November 2010 – Iets om te lees
Donker Liefde – Anoux Venter
Ek het hierdie boek in 'n vriendin se huis gesien: Donker Liefde, my verhouding met heroïen – Anoux Venter.
Dit was duidelik dat die boek al deur en deur gelees is.
Ek tel dit op en blaai daardeur en my kop loop ver draaie. Sy kom die vertrek binne en sê: "Jy kan dit kry, vat dit saam en lees dit. Gee dit daarna vir wie jy ookal dink nodig het om dit te moet lees. Ek het dit by L gekry."
Ek weet L se dogter is dood van 'n oordosis. Ek wonder wat die boek vir haar vertel het.
Daardie volgende Sondagoggend trek ek die boek nader en begin langtand lees. Ek sit die boek nie weer neer nie, behalwe net om aan te trek. Ek lees selfs terwyl ek eet. Ek lees aaneen, ek lees tot die boek klaar is, al 200 bladsye. Ek dink aan soveel mense vir wie ek graag die boek sou wou gee om te lees. En ek huil omdat ek weet dit kan met enige een van ons se kind gebeur – niemand is te goed opgevoed, te slim, te mooi, te ryk of te wat ook al nie. Dwelms is nie gepla met klas of ras nie.
Anoux Venter skryf oor haar jarelange verslawing aan dwelms en uiteindelik aan heroïen, dodelikste dwelm van almal.
"Ek kan aangaan en aangaan oor daardie eerste keer, die emosies en gevoelens was enorm groot. Maar ek moes dit net nooit gedoen het nie, dis die punt. Sommige mense, soos ek, is gemaak om daarvan te hou. Ons persoonlikhede, swakhede, vrese en liggaamselle is eenvoudig gemaak om heroïen te aanbid. En jy sal nooit weet watter mens jy is totdat jy dit probeer het nie, en dan is dit reeds te laat."
"Waar heroïen die vorige dag nog vir my 'n aaklige, vieslike ding was, het dit skielik my persoonlikheid versterk, my goed laat voel oor myself. Ek het myself vinnig oortuig dis glad nie so erg as wat die TV en grootmense dit laat klink het nie.
Daardie aand het ek die trickster ontmoet – dis daardie stemmetjie wat jou altyd vertel dat jy okay is, nie verslaaf is nie, dat jy nie werklik steel of lieg of die waarheid vermy nie. Dit laat jou altyd beter voel."
"Die ontrekkingsimptome het gereelder geword omdat ons geld begin opraak het. Die demoon wat op my siel geteer het, was heeltyd honger, heeltyd op soek.
Ons het Raine se ouers leeggetap. Mooi gevra vir geld, gesmeek, gesteel. Alles gevat wat hulle gehad het. Ek kon soms nie glo wat ek alles gedoen het nie, maar ek het probeer om so min as moontlik daaraan te dink, anders sou ek mal word. Ek het eenvoudig gedoen wat ek moes terwyl ek gesukkel het om dit vir almal weg te steek. As jy siek en seer is en jy het nie 'n sent op jou naam nie, gee jy nie 'n hel om van wie jy steel of hoe jy dit doen nie."
Wanneer Anoux uiteindelik besluit om haar verslawing te verbreek, draai sy naby die dood om voor sy haar lewe weer kan begin opbou.
Elke mens met kinders behoort hierdie boek te lees, en ook dié sonder kinders. Vir die van ons wat al die paadjie gestap het met 'n kind en dwelms, sny hierdie boek skoon… tot op die been.
Vir die wat nog nie het nie, gaan op jou knieë en sê dankie – elke aand.
Author SonPosted on November 30, 2010 Januarie 12, 2011 Categories Ware lewensdrama1 Kommentaar op Donker Liefde – Anoux Venter
'n Blywende Vreugde – Audrey Blignault
Hierdie boek is al elders ook bespreek, maar ek sal voel asof ek iets onvoltooids laat as ek nie my eie opinie van die boek neerpen nie. Alhoewel ek jare terug heelwat van Audrey se vroeëre bundels gelees het, sal ek moet jok as ek sê ek onthou wanneer laas ek iets van haar gelees het. Ek onthou wel dat ek haar skrywes altyd heluit geniet het, maar dié onthou het eers weer teruggekom toe ek nou hierdie briewebundel van haar begin lees.
Ek het al op ver en vreemde paaie gedwaal met my lesery. Daar is al van my gesê dat ek alles lees waarop ek my hande lê, tot die etikette om blikkieskos! Dis nie te ver van die waarheid nie en omdat ek so alles lees, lees ek soms ook swakker boeke, maar ek het hierdie leesdrif in my wat sal maak dat ek selfs 'n swak boek probeer klaar lees, eerder as om nie te weet hoe eindig die storie nie.
Toe ek met Audrey se boek in my hand staan in die biblioteek, het ek gewonder of ek regtig lus het om iemand se briewe te lees, maar onverklaarbaar kon ek dit ook nie terugsit op die rak nie. En van die eerste woord af was ek vasgevang en kon ek nie ophou lees nie. Dis vir my eintlik jammer dat die briewe nie kon aanhou tot 2008 nie.
Ek kon nie wag om te lees hoe Audrey die nuwe Suid-Afrika en sy skrywers ervaar het nie en ek is eintlik half teleurgesteld dat daar nie meer van haar briewe is waar sy daaroor skryf nie. Ek het ook lekker gelag toe sy vertel dat sy nie van plan is om ooit 'n hygroman te lees nie. Dis nogal jammer, ek sou graag haar kommentaar daaroor wou hoor. Toemaar Audrey, ek moet ook nog 'n hygroman lees!
Haar briewe is vir my 'n rykdom van aanhalings wat ek neergepen het en altyd wil onthou en van boeke wat sy aanbeveel het, wat ek nou wil gaan soek en lees. Sommiges sal seker al uit druk wees, maar ek is seker dat ek deur haar 'n hele paar gaan ontdek wat ek ook gaan gate uit geniet om te lees.
Ek wil graag een van haar aanhalings van Rilke hier neerpen. Dis vir my so pragtig verwoord:
"Gedigte is nie, soos mense dink, eenvoudig emosies nie ('n mens het vroeg genoeg emosies) – gedigte is ervaringe. Ter wille van 'n enkele gedig moet 'n mens baie stede, baie mense en baie dinge sien. Jy moet diere begryp, jy moet voel hoe voëls vlieg, en jy moet die gebaar ken waarmee klein blommetjies in die oggend oopgaan. 'n Mens moet kan terugdink aan paaie in onbekende streke, aan onverwagte ontmoetings en aan 'n afskeid wat jy lank tevore sien aankom het. Jy moet dae uit jou kindertyd kan herroep, daar waaroor jy nog nie helderheid het nie, aan jou ouers wat jy moes krenk toe hulle jou tog 'n plesier wou besorg en jy dit nie begryp het nie. Jy moet kan dink aan dae in stil gedempte vertrekke en aan oggende by die see, aan die see veral, aan oseane, aan nagte op reis wat hoog om jou verrys en saam met die sterre verdwyn, en dit is nog nie genoeg wanneer 'n mens aan al hierdie dinge dink nie.
'n Mens moet die herinnering hê aan baie liefdesnagte, waarvan nie één soos die ander was nie, aan kermende vroue in barensnood. Maar ook by sterwendes moet 'n mens gewees het, 'n mens moet by 'n dode in 'n kamer gesit het, in 'n kamer met 'n oop raam en die geluide wat in rukkende vlae binnekom.
Dit is ook nie genoeg dat 'n mens die herinneringe het nie. Eers wanneer die herinneringe bloed word in ons, in die uitdrukking van ons oë, nameloos en nie meer te onderskei van onsself nie – eers dán kan dit gebeur dat in 'n seer seldsame uur die eerste woord van 'n vers in ons opstaan en van ons uitgaan."
Audrey was 'n mens met 'n fyn siel, vir my 'n regte ouwêreldse dame, met 'n fyn humorsin en 'n heerlike onnutsigheid aan haar. Die wat haar geken het, is voorwaar bevoorreg.
Vir enigiemand wat die Afrikaanse taal koester en versot is op lees, is Audrey se boeke, en 'n Blywende Vreugde spesifiek, 'n absolute noodsaaklikheid om te lees. Ek wil nou weer al haar bundels lees.
Author SonPosted on November 30, 2010 Januarie 12, 2011 Categories Biografies1 Kommentaar op 'n Blywende Vreugde – Audrey Blignault
Vier briewe vir Jan Ellis – Steve Hofmeyr
Ek het met groot afwagting en verwagting na hierdie boek uitgesien. Ek het nog altyd van Steve se musiek gehou en sy poësie is van die beste. Ek respekteer sy talent as kunstenaar, maar hierdie verskoning van 'n boek was vir my 'n groot teleurstelling.
Ek weet daar is baie wat van my gaan verskil, ek weet daar is selfs diegene wat my sal wil stenig oor my opinie. Hierdie boekie se storie maak weliswaar 'n impak, maar of dit 'n boek werd was? Ek glo te min. Dalk 'n novelle iewers in 'n literêre tydskrif. Niks meer as dit nie.
Vier briewe vir Jan Ellis is Steve Hofmeyr se prosa debuut. Dis 'n storietjie oor hoe een gebeurtenis iemand se hele lewensloop drasties kan verander. Ek wil my verstout en waag om te sê dat die storie nooit 'n boekvorm sou gesien het as die skrywer enigiemand anders as Steve Hofmeyr was nie.
Nee wat Steve, ek glo jy kan beter as dit doen. Net soos wat ek nie op die veroordeel-wa geklim het toe jou kaskenades op die lappe gekom het nie, gaan ek beslis nou ook nie op die verheerliking-wa van hierdie askies-tog boekie van jou klim nie.
Skryf vir ons 'n ordentlike storie, Steve – ek glo jy kan. Of moet ek nie my asem ophou nie?
Author SonPosted on November 30, 2010 Januarie 12, 2011 Categories Raak gelees1 Kommentaar op Vier briewe vir Jan Ellis – Steve Hofmeyr
Marion Erskine – Oos
Die Verre-Ooste is die verste wat jy van SA kan wegkom – dit is wat Louis van Jaarsveld ook agterkom toe hy in Taiwan begin skoolhou. Dit is die vreemdste taal en kultuur denkbaar, en daarby is daar ook nog die meisies wat op 'n baie eienaardige manier betelneute verkoop, die stinkende tofu, hurktoilette, tifone … Met 23 miljoen mense saamgehok op 'n eilandjie is Louis so ver moontlik van sy gemaksones, maar ook van die spoke van sy verlede. In die vreemde maak Louis besondere vriende, leer die waarde van lojaliteit ken, en vind uiteindelik die groot liefde van sy lewe. Maar hy besef ook dat van die vreemdste plekke in sy eie hart is, en dat hy nie vir ewig daarvan kan weghardloop nie. In die vreemde leer hy hoe om huis toe te kom. Marion Erskine se debuut is 'n aangrypende uitbeelding van 'n Suid-Afrikaner se ervaring in Taiwan. Dit is ook 'n uitbundige viering van die lewe en sy ingewikkeldhede, die liefde en veral vriendskap.
Ek het die boek bloot toevallig raakgevat op die trollie in die biblioteek en dit tamelik langtand aangepak. Dit lees dan aanvanklik ook nie lekker nie en die Oosterse letters en die blokkies wat sy e-posse aandui, het my aan die begin gepla. Die skryfstyl is vir my ook nie gemaklik nie, maar hou tog nou verband met hoe jongmense praat en het na 'n rukkie nie meer so gepla nie. Op die ou end kon ek die boek nie neersit nie en moes in een sessie deurdruk einde toe. Daar is baie klein dingetjies om te kritiseer, maar eintlik is dit 'n aangrypende storie wat vir ons almal lig kan werp op die internasionele bestaan wat baie SA jongmense ook vandag voer, van die keuses, die vreugdes en die vriendskappe wat daardie lewe meebring. Die boek was dus vir my 'n aangename verrassing en leer my weer eens om nie 'n boek volgens sy voorblad te beoordeel nie.
Author Alta CloetePosted on November 26, 2010 November 26, 2010 Categories UncategorizedTags Afrikaans, boeke, lees, Marion Erskine, romans3 Kommentare op Marion Erskine – Oos
Verbeelde werklikheid – Eleanor Baker
Almal wat my goed ken, weet ek is mal oor Eleanor Baker se boeke. En dat Weerkaatsings my absolute gunsteling is – een van daardie boeke wat ek elke paar jaar nog 'n keer herlees. En dit bly steeds onverstaanbaar hoekom so 'n talentvolle skrywer so vroeg moes sterf. Verbeelde werklikheid is een van haar latere boeke en 'n boeiende ineenstrengeling van die hoofkarakter ('n skrywer van liefdesverhale) se eie storie en dié van die hoofkarakters in haar boek. Baker se gewone sober skryfstyl en subtiele humor is daar; haar gewone realisme gemeng met die broodnodige romantiek wat die lewe leefbaar maak. Die liefdesverhaal is roerend mooi, en die sloer van 'n lankgetroude lewe word met pynlike realisme daarteenoor geteken. En albei vroue kom sterker anderkant uit. Na al die jare bly die voorblad egter vir my verskriklik lelik en ek kry nie die dieper betekenis daarvan raakgesien nie. Ek is seker daar is 'n storie agter die storie, want die skilder het dieselfde van as die hoofkarakter (en dus haar oorlede man, wat nie 'n mooi karakter is nie …)
As jy een van die mense is wat graag weer wil Afrikaans lees, maar nie so lekker weet waar om te begin nie – beproef gerus hierdie boek.
Author Alta CloetePosted on November 24, 2010 Categories UncategorizedTags Afrikaans, boeke, Eleanor Baker, lees, romans3 Kommentare op Verbeelde werklikheid – Eleanor Baker
Author SonligPosted on November 23, 2010 Januarie 6, 2011 Categories Deon Meyer, Spanning13 Kommentare op Spoor deur Deon Meyer