Saam is hulle na sy oupa se grootword-plaas Bloemkraal naby Tweeling in die Oos-Vrystaat. “Ek kom van die stad en dit het vir my gevoel soos ’n ander tydsone. Ons is so warm ontvang.”
Dis op Bloemkraal waar Johan Heyns se gewaarwording van ongeregtigheid begin het. Hy kon nie verstaan hoekom sy speelmaat, Toet, onder die boom moes eet, terwyl hulle in die huis eet nie.
Naby die plaas loop ’n treinspoor. Sy oupa het apartheid met ’n voortsnellende trein vergelyk: Jy kan dit net stop as jy óp die trein is, deel van die establishment, van binne en nie van buite nie. Hy het dit kritiese solidariteit genoem.
“In die preekgoed klink hy soos die dominees wat ek van skool af onthou toe ek nog in die kerk was. Maar daar is ook heelwat onderhoude wat hy oorsee gevoer het, vreeslik welsprekend. Een van hulle was vir ’n Nederlandse show.” Hy gee ’n laggie.
Adam Heyns was vyf toe sy oupa dood is. “Dis waar ek die eerste keer besef het die dood is onomkeerbaar.” Hier is hy by sy oupa se kis saam met sy nefie Hannes en sussie Renée.
“En my ouma . . . Op een van die video’s vertel sy kalm hoe hulle in die laat 1980’s verwag het daar gaan ’n aanslag op my oupa se lewe wees. En toe dit gebeur, was dit asof sy dit verwag het, ’n profetiese einde van ’n profeet.”