Mennonite - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Onderwerpe in die Christendom
Bewegings · Denominasies
Ekumenisme · Prediking · Gebed
Musiek · Liturgie · Kalender
Simbole · Kuns · Kritiek
Apostel Paulus · Kerkvaders
Konstantyn · Athanasius · Augustinus
Tyndale · Luther · Calvyn · Wesley
Arius · Marcion van Sinope
Pous · Patriarg van Konstantinopel
Die vroeë geskiedenis van die Mennoniete begin met die Anabaptiste in die Duits- en Hollandssprekende dele van Sentraal-Europa. Hierdie voorlopers van moderne Mennoniete was deel van die breë reaksie teen die praktyke en teologie van die Katolieke Kerk, bekend as die Protestantse Hervorming. Die belangrikste kenmerk daarvan is die verwerping van baba-doop, 'n daad wat sowel godsdienstige as politieke betekenis gehad het, aangesien byna elke baba wat in Wes-Europa gebore is, in die Katolieke Kerk gedoop is. Ander noemenswaardige teologiese sienings van die Mennoniete het ontwikkel in teenstelling met die Katolieke sienings of teen die siening van mede-hervormers soos Martin Luther en Ulrich Zwingli. Dus beweer die Anabaptiste soms dat hulle nie Katoliek of Protestant is nie, maar 'n derde groep. Hierdie bewering word versterk deurdat hulle deur beide Katolieke en Protestante vervolg en soms as ketters doodgemaak is.
Sommige van die aanhangers van die Gereformeerde kerk van Zwingli was van mening dat die vereiste van kerklidmaatskap vanaf geboorte nie strydig met die voorbeeld van die Nuwe Testament is nie en dat mense eers moet aansluit sodra hulle bereid was om in die openbaar te erken dat hulle in Jesus glo en in ooreenstemming met sy leerstellings wou leef. . Hulle het ook geglo dat die kerk heeltemal van sekulêre regering verwyder moes word.
Op 'n klein vergadering op 21 Januarie 1525 het Conrad Grebel, Felix Manz en George Blaurock, saam met 12 ander, mekaar gedoop. Hierdie vergadering is die begin van die Anabaptist-beweging. In die gees van die tyd het baie radikale groepe gevolg, en hulle het 'n aantal idees oor hiërargie, die staat, eskatologie en seksuele lisensie verkondig, van 'n totale verlatenheid tot uiterste kuisheid. Daar word saam na hierdie bewegings verwys as die Radikale Hervorming.
Baie regerings- en godsdiensleiers, beide Protestants en Rooms-Katoliek, het die herdoop van volwassenes as ketters beskou en vrywillige kerklidmaatskap as gevaarlik. Dikwels verder bekommerd oor berigte oor die Münster-rebellie, gelei deur 'n gewelddadige sekte Anabaptiste, het hulle kragte saamgesnoer om die beweging te beveg, met behulp van metodes soos gevangenisstraf, verbanning, marteling en soms teregstelling. Anabaptiste was ook gereeld slagoffers van skietgeweld.
Ondanks die beste pogings van die staatskerke, het die beweging in Wes-Europa versprei, veral langs die Ryn. Sommige historici het voorgestel dat as die Anabaptiste nie so meedoënloos vervolg is nie, hulle die dominante godsdiens van Europa sou geword het. Baie van die vroegste Anabaptistiese leiers is doodgemaak in 'n poging om Europa van die nuwe sekte te suiwer. Teen 1530 is die meeste van die stigtersleiers vermoor omdat hulle geweier het om hul geloof te verloën.
Baie Anabaptiste het geglo dat God die dood of die gebruik van geweld om enige rede nie toegelaat het nie en dat hulle daarom nie bereid was om vir hul lewens te veg nie. Hierdie pasifistiese takke van die beweging het dikwels oorleef deur toevlug in neutrale stede of nasies, soos Straatsburg, te soek. Hul veiligheid was egter dikwels vaag, omdat 'n verskuiwing in alliansies of 'n inval weer vervolg kon beteken. Ander groepe Anabaptiste, soos die Batenburgers, is uiteindelik vernietig deur hul baie gewilligheid om te veg. Dit het 'n groot rol gespeel in die evolusie van die Anabaptistiese teologie.
In die vroeë dae van die Anabaptist-beweging het Menno Simons, 'n Katolieke priester in Nederland, gehoor gegee aan die beweging en het sy Katolieke geloof weer begin nadink. Hy bevraagteken die leerstelling van transubstansiasie, maar was onwillig om die Rooms-Katolieke Kerk te verlaat. Sy denke is beïnvloed deur die dood van sy broer, wat as lid van 'n Anabaptistiese groep dood is toe hy en sy makkers aangeval is en geweier het om hulself te verdedig. In 1536, op 40-jarige ouderdom, het Simons die Katolieke Kerk verlaat. Kort daarna word hy 'n leier in die Anabaptistiese beweging. Hy sou 'n gejaagde man word met 'n prys op sy kop vir die res van sy lewe. Sy naam word geassosieer met verspreide groepe nie-gewelddadige Anabaptiste wat hy help organiseer en konsolideer.
Vervolging, gedeeltelike aanvaarding, verspreiding
Gedurende die sestiende eeu is die Menoniete en ander Anabaptiste meedoënloos vervolg. 2 Die eerste opgeneemde weergawe van die groep is in 'n skriftelike volgorde van gravin Anne, wat 'n provinsie in Sentraal-Europa regeer. Die teenwoordigheid van klein groepe gewelddadige Anabaptiste het politieke en godsdienstige onrus in haar staat veroorsaak, en daarom het sy besluit dat alle Anabaptiste uit haar staat verdryf sou word. Die bevel maak egter 'n uitsondering vir die nie-gewelddadige tak wat destyds bekend gestaan ​​het as die Menists. Hierdie bevel het die presedent bepaal wat baie keer deur die geskiedenis herhaal sou word, waar 'n politieke heerser die Meniste of Menoniete in sy / haar staat sou toelaat omdat hulle eerlik, hardwerkend en vreedsaam was. Hoe dit ook al sy, onvermydelik sou hul teenwoordigheid die magtige staatskerke ontstel het, vorste sou hulself weer kwytskeld vir militêre diens, of 'n nuwe monarg sou die mag oorneem, en die Mennoniete sal weer gedwing word om te vlug vir hul lewens, wat meestal alles behalwe hul families verlaat agter. Dikwels sou 'n ander monarg in 'n ander staat hulle welkom heet, ten minste vir 'n rukkie.
Een voorbeeld was Elizabeth I van Engeland. Daar, in 'n klein dorpie in Brittanje, het 'n groep Nederlandse Anabaptiste kennis gemaak met 'n gemeente onder leiding van John Smythe, wat later sy pelgrims na Nederland sou lei en daarna na Amerika. Die blootstelling van die pelgrims aan die Nederlandse Mennonite-gemeente het waarskynlik sommige van hulle leringe beïnvloed, insluitend die vryheid van elke tak om homself te reguleer. Benewens die invloed van die Mennoniete op die eerste Amerikaanse pelgrims, het godsdienstige historici hul invloed op ander godsdienstige leringe opgespoor. Dit sluit die beklemtoning van die Baptiste van doop by volwassenes op die belydenis van geloof in, en die sterk standpunt van die Religious Society of Friends (Quakers) teen oorlog. Die verspreiding van Anabaptistiese oortuigings het gehelp om die godsdiensvryheid wat vandag in Amerika geniet word, op te bou.
Mennistiese kerke het by die argitektuur van die stad gemeng om te voorkom dat hulle die godsdienstige gevoelens van die meerderheid beledig. Doopsgezinde Gemeente, Amsterdam
Later, terwyl Mennoniete in Koloniale Amerika 'n groot mate van godsdiensvryheid geniet het, was hul eweknieë in Europa in dieselfde situasie as wat hulle nog altyd was. Hul welstand was nog steeds afhanklik van 'n regerende monarg, wat dikwels 'n uitnodiging sou uitnooi slegs wanneer daar swak grond was wat niemand anders kon boer nie; die uitsondering op hierdie reël was in Nederland, waar die Mennoniete 'n relatiewe hoë mate van verdraagsaamheid geniet het.
Soms sou 'n heerser die Mennoniete, wat 'n reputasie as uitstekende boere verwerf het, nie verdryf nie, maar wette aanneem om hulle te dwing om te bly, maar terselfdertyd hul vryheid ernstig beperk. Hoë belasting is ingestel in ruil vir die voortsetting van die vrystelling van militêre dienste en / of as 'n uittarief vir diegene wat wou emigreer. In sommige gevalle sou die hele gemeente hul besittings prysgee om die belasting te betaal om toegelaat te word om te vertrek. Mennoniete moes hul kerke bou wat op die agterste strate of stegies staan, en hulle is verbied om die begin van die dienste met 'n klokgeluid aan te kondig.
Onder hierdie omstandighede is 'n sterk klem op die gemeenskap ontwikkel en is steeds tipies van die Mennitiese en Amish-mense. Mennoniete het geleer om baie eenvoudig te lewe, omdat daar gereeld baie besittings moes opgee om individuele vryhede te behou. Dit het weerspieël in die huis sowel as in die kerk, waar hul kleredrag en hul geboue effens was. Selfs die musiek by die kerk, wat meestal eenvoudige Duitse korale was, is 'n cappella uitgevoer. Hierdie musiekstyl dien as herinnering aan baie Menoniete van hul eenvoudige lewens, sowel as aan hul geskiedenis as 'n vervolgde volk. Sommige takke van Mennoniete het hierdie 'gewone' lewenstyl tot in die moderne tyd behou.
Duits-Russiese Mennoniete is sterk beïnvloed deur Catherine die Grote van Rusland, wat in 1768 'n groot deel van die land noord van die Swart See (in die huidige Oekraïne) verkry het na 'n oorlog met die Turke. Sy het Mennoniete wat in Pruise woon, genooi om die koue, taai grond van die Russiese steppe te kom boer in ruil vir godsdiensvryheid en militêre vrystelling. Aan die begin van die twintigste eeu het hulle groot landbou-landgoedere besit en was hulle selfs suksesvol as industriële ondernemers in die stede. Na die Russiese Revolusie van 1917 en die Russiese Burgeroorlog (1917-1921) is al hierdie plase (waarvan die eienaars Kulaks genoem is) en ondernemings onteien. Buiten die onteiening, het Mennoniete gedurende die Russiese Burgeroorlog ernstige vervolging gely, onder hande van beide die Bolsjewiste en die anargiste van Nestor Makhno. Na die oorlog is mense wat hul godsdiens openlik gevolg het, in baie gevalle gevange geneem. Dit het gelei tot 'n golf van Russiese Mennonitiese emigrasie na die Amerikas (Amerika, Kanada en Paraguay).
Toe die Duitse leër die Sowjetunie in die somer van 1941 binneval, het baie in die Mennonitiese gemeenskap hulle as bevryders gesien van die kommunistiese regime waaronder hulle gely het. Toe die gety van die oorlog draai, het baie van die Mennoniete met die Duitse leër teruggevlieg na Duitsland waar hulle as 'Volksdeutsche' aanvaar is. Na die oorlog het die res van die Mennonitiese gemeenskap ontsnap óf met geweld na Siberië en Kazakstan verhuis, en baie is na die Gulag gestuur. In die negentigerjare het die Russiese regering hierdie mense die geleentheid gegee om te emigreer.
Splits en schismes
Aangesien daar binne die Anabaptism geen sentrale gesag is wat vrae oor leerstelling en praktyk kan besleg nie en dan daardie bevele op die hele lidmaatskap oplê nie, is daar weinig energie gerig op die handhawing van 'n sentrale eenheid vir almal, en 'n groot hoeveelheid energie om in afsonderlike groepe in te breek indien enige rede wat as voldoende beskou word, voortspruit. Die Anabaptistiese idee van wees afgesonder aan God is ook geneig om pouse en skeuring aan te moedig as gevolg van die klem op skeiding van ander wat nie as deel van die "regte" kudde deel uitmaak nie. Sulke onderbrekings was gereeld deur die geskiedenis van die Mennoniete en die Amish, en was belangrik vir die selfidentiteit van die Mennonitiese en die Amish-groepe.
Jacob Ammann en die Amish
Teen die sewentiende eeu het sommige van die Anabaptiste by die staatskerk in Switserland aangesluit en die owerhede oorreed om in hul aanvalle te vertrou. Die Mennoniete buite die staatskerk was verdeeld oor die vraag of hulle met hul broers in die staatskerk moes gemeenskap hou of hulle moes vermy, en dit het tot 'n skeuring gelei. Diegene wat daarteen bly om met hulle in gemeenskap te bly, is gelei deur Jacob Ammann, wat in 1693 'n poging aangewend het om die Mennonitiese kerk te hervorm. Een van sy beleidsrigtings was om meer gereeld nagmaal te hou, en veral om die vermyding te handhaaf, die volkome sosiale uitwissing van lidmate wat geag word die kerk te verlaat. Toe die besprekings deurgedring het, het Ammann en sy volgelinge van die Mennonietkerk verdeel. Die groep het bekend geword as die Amish. Diegene wat in die gemeenskap gebly het met diegene wat by die staatskerk aangesluit het, het die naam Mennoniet behou.
Die sameswering tussen die twee groepe was so erg dat hulle volgens berigte geweier het om met mekaar te praat toe hulle op dieselfde bootjie na Amerika vaar. Tot vandag toe word vermyding onder die meeste Amish en sommige Menoniete beoefen.
Voor die migrasie na Amerika was Anabaptiste in Europa verdeel tussen dié van Nederlandse en Switserse-Duitse agtergrond. Maar beide Nederlandse en Switserse groepe het hul naam van Menno Simons, wat die Nederlandse groep gelei het, genoem. 'N Streep van die Nederlandse Mennoniete het in 1683 met die migrasie na Amerika begin, gevolg deur 'n veel groter migrasie van die Switsers-Duitse Mennoniete wat in 1707 begin het. Twee eeue later, in die 1870's, het beduidende getalle Nederlandse Mennoniete hulle in die Duitse Koninkryk gevestig. Pruise en daarna Rusland, verhuis na die Verenigde State en Kanada waar hulle nou bekend staan ​​as Russiese Mennoniete.
Na immigrasie na Amerika het baie van die vroeë Mennoniete van die hoofliggaam van Noord-Amerikaanse Mennoniete geskei en hul eie aparte kerke gevorm, 'n proses wat in 1785 begin is met die vorming van die ortodokse Gereformeerde Mennonietkerk en wat vandag voortduur. Baie van hierdie kerke is gevorm as 'n reaksie op diep meningsverskille oor teologie, leerstelling en kerklike tug, aangesien evolusie binne en buite die Mennoniet geloof plaasgevind het. Ander afdelings het plaasgevind as gevolg van geografie. Nog ander het ontstaan ​​as gevolg van magstryde tussen leiers, of selfs oor iets wat oënskynlik onbeduidend is as watter kledingstukke of wat gedra moet word. Baie van die 'moderne' kerke is afkomstig van die groepe wat die tradisionele Mennonitiese praktyke laat vaar het.
By die begin van die twintigste eeu, byvoorbeeld, wou sommige lidmate in die Amish-kerk Sondagskole begin hou en evangeliseer. Nie in staat om die res van die Amish te oorreed nie, en het die konserwatiewe Mennonietkonferensie geskei en gevorm. Mennoniete in Kanada en ander lande vorm gewoonlik onafhanklike denominasies vanweë die praktiese oorwegings van afstand, geloof en praktyk, en in sommige gevalle taal, of om een ​​van die bogenoemde redes.
Hierdie historiese skemas het 'n invloed gehad op die skepping van die onderskeie Mennonitiese denominasies wat vandag bestaan. Sulke verdeeldheid duur vandag voort. 'N Onlangse is die uitsetting van die Germantown Mennonite-kerk in Philadelphia, Pennsylvania, vanaf die Franconia-konferensie.
Mennoniete in Noord-Amerika
William Penn het setlaars gevra vir sy nuwe kolonie onder die Quakers en Mennoniete in Duitsland, wat onder voortdurende diskriminasie leef. Die eerste permanente nedersetting van Mennoniete in die Amerikaanse kolonies het bestaan ​​uit een Mennonitiese familie en twaalf Mennonite-Quaker families van Nederlandse onttrekking wat in 1683 uit Krefeld, Duitsland aangekom en hulle in Germantown, Pennsylvania, gevestig het. Hierdie vroeë groep Mennoniete en Mennonite-kwakers het die eerste formele protes teen slawerny in Amerika geskryf. Die skripsie is gerig aan die slawekwekers in 'n poging om hulle te oorreed om hul manier te verander.3
Gereformeerde Mennonitiese kerk in Ontario, Kanada
In die agtiende eeu het 100.000 Duitsers uit die Palts, gesamentlik bekend as die Pennsylvania Dutch, (Deutsch verwys na die Duitse taal) geïmmigreer na Pennsylvania. Hiervan was ongeveer 2.500 Mennoniete en 500 Amish. Hierdie groep vestig hulle verder wes as die eerste groep en kies goedkoper grond in die Lancaster, Pennsylvania, omgewing. 'N Lid van hierdie tweede groep, Christopher Dock, skryf pedagogie, die eerste Amerikaanse monografie oor onderwys. Mennoniete woon ook vandag in Kishacoquillas-vallei (ook bekend as Big Valley), 'n vallei in Huntingdon, Mifflin, Libanon, Lancaster, Franklin en ander graafskappe in Pennsylvania, asook in talle ander state, waaronder New York, Maryland, Ohio, Indiana, Kansas en elders.
Gedurende die koloniale tydperk is mansoniete op drie maniere van ander Pennsylvania-Duitsers onderskei: hul teenkanting teen die Amerikaanse rewolusieoorlog, verset teen openbare onderwys en afkeuring van godsdienstige herlewing. Mennoniete het gedurende hierdie periode die idee van skeiding van kerk en staat ondersteun en is gekant teen die instelling van slawerny.
Van 1812 tot 1860 het nog 'n golf immigrante verder wes in Ohio, Indiana, Illinois en Missouri gevestig. Hierdie Switsers-Duitssprekende Mennoniete, saam met Amish, kom uit Switserland en die Elzas-Lotharense gebied.
Die Switserse-Duitse Mennoniete wat in die agtiende en negentiende eeu na Noord-Amerika gemigreer het en hulle eers in Pennsylvania gevestig het, daarna in die Midwest-state, is die wortel van die voormalige kerkmynoniet-kerk (MC), wat die 'Ou Mennonietkerk' genoem word. Hierdie denominasie het kantore in Elkhart, Indiana, en was die mees bevolkte Mennonitiese denominasie voordat dit in 2002 met die Algemene Konferensie Mennonite Kerk (GCMC) saamgesmelt het.
Die Algemene Konferensie Mennonite Kerk was 'n vereniging van Mennonitiese gemeentes gebaseer in Noord-Amerika vanaf 1860. Die konferensie het 'n kweekskool en verskeie kolleges ondersteun. Dit het in die negentigerjare die tweede grootste Mennonitiese denominasie geword met 64.431 lidmate in 410 gemeentes in Kanada, die Verenigde State en Suid-Amerika. Na dekades van al hoe nouer samewerking met die Mennonite-kerk, het die twee groepe gestem om in 1995 saam te smelt en in 2000 en Mennonite Church USA in 2002 weer te reorganisasie.
Alternatiewe vir Militêre Diens
Die menslike gewetensbeswaarmaker, Harry Lantz, versprei rottegif vir tifusbeheer in Gulfport, Mississippi (1946).
In die Verenigde State het die Civil Public Service (CPS) tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n alternatief vir militêre diens gebied. Van 1941 tot 1947 was 4.665 Mennoniete, Amish en broeders in Christus onder byna 12.000 gewetensbeswaarmakers wat opgetree het werk van nasionale belang in 152 CPS-kampe regoor die Verenigde State en Puerto Rico. Die personeel het gewerk in gebiede soos grondbewaring, bosbou, brandbestryding, landbou, maatskaplike dienste en geestesgesondheid.
Mennoniete in Kanada is outomaties gedurende die Eerste Wêreldoorlog van enige aard van diens vrygestel deur bepalings van die Orde in die Raad van 1873. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die menigte besetenes van die Mennoniete die opsies gebied om nie militêre diensplig te dien wat in die mediese of tandheelkundige korps dien militêre beheer of werk in parke en op paaie onder burgerlike toesig. Meer as 95 persent het laasgenoemde gekies en in alternatiewe dienskampe geplaas. Aanvanklik het die mans aan projekte vir padbou, bosbou en brandbestryding gewerk. Na Mei 1943, namate die arbeidstekort binne die land ontwikkel het, is mans na landbou, onderwys en nywerheid verskuif. Die 10.700 Kanadese beswaarmakers was meestal Menoniete (63 persent) en Doukhobors (20 persent).
Skole en onderwys in Kanada en die VSA
Alle Mennoniete en Amish beklemtoon elementêre onderwys en wil hê dat hul kinders moet leer lees (nodig vir die lees van die Bybel en gewyde literatuur), skryf en rekenkunde doen (wat nodig is vir boerdery, timmerwerk, naaldwerk en ander ambagte). Baie Mennoniete is egter tradisioneel agterdogtig oor en dikwels gekant teen hoër onderwys, aangesien dit waarskynlik beskou is as die geloof vernietig en die persoon daartoe lei om in te gaan en te akkommodeer met wat menigtes 'die wêreld' of 'wêreldlikheid' noem. So stop sommige Menoniete, en veral die Amish, hul skoolopleiding in die agtste klas; ander stop wanneer die staat mense toelaat om die skool te stop (gewoonlik op die ouderdom van 16). Nog ander stop na hul hoërskoolopleiding. Sommige mansiete stuur hul kinders na openbare skole. Ander stig hul eie skole, en nog ander tuisskool hul kinders.
Verskeie mansgroepe het hul eie privaat- of parochiale skole. Die Kanadese voorsienigheid van Quebec laat hierdie parochiale skole nie toe nie, aangesien die Quebec-regering sy kurrikulum op alle skole (openbare en privaat) plaas, terwyl privaatskole slegs opsionele materiaal by die verpligte kurrikulum kan voeg, maar dit nie mag vervang nie. Hierdie beleid het gelei tot verskeie regsake.
Oor die jare heen was daar ook talle sake in die Verenigde State wat handel oor pogings deur owerheidsowerhede om Menonitiese en Amish-groepe te kry om hulself te onderwerp aan die bevele van amptenare van die owerheidsskole rakende die opvoeding van hul kinders.
Sommige mansiete het egter hoër onderwys aangegryp. Daar is vandag ten minste agt inrigtings wat deur Mennoniet besit word van hoërskole en universiteite in Noord-Amerika; al hierdie instellings is relatief klein. Hulle is:
Bethel College Administrasiegebou
Gosen College, Gosen, Indiana. 1
Eastern Mennonite University, Harrisonburg, VA. 2
Bluffton Universiteit, Bluffton, Ohio. 3
Bethel College, Noord-Newton, Kansas. 4
Fresno Pacific University, Fresno, CA. 5
Hesston College, Hesston, Kansas. 6
Tabor College, Hillsboro, KS. 7
Conrad Grebel University College op die kampus van die Universiteit van Waterloo, Ontario, en word besit deur die Mennonite Kerk in Oos-Kanada. 8
Benewens leerinrigtings, het die Mennoniete in Noord-Amerika ten minste een groot uitgewersinstelling opgerig, nou bekend as die Mennonite Publishing Network, met kantore in Waterloo, Ontario; Scottdale, Pennsylvania; en Newton, Kansas. Hierdie instelling publiseer baie boeke, waarvan die meeste op een of ander manier met Mennoniete of Anabaptiste of hul besorgdheid handel, onder die indruk van Herald Press. Hulle publiseer ook nuusbriewe, toewyding en studiemateriaal en ander dinge wat die Mennoniete van belang is. //www.mph.org/
Seksuele gedrag, huwelik en gesin
Die Mennonitiese kerk het geen formele godsdienstige orde van die selibaat nie, maar erken die wettigheid van sowel die enkele staat as die heiligheid van die huwelik van sy lidmate. Daar word van enkeles verwag om kuis te wees, en die huwelik word beskou as 'n lewenslange, monogame, getroue verbond tussen 'n man en 'n vrou. Egskeiding word ontmoedig en daar word geglo dat die 'hardheid van die hart' van mense die uiteindelike oorsaak van egskeiding is. Sommige mansonitiese kerke het gedissiplineerde lidmate wat hul gades eensydig geskei het buite gevalle van seksuele ontrouheid of akute mishandeling. Tot die 1960's of 1970's was egskeiding redelik skaars. In onlangse tye is egskeiding meer gereeld en dra dit ook minder stigma, veral in gevalle waar daar mishandeling voorkom.
Tradisioneel word 'n baie beskeie kledingstuk (meestal in vroueklere) verwag, veral in konserwatiewe mansoniese kringe. Namate die Mennonitiese bevolking verstedelik geraak het en meer geïntegreer is in die breër kultuur, het hierdie sigbare verskil buite konserwatiewe Mennonitiese groepe verdwyn. Baie konserwatiewe Mennonitiese groepe het van vrouelede vereis om 'n kopdeksel of bedekking te dra, gebaseer op die Bybelse bevel in I Korintiërs 11: 3-7.
Die Mennonitiese kerk in Nederland was die eerste Nederlandse kerk met 'n vroulike pastoor, Anna Zernike, wat in 1911 gemagtig is. Ongeveer een eeu later het meer as 40 persent van almal Doopsgezinde Kerk pastore is vroulik.
Die Doopsgezinde Kerk was in die 1970's ook die eerste Mennonitiese groep wat homoseksuele predikante (hetsy manlik of vroulik) aanvaar het, ten minste in Nederland. In 2001, toe homoseksuele huwelike in Nederland aangegaan is, het die Doopsgezinde Kerk met die Remonstrantse Kerk was die eerste een wat homoseksuele huwelike plegtig gevier het.
Sommige streekskonferensies (die Mennonitiese eweknie vir bisdomme) van die Mennonietkerk het opgetree om lidmaatgemeentes wat lidmaatskap verleen het aan homoseksuele nie-selibate, te verdryf. Hierdie uitsettings was en bly steeds kontroversieel tydens die gematigde Mennonitiese konferensies.
Mennonitiese teologie beklemtoon die voorrang van die leringe van Jesus soos opgeteken in die Nuwe-Testamentiese Skrif, en beklemtoon die ideaal van 'n geloofsgemeenskap wat op Nuwe-Testamentiese modelle gebaseer is en deur die gees van die Bergrede gevestig is. Mennonitiese oortuigings wat voortspruit uit Anabaptist-tradisies, is:
Die gesag van die Skrif en die Heilige Gees
Verlossing deur bekering deur die Gees van God
Die doop van die gelowige word as drievoudig verstaan: Doop deur die gees (interne hartverandering), doop deur water (openbare betoging van getuie), en doop deur bloed (óf martelaarskap óf die beoefening van streng selfverloëning as maatstaf vir persoonlike en veral geestelike dissipline)
Dissipelskap word verstaan ​​as 'n uiterlike teken van innerlike verandering
Dissipline in die kerk. Sommige mansonitiese kerke oefen die Meidung (Vermy)
Die Nagmaal word verstaan ​​as 'n gedenkteken eerder as 'n sakrament. In verband met die Nagmaal oefen sommige Menoniete ook voete op
Een van die vroegste uitdrukkings van hul geloof was die Schleitheim-belydenis, wat op 24 Februarie 1527 aanvaar is. Die sewe artikels handel oor:
Gelowige se doop
Die verbod (ekskommunikasie)
Brood breek (Nagmaal)
Skeiding en vermyding van die gruwel (die Rooms-Katolieke Kerk en ander "wêreldse" groepe en praktyke)
Pastore in die kerk
Afstand van die swaard (nie-weerstand, nie-geweld en pasifisme)
Afstand van die eed (vloek as bewys van die waarheid)
Die Dordrecht Geloofsbelydenis is op 21 April 1632 aangeneem deur die Nederlandse Mennoniete, die Alsiatiese Mennoniete in 1660, en die Noord-Amerikaanse Mennoniete in 1725. Daar is egter geen amptelike geloofsbelydenis of kategismus wat deur gemeentes of lidmate aanvaar moet word nie. Aan die ander kant word strukture en tradisies soos in die Confession of Faith in a Mennonite Perspective as normaal beskou as normatief in die Mennonite Church Canada en die Mennonite Church USA.4
Daar is deesdae 'n wye omvang van aanbidding, leer en tradisies onder die Mennoniete. Die volgende is: hoof soorte Mennoniete soos gesien uit Noord-Amerika.
Matige Mennoniete sluit die grootste denominasies in, die Mennonite Broeders en die Mennonite Kerk (VSA en Kanada). In die meeste vorme van aanbidding en praktyk verskil hulle baie min van die Protestantse gemeentes. Vir die meeste van hierdie groepe is daar geen spesiale vorm van kleredrag nie en geen beperkings op die gebruik van tegnologie nie. Aanbiddingstyle verskil baie tussen verskillende gemeentes. Daar is geen formele liturgie nie; dienste bestaan ​​tipies uit sang, skriflesing, gebed en 'n preek. Sommige kerke verkies lofsange en kore; ander maak gebruik van kontemporêre Christelike musiek met elektroniese instrumente. Hierdie Mennonitiese gemeentes is selfonderhoudend en stel hul eie predikante aan. In groepe het predikante en biskoppe geen salarisse ontvang vir hul bediening nie, maar moes hulself en hul gesinne ook onderhou, bo en behalwe hul kerkwerk. Die klem val op vrede, gemeenskap en diens. Verbanning word selde beoefen. Ekskommunikasie kan egter plaasvind en is veral deur die Mennonitiese broeders toegepas op lede wat tydens die Tweede Wêreldoorlog by die weermag aangesluit het. Diens in die weermag is oor die algemeen nie toegelaat nie, maar diens in die regsberoep of wetstoepassing is aanvaarbaar. Uitreik en hulp aan die breër gemeenskap tuis en in die buiteland word aangemoedig.
Gereformeerde Mennoniete verteenwoordig die eerste afdeling in die oorspronklike Noord-Amerikaanse Mennonietliggaam en vorm die Gereformeerde Mennonietkerk wat in die vroeë negentiende eeu gevorm is. Gereformeerde Mennoniete sien hulself as ware aanhangers van Menno Simons se leringe en van die leer van die Nuwe Testament. Hulle het geen geskrewe kerkreëls nie, maar vertrou slegs op die Bybel as hul gids. Hulle dring aan op streng skeiding van alle ander vorme van aanbidding, en trek 'n konserwatiewe "gewone" kleed aan wat die agttiende-eeuse Mennonietradisie behou. Hulle laat hul kinders egter toe om openbare skole by te woon en het die gebruik van motors toegelaat.
Holdeman Mennoniete is gestig uit 'n skeuring in 1859. Die formele naam van die benaming is die Kerk van God in Christus, Mennoniet, met ongeveer 19.000 lidmate wêreldwyd. Hulle beklemtoon evangeliese bekering, streng kerklike tug en die vermyding van die uitverkorenes. Hulle bly apart van ander Mennonitiese groepe vanweë hul klem op die leer van die ware kerk en die gebruik van streng vermyding teenoor hul eie gekommunikeerde lidmate.
Mennoniet perd en koets
Ou Orde Mennoniete dek verskillende groepe. Sommige groepe gebruik perd en karretjies vir vervoer en praat Duits, terwyl ander motors bestuur en Engels praat. Wat die meeste Ou Ordes in gemeen het, is konserwatiewe leerstellings, kleredrag en tradisies, algemene wortels in die negentiende en vroeë twintigste-eeuse skeuring, en 'n weiering om deel te neem aan politiek en ander sogenaamde 'sondes van die wêreld'. Die meeste Old Order-groepe gee ook hul kinders skool in Mennoniet-skole.
Stauffer Mennoniet of Pike Mennonites verteenwoordig die eerste en mees konserwatiewe vorm van Horse and Buggy Mennonites. Hulle is in 1845 gestig, na aanleiding van konflik oor die dissipline van 'n kind en die misbruik van die eggenote deur 'n paar kerklike lidmate. Hulle het amper onmiddellik in afsonderlike kerke begin verdeel. Hierdie groepe is vandag een van die mees konserwatiewe van alle Mennoniete, buite die Amish. Hulle beklemtoon streng skeiding van die "wêreld," hou by "streng onttrekking en vermyding van afvallige en afgesonderde lede," verbied of beperk motors en tegnologie, en dra "gewone" klere. Hulle word nou beskou as deel van die groter minder-konserwatiewe Perd- en Buggy Old Order Mennonite-groep, wat gevorm is uit latere skemas.
Perd en buggy Ou Orde Mennoniete kom uit die hoofreeks skemas van die Ou Orde wat in 1872 begin het en in 1901 geëindig het, aangesien konserwatiewe Mennoniete die radikale veranderinge beëindig het wat die invloed van die Amerikaanse herlewing in die negentiende eeu op die aanbidding van die Mennoniet gehad het. Die meeste maak dit moontlik om trekkers vir die boerdery te gebruik. Hulle beklemtoon die skeiding van die wêreld en dra 'gewone' klere. Anders as die Stauffer Mennoniete, is hul vorm van die verbod sluit nie vermy in nie.
Mense van die Ou Orde vir motorssoos ander groepe in die Ou Orde, ontwikkel uit die hoofreeks van Ou Orde skemas vanaf 1872-1901. Hulle deel dikwels dieselfde byeenkomshuise met broers Horse and Buggy Old Order, met wie hulle in die vroeë 1900's maniere geskei het. Alhoewel hierdie groep motors in 1927 begin gebruik het, moes die motors 'gewone' en swart geverf word. Die grootste groep Automobile Old Orders staan ​​vandag bekend as 'Black Bumper' Mennonites omdat sommige lede steeds hul chroombuffers swart verf.
Konserwatiewe Mennoniete is die Mennoniete wat 'n ietwat konserwatiewe drag dra en nie met televisie en radio besig is nie, hoewel hulle ander tegnologie versigtig aanvaar. Hulle is nie 'n verenigde groep nie en word verdeel in verskillende onafhanklike konferensies en genootskappe soos die Eastern Pennsylvania Mennonite Church-konferensie.
Progressiewe Mennoniet kerke laat homoseksuele lidmate toe om as kerklidmate te aanbid en is gevolglik verbied om lid te word van die gematigde groepe. Die Germantown Mennonite-kerk in Germantown, Pennsylvania 9 is een voorbeeld van so 'n progressiewe Mennoniet-kerk.
Meniste Kinders verkoop grondboontjies naby Lamanai in Belize
In 2003 was daar 1 297 716 Mennoniete in 65 lande. Afrika het die grootste aantal Mennoniete gehad met 451.959 lede, nou gevolg deur Noord-Amerika met 451.180 lede. Die derde grootste konsentrasie van die Mennoniete was in die Asië / Stille Oseaan-streek met 208.155 lede, terwyl die vierde grootste streek die een was wat Suid-Amerika, Sentraal-Amerika en die Karibiese Eilande omvat het, met 133.150 lede. Europa, die b