Teistering, onderbreking en indringing van mans word algemeen as 'n onvermydelike deel van die lewe beskou, onaangenaam maar verwag. Dit word selde erken vir wat dit is: 'n belangrike faktor wat vroue se lewens struktureer.
Komediant Jo Brand's onlangse kommentaar op die vasvra-show Ek het nuus vir jou help verduidelik hoe dit werk.
Reageer op panellis Ian Hislop se ontslag van sekere vorms van teistering as "nie-hoëvlak misdaad", het Brand verduidelik die kontinuum van seksuele geweld:
Ek weet dit is nie 'n hoë vlak nie, maar dit hoef nie hoog te wees vir vroue om in iewers soos die House of Commons beleër te voel nie. En eintlik, vir vroue, as jy voortdurend geteister word, selfs op 'n klein manier, bou dit op en dit dra jou af.
In plaas van 'n hiërargie van eenmalige gebeure, toon Brand se kommentaar dat seksuele teistering verstaan ​​moet word as 'n proses wat kumulatief en verbind is. My eie navorsing In die gebied wys hoe vroeg hierdie proses begin.
Net meer as 'n derde van die vroue wat ek gepraat het, het 'n ervaring van seksuele teistering by 12 of jonger gehad, soms van bekende volwasse mans, maar baie meer algemeen onder hul manlike laerskool-eweknieë. Teistering was selfs meer algemeen in die tienerjare van die meisie, met byna twee derdes wat ervarings van indringing tydens adolessensie beskryf, wat veel meer geneig is om deur volwasse mans gepleeg te word.
Brand verduidelik die probleem aan 'n klomp mans.
Hierdie vroeë ervarings is verwarrend. Onseker is waarom mans dit doen, jong vroue kyk na die vroue om hulle om te verduidelik wat aangaan. En die boodskap wat hulle ontvang, is breedweg oor die algemeen gedeel: dat seksuele teistering gewone is.
Een vrou wat ek gepraat het, het gesê haar eerste ondervinding van teistering is deur 'n volwasse man gefluister toe sy haar papierroete by 13 gedoen het. Sy het vir my gesê: "Ek onthou hoe ek huis toe gaan, met my ma praat, dit is baie ontsteld en sy was soos," dit is die lewe. "
Nog 'n herhaling van 'n soortgelyke reaksie van haar ma:
Ek onthou as 'n kind wat fluit aan my en dinge en my ma het dit net gelag en gesê 'dom man'.
Nog 'n ervaring op 15 beskryf:
Ek het na my kêrel se huis gegaan en hierdie man het homself ook baie naby aan my blootgestel en ek het nie regtig geweet wat hy gedoen het nie. En die polisie is nie geroep nie omdat ... wel, ek is nie seker hoekom hulle nie geroep is nie. My ma het gesê dit is alles deel van grootword.
Sulke reaksies is 'n kragtige illustrasie van seksuele teistering as 'n proses. Die boodskap is dat seksuele teistering vir vroue onontbeerlik is, alles deel van die lewe, 'n individuele probleem wat 'n individuele oplossing nodig het. En so leer vroue pas hul gedrag aan en bewegings, gewoonlik beperk hul eie vryheid Om te voorkom, vermy, ignoreer en uiteindelik (soos hulle moeders) ontslaan.
Dit dra jou af
Soos ervarings begin om in hul eie lewens op te bou, herinterpreteer vroue die antwoorde op hul kinderjare-ervarings as 'n daad van versorging - 'n afname van kennis van een generasie na die volgende, soos een van my ondervrae verduidelik het:
Ek dink dit is hoekom ek die eerste keer so goed onthou, want dit was soos hierdie verskriklike ding wat met my gebeur het en ek het iets daaraan om te sê, maar van toe af, stadig oor tyd, het dit al hoe meer normaal geword, net deel van die lewe, jou daaglikse roetine soos my ma vir my gesê het. Sy het geweet.
Alhoewel ek met vroue oor openbare ruimte gesels het, het opeenvolgende verslae getoon dat hierdie ervarings vroue oor alle gebiede van hul lewens volg. Hulle volg jong vroue in skool, waar byna 60% een of ander vorm van seksuele teistering in 2014 gekonfronteer het. Hulle volg vroue na universiteit, waar naby aan 70% seksuele teistering ervaar. En soos onlangse gebeure bevestig het, volg hulle vroue in die werkplek. Om nie te praat van die vlakke van seksuele geweld en aanranding wat baie vroue ervaar van mans in hul huise nie. Almal wat optree om die baie boodskappe wat ons verhinder om te praat, te versterk. Dit moet oor ons wees omdat dit aan ons gebeur. En wat net vir ons gebeur, maak nie saak nie.
Dit help verduidelik waarom vroue eintlik vorentoe kom om oor hul ervarings te praat. Die onthullings oor seksuele teistering wat in sommige van die kerninstellings waaroor ons werk, van Hollywood na Westminister, het gehelp om die individualisering en ontslag uit te daag wat sedert kinderjare antwoorde op teistering getipeer het. Ons kry 'n ander boodskap: seksuele teistering is 'n individuele manifestasie van 'n strukturele probleem. En strukturele probleme het strukturele oplossings. Nou moet ons die fokus van ons vrae verskuif van waarom vroue praat, waarom word hulle nou eers gehoor.