In 1962 het Paul Adair, ŉ brandbestrydingskenner, wêreldberoemd geword toe hy daarin geslaag het om ŉ oliepyplynvuur wat toe al vir etlike maande in die Sahara buite beheer gebrand het, met plofstof te blus. Hy het vuur met vuur geblus. Satan gebruik ŉ soortgelyke resep en blus die ware kerk met die valse kerk. Sy aanslag is so subtiel dat min mense dit agterkom:
“ ...sodat hy in die tempel van God as God sal sit en voorgee dat hy God is” (2 Thess.2:4).
1. Die godvyandige wêreld
Gelowiges word van meet af aan deur ŉ godvyandige wêreld en vals kerk bedreig. Ten spyte daarvan dat laasgenoemde se leer en lewe met die Bybel bots, groei dit ontstellend.
“Moenie in dieselfde juk trek saam met ongelowiges nie, want watter deelgenootskap het die geregtigheid met die ongeregtigheid, en watter gemeenskap het die lig met die duisternis?” (2 Kor.6:14).
“Egbrekers en egbreeksters, weet julle nie dat die vriendskap van die wêreld vyandskap teen God is nie? Wie dan ’n vriend van die wêreld wil wees, word ’n vyand van God” (Jak.4:4).
” Moenie die wêreld liefhê of die dinge wat in die wêreld is nie. As iemand die wêreld liefhet, dan is die liefde van die Vader nie in hom nie. Want alles wat in die wêreld is — die begeerlikheid van die vlees en die begeerlikheid van die oë en die grootsheid van die lewe — is nie uit die Vader nie, maar is uit die wêreld. En die wêreld gaan verby en sy begeerlikheid, maar hy wat die wil van God doen, bly vir ewig” (1 Joh.2:15-17).
Gelowiges het nog altyd hierdie waarskuwings ernstig opgeneem. God sou nie ligtelik daaroor praat indien dit nie ŉ ernstige saak was nie. Dink aan Paulus se laaste woorde aan Timoteus:
“Want Demas het my verlaat, omdat hy die teenwoordige wêreld liefgekry het” (2 Tim.4:10).
2. Die gemeente in Korinte
Satan is besig om die kerk te vernietig deur dit te verwêreld. Dis egter niks nuuts nie. Die gemeente in Korinte het bv. baie moontlikhede gehad om die lig van die Evangelie in ŉ donker wêreld te versprei, maar het misluk omdat dit verwêrelds het. Selfsug, trots, naywer, partyskappe, hoogmoed, jaloesie en talle ander vleeslike begeertes het hul getuienistaak gekortwiek, diepte laat verloor en oppervlakkig gemaak.
Paulus het dit raakgesien en aan hulle geskryf:
“Weet julle nie dat julle ’n tempel van God is en die Gees van God in julle woon nie? As iemand die tempel van God skend, sal God hom skend; want die tempel van God is heilig, en dit is julle. Laat niemand homself mislei nie: as iemand meen dat hy wys is onder julle in hierdie wêreld, laat hom dwaas word, sodat hy wys kan word; want die wysheid van hierdie wêreld is dwaasheid by God; want daar is geskrywe: Hy wat die wyse mense in hulle listigheid vang; en verder: Die Here ken die gedagtes van die wyse mense, dat dit nietig is. Laat niemand dan op mense roem nie, want alles behoort aan julle; of dit Paulus is of Apollos of Céfas of die wêreld of lewe of dood of teenswoordige of toekomstige dinge — alles behoort aan julle; maar julle behoort aan Christus, en Christus aan God” (1 Kor.3:16-23).
Die Korintiërs se wêreldsheid was aan hulle verknogtheid aan menslike wysheid te wyte. Hulle was Grieke en midde in die goue era van filosofie. Filosowe het geglo dat alle probleme met menslike kennis en wysheid opgelos kon word. Dit het spoedig ook inslag in die kerk gevind en is wêreldse stelsels ingedra om die kerk vir heidene aanlokliker te maak. So het die wêreld die kerk verander in plaas daarvan dat die kerk die wêreld verander!
Hierdie fatale proses van Satan om die kerk te verwêreld was egter nie net tot Korinte beperk nie, maar het ook in Rome kop uitgesteek:
“En word nie aan hierdie wêreld gelykvormig nie, maar word verander deur die vernuwing van julle gemoed, sodat julle kan beproef wat die goeie en welgevallige en volmaakte wil van God is (Rom.12:2).
Om die verderf teen te staan, het Paulus die Korintiërs vermaan om ernstig te besin en die beeld van die ware kerk na buite te vertoon. Hy vergelyk dit in sy skrywe met ŉ groot gebou met Christus as fondament en die apostels met hul eersterangse kennis van Christus as die Hoeksteen. Die ware kerk kon net op hierdie fondament groei, al is sy telkens deur Satan se handlangers geskaad.
“Weet julle nie dat julle ’n tempel van God is en die Gees van God in julle woon nie? As iemand die tempel van God skend, sal God hom skend; want die tempel van God is heilig, en dit is julle” (1 Kor.3:16).
Hierdie tempel is die plaaslike gemeente in Korinte. Die Griekse woord vir skaad, beteken om iets af te breek en word elders in die NT ook met verrot vertaal. Alhoewel die kerk van Christus geskaad word, kan dit nooit vernietig word nie:
“ ... en op hierdie rots sal Ek my gemeente bou, en die poorte van die doderyk sal dit nie oorweldig nie” (Mt.16:18).
Paulus skryf dat God met diegene wat die kerk skaad, sal afreken.
“As iemand die tempel van God skend, sal God hom skend; want die tempel van God is heilig, en dit is julle”.
Die skrywer van die Hebreër-brief waarsku:
“Vreeslik is dit om te val in die hande van die lewende God” (Hebr.10:31).
ŉ Kerk wat toelaat dat wêreldse wyshede haar leer en ‘n leefwyse voorskryf, kasty haarself. Dis doodsake om jou doen en late met wêreldse metodes op te kikker net om mense te behaag! Kerke wat gemene-sake met die wêreld het, boet nie net die suiwere Bybelse leer in nie, maar verslap ook mettertyd haar sedelike standaarde. Gruwels word verdra en die kerklike tug nie meer toegepas nie.
Wie in pas met die wêreld kom, kan nie die stem van God laat hoor nie. Om die Evangelie van verlossing in Jesus Christus in ŉ wêreldse idioom te verkondig, laat ŉ kerk spoedig ŉ wêreldse evangelie in ŉ Christelike idioom verkondig.
4. Drie bedreigings
In sy skrywe aan die gemeente in Kolosse wys Paulus op drie bedreigings vir die kerk.
Die eerste bedreiging is vormgodsdiens. Die plaaslike kerk in Kolosse het skynbaar op ŉ vaste manier met seremonies en rituele te werk gegaan asof dit al was wat God behaag het en nie hartsveranderings nie. Vormgodsdienstige aanbiddingspatrone laat kerke soos meganiese werkswinkels te werk gaan; uiterlike vormgewing sonder innerlike toewyding.
ŉ Tweede bedreiging vir die kerk is gevoelsgodsdiens. Dit het skynbaar aan die Kolossense ŉ geheimsinnigheidservaring besorg en die drang na sulke godsdienstige belewenisse ŉ onversadigbare versugting.
ŉ Derde bedreiging vir die kerk is valse vroomheid wat kerklui genoegdoening uit wettiese optredes laat put en die lewe uit ŉ gemeente wurg. Sulke mense kom altyd tot hul ontnugtering agter dat hul pogings om God met vroomheid, toewyding en werke te beïndruk, tydmors was.
Paulus praat hier uit eie ondervinding. Sy toewyding, herkoms en onberispelike sedelike peil het by God geen punte getel nie. Al wat getel het, was Christus:
“Nie dat ons uit onsself bekwaam is om iets as uit onsself te bedink nie, maar ons bekwaamheid is uit God” (2 Kor.3:5).
Valse vroomheid beïndruk miskien mense maar nie vir God nie:
“... Die Here ken die gedagtes van die wyse mense, dat dit nietig is. Laat niemand dan op mense roem nie....” (1 Kor.3;20,21).
Sulke vroomheid is niks anders as sondige selfvoldaanheid nie.
Die Hebreërbriefskrywer hou Moses as ŉ voorbeeld van selfverloëning voor:
“Deur die geloof het Moses, toe hy grootgeword het, geweier om die seun van Farao se dogter genoem te word, omdat hy verkies het om liewer sleg behandel te word saam met die volk van God as om ’n tyd lank die genot van die sonde te hê, en die smaad van Christus groter rykdom geag het as die skatte van Egipte, want hy het uitgesien na die beloning” (Hebr.11:24-26).
Daar het ŉ oomblik in Moses se lewe aangebreek toe hy met ŉ wilsbesluit sy rug op die wêreld en sy aanloklikheid ter wille van die geestelike heil van sy mense gedraai het.
Min dinge is so ergerlik as moedswillige dwaasheid. Dis so eie aan kerke wat vir die wêreld meer aanvaarbaar wil wees. Die gevolg is dat hulle miskien ŉ kilometer breed vloei, maar slegs ŉ sentimeter diep is!
“Die HERE ken die gedagtes van die mense — dat hulle nietigheid is. Welgeluksalig is die man, o HERE, wat U onderrig en wat U leer uit u wet” (Ps.94:11,12).
Die Hebreeuse woord wat hier vir nietigheid gebruik word, dui op iets wat soos ŉ damp of asem verskyn en onmiddellik daarna verdwyn.
Wie by die wêreld wil aanpas, jaag na aansien, eer en gewildheid en dit is vir gelowiges onaanvaarbaar. Jesus waarsku:
“En wanneer jy bid, moet jy nie wees soos die geveinsdes nie; want hulle hou daarvan om in die sinagoges en op die hoeke van die strate te staan en bid, om deur die mense gesien te word. Voorwaar Ek sê vir julle dat hulle hul loon weg het” (Mt.6:5).
Jesus gee aan Petrus opdrag om sy skape te laat wei, nie om hulle te vermaak nie. Daarbenewens lewer godsdiens wat daarop ingestel is om raakgesien te word, geen hemelse skatte op nie. Dis ŉ set van die Satan.
8. Die kerktoneel
Die plaaslike en internasionale kerktoneel lê só met die wrakstukke van mislukte proefnemings besaai, dat al hoe meer mense kerke verlaat opsoek na God. Kerke wie se gedagtegang die algemene gedagtegang van die wêreld weerspieël, verloor die krag om die wêreld te verander. Hulle dwaasheid word met wêreldse kundigheidverberg.
“ ... want die wysheid van hierdie wêreld is dwaasheid by God...” (1 Kor.3:19).
Soos tydens die kerklike verval in Juda, skree die huidige kerktoneel ook om ŉ terugkeer na die óu weë.
“So spreek die HERE: Staan op die weë, en kyk en vra na die ou paaie, waar tog die goeie weg is, en wandel daarin; en julle sal rus vind vir julle siel....” (Jer.6:16).
Slegs die helder getuienis van gelowiges kan die dodelike gety van wêreldsheid teenwerk:
“Want die reddende genade van God ...... leer ons om die .... wêreldse begeerlikhede te verloën....” (Tit.2:11,12).
Dit lyk asof die geskiedenis homself herhaal en die Donker Eeue weer sy opwagting maak. Dis nie Donker Eeue genoem omdat lig ontbreek het nie, maar omdat die Roomse kerk nie die lig wou raaksien nie. Die mensdom het ŉ nood aan die brood en die water van die lewe. Daarvoor is die herstel van die ware kerk nodig. Gelowiges moet opnuut vir Christus opsy gesit word:
“...sodat Hy die gemeente voor Hom kon stel, verheerlik, sonder vlek of rimpel of iets dergeliks; maar dat dit heilig en sonder gebrek sou wees” (Efes.5:27).
“Maar julle is’n uitverkore geslag, ’n koninklike priesterdom, ’n heilige volk, ’n volk as eiendom verkry, om te verkondig die deugde van Hom wat julle uit die duisternis geroep het tot sy wonderbare lig” (1 Pet.2:9).
Wie bely dat hulle gelowiges is, maar so onheilig soos die wêreld leef, het God waarlik nie lief nie.
“Moenie die wêreld liefhê of die dinge wat in die wêreld is nie. As iemand die wêreld liefhet, dan is die liefde van die Vader nie in hom nie” (1 Joh.2:15).
In die brief aan die Filippense sê Paulus dat gelowiges ŉ verandering in die wêreld moet bring:
“...sodat julle onberispelik en opreg kan wees, kinders van God sonder gebrek te midde van ŉ krom en verdraaide geslag onder wie julle skyn soos ligte in die wêreld, deurdat julle die woord van die lewe vashou. (Fil.2:15,16).
Alhoewel gelowiges onder ’n krom en verdraaide geslag (godvyandige wêreld) leef, moet hulle juis aan heilige eienskappe geëien word. As dit ontbreek, kan mense nie as ligte in ŉ donker wêreld skyn nie. Daarbenewens waarsku Jesus dat Hy ŉ kerk se lig kan uitdoof!
“Onthou dan waarvandaan jy uitgeval het, en bekeer jou en doen die eerste werke. Anders kom Ek gou na jou toe en sal jou kandelaar van sy plek verwyder as jy jou nie bekeer nie” (Openb.2:5).
Kerke moet dringend na hul oorspronklike doel terugkeer. Dis nie die plek vir geestelike plesiervaarte nie. Dis eerder die reddingsboot wat drenkelinge van ŉ gewisse dood gaan red. Dis al hoe Satan, wat besig is om die kerk met die kerk te blus, in sy spore gestuit sal word!