Ons voorstede verander. Moet die kerk ook?
Tuis Kruisgewys Klein gemeentes Ons voorstede verander. Moet die kerk ook?
Geskryf deur Anné Verhoef	|	10 September 2009
Elke voorstad van Suid-Afrika se demografie het die afgelope 10 jaar ingrypend verander. Dit is nie meer vreemd om swart mense of ander kulture as bure te hê nie. In 'n gegoede voorstad van byvoorbeeld Durban, woon daar in een straat gewoonlik 'n paar blanke Engelsprekendes, 'n paar Indiërs, 'n paar Zoeloe-sprekendes, en hier en daar 'n blanke Afrikaanse gesin. Die voorstede regoor Suid-Afrika het verander - selfs in kleiner dorpe.
Die vraag is: Moet die kerk ook verander?
Dát die kerk nie verander nie, is natuurlik vir sommige lidmate goeie nuus. Die kerk is vir hulle by uitstek 'n baken van standvastigheid en stabiliteit in 'n onsekere wêreld vol hoë eise en dikwels chaos. Die diepste oortuiging by hierdie lidmate is dat die kerk 'n hawe is waar 'n mens veilig en beskut kan voel - veral teen al die euwels en maalkolk van veranderinge in die wêreld.
Dr. André Bartlett het onlangs by die Forum for Intercultural Ministries (FIM) van die NG Kerk, kom saam nadink oor Suburbia and Intercultural Ministries - soos die tema van die konferensie was. Sy bydrae was baie insiggewend en daar is twee sake wat hy uitgelig het wat perspektief bied op die bogenoemde vraag:
Eerstens die ontstaan en funksionering van die hele verskynsel van voorstede;
en tweedens die plek van interkulturele bediening in só 'n konteks.
Op hierdie punt lyk dit of die kerk deur sy multikulturele bedieninge 'n aanknopingspunt kan kry. Die meeste bedieninge in die NG Kerk wat multikultureel funksioneer, is bedieninge wat hierdie nuut saamgestelde gemeenskappe ondervang. Gewoonlik gebeur dit in die middestad, soos byvoorbeeld in Windhoek (Andrew Murray gemeente) en in Pretoria (Arcadia Faith Community) waar 'n verskeidenheid nuwe kultuurgroepe intrek en dan saam groepeer en tuiskom by die kerk. In die voorstede gebeur dit ook, maar op 'n kleiner skaal. In 'n voorstad soos Amanzimtoti word die Engelse erediens byvoorbeeld bygewoon deur Engelstalige blankes (met hulle Afrikaanse familie) en 'n groep van swart mense wat dít in gemeen het dat hulle nie Zoeloes is nie. Hulle praat Sotho, Tswana of ander inheemse tale, maar hulle moedertaal is nie Zoeloe nie en hulle gemeenskapslewe is die van Amanzimtoti en nie van byvoorbeeld KwaMakhutha nie. Hierdie soort nuwe "subgemeenskappe" begin waarskynlik al meer in alle voorstede van die land ontstaan en hulle het nie 'n onmiddellike, nabye of "natuurlike" heenkome soos baie ander kultuurgroepe in die voorstede nie.
Dit is dalk belangriker om hieroor na te dink op teologiese vlak as op praktiese vlak. Dikwels spring ons op praktiese vlak net na kortstondige kitsoplossings en las 'n Engelse diens of 'n multikulturele erediens by ons kerk se aktiwiteite. Dit raak dan op die lange duur 'n soort ongemaklikheid wat moeilik is om te bestuur in terme van lokale en tyd en personeel. 'n Ander gevaar (waarop Bartlett byvoorbeeld ook gewys het) is om 'n multikulturele bediening na te streef asof dit 'n doel in sigself is. Dit is nie waarvoor die kerk geroep word nie, maar om iets van God se teenwoordigheid in hierdie wêreld sigbaar te maak - op alle vlakke van die samelewing en nie net met kerklike aktiwiteite nie. Die kerk moet eerder 'n unieke presence in die wêreld hê deur 'n unieke gemeenskap te wees. Somtyds kan dit beteken om in ons bediening multikultureel te raak. Mag ons dan die moed hê om dit te doen en vreemdelinge te verwelkom.