaan ontvang het.
In 1881 publiseer Oscar Wilde 'n gedig met die titel "The New Helen", , waarin hy sy vriend Lillie Langtry as die reïnkarnasie van Helen van Troy verklaar.  Wilde beeld hierdie nuwe Helen uit as die teenstelling van die Maagd Maria, , maar gee haar die kenmerke van Jesus Christus self.  Die Ierse digter William Butler Yeats vergelyk Helen met sy muse, Maude Gonne, in sy gedig "No Second Troy" uit 1916.  Die bloemlesing Die Donker Toring deur C. S. Lewis bevat 'n fragment getiteld "After Ten Years". In Egipte na die Trojaanse Oorlog mag Menelaos kies tussen die ware, teleurstellende Helen en 'n ideale Helen wat deur Egiptiese towenaars getower is.
Die Engelse Pre-Raphaelitiese skilder Evelyn de Morgan het 'n seksueel selfgeldende Helen uitgebeeld in haar skildery van 1898 Helen van Troy.  Salvador Dalí was van kleins af versot op Helen van Troy  en het sy vrou Gala Dalí en die surrealistiese karakter Gradiva as die beliggaming van Helen beskou.  Hy wy sy outobiografie op Dagboek van 'n genie aan "my genie Gala Gradiva, Helen van Troy, Saint Helen, Gala Galatea Placida." 
Klein planeet 101 Helena wat in 1868 deur James Craig Watson ontdek is, is vernoem na Helen van Troy.
John Erskine se topverkoperroman uit 1925 Die privaat lewe van Helen van Troy Helen uitgebeeld as 'n "verstandige, burgerlike heldin",  maar die gelyknamige stille film uit 1927, geregisseer deur Alexander Korda, het Helen omskep in "'n shopaholic fashion maven". 
In 1928 skryf Richard Strauss die Duitse opera Die ägyptische Helena (Die Egiptiese Helena), wat die verhaal is van Helen en Menelaus se probleme wanneer hulle op 'n mitiese eiland gekruisig is. 
Die kortverhaal uit 1938, "Helen O'Loy", geskryf deur Lester del Rey, beskryf die skepping van 'n sintetiese vrou deur twee werktuigkundiges. Die titel is 'n woordspel wat 'Helen of Troy' met 'alloy' kombineer.
Die 1951 Sweedse film Sköna Helena is 'n aangepaste weergawe van Offenbach se operette met Max Hansen en Eva Dahlbeck in 1956, 'n Frans-Britse epos met die titel Helen van Troy is vrygestel, geregisseer deur die Oscar-bekroonde regisseur Robert Wise en met die Italiaanse aktrise Rossana Podestà in die hoofrol. Dit is in Italië verfilm en het bekende Britse akteurs soos Harry Andrews, Cedric Hardwicke en Torin Thatcher in ondersteunende rolle vertolk.
Die film van 1971 Die Trojaanse vroue was 'n verwerking van die toneelstuk deur Euripides waarin Irene Papas ('n nie-blonde) Helen van Troy uitgebeeld het.
In die 1998 -reeks Hercules, Verskyn Helen as 'n ondersteunende karakter by Prometheus Akademie as student. Helen is omgee en entoesiasties. Sy was die gewildste meisie in die akademie en Adonis se vriendin. Helen probeer haar bes om te keer dat Adonis dom optree, maar misluk meestal. Sy hou van Hercules, maar as 'n vriend. Sy is 'n prinses soos in die mite, maar is nie 'n halfsuster van Hercules in die reeks nie. Sy is uitgespreek deur Jodi Benson.
'N 2003 -televisieweergawe van Helen se lewe tot en met die val van Troy, Helen van Troy, waarin sy gespeel is deur Sienna Guillory. In hierdie weergawe word Helen uitgebeeld as ongelukkig in haar huwelik en hardloop gewillig weg met Parys, op wie sy verlief geraak het, maar keer steeds terug na Menelaus nadat Paris sterf en Troy val. Helen is in 2004 in die rolprent deur Diane Kruger vertolk Troy. In hierdie aanpassing, soos in die 2003 -televisieweergawe, is sy ongelukkig getroud met Menelaus en vertrek sy gewillig saam met Parys, vir wie sy lief is. In hierdie weergawe keer sy egter nie saam met Menelaus (wat deur Hector vermoor word) na Sparta terug nie, maar ontsnap Troy met Parys en ander oorlewendes as die stad val. Jacob M. Appel se toneelstuk van 2008, Helen van Sparta, vertel Homerus weer Ilias vanuit Helen se oogpunt. 
Geïnspireer deur die reël, "was dit die gesig wat duisend skepe gelanseer het." Van Marlowe's Faustus, Het Isaac Asimov die eenheid "millihelen" spottenderwys bedink om die hoeveelheid skoonheid wat een skip kan lanseer, te beteken.  Kanadese romanskrywer en digter Margaret Atwood het die mite van Helen in die moderne, feministiese gedaante herleef in haar gedig "Helen of Troy Does Countertop Dancing". 
In die Legends of Tomorrow Die episode "Helen Hunt" word uitgebeeld deur die Israelies-Amerikaanse model en aktrise Bar Paly. In die episode is Helen 'n anachronisme en verskyn dit in die 1930's in Hollywood. Sy kry 'n pos as aktrise en begin onbedoeld 'n oorlog tussen twee filmstudio's. The Legends reis na die dertigerjare en probeer Helen terugbring na die Bronstydperk. Sy sê spyt dat sy die span wil wegbly. Nadat hy historiese rekords van haar impak op die geskiedenis ontleed het, vind Zari Tomaz die beste tyd om haar weg te neem uit die stryd van haar tyd en neem haar na Themyscira.  Helen verskyn weer in die finale seisoen drie, "The Good, the Bad, and the Cuddly" as 'n Amazon -vegter, wat die legendes help om die demoon Mallus se leër te verslaan. 
In die 2018 TV -miniserie Troy: Val van 'n stad, Helen is uitgebeeld deur Bella Dayne. 
Die popsanger-liedjieskrywer Al Stewart het 'n liedjie genaamd Helen en Cassandra vrygestel tydens die heruitgawe van sy 1988-album Laaste dae van die eeu. Daarin spreek hy baie aspekte van die Helen -mite aan en kontrasteer sy met die siener Cassandra.
'Lost Golden City' wat in Egipte ontdek is, kompleet met 'n geheimsinnige skelet
Argeoloë in Egipte het 'n 3 400 jaar oue verlore stad naby Luxor ontdek, wat vermoedelik die grootste ou nedersetting is wat nog ooit in die land ontdek is.
"Baie buitelandse missies het hierdie stad gesoek en dit nooit gevind nie," het Zahi Hawass, wat die span gelei het wat die ontdekking gemaak het, in 'n nuusverklaring op sy Facebook -blad geskryf. Hy het bygevoeg dat die stad 'onaangeraak' en 'deur die ou inwoners gelaat is asof dit gister was'.
Die argeoloë het ook 'n seël gevind wat die stad 'die gebied van die skitterende Aten' noem, maar Hawass noem dit 'die verlore goue stad'.
Hawass se span was oorspronklik op soek na die lykhuis van Tutankhamun, lui die nuusverklaring. In plaas daarvan vind hulle die stad, wat aktief was tydens die bewind van Tut se oupa, Amenhotep III, wat van 1391 tot 1353 v.C.
"Die ontdekking van hierdie verlore stad is die tweede belangrikste argeologiese ontdekking sedert die graf van Tutankhamun," het Betsy Bryan, professor in Egiptologie aan die Johns Hopkins Universiteit, in die nuusverklaring gesê en bygevoeg dat die ontdekking 'ons 'n seldsame blik op die die lewe van die ou Egiptenare in die tyd toe die Ryk op sy rykste was. "
Die stad bestaan ​​uit moddersteenmure, ongeveer 10 voet hoog. Baie van die kamers bevat gereedskap wat in die daaglikse lewe gebruik is, asook ringe, skarabas, gekleurde pottebakke en modderstene met die seël van Amenhotep III.
Sewe maande na die opgrawing het die argeoloë tot dusver 'n bakkery, insluitend die oonde, gevind, sowel as 'n werkswinkel en gereedskap wat gebruik word vir industriële aktiwiteite soos spin en weef.
"Almal hou van die gedagte aan 'n opwindende, onaangeraakte graf, maar eintlik is dit waarskynlik belangriker en belangriker as as dit 'n farao -graf was," het die Britse argeoloog Hannah Pethen, wat nie by die opgrawing betrokke was nie, aan NBC News gesê. 'Ons het baie grafte en ons weet baie daarvan, maar ons het nie baie bewyse oor hoe Egiptenare in hul stede geleef en gewerk het nie.'
Die span het ook 'n baie ongewone geraamte gevind - "'n persoon met arms wat uitgestrek is en sy oorblyfsels van 'n tou om sy knieë gevind het," lui die nuusverklaring op Hawass se Facebook -blad. 'Die ligging en posisie van hierdie skelet is nogal vreemd, en meer ondersoeke word gedoen.'
Na die goue parade ontdek Egipte 'n goue stad van 3000 jaar.
Argeoloë het ook 'n woon- en administratiewe gebied ontdek, omhein deur zigzagmure - wat ongewoon was in die ou Egipte - met 'n enkele ingangspunt, wat moontlik vir veiligheid was.
Die Egiptiese regering hoop dat ontdekkings soos Aten kan lei tot 'n herlewing in toerisme na die land, volgens The Washington Post.
Die Embryo Project Encyclopedia
Toe wetenskaplikes in 2000 'n 3,3 miljoen jaar oue skelet van 'n kind uit die menslike geslag (hominin) ontdek, in die dorpie Hadar, Ethiopië, kon hulle groei en ontwikkeling van Australopithecus afarensis, 'n uitgestorwe hominin -spesie. Die span navorsers, onder leiding van Zeresenay Alemseged van die Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology in Leipzig, Duitsland, het die fossiel DIK 1-1 genoem en dit Dikika baby genoem na die Dikika-navorsingswebwerf. Die Dikika -fossiel bewaar 'n groot deel van die skedel, insluitend die kakebeen en tande, wat wetenskaplikes in staat gestel het om die mikrostrukture van die tande te bestudeer en om die tempo waarteen individue van die hominien herstel, te rekonstrueer. A. afarensis ontwikkel.
Navorsers bestudeer fossiele van jeugdige hominiene omdat die fossiele die stadige tempo waarmee mense groei, illustreer. Een van die maniere waarop mense verskil van hul naaste lewende familielede, sjimpansees en gorilla's, is deur hul relatief lang kinderjare, of tydperk voordat hulle die vermoë het om voort te plant. Navorsers kan hierdie uitgebreide kinderjare bestudeer deur middel van die mikrostrukture van tande, wat die tydsberekening behou van wanneer mense deur stadiums soos speen en tanduitbarsting gaan. Wetenskaplikes kan die lewensgeskiedenis van menslike voorouers rekonstrueer om te leer wanneer die evolusie van die uitgebreide kinderjare in die geslagslyn verskyn het.
Alemseged het die gedeeltelik blootgestelde fossiel in Desember 2000 van 'n sandsteenblok binne die Hadar -formasie op 'n terrein genaamd Dikika, in die noorde van Ethiopië, herwin. 'N Gedeelte van die fossiel se gesig is blootgestel aan die drie miljoen jaar oue lae, terwyl die meerderheid van die kopbeen van die monster omring is deur rots. Alemseged het vyf jaar lank die vaste materiaal rondom die fossiel verwyder, materiaal genaamd matriks, om die volledige fossiel bloot te stel. Benewens die breinkas en gesig, bevat die Dikika -baba -fossiel elemente soos die skouerblaaie en verskeie werwels. Toe 'n groot deel van die fossiel blootgestel is, het Alemseged en sy mede -outeurs die ontdekking gepubliseer in 'n artikel uit 2006 met die titel "A Juvenile Early Hominin Skeleton from Dikika, Ethiopia."
In hierdie publikasie het die span van Alemseged aangevoer dat die Dikika-baba veral nuttig was om die groeipatrone van fossielhominien te verduidelik, omdat die monster die kop sowel as die liggaamsdele (crania en post-crania) insluit. Die ontdekking van baie A. afarensis fossiele het wetenskaplikes in staat gestel om die Dikika -baba as 'n lid van die spesie te identifiseer. Die Dikika -fossiel word dikwels Selam genoem, of Lucy se baba, met verwysing na die voorbeeld van A. afarensis, wat in 1974 in Hadar ontdek is, Lucy genoem. Die Dikika -baba was die eerste relatief volledige A. afarensis jeugdige in detail bestudeer. Die skrywers beweer dat Dikika die eerste nie-Neanderdal-jeugdige hominien was wat genoeg bewaar is om te bestudeer om dit te verduidelik A. afarensis ontwikkeling.
In die 2006 -artikel het Alemseged en sy span opgemerk dat hul bevindings van die tande daartoe gelei het dat hulle beweer dat die Dikika -baba ongeveer drie jaar oud was. Hulle het eers opgemerk dat die babatande, of melktande (melktande), almal uitgebars het. Daarna het hulle rekenaarverwerkte röntgenstrale gebruik om virtuele beelde of snye van 'n spesifieke gebied van 'n geskandeerde voorwerp, genaamd computertomografie (CT) -skandering, te toon, wat aan die lig gebring het dat die eerste molêre krone nie uitgebars het nie, maar volledig gevorm is.
Die navorsingspan het ook kennis geneem van die teenwoordigheid van ongekruiste tande, soos die honde- en snytandkrone, wat blykbaar in verskillende ontwikkelingsfases was. Die wetenskaplikes ondersoek toe die mikrostrukture van die uitgebarste melktande, gebaseer op die metodes van Timothy Bromage van die Universiteit van Toronto in Toronto, Kanada, en van Christopher Dean van die University College London in Londen, die Verenigde Koninkryk. Hierdie metodes tel strokies op die oppervlak van die tandkrone, wat die kiestande vorm, om die groeiperiode te bepaal. Na die werk van Bromage en Dean vergelyk Alemsefad en sy span hierdie stadiums van tandheelkundige ontwikkeling met 'n model van Afrika -aapvorming. Bromage en Dean het getoon dat hominiene waarskynlik korter groeiperiodes as mense gehad het. Hulle het hul ramings gebaseer op Afrika -ape, wat vinniger ontwikkel as mense.
Benewens die verskaffing van inligting oor die groei en ontwikkeling van hominien, het die Dikika -fossiel ook vrae laat ontstaan ​​oor gedrag en moontlike boomagtige gewoontes in Australopithecines. In 2002 publiseer Alemseged, saam met David J. Green van die Midwestern University in Downers Grove, Illinois 'n artikel met die titel "Australopithecus afarensis Scapular Ontogeny, Function, and the Role of Climbing in Human Evolution. "Hulle het aangevoer dat die behoue ​​skouerblaaie, of scapulae, van die Dikika -baba aandui dat lede van die spesie baie tyd bestee het om te klim. Hierdie resultaat het bygedra tot 'n debat oor hoeveel tyd Australopithecines spandeer klim teen loop. Op grond van die Dikika -baba skouerblaaie, het sommige wetenskaplikes dit voorgestel Australopithecines het moontlik in bome geklim om kos te soek of om neste te laat slaap.
In die vroeë dekades van die een-en-twintigste eeu was die Dikika-baba die oudste fossiel van hominien wat inligting verskaf het oor die vroeë groei en ontwikkeling van hominien. Dit bied 'n gedetailleerde voorbeeld van tandontwikkeling by 'n jeugdige. Benewens fossiele wat nader Homo sapiens nader, soos Homo erectus en Homo neanderthalensis, help hierdie fossiel wetenskaplike om die evolusie van die lang ontwikkelingsperiode van mense te rekonstrueer.
Ons het ten minste gevind 10 Webwerwe Hieronder verskyn wanneer u soek met fall of troy storie op soekenjin
Fall of Troy: The Legend and the Facts Ancient Origins
In die Griekse mitologie is die verhaal van die val van Troje opgeteken in twee epos, die Ilias en die Odyssee, wat tradisioneel aan Homeros toegeskryf word en ongeveer 400 jaar na hierdie gebeure geskryf is
Die 800-jarige skelet wat in Troy ontdek is, toon tekens van dood as gevolg van 'n noodlottige infeksiegeskiedenis versus legende: op soek na Aeneas, die Trojaanse vlugteling
Val van Troje: die legende en die feite
In Grieks mitologie, die verhaal van die val van Troje is opgeteken in twee epos, die Ilias en die Odyssee, wat tradisioneel aan Homerus toegeskryf en geskryf is ...
Is die val van Troy 'n ware verhaal
Askinglot.com DA: 13 PA: 33 MOZ -ranglys: 48
As ek dit in ag neem, was die val van Troy 'n ware storie? Die terrein is in 1863 deur Frank Calvert ontdek, maar dit het werklik beroemd geword danksy die opgrawings wat die Duitse argeoloog Heinrich Schliemann in 1870 gedoen het
Die werk van Schliemann het die storie waar geword het en hernude belangstelling in Troy en sy geskiedenis.
Troy -verhaal: 'n ware verhaal agter beleg en oorlog
Mirror.co.uk DA: 16 PA: 50 MOZ -ranglys: 69
Troy: Val of a City is op BBC1 op Saterdag, 21:10
'N Opgedateerde weergawe van Michael Wood se topverkoper In Search of the Trojan War word deur BBC -boeke uitgegee
Troy: Fall of a City (TV -reeks 2018–)
Imdb.com DA: 12 PA: 17 MOZ -ranglys: 33
Verhaallyn Losweg gebaseer op Homers se antieke Griekse epiese gedig 'Iliad', vertel Troy: Fall of a City die verhaal van die 10 jaar lange beleg van die antieke stad Troje deur die Grieke, nadat Parys die jong prins van Troje verlief geraak het op die vrou van 'n Griekse koning en stap saam met haar.
Die Trojaanse oorlog en die val van Troje
Hierdie storieword natuurlik byna heeltemal van Homerus geneem
Die Ilias begin egter nadat die Grieke bereik het Troy, toe Apollo die pes oor hulle stuur
Dit noem nie die offer van Iphigenia nie, en maak slegs 'n twyfelagtige verwysing na die oordeel van Parys
Ek het Iphigenia's geneem storie …
Die ware verhaal van Troje: Antieke oorlog
Youtube.com DA: 15 PA: 6 MOZ -ranglys: 27
Teken in by Swagbucks en verdien $ 100 per jaar deur normaalweg op die internet te blaai en aanlyn te koop
U kan ook video's kyk en opnames neem
Siege of Troy Summary Britannica
Britannica.com DA: 18 PA: 29 MOZ -ranglys: 54
Geen oorlog het 'n meer hardnekkige houvas op die Westerse verbeelding gehad as die van die beleg van Troy (1250 v.C.), soos verwant aan Homerus se Ilias
Daar word lank aangeneem dat dit die legende is, maar daar word onlangs voorgestel dat dit ook deel van die geskiedenis kan wees.
Wat is die tema van die val van Troje
Na die val van Troy is die oorlewende Trojaanse prinses vermoor of tot slaaf gemaak en oorlewende prinsesse (Cassandra, Andromache, Hecuba) aan verskillende Grieke uitgedeel as oorlogsbuit behalwe een wat geoffer is aan die spook van Achilles
Ook om te weet, wat is die boodskap van die Trojaanse perd?
Die val van die troy -mitologieverhaal: werklike Trojaanse oorlog: Trojaanse
Youtube.com DA: 15 PA: 6 MOZ -ranglys: 30
My ander kanaalSWEET OJALhttps: //www.youtube.com/channel/UCluIVGNs2CVh6v4DeDzH_gg1.Google+https://plus.google.com/u/0/+EnglishforLearners2.facebook pagehttp
Biografie van Helen van Troje, oorsaak van die Trojaanse oorlog
Thoughtco.com DA: 17 PA: 40 MOZ -ranglys: 67
Helen van Troy is 'n karakter in Homerus se klassieke epiese gedig, die & quotIliad, & quot; geskryf in die 8ste eeu oor die Trojaanse oorlog, wat deur die Grieke voorgestel is dat dit ongeveer 500 jaar vroeër plaasgevind het
Haar storie is een van die mees dramatiese liefde stories van alle tye en word gesê dat dit een van die belangrikste redes is vir 'n oorlog van tien jaar tussen die Grieke en Trojane, bekend
Legende van die Trojaanse perd vir kinders (pasop vir Grieke
Die Trojaanse Perd (tekenprentvideo vir kinders) Apollo en Cassandra en die Trojaanse Oorlog
Aphrodite, Helen van Troy - die gesig wat duisend skepe gelanseer het, en die Trojaanse Oorlog - mite, losweg oorvertel
3 Stories: Die Trojaanse perd, Troy, en Helen (klik op aflaai, dit beteken speel klank stories nou) Het oud gemaak Troy werklik bestaan?
HOOFSTUK XXVIII. Die val van Troy- Terugkeer van die Grieke
DIE verhaal van die Ilias eindig met die dood van Hector, en uit die Odyssey en later gedigte leer ons die lot van die ander helde
Mitologie: Vierde deel, Hoofstukke I – II SparkNotes
Sparknotes.com DA: 18 PA: 24 MOZ -ranglys: 55
Opsomming: Hoofstuk II — Die Val van Troy Ons staan ​​op dieselfde punt van pyn
Ons kinders huil en roep met trane na ons: "Ma, ek is alleen
. & quot Sien Belangrike aanhalings verduidelik
Die oorlog self eindig nie met die begrafnis van Hector nie, en Virgil sit die verslag voort.
Cassandra van Troy: alles wat u moet weet oor die
In die epiese gedig The Fall of Troy deur Quintus Smyrnaeus neem Cassandra fisieke aksie om die ramp wat die Grieke veroorsaak het, te voorkom.
Navorsing oor die geskiedenis van die Trojaanse oorlog: [Voorbeeld opstel
Gradesfixer.com DA: 15 PA: 50 MOZ -ranglys: 80
Agamemnon het voorheen 'n orakel van Delphi ontmoet Troy sou val toe die helde van Griekeland onder mekaar baklei het
In Homeros, die kruising na Troy begin onmiddellik, maar in die volgende storie, beland die Grieke per ongeluk in Mysia, in die land Telephus, hulle word deur 'n storm verstrooi en teruggery na Griekeland en vergader dan
AP Latynse eenheid 3.1 Boek II The Burning of Troy Fiveable
Fiveable.me DA: 11 PA: 50 MOZ -ranglys: 77
Die verbranding van Troje begin met Aeneas wat op versoek van Dido die verhaal van die val van Troje en die verhaal van die Trojaanse perd vertel
Die Trojane glo dat die Grieke gevlug en hul kamp verlaat het, maar hulle wonder wat hierdie groot houtperd op die strand doen.
The Fall of Troy Young by Hearst Magazines
Nymag.com DA: 9 PA: 50 MOZ -ranglys: 76
The Fall of Troy Hearst het 'n strydlustige leier aangestel om sy tydskrifonderneming te ontwrig
Nou bly dit oor - wat presies?
Morele les van Helen van Troy, opstelvoorbeeld
Die Grieke het 'n plan opgestel om Troy aan te val en in te boet en met hul lot te vaar
Terselfdertyd het die vader van prins Parys, die koning van Troje, sy seun 'n aanwysing gegee om na Sparta te gaan en hul gewelddadige bedoelings te demonstreer
Daar is geweldige morele lesse uit Helen van Troje.
10 bestuurslesse uit die film 'Troy'
Linkedin.com DA: 16 PA: 50 MOZ -ranglys: 85
Die film vertel die storie van die Trojaanse Oorlog - een van die belangrikste gebeurtenisse in die Griekse mitologie, waar Grieke die stad aangeval het Troy, na Helen, koningin van ...
Troje • Griekse gode en amp godinne
Troy is in 3000 vC gestig en in 500 nC verlate
Troy was die slagveld waarin die Trojaanse oorlog gevoer is
Die Achaeans (Grieke) het oorlog verklaar teen die stad Troy na Parys van Troy ontvoer Helen
Terwyl die presiese datum vir die val van Troy bly onbekend, die Grieke het die stryd gewen, en die stad het in die steek gelaat.
Eerste aflegging van Troje in die Griekse mitologie
Troy is waarskynlik die bekendste stad wat in die stories van die Griekse mitologie, Troy was die stad waaroor 'n oorlog van tien jaar gevoer is, soos beroemd in die Ilias vertel is
In die konflik was die stryd van die Achaean om deur die mure te breek Troyondanks die aard van Achilles, was Diomedes en Ajax die Grote onder die geledere.
Die val van Troy: Quintus, Smyrnaeus: gratis aflaai
Archive.org DA: 11 PA: 25 MOZ -ranglys: 58
'N Sirkel met 'n linkerwysende chevron
QUINTUS SMYRNAEUS DIE VAL VAN TROY MET 'N ENGELSE VERTALING DEUR ARTHUR S
CAMBRIDGE, MASSACHUSETTS HARVARD UNIVERSITY PERS LONDON WILLIAM HEINEMANN LTD MCMLXXXIV
0,25x 0,5x 0,75x 1,0x 1,25x 1,5x 1,75x 2x.
Die val van Troje deur Peter Ackroyd
Goodreads.com DA: 17 PA: 33 MOZ -ranglys: 73
Valse, vervalsings en plagiaat is volop in die briljante historiese roman van Ackroyd, wat in die 19de eeu afspeel tydens die opgrawing van die bronstydperk van Troy
'Ek kan nie wag om u na die vlakte van Troy
Om jou die plek te wys waar Hector en Achilles geveg het
Om jou die paleis van Priam te wys.
Di Leo: leer die lesse uit die val van Troje
Maar die les van die Val van Troy is dit: moenie daardie perd na die stadspoorte nooi nie, maak nie saak watter kleur dit is geverf nie, maak nie saak watter naam of gesig dit het nie, maak nie saak WAT beloftes op die boodskap staan ​​wat dit dra nie
Die Demokratiese Party het die vyand geword van die oppergesag van die reg, die vyand van die Grondwet, die vyand van die middel
Balbharati -oplossings vir die Engelse Kumarbharati 9th Standard
Shaalaa.com DA: 15 PA: 50 MOZ -ranglys: 90
Hoofstuk 1.4: Het u al gedink aan die werkwoord 'have' Hoofstuk 1.5: The Necklace Hoofstuk 2.1: Invictus Hoofstuk 2.2: 'n Ware Verhaal van Seeskilpaaie Hoofstuk 2.3: Iemand se moeder Hoofstuk 2.4: Die Val van Troy Hoofstuk 2.5: Herfs Hoofstuk 2.6: Die verlede in die hede Hoofstuk 3.1: Silwer Hoofstuk 3.2: Lees kunswerke Hoofstuk 3.3: The Road Not
3,000-jarige verlore Egiptiese stad wat deur argeoloë ontdek is
Argeoloë het 'n 3000 jaar oue " verlore goue stad " in Egipte ontdek-die " grootste " wat ooit daar gevind is en die belangrikste vonds sedert die graf van Tutankhamun.
Die stad, genaamd The Rise of Aten, is opgegrawe deur 'n span argeoloë onder leiding van Zahi Hawass onder die sand op die westelike oewer van Luxor, ongeveer 300 kilometer suid van Kaïro.
Die argeoloë het die terrein vir die eerste keer in September 2020 opgegrawe in 'n poging om na die tempel van King Tut te soek.
Hulle ontdek gou hul wonderlike vonds-goed versorgde modderstene, wat 'n groot stad was wat uit die goue era van farao's 3000 jaar gelede was.
"Binne weke het die span se groot verbasing formasies van modderstene in alle rigtings begin verskyn," het Hawass in 'n verklaring gesê. "Wat hulle opgegrawe het, was die plek van 'n groot stad in 'n goeie toestand van bewaring, met byna volledige mure en kamers gevul met gereedskap van die daaglikse lewe."
Die grootste deel van die suidelike deel van die stad is opgegrawe, maar die noordelike deel bly steeds onder die sand.
Volgens Hawass is die stad gestig deur koning Amenhotep III, die negende koning van die 18de dinastie wat van 1391 tot 1353 v.C.
'N Menslike skelet in Luxor, Egipte, gevind deur die ontdekking van die 3000 jaar oue "verlore goue stad " via REUTERS
Die stad was aktief tydens die koning se mede-regentskap met sy seun, Amenhotep IV, ook bekend as Akhenaten.
Akhenaten regeer saam met sy vrou, Nefertiti, en aanbid die son, volgens National Geographic. Sy jong seun - beter bekend as King Tut - het ná sy dood oorgeneem.
Die nuut ontdekte koninklike metropool het moontlik 'n paar leidrade oor waarom Akhenaten Thebe, wat al meer as 150 jaar lank die hoofstad van die ou Egipte was, verlaat het, volgens die verslag.
"Baie buitelandse missies het hierdie stad gesoek en dit nooit gevind nie," het Hawass in die uitgawe gesê.
Dinsdag, 10 Januarie 2017
Het vroeë Neanderthalers godsdiens gehad voor die moderne mens?
Hierdie koerant het verlede Augustus onder my radar gegaan, maar dit illustreer iets lekker oor die wetenskap - die manier waarop dit ons aannames voortdurend uitdaag en, as ons eerlik is, veroorsaak dat ons van plan verander en ons begrip hersien. Dit toon ook aan dat Neanderthalers moontlik godsdiens gehad het voor die moderne mens Afrika verlaat het.
Die koerant handel oor die ontdekking in 'n Franse grot van kunsvoorwerpe wat eers baie lank gelede deur Neanderthalers gemaak kon word.
Bakteriese evolusie aangeteken in Bisantium
Die geraamte van 'n vrou wat 800 jaar gelede aan die buitewyke van die ou stad Troje in die moderne Turkye gesterf het
'N 30-jarige vrou wat 800 jaar gelede in Troy dood is, het onbewustelik 'n momentopname van bakterieë wat ontwikkel het en 'n ernstige infeksie by mense, soos 800 jaar gelede, nagelaat.
Die bakterieë is herstel van verkalkte knoppies wat net onder die ribbes gevind is van 'n geraamte van die vrou wat tydens swangerskap gesterf het en wat bewyse toon van 'n harde, agrariese bestaan ​​wat haar moontlik kwesbaar vir infeksie gemaak het. Die genoom van twee bakteriesoorte is van so 'n hoë gehalte dat dit gebruik kan word om veranderinge in een van die bakterieë te vergelyk, Staphylococcus saprophyticus, in die tussenliggende 800 jaar. Die ander bakterieë, Gardnerella vaginalis, het min verandering getoon.
Swangerskapskomplikasies word swak voorgestel in die argeologiese verslag, ondanks die belangrikheid daarvan in die hedendaagse en antieke samelewing. Terwyl ons 'n Bisantynse begraafplaas in Troy opgegrawe het, het ons verkalkte absesse onder 'n vrou se oorskot ontdek. Deur elektronmikroskopie van die weefsel te skandeer, word die grootste selle onthul, wat voortspruit uit distrofiese verkalking, wat ou moeder-, fetale en bakteriële DNA van 'n ernstige infeksie bewaar het, waarskynlik chorioamnionitis. Gardnerella vaginalis en Staphylococcus saprophyticus het die absesse oorheers. Filogenomiese ontledings van antieke, historiese en kontemporêre gegewens het getoon dat G. vaginalis Troy binne die hedendaagse genetiese diversiteit val, terwyl S. saprophyticus Troje behoort tot 'n geslagslyn wat vandag nie algemeen met menslike siektes geassosieer word nie. Ons bespiegel dat die ekologie van S. saprophyticus -infeksie moontlik in die antieke wêreld verskil het as gevolg van noue kontak tussen mense en mak diere. Hierdie resultate beklemtoon die komplekse en dinamiese interaksies met ons mikrobiese omgewing wat aan ernstige moederinfeksies lê.
Waarom en hoe het sommige bakterieë ontwikkel om siektes by mense te veroorsaak? Een manier om bakteriese evolusie te bestudeer, is om na antieke monsters van bakterieë te soek en DNA -volgorde -tegnologie te gebruik om te ondersoek hoe moderne bakterieë van hul voorouers verander het. Om die evolusieproses te verstaan, kan navorsers help om te verstaan ​​hoe sommige bakterieë bestand word teen die antibiotika wat ontwerp is om hulle dood te maak.
Komplikasies wat tydens swangerskap voorkom, insluitend bakteriële infeksies, is lank reeds 'n belangrike oorsaak van dood vir vroue. Nou, Devault, Mortimer et al. kon die DNA van bakterieë wat in weefsel versamel is, opeenvolg van 'n vrou wat 800 jaar gelede in 'n begraafplaas in Troy begrawe is. Sommige van die weefsels van die vrou is goed bewaar omdat hulle verkalk het (waarskynlik as gevolg van infeksie), wat hul struktuur in 'n gemineraliseerde laag behou het. Twee gemineraliseerde knoppies in die liggaam blyk die oorblyfsels van absesse te wees. Sommige van die menslike DNA in die knoppies kom van 'n mannetjie, wat daarop dui dat die vrou swanger was met 'n seuntjie en dat die absesse in plasentale weefsel gevorm het.
Deur die DNA van die bakterieë in die abses op te volg, word Devault, Mortimer et al. om die vrou se infeksie, wat deur twee soorte bakterieë veroorsaak is, te diagnoseer. Een spesie, genoem Gardnerella vaginalis, word gevind in moderne infeksies wat verband hou met swangerskap. Die DNS van die ou monsters was soortgelyk aan dié van moderne bakterieë. Die ander bakteriespesies was 'n antieke vorm van Staphylococcus saprophyticus, 'n tipe bakterieë wat urienweginfeksies veroorsaak. Die DNA van die ou S. saprophyticus bakterieë is heelwat anders as dié van die bakterieë wat by moderne mense voorkom. In plaas daarvan lyk hul DNA -volgorde meer na die vorme van die bakterieë wat tans vee besmet. Aangesien mense op die tydstip waarop die vrou geleef het, nou saam met hul vee geleef het, kan haar infeksie die gevolg wees van 'n tipe bakterieë wat maklik tussen mense en diere oorgedra word.
Oor die algemeen dui die resultate daarop dat die siekteveroorsakende eienskappe van bakterieë uit 'n wye verskeidenheid bronne kan ontstaan. Boonop het Devault, Mortimer et al. het getoon dat sekere soorte weefsel wat in argeologiese oorblyfsels voorkom, 'n moontlike goudmyn is van inligting oor die evolusie van bakterieë en ander mikrobes wat in die menslike liggaam voorkom.
Resultate van die osteologiese ontledings van die laat Bisantynse begrafnisse uit Troje pas goed by 'n prentjie van 'n plattelandse bevolking. Mense sukkel met fisieke spanning en aansteeklike siektes en slegs 'n paar het ouer as 50 jaar geleef. Baie pasgeborenes het nie babatyd oorleef nie en byna alle geraamtes van kinders toon tekens van ondervoeding en infeksie.
Uit hierdie steekproef blyk dit dat S. saprophyticus was in oorgang van 'n veralgemeende spesie wat beeste sowel as mense kan beïnvloed na die gespesialiseerde spesie wat ons vandag het, waar 'n stam van S. saprophyticus is nou spesifiek vir mense.
Dit ondersteun die algemene siening dat mense baie van ons algemene patogene verkry (waarvan ons blykbaar 'n baie groot aantal in vergelyking met ander spesies het) weens ons noue verbintenis met huisdiere. Hierdie bevinding kan gesien word as S. saprophyticus word vasgevang in die oorgang van beeste na mense. Dit is natuurlik heeltemal soos die TOE voorspel - 'n omgewingsverandering lei tot adaptiewe evolusie namate nuwe of veranderde nisse ontgin word.
Die Troy-isolaat is in hierdie baie interessante posisie tussen die koei en die menslike geassosieerde staph. Dit lyk asof die gogga wat haar siekte veroorsaak het, in 'n ander nis was as wat ons vandag met menslike infeksies sien.
Die algemene toestand van die skelet van hierdie relatief jong (volgens vandag se standaarde) vrou is ook vanuit 'n historiese oogpunt interessant. Dit toon hoe moeilik die gewone lewe geword het in die laaste stadiums van die Bisantynse Ryk - die oorblyfsel van die eens magtige Romeinse Ryk, of ten minste die oostelike helfte daarvan. 'N Swak dieet gekombineer met die harde werk wat net nodig was om te oorleef, het die bevolking vatbaar gemaak vir infeksie en vroeë dood. Die meeste mense sterf op 50 -jarige ouderdom en kindersterftes weens ondervoeding was hoog. Bakterieë soos S. saprophyticus sou dit relatief maklik gewees het om hierdie swak en kwesbare bevolking uit te buit.
Kreasioniste wat dit reggekry het om dit tot dusver te lees, sal dalk opmerk hoe die TOE 'n volledige verduideliking bied vir die verskille tussen hierdie 800 jaar oue steekproef van S. saprophyticus en moderne stamme en hoe die bewyse uit die geskiedenis sowel as die biologie mekaar versterk. Miskien kan 'n kreasionis dit verduidelik in terme van intelligente (sic) ontwerp.
Argeologiese bom: hoe 4.000-jarige skelet se 'hurkende posisie' kundiges verstom het
Die Christendom het 'tot argeologie gegaan om die Bybel te bevorder', sê kenner
Die vrou en rsquos -skelet is vermoedelik tussen 4 000 en 4 500 jaar oud en is tydens opgrawings in Uckermark in Brandenburg, Duitsland, opgegrawe. Dit het navorsers laat wonder oor die vrou se lewe en waar sy vandaan kan kom.
Volgens die Deutsche Welle (DW) het die vrou op haar regterkant haar bene en arms na haar bors getrek en haar blik noordwaarts gerig.
Een van die oudste posisioneringsvorme, die hofform is tipies van begrafnisse in Neolitiese Europa.
Hierdie tydperk het van ongeveer 6 000 tot 2 000 vC geduur en mense het oorgegaan van voer en jag na boerdery.
Die vonds het argeoloë grootliks ontwyk.
Argeologie: Die lyk is gevind in 'n hurk soortgelyk aan die op die foto (Image: GETTY)
Neolitiese era: 'n Paar klipwerktuie wat ons menslike voorouers in die alledaagse lewe gebruik het (Image: GETTY)
Hul huidige hipotese is dat die oorblyfsels ongeveer 2500 vC dateer, het Christof Krauskopf van die Brandenburgse staatskantoor vir die bewaring van monumente aan die Evangelical Press Service gesê.
Die presiese datum is egter onduidelik.
Verdere navorsing is nodig om die ouderdom van die skelet te bepaal en hoe oud die vrou was toe sy sterf.
Die ontdekking kan help om vrae oor die verspreiding van kulture in die ontwikkeling van die mensdom te beantwoord, en mnr Krauskopf het aan die omroeper Rundfunk Berlin-Brandenburg (RBB) 24 gesê.
Begrafnisgraf: Neolitiese grafte was 'n klipstruktuur wat soms in die grond ingebou is (Image: GETTY)
Die afwesigheid van enige grafgoed dra by tot die raaisel van die begrafnis.
Artikels in grafte gee dikwels 'n paar onmiddellike leidrade oor die status van die oorledene.
Philipp Roskoschinski, een van die argeoloë wat by die graaf betrokke was, het aan Tagesspeigel gesê: 'Ongelukkig was daar geen ander vondste in die graf wat ons meer kon vertel oor die lewe van die vrou nie.
"Maar die plek was liefdevol omring met veldklippe."
Antieke geskiedenis: Capel Gormon -grafkamer, Noord -Wallis (Image: GETTY)
Arthur's Stone: Die klip is 'n neolitiese grafkelder, of Dolmen, wat dateer uit 3700 vC-2 700 vC (Image: GETTY)
Roskoschinski en ander argeoloë wat by die graaf betrokke was, het gesê die lyk is begrawe in 'n put naby 'n nedersetting eerder as in 'n begraafplaas.
Die volgende stappe om die vrou te identifiseer, behels laboratoriumtoetse om die ouderdom van die skelet te verduidelik en moontlik reg te stel.
'N Antropoloog sal ook uitgenooi word om die grens te ontleed om die bene te kyk vir tekens van siektes en enige leidrade wat verband hou met die vrou en habitatte wat eet.
Voorgeskiedenis: die neandertalers het jare voor die Neolitiese eeu geleef (Image: Express Newspapers)
Die doel van so 'n analise sal ook die identifisering van 'n oorsaak van dood insluit.
Genetiese toetse kan ook gebruik word om haar verbinding met die hedendaagse Uckermark, 'n distrik 'n uur se ry noord van Berlyn, te bepaal.
Die resultate kan navorsers help om uit te vind of sy voorouers in die omgewing het, of as hulle van buite gereis het.
Antieke grafte: Neolitiese grafte bevat gewoonlik items wat leidrade gee oor die identiteit van die oorledene (Image: GETTY)
Roskoschinski en Christoph Rzegotta, 'n mede -argeoloog by Archaeros, 'n argeologiese konsultasiemaatskappy, het op die skelet afgekom tydens opgrawings vir 'n windturbine.
Kyk die video: ВИНЧАНСКО ПИСМО - ВИНЧАНИЦА, СРБИЦА HQ Милоје Васић, Радивоје Пешић, Јован И. Деретић (Julie 2022).
Copyright 2022 \ Die 800-jarige skelet wat in Troy ontdek is, toon tekens van dood as gevolg van 'n noodlottige infeksie...