Wedloop na die see, 15 September-14 Oktober 1914 - Inligting - 2021
Wedloop na die see, 15 September-14 Oktober 1914
Die wedloop na die see het ontstaan ​​uit die eerste slag van die Aisne (13-28 September 1914). Hierdeur het die Duitsers teruggetrek van die lyn van die Marne na die lyn van die Aisne, wat tot 1918 hul voorste linie sou word. Die slag om die Aisne het begin met 'n reeks pogings om deur die Duitse linies te breek. Toe hierdie aanvalle misluk, het Joffre en Falkenhayn albei begin beplan om mekaar se noordelike flank te draai.
Joffre het die eerste stap gemaak deur Maunoury se sesde leër te gebruik in 'n opmars op die Oise, aan die westelike punt van die Aisne -slagveld. Joffre het Maunoury beveel om op die regteroewer van die rivier te vorder, wat hom meer ruimte gee om om die Duitse flank (Kluck se eerste leër) te beweeg. In plaas daarvan het die Franse Sesde Leër teen die linkeroewer beweeg, nader aan die Duitsers, en eers 17 September na die noorde oorgesteek. Op daardie stadium het Kluck reeds sy eie regtervleuel oor die rivier geskuif, en die Franse opmars het gestop.
Beide Joffre en Falkenhayn het probeer om mekaar se flanke met troepe al op die Aisne te draai, en het nou nuwe leërs uit Lorraine ingebring. Die Franse Tweede Leër (Castelnau) het suid van Amiens gevorm, die Duitse sesde (kroonprins Rupprecht) rondom St. Quentin. Die Duitsers gebruik ook hul sewende leër (Heeringhen), wat vroeër gebruik is om 'n gaping op die Aisne te stop.
Castelnau het op 22 September begin vorder, met ondersteuning van die Sesde Leër vanaf 23 September (eerste slag van Picardië, 22-26 September). Op 24 September het daar 'n volskaalse geveg ontwikkel oor die hele lyn van die Oise tot by die Somme. Die Duitsers konsentreer hul aanval op Roye, halfpad tussen die twee riviere, in die hoop om die Franse leërs wat na die noorde vorder, af te sny. Hulle aanval het misluk, maar het Castelnau wel gedwing om sy aanvallende planne te laat vaar.
Die gevegte het nou noord van die Somme begin beweeg. Op 25 September val die Duitsers Albert, net noord van die rivier (slag van Albert, 25-29 September) aan, maar word deur Castelnau se tweede leër terughou. Terselfdertyd het albei kante noordwaarts beweeg.
Die fokus van die gevegte bereik nou Arras (eerste slag van Artois, 27 September-10 Oktober). Daar het twee korpse uit die leër van Castelnau, onder bevel van Maud'huy, noord -oos gevorder langs die Scarpe, na Vimy. Hulle suidelike flank is bewaak deur 'n dun lyn van gebiede. Op 28 September is prins Rupprecht beveel om Arras aan te val. Hy was van plan om Maud'huy op sy plek vas te maak en hom dan na die noorde te flank. Sy plan was naby aan sukses.
Teen die einde van 4 Oktober was Duitse troepe noord en suid van Arras, en Maud'huy het begin beplan vir 'n terugtog. Joffre het gereageer deur die noordelike leërs te herorganiseer. Maud'huy se bevel is van die Tweede Leër geskei en het 'n nuwe Tiende Leër geword. Beide Maud'huy en Castelnau is beslis beveel om nie terug te trek nie. Uiteindelik is Foch aangestel in die algehele bevel oor die noordelike leërs, insluitend die tweede en die tiende. Foch kon die Franse en geallieerde bevelvoerders in die noorde herleef,
Die fokus fokus nou nog verder noord, na Vlaandere. Die BEF het op 8-9 Oktober per trein na Abbeville begin aankom en op 10 Oktober by St. Omer. Verder noord is IV -korps na Oostende en Zeebrugge gestuur om Antwerpen te help verdedig of om die Belgiese leër te help terugtrek. Daar is gehoop dat die Britte in die noordooste van Lille kon vorder en die Duitse Sesde Leër sou oorveg, om Arras te veg. In plaas daarvan loop die oprukkende Britte 'n ander nuwe Duitse leër raak, die Vierde, onder die hertog van Württemberg. Die gevolg was 'n reeks ontmoetingsgevegte, wat op 10 Oktober by Le Bassée begin en noordwaarts tot by Messines (12 Oktober) en Armentieres (13 Oktober). Intussen het die Belgiese leër Antwerpen verlaat en was weswaarts op pad na die Yser, terwyl die Britse IV -korps uit die ooste op pad was na Ieper.
Op 14 Oktober het die Race to the Sea effektief geëindig toe die Britse Kavaleriekorps, wat uit die weste gevorder het, die 3de Kavaleriedivisie ontmoet en suidwes om Ieper beweeg het. Daar was nou 'n deurlopende bondgenoot van die Noordsee tot by die Switserse grens. Op 18 Oktober begin gevegte op die Yser (18 Oktober-30 November). Die Britte het steeds geglo dat daar 'n gaping in die Duitse lyn was, hierdie keer rondom Ieper, en het begin beplan vir nog 'n opmars. Op 19 Oktober het die Britse en Franse troepe rondom Ieper onder Duitse aanval geval. Die eerste geveg teen Ieper was aan die gang.
Die wedloop na die see het nou die Slag van Vlaandere geword. Die Duitsers het herhaaldelik probeer om deur die nuwe Geallieerde lyn te breek, sonder sukses. Die lyn van die Westelike Front sou vir die volgende twee jaar byna heeltemal staties bly, maar eers vroeg in 1917 verander toe die Duitsers vrywillig terugtrek van die Somme -slagveld na die Hindenburg -lyn. Die tydperk van mobiele oorlogvoering was verby, en die tydperk van loopgraafoorlog het begin.
Die wedloop na die see is miskien nie die beste naam vir hierdie reeks gebeurtenisse nie. Dit impliseer dat die betrokke troepe almal van die Aisne af kom en noordwaarts jaag om die lyn te verleng. Dit was aan beide kante nie waar nie. Sommige van die betrokke troepe is na Lorraine oorgeplaas, terwyl ander van Antwerpen (Belgies en Duits) of van die kanaalkus (Brits en Frans) ingekom het. Nuwe troepe is so vinnig in die stryd gewerp as wat dit beskikbaar was. Die naam impliseer ook dat die een of ander kant die kus wou bereik. Toe die wedloop begin, wou geen van die partye aan die kus eindig nie. Beide kante was daarop gemik om hul teenstanders bloot te stel aan die noordelike flank, die Duitsers met die hoop om die beslissende finale stryd te wen, of om ten minste al die kanaalhawe te vang, die Franse in die hoop om agter die Duitse leërs te kom wat gevorder het na die Marne. Die Race to the Sea het vir beide kante geëindig.
Die wedloop na die see (September en Oktober 1914)
Die uitdrukking & quotrace to the sea & quot is eintlik 'n rukkie geskep nadat die gebeure wat dit beskryf plaasgevind het. Dit verwys na die deurmekaar stryd tussen die Duitse en Frans-Britse leërs in die maande September en Oktober 1914 op die vlaktes van Noord-Frankryk na die nederlaag van die Duitse leër op die Marne-rivier en die daaropvolgende terugtrekking na die rivier Aisne. Elke kant het probeer om die agterkant van die ander se noordelike vleuel aan te val om dit te omhul en dit het gelei tot 'n reeks bewegings wat die strydlustiges noordwaarts na die Belgiese grens en die oewer van die Noordsee geneem het. Die wedloop het in Oktober tot stilstand gekom toe die bewegingsoorlog 'n posisie geword het. Gedurende die twee maande wat dit geduur het, het die Duitsers byna altyd die inisiatief gehad, wat die Geallieerdes genoop het om die oortredings wat die Kanaalhawe bedreig het, te bedreig en hul lewensbelangrike kommunikasie met Groot -Brittanje.
Baie van die gebeure van hierdie onverwagse bewegingsoorlog, wat self deurspek was met innoverende taktiek wat die komende loopgraafoorlog aangekondig het, het plaasgevind rondom die stad Arras in die streek Artois. Baie van die gevegte het uitgeputte en swak toegeruste Franse soldate gekonfronteer met Duitse elite-troepe, maar ondanks die aansienlike verliese het die geallieerde linies vasgehou en Arras het nooit in vyandelike hande geval nie.
By Bapaume tussen 28 September en 11 Oktober val dit op territoriale eenhede, soms ondersteun deur kavallerie, om die Duitse opmars van Picardie wat Arras direk bedreig, te konfronteer. Die hoofgroep van die Franse het bestaan ​​uit die soldate van die 14de territoriale infanterieregiment en hulle het probeer om die verdedigingslinie noordwes van Bapaume te behou met niks anders as gewere en 'n skraal ammunisiebestand.
Op 27 September is die kavalleriekorps onder bevel van generaal Louis Conneau na die weste van Bapaume gestuur om 'n breuk te vul nadat verskeie territoriale eenhede ontwrig het onder druk van die Duitse infanterie. Meer besluitelose konfrontasies het plaasgevind by Irles en Courcelles-le-Comte, waar Franse dragons ingebring is om die gebiede te versterk. Nadat die Duitsers op die lyn van Bapaume na Arras gestrek het, het die kavallerie -eenhede noordwaarts gegaan om deel te neem aan die operasies om aanvalle op Arras en Lens te blokkeer en die Duitse regtervleuel te flank. Franse versterkings het tussen 29 September en 2 Oktober oorstroom en per bus vanaf die treinstasies rondom Amiens vervoer. Op 2 Oktober is die Franse geteister deur 'n kragtige aanval in Monchy-le-Preux, ten noorde van Arras, maar het probeer om die Duitse magte te bevat toe hulle op Lens gevorder het. Intussen het gevegte wes van Bapaume gewoed tussen die Pruisiese garde en Franse eenhede wat bestaan ​​uit gebiede, kavallerie en die 37ste infanterieregiment. Daar is in verskillende dorpe teen wilde mêlées geveg, terwyl die strydlustiges tydelik versterkings opgerig het. Die Duitsers het Gommecourt op 5 Oktober ingeneem, maar misluk die volgende dag in hul poging om Hébuterne in besit te neem, waar hulle 350 soldate dood en 297 gevange geneem het. Die soldate van die Franse 69ste Infanterie-regiment kon egter nie probeer om die volgende paar dae die Gommecourt, wat die Pruisiese garde sterk versterk het, met diep loopgrawe, doringdraadverstrengelinge, masjiengeweerneste en veldartillerie te herower nie. Op 10 Oktober het die Duitsers Monchy-au-Bois, Hannescamps en 'n deel van Foncquevillers geneem. Die volgende dag begin 'n bloedige mêlée waarin die Franse die beheer oor Foncquevillers van die Pruisiese garde en 'n Beierse regiment oorgeneem het. Die besetters moes huis vir huis uitgespoel word, en in sommige gevalle plat baanvuur van 75 mm veldgewere gebruik.
Die geveg tussen Arras en Bapaume het na 14 Oktober opgehou. Die Duitsers verskans hulself langs 'n lyn wat van noord na suid loop en verdedigingsposisies op hoë grond en in die ruïnes van dorpe vestig: die loopgraafoorlog van die Eerste Wêreldoorlog het begin.
Direkteur van La Coupole
Geskiedenis en Herinnering Sentrum van Noord -Frankryk
Op 9 Oktober begin die eerste Duitse offensief teen Warskou met die gevegte van Warskou (9 - 19 Oktober) en Ivangorod (9 - 20 Oktober). Vier dae later is Przemyśl verlig deur die oprukkende Oostenryk-Hongare en begin die Slag van Chyrow 13 Oktober-2 November) in Galicië. Czernowitz in Bukovina is op 22 Augustus weer deur die Oostenryk-Hongaarse weermag beset en verloor dan weer op 28 Oktober vir die Russiese weermag. Op 29 Oktober het die Ottomaanse Ryk teen Rusland begin, toe Turkse oorlogskepe Odessa, Sewastopol en Theodosia gebombardeer het. Die volgende dag is Stanislau in Galicië deur Russiese magte ingeneem en het die Serwiese leër 'n terugtog van die lyn van die Drina begin. Op 4 November het die Russiese leër die grens van Turkye in Asië oorgesteek en Azap in beslag geneem. 
Brittanje en Frankryk verklaar op 5 November oorlog teen Turkye en die volgende dag word Keupri-Keni in Armenië tydens die Bergmann-offensief (2-16 November) deur die Russiese weermag gevange geneem. Op 10 Oktober is Przemysl weer omring deur die Russiese leër, en begin die Tweede Belegging Memel in Oos -Pruise 'n dag later deur die Russe. Keupri-Keni is op 14 November deur die Ottomaanse weermag herower, die Sultan het Jihad uitgeroep, die volgende dag begin die Slag van Krakow (15 November-2 Desember) en begin die Tweede Russiese inval in Noord-Hongarye (15 November-12 Desember). Die Tweede Duitse offensief teen Warskou het begin met die Slag van Łódź (16 November - 15 Desember). 
The Great Retreat was 'n lang terugtrekking deur die Frans-Britse leërs na die Marne, van 24 Augustus-28 September 1914, na die sukses van die Duitse leërs in die Slag van die Grense (7 Augustus-13 September). Na die nederlaag van die Franse Vyfde Leër in die Slag van Charleroi (21 Augustus) en die BEF in die Slag van Mons (23 Augustus), het beide leërs vinnig teruggetrek om omhulsel te voorkom. [b] 'n Teenaanval deur die Franse en die BEF tydens die Eerste Slag van Guise (29-30 Augustus) het die Duitse opmars nie beëindig nie en die Frans-Britse terugtog het verder as die Marne voortgegaan. Vanaf 5–12 September het die Eerste Slag van die Marne die terugtog beëindig en die Duitse leërs gedwing om terug te trek na die Aisne -rivier, waar die Eerste Slag van die Aisne van 13 tot 28 September geveg is. 
Na die terugtrekking van die Franse Vyfde Leër en die BEF, het plaaslike operasies plaasgevind van Augustus tot Oktober. Generaal Fournier is op 25 Augustus beveel om die vesting by Maubeuge te verdedig, wat twee dae later deur die Duitse VII Reserwe Korps omring is. Maubeuge is verdedig deur veertien forte, 'n garnisoen van 30.000 Franse gebiede en ongeveer. 10 000 Franse, Britse en Belgiese agtervolgers. Die vesting het die hoofspoorlyn Keulen -Parys geblokkeer, wat slegs die lyn van Trier na Luik, Brussel, Valenciennes en Cambrai vir die Duitsers oopgelaat het, wat nodig was om voorrade suidwaarts na die leërs op die Aisne te vervoer en troepe van die 6de leër te vervoer noordwaarts van Lorraine na Vlaandere.  Op 7 September het die garnisoen oorgegee, nadat superswaar artillerie uit die beleg van Namur die forte gesloop het. Die Duitsers het 32 ​​692 gevangenes geneem en 450 gewere gevang.   Klein afdelings van die Belgiese, Franse en Britse leërs het operasies uitgevoer in België en Noord -Frankryk, teen Duitse kavallerie en Jäger. 
Op 27 Augustus vlieg 'n eskader van die Royal Naval Air Service (RNAS) na Oostende vir verkenningsuitstappies tussen Brugge, Gent en Ieper.  Royal Marines het in die nag van 19/20 September by Duinkerke geland en op 28 September het 'n bataljon Lille beset. Die res van die brigade het Cassel op 30 September beset en die land in motorvoertuie verken.   Op 2 Oktober is die Marine Brigade na Antwerpen gestuur, gevolg deur die res van die 63ste (Royal Naval) Afdeling op 6 Oktober, nadat hulle die aand van 4/5 Oktober by Dunkirk geland het. Van 6–7 Oktober het die 7de Afdeling en die 3de Kavalleriedivisie by Zeebrugge geland.  Seemagte wat by Dover versamel is, is gevorm tot 'n aparte eenheid, wat die Dover Patrol geword het, om in die Kanaal en voor die Frans-Belgiese kus te werk. 
Einde September bespreek marskalk Joseph Joffre en veldmaarskalk John French die oordrag van die BEF van die Aisne na Vlaandere, om die Britse magte op die vasteland te verenig, die Britse kommunikasielyne te verkort uit Engeland en om Antwerpen en die Kanaalhawe te verdedig. Ten spyte van die ongerief van Britse troepe wat die Franse kommunikasielyn oorsteek, het Joffre, onder voorbehoud van 'n voorbehoud, ingestem dat Franse individuele eenhede beskikbaar gestel word vir operasies sodra hulle aankom, na die Slag van die Aisne. In die nag van 1/2 Oktober het die oordrag van die BEF vanaf die Aisne -front in groot geheim begin. Optogte is in die nag gedoen en troepe wat in die lug was, is verbied om in die daglig buite te waag. Op 3 Oktober is 'n Duitse draadlose boodskap onderskep, wat toon dat die BEF nog steeds op die Aisne is. 
II Korps het vanaf die nag van 3/4 Oktober verhuis en III Korps het gevolg vanaf 6 Oktober, en 'n brigade agtergelaat met I Corps, wat tot die nag van 13/14 Oktober gebly het. II Korps het van 8 tot 9 Oktober om Abbeville aangekom en gekonsentreer in die noordooste rondom Gennes-Ivergny, Gueschart, Le Boisle en Raye, ter voorbereiding op 'n opmars op Béthune. Die 2de Kavaleriedivisie het op 9 Oktober by St Pol en Hesdin aangekom en die 1ste Kavalleriedivisie het 'n dag later aangekom. GHQ het Fère-en-Tardenois verlaat en op 13 Oktober in Saint-Omer aangekom. III Korps het op 11 Oktober rondom Saint-Omer en Hazebrouck begin vergader en daarna agter die linkerflank van II Korps beweeg om op Bailleul en Armentières te vorder. I Corps het op 19 Oktober by Hazebrouck aangekom en ooswaarts na Ieper verhuis. 
Wedloop na die see
Na 'n rondleiding aan die front op 15 September, het die nuwe hoof van die Duitse generale staf (Oberste Heeresleitung, OHL), Beplan generaal Erich von Falkenhayn om die onttrekking van die regterflank van die Duitse leërs in Frankryk uit die Aisne voort te sit, om tyd te kry vir 'n strategiese hergroepering deur die 6de leër uit Lorraine te verskuif. 'N beslissende resultaat (Schlachtentscheidung), was bedoel om uit die offensief van die 6de leër te kom, maar op 18 September het Franse aanvalle die Duitse noordelike flank in plaas daarvan in gevaar gestel en die 6de weermag het die eerste eenhede uit Lorraine gebruik om die Franse as voorlopig af te weer.  [c] Die Franse het onbeskadigde spoor- en kommunikasienetwerke gebruik om troepe vinniger as die Duitsers te beweeg, maar geen van die partye kon 'n beslissende aanval begin nie, en eenhede moes stukkend gestuur word teen wedersydse aanvalle van die teenstander in die wedloop na die See (die naam is 'n verkeerde benaming, want geen van die twee partye het na die see gejaag nie, maar probeer om hul teenstander te oortref voordat hulle dit bereik het en uit die kamer gehardloop het.) 
'N Duitse aanval op 24 September, dwing die Franse in die verdediging en Joffre versterk die noordelike flank van die Tweede Leër. Met die aankoms van BEF -eenhede het die operasies stukkend begin op die noordelike flank. Die Belgiese weermag het 'n versoek van Joffre geweier om die nasionale aanslag van België te verlaat en teen Duitse kommunikasie. 'N Frans-Britse offensief is vervang teen Lille en Antwerpen. Die geallieerde troepe kon daarin slaag om na Lille en die Lys te vorder, maar word op 20 Oktober deur Duitse aanvalle in die teenoorgestelde rigting gestuit.  Die "wedloop" het ongeveer 17 Oktober aan die Belgiese kus geëindig, toe die laaste oop gebied van Diksmuide na die Noordsee beset was deur Belgiese troepe wat hulle uit Antwerpen onttrek het ná die beleg van Antwerpen (28 September - 10 Oktober). Die buitensporige pogings het gelei tot besluitlose stryd tussen Artois en Vlaandere tydens die Slag van La Bassée (10 Oktober - 2 November), die Slag van Messines (12 Oktober - 2 November) en die Slag van Armentières (13 Oktober - 2 November) .   [d]
Noordoos-Frankryk en die suidweste van België staan ​​bekend as Vlaandere. Ten weste van 'n lyn tussen Arras en Calais in die noordweste lê kalkryke, bedek met grond wat voldoende is vir akkerbou. Oos van die lyn neem die land af in 'n reeks spore na die Vlaandere vlakte, begrens deur kanale wat Douai, Béthune, St Omer en Calais verbind.In die suidooste loop kanale tussen Lens, Lille, Roubaix en Courtrai, die Lys-rivier van Courtrai na Gent en in die noordweste lê die see. Die vlakte is byna plat, afgesien van 'n reeks lae heuwels van Cassel, ooswaarts na Mont des Cats, Mont Noir, Mont Rouge, Scherpenberg en Mont Kemmel. Van Kemmel af lê 'n lae rant in die noordooste, wat in hoogte verby Ypres afneem deur Wytschaete (Wijtschate), Gheluvelt en Passchendaele (Passendale), wat noordwaarts en dan noord-wes buig na Diksmuide waar dit saamsmelt met die vlakte. 'N Kusstrook is ongeveer 16 km breed, naby seevlak en omring deur sandduine. In die binneland is die grond hoofsaaklik weiding, gesny deur kanale, digte, afvoerslote en paaie wat op paaie opgerig is. Die Lys, Yser en die boonste Scheldt word gekanaliseer en tussen hulle is die watervlak ondergronds naby die oppervlak, styg verder in die herfs en vul elke dip, waarvan die sye dan ineenstort. Die grondoppervlak word vinnig tot 'n konsekwentheid van roomkaas en aan die kus is die beweging beperk tot paaie, behalwe tydens ryp. 
In die res van die Vlaandere Vlakte was bosse en klein landerye, verdeel deur heinings met bome en landerye wat uit klein dorpies en plase bewerk is. Die terrein was moeilik vir infanteriebedrywighede vanweë die gebrek aan waarneming, onmoontlik vir berede optrede weens die vele obstruksies en ongemaklik vir artillerie weens die beperkte uitsig. Suid van die La Bassée-kanaal rondom Lens en Béthune was 'n steenkoolmynbuurt vol slakhope, putkoppe (fossiele) en mynwerkershuise (kroons). Noord van die kanaal vorm die stad Lille, Tourcoing en Roubaix 'n vervaardigingskompleks met afgeleë nywerhede in Armentières, Comines, Halluin en Menin (Menen), langs die Lys -rivier, met geïsoleerde suikerbeet- en alkoholraffinaderye en 'n staalwerke naby Aire-sur-la-Lys. Die tussenliggende gebiede was landbou, met breë paaie, wat in Frankryk op vlak fondamente gebou is of modderpaadjies was. Smal pavé paaie loop langs die grens en binne -in België. In Frankryk is die paaie tydens ontdooiing deur die plaaslike owerhede gesluit om die oppervlak te behou en gemerk deur Barrières fermėes tekens wat deur Britse vragmotorbestuurders geïgnoreer is. Die moeilikheidsgraad van beweging na die einde van die somer het 'n groot deel van die arbeid wat op padonderhoud beskikbaar was, opgeneem, en veldverdediging moes deur frontliniesoldate gebou word. 
In Oktober het Herbert Kitchener, die Britse minister van buitelandse sake vir oorlog, 'n lang oorlog voorspel en bevele geplaas vir die vervaardiging van 'n groot aantal veld-, medium- en swaar gewere en houwitsers, voldoende om 'n 24-afdeling weermag toe te rus. Die bestelling is spoedig verhoog deur die oorlogskantoor, maar die tempo van die vervaardiging van skulpe het 'n onmiddellike uitwerking op die bedrywighede gehad. Terwyl die BEF nog aan die Aisne-front was, was ammunisieproduksie vir veldgewere en houwitsers 10 000 skulpe per maand en slegs 100 skulpe per maand vir 60-pond gewere, wat die oorlogskantoor in Oktober nog 101 swaar gewere na Frankryk gestuur het. Namate die strydende leërs noordwaarts na Vlaandere verhuis het, het die plat terrein en belemmerde uitsig, veroorsaak deur die aantal geboue, industriële bekommernisse, boomblare en veldgrense, veranderinge in die Britse artilleriemetodes veroorsaak. Gebrek aan waarneming is gedeeltelik reggestel deur die desentralisering van artillerie na infanteriebrigades en deur die opsporing van die gewere in die voorste linie, maar dit het hulle meer kwesbaar gemaak en verskeie batterye is oorval in die gevegte tussen Arras en Ieper. Deur die beheer van die gewere af te skaf, was dit moeilik om gekonsentreerde artillerievuur te reël weens 'n gebrek aan veldtelefone en die verduistering van seinvlae deur mis en mis. 
Samewerking met Franse magte om die Britse swaar artillerie te deel, is geïmplementeer en gesprekke met Franse kanonne het gelei tot 'n sintese van die Franse praktyk om 'n veldartillerie af te vuur rafale voordat die infanterie na die aanval oorgegaan het en daarna die vuur gestaak het, met die Britse voorkeur vir direkte vuur op waargenome teikens, wat die begin was van die ontwikkeling van kruipende mure. Tydens die vooruitgang van die III Korps en 'n aanval op Méteren, het die 4de Afdeling afdelings artilleriebevele uitgereik, wat die konsentrasie van die vuur van die artillerie beklemtoon, hoewel die kanonniers tydens die geveg op geleenthede geskiet het, aangesien Duitse posisies so goed was gekamoefleer. Namate die gevegte noordwaarts na die Belgiese Vlaandere beweeg het, het die artillerie gevind dat granaatskulpies min invloed op geboue gehad het en het 'n groot plofbare ammunisie gevra. Tydens 'n algemene aanval op 18 Oktober het die Duitse verdedigers 'n verdedigende sukses behaal weens die ongeorganiseerde aard van die Britse aanvalle, wat slegs daarin geslaag het waar noue artillerie -ondersteuning beskikbaar was. Die onverwagte sterkte van die Duitse 4de weermag daarteenoor het Britse mislukkings vererger, hoewel die gedeeltelik opgeleide, swak geleide en swak toegeruste Duitse reserwekorps groot ongevalle gely het. 
Duitse taktiek het ontwikkel tydens die gevegte om Ieper, met kavallerie wat nog steeds effektief was tydens die vroeë maneuvering, hoewel dit net so belemmer is deur heinings en omheinde velde, spoorlyne en stedelike groei as die Geallieerde kavallerie, wat die grond baie beter geskik gemaak het vir verdedigingsgevegte. Duitse verslae beklemtoon die akkuraatheid van die geallieerde skerpskuttervuur, wat daartoe gelei het dat troepe die piek verwyder het Pickelhaube helms en vir beamptes om gewere te dra om minder opvallend te wees. Artillerie was steeds die belangrikste infanteriemoordenaar, veral Franse 75 mm-veldwapens, wat granaats op afstande laer as 910 m afvuur. Artillerie in Duitse reserwe -eenhede was baie minder doeltreffend as gevolg van gebrek aan opleiding en vuur het dikwels tekort geskiet.  In die laer grond tussen Ieper en die hoër grond in die suidooste en ooste is die grond deur baie strome en slote gedreineer, verdeel in klein velde met hoë heinings en slote, paaie was ongeteer en die gebied was besaai met huise en plaasopstalle. Die waarneming is beperk deur bome en oop ruimtes kan vanuit bedekte posisies beveel word en word onhoudbaar gemaak deur handwapens en artillerievuur. Namate die winter nader kom, het die uitsigte meer oop geword namate die bos en die polisie deur artillerie-bombardemente afgekap is en die grond baie sagter geword het, veral in die laerliggende gebiede. 
Die Franse, Belgiese en Britse magte in Vlaandere het geen organisasie vir verenigde bevel gehad nie, maar generaal Foch is aangestel kommandant le groupe des Armées du Nord op 4 Oktober deur Joffre. Die Belgiese leër het daarin geslaag om 80 000 man uit Antwerpen te red en terug te trek na die Yser, maar hoewel dit nie formeel onder bevel was van Britse en Belgiese magte nie, het Foch samewerking van beide kontingente verkry.  Op 10 Oktober het Foch en French ooreengekom om Franse, Britse en Belgiese magte noord en oos van Lille te kombineer, van die Lys tot by die Schelde.  Foch beplan 'n gesamentlike opmars van Ypres na Nieuwpoort, in die rigting van 'n lyn van Roeselare (Roulers), Thourout en Gistel, net suid van Oostende. Foch was van plan om die Duitse III Reserwekorps, wat uit Antwerpen gevorder het, te isoleer van die belangrikste Duitse mag in Vlaandere. Franse en Belgiese magte sou die Duitsers teen die see terugdruk, terwyl die Franse en Britse magte suidoos draai en van die Menin na Gent tot by die Lys rivier sluit om die rivier oor te steek en die noordelike flank van die Duitse leërs aan te val. 
Falkenhayn het die 4de leër se hoofkwartier na Vlaandere gestuur om die III Reserve Corps en sy swaar artillerie, twintig batterye swaar veldhouwitsers, twaalf batterye van 210 mm houwitsers en ses batterye van 100 mm gewere na die beleg van Antwerpen (28 September) oor te neem - 10 Oktober). Die XXII, XXIII, XXVI en XXVII Reserwe korps, van die ses nuwe reserwe korps wat uit vrywilligers gevorm is na die uitbreek van die oorlog, is uit Duitsland beveel om op 8 Oktober by die III Reserwe Korps aan te sluit. Die infanterie van die Duitse reserwekorps was swak opgelei en swak toegerus, maar op 10 Oktober het Falkenhayn 'n opdrag uitgereik dat die 4de leër die Yser sou oorsteek, ongeag verliese sou vorder en Dunkirk en Calais isoleer, en dan suidwaarts na Saint-Omer sou draai. Met die 6de leër in die suide, wat die Geallieerdes 'n geleentheid sou weier om 'n veilige front te vestig en troepe na die noorde oor te plaas, sou die 4de leër die Franse, Belgiese en BEF -magte in die Franse en Belgiese Vlaandere 'n vernietigende slag toedien . 
Slag van die Yser
Franse, Britse en Belgiese troepe het die Belgiese en Britse terugtrekking van Antwerpen na Ieper en die Yser van Diksmuide na Nieuwpoort bedek, op 'n front van 35 km (22 myl). Die nuwe Duitse 4de leër is beveel om Duinkerke en Calais te verower deur van die kus aan te val tot by die aansluiting met die 6de leër.  Duitse aanvalle het op 18 Oktober begin, wat saamval met die gevegte om Ieper en 'n vastrapplek gekry het oor die Yser by Tervaete. Die Franse 42ste divisie in Nieuwpoort het 'n brigade losgemaak om die Belge te versterk en Duitse swaar artillerie is aan die kus bestry deur geallieerde skepe onder Britse bevel, wat Duitse artillerieposisies gebombardeer het en die Duitsers gedwing het om verder die binneland aan te val.  Op 24 Oktober val die Duitsers vyftien keer aan en kry dit reg om die Yser op 'n 5 km (3,1 myl) front oor te steek. Die Franse het die res van die 42ste divisie na die sentrum gestuur, maar op 26 Oktober het die Belgiese bevelvoerder Félix Wielemans die Belgiese leër beveel om terug te trek totdat dit deur die Belgiese koning oorheers word. Die volgende dag is sluisehekke aan die kus by Nieuwpoort oopgemaak, wat die gebied tussen die Yser en die spoorwal oorstroom het, noordwaarts van Diksmuide. Op 30 Oktober het Duitse troepe die wal by Ramscapelle (Ramskapelle) oorgesteek, maar toe die waters styg, word hulle die volgende aand teruggedwing. Die vloede het die geveg tot plaaslike operasies verminder, wat verminder het tot die einde van die geveg op 30 November. 
Slag van Langemarck
Verder noord is die Franse kavallerie deur die XXIII Reserve Corps teruggestoot na die Yser en teen die aand is dit ingegrawe vanaf die aansluiting met die Britte by Steenstraat tot in die omgewing van Diksmuide, die grens met die Belgiese leër.  Die Britte het die gaping met 'n klein aantal versterkings toegemaak en op 23 Oktober het die Franse IX -korps die noordelike punt van die Ieper oorgeneem en I -korps met die 17de afdeling verlig. Kortekeer Cabaret is herower deur die 1ste afdeling en die 2de afdeling is verlig. Die volgende dag is I Corps verlig en die 7de afdeling het Polygon Wood tydelik verloor. Die linkerflank van die 7de afdeling is oorgeneem deur die 2de afdeling, wat by die teenaanval van die Franse IX-korps op die noordelike flank in die rigting van Roeselare en Torhout aangesluit het, aangesien die gevegte verder noord op die Yser Duitse aanvalle rondom Ieper belemmer het.  Duitse aanvalle is op die regterflank van die 7de afdeling by Gheluvelt uitgevoer.  Die Britte het die oorskot van I Corps gestuur om IV Corps te versterk. Duitse aanvalle van 25 tot 26 Oktober is verder suid gedoen, teen die 7de afdeling op die Meninweg en op 26 Oktober het 'n deel van die lyn verkrummel totdat reserwes opgeskort is om die gaping te keer en 'n wegbreek te vermy. 
Slag van Gheluvelt
Op 28 Oktober, toe die 4de weermagaanvalle verval, het Falkenhayn gereageer op die duur mislukkings van die 4de en 6de leër deur die leërs te beveel om aanvalle uit te voer terwyl 'n nuwe mag, Armeegruppe Fabeck (Generaal Max von Fabeck) is saamgestel uit die XV Corps en die II Beierse Korps, die 26ste Afdeling en die 6de Beierse Reserwe Afdeling, onder die hoofkwartier van die XIII Korps. [e] Die Armeegruppe is opgejaag na Deûlémont en Werviq (Wervik), die grens tussen die 6de en 4de leër, om teen Ieper en Poperinge aan te val. Streng ekonomieë is ingestel op die 6de leërformasies verder suid, om artillerie-ammunisie te verskaf vir 250 swaar gewere wat toegewys is om 'n aanval in die noordweste tussen Gheluvelt en Messines te ondersteun. Die XV -korps sou aanval op die regterflank, suid van die Menin -Ypres -pad na die Comines -Ieper -kanaal, en die belangrikste poging was om van daar na Garde Dieu te kom deur die II Beierse korps, geflankeer deur die 26ste afdeling. 
Op 29 Oktober begin aanvalle deur die XXVII Reserve Corps teen I Corps noord van die Meninweg, teen dagbreek, in dik mis. Teen die aand het die Gheluvelt -kruispad verlore gegaan en 600 Britse gevangenes geneem. Franse aanvalle verder noord, deur die 17de Divisie, 18de Divisie en 31ste Divisie, herower Bixschoote en Kortekeer Cabaret. Voorskotte deur Armeegruppe Fabeck in die suidweste teen I Corps en die afgetrapte Kavaleriekorps verder suid, het dit op 3 km van Ieper langs die Menin-pad gekom en die stad in die gebied van die Duitse artillerie gebring.  Op 30 Oktober is Duitse aanvalle deur die 54ste reserwe -afdeling en die 30ste afdeling, op die linkerflank van die BEF by Gheluvelt, afgeweer, maar die Britte is uit Zandvoorde, Hollebeke en Hollebeke Château gestoot as Duitse aanvalle op 'n lyn van Messines na Wytschaete en St. Yves afgeweer is. Die Britte het teenoor Zandvoorde saamgedrom met Franse versterkings en 'Bulfin's Force' 'n bevel wat geïmproviseer is vir die bont troepe. Die BEF het baie ongevalle gehad en al sy reserwes gebruik, maar die Franse IX -korps het sy laaste drie bataljons gestuur en die situasie in die I Corps -sektor opgespoor. Op 31 Oktober het Duitse aanvalle naby Gheluvelt deurgebreek totdat 'n teenaanval deur die 2de Worcestershire die situasie herstel het. 
Slag van Nonne Bosschen
Op 11 November val die Duitsers van Messines af na Herenthage, Veldhoekbosse, Nonne Bosschen en Polygon Wood aan. Massiewe vuurwapens het Duitse aanvalle tussen Polygon Wood en Veldhoek afgeweer. Die Duitse 3de Afdeling en 26ste Afdeling breek deur na St Eloi en vorder na Zwarteleen, ongeveer 2 700 m oos van Ieper, waar hulle deur die Britse 7de Kavallerie Brigade nagegaan word. Die oorblyfsels van II Corps van La Bassée het 'n front van 3200 m gehad, met 7 800 man en 2 000 reserwes teen 25 Duitse bataljons met 17 500 man. Die Britte is deur die Duitse 4de Divisie teruggedwing en Britse teenaanvalle is afgeweer.  Die volgende dag val 'n ongekende bombardement op Britse posisies in die suide van die opvallende tussen Polygon Wood en Messines. Duitse troepe het deur die Menin -pad deurgebreek, maar kon nie ondersteun word nie en die voorskot was teen 13 November vervat.  Beide kante was uitgeput deur hierdie pogings Duitse ongevalle rondom Ieper het ongeveer 80,000 man bereik en BEF -verliese, Augustus - 30 November, was 89,964 (54,105 in Ieper). Die Belgiese weermag is met die helfte verminder en die Franse het teen September 385,000 man verloor, en 265,000 mans is teen die einde van die jaar dood. 
Plaaslike bedrywighede, 12–22 November
Die weer het baie kouer geword, met reën van 12-14 November en 'n bietjie sneeu op 15 November. Nagvries het gevolg en op 20 November was die grond bedek met sneeu. Gevalle van bevrorenheid het verskyn en die fisiese spanning het toegeneem onder troepe wat loopgrawe halfvol ysig water inneem, aan die slaap geraak het en op hulle afgesny en gebombardeer is van die teenoorgestelde loopgrawe op 100 m (91 m) afstand.  Op 12 November het 'n Duitse aanval die Franse IX -korps verras en die Britse 8ste afdeling het op 13 November by die front aangekom en vanaf 14 November is daar meer aanvalle op die II -korps gedoen. Tussen 15–22 November is I Corps verlig deur die Franse IX en XVI korps en is die Britse lyn herorganiseer.  Op 16 November het Foch ooreengekom met French om die lyn van Zonnebeke na die Ypres – Comines -kanaal oor te neem. Die nuwe Britse lyn het 34 km van Wytschaete tot by die La Bassée -kanaal by Givenchy geloop. Die Belge het 24 myl gehou en die Franse het 690 km van die nuwe Westelike front verdedig. Op 17 November het Albrecht die 4de leër beveel om sy aanvalle te staak. Die III Reserwe Korps en XIII Korps is beveel om die Oosfront, wat op 20 November deur die Geallieerdes ontdek is, te skuif. 
Beide kante het probeer vorder nadat die 'oop' noordelike flank verdwyn het, die Frans-Britte na Lille in Oktober, gevolg deur aanvalle deur die BEF, Belge en 'n nuwe Franse agtste weermag in België. Die Duitse 4de en 6de leër het klein hoeveelhede grond met groot koste na beide kante geneem, tydens die Slag van die Yser (16-31 Oktober) en verder suidwaarts by die gevegte van Ieper. Falkenhayn het daarna 'n beperkte doelwit probeer om Ieper en Mont Kemmel te vang, van 19 Oktober tot 22 November. Teen 8 November het Falkenhayn aanvaar dat die kusvoorskot misluk het en dat die neem van Ieper onmoontlik was. Nie een van die twee partye het vinnig genoeg na Vlaandere geskuif om 'n beslissende oorwinning te behaal nie, en albei was uitgeput, sonder ammunisie en het ingeval in moraal, en sommige infanterie -eenhede het bevele geweier. Die herfsgevegte in Vlaandere het vinnig staties geword, uitputtingsoperasies, anders as die maneuvergevegte in die somer. Franse, Britse en Belgiese troepe in geïmproviseerde veldverdediging het Duitse aanvalle vir vier weke lank afgeweer in wedersyds duur aanvalle en teenaanvalle. Van 21 tot 23 Oktober het Duitse reserviste massa -aanvalle op Langemarck gedoen, met verliese van tot sewentig persent. 
Industriële oorlogvoering tussen massa -leërs was besluiteloos, maar troepe kon net vorentoe beweeg oor hope dooies. Veldversterkings het baie klasse aanvallende wapens geneutraliseer, en die verdedigende vuurkrag van artillerie en masjiengewere het die slagveld die vermoë van die leërs om hulself te voorsien en slagoffers te vervang, oorheers. Die Duitse leërs het 34 afdelings in die Vlaandere gevegte betrek, die Franse twaalf, die Britse nege en die Belge ses, saam met mariniers en afgetrede kavallerie.  Falkenhayn heroorweeg die Duitse strategie Vernichtungsstrategie en 'n voorgeskrewe vrede teen Frankryk en Rusland was meer as Duitse hulpbronne. Falkenhayn was van plan om Rusland of Frankryk los te maak van die geallieerde koalisie, deur diplomatieke sowel as militêre optrede. 'N Strategie vir uitputting (Ermattungsstrategie), sou die koste van die oorlog te hoog wees vir die Geallieerdes om te dra, totdat een vyand 'n einde aan die oorlog onderhandel het. Die oorblywende strydlustiges sal moet regkom of die Duitse leër in die gesig staar, gekonsentreerd op die oorblywende front en in staat wees om 'n beslissende oorwinning te behaal. 
In 2010 skryf Jack Sheldon dat 'n "mal minuut" van akkurate vinnige geweervuur ​​die Duitse troepe oortuig het dat hulle deur masjiengewere gekant word. Dit was 'n vals idee, gekies uit 'n vertaling van Die Schlacht an der Yser und bei Ypern im Herbst 1914 (1918), wat die amptelike historici, in plaas van gesaghebbende bronne, gebruik het tydens die skryf van die 1914 -bundels van die British History of the Great War, waarvan die eerste uitgawes in 1922 en 1925 gepubliseer is,
Die Britse en Franse artillerie het so vinnig geskiet as wat hulle weet hoe en oor elke bos het 'n hegte en muurfragment 'n dun filmpyl gedryf en 'n masjiengeweer verraai wat koeëls uitskiet.
Sheldon het geskryf dat die vertaling onakkuraat was en het baie verwysings na die gekombineerde vuur van gewere en masjiengewere geïgnoreer,
Die Britte, van wie die meeste ondervinding opgedoen het deur lang jare van veldtog teen slinkse teenstanders in die nabye land, het die aanvallers van naby hegte, van heinings, huise en bome, laat oopgaan met 'n verdorende geweer en vuurwapen van die punt af reeks. 
tipies van die Duitse regimentgeskiedenis. Die Britte het kort op kort afstand geskiet om ammunisie te bespaar. Sheldon het ook geskryf dat Duitse troepe die vuurkenmerke van masjiengewere ken en bly staan ​​totdat die Franse Hotchkiss M1909 en Hotchkiss M1914-masjiengewere, wat ammunisie in 24- en 30-ronde stroke gehad het, herlaai word. 
Augustus - Desember 1914 
Sheldon het geskryf dat 'n Duitse beskrywing van die lot van die nuwe reserwekorps as 'n Kindermord (slagting van die onskuldiges), in 'n mededeling van 11 November 1914, was misleidend. Bewerings dat tot 75 persent van die mannekrag van die reserwekorps vrywillige studente was, wat aangeval het terwyl hulle gesing het Deutschland über alles het 'n mite begin. Na die oorlog het die meeste regimente wat in Vlaandere geveg het, verwys na die sing van liedjies op die slagveld, 'n praktyk wat slegs aanneemlik was as dit in die nag gebruik word om eenhede te identifiseer.  In 1986 skryf Unruh dat 40,761 studente ingeskryf was in ses reserwekorps, waarvan vier na Vlaandere gestuur is, met 'n maksimum van 30 persent van die reserwekorps wat in Vlaandere werksaam was, wat uit vrywilligers bestaan. Slegs 30 persent van die Duitse slagoffers in Ieper was jong en onervare studente reserviste, ander was aktiewe soldate, ouer lede van die Landwehr en weermagreserviste. Reserve Infanterieregiment 211 het 166 mans in aktiewe diens gehad, 299 lede van die reservaat, wat bestaan ​​het uit voormalige soldate van 23–28 jaar, 970 vrywilligers wat onervare en waarskynlik 18–20 jaar oud was, 1 499 Landwehr (voormalige soldate van 28–39 jaar oud, vrygelaat uit die reservaat) en een Ersatzreservis (ingeskryf, maar onervare). 
In 1925 het Edmonds aangeteken dat die Belge van 15 tot 25 Oktober 'n groot aantal ongevalle gely het, waaronder 10,145 gewondes. Britse ongevalle van 14 Oktober tot 30 November was 58,155, Franse verliese was 86,237 man en van 134,315 Duitse ongevalle in België en Noord -Frankryk, van 15 Oktober tot 24 November was 46,765 verliese aan die voorkant van die Lys na Gheluvelt, vanaf 30 Oktober - 24 November.  In 2003 het Beckett 50,000–85,000 Franse ongevalle, 21,562 Belgiese ongevalle, 55,395 Britse verliese en 134,315 Duitse ongevalle aangeteken.  In 2010 het Sheldon 54 000 Britse ongevalle aangeteken, ongeveer. 80 000 Duitse ongevalle, dat die Franse baie verliese gely het en dat die Belgiese leër tot 'n skaduwee gereduseer is.  Sheldon het ook opgemerk dat kolonel Fritz von Lossberg aangeteken het dat tot 3 November die slagoffers in die 4de weermag 62 000 man was en dat die 6de weermag 27 000 man verloor het, waarvan 17 250 verliese plaasgevind het Armeegruppe Fabeck van 30 Oktober tot 3 November. 
Winteroperasies van November 1914 tot Februarie 1915 in die Ieper -gebied het tydens die aanval op Wytschaete (14 Desember) plaasgevind.  Die Franco-Britte het van 15 tot 22 November 'n herorganisasie van die verdediging van Vlaandere uitgevoer, wat die BEF 'n homogene front van Givenchy na Wytschaete (34 km) na die noorde gelaat het.  Joffre het gereël vir 'n reeks aanvalle op die Wesfront, nadat hy inligting ontvang het dat Duitse afdelings na die Russiese Front beweeg. Die agtste weermag is beveel om in Vlaandere aan te val en French is op 14 Desember gevra om deel te neem aan die BEF. Joffre wou hê dat die Britte op die hele BEF -front en veral van Warneton na Messines aanval, terwyl die Franse van Wytschaete na Hollebeke aangeval het. French het bevel gegee om van die Lys af aan te val by Warneton en Hollebeke met II en III Corps, terwyl IV en Indiese korps plaaslike operasies uitgevoer het, om die Duitsers aan hul front te herstel. 
French het beklemtoon dat die aanval op die linkerflank, langs die Franse, sou begin en dat eenhede nie voor mekaar mag beweeg nie. Die Franse en die 3de divisie sou Wytschaete en Petit Bois vang, dan moes Spanbroekmolen geneem word deur II Corps wat vanuit die weste aanval en III Corps uit die suide, slegs die 3de afdeling het 'n maksimum poging aangewend. Regs was die 5de afdeling slegs om voor te gee dat hy sou aanval, en III Corps sou betogings doen, aangesien die korps 16 myl voor was en niks meer kon doen nie.  Aan die linkerkant het die Franse XVI -korps nie sy doelwitte bereik nie en die 3de afdeling het binne 50 m (46 m) van die Duitse lyn gekom en ongesnyde draad gevind. Een bataljon het 180 m van die Duitse voorgraaf geneem en 42 gevangenes geneem. Die mislukking van die aanval op Wytschaete het daartoe gelei dat die aanval verder suid gekanselleer is, maar die Duitse artillerie -vergelding was baie swaarder as die Britse bombardement. 
Desultory aanvalle is van 15 tot 16 Desember gedoen, wat, teen ongeskonde Duitse verdediging en diep modder, geen indruk gemaak het nie. Op 17 Desember val die XVI- en II -korps nie aan nie, die Franse IX -korps het 'n entjie langs die Menin -pad vorentoe geslaan en klein winste is behaal by Klein Zillebeke en Bixschoote. Joffre het aanvalle in die noorde beëindig, behalwe vir operasies in Arras en het ondersteuning gevra van Franse wat op 18 Desember aanvalle langs die Britse front gelas het, en dan die aanvalle beperk tot ondersteuning van XVI Corps deur II Corps en demonstrasies deur II Corps en die Indian Corps. Mis het die Arras-aanval belemmer en 'n Duitse teenaanval teen XVI Corps het II Corps daartoe gelei dat sy ondersteunende aanval gekanselleer is. Ses klein aanvalle is uitgevoer deur die 8ste, 7de, 4de en Indiese afdeling, wat min grond ingeneem het, wat almal onhoudbaar bevind is weens die modder en die Frans-Britse aanvalle in Vlaandere wat met water verslaan is. 
Armeniërs in die Ottomaanse Ryk
Die teenwoordigheid van Armeniërs in Anatolië is sedert die sesde eeu vC gedokumenteer, meer as 'n millennium voor Turkse inval en teenwoordigheid.   Die koninkryk van Armenië het die Christendom in die vierde eeu nC die Christendom as nasionale godsdiens aangeneem en die Armeense Apostoliese Kerk tot stand gebring.  Na die val van die Bisantynse Ryk in 1453, betwis twee Islamitiese ryke - die Ottomaanse Ryk en die Iraanse Safavid -ryk - Wes -Armenië, wat permanent geskei is van Oos -Armenië (in besit van die Safavid -ryk) deur die 1639 -verdrag van Zuhab.  Die sharia-wetgewing het Islamitiese oppergesag gekodeer, maar het eiendomsreg en vryheid van aanbidding aan nie-Moslems gewaarborg (dhimmis) in ruil vir 'n spesiale belasting.  Die meeste Armeniërs is saamgegroepeer in 'n semi-outonome gemeenskap (gierst), gelei deur die Armeense patriarg van Konstantinopel.  Die gierstelsel het die minderwaardigheid van nie-Moslems geïnstitusionaliseer, maar verleen aan die Armeniërs aansienlike outonomie. 
Ongeveer twee miljoen Armeniërs het aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog in die Ottomaanse Ryk gewoon  Volgens die skattings van die Armeense Patriargaat van 1913–1914 was daar 2 925 Armeense dorpe en dorpe in die ryk, waarvan 2 084 in die Armeense Hoogland in die vilayets van Bitlis, Diyarbekir, Erzerum, Harput en Van. Honderdduisende Armeniërs het elders gewoon, versprei oor die sentrale en westelike Anatolië. Die Armeense bevolking was meestal landelik, veral in die Armeense Hooglande, waar 90 persent boere was.  Armeniërs was in die meeste dele van die ryk 'n minderheid en woon saam met hul Turkse, Koerdiese en Grieks -Ortodokse bure.   Volgens die figuur van die Patriargaat het 215,131 Armeniërs in stedelike gebiede gewoon, veral Konstantinopel, Smirna en Oos -Thracië.  In die negentiende eeu het 'n paar stedelike Armeniërs uiters ryk geword deur hul verbindings met Europa. 
Grondkonflik en hervormings
Armeniërs in die oostelike provinsies het in semi-feodale toestande geleef en het gereeld dwangarbeid, onwettige belasting en straflose misdade teen hulle ondervind, insluitend roof, moord en seksuele aanranding.   Tot 1908 is nie-Moslems in die ryk verbied om wapens te dra, sodat hulle nie hulself kon verdedig nie.  In die middel van die negentiende eeu het die Ottomaanse regering die Tanzimat ingestel, 'n reeks hervormings om die status van Ottomaanse onderdane gelyk te stel ongeag belydenis, 'n doel wat sterk teenstaan ​​deur Islamitiese geestelikes en Moslems in die algemeen.   Die Tanzimat kon nie die toestand van die Armeense boere in die oostelike provinsies verbeter nie, wat van 1860 af teruggekeer het.  Die Ottomaanse grondkode van 1858 het Armeniërs benadeel en baie moes nou dubbele belasting betaal aan beide Koerdiese eienaars en die Ottomaanse regering. 
Vanaf die middel van die negentiende eeu het die Armeniërs grootskaalse grondbesetting teëgekom as gevolg van die sedentarisering van Koerdiese stamme en die aankoms van Moslemvlugtelinge en immigrante (veral Circassiërs) na die Kaukasus-oorlog.    In 1876, toe Abdul Hamid II aan bewind kom, het die staat begin om grond in Armeense besit in die oostelike provinsies in beslag te neem en aan Moslem-immigrante te gee, as deel van 'n stelselmatige beleid om die Armeense te verminder bevolking van hierdie gebiede.  Hierdie toestande het gelei tot 'n aansienlike afname in die bevolking van die Armeense Hoogland, 300 000 Armeniërs emigreer in die dekades voor die Eerste Wêreldoorlog, terwyl ander na dorpe verhuis het.   Om verbeterde toestande te bewerkstellig, het 'n paar Armeniërs by revolusionêre politieke partye aangesluit, waarvan die invloedrykste was die Dashnaktsutyun (Armeense Revolusionêre Federasie), gestig in 1890. 
Abdul Hamid het die grondwet van die Ottomaanse Ryk van 1876 die volgende jaar opgeskort nadat parlementariërs sy hantering van die Russies-Turkse oorlog van 1877–1878 gekritiseer het.  Rusland se beslissende oorwinning het die Ottomaanse Ryk genoop om dele van Oos -Anatolië, die Balkan en Ciprus af te staan.  By die kongres van Berlyn in 1878 het die Ottomaanse regering ingestem om hervormings uit te voer en die fisiese veiligheid van sy Armeense onderdane te waarborg, maar daar was geen handhawingsmeganisme nie  wat steeds versleg.   Dit was die opkoms van die Armeense kwessie in internasionale diplomasie, aangesien Armeniërs vir die eerste keer gebruik is om in die Ottomaanse politiek in te meng.  Alhoewel Armeniërs die 'lojale gierst' genoem is, in teenstelling met Grieke en ander wat voorheen die Ottomaanse heerskappy uitgedaag het, word Armeniërs na 1878 as ondermynend en ondankbaar beskou. 
In 1891 het Abdul Hamid die Hamidiye regimente van Koerdiese stamme, sodat hulle straffeloos teen Armeniërs kon optree.   Van 1895 tot 1896 het die ryk wydverspreide massamoorde gesien, ten minste 100,000 Armeniërs is doodgemaak   deur Ottomaanse soldate, skares wat tot geweld aangewakker is, en Koerdiese stamme.  Baie Armeense dorpe is met geweld tot Islam bekeer.  Die Ottomaanse staat dra die uiteindelike verantwoordelikheid vir die moorde,  wie se doel was om die vorige sosiale orde waarin Christene ongetwyfeld Moslem se oppergesag sou aanvaar, gewelddadig te herstel,   en Armeniërs te dwing om te emigreer en sodoende hul aantal te verminder . 
Jong Turkse rewolusie
Abdul Hamid se despotisme het die vorming van 'n opposisiebeweging, die Jong Turke, veroorsaak, wat hom wou omverwerp en die grondwet herstel.  Een groep van die Jong Turke was die geheime en revolusionêre Komitee van Unie en Vooruitgang (CUP), gebaseer in Salonica, waaruit die charismatiese samesweerder Mehmed Talaat (later Talaat Pasha) as 'n leidende lid ontstaan ​​het.  Hoewel hy skepties was oor 'n groeiende, uitsluitende Turkse nasionalisme in die Young Turk -beweging, het die Dashnaktsutyun in Desember 1907 besluit om met die CUP saam te werk.   In 1908 begin die Young Turk Revolution met 'n reeks CUP -sluipmoorde. van vooraanstaande Hamidiaanse amptenare in Masedonië.   Abdul Hamid kon die opstand nie onderdruk nie, en die hoofstad word bedreig deur inval deur militêre eenhede wat beheer word deur CUP-ondersteunende offisiere in Masedonië. Hy was gedwing om die grondwet van 1876 weer in te stel en die parlement, wat deur Ottomane gevier is, van alle etnisiteite en godsdienste te herstel.   Alhoewel die veiligheid in die oostelike provinsies na 1908 verbeter het,  het die CUP nie die landbesetting van die vorige dekades omgekeer nie, in stryd met die Armeense hoop. 
Abdul Hamid het vroeg in 1909 'n onsuksesvolle teengroep probeer, ondersteun deur konserwatiewes en sommige liberale wat die CUP se toenemend onderdrukkende regering gekant was.  Toe die nuus van die teengroep Adana bereik, het gewapende Moslems die Armeense wyk aangeval en die Armeniërs het teruggeskiet. Ottomaanse soldate het Armeniërs nie beskerm nie, maar eerder die oproeriges gewapen.  Tussen 20 000 en 25 000 mense, meestal Armeniërs, is in Adana en nabygeleë dorpe dood.  Anders as die Hamidiaanse bloedbad, is die gebeure nie deur die sentrale regering gereël nie, maar deur plaaslike amptenare, intellektuele en Islamitiese geestelikes, insluitend CUP -ondersteuners in Adana.  Alhoewel die slagtings ongestraf bly, het die Dashnaktsutyun bly hoop dat hervormings om die veiligheid te verbeter en grond te herstel, tot laat in 1912, toe hulle met die CUP gebreek het en 'n beroep op die Europese moondhede gedoen het.    Op 8 Februarie 1914 het die CUP teësinnig ingestem tot die Armeense hervormings van 1914 wat deur Duitsland bemiddel is. Die hervormings wat nooit weens die Eerste Wêreldoorlog deurgevoer is nie, het die aanstelling van twee Europese inspekteurs vir die hele Ottomaanse ooste bepaal en die Hamidiye in reserwe gestel. CUP -leiers was bevrees dat hierdie hervormings tot skeiding sou lei en noem dit as 'n rede vir die uitskakeling van die Armeense bevolking in 1915.   
Die Eerste Balkanoorlog van 1912 het gelei tot die verlies van byna die hele Europese gebied van die ryk  en die massale uitsetting van Moslems uit die Balkan.  Die Ottomaanse Moslem-samelewing was ontstoke deur die gruweldade wat teen die Balkan-Moslems gepleeg is, wat die anti-Christelike sentiment verskerp het en tot wens vir wraak gelei het.   In Januarie 1913 het die CUP nog 'n staatsgreep geloods, 'n eenpartystaat geïnstalleer en alle werklike of waargenome interne vyande streng onderdruk.   Alhoewel die Young Turk-beweging 'n aantal faksies insluit, het sy invloedrykste ideoloë teen 1914 die Ottomaanse multikulturalisme ten gunste van pan-Turanisme of pan-Islamisme verwerp, met die doel om die ryk te konsolideer deur die aantal Christene en die toename van die Moslem -bevolking.  CUP-leiers soos Talaat en Enver Pasha het die konsentrasie van nie-Moslem-bevolkings in strategiese gebiede die skuld gegee vir baie van die probleme van die ryk, en het teen die middel van 1914 tot die gevolgtrekking gekom dat dit 'interne gewasse' is wat uitgesny moet word.  Armeniërs word as die gevaarlikste beskou, omdat hul vaderland in Anatolië as die laaste toevlugsoord van die Turkse nasie aangevoer is.  
Na die staatsgreep van 1913 het die CUP 'n beleid gevoer om die demografiese balans van grensgebiede te verander deur Moslem -immigrante te hervestig, terwyl Christene gedwing word om  immigrante te verlaat, wat aan eiendom beloof is wat aan Christene behoort het.  Toe dele van Oos-Thracië tydens die Tweede Balkanoorlog in die middel van 1913 deur die Ottomaanse Ryk herbeset is, is plaaslike Grieke en Armeniërs-wat nie teen die ryk geveg het nie-blootgestel aan plundering en intimidasie.  Ongeveer 150 000 Grieks -Ortodoks uit die Egeïese strand is in Mei en Junie 1914 met geweld gedeporteer deur Moslembandiete wat in die geheim deur die CUP gesteun is en soms deur die gewone leër aangesluit is.    Hierdie etniese suiweringsveldtog is deur historikus Taner Akçam beskryf as "'n proeflopie vir die Armeense volksmoord".  
'N Paar dae na die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het die CUP 'n alliansie met Duitsland gesluit op 2 Augustus 1914.  Dieselfde maand het verteenwoordigers van die CUP na 'n Dashnak -konferensie gegaan wat eis dat die Dashnaktsutyun in geval van oorlog met Rusland Russiese Armeniërs aan te moedig om aan die Ottomaanse kant in te gryp. In plaas daarvan het die afgevaardigdes besluit dat Armeniërs moet veg vir die lande van hul burgerskap.  Tydens sy oorlogsvoorbereidings het die Ottomaanse regering duisende gevangenes gewerf om by die paramilitêre Spesiale Organisasie aan te sluit,  wat aanvanklik gefokus het op opstande onder Moslems agter Russiese linies wat begin in die middel van 1914 begin het.  Op 29 Oktober 1914 betree die Ottomaanse Ryk die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die sentrale moondhede deur 'n verrassingsaanval op Russiese hawens in die Swart See te loods. 
Oorlogsaanvraag, dikwels korrup en willekeurig, is gebruik om veral Grieke en Armeniërs te rig.  Armeense leiers het jong mans aangemoedig om diensplig in die weermag te aanvaar, maar baie soldate, van alle etniese groepe en godsdienste, het verlate gegaan weens moeilike omstandighede en besorgdheid oor hul gesinne.  Tydens die Ottomaanse inval in Russiese en Persiese gebied het die Spesiale Organisasie plaaslike Armeniërs en Siriese Christene vermoor.   Begin November 1914 het die provinsiale goewerneurs van Van, Bitlis en Erzerum baie telegramme na die sentrale regering gestuur om dringender maatreëls teen die Armeniërs te stuur, sowel regionaal as in die hele ryk.  Hierdie druk het 'n sleutelrol gespeel in die intensivering van anti-Armeense vervolging en het reeds voor 1915 'n gunstige reaksie gekry.  Armeense staatsamptenare is laat in 1914 en vroeg in 1915 uit hul amp ontslaan.  Op 25 Februarie In 1915 beveel Enver Pasha die verwydering van alle nie-Moslems wat in Ottomaanse magte dien, uit hul poste wat hulle moet ontwapen en na arbeidsbataljons oorgeplaas word.  Begin 1915 is die Armeense soldate in arbeidsbataljons stelselmatig tereggestel, hoewel baie geskoolde werkers tot 1916 gespaar is. 
Minister van Oorlog, Enver Pasha, het die bevel oor die Ottomaanse leërs oorgeneem vir die inval in die Russiese gebied, en probeer om die Russiese Kaukasus -leër te omsingel tydens die Slag van Sarikamish, het van Desember 1914 tot Januarie 1915 geveg. Onvoorbereid op die strawwe wintertoestande, [97 ] sy magte is omgeslaan en meer as 60 000 man verloor.  Die terugtrekkende Ottomaanse leër het tientalle Ottomaanse Armeense dorpe in Bitlis Vilayet sonder onderskeid vernietig en hul inwoners vermoor.  By die terugkeer na Konstantinopel het Enver Pasha sy nederlaag in die openbaar die skuld op Armeniërs in die streek gegee en gesê dat hulle aktief die kant van die Russe gehad het, wat 'n konsensus onder die CUP -leiers geword het.   Bewerings van Armeense opstand het die skuld van die Ottomaanse weermag se mislukkings, veral Sarikamish, afgewys.  Enige plaaslike voorval of ontdekking van wapens in die besit van Armeniërs is aangehaal as bewys van 'n gekoördineerde sameswering teen die ryk.  Akçam kom tot die gevolgtrekking dat "die bewerings van 'n Armeense opstand in die dokumente geen werklikheidsgrondslag het nie, maar doelbewus gefabriseer is".  
Die meeste historici dateer die finale besluit om die Armeense bevolking uit te roei tot einde Maart of begin April 1915.  Historikus Ronald Grigor Suny verklaar: "Deportasies wat blykbaar om militêre redes geneem is, het radikaal vinnig radikaliseer tot 'n geleentheid om Anatolië eens en vir altyd te bevry. van die mense wat beskou word as 'n dreigende eksistensiële bedreiging vir die toekoms van die ryk. " 
Die provinsie Van het teen die einde van 1914 tot wetteloosheid verval,  en massamoorde op Armeense mans het sedert Desember in die Başkale -gebied plaasgevind.  Dashnak-leiers het probeer om die situasie kalm te hou, en het Armeniërs aangespoor om gelokaliseerde bloedbad te duld omdat selfs geregverdigde selfverdediging tot 'n algemene bloedbad kan lei.  Die goewerneur, Djevdet Bey, beveel die Armeniërs van Van om op 18 April hul wapens te oorhandig, wat 'n dilemma vir die Armeniërs skep: as hulle gehoorsaam, verwag hulle dat hulle vermoor sal word, maar as hulle weier, sal dit 'n voorwendsel bied vir slagtings elders. Ander Dashnak -leiers is vermoor, en Aram Manukian organiseer die versterking van die Armeense kwartier van Van en verdedig dit teen die Ottomaanse aanval wat op 20 April begin het.  
Tydens die beleg is Armeniërs in omliggende dorpe op bevel van Djevdet vermoor. Russiese magte het Van op 18 Mei gevang en 55 000 lyke in die provinsie gevind - ongeveer die helfte van die Armeense bevolking voor die oorlog.  Die magte van Djevdet het na Bitlis gegaan en Armeense en Siriese dorpe aangeval, mans is onmiddellik vermoor, vroue en kinders wat deur plaaslike Koerde ontvoer is, en ander het opgeruk om later vermoor te word. Einde Junie was daar slegs 'n dosyn Armeniërs in die vilayet. Rondom Mush is 141 000 Armeniërs in meer as 200 dorpe gedurende die tweede week van Julie etnies gereinig. 
Gedurende die nag van 23–24 April 1915, in opdrag van Talaat Pasha, is honderde Armeense politieke aktiviste, intellektuele en gemeenskapsleiers - waaronder baie van die voormalige politieke bondgenote van Talaat - in Konstantinopel en oor die hele ryk afgerond. Hierdie bevel, wat daarop gemik was om die Armeense leierskap en almal wat weerstand kan organiseer uit te skakel, het gelei tot die marteling en uiteindelik moord op die meeste gearresteerdes, wat gedwing is om 'n nie -bestaande Armeense sameswering teen die ryk te bely.    Dieselfde dag beveel Talaat die sluiting van alle Armeense politieke organisasies  en stuur die Armeniërs wat voorheen verwyder is van Alexandretta, Dörtyol, Adana, Hadjin, Zeytun en Sus na die Sirië Woestyn, in plaas van die voorheen beplande bestemming van Sentraal -Anatolië, waar hulle waarskynlik sou oorleef het.  
In 'n onderhoud gepubliseer in Berliner Tageblatt op 4 Mei 1915 erken Talaat Pasha dat wanneer Armeniërs gedeporteer word, daar geen onderskeid getref word tussen 'skuldige' en 'onskuldige' Armeniërs nie, want 'een wat vandag nog onskuldig was, kan môre skuldig wees'.  Op 23 Mei het hy beveel dat die hele Armeense gierst na Deir ez-Zor gedeporteer moet word, begin met die noordoostelike provinsies.  Op 29 Mei het die CUP se sentrale komitee die tydelike wet op deportasie ("Tehcir Law") aangeneem, wat die Ottomaanse regering en weermag gemagtig het om enigiemand wat as 'n bedreiging vir die nasionale veiligheid beskou word, te deporteer.   Deportasie het neergekom op 'n doodsvonnis waarvoor die owerhede beplan het en die dood van die gedeporteerdes bedoel het.    Deportasie is slegs agter die voorste linies uitgevoer, waar daar geen aktiewe opstand was nie, en was slegs moontlik in die afwesigheid van wydverspreide weerstand. Armeniërs wat in die oorlogsgebied gewoon het, is in plaas daarvan vermoor in slagtings. 
Alhoewel dit skynbaar om militêre redes onderneem is,  het die deportasie en moord op Armeniërs die ryk geen militêre voordeel gebied nie en het dit die Ottomaanse oorlogspoging eintlik ondermyn.  Die ryk het 'n dilemma gehad tussen die doelwit om Armeniërs uit te skakel en die praktiese behoefte aan hul arbeid, wat die Armeniërs vir hul vaardighede behou het, veral vir die vervaardiging in oorlogsbedrywe, onontbeerlik was vir die logistiek van die Ottomaanse leër.   Ottomaanse rekords toon dat die regering daarop gemik was om die bevolking van Armeniërs in die bronne van deportasie en 10 persent in die bestemmingsgebiede tot nie meer as 5 persent te verminder nie. Hierdie doel kon nie bereik word sonder massamoord nie.    Die CUP het gehoop om die moontlikheid permanent uit te skakel dat Armeniërs outonomie of onafhanklikheid in die oostelike provinsies van die ryk kan verkry deur die gekonsentreerde Armeense bevolking van hierdie gebiede te vernietig.  Volgens Talaat was die doel van die deportasies die 'definitiewe oplossing vir die Armeense vraag'.  Teen laat 1915 het die CUP die Armeense bestaan ​​uit die ooste van Anatolië geblus.  In Augustus 1915 is deportasie uitgebrei na die weste van Anatolië en die Europese Turkye, waarna hierdie afgevaardigdes dikwels per spoor kon reis. Sommige gebiede met 'n baie lae Armeense bevolking en sommige stede is gedeeltelik ontslae van deportasie. 
Oor die algemeen het nasionale, streeks- en plaaslike bestuursvlakke, sowel as magsmakelaars in die party, die regering en die weermag gewillig saamgewerk om volksmoord uit te voer.   Die aanvang en organisasie is hoofsaaklik uitgevoer deur burgerlike amptenare onder die Ministerie van Binnelandse Sake eerder as deur die Ministerie van Oorlog.  Die moorde naby die voorste linies is uitgevoer deur die Spesiale Organisasie, en diegene wat verder was, het ook plaaslike milisies, bandiete, gendarmes of Koerdiese stamme betrek, afhangende van die gebied.  Baie oortreders was afkomstig uit die Kaukasus (Tsjetsjenen en Circassiërs), wat die Armeniërs met hul Russiese onderdrukkers geïdentifiseer het. Nomadiese Koerde het baie gruweldade gepleeg tydens die volksmoord, maar gevestigde Koerde het dit maar selde gedoen.  Oortreders het 'n verskeidenheid motiewe gehad, waaronder ideologie, wraak, begeerte na Armeense eiendom en loopbaan.  Sommige Ottomaanse politici was gekant teen die volksmoord wat hulle in die gesig gestaar het deur ontslag of moord.   Die regering het besluit dat enige Moslem wat 'n Armeenaar koester teen die wil van die owerhede tereggestel sou word.  
Alhoewel die meerderheid bekwame mans in die weermag ingeroep is, het ander oorgebly as hulle te oud of jonk was, verlate gegaan het of die vrystellingsbelasting betaal het. Anders as in die Hamidiaanse bloedbad of Adana -gebeurtenisse, is bloedbad gewoonlik nie in die Armeense dorpe gepleeg om vernietiging van eiendom of ongemagtigde plundering te voorkom nie. In plaas daarvan is die mans gewoonlik gedurende die eerste paar dae van die res van die gedeporteerdes geskei en tereggestel. Min het verset en geglo dat dit hul gesinne in groter gevaar sou stel.  Seuns ouer as twaalf (soms vyftien) is as volwasse mans behandel.  Teregstellingsplekke is gekies vir nabyheid aan groot paaie en vir ruwe terreine, mere, putte of reënbakke om die wegsteek of wegdoen van lyke te vergemaklik.   Die konvooie sou by 'n nabygeleë transito -kamp stop en die begeleiers sou 'n losprys van die Armeniërs eis, diegene wat nie kon betaal nie, is vermoor. 
Minstens 150 000 afgevaardigdes - die meerderheid van die wat uit Erzerum en Trebizond gedeporteer is, asook baie uit Sivas - het vanaf Junie 1915 deur Erzindjan gegaan, waar 'n reeks transito -kampe opgerig is om die vloei van slagoffers na die moordplek by die naby Kemah kloof.  Duisende Armeniërs is dood naby Hazar -meer, deur paramilitêre eenhede van die kranse af gestoot in valleie waaruit die enigste ontsnapping in die meer was.  Meer as 500 000 Armeniërs het deur die Firincilar -vlakte suid van Malatya gegaan. By die aankoms van konvooie, wat deur die vlakte gegaan het en die Kahta -hooglande nader, sou klowe gevind gewees het wat reeds gevul was met lyke van vorige konvooie, in een van die dodelikste gebiede tydens die volksmoord.   Baie ander was vasgevang in valleie van sytakke van die Tigris, Eufraat of Muratrivier deur lede van die Spesiale Organisasie, hul liggame is in die rivier gegooi. Hierdie lyke het in Bo -Mesopotamië aangekom voor die eerste van die lewende gedeporteerdes.  Armeense mans is dikwels verdrink deur rug aan rug vasgemaak te word voordat hulle in die water gegooi is, 'n metode wat nie op vroue gebruik is nie. 
Die owerhede beskou die verwydering van liggame deur riviere as 'n goedkoop en doeltreffende metode, maar dit veroorsaak wydverspreide besoedeling stroomaf. Soveel liggame dryf langs die Tigris- en Eufraatrivier dat hulle soms die riviere versper en met plofstof skoongemaak moet word. Ander verrottende lyke het aan die oewers vasgesteek, terwyl sommige tot by die Persiese Golf gereis het. Die riviere het lank ná die slagtings besoedel gebly, en die Arabiese bevolkings stroomaf is deur epidemies geraak.  Tienduisende Armeniërs sterf langs die paaie en hul liggame is haastig begrawe of, meer dikwels, net langs die paaie gelaat. Belangrike paaie dreig om onbegaanbaar te word weens die besmetting van lyke, en tifusepidemies versprei in die nabygeleë dorpe.Die Ottomaanse regering wou ook hê dat die lyke skoongemaak word om fotografiese dokumentasie te voorkom. Die Ottomaanse regering het beveel dat die lyke so gou as moontlik opgeruim word, wat nie eenvormig gevolg is nie.  
Vroue en kinders, wat die oorgrote meerderheid van die afgevaardigdes uitgemaak het, is gewoonlik nie onmiddellik tereggestel nie, maar sonder harde water en deur harde optogte deur bergagtige terrein. Diegene wat nie kon byhou nie, moes doodgaan of geskiet word.  Gedurende 1915 moes sommige in die somerhitte tot 1000 kilometer (620 myl) loop.  Om gesinne te bewaar, sou ouer vroue hul kos aan jonger gesinslede weggee. Moeders sou hul dogters voor hul seuns oorgee en hul lewens gee om ten minste een manlike afstammeling te beskerm.  Daar was 'n onderskeid tussen die konvooie uit die ooste van Anatolië, wat byna in hul geheel uitgeskakel is, en diegene uit die weste wat die meeste van die oorlewendes uitgemaak het om Sirië te bereik. 
Islamisering van Armeniërs is uitgevoer as 'n stelselmatige staatsbeleid wat die burokrasie, die polisie, die regbank en die geestelikes insluit, en was net so 'n integrale deel van volksmoord as moord.   Na raming is 100,000 tot 200,000 Armeniërs geïslamiseer.  Sommige Armeniërs is toegelaat om hulle tot Islam te bekeer en deportasie te ontduik, maar waar hulle getalle die drempel van 5 tot 10 persent oorskry, of as daar 'n risiko bestaan ​​dat hulle hul nasionaliteit en kultuur kan behou, dring die regime aan op hul fisiese vernietiging.  Talaat Pasha het die bekering van Armeniërs persoonlik gemagtig en die lojaliteit van bekeerde Armeniërs tot by die einde van die oorlog deeglik gevolg.  Alhoewel die eerste en belangrikste stap die bekering tot Islam was, het die proses ook die uitwissing van Armeense name, taal en kultuur, en vir vroue, onmiddellike huwelik met 'n Moslem -man vereis.  Alhoewel Islamisering die mees lewensvatbare kans op oorlewing was, het dit ook die Armeense morele en sosiale norme oortree. 
Die CUP het die huwelik van Armeense vrouens in die Moslem -huishoudings toegelaat, aangesien hierdie vroue gedwing was om tot Islam oor te skakel en hul Armeense identiteit sou verloor.  Jong vroue en meisies is dikwels as huisknegte of seksslawe toegewys. Sommige seuns is ontvoer om as onvrye arbeiders vir individuele Moslems te werk.   Sommige kinders is met geweld in beslag geneem, maar ander is deur hul ouers verkoop of prysgegee om hul lewens te red.   Spesiale weeshuise wat deur die staat bestuur word, is ook ingestel met streng prosedures wat van plan was om hul aanklagte van 'n Armeense identiteit te ontneem.  Die meeste Armeense kinders wat die volksmoord oorleef het, het uitbuiting, harde arbeid sonder betaling, gedwonge bekering tot Islam en fisiese en seksuele mishandeling verduur. 
Vroue en kinders wat tydens die reis in Moslem -hande geval het, het tipies in Turkse of Koerdiese hande beland, in teenstelling met dié wat in Sirië deur Arabiere en Bedoeïene gevang is.  Militêre bevelvoerders het aan hul mans gesê om 'aan [die vroue] te doen wat julle wil', wat lei tot wydverspreide verkragtings.  Alhoewel Armeense vroue verskillende maniere probeer vermy het om seksuele geweld te vermy, was selfmoord dikwels die enigste beskikbare ontsnappingsmiddel.  Afgevaardigdes is naak in Damaskus vertoon en in sommige gebiede as seksslawe verkoop, wat 'n belangrike bron van inkomste was vir gepaardgaande gendarmes.  Sommige is in Arabiese slawemarkte aan Moslem -Hajj -pelgrims verkoop en het tot in Tunisië of Algerië beland. 
Die eerste aankomste middel 1915 is in Aleppo gehuisves. Vanaf middel November is die konvooie toegang tot die stad geweier en langs die Bagdad-spoorweg of die Eufraat na Mosoel herlei. Die eerste transito-kamp is in Sibil gevestig, oos van Aleppo sou elke dag een konvooi aankom, terwyl 'n ander een na Meskene of Deir ez-Zor sou vertrek.  Tientalle konsentrasiekampe is in Sirië en Bo -Mesopotamië opgerig.  Teen Oktober 1915 het ongeveer 870 000 afgevaardigdes Sirië en Bo -Mesopotamië bereik. Die meeste is herhaaldelik tussen kampe oorgeplaas en 'n paar weke in elke kamp gehou totdat daar baie min oorlewendes was.  Hierdie strategie het die Armeniërs fisies verswak en siektes versprei, soveel dat sommige kampe aan die einde van 1915 gesluit is weens die bedreiging dat siektes na die Ottomaanse weermag sou versprei.   Laat in 1915 is die kampe rondom Aleppo gelikwideer en die oorlewendes moes noodgedwonge na Ras al-Ayn optrek, die kampe rondom Ras al-Ayn is vroeg in 1916 gesluit en die oorlewendes is na Deir ez-Zor gestuur. 
Oor die algemeen is Armeniërs voedsel en water geweier tydens en na hul gedwonge optog na die Siriese woestyn   het baie gesterf aan honger, uitputting of siektes, veral disenterie, tifus en longontsteking.   Sommige plaaslike amptenare het Armeniërs kos gegee, terwyl ander omkoopgeld geneem het om kos en water te voorsien.  Hulporganisasies is amptelik verbied om voedsel aan die gedeporteerdes te verskaf, hoewel sommige hierdie verbod omseil het.  Oorlewendes getuig dat sommige Armeniërs hulp geweier het omdat hulle geglo het dat dit hul lyding net sou verleng.  Die wagte het vroulike gevangenes verkrag en bedoeïene ook toegelaat om in die nag die kampe oor te val vir plundering en verkragting, en sommige vroue is in die huwelik gedwing.   Kinderlose Turke, Arabiere en Jode sou na die kampe kom om Armeense kinders by hul ouers te koop, duisende kinders is op hierdie manier verkoop.  Op die gebied van die Ottomaanse Vierde Leër, onder bevel van Djemal Pasha, was daar geen konsentrasiekampe of grootskaalse slagtings nie, eerder was Armeniërs hervestig en gewerf om vir die oorlogspoging te werk. Hulle moes hulle tot Islam bekeer of gedeporteer word na 'n ander gebied. 
Die Armeense vermoë om aan te pas en te oorleef, was groter as wat die oortreders verwag het.  'n Losweg georganiseerde, deur Armeense geleide weerstandsnetwerk in Aleppo het baie afgevaardigdes gehelp om Armeense lewens te red.  Aan die begin van 1916 het ongeveer 500 000 gedeporteerdes gelewe.  Nadat hy van Matthias Erzberger gehoor het dat Duitsland verwag dat oorlewende Armeniërs na die oorlog mag terugkeer huis toe, beveel Talaat Pasha vroeg in 1916 'n tweede golf van slagtings.  Meer as 200 000 Armeniërs is tussen Maart en Oktober 1916 vermoor, dikwels in afgeleë gebiede naby Deir ez-Zor en op dele van die Khabur-vallei, waar hul liggame nie 'n gevaar vir die volksgesondheid sou veroorsaak nie.   Die bloedbad het die meeste Armeniërs wat die kampstelsel oorleef het, doodgemaak.  Opsetlike, deur die staat geborgde moord op Armeniërs het meestal teen einde Januarie 1917 opgehou, hoewel sporadiese slagtings en hongersnood steeds gedood het. 
'N Sekondêre motivering vir volksmoord was die vernietiging van die Armeense middelklas om plek te maak vir 'n Turkse en Moslem -bourgeoisie.  Die veldtog om die ekonomie te verkwik, het in Junie 1914 begin met 'n wet wat baie etniese minderheidsverkopers verplig het om Moslems in diens te neem. Die ondernemings van gedeporteerde Armeniërs is oorgeneem deur Moslems wat dikwels onbevoeg was, wat tot ekonomiese probleme gelei het.  Op 13 September 1915 het die Ottomaanse parlement die 'Tydelike wet van onteiening en konfiskering' goedgekeur, wat kommissies formuleer om eiendom wat deur Armeniërs in beslag geneem is, te herverdeel  en enige moontlikheid van terugkeer daarvan uit te sluit.  Gekonfiskeerde eiendom is dikwels gebruik om die deportasie van Armeniërs en hervestiging van Moslems, sowel as weermag, milisie en ander staatsuitgawes te finansier.  Die volksmoord het katastrofiese gevolge op die Ottomaanse ekonomie gehad. Moslems is benadeel deur die deportasie van geskoolde professionele persone en hele distrikte het in hongersnood geraak ná die deportasie van hul boere. 
Gekonfiskeerde Armeense eiendomme vorm 'n groot deel van die grondslag van die Republiek van Turkye se ekonomie, wat dit kapitaal besorg. Die onteiening en ballingskap van Armeense mededingers het baie laer-klas Turke (dit wil sê boerdery, soldate en arbeiders) in staat gestel om tot die middelklas te styg.  Die onteiening was deel van 'n poging om 'n statistiese 'nasionale ekonomie' te bou wat beheer word deur Moslem -Turke.   Alle spore van die Armeense bestaan, insluitend kerke en kloosters, biblioteke, argeologiese terreine, khachkars, en diere- en plekname, is stelselmatig uitgevee.    Beslaglegging op Armeense bates duur voort in die tweede helfte van die twintigste eeu. 
Die volksmoord het die Armeense bevolking van die Ottomaanse Ryk met 90 persent verminder.  Die presiese aantal Armeniërs wat gesterf het, is nie bekend nie en dit is onmoontlik om vas te stel.  Beide tydgenote en latere historici het beraam dat ongeveer 1 miljoen Armeniërs tydens die Eerste Wêreldoorlog omgekom het,    met syfers wat wissel van 600 000 tot 1,5 miljoen sterftes.   Tussen 800 000 tot 1,2 miljoen Armeniërs is gedeporteer.   Die ramings van Talaat Pasha, wat in 2007 gepubliseer is, het 'n onvolledige totaal van 924,158 Armeense gedeporteerde amptenare se aantekeninge laat blyk dat hierdie getal met 30 persent verhoog word. Die gevolglike skatting van 1,2 miljoen gedeporteer is in ooreenstemming met skattings deur Johannes Lepsius en Arnold J. Toynbee.  Op grond van hedendaagse ramings het Akçam beraam dat teen die einde van 1916 slegs 200 000 gedeporteerde Armeniërs nog geleef het.  Sterftesyfers wissel baie per provinsie. Terwyl in Bitlis en Trabizond 99% van die Armeense bevolking tussen 1915 en 1917 uit die statistiese rekord verdwyn het, was 38% in Adana vermis en die ander het in 'n ander provinsie oorleef of is glad nie gedeporteer nie. 
Op 24 Mei 1915 het die Triple Entente (Rusland, Brittanje en Frankryk) die Ottomaanse bloedbad van Armeniërs formeel veroordeel en gedreig om "alle lede van die Ottomaanse regering persoonlik verantwoordelik te hou vir die misdade, sowel as die agente van die geïmpliseer gevind in soortgelyke slagtings ".  Hierdie verklaring was die eerste gebruik van die term "misdade teen die mensdom" in internasionale diplomasie  dit het later 'n kategorie van internasionale strafreg geword na die Tweede Wêreldoorlog. 
Die Ottomaanse Ryk het probeer om te keer dat joernaliste verslag doen oor die gruweldade  en dreig buitelanders wat die gruweldade afgeneem het.  Tog is gemotiveerde berigte oor massamoorde wyd in Westerse koerante behandel.   Getuienisgetuienis is gepubliseer in boeke soos Die behandeling van Armeniërs in die Ottomaanse Ryk (1916) en Ambassadeur Morgenthau se verhaal (1918), wat die publiek bewus gemaak het van die volksmoord.  Die volksmoord is veroordeel deur wêreldleiers soos Woodrow Wilson, David Lloyd George en Winston Churchill.  
Die Duitse Ryk was tydens die Eerste Wêreldoorlog 'n militêre bondgenoot van die Ottomaanse Ryk.  
Hulppogings is in tientalle lande gereël om geld in te samel vir Armeense oorlewendes. Teen 1925 het mense in 49 lande 'Golden Rule Sundays' gereël waartydens hulle die dieet van Armeense vlugtelinge geëet het om geld in te samel vir humanitêre pogings.  Tussen 1915 en 1930 het Near East Relief $ 110 miljoen ($ 1,7 miljard aangepas vir inflasie) vir vlugtelinge uit die Ottomaanse Ryk ingesamel. 
Terwyl die Britse leër in 1917 en 1918 noordwaarts deur die Levant gevorder het, bevry hulle ongeveer 100,000 tot 150,000 Armeniërs wat vir die Ottomaanse weermag onder afgrondige omstandighede gewerk het, insluitend dié wat met geweld tot bekering gekom en deur Arabiese stamme gevange gehou is.  Na die volksmoord organiseer die oorblywende Armeniërs 'n gekoördineerde poging, bekend as vorpahavak (letterlik 'die byeenkoms van weeskinders') om ontvoerde Armeense vroue en kinders terug te eis.  Armeense leiers het die tradisionele patrilinaliteit laat vaar om hierdie kinders as Armeens te klassifiseer. 
'N Weeshuis in Alexandropol het 25 000 weeskinders gehou, die grootste aantal ter wêreld.  In 1920 het die Armeense Patriargaat van Konstantinopel aangemeld dat dit vir 100 000 weeskinders sorg, en geraam dat nog 100 000 gevange bly.  Alhoewel die Ottomaanse regering na die oorlog nog wette aangeneem het wat die terugkeer van gesteelde Armeense eiendom vereis, is 90 persent van die Armeniërs in die praktyk belet om na hul huise terug te keer, veral in die ooste van Anatolië. 
Die 1920 -verdrag van Sèvres het aan Armenië 'n groot gebied in die ooste van Anatolië toegeken, maar dit is nie bekragtig nie. 
Na die wapenstilstand het die geallieerde regerings die vervolging van oorlogsmisdadigers beywer.  Grand Vizier Damat Ferid Pasha het in die openbaar erken dat 800 000 Ottomaanse burgers van Armeense oorsprong gesterf het as gevolg van staatsbeleid  en 'n sleutelfiguur en inisieerder van die Ottomaanse spesiale militêre tribunaal was.  Die krygshowe het byna geheel en al staatgemaak op dokumentêre getuienis en beëdigde getuienis van Moslems.   Aanklagte fokus op die misdade van "deportasie en moord", wat alle kabinetsministers, die weermag en die CUP betrek het.  Die hof het beslis dat "die misdaad van massamoord" op Armeniërs "deur die topleiers van CUP georganiseer en uitgevoer is".  Agtien skuldiges is ter dood veroordeel, waarvan slegs drie uiteindelik tereggestel is terwyl die res gevlug het en verhoor is in absentia.   Vervolging word belemmer deur 'n wydverspreide oortuiging onder Turkse Moslems dat die optrede teen die Armeniërs nie strafbare misdade was nie.  Die misdade word toenemend nodig en geregverdig geag om 'n Turkse nasiestaat te stig. 
Op 31 Maart 1923 het die nasionalistiese beweging 'n wet aangeneem wat immuniteit verleen aan oorlogsmisdadigers van CUP.  Die verdrag van Sèvres is later daardie jaar nietig verklaar deur die Verdrag van Lausanne, wat die huidige grense van Turkye bepaal het en voorsiening gemaak het vir die verdrywing van die Griekse bevolking. Die bepalings vir die beskerming van minderhede het geen handhawingsmeganisme nie en is in die praktyk verontagsaam. Historikus Hans-Lukas Kieser kom tot die gevolgtrekking dat die internasionale gemeenskap implisiet die Armeense volksmoord goedgekeur het deur met die verdrag in te stem.   Op 15 Maart 1921 word Talaat Pasha in Berlyn vermoor as deel van Operasie Nemesis, die geheime operasie van die Dashnaktsutyun in die twintigerjare om die daders van die Armeense volksmoord dood te maak.    Die verhoor van sy toegelate moordenaar, Soghomon Tehlirian, fokus op die verantwoordelikheid van Talaat vir volksmoord en word volgens historikus Stefan Ihrig 'een van die mees skouspelagtige verhore van die twintigste eeu'. Tehlirian is vrygespreek.  
Kwasi -oorlog met Frankryk
Ironies genoeg was dit revolusionêre Frankryk, 'n paar jaar gelede die voormalige bondgenoot van Amerika, wat die eerste toets vir die nuwe Federale vloot was. Terwyl die demokratiese Amerikaanse publiek aanvanklik die hervormings wat in Parys plaasgevind het, goedgekeur het, het die mening gedraai toe berigte terugfilter van grootmoorde op mans, vroue en kinders bloot omdat hulle aan die geestelikes of aristokrasie behoort, of aanhangers van die klasse was.
In Maart 1794 het die kongres deur 'n nou stem die land se eerste vlootwet goedgekeur deur die bou van ses fregatte, vier 44-geweer, 24 ponder fregatte en twee kleiner 36-geweer fregatte vir die destydse kolomme van $ 688,888, 'n bedrag gelyk aan tot byna 8% van die regering se inkomste. Maar 'n kodisil wat deur die Republikeinse Party geborg is, vereis dat die bou gestaak word in die geval van vrede met Algiers, die mees militante van die Barbary-state.
Teen 1797 het president John Adams in 'n ondraaglike situasie met Revolusionêre Frankryk te staan ​​gekom. Franse oorlogskepe en privaatmanne was besig om die Britse en Amerikaanse handelaar te vang en teen die middel van die jaar 300 Amerikaanse skepe geneem. Die kongres, onder druk van Adams, het uiteindelik gestem om drie van die ses fregatte wat die naaste aan voltooiing was, klaar te maak, en het toe 'n vlootafdeling opgerig. Teen 1798 beloop die finale rekening om die ses fregatte te voltooi $ 2,5 miljoen, maar die besparing in versekeringskoste vir Amerikaanse handelaars daardie jaar is op $ 8,6 miljoen geraam - 'n sterk finansiële argument vir die nuwe vloot! Adams, altyd 'n skerp beoordelaar van karakter, het Benjamin Stoddert, 'n rewolusionêre kavallerie -majoor, as die eerste sekretaris van die vloot aangestel. Stoddert was 'n bekwame sekretaris wat die vloot vinnig uitgebrei het tot 'n vloot van 54 skepe wat binne drie jaar 94 Franse skepe gevang het. Tydens hierdie sogenaamde Quasi-oorlog het die fregat Konstellasie onder Thomas Truxtun verdien die eerste louere van die Federale vloot deur twee Franse Nasionale fregatte te verslaan.
Gedigitaliseerde 1914 passasierslyste
Stoomskiplyn: Fabre Line
Klas van passasiers: Eersteklas
Datum van vertrek: 16 April 1914
Roete: Spesiale winterreis van New York na die Middellandse See wat Algiers, Napels, Villefranche en Marseille besoek
Bevelvoerder: Kaptein Victor Bouleuc
Stoomskiplyn: Atlantic Transport Line
Datum van vertrek: 23 Mei 1914
Roete: New York na Londen
Bevelvoerder: Kaptein E. G. Cannons
Stoomskiplyn: Amerikaanse lyn
Klas van passasiers: Tweedeklas
Datum van vertrek: 27 Mei 1914
Roete: Southampton en Cherbourg na New York via Queenstown (Cobh)
Bevelvoerder: Kaptein F. M. Passow
Stoomskiplyn: Lamport & Holt Line
Datum van vertrek: 9 Julie 1914
Roete: Buenos Aires na New York via Montevideo, Santos, Rio de Janeiro, Bahia (Salvador), Trinidad (Port of Spain) en Barbados (Bridgetown)
Bevelvoerder: Kaptein A. Codogan.
Stoomskiplyn: Cunard Line
Klas van passasiers: Tweede kajuit
Datum van vertrek: 11 Julie 1914
Roete: Liverpool na New York
Bevelvoerder: Kaptein W. T. Turner, R.N.R.
Klas van passasiers: Saloon
Datum van vertrek: 29 Julie 1914
Roete: New York na Liverpool via Queenstown (Cobh) en Fishguard
Bevelvoerder: Kaptein James Clayton Barr
Stoomskiplyn: Lloyd Sabaudo
Klas van passasiers: Almal
Datum van vertrek: 12 Augustus 1914
Roete: Genua na New York
Bevelvoerder: Kaptein Tiscornia
Stoomskiplyn: Scandinavian America Line / Skandinavien-Amerika Linie
Klas van passasiers: Eerste en Tweede kajuit
Datum van vertrek: 13 Augustus 1914
Roete: Kopenhagen na New York
Bevelvoerder: Kaptein J. Hempel
Datum van vertrek: 22 Augustus 1914
Roete: Liverpool na Boston
Bevelvoerder: Kaptein D. S. Miller, R.D., R.N.R.
Stoomskiplyn: Donaldson Line
Klas van passasiers: Kajuit
Datum van vertrek: 29 Augustus 1914
Roete: Glasgow na Quebec en Montreal
Bevelvoerder: Kaptein Robert C. Brown
Roete: Londen na New York
Bevelvoerder: Kaptein E. O. Cannons
Datum van vertrek: 1 September 1914
Bevelvoerder: W. R. D. Irvine, R.D., R.N.R.
Stoomskiplyn: Hamburg Amerika Linie / Hamburg American Line (HAPAG)
Klas van passasiers: Chirurge en verpleegsters van die Amerikaanse Rooi Kruis
Datum van vertrek: 13 September 1914
Roete: New York na Falmouth, Engeland
Bevelvoerder: Kaptein Armistead Rust, U.S.N. (Afgetree)
Stoomskiplyn: Holland-Amerika Line
Datum van vertrek: 15 Oktober 1914
Roete: Rotterdam na New York
Bevelvoerder: Commodore G. Stenger
Datum van vertrek: 17 Oktober 1914
Bevelvoerder: Kaptein A. R. Mills
Stoomskiplyn: Red Star Line
Datum van vertrek: 29 Oktober 1914
Roete: Liverpool na New York via Queenstown (Cobh)
Bevelvoerder: Kaptein J. Bradshaw
Datum van vertrek: 31 Oktober 1914
Bevelvoerder: Kaptein P. Van Den Heuvel
Britse hulpmag na Antwerpen gestuur
'N Paar dae tevore het die British Marine Brigade (vier bataljons van ongeveer 2 000 man in totaal) en die Oxfordshire Yeomanry by die hawe van Dunkirk aangekom (tussen 19 en 22 September). 'N Afdeling Britse gepantserde motors en vliegtuie wat reeds in Vlaandere was onder bevelvoerder Cr Samson, RN, met motors en 50 motorbusse met bestuurders wat aangesluit het toe mariniers by hierdie klein Britse mag aangesluit het. Hierdie mag was bedoel om die Duitsers die indruk te gee dat hulle gevorderde eenhede van 'n groter Britse mag was wat op pad was na Antwerpen om die Belgiese veldleër te ondersteun. Op 28 September het een bataljon van die Marine Brigade na Lille gegaan om die onttrekking van Franse territoriale eenhede uit die gebied te dek terwyl die Duitse opmars weswaarts gestoot het tydens die sogenaamde "Race to the Sea ". Die res van die British Marine Brigade (drie bataljons van ongeveer 1 500 man in totaal) het eers na Cassel gegaan. Van daar af het hulle saam met Franse troepe gewerk om Duitse kavalleriepatrollies wat in die gebied verken het, te verwyder.
Op 3 Oktober was die beleg en bombardement van Antwerpen op die sesde dag dat die twee forte van Waelhem en Ste Catherine in Duitse hande was, 'n gaping in die suidelike deel van die buitenste verdedigingsring gedwing is en die besluit geneem is om te ontruim die koninklike hof en die Belgiese regering. Die drie bataljons van die British Marine Brigade het na Antwerpen begin trek. Op dieselfde dag het mnr Winston Churchill, Eerste Heer van die Admiraliteit, 'n dagbesoek van Londen na Antwerpen per spesiale trein gemaak, met baron de Broqueville en koning Albert. Daar is tydens die vergadering ooreengekom dat:
Die Belge sou poog om die stad vir ten minste tien dae te verdedig.
Binne drie dae sou die Britse regering bevestig of dit 'n verligende mag sou kon stuur en, indien moontlik, wanneer dit sou aankom.
As die Britte hierdie versekering nie kon bied nie, sou die Belgiese regering vry wees om die verdediging van Antwerpen te laat vaar.
As die Belgiese veldleër teruggetrek word, stuur die Britte troepe na Gent om die uittrede te dek.
Op 4 Oktober is die Britse regering goedgekeur om 'n Britse en Franse mag saam te stel met 'n totaal van ongeveer 53 000 man. Die Britse mag sou bestaan ​​uit:
twee vlootbrigades om by die Britse Marine Brigade aan te sluit wat reeds in België was (vorm die nuwe Royal Naval Division)
twee nuutgestigte afdelings: 7de Afdeling en 3de Kavalleriedivisie.
'N Franse hulpmag
Generaal Joffre, die Franse opperbevelhebber, kon nie 'n mag van gereelde troepe aanbied wat nie reeds besig was om die flankaanvalle van die Duitse leërs in hul poging om na die kus te vorder nie. In plaas daarvan is die volgende troepe aangebied, maar hulle kon nog nie 7-10 dae daar aankom nie:
Dit was van kardinale belang om 'n gang oop te hou vir die moontlike uittrede van die Belgiese veldleër, óf aan die kus óf suid na Gent. Dit was nodig om te voorkom dat dit deur die Duitse opmars in die suidelike verdediging van Antwerpen en tussen Gent en Antwerpen afgesny word. Op 4 Oktober het die Duitsers probeer om die Schelde -rivier by Schoonaerde oor te steek. Terselfdertyd was die Duitse leërs besig om veld te wen by Arras, met die verowering van die belangrike mynstad Lens op 5 Oktober. Duitse Kavalerie -eenhede het van Lille in die rigting van Ieper gevorder. Hulle het reeds kavalleriepatrollies gehad op die hoë grond suid van Ieper aan die Mont Noir en Mont des Cats. Die Britse ekspedisiemag het die Aisne -sektor begin verlaat om noordwaarts te beweeg, maar kon nog 'n paar dae nie in België aankom nie.
Op 6 Oktober het die twee vlootbrigades van die nuutgestigte Britse Royal Naval Division, wat op 3/4 Oktober in Duinkerke geland het, binne drie dae per dag in Antwerpen aangekom om die troepe wat reeds daar was, te ondersteun: die Belgiese garnisoen, die Belgiese veld Army en die Britse Marine Brigade.
Een van die twee Britse afdelings wat die Britte aangebied het, die 7de Afdeling, was egter steeds aan die gang op vervoerskepe van Southampton. Dit sou eers op 6/7 Oktober by Zeebrugge aankom. Die 3de Kavalleriedivisie sou eers op 8 Oktober in Oostende land. Volgens die ooreenkoms van 3 Oktober, hoewel meer Britse troepe inderdaad op pad was, kon die Britse regering nie binne drie dae die volle hulpverlening aan die stad Antwerpen verskaf nie. Op 6 Oktober het luitenant-generaal sir Henry Rawlinson per motor in Antwerpen aangekom om die bevel oor die Britse aflosmagt te neem namate dit alles in die gebied vergader moes word.
Die situasie in Antwerpen en suid van Antwerpen vir die Belgiese veldleër was onseker. Op 6 Oktober het koning Albert en die Raad van Nasionale Verdediging om 16:00 'n besluit geneem om die grootste deel van die Veldleër oor die Schelderivier onmiddellik na die westelike oewer terug te trek. Daardie nag is die 8 forte van die binneste lyn deur Belgiese vestingstroepe beset. Die loopgrawe tussen Fort 2 tot 7 is deur die twee Britse vlootbrigades beset. Drie Belgiese afdelings het die Schelde na die westelike oewer oorgesteek om by die twee afdelings wat reeds daar was, aan te sluit.
In die vroeë oggendure van 7 Oktober het twee Duitse bataljons die Schelde -rivier suksesvol met bote by Schoonaerde oorgesteek onder die dekking van 'n dik mis. Later die dag het meer Duitse eenhede hulle gevolg deur 'n geboude pontonbrug te gebruik. Die Belgiese 6de afdeling kon hulle nie verslaan nie. Op hierdie tydstip is besluit om deur die veldleër terug te trek na 'n posisie agter die Terneuzen -kanaal. Koning Albert het sy hoofkwartier van Antwerpen na Selzaete verhuis. Die Belgiese stafhoof het genl. Sir Henry Rawlinson versoek om enige beskikbare Britse troepe te stuur om die Belgiese brigade in Gent te ondersteun. Duitse kavallerie is aangemeld in die gebied ongeveer 20 kilometer suid van Gent.
Op 7 Oktober verower die Duitsers die ontruimde fort Broechem en die Massenhoven Redoubt. Duitse artillerie is toe oor die Netherivier na vore gebring.Die aand om 23.25 uur het die Duitsers kennis gegee dat die stad vanaf die oggend van 8 Oktober gebombardeer sal word. Die Duitse bevelvoerder, generaal von Beseler, was onder druk van die Duitse opperbevel om Antwerpen te neem en die Duitse eenhede daar te bevry, sodat hulle kon voortgaan om die Duitse opkomende regtervleuel wat nou in die gebied van Ieper was, te help.
↑ Sien Simon House se werk oor die Slag van die Ardennen vir meer in: Krause, Jonathan (red.): The Greater War. Ander vegters en ander fronte, 1914-1918, Basingstoke 2014.
↑ Stevenson, David: 1914-1918. The History of the First World War, Londen 2012, p.76.
↑ Palat, Barthèlemy Edmond: La grande guerre sur le front occidental, Parys 1927, p. 98.
↑ Cailleteau, François: Gagner la Grande Guerre, Parys 2008, p. 102.
↑ Sheffield, Gary: Forgotten Victory. Die Eerste Wêreldoorlog. Myths and Realities, Chatham 2001, p. 125.
↑ Stevenson, David: 1914-1918, Londen 2012, p. 100.
↑ Krause, Jonathan: Vroeë loopgrafiek in die Franse leër. Die Tweede Slag van Artois, Mei-Junie 1915, Farnham 2013, p. 82.
↑ Doughty, Robert: Pyrrhic Victory. Franse strategie en operasies in die Groot Oorlog, Cambridge 2005, pp. 194-195.
↑ Von Falkenhayn, generaal Erich: Algemene hoofkwartier 1914-1916 en sy kritieke besluite, Londen 1919, pp. 210-211.
↑ Ousby, Ian: Die pad na Verdun. Frankryk, nasionalisme en die Eerste Wêreldoorlog, Londen 2002, p. 40.
↑ Vir meer inligting: Lielivicius, Vejas: Oorlogsland aan die oostelike front. Kultuur, nasionale identiteit en Duitse beroep in die Eerste Wêreldoorlog, Cambridge 2000 Sanborn, Joshua: Imperial Apocalypse. Die Groot Oorlog en die Vernietiging van die Russiese Ryk, Oxford 2014.
↑ Dit is ten minste die tradisionele verklaring vir Falkenhayn se denke agter die aanval op Verdun. Onlangs het Paul Jankowski aangevoer dat Falkenhayn se konsep van 'n 'atritional battle' uitgevind is as 'n verskoning vir operasionele mislukking. Hy merk op dat die beroemde Kersfees memorandum waarin Falkenhayn aan die Kaiser vertel het van sy plan om 'Frankryk wit te laat bloei' nooit werklik gevind is nie en dus miskien deur Falkenhayn vervals is in sy memoires. Vir meer inligting: Foley, Robert T .: Duitse strategie en die pad na Verdun. Erich von Falkenhayn and the Development of Attrition, 1870-1916, Cambridge 2005 Jankowski, Paul: Verdun. Die langste slag van die Groot Oorlog, Oxford 2013.
↑ Horne, Alistair: The Price of Glory. Verdun 1916, Londen 1962, p. 229.
↑ Denizot, Alain: Verdun 1914-1918, Parys 1996, p. 85.
↑ Bourne, John/Sheffield, Gary: Douglas Haig War Diaries and Letters 1914-1918, Londen 2005, p. 187.
↑ Philpott, William: Bloody Victory. The Sacrifice on the Somme and the Making of the Twentieth Century, Londen 2009, p. 80.
↑ Prior, Robin/Wilson, Trevor: Kommando aan die Westelike Front. The Military Career of Sir Henry Rawlinson 1914-1918, Barnsley 2004, p. 146.
↑ Ibid., Bl. 191.
↑ Foley, Robert T., Duitse strategie en die pad na Verdun: Erich von Falkenhayn and the Development of Attrition, 1870-1916, Cambridge 2005, p. 185.
↑ Gale, Tim: Die Franse leër se tenkmag en gepantserde oorlogvoering in die Groot Oorlog. The Artillerie Spéciale, Farnham 2013, p. 37.
↑ Pedroncini, Guy: Les Mutineries de 1917, Parys 1967, p. 57.
↑ Carré, luitenant-kolonel Henri: Les Grandes Heures du Général Pétain 1917 et la Crise du Morale, Le Mans 1952, p. 133.
↑ Marble, Sanders: Britse artillerie aan die Westelike Front in die Eerste Wêreldoorlog, Farnham 2013, p. 183.
↑ Hammond, Bryn: Cambrai 1917. The Myth of the First Great Tank Battle, Londen 2008, p. 429.
↑ Zabecki, David T .: Die Duitse offensiewe van 1918. 'N Gevallestudie in die operasionele vlak van oorlog, Londen 2006, pp. 77-79.
↑ Bruce, Robert B .: Pétain. Verdun aan Vichy, Washington DC 2008, p. 60.
↑ Bruce, Robert B .: A Fraternity of Arms. Amerika en Frankryk in die Groot Oorlog, Lawrence, Kansas 2003, p. 189.
↑ Ibid., Bl. 192.
↑ Greenhalgh, Elizabeth: Foch in bevel. The Forging of a First World War General, Cambridge 2011, pp. 214-217.
↑ Lloyd, Nick: Honderd dae. The End of the Great War, Londen 2013, p. 75.
↑ Boff, Jonathan: Wen en verloor aan die Westelike Front. Die Britse Derde Leër en die Nederlaag van Duitsland in 1918, Cambridge 2012, p. 24.
↑ Vir meer inligting, sien: Watson, Alexander: Enduring the Great War. Bestry, moreel en ineenstorting in die Duitse en Britse leërs, 1914-1918, Cambridge 2008.