Library - Afrikaanse Boeke - Jesus van Nasaret
Wanneer 'n mens die Bybel lees, dan sal hy baie gou agterkom dat daar een Sentrale Persoon daarin op die voorgrond tree, en dit is Jesus van Násaret, die Christus, soos dit uit die Grieks vertaal word, of die Messias, soos uit die Hebreeus. Dit is so in beide die Ou en die Nuwe Testament.
Die woord "Jesus" kom 979 keer in die NT voor. Dit is die Naam wat eerste op aarde gegee is aan die Seun van God - (sien bv. Lukas 1:31-33; Matt. 1:21). Jesus is die Griekse vorm van die Hebreeuse "Jehoshua", wat as Josua 215 keer geskryf word en wat "Saligmaker" of "God wat ons Saligmaker is", beteken.
Christus en die egte Christendom is onafskeidbaar aan mekaar verbonde. As ons die naam van Buddha wegneem van die Buddhisme, of die van Mohammed van die Mohammedanisme, dan sal die leerstellinge van hierdie godsdienste nog ongeskonde gelaat word. Hulle praktiese waarde, vir wat dit werd is, sal nie bedreig of verminder word nie. Maar neem uit die Christendom die Naam en die Persoon van Jesus die Christus weg, en wat het ons oor? Niks! Die hele bestaan en krag van die Christelike Geloof is in Jesus gekonsentreer. Sonder Hom is daar absoluut niks.
Die verskriklikste en mees verwoestende feit in die ganse heelal, is sonde. Dit het die aard en die natuur van die mens omgekeer, en sy innerlike vrede verwoes. Dit het hom van sy adel beroof, en hom 'n slaaf van die duiwel gemaak.
Sien ons Studie oor: "Die Duiwel".
Die mens het iemand nodig gehad wat hom uit hierdie toestand kon verlos, hom uit die duiwel se greep kon bevry en vir hom die deure van die gevangenis kon oopsluit. Die mens self was hulpeloos om dit vir homself te doen. Deur die eeue heen het die primitiewe mens gevra: "Hoe sal ek uitkom? Hoe kan ek beter word? Wat moet ek doen? Waarheen moet ek myself wend? Hoe kan ek verlos word van hierdie slawerny en siekte? Is daar 'n weg? Wie kan my help?" Die duiwel was selfvoldaan met sy magtige oorwinning in die tuin van Eden, die demone uit die hel het gelag en gespot.
Sonder 'n ingryping direk van God was dit 'n onmoontlike toestand. God is liefde, maar ook regverdig, en sy wet was dat as die mens sondig moet hy liggaamlik en geestelik sterf. Die mens het gesondig, hy was opsetlik ongehoorsaam aan God. Die mens moes dus sterf, so nie sou God 'n leuenaar wees, want Hy kan nie sy woord breek nie. Daar moes 'n weg gevind word, want die mens was hulpeloos en verlore. Hy was selfs vyandig teenoor God, sy verstand was verduister en sy hart was verhard deur die sonde.
Maar selfs in die Tuin van Eden, net na die val van die mens, het God hom begin leer dat die mens deur plaasvervanging gered kon word. Iemand anders sou die rekening moes betaal vir die verlossing van die mens. Maar hoe sou die mens weer kon teruggevoer word na sy onskuldige staat sonder dat God onregverdig sou wees? Hoe kon God regverdig wees en tog die sondige skuldige mens regverdig verklaar?
Die een mens kon die ander nie help nie, want almal ly aan dieselfde siekte, almal het gesondig en ontbreek aan die heerlikheid van God, daar is niemand regverdig nie, ja ook nie een nie. Nee, die enigste oplossing was dat iemand wat onskuldig was, sou vrywillig moes aanbied om as 'n plaasvervanger voor God te sterf. Hierdie onskuldige persoon sou die mens se skuld, straf en dood moes dra. Hy sou moes kom en die duiwel se gevangenis oopsluit. Hy sou moes die dood, die graf en die hel smaak. Maar sou so iemand gevind word? Daar was nie so iemand in die hemel of op die aarde nie, behalwe die Seun van God, want Hy alleen was oneindig groot en magtig om die Plaasvervanger van almal te wees.
Dit is oor Hom dat ons Studie gaan!
Hy sou 'n mens moes kom word en tog ook GOD wees om beide die mens en God weer bymekaar te bring. Hy sou moes kom worstel met die sonde en Satan, die sielevyand van die mens verslaan. Hy sou moes kom en die bande losmaak en die gevangenes vrylaat deur 'n prys te betaal - en daardie prys sou Jesus se eie bloed wees.
Dank God vir ewig en altyd, die Seun van God het hierdie uitdaging aanvaar, 'n mens kom word deur as 'n kind gebore te word, en hulle het sy Naam JESUS genoem. Hy het gekom om u en my plek te neem; vanaf die Wieg tot die Kruis, het Hy een doel voor oë gehad, en dit was om te sterf. Daar is geen ander weg om gered te word van sonde of van die hel, sonder om uself met Christus en die Kruis te vereenselwig nie.
Die wêreld sal nooit vrede vind totdat dit kom tot die Kruis van Jesus van Násaret wat ook die Christus genoem word. U sal nooit vrede met God
ken nie, of vrede van gewete, van verstand en vrede in jou siel, totdat u aan die voet van die Kruis kom staan en u met Christus vereenselwig deur die geloof nie. Dit is die geheim van vrede.
Hierdie Jesus van Násaret het aan die Kruis van Gólgota gesterf vir die sonde van die wêreld, op die derde dag het Hy opgestaan, opgevaar na die Hemel om te gaan sit aan die regterhand van God, vanwaar Hy spoedig weer sal terugkeer na hierdie aarde om vir 'n duisend jaar te regeer en selfs die natuur terug te bring na sy toestand soos dit was in die paradys.
Sien ons Studie: "Die Wederkoms van Christus".
Die NT is die enigste oorspronklike verslag van die bestaan en lering van Jesus die Christus. Het Jesus van Násaret waarlik daarop aanspraak gemaak dat Hy God, geopenbaar in die vlees, was, soos die Christendom dit oor die algemeen huldig? Kon dit nie miskien wees dat Hy net die een was wat spesiaal deur God gestuur was, maar nie God self nie? Was Hy die Goddelike ongeskape tweede Persoon van 'n Ewige Godheid, of was Hy die hoogste geskape wese, nie gelyk met God nie, maar ondergeskik aan God, alhoewel Hy 'n verhewe posisie saam met Hom beklee?
"Maar maak dit nou so baie saak?" sal sommige vra. Ons sê ja, dit is 'n saak van lewensbelang. As Jesus Christus God is, dan moet ons aan Hom die aanbidding gee wat God toekom; indien ons dit nie doen nie, sal ons God beledig. Indien Jesus Christus nie God is nie, dan sal ons deur Hom te aanbid asof Hy God was, hoe 'n Hoë of Verhewe Wese Hy ookal mag wees, beide godslastering en afgodery pleeg.
Indien Jesus Christus God is, dan is Hy 'n Oneindige Wese, en is daar tussen Hom en die hoogste geskape wese 'n kloof van oneindige afmetings. As Jesus Christus nie God is nie, dan maak dit nie saak hoe 'n verhewe wese Hy in ons voorstelling van Hom is nie, sal daar nogtans tussen Hom en die ewige HERE (JHWH) 'n oneindige gaping wees.
Daar kan nie verskillende grade van die Godheid wees nie!.
Jesus die Christus was of God of Hy was nie God nie.
Hoe sal ons weet watter beskouing is reg?
Alleen die Heilige Gees self, onder Wie se inspirasie die Bybel geskryf is, sal vir ons die saak kan verklaar, want ons moet ons beskouing op die Heilige Skrif alleen laat berus.
Hierin moet ons dan drie baie belangrike beginsels nakom.
Is dit absoluut noodsaaklik dat ons 'n eerlike en ope gemoed moet hê wat gewillig is om deur die Waarheid oortuig te word; Jesus van Násaret self het gesê: "As iemand gewillig is om sy wil te doen, sal hy aangaande die leer weet of dit uit God is, en of Ek uit Myself spreek" - (Joh. 7:17).
Vir sy korrekte verklaring moet 'n Skrifgedeelte in die lig van sy verband beskou word, en in die lig van ander Skrifte wat oor dieselfde tema handel; doen ons dit nie, kan ons uit die Bybel uithaal wat ons wil.
Moet ons, ons ondersoek benader met 'n nederige gebed tot God om ons verstand te verlig: "Lei my in u waarheid en leer my, want U is die God van my heil: U verwag ek die hele dag" - (Psalm 25:5).
Die Verskyning van GOD aan die Mens, in die OT
Augustinus het gesê: "Die Nuwe is in die Oue omhul, die Oue is in die Nuwe vervul."
(My vertaling van: The New is in the Old concealed; The Old is in the New revealed).
Die lees van die OT berei ons voor vir die Nuwe. Wat ons in die volle "aar" vind in die Nuwe, is maar 'n "saadkorrel" in die grond, in die Oue. Die saadjie is soms klein, miskien verborge, gehul in geheimsinnigheid - maar dit is daar. Dit is veral waar aangaande Jesus van Násaret. Dit was gedurende daardie gedenkwaardige wandeling na Émmaüs dat:
En Hy begin het vanaf Moses en al die profete en vir hulle uitgelê in al die Skrifte die dinge wat op Hom betrekking het - (Lukas 24:27).
Wanneer ons begin soek na wie Hy werklik is, moet ons verwag dat die OT vir ons die pad sal aanwys wat sal lei na die waarheid en ons gemoed sal voorberei vir die voller openbaring wat sal volg.
Elke Israeliet het uit die Heilige Skrif geweet dat die mens nie toegelaat was om God te sien nie:
Verder het Hy gesê: Jy kan my aangesig nie sien nie, want geen mens kan My sien en bly lewe nie - (Ex. 33:20).
Hiermee stem die NT saam:
"Niemand het ooit God gesien nie - - - - -" (Joh. 1:18),
Wat alleen onsterflikheid besit en 'n ontoeganklike lig bewoon, wat geen mens gesien het nie of kan sien nie, aan wie toekom eer en ewige krag. Amen - (1 Tim. 6:16).
In hierdie lig is dit vir ons nodig om uit te vind wie dan die Een was wat:
a) Aan Abraham verskyn het as: "Die God van heerlikheid" - (Hand. 7:2).
b) En aan Hagar in die woestyn as: "die Engel van die HERE (JHWH)" (HERE in hoofletters is vertaal uit JHWH in die oorspronklike); en sy het getuig: "U is 'n God wat sien. Want sy het gesê: Het ek hier ook gesien na Hom wat my sien?" - (Gén. 16:13).
c) En aan Jakob by Pniël toe hy gesê het: "Ek het God gesien van aangesig tot aangesig, en tog is my lewe gered" - (Gén. 32:30).
d) En aan Moses by die brandende bos as: "Ek is," – (Exod. 3:6) sodat Moses sy aangesig verberg het, want hy was bevrees om God aan te sien.
e) En aan Josua naby Jérigo as: "die leërowerste van die HERE (JHWH)," sodat hy "met sy aangesig op die grond geval en hom neergebuig het" - (Josua 5:14).
f) En aan Gideon by die terpentynboom van Ofra wat eers beskryf is as "die Engel van HERE (JHWH) en toe weer as HERE (JHWH) - (Rigters 6:11,14).
g) En aan Manóag en - sy vrou, die ouers van Simson wat "met hulle aangesig op die grond geval het ... "En Manóag sê vir sy vrou: Ons sal sekerlik sterwe, omdat ons God gesien het" - (Rigters 13:20,22).
Hierdie voorvalle uit die Geskiedenis van die OT moet baie belangrike vrae in die gedagtes van denkende mense laat opkom! Dit is baie duidelik dat hierdie Godvresende mense oorstelp was van vrees want hulle was oortuig dat hulle God gesien het. Hulle het van hulle oortuiging getuig, en die Skrif bevestig dit sonder om dit te verklaar. Sommige het geglo dat hulle gaan sterf, en was verbaas toe dit nie gebeur het nie. Maar hulle verligting toe hulle gespaar gebly het, het nie hulle oortuiging verminder dat hulle werklik God gesien het nie, of hulle verbasing oor hoe dit kon gebeur het dat hulle Hom gesien het en tog nog aan die lewe gebly het.
As hulle dan God nie gesien het nie, waarom sê die Skrif dat hulle Hom gesien het? En as hulle God gesien het, waarom het hulle nie gesterf nie, volgens Exodus 33:20? Waarom word die Een wat aan Gideon verskyn het, die een oomblik beskryf as die Engel van die HERE (JHWH), en dan die volgende oomblik as die HERE (JHWH) self? Of ook, waarom vind ons die ou aartsvader Jakob dat hy aan die eenkant vir God gelykstel aan die Engel wat hom verlos het, en dan weer aan die anderkant, toe hy die seuns van Josef geseën het, sê in:
15 "- - - - Die God voor wie se aangesig my vaders Abraham en Isak gewandel het, die God wat my as Herder my lewe lank gelei het tot vandag toe,
16 die Engel wat my uit elke teëspoed verlos het - mag Hy die seuns seën - -
Waarom het hierdie Engel vir Moses en Josua beveel om hulle skoene uit te trek? Waarom het hy toegelaat dat Josua Hom aanbid - (sien Jos. 5:14), maar toe die Apostel Johannes voor die engel neergeval het om hom te aanbid, toe sê hy:
"Moenie! - - - - - Aanbid God" - (Open. 19:10).
Die persoon van Jesus van Násaret wat die Christus (Messías) is, gee vir ons die enigste oplossing vir hierdie raaisel van die skynbare verskynsels
van God in die OT in die persoon van hierdie geheimsinnige Engel van die Verbond. Hy is die Persoon wat in die begin by God was - (Joh. 1:2) en Sy heerlikheid gedeel het voordat die wêreld was - (Joh. 17:5).