Gewoonlik is hy mal oor dié vredige tyd van die dag, die rustigheid van diere wat by die watergate staan en suip.
Later kies hy kortpad deur die doringbome lodge toe, sy oë en ore bedag op ’n moontlike rampspoedige misverstand met ’n slang of skerpioen. Hy stamp sy jiggroottoon, die gevolg van te veel koffie, en gaan sit op ’n stomp om sy seer toon selfbejammerend te vryf.
’n Man moet ’n maat hê, iemand wat die wilde prag saam met hom kan geniet, sy seer toon kan vertroetel en nie gril vir elke skubberige ongedierte nie.
In die ses jaar op Onderstepoort het hy maar so af en toe in die bondel gevry en die hasepad gevat sodra die meisie te ernstig begin raak. Maar nou is hy 30 en sy ma karring oor kleinkinders.
Likkewaan wou nie uitvra nie. Sy kennis van die huwelik is beperk tot sy ouers se huwelik van 40 jaar.
Poppie nommer drie het pas die pad gevat. Later in sy rondawel staar Likkewaan ingedagte na sy groot voete.
Hy het sy no. 14’s van sy oupa Labuschagne geërf. Hy ag hom nie as ’n vangs nie. Hier op e-Manzi kom en gaan besoekers en dikwels jong vroue wat uit hul pad gaan om sy aandag te trek. Hy het egter geen sin in oppervlakkige flirtasies nie.
Hy staar nou ernstig na sy beeld in die spieël. ’n Songebruinde gesig, versier met ’n welige donker snor, humoristies, vasberade en vindingryk, staar terug.
Hy is nogal honger ná al die ure in die son. Hy wonder of die meisie wat tydens middagete sy hart op galop gesit het vanaand teenwoordig gaan wees.
’n Namibiese toergroep het die oggend vroeg daar aangekom en sy het onmiddellik sy oog gevang: lank, lenig en bruingebrand, met ’n parmantige poniestert.
Sy taal het verstom, sy mond het verdroog en sy hart het in sy keel geklop. Pieter het dadelik ’n potensiële nommer vier geïdentifiseer, maar sy het sonder meer sy tjank afgetrap.
Die gesprek word oorheers deur ’n luidrugtige, oorgewig Duitse vrou wat blykbaar die diens hier met minder as niks beloon. Likkewaan het ook reeds vasgestel dat die foutsoekerige tannie die onbekende engel se ma is.
Sy het haar visier op Pieter. Hy gooi sy hande hulpeloos in die lug en sy begluur hom soos ’n onbelangstellende aristokraat wat geen belang het by die mening van ’n pleb nie.
“Jy het ’n slang in jou koshuiskamer aangehou,” vertel sy. “Jy was goed in die moeilikheid daaroor.”
So, sy was op Onderstepoort, maar hy kan haar nie plaas nie. Ure later sit hy mismoedig op sy deurmekaar bed en blaai deur fotoalbums.
Dit bevat volledige klasfoto’s van al die jare, maar nêrens iemand wat naastenby soos sy lyk nie. Dit het ook nie name by nie. Hy het sommer afdrukke gemaak.
Aan die ontbyttafel stoom haar ma op hom af terwyl hy drie stewige lepels suiker in sy koffie gooi, jig ofte nie. Hy het moed nodig. Hy skuif rond op die sitplek, wat skielik vuurwarm voel.
Hy dink aan die liedjie waarop die studente altyd so styf gedans het. Some enchanted evening. Iets oor ’n vreemdeling wat jy raaksien en dan weet jy dadelik.
“Mag ek?” en keboem slaan sy hart teen sy ribbekas. Sy ruik na katjiepiering, en ineens is hy lus om die veld in te hardloop en alles met blomme te besaai. ’n Ligte windjie ruis deur die blare en die sonbesies dreunsing onophoudelik.
“Nee, sommer.” Later stap hulle saam terug deur die veld. Hulle het nie veel gesels nie, maar daar was ’n gevoel van gemeensaamheid. Hy kan haar steeds nie plaas nie, en sy help hom nie reg nie.
Hy wens hy kan haar hand vashou, maar sal dit nooit regkry nie. By die lodge wil sy weet of hy die aand die dans gaan bywoon.
Daar is altyd ’n braai en dans die aand voor ’n toergroep vertrek. Hy kan eintlik net sakkie-sakkie en is gewoonlik maar ’n muurblom.
Honderde vuurvliegies weerkaats in die water, en die ryp appelkoosvolmaan dryf lui in sy spieëlbeeld rond.
“Jy onthou my nie? Ek was baie oorgewig en onseker van myself. Maar ek het grootgeword, en nou gaan ek jou soen, Nollie Labuschagne, want ek is lankal mal oor jou.”
Hy ruik die krokodil voor hy haar sien en klits die ongedierte hard op die snoet; kyk besorg na Brigitte wat haar knie geskraap het toe sy verskrik wegspring.
“My held,” spot sy liggies toe hy die bloed versigtig met sy sakdoek afvee. Sy beloon hom behoorlik.
Hy tel haar op en hulle sweef deur die veld wat soos in ’n storieboek maanverlig om hulle uitsprei. Barry en Disa kom hulle besorg tegemoet.