Waarom was alle Y-12-operateurs van Manhattan Project-vroue? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Waarom was alle Y-12-operateurs van Manhattan Project-vroue?
Ek het 'n rukkie gesoek en ek het geen bewyse gevind waarom alle operateurs by Y-12 vroue moes wees nie.
Ek stel veral belang in twee aspekte:
Wie was die persoon van binne die projek wat met hierdie inisiatief vorendag gekom het?
Waarom vroue en nie man nie?
Inligting + prente op wiki
Die Tweede Wêreldoorlog was aan die gang - die meeste mans was elders besig.
Terwyl die meeste werkers vroue was (sien hierbo), was daar geen vereiste om 'n vrou te wees nie.
Sien Rosie die Klinkhamer
Rosie the Riveter is 'n kulturele ikoon van die Verenigde State, wat die Amerikaanse vroue verteenwoordig wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in fabrieke gewerk het, waarvan baie ammunisie en oorlogsvoorrade vervaardig het. Hierdie vroue het soms heeltemal nuwe poste aangeneem om die manlike werkers wat in die weermag was, te vervang.
Die term "Rosie the Riveter" is die eerste keer in 1942 gebruik in 'n gelyknamige lied geskryf deur Redd Evans en John Jacob Loeb. Die liedjie is opgeneem deur talle kunstenaars, waaronder die gewilde grootbandleier Kay Kyser, en dit het 'n nasionale treffer geword. Die lied beeld 'Rosie' uit as 'n onvermoeide monteerbaanwerker, wat haar deel doen om die Amerikaanse oorlogspoging te help.
Norman Rockwell se beeld van "Rosie the Riveter" ontvang massa -verspreiding op die voorblad van die Saturday Evening Post op Memorial Day, 29 Mei 1943. Rockwell se illustrasie bevat 'n dapper vrou wat haar middagete onderbreek met 'n klinknaelgeweer op haar skoot en onder haar Penny loafer 'n afskrif van Hitler se manifes, Mein Kampf. Haar kosblik lui "Rosie"; kykers het dit vinnig erken "Rosie the Riveter" uit die bekende liedjie.
V Waarom was alle Y-12-operateurs van Manhattan Project-vroue?
'N Redelike waarskynlike verklaring vir hierdie vraag kan wees: dit is net onwaar dat alle operateurs moes wees vroue!
Terwyl die voorpunt van die prentjie inderdaad gevul is met vroue, is daar ook ten minste 'n dosyn mans in die prentjie. Veral maklik om op die regter helfte van die prentjie te sien.
Die webwerf Verken Oak Ridge verduidelik 'n sekere voorkeur vir vroulike operateurs, wat gekom het toe die toesighouers die optredes geëvalueer het:
Wie was die Calutron Girls van Oak Ridge?
Een van die mees ikoniese foto's van die Manhattan -projek in Oak Ridge, TN, met twee rye vroue wat voor indrukwekkende groot masjiene sit wat met meters en draaiknoppe bedek is. Hierdie foto, geneem deur die legendariese fotograaf Ed Westcott, maak 'n tipiese dag vas vir die "Calutron Girls", die vroue wat die taak het om die massaspektrometers by die Y-12 uraanverrykeringsaanleg te monitor en te onderhou.
Toe vroue aangestel is om die kalutrons te bedryf, het sommige van die fisici van Y-12 nie gedink dat hulle die taak kon verrig nie. Die Y-12-toesighouers het egter uiteindelik gevind dat die jong vroue die kalutrons beter kon monitor as die hoogs opgeleide mans wat die masjiene gebruik het. As iets verkeerd gaan met die kalutron, sal manlike wetenskaplikes probeer om die oorsaak van die probleem uit te vind, terwyl vroue tyd bespaar deur bloot 'n toesighouer te waarsku. Boonop was wetenskaplikes skuldig daaraan dat hulle te veel met die draaiknoppe gepeuter het, terwyl vroue dit slegs aangepas het indien nodig.
Dit maak dat 'vrou -wees' nie die eksklusiwiteitskriterium is wat die vraag aanvaar nie. Maar as u 'n groep mense het wat skaars opgelei is en buite die hoërskool onderhewig is aan 'n geslagsverskil, wat blykbaar ook beter presteer met die taak, is dit maklik om te sien hoe die situasie tot die indruk gekom het van slegs 'vroue'.
Nie die prentjie of die beskrywing hierbo mag die indruk wek dat slegs 'meisies' by die fasiliteit gewerk het nie: Women Scientists in the Manhattan Project.
Dit lyk gepas om na 'n sekere kenmerk van hierdie beelde te verwys, aangesien dit blykbaar nie net die OP mislei nie, maar ook minder dokumentêr is as wat 'n mens 'historiese beelde' sien. In hierdie geval is kritiek op verskillende punte nie ver van die horison af nie:
Een van die mees herkenbare beelde is die van die 'Calutron Girls', wat in 1945 deur Westcott geneem is. Op die 'Calutron Girls' foto is daar twee rye jong wit vroue wat in die Y-12-fabriek werk, en monitor hoe verskeie draaiknoppies in lang, grys ingebed is. metaal kolomme. Benewens die toeligting van die rol van die generiese (wit) werker, bied die foto's ook bewys dat vroue 'n rol gespeel het in die oorlogspoging; Rosie the Riveter lê haar klinknaelgeweer neer om na 'n elektromagnetiese skeidingswyser te kyk.19 Rye op rye van hierdie vroue kan in verskeie kamers voorgestel word wat uitstrek soos soveel Tiller -meisies oor die verhoog.20 Die beskrywing wat die Duitse sosioloog Siegfried Kracauer gee die Tiller-dansers kan maklik toegepas word op die werkers in Oak Ridge: 'This products of American distraction fabrics are no longer individual girls, but unissoluble girl clusters waarvan die bewegings demonstrasies van wiskunde is' (1995, pp. 75-6). Die beeld gee die enorme omvang van die Manhattan -projek en die arbeidsintensiteit daarvan weer, waar almal haar deel doen om 'n gesamentlike doel te bereik.
Die beeld van die Calutron Girls en die res van die versamelde foto's bied 'n baie geïdealiseerde weergawe van die werk wat by die atoomfabrieke gedoen is, selfs die Afro-Amerikaanse werkers, wat die minste gewenste werk op die reservaat gekry het, insluitend die vervoer van steenkool of as jy die vullis versamel, glimlag vir die kamera. Miskien is dit nie verbasend nie, maar daar is geen uitstalling van die vernietiging van die stede in Japan nie. Alleen in 'n ander kamer is 'n figuurlike foto van 'n Japannese lyer. Die hele onderneming van die Manhattan -projek van begin tot einde is vereenvoudig: dit word in swart en wit uitgebeeld. Alhoewel 'n diepgaande ontleding van die katalogus van Westcott nie binne die omvang van hierdie hoofstuk val nie, behoort hierdie voorbeelde die algemene toon van die retrospektiewe uitstalling te belig.
In plaas daarvan om ruimte te bied vir 'n oop bespreking van kernwapens of selfs 'n blik op die katastrofiese verlies van burgerlike lewens in Japan, fokus die te nasionalistiese ruimte van die museum op twee skynbaar teenstrydige elemente om die Amerikaanse kernverlede te regverdig: Amerikaanse oorwinningskultuur en Amerikaanse onskuld. Die sosioloog Steven Dubin parafraseer die idee van Amerikaanse oorwinningskultuur in sy werk oor omstrede museumuitstallings, uit Displays of Power:
[Oorwinningskultuur] is 'n stel oortuigings wat die Amerikaanse denke sedert koloniale tye oorheers het. 'N Sentrale voorskrif was dat wilde mense - hetsy Indiërs of die Japannese in hul sluipaanval op Pearl Harbor - voortdurend konflik veroorsaak het wat Amerikaners gedwing het om daarop te reageer, tipies met oorwinnende krag. (Dubin 1999, bl. 188)
Oorwinningskultuur gaan hand aan hand met die Amerikaanse kultuur van onskuld, die mite van 'n welwillende nasie wat van enige magsug ontneem is. Dit is 'n ontkenningsposisie wat die rol wat die VSA in die wêreldpolitiek gespeel het, ignoreer, en die land eerder as 'n nie-aggressiewe entiteit voorstel, wat slegs aanval as dit aangeval word (Sturken 2007, p. 7).
Lindsey A. Freeman: "Happy Memories under the Mushroom Cloud", p 168-169, in: Yifat Gutman, Adam D. Brown en Amy Sodaro (red.): "Memory and the Future Transnational Politics, Ethics and Society", Palgrave- Macmillan: Basingstoke, New York, 2010.