Neem die bul by die horings: die gevaarlike Minoïese praktyk van stiersprong - Inligting
As bulspring in die Minoïese howe van die Bronstydperk 'n ware praktyk was (na raming ongeveer 3200 v.C.-1100 v.C.), was dit waarskynlik nie naastenby so lekker soos dit in fresco's verskyn nie. Die hedendaagse professionele matadors het genoeg probleme om ongedeerd weg te kom nadat hulle bulle met hul rooi kappe aas ... na die bul in plaas daarvan, met die bedoeling om die rokerige, woeste dier as 'n akrobatiese rekwisiet te gebruik. Of dit nou vir godsdienstige doeleindes was of nie, die bul sou beslis 'n goeie stryd teen die atlete gehad het - immers hy het geen godsdienstige of sosiale oorwegings gehad nie.
Hoe atlete oor bulle gespring het
Minoïese bul wat spring (Grieks: ταυροκαθάψια) word die beste voorgestel deur die gebruik van die beroemde fresco in Knossos -paleis. Alhoewel die aktiwiteit eenvoudig klink, bly die taal van die Minoans (Lineêr A) onvertaal, dus die aard van die praktyk is byna uitsluitlik gebaseer op interpretasies van artistieke werke wat oorleef het. Hierdie werke bestaan ​​nie net uit fresco's nie, maar ook uit terracottabeelde, kliprobbe en selfs sarkofae. Vanweë die rykdom aan beeldspraak met godsdienstige simbole word bulspring meestal as deel van 'n ritueel beskou-wat verder beklemtoon word deur die jarelange tradisie van stieraanbidding in die oostelike Middellandse See.
Bronsgroep van 'n bul en akrobaat. Minoïs, 1550-1450 vC. Dit word gesê dat dit uit die suidweste van Kreta kom. (Mike Peel/ CC BY SA 4.0 )
Bulspring as 'n praktyk is redelik eenvoudig in verduideliking, hoewel dit waarskynlik nie in uitvoering is nie. 'N Man spring letterlik oor 'n bul, gryp die bul by die horings en voer dan toertjies of truuks uit die momentum van die bul wat onder die akrobaat se hou vassteek.
Brazen Bull: gruwelike antieke Griekse marteltoestel het gille in 'musiek' verander
The Bullroarer: 'n instrument wat deur kulture en tyd draai
Lees tussen die lyne: ontsyfering van die skrifte van die Minoane en Mykeneërs
Uitbeeldings van die oefening wissel tot 'n mate: daar is drie klassifikasies van bulspring wat geleerdes ontdek het. Die eerste toon die man aan wat die bul van voor af nader en 'n terugslag maak deur die horings vas te gryp; die tweede laat die man heeltemal oor die bul spring en die rug van die bul as hefboom gebruik in plaas van die horings; en die derde voorstelling toon die man wat reeds bokant die bul is, in dieselfde rigting as die wese. Al hierdie afbeeldings beklemtoon die akrobatika van die mannetjie en die gebruik van die bul as 'n blote rekwisiet.
Die bul spring atleet. Ivoor. Minoïese kultuur.
Waarom sou iemand oor 'n bul spring?
Die betekenis van die bulspringende tradisie is gehul in godsdienstige misterie-maar daar is geen onmiskenbare bewys dat die tradisie selfs godsdienstig was nie. Hierdie vermoede word gemaak op grond van die oorweldigende hoeveelheid artefakte van stiere - van die drink van rhyta tot koninklike goue ringe - en die oortuiging dat die Minoërs die "Horings van Toewyding" aanbid het om hul gode te eer. Of die Minoërs 'n bul aanbid, 'n god of godin wat in 'n bul verander, 'n god of godin wat bulle ry of beskerm, of 'n god wat al die bogenoemde eienskappe bevat, is onbekend.
Minoïese goue ring wat 'n mannetjie uitbeeld wat oor 'n bul spring. Na bewering van Archanes, Kreta, 1450-1375 vC. Goud. Waarskynlik gegee deur A. J. Evans. Ashmolean Museum, Oxford. ( CC BY SA 4.0 )
Dit is hoofsaaklik te wyte aan die prominensie van bulbeelde dat hierdie horings met die Minoïese godsdiens verbind is. Die sarkofaag uit die Hagia Triada is byvoorbeeld nie net die beste oorlewende Minoïese sarkofaag nie, maar ook een van die beste afbeeldings van stieroffers op Kreta uit die Bronstydperk. Die ritualistiese moord op die bul gaan gepaard met 'n optog van singende en dansende vroue. As gevolg van soortgelyke beelde op Kreta en in die gebiede van die primêre handelskontakte van die Minoërs, was die daad van bulspring as 'n godsdienstige sport so aanhoudend.
Een van die syvlakke van die "Agia Triada" sarkofaag, Kreta, Griekeland.
Die aanbidding van bulle kan gesien word in die hedendaagse Bronstydperk kulture van Anatolië (hedendaagse Turkye), Mesopotamië en Egipte. 'N Artikel deur Jeremy McInerney van die Universiteit van Pennsylvania beklemtoon die' diepgewortelde spanning tussen die wildheid van die bul en die behoefte om dit te bemeester 'as 'n simboliese rede waarom stieraanbidding en bulspring waardevol was in die Minoïese kultuur. Dit is waarskynlik dieselfde wat ook vir hierdie ander kulture gesê kan word.
Die simboliek van 'die wilde tem' is nie alleen in die Bronstydperk geïsoleer nie; Die vermoë van die mens om die natuurlike wêreld te verower (of dit nou die mens bedoel is of nie) weeg swaar in verskillende beskawings. Die Attic Grieke het dit in die heldedade van Herakles geïllustreer deur sy nederlaag van die Nemese leeu, sowel as in hul talle afbeeldings van die "onbeskaafde" centaurs wat teen die Lapiths veg, soos gesien op die Parthenon. Die Romeine het hulle ook hierdie nederlaag voorgestel in die voorlegging van die Galliërs op Trajanus -kolom. Dit is selfs geïnterpreteer dat die Milesians se nederlaag van die Tuatha de Danann in antieke Ierse literatuur die sukses van die mens simboliseer om die onbeperkte towerkuns van die natuurlike wêreld te oorkom.
Heracles veg teen die Nemean Leeu. Witgemaalde lekythos, ca. 500-475 vC.
Daar word ook teoreties beweer dat die oefening niks anders as 'n eenvoudige (maar gevaarlike) sport was nie - miskien selfs 'n toets waarna seuns as mans beskou is. Ander geleerdes debatteer of die beelde enigsins 'n werklike aktiwiteit toon. Alexander MacGillivray het gesê dat die beelde 'n meer mitologiese betekenis kan hê, wat die voorstellings aan sterrekunde kan koppel. Hy sê in sy artikel (2000), "Orion konfronteer Taurus ... terwyl Perseus salto ... oor die bul se rug om Andromeda te red." Hier word die sterrebeelde beskryf wat nog in die hemele bestaan ​​(alhoewel hulle waarskynlik verskillende name vir die Minoërs gehad het), wat die mitologiese jagter Orion uitbeeld wat die astrologiese teken van die bul konfronteer.
Hierdie skrywer postuleer-op grond van MacGillivray se oorwegings-dat deur die demigod Perseus se redding van sy sterflike minnaar in die bulspringende tradisie op te neem, kan dien om by die verskillende aspekte van godsdiens (mitologie, sterrekaarte, ens.) ou mense het geglo dat dit hul feitelike geskiedenis was. Miskien is die interpretasie van MacGillivray bedoel om aan te dui dat die Minoërs 'n beeld wat hulle in die sterre gesien het, kopieer en 'n godsdienstige doel daaraan toeskryf op grond van hul mitologiese 'geskiedenis'. (Weereens, dit is die outeur se hipotese gebaseer op navorsing, insluitend die artikel van MacGillivray).
Geheime van die vier goue ringe uit die graf van die Griffin Warrior onthul
Sal Aurochs, 'n beesoort wat in antieke grotskilderye voorkom, opgewek word?
Kan die Egiptiese Ankh -simbool veroorsaak word deur die ingewande van bulle?
Orion en Taurus.
Selfs as 'n Rosetta Stone spesifiek vir Lineaire A verskyn, is daar geen sekerheid dat dit die Minoïese tradisie van bulspring sou verduidelik nie. U moet immers die oorvloed literatuur in ag neem - beide gefragmenteerd en volledig - wat uit die antieke Griekeland en Rome oorleef, maar nog steeds nie 'n geheelbeeld gee van talle praktyke, oortuigings, ens. Uit die klassieke wêreld nie.
Voorlopig gaan geleerdes voort om teoretiseer oor die Minoërs op grond van materiaal en visuele kultuur wat op Kreta gevind word, sowel as deur vergelykende studies met hul handelskontakte in die oostelike Middellandse See. Bulspring speel ongetwyfeld 'n belangrike rol in die Minoïese kultuur, wat blyk uit die enorme hoeveelheid beeldmateriaal rondom die praktyk. Of dit belangrik is as 'n gewilde artistieke tema of 'n ware uitbeelding van 'n aktiwiteit uit die Bronstydperk, moet nog gesien word.
Die moderne sport van natuurlik Landaise bied etno-argeoloë leidrade oor die ou tradisie van bulspring.
Antropologie, argeologie, kuns en musiek
Atlete in natuurlik Landaise meeding as 'n cuadrilla, of span, soos in die Bull-Linging Fresco.
Sauteurs, of springers, is gewoonlik jong mans, net soos die springer in die fresco.
In albei gevalle, sauterus spring direk oor 'n laaibul.
Sauterus moenie die bul heeltemal oorgee nie, soos die atleet in die fresco doen. Hulle doen egter verskillende soorte flips (kyk na video's op die oortjie Vir verdere ondersoek om te sien sauteurs in aksie.)
Die diere wat gebruik word in natuurlik Landaise is gewoonlik koeie, nie bulle nie.
Vaches Landaises, die koeie wat gebruik word in natuurlik Landaise, is effens kleiner as die meeste ander koeie. Hulle weeg ongeveer 300-500 kilogram (660-1,102 pond) en staan ​​ongeveer 1,25 meter (4 voet).
In die hele Middellandse See-bekken, insluitend Egipte en Sirië, en so ver oos as die Indusvallei, is afbeeldings van antieke bulspring gevind.
Jallikattu is 'n moderne rituele sport van bull-tem, wat in die Indiese deelstaat Tamil Nadu beoefen word. Jallikattu deel baie ooreenkomste met natuurlik Landaise, insluitend spankompetisie, maar spring is nie een daarvan nie.
persoon wat kulture en kenmerke van gemeenskappe en beskawings bestudeer.
persoon wat artefakte en lewenstyle van antieke kulture bestudeer.
geleerde gedrag van mense, insluitend hul tale, geloofstelsels, sosiale strukture, instellings en materiële goedere.
persoon wat bestudeer hoe mense vandag voorwerpe gebruik en organiseer om te verstaan ​​hoe hulle voorwerpe in die verlede gebruik en georganiseer het.
om aan die kant van iets te wees of te plaas.
kuns of ontwerp wat direk in die nat gips van 'n muur of ander oppervlak geverf is.
woord of frase wat gebruik word om iets anders voor te stel, of 'n begrip van een konsep in terme van 'n ander konsep.
Die klank, illustrasies, foto's en video's word onder die mediabate gekrediteer, behalwe promosiebeelde, wat gewoonlik skakel na 'n ander bladsy wat die mediakrediet bevat. Die regtehouer vir media is die persoon of groep wat gekrediteer word.
Sean P. O 'Connor, BioBlitz Education Consultant
Jeremy McInerney, "Bulle en bulspring in die Minoïese wêreld," ekspedisie 53 (2011): 6-13.
Lees ons diensbepalings vir meer inligting oor gebruikerstoestemmings. Kontak u onderwyser as u vrae het oor hoe u iets op ons webwerf in u projek of klaskameraanbieding kan noem. Hulle sal die beste formaat ken. As u met hulle in verbinding tree, benodig u die bladsytitel, die URL en die datum waarop u toegang tot die bron verkry het.
As 'n mediabate afgelaai kan word, verskyn 'n aflaai -knoppie in die hoek van die media -kyker. As daar geen knoppie verskyn nie, kan u nie die media aflaai of stoor nie.
Die teks op hierdie bladsy kan gedruk word en kan volgens ons diensvoorwaardes gebruik word.
Enige interaktiewe op hierdie bladsy kan slegs gespeel word terwyl u ons webwerf besoek. U kan nie interaktiewe aflaai nie.
Antieke Griekse politiek, filosofie, kuns en wetenskaplike prestasies het die Westerse beskawings vandag baie beïnvloed. Een voorbeeld van hul nalatenskap is die Olimpiese Spele. Gebruik die video's, media, naslaanmateriaal en ander bronne in hierdie versameling om te leer oor antieke Griekeland, die rol daarvan in die hedendaagse demokrasie en burgerlike betrokkenheid.
Atletiek in antieke Griekeland
Leer hoe die ou Grieke atlete en atletiek beskou het.
Sport van die Olimpiese Winterspele 2014
Maak kennis met die sportsoorte van die Olimpiese Winterspele 2014.
Foto van 'n man wat oor 'n laaibul spring.
Stier-springs fresco uit die paleis van Knossos
Bullsport - insluitend om oor hulle te spring, te veg, te hardloop of te ry - word al duisende jare lank oor die hele wêreld beoefen. Miskien is die mees geliefde antieke illustrasie hiervan, genaamd die bulsprong of Toreador-fresco, afkomstig van die terrein van Knossos op die eiland Kreta. Die muurskildery, soos dit nou gerekonstrueer is, toon drie mense wat oor 'n bul spring: een persoon aan die voorkant, 'n ander oor sy rug en 'n derde agter.
Die beeld bestaan ​​uit ten minste sewe panele, elk 0,78 meter hoog. Fragmente van hierdie uitgebreide muurskildery is erg beskadig gevind in die vulsel bo die mure in die Court of the Stone Spout, aan die oostekant van die sentrale hof in Knossos. Die feit dat die skilderye in vulling gevind is, dui daarop dat hierdie muurskildery as deel van 'n opknapping vernietig is. Die erdewerk wat saam met die fragmente gevind is, gee ons sy datum, waarskynlik LM II (ongeveer 1400 v.G.J.).
Herbou maar steeds onvolledig
Toe Sir Arthur Evans, die eerste argeoloog wat by Knossos gewerk het, die fragmente gevind het, herken hy dit as 'n vroeë voorbeeld van boeresport, en hy was gretig om 'n volledige beeld te skep wat hy met die wêreld kon deel. Hy het 'n bekende argeologiese restaurateur, Émile Gilliéron, aangestel om die beeld wat ons vandag ken uit die grootste stukke van die sewe panele te skep. Ongelukkig is dit onmoontlik om al die oorspronklike panele te rekonstrueer en om glad nie 'n idee te kry van die skildery nie, maar ons bly oor met Gilliéron se rekonstruksie.
Bulfresco uit die oostelike vleuel van die paleis van Knossos (gerekonstrueer), c. 1400 v.G.J., fresco, 78 cm hoog (Argeologiese Museum van Heraklion, foto: Andy Montgomery, CC BY-SA 2.0)
Wat ons sien, is 'n vriesraamwerk van 'n baie vinnige toneel. Die sentrale beeld van die fresko soos dit gerekonstrueer is, is 'n bul wat so sterk laai dat sy voor- en agterpote in die lug is. Voor die bul is 'n persoon wat sy horings gryp, skynbaar op die punt om daaroor te spring. Die volgende persoon is in die middel van die gewelf, onderstebo, oor die agterkant van die bul, en die laaste persoon kyk na die agterkant van die dier, arms uit, blykbaar net nadat hy afgeklim het-"die landingstok vasgesteek", soos hulle in gimnastiek sê .
Stier-fresco (detail) uit die oostelike vleuel van die paleis van Knossos (gerekonstrueer), c. 1400 v.G.J., fresco, 78 cm hoog (Argeologiese museum van Heraklion, foto: Carole Raddato, CC BY-SA 2.0)
Die mense aan weerskante van die bul, soos gerekonstrueer, dra merkers van beide manlike en vroulike geslagte: hulle is wit geverf, wat 'n vroulike figuur aandui volgens antieke Egiptiese geslagskleurkonvensies, wat ons weet dat die Minoans ook gebruik het. Maar albei karakters dra net 'n lendendoek, 'n manlike rok. Die haarstyl (krul bo -op met lokke wat agterop val) kom nie ongewoon voor by beide jong mannetjies en wyfies nie. Baie interpretasies van hierdie geslagsoorskryding is moontlik, maar daar is ongelukkig min bewyse om die een bo die ander te ondersteun. Ons kan ten minste sê dat die voorstelling van geslag in die laat Egeïese Bronstydperk vloeiend was.
Die persoon in die middel van die aksie wat oor die rug van die bul spring, is bruin geverf, wat dui op manlike geslag volgens antieke Egiptiese geslagskleurkonvensies, en dit is sinvol in ag genome sy lendendoek. Dit is interessant om op te let dat die spiere van al drie die bulspringers, by hul dye en kiste, baie fyn verwoord is, wat hul atletiese bou beklemtoon.
Die agtergrond van die toneel is blou, wit of geel monochroom, en dui geen argitektoniese konteks vir die aktiwiteit aan nie. Boonop toon die sewe panele en die saamgestelde rekonstruksie van Gilliéron almal 'n rand van geverfde ryk bont stene wat oorvleuel. Dit lyk dus asof ons bedoel is om hierdie tonele te sien as abstrakte aksie binne rame, nie deel van 'n wyer visuele veld of verhaal nie.
Stier-fresco (detail) uit die oostelike vleuel van die paleis van Knossos (gerekonstrueer), c. 1400 v.G.J., fresco, 78 cm hoog (Argeologiese museum van Heraklion, foto: Jebulon, CC0)
Die interessantste vraag oor die bul wat skilderye van Knossos spring, is wat dit kan beteken. Ons kan nie die hele bulspring-siklus in detail verstaan ​​nie, aangesien dit so fragmentaries is, maar ons weet dat dit baie muurruimte beslaan het en dat 'n aansienlike hoeveelheid hulpbronne bestee moes word om dit te skep.
Soos hierbo genoem, het baie kulture in ruimte en tyd in die sport deelgeneem, en hulle het almal 'n paar dinge gemeen. Eerstens is hierdie sportsoorte lewensgevaarlik. Om te jaag, te dans, mee te spring, of om 'n bul dood te maak, kan jou baie doodmaak. Tweedens word hierdie aktiwiteite gewoonlik voor 'n skare uitgevoer: dit is 'n burgerlike gebeurtenis wat in die openbaar aangebied word en in die geheue opgeteken word. Derdens, diegene wat aan hierdie bulaktiwiteite deelneem, is dikwels jongmense op 'n ouderdom wanneer hulle van kleins af oorgaan na volwassenheid en die bereiking van die bulsport bydra tot die oorgang. Antropoloë noem hierdie soort aktiwiteite 'n deurgangsritueel, wat die deelnemer as volwassene as 'n volwassene bevestig.
Daarom kan ons vermoed dat die tonele wat uit Knossos spring, na so 'n deurgangseremonie verwys. Baie het die Sentrale Hof (teatergebied) net anderkant die westelike fasade van die paleis by Knossos geïdentifiseer as plekke waar stierpronings moontlik plaasgevind het. Ons weet moontlik nooit die presiese betekenis van hierdie skilderye nie, maar dit bly vandag by ons aanklank vind - nie net vanweë hul skoonheid en dinamika nie, maar omdat dit 'n aktiwiteit verteenwoordig wat steeds 'n belangrike deel van baie kulture regoor die wêreld is.
Afskrifafskrif - Aflevering 18 - Minoïese Bull Leaper
"Neem die bul by die horings". dit is 'n skrikwekkende metafoor. Dit is hoe politici bedoel is om krisisse die hoof te bied. Dit is wat ons almal bedoel is om te doen met die groot morele probleme van die lewe.Alhoewel die meeste van ons, vermoed ek, hoop om dit te vermy. Maar ongeveer vier duisend jaar gelede het ons ernstige argeologiese bewyse van 'n hele beskawing wat skynbaar gesamentlik gefassineer was deur die idee om die bul te konfronteer.
"Ek het baie skilderye gesien van mense wat die bulle spring of sny. Daar was altyd 'n soort spel tussen mans en bulle. Altyd." (Sergio Delgado)
Dit is een van die vele raaisels van 'n samelewing op die kruispad van Afrika, Asië en Europa, wat 'n sleutelrol gespeel het in die vorming van wat ons nou die Midde -Ooste noem.
"In die middel van die wyndonker see is daar 'n land met die naam Kreta, 'n ryk en lieflike land wat aan alle kante deur die see gewas is en daarin is baie mense en 90 stede. Daar meng die een taal met die ander. die stede is Knossos, 'n groot stad en daar was Minos nege jaar koning, die seëngenoot van die magtige Zeus. "
Dit was Homeros wat die lof besing van Kreta, welvarend en kosmopolities, en van sy groot koning Minos. Nou in die Griekse mite, het Minos 'n baie komplekse verhouding met bulle gehad. Hy was die seun van Zeus, die koning van die gode, maar om hom te verwek, het Zeus homself in 'n bul verander. Minos se vrou het op sy beurt 'n onnatuurlike passie vir 'n baie mooi bul gekry, en die vrug van die obsessie was die Minotaur, halfman, halfbul. Minos was so skaam oor sy monsteragtige stiefseun dat hy hom in die labirint gevange gehou het, en daar verslind die Minotaurus 'n gereelde voorraad meisies en jeugdiges wat elke jaar deur Athene gestuur word - totdat dit die Griekse held Theseus was wat hom daarin kon slaag. Die verhaal van Theseus en die Minotaurus, van die mens wat sy monsteragtige demone in die gesig staar, word al eeue lank vertel - deur Ovidius, Plutarchus, Vergilius en ander - en dit is deel van die hoë kanon van die Griekse mite, van Freudiaanse sielkunde en van Europese kuns.
Argeoloë was betower deur hierdie verhale en, net meer as honderd jaar gelede, toe Arthur Evans die eiland verken en besluit het om by Knossos te grawe, was die bulle en monsters, paleise en labirinte van Kreta, bekend uit die Griekse mite, nog steeds baie in hom verstand. Alhoewel ons geen idee het wat die mense van hierdie ryk beskawing omstreeks 1700 vC hulself eintlik noem nie, het Evans, wat geglo het dat hy die wêreld van Minos ontdek het, hulle eenvoudig Minoërs genoem, en Minoans wat hulle sedertdien gebly het. Tydens sy uitgebreide opgrawings het Evans die oorblyfsels van 'n uitgestrekte gebouekompleks ontdek wat pottebakkery en juweliersware bevat, gekerfde klipseëls, ivoor, goud en brons en kleurvolle fresco's, wat dikwels bulle uitbeeld. Evans was gretig om die rol wat die diere in die ekonomiese en seremoniële lewe van die eiland gespeel het, te herbou, en daarom was hy veral geïnteresseerd in 'n ontdekking - elders op die eiland - van 'n klein bronsbeeld van 'n bul met 'n figuur wat oor spring Dit. Dit is nou een van die hoogtepunte van die Minoïese versameling van die British Museum.
Die bul en die springer is albei van brons, en saam is hulle ongeveer 150 cm lank en 100 tot 130 mm hoog. Die bul is in volle galop - bene uitgestrek en kop omhoog - en die figuur spring daaroor in 'n groot kronkelende salto. Dit is waarskynlik 'n jong man. Hy het die bul se horings gegryp en sy liggaam reguit gegooi, sodat ons hom sien op die punt waar sy liggaam heeltemal omgedraai het. Die twee boogfigure weerspieël mekaar - die uiterlike kromme van die seuntjie se liggaam word beantwoord deur die inwaartse kurwe van die bul se ruggraat. Dit is die mees dinamiese en mooiste beeldhouwerk, en dit bring ons dadelik in die werklikheid - maar ook die mite - van die geskiedenis van Kreta.
Daar word vermoed dat dit afkomstig is van Rethymnon, 'n stad aan die noordkus van die eiland, en dit is waarskynlik oorspronklik as 'n offer in 'n bergheiligdom of in 'n grotheiligdom gedeponeer. Sulke voorwerpe word gereeld in hierdie heilige plekke van Kreta aangetref, wat daarop dui dat beeste 'n belangrike rol gespeel het in godsdienstige rituele. Baie geleerdes sedert Evans het probeer verduidelik waarom hierdie beelde so belangrik was. Hulle het gevra waarvoor bulspring was, en al was dit ooit moontlik. Evans het gedink dit was deel van 'n fees ter ere van 'n moedergodin. Ander stem nie saam nie, maar bulspring word dikwels beskou as 'n godsdienstige opvoering, wat moontlik die offer van die dier en selfs die toevallige dood van die springer behels. In hierdie beeldhouwerk doen die bul en die mens beslis 'n uiters gevaarlike oefening. Om die diere te kon gewel, sou maande se opleiding verg. Ons kan dit met vrymoedigheid sê, want die sport oorleef vandag nog in dele van Frankryk en Spanje. Ons het gesels met Sergio Delgado, 'n vooraanstaande hedendaagse bulspringer - of om die regte Spaanse term 'recortador' te gebruik:
"Daar was altyd 'n soort spel tussen mans en bulle. Daar is nie 'n behoorlike skool vir 'recortadores' nie. Jy leer net hoe om die dier te verstaan ​​en hoe hy op die arena sal reageer. Jy kry hierdie kennis eers met ervaring: daar is drie hooftegnieke wat ons moes leer: eers die 'recorte de riñón' (die niersnit), die tweede 'quiebro' (die breek of die swaai), die derde 'salto' (of sprong), wat hoofsaaklik regoor die bul spring in verskillende style.
"Onthou dat die bulle nie voor die wedstryd beseer word nie, soos in die stiergeveg. Die bul sterf nooit in die arena nie. Ons stel ons lewens hier in gevaar, ons word so gereeld soos die stiervegters gestamp en gebuk. Die bul is onvoorspelbaar. Hy is die een in beheer. Ons het nooit die respek vir die bul verloor nie. "
Ek dink wat Sergio Delgado sê, is baie fassinerend, want dit bevestig geleerdes se voorstelle dat die sprong op Kreta ten tyde van hierdie klein standbeeld waarskynlik 'n godsdienstige betekenis sou gehad het. Selfs die brons waarvan dit gemaak is, dui op 'n offer aan die gode.
Dit is omstreeks 1700 vC gemaak in die middel van wat argeoloë die Bronstydperk noem, toe groot vordering met die maak van metale die manier waarop mense die wêreld kon vorm, verander het. Brons, 'n legering van koper en tin, is baie harder en sny baie beter as koper of goud, en sodra dit ontdek is, word dit al meer as duisend jaar lank algemeen gebruik om gereedskap en wapens te maak. Maar dit maak ook 'n baie mooi beeldhouwerk, en daarom is dit vinnig gebruik, soos u kan sien uit hierdie bulspringer, om kosbare, waarskynlik toewydingsvoorwerpe te maak.
Die British Museum-bulbeeld is gegiet met behulp van die verlore-was-tegniek. Die kunstenaar modelleer eers sy visie in was, dan vorm hy klei daar rondom. En dit word dan in die vuur gebring, wat die klei verhard en die was laat smelt. Die was word dan afgetap en op sy plek word 'n bronslegering in die vorm gegooi, sodat dit die presiese vorm aanneem wat die was aangeneem het. As dit afkoel, word die vorm gebreek om die brons te onthul wat dan afgewerk kan word - gepoleer, ingeskryf of ingedien om die finale beeldhouwerk te maak. Die bulspringer is redelik erg gekorrodeer. Dit is nou afgebreek tot 'n groenbruin kleur. Dit sou natuurlik nooit so sprankelend gewees het soos goud nie, maar oorspronklik sou dit 'n kragtige, verleidelike glans gehad het.
Dit is die brons wat beelde soos hierdie laat blink, en dit is die brons wat ons bul van mite na geskiedenis laat beweeg. Op die eerste oogopslag is dit verbasend dat dit hoegenaamd van brons is, aangesien geen koper of tin - wat beide benodig word - op Kreta gevind word nie. Albei kom baie verder, met koper afkomstig van Ciprus - die naam beteken die 'koper -eiland' - of van die oostelike Middellandse See -kus. Maar tin moes nog 'n langer reis onderneem deur handelsroetes uit die ooste van Turkye en soms selfs uit Afghanistan. Dit was dikwels 'n tekort, want die handelsroetes is gereeld onderbreek, soms deur seerowers.
Hier met die beeldhouwerk self, kan u eintlik iets sien van die stryd om die blikkiesvoorraad te beveilig. Daar was nie genoeg in die legering nie, wat verklaar waarom die oppervlak taamlik pik gemerk is, en ook waarom die struktuur swak was, sodat die agterpote van die bul mettertyd afgebreek het.
Maar selfs al was die verhoudings van die legering minder as ideaal, vertel die bestaan ​​van die blik en koper - albei van buite Kreta - dat die Minoane rondbeweeg en oor die see handel dryf. Kreta was inderdaad 'n belangrike speler in die uitgebreide netwerk van handel en diplomasie wat die oostelike Middellandse See dek - dikwels gefokus op die uitruil van metale, en alles gekoppel aan seereise. Ons het die maritieme argeoloog, dr Lucy Blue van die Southampton Universiteit, gevra om ons meer te vertel:
"Die klein bronsbeeldjie van Minoïese Kreta, uniek soos dit is, is ook 'n baie goeie aanduiding van hierdie belangrike bron, wat in die oostelike Middellandse See gesog is. Ongelukkig het ons slegs 'n beperkte aantal skeepswrakke om hierdie handel te staaf. aktiwiteite, maar een van die skeepswrakke wat ons het, is die van die 'Uluburun'. Dit was 'n vaartuig wat aan die Turkse kus gevind is. Die 'Uluburun' het 15 ton vrag, waarvan 9 ton koper, koper was Daarbenewens het die 'Uluburun' 'n baie ryk vrag - amber uit die Oossee, granate, pistasieneute - daar was ook 'n magdom vervaardigde goedere, waaronder brons- en goue beeldjies, krale van verskillende materiale, groot aantal gereedskap en wapens wat aan boord gedra word. word verruil. "
Ten spyte van die filofax, is daar nog baie onbeantwoorde vrae oor die Minoïese beskawing. Die woord 'paleis', wat Evans gebruik het om die groot geboue wat hy opgegrawe het, te beskryf, dui op koninklikes, maar eintlik lyk dit asof hierdie geboue godsdienstige, politieke en ekonomiese sentrums was. Dit was argitektonies ingewikkelde plekke, met 'n groot verskeidenheid aktiwiteite, een van hulle was die bestuur van handel en produkte, en organiseer die groot aantal bekwame ambagsmanne wat doek geweef het en die ingevoerde goud, ivoor en brons bewerk het.
Fresco's in die paleis in Knossos toon groot byeenkomste van mense, wat daarop dui dat dit ook seremoniële en godsdienstige sentrums was. Ten spyte van meer as 'n eeu se opgrawing, bly die Minoans aanloklik raaiselagtig. Voorwerpe soos hierdie klein bronsstandbeeld van die Bull Leaper vertel ons baie van Kreta se belangrike historiese rol in die bemeestering van metale wat die wêreld in 'n paar eeue verander het. En dit bevestig ook die blywende bekoring van mitiese Kreta as die ewige plek waar ons die mees verontrustende skakels tussen mens en dier in onsself konfronteer. Toe Picasso in die twintiger- en dertigerjare die beste elemente van die Europese politiek wou ondersoek, wend hy instinktief na die paleis van Minoïese Kreta, na die ontmoeting tussen mens en bul wat nog steeds by ons almal spook. die Minotaurus.
Die gimnastiek, wat sy naam ontleen aan die antieke Griekse woord vir dissiplinêre oefeninge, kombineer fisiese vaardighede soos liggaamsbeheer, koördinasie, behendigheid, grasie en sterkte met tuimel- en akrobatiese vaardighede, wat almal artistiek uitgevoer word.
Op baie vlakke voer mans en vroue gimnastiek uit. Van plaaslike klubs en skole tot kolleges en universiteite. En in elite nasionale en internasionale kompetisies.
Die geskiedenis vir gimnastiek in die ou Egipte? – 7000 jaar en tel
Gimnastiek is heel waarskynlik die eerste keer in Egiptiese artefakte uitgebeeld. Die kuns van Antieke Egipte beeld die vroegste bewyse van gimnastiek uit.
En uitgevoer vroulike akrobate vir die Farao's en die Egiptiese adel akrobate vermaak Egiptiese adel ongeveer 7000 jaar gelede, te oordeel na antieke fresco's.
Sedert 5000 vC is baie tekeninge gedateer en geverifieer. Hierdie Egiptiese hiërogliewe beeld sulke gimnastiekaktiwiteite uit as rugbuigvariasies en vennootstunts.
Die ou Egiptenare het baie sportsoorte uitgevind, sommige vir vermaaklikheid, en ander om sterk, fisies fiks en skraal te bly.
Die prent dateer uit 2000 jaar vC. Dit toon 'n gimnastiekoefening waarin die liggaam agteroor gebuig word totdat die hand die grond raak.
Die onthulling van liggaamlike buigsaamheid. Dit is een van die mees algemene oefeninge wat vandag uitgevoer word.
Geskiedenis vir gimnastiek: No Bull Vaulting – Minoan Civilization
Vanaf ongeveer 2 700 vC sou akrobate oor die bulle se rug op die eiland Kreta spring toe die Minoïese beskawing floreer.
In die paleis van Knossos op Kreta teken 'n bekende fresco dit op.
Dit beeld 'n springer uit wat 'n wawiel of 'n handveer oor 'n laaibul is.
Geskiedenis vir gimnastiek: geen opwarmings nie en geen oefenkluise nie
Beide mans en vroue het The art of bull-jump uitgevoer. Minoïese Kreta het dit ontwikkel. Die atleet hardloop na 'n laaibul.
Gryp sy horings. En as dit in die lug gegooi word, sou dit verskillende lugbewegings uitvoer. Op die bul se rug beland. En klim en land op sy of haar voete aan die ander kant van die bul.
Hierdie vroeë gimnastiekverwante byeenkoms het sterkte, moed, grasie en styl vereis. Sonder om te weet, kon ons voorspel dat hierdie weergawe van die sport 'n baie hoë beserings- en sterftesyfer het.
Doen die akrobaat in die Minoïese bulspringende fresco 'n handstand op die bul of draai hy net oor die dier?
Dit is 'n wonderlike fresco van die Knossos Minoïese paleis, gedateer omstreeks 1450 vC, opgegrawe deur Sir Arthur Evans en aanvanklik herstel deur sy span.
Dit beeld twee wyfies uit en 'n mannetjie (die een op die agterkant van die bul) spring en blykbaar 'n simboliese, simboliese karakter te hê.
Enkele algemene opmerkings:
Hulle word aangetref deur baie bulspringende beelde (op fresco's, robbe, vaartuie), nie net op Kreta nie, maar ook oor die hele Middellandse See. Die oorgrote meerderheid van hulle beeld die prent hierbo uit, so ons kan aanvaar dat dit 'n realistiese voorstelling is.
Die bul word op 'n groter skaal as die mense deur die onbekende kunstenaars uitgebeeld om die toeskouers se ontsag tydens 'n bulspring-vertoning oor te dra.
Die groot vraag: wat is die bewegings van elkeen van die atlete?
Sir Arthur Evans was die eerste om 'n verduideliking te probeer doen. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat 'n springer die bul by die horings vat, en dan oor die kop van die dier gedraai, op sy rug beland, 'n omgekeerde draai gemaak en uiteindelik agter die bul beland. Die tekeninge hieronder toon sy voorstelle vir die twee springers, die man en die meisie aan die linkerkant.
Dit is 'n problematiese teorie. Die vroulike springer in die fresco het die horings gegryp en is reeds in die lug uit hierdie posisie.
b. feitlik onmoontlik, want daar is geen manier om die nodige momentum te kry nie.
Nog 'n voorstel deur Younger (1967): Die manlike springer spring uit 'n hoër posisie oor die bul se kop, rus op sy hande en spring af. Dit is aanneemlik, maar in hierdie geval sal die res waarskynlik op die bul se kop wees, nie op die rug nie.
Die mees waarskynlike oefening: Die manlike springer spring van die kant af op die bul en voer akrobatiese oefeninge op sy rug uit. In die uitbeelding van hierdie fresco voer hy 'n handstand uit. Meer uitbeeldings versterk hierdie teorie kyk na wat hierdie meisie doen (beeldjie van Rethymno):
Wat doen die meisies in die fresco: Die een aan die linkerkant hang aan die bul se horings om die dier te vertraag (die meisie van Rethymno presteer om stil te staan).
Die meisie aan die regterkant bid waarskynlik; sy kan nie gereed wees om die springer te vang nie, aangesien haar arms en bene gespan is (verkeerde posisie).
Die fresco is waarskynlik 'n kompakte voorstelling van die drie verskillende aksies wat gelyktydig tydens 'n bulspringprestasie plaasvind: 'n springer vertraag die bul sodat 'n tweede een kan spring en presteer. Die derde een is om te bid.
Andreas Bitados neem 'n foto van die fresco. Die tekeninge kom van die onderstaande webwerf, en die meeste van die inligting hierbo (ongelukkig 'n Griekse).
Geskiedenis vir gimnastiek: die verspreiding van die sport
Teen 800 vC gebruik Griekeland, China, Persië en Indië gimnastiek vir militêre opleiding. Gimnastiek, soos van vroeg af beoefen, het blykbaar van Egipte na Griekeland en Rome versprei.
Geskiedenis vir gimnastiek: Griekse Olimpiese Spele
Om liggaamsontwikkeling te vergemaklik en die vroeë Griekse beskawing bekend te stel aan gimnastiek.
Byvoorbeeld, deur 'n reeks oefeninge wat hardloop, spring, swem, gooi, stoei en gewigoptel insluit. In die een of ander vorm was daar baie basiese gimnastiekbyeenkomste. Voor die inleiding deur die Grieke van gymnazein, letterlik, "om naak te oefen. "
In antieke Griekeland was gimnastiek 'n hoë waarde -eienskap. En beide mans en vroue het aan kragtige gimnastiese oefeninge deelgeneem.
Daar word gesê dat die ou Grieke gimnastiek gedoen het sonder klere aan. Sou sommige van die oefeninge en kompetisies nie so prakties wees nie?
Ja, sonder die regte kleredrag en beskermende toerusting soos bekers, was sommige van ons roetines ongemaklik om uit te voer. Dit lyk egter asof daar geen rede is om te dink dat daar 'n een-tot-een-ooreenstemming was tussen moderne roetines en dié van die ou mense nie.
Omgekeerd het antieke gimnasia wat gespesialiseer is in die opleiding en versterking van die manlike liggame, geleenthede en dissiplines afwesig in ons gimnasium. Onder hulle was opleiding in etiek, sedes, filosofie, letterkunde en musiek.
Destyds was gimnastiek baie anders. Selfs as u na video's uit die vroeë 1900's kyk, voor die Tweede Wêreldoorlog, word die bewegings op die Olimpiese vlak deesdae meestal as joga en dans beskou. Selfs in die 1950's was die Olimpiese Spele baie laer as dié van 'n vlak 6 -gimnas vandag. Eers in die sewentigerjare het die vlak regtig gestyg en 'n elite sport geword.
Om u vraag te beantwoord, het die vaardighede nie 'n bewegingsvlak vereis wat dit onprakties gemaak het nie. En as dit die geval was, het hulle waarskynlik maniere gevind om dit te hanteer, net soos gimnaste en dansers vandag hul hare opsit, hul knieë en enkels plak, ens.
Geskiedenis vir gimnastiek: Die Romeine
Die Romeine het, nadat hulle Griekeland verower het, die aktiwiteite tot 'n meer formele sport ontwikkel. En hulle het die gimnasiums gebruik om hul legioene fisies voor te berei vir oorlogvoering.
Met die agteruitgang van Rome, het die belangstelling in gimnastiek egter afgeneem, terwyl die tuimel nog steeds 'n vorm van vermaak was.
Baie van hierdie oefeninge is by die Olimpiese Spele ingesluit tot en met die verlating van die Spele in 393 nC. Sommige van die kompetisies wat onder hierdie ou definisie van gimnastiek gegroepeer is, het later afsonderlike sportsoorte geword, soos atletiek (baan en veld), stoei en boks.
Geskiedenis vir gimnastiek: Sjina
Tuimel was ook 'n kunsvorm in antieke China.Steengravures wat in die Shandong-provinsie gevind is en dateer uit die Han-tydperk (206 v.C.-220 nC) beeld akrobatiek uit.
Geskiedenis vir gimnastiek: Moderne gimnastiek
In 1774, 'n Pruis, Johann Bernhard Basedow. Fisiese oefeninge met ander vorme van onderrig by sy skool in Dessau, Sakse, ingesluit. Met hierdie aksie het die modernisering van gimnastiek begin en die Germaanse lande op die voorgrond van die sport gebring.
In die laat 1700's het Friedrich Ludwig Jahn van Duitsland die sybalk, die horisontale staaf, die parallelle stawe, die balansbalke en springgebeurtenisse ontwikkel. Word beskou as die " vader van moderne gimnastiek " meer as enigiemand anders.
Gimnastiek het in die 1800's in Duitsland floreer. Terwyl hy in Swede was, is 'n meer grasieuse vorm van die sport, wat ritmiese beweging beklemtoon, ontwikkel deur Guts Muth.
Die opening (1811) van die Jahn 's -skool in Berlyn. Om sy weergawe van die sport te bevorder. Dit het daartoe gelei dat Europa en Engeland baie klubs gevorm het.
Die belangrikste ontwikkelaar van natuurlike gimnastiek was Per Henrik Ling. In 1813 stig Ling 'n sentrum vir onderwysersopleiding, die Royal Gymnastics Central Institute, in Stockholm.
Ling het 'n stelsel van gimnastiese oefeninge bedink en geleer wat ontwerp is om mediese voordele vir die atleet te lewer. Calisthenics word aan hom toegeskryf, insluitend gratis calisthenics - oefeninge sonder handapparaat soos klubs, toverstafies en halters.
Alhoewel Ling nie mededinging bevorder het nie, het gratis calisthenics ontwikkel tot 'n mededingende sport wat bekend staan ​​as vloeroefening.
Geskiedenis vir gimnastiek: groei in die Verenigde State
Dr Dudley Allen Sargent het gimnastiek aan die Verenigde State bekendgestel. Hy het gimnastiek aan verskeie Amerikaanse universiteite onderrig. Omtrent die tyd van die burgeroorlog. Meer as 30 stukke apparaat wat Sargent uitgevind het.
Die grootste deel van die groei van gimnastiek in die Verenigde State was gerig op Europese immigrante en aktiwiteite wat die sport in die 1880's in hul nuwe stede bekendgestel het.
Klubs is gevorm as Turnverein- en Sokol -groepe, en daar word gereeld na gimnaste verwys as turners. Moderne gimnastiek het tradisionele geleenthede uitgesluit, soos gewigoptel en worstel. En beklemtoon vorm eerder as persoonlike wedywering.
Geskiedenis vir gimnastiek: moderne kompetisie
Mansgimnastiek was op die skedule van die eerste moderne Olimpiese Spele in 1896, en dit is sedert 1924 voortdurend op die Olimpiese agenda.
Die Olimpiese gimnastiekkompetisie vir vroue het in 1936 begin met 'n algehele kompetisie. En in 1952 is 'n kompetisie vir afsonderlike geleenthede bygevoeg.
In die vroeë Olimpiese kompetisies was die dominante manlike gimnaste uit Duitsland, Swede, Italië en Switserland, waar die sport die eerste keer ontwikkel het.
Maar teen die vyftigerjare het Japan, die Sowjetunie en die Oos -Europese lande die voorste manlike en vroulike gimnaste begin produseer.
Apparate en geleenthede vir vroue en mans is gestandaardiseer in 'n moderne formaat tydens die 1954 Olimpiese Spele. As 'n puntestelsel het 'n puntestelsel van 1 tot 10 in plek gekom.
Die opkoms van vroue se gimnastiek
Moderne gimnastiek het aansienlik gewild geword weens die optredes van Olga Korbut van die Sowjetunie tydens die Olimpiese Spele 1972 en Nadia Comaneci van Roemenië tydens die Olimpiese Spele 1976.
Boonop het die wydverspreide televisiedekking van hierdie dramatiese optredes die sport die publisiteit gegee wat dit in die verlede ontbreek het. En baie ander lande as die destydse tradisionele steunpilare - die USSR, Japan, Oos- en Wes -Duitsland en ander Oos -Europese nasies - het gimnastiek begin bevorder, veral vir vroue onder hierdie lande was China en die Verenigde State.
Geskiedenis vir gimnastiek: Moderne internasionale kompetisie
Moderne internasionale kompetisie het ses byeenkomste vir mans en vier byeenkomste vir vroue. Terwyl die mans se gebeurtenisse die ringe, parallelle stawe, horisontale staaf, sy- of pommelperd, lang of gewelfde perd en vloer (of gratis) oefening is.
Hierdie geleenthede beklemtoon sterkte en buigsaamheid van die bolyf, tesame met akrobatiek. Die vroue se byeenkomste is die gewelfde perd, balansbalke, ongelyke tralies en vloeroefening.
Oefen musiek op die vloer. Terselfdertyd kombineer hierdie geleenthede grasieuse, dansagtige bewegings met krag en akrobatiese vaardighede. Baie kompetisies sluit in tuimel en trampolien in die Verenigde State.
Ses gimnaste vorm spanne vir internasionale kompetisies.
In die spankompetisie presteer elke gimnas op elke toerusting, en die span met die meeste punte wen.
Daar is ook 'n aparte kompetisie vir die allround-titel, wat na die gimnas gaan met die hoogste puntetotaal nadat hy op elke toerusting opgetree het, en 'n kompetisie om die hoogste telling van elke apparaat te bepaal.
Ritmiese gimnastiek is 'n ander tipe gimnastiek vir vroue. 'N Olimpiese sport sedert 1984. Akrobatiese vaardighede word nie gebruik nie.
Die ritmiese gimnas voer grasieuse, dansagtige bewegings uit terwyl hy items soos 'n bal, hoepel, tou, lint of Indiese klubs vashou en beweeg, met musikale begeleiding.
Roetines word individueel of in groepsuitvoerings vir ses gimnaste uitgevoer.
Geskiedenis vir gimnastiek: jeugontwikkelingsprobleme
Die teenwoordigheid van 'n oorwig van tienermeisies in die internasionale gimnastiekkompetisie. Vanaf die laat sewentigerjare en tot in die 21ste eeu het dit direk verband gehou met die Korbut-Comăneci-verskynsel, wat 'n keerpunt was vir die ontwikkeling van Geskiedenis vir gimnastiek.
Baie van hierdie jonger gimnaste, veral diegene wat lang ure vir kompetisies geoefen het. Hulle het egter nog nie die menarche bereik nie.
Byvoorbeeld, sommige het dopingtegnieke gebruik om die aanvang van fisiese rypwording te vertraag.
En die gevolglike veranderinge in die swaartepunt en gewig van 'n gimnas.
Boonop het die afrigting van hierdie jongmense probleme opgelewer. Baie is deur hul gesinne gelok of gedwing om in 'n onbekende omgewing op te lei.
Teen 2000 het hulle die ouderdomsvereiste vir Olimpiese deelnemers aan gimnastiek tot 16 verhoog om sommige van hierdie probleme te vergoed.
Wat is die geskiedenis van gimnastiek in Indië?
Geskiedenis vir gimnastiek het volwasse geword in Indië, toe Ashish Kumar tydens die Statebondspele in 2010 die eerste medalje ooit in gimnastiek verower het, 'n bronsmedalje.
Kort na die oorwinning het die president van die Gimnastiekfederasie van Indië egter Ashish 's se hoofafrigter van die Sowjetunie, Vladimir Chertkov, gevra: Is dit alles wat u kan lewer, 'n brons? die pers.
Later het die afrigter onthul dat ons in Augustus 2009 geen toerusting gehad het nie.
Ashish het tot Februarie 2010 op die harde vloer geoefen, en toe kry ons toerusting om en by 20 jaar oud. as 'n span vir die Olimpiese Somerspele 2012.
Benewens Ashish het die Statebondspele 2014 ook die opkoms van eweknie -vroulike gimnaste uit Indië.
Gimnas Dipa Karmakar behaal ook 'n bronsmedalje in die gimnastiek tydens die 2014 Statebondspele – Women's Vault, wat haar die eerste vroulike Indiese gimnas maak.
Haar briljante poging om die Produnova in haar tweede poging tot 'n kluis te laat beland, het haar 'n gemiddelde telling van 14.366 gegee, wat haar een van die min gimnaste ter wêreld gemaak het om Produnova suksesvol op hul voete te laat beland.
Daar is nie baie Indiese gimnaste wat op internasionale vlak naam gemaak het nie. Die enigste gimnas, waarvan die meeste Indiërs gehoor het, is Dipa Karmakar.
Dit is 'n opkomende sport en het 'n minimale geskiedenis in ons land.
Tog werk ons ​​jong talente hard daaraan om hul kunsvlyt te slyp en konsekwent prestasie van wêreldgehalte te lewer.
Die ster van die uur is Aruna Reddy, wat die bronsmedalje vir Indië in haar kategorie in die gimnastiekwêreldbeker verower het; sy het die silwer met slegs 0,05 punte gemis!
wat kan baie sê oor die toekoms van die Indiese gimnastiek eerder as die verlede daarvan?
"'n heer en 'n geleerde." Daar is min sulke manne wat by hierdie beskrywing pas uit die "quotargaeologiese" gemeenskap van die laat 19de en vroeë 20ste eeu. Daar was beslis menere en geleerdes, maar diegene wat die reëls en gepastheid van historiese ondersoeke verstaan ​​het en diegene wat die geskiedenis self bestudeer het, was nie altyd dieselfde nie. Voer Sir Arthur John Evans in: Oxford -gegradueerde, filoloog, graafmachine en bewaarder van die Ashmolean Museum. Vandag is hy veral bekend vir sy bydraes tot die pre-klassieke Egeïese argeologie deur sy ontdekking van die Minoërs. Maar hoe hierdie man 'n onaangeraakte samelewing ontdek het, wat en wat hom geïnspireer het, en - die belangrikste - watter van sy veronderstellings akkuraat was en watter vals net so belangrik is vir die ondersoek van sy navorsing as die ontdekking self. Dit is hierdie vrae wat hierdie artikel wil bespreek.
Sir Arthur Evans se aanleg vir klassieke era -navorsing en Homeriese literatuur is bevorder deur die 'revolusionêre' pogings van Heinrich Schliemann in Troy aan die einde van die 19de eeu. Alhoewel geleerdes nou vasgestel het dat die sukses van Schliemann by Troy meer skade berokken het as wat dit gered het, was argeologie nog nie 'n dissipline toe die pogings van Schliemann begin het nie. Dit was bloot 'n stokperdjie van die rykes en elite - diegene wat reise na verafgeleë plekke kon bekostig, luukse toestelle vir ondersoeke en die salarisse wat deur huurlinggrawe en toergidse vereis word. Sy skade word egter gedeeltelik oorweeg hoekom argeologie ontwikkel tot 'n behoorlike wetenskaplike praktyk. Schliemann werk by Troy en Tiryns, waar hy die Mykene -beskawing ontdek het wat hy met die Trojaanse Oorlog verbind het, Evans geïnspireer het om van sy Italiaanse, Britse en Balkan -navorsing af te sien en na die argeologie van die Egeïese See. Evans se werk word egter baie meer gerespekteer as Schliemann's, vanweë sy agtergrond - beide in akademici en politieke onderhandelinge - en metodologie.
Portret van Sir Arthur Evans deur William Richmond, 1907 (Ashmolean Museum)
Evans ' was goed vertroud met kuns, geskiedenis en filologie, nadat hy naam gemaak het as die skrywer van baie wetenskaplike artikels voordat hy as die bewaarder van die Ashmolean Museum toevertrou is - 'n werk waarvoor hy nie maklik sou kon werk nie. Onder die diens van die Ashmolean Museum het Evans ' -Egeïese ondersoeke begin terwyl hulle probeer het om private versamelings van antieke artefakte (dit wil sê die Fortnum -versameling) na die Ashmolean oor te dra. Dit was onder advies van Evans dat die museum in sy geheel oorgegaan het in kuns en argeologie, en begin het met die samestelling van wat die grootste Minoïese versameling buite Kreta sou word. Die sukses van hierdie oorgang en die ontydige dood van Evans se vrou het gelei tot 'n verskuiwing in die belange van Evans, hierdie keer weg van die museum en na fisiese opgrawing. In 'n oomblik van groot insig tydens 'n besoek aan die eiland, het Evans ' die grond gekoop waar hy die paleiskompleks by Knossos sou ontbloot. Binne drie jaar het hy baie bereik deur Minoïese fresco's, skryfwerk en talle kamers in die kompleks bloot te stel. Omgekeerd is dit sy toekomstige poging tot rekonstruksies van 'n onbekende beskawing, met 'n tot vandag toe onvertaalde taal, wat kommer wek.
Net soos die man self, kan die rekonstruksie wat Evans op Knossos gerig het, as kortsigtig beskryf word. By die rekonstruksie syne geloof in hoe die kompleks in Knossos in die Bronstydperk gelyk het, het Evans per ongeluk skade aangerig soos Schliemann in Troy aangerig het, alhoewel sy bedoelings vir akademiese bewaring was, en daarom het hy nie gebruik dinamiet. Ten tyde van sy heropbou (omstreeks 1922) is die naam & quotMinoïs & quot geleen uit die Griekse mite van koning Minos en die Minotaur, en die verskillende konstruksievlakke is nie akkuraat gedefinieer nie. (Dit was die probleem met Schliemann: sy dinamiet het deur lae van die Trojaanse kultuur gebars voordat hy dit ontdek het wat in die tyd saam met Homeros as kontemporêr bepaal is.)
'N Eenvoudige voorbeeld van die verkeerde berekening van Evans is die skepping van die rooi, Minoïese kolomme. Daar is geen bewyse dat donkerrooi kolomme — wat self uit materiaal uit die 20ste eeu gebou is eerder as wat in die Bronstydperk gebruik sou word — gelyk het soos Evans dit voorgestel het nie. Hierdie Minoïese kolomme was gebaseer op Griekse modelle (ondanks die feit dat die Grieke self die idee by ouer kulture geleen het), gemonteer op basisse met hoofletters wat lyk soos die Griekse Doriese styl. Tog het die Minoërs waarskynlik kolomme van boomstamme laat ontwortel, van die grond af ontwortel en op hul koppe omgedraai sodat die onderkant van die boom die dak omhoog hou terwyl die bokant van die boom as basis gedien het.
Die bul by die horings vat: die gevaarlike Minoïese praktyk van stiersprong - geskiedenis
Dit verskyn in Macworld - een van die
beste geskiedeniswebwerwe op die internet
Die Minoane besig met boks, stoei en 'n merkwaardige atletiese aktiwiteit, bulspring. Bulspring was 'n strawwe fisieke aktiwiteit, meer soos gimnastiek as stiergevegte en vroue en mans was atlete. Die bul is nie as deel van die aktiwiteit benadeel nie, hoewel dit moontlik is dat dit daarna as deel van 'n godsdienstige ritueel.
Ivoorbeeld uit die paleis in Knossos
In hierdie muurskildery van die paleis in Knossos sien ons vroue aan weerskante van die bul met 'n mannetjiespringer wat die bul gewelf. JC Younger het 'n steekproef van vier-en-vyftig bul-springtonele bestudeer en dit geklassifiseer op grond van drie verskillende springtegnieke. In een tipe nader die springer die bul van voor, gryp die horings en kronkel agteruit. In die tweede variëteit nader die springer die bul van voor af, duik oor die horings sonder om daaraan te raak en stoot homself met sy hande van die bul se rug in 'n agteruit -salto. Die derde tipe wys die springer in die lug oor die bul se rug, en kyk dieselfde kant as die bul.
Let daarop dat seuns slegs 'n gordel en 'n handskoen aan die regterhand dra
Die fisiese opleiding van seuns en dogters het op 'n jong ouderdom begin.
goue seël wat bul spring wat uitbeeld
Boksers en stoeiers het sandale en halssnoere gedra. Stoeiers het 'n helm met wangstukke gedra, maar boksers het hul kop onbedek gelaat, met 'n uitgebreide haarstyl. Die wenner word uitgebeeld met die linkerhand en die verloorder word op sy knieë getoon of die houe vermy.
Bulspring is 'n vorm van nie-gewelddadige bulgevegte gebaseer op 'n antieke ritueel waarby 'n akrobaat oor die rug van 'n laaibul spring. Die sport oorleef in die moderne Frankryk, gewoonlik met koeie eerder as bulle, as natuurlik landaise in Spanje, met bulle, as rekords en in Tamil Nadu, Indië met bulle as Jallikattu. Rituele spring oor bulle is 'n motief van figuratiewe kuns uit die Middel -Bronstydperk, veral van Minoïese Kreta, maar ook gevind in die Hetitiese Anatolië, die Levant, Bactria en die Indusvallei. Dit word dikwels geïnterpreteer as 'n uitbeelding van 'n ritueel wat uitgevoer word in verband met stieraanbidding.
Jonger 1995 klassifiseer bulspringende uitbeeldings as volg:
Tipe II: die akrobaat nader die bul van voor, duik oor die horings sonder om daaraan te raak en stoot homself met sy hande van die bulle terug in 'n terugwaartse salto
Tipe I: die akrobaat nader die bul van voor, gryp die horings en kronkel agteruit
Tipe III: die akrobaat word in die lug uitgebeeld bo-oor die bulle, op dieselfde manier as die dier
Die tipe III -uitbeeldings word gereeld aangetref in laat -Minoïese IIIB -kunswerke 14de tot 13de eeu vC. Fresco's in Tell el-Daba Avaris, Egipte wat uit die 18de dinastie 16de tot 14de eeu vC dateer, toon soortgelyke ontwerpe behalwe egte Egiptiese motiewe, en daarom word dit gewoonlik toegeskryf aan Minoïese geleerde Egiptiese vakmanne eerder as aan Minoïese. Hulle kon ook as paleisversierings ingesluit gewees het omdat die paleis gebou is vir 'n Egeïese prinses wat diplomaties getroud was met 'n Hyksos -farao.
Ander voorbeelde van bulspringtonele is in Sirië gevind, soos 'n silinder seëlafdruk wat op vlak VII gevind is tydens die Alalakh Ou Babiloniese tydperk, 19de of 18de eeu v.C., waarin twee akrobate handstands op die rug van 'n bul toon met 'n ankh-teken tussen hulle geplaas, nog 'n seël van 'n bediende van Shamshi-Adad I c. 1800 vC, behalwe ander Siriese voorbeelde. Verder is 'n reliëfvaas in Huseyindede in 1997 ontdek, wat dateer uit die Hetitiese ou koninkryk 18de tot 15de eeu vC.
Marinatos, Nanno "The Export Significance of Minoan Bull-jumping Scenes" International Journal for Egyptian Archaeology and Related Disciplines 4 1994 pp. 89–93.
Marinatos, Nanno "Minoïese godsdiens: rituele, beeld en simbool" Studies in vergelykende godsdiens Columbia, South Carolina: University of South Carolina Press, 1993.
Shaw, Maria C. "Die fresco met 'n bulspring van onder die Ramp House in Mycenae: 'n studie in ikonografie en artistieke oordrag" The Annual of the British School in Athens 91 1996 pp. 167–190
Younger, J. "Bronstydperk-voorstellings van Aegean Bull-Games, III" Aegaeum 12 1995 pp. 507–46.
McInerney, J. "Bulls and Bull-spring in the Minoan World" Expedition Magazine 53: 3 Desember 2011.
Sipahi, Tunç "Nuwe bewyse uit Anatolië aangaande stene wat spring in die kuns van die Egeïese See en die Nabye Ooste" Anatolica 27 2001 pp. 107–125.
Collon, D. "Bull-Leaping in Syria" International Journal for Egyptian Archaeology and Related Disciplines 4 1994 pp. 81–88.
Spring die bul
Ons kyk na die fresco met 'n bul wat spring van Knossos (nou in Iraklion), een van die vele afbeeldings van antieke Minoïese bulsport.
Geskryf deur Josho Brouwers op 14 September 2019
Die bul het 'n sentrale rol gespeel in die Minoïese kultuur en is veral nou verbonde aan Knossos. Tydens sy opgrawings by Knossos, ontdek Arthur Evans fragmente van dit waarna hy verwys as "Taureador Frescoes ", soos uiteengesit in die derde volume van sy Paleis van Minos boeke (p. 209-232). Alhoewel dit fragmentêr is, kan die fresco's ten minste gedeeltelik herstel word, en die bekendste voorbeeld is hierbo gebruik as die voorgestelde prent van hierdie artikel.
Die fresco, gedateer tot laat Minoïese I (ca. 1500 v.C.) deur Evans, Show Evans 1930, p. 210. maar aan Late Minoan II-IIIA deur ander, Show See Shaw 1996, p. 181 met n. 53 vir verwysings. toon 'n groot bul en drie menslike figure. Twee van die mensfigure het 'n wit vel, terwyl die derde mensfiguur 'n rooibruin vel het. Dit is 'n artistieke konvensie, wat moontlik van die Egiptenare geleen is, om te onderskei tussen manlike en vroulike figure.Mans word altyd met 'n donker vel vertoon, terwyl vroue 'n ligte vel het. Hierdie interpretasie van die getuienis het nie onbetwis gebly nie, en sommige het daarop gewys dat Egiptiese konvensies nie op Minoïese kuns van toepassing hoef te wees nie, en daarop gewys dat die wit figure in hierdie fresco nie borste het nie en lendene doeke met stewige kabeljoustukke dra. Show See: Younger 1995, p. 515 Alberti 2002, pp. 103-107.
Die wit figuur aan die linkerkant hou in elk geval die bul se horings vas. Dit is 'n gevaarlike prestasie, veral as in ag geneem word dat dit lyk asof die bul volop galop. Evans 's Paleis van Minos stel aanvanklik voor dat die figuur heel links die bul se horings gryp, sodat die wese haar op en oor sy rug kan gooi, maar dit is onwaarskynlik. Soos Evans self opmerk (p. 212):
Afgesien hiervan, het sekere kenmerke in die ontwerp die skeptisisme van kundiges wat vertroud is met moderne optredes uitgelok. 'N Veteraan in "Steer-worstel ", geraadpleeg deur professor Baldwin Brown, was van mening dat iemand wat iets met die sport te doen het, die poging sou uitspreek om die bul se horings aan te gryp as 'n begin vir 'n salto. onmoontlik, want daar is geen kans dat 'n mens 'n balans kan kry as die bul teen hom aankom nie. , " lig sy kop sywaarts op en maak iemand voor hom oop. "
Probeer hierdie deelnemer die dier op 'n manier beperk? Of gaan hulle ernstig beseer word? Scenes met bulle kom gereeld voor op Minoïese voorwerpe, insluitend seëls, ringe en edelstene, en sommige van hulle wys hoe die bul ongelukkige menslike figure vertrap. Die ander wit figuur, regs, beduie, miskien in 'n poging om die aandag van die bul te trek en die dier te verwar, soos in die moderne Spaanse stiergeveg.
Die rooi figuur in die middel word uitgebeeld in die proses om oor die bul terug te spring in 'n prestasie wat die geloof byna weerstaan. Byna omdat hierdie video op YouTube 'n Spaanse toreman wys wat herhaaldelik oor die rug van 'n bul spring. Die video wys ook hoe ander toreadors in die arena die bul probeer aflei en deurmekaar maak, sodat die Spaanse bulspringer oor die laaidier kan spring. 'N Gevaarlike aktiwiteit, sekerlik, maar een wat duidelik nie onmoontlik is om deur flink individue uit te voer nie.
Verskeie illustrasies uit die derde volume van Arthur Evans 's Die paleis van Minos (van links na regs: fig. 149, 150, 152 en 153). Hulle word almal geteken na klei -verseëling, afgesien van die agaat -intaglio -tweede van links. Hulle beeld almal menslike figure uit wat oor bulle spring. Dit lyk asof die een heel links die bul se nek beetgekry het, die tweede van regs wys hoe dit lyk asof 'n springer eers op die rug van die bul land.
Wat is die betekenis van hierdie toneel? Tonele van menslike figure wat oor bulle spring, word op 'n groot aantal voorwerpe aangetref, tesame met ander tonele wat bulle in nette jaag, bulle met wapens aanval, ensovoorts, kan bulspring deel uitmaak van 'n groter ritueel of seremonie bulle. In elk geval was bulsport op Minoïese Kreta duidelik belangrik, en word dit veral geassosieer met die ikonografiese bewyse van Knossos. Wys bv. Jonger 1983, p. 78 Shaw 1993.
Die Mykene op die Griekse vasteland sou ook ten minste die ikonografiese konvensies aanneem as dit miskien (?) Nie die werklike praktyk was nie, met afbeeldings van bulspring en gepaardgaande bulsporte wat in Mycenae, Pylos en elders opgegrawe is. 'N Fresko met 'n bulspring, byna seker gemaak deur Minoïese kunstenaars, is selfs by Tell el-Dab 'a (Avaris) in Egipte ontdek. Later sou Grieke verhale vertel van Herakles en Theseus-worstelbulle, wat miskien vae herinneringe is aan antieke praktyke of geïnspireer is deur kontemporêre boeresport.
Uiteindelik, waar het die Minoane hul bulsprong uitgevoer? Sommige meen dat die aktiwiteite in die sentrale howe van die Minoïese paleise plaasgevind het, maar beperkte ruimte, die gevare wat die gehoor inhou en die klipbane van die howe self (ongemaklik vir die bul en moontlik dodelik vir 'n springer wat 'n verkeerde beoordeling van 'n spring!) argumenteer teen hierdie idee. Show Vir 'n meer gedetailleerde bespreking, verwys na Younger 1995, pp. 512-513.
Dit lyk eerder asof die bulspring êrens buite op relatief sagte grond uitgevoer is. Die laaste fase van die rituele wat verband hou met bulspring en die opoffering en slag van die ongelukkige bul het moontlik in die Sentrale Hof plaasgevind, soos ook voorgestel deur byvoorbeeld Lupack 2010, p. 256. miskien na 'n optog waartydens die uitgeputte bul die paleis ingelei is.
Ineenstorting van die Minoïese beskawing
Colin Renfrew vertel ons dat die ontwikkeling van die Egeïsche See 'aansienlike kontinuïteit het vanaf die vroeë neolitiese tydperk tot die volle ontwikkeling van die beskawing.' , moet ons vra watter uitwerking die afwesigheid daarvan gehad het op die tempo en vlak van vordering van die samelewings wat oorleef het. Gegewe die hoë vlak van sosiale en tegnologiese ontwikkeling wat die Minoïese beskawing in die tweede millennium vC verkry het, tot watter punt sou die menslike samelewing kon vorder as hierdie volk nie skielik verdwyn het nie? Rodney Castleden beweer dat "Minoïese Kreta gesien kan word as 'n wieg van die beskawing op 'n vlak met die Nyl-, Indus-, Tigris- en Eufraatvallei", maar baie kenmerkend in sy eie ontwikkeling. [Ii] Die Minoërs kan dus gepas gekenmerk word as die "Oorpresteerders" van die Mediterreense teater. [Iii] Ondersoek van Minoïese prestasie in sosiale organisasie, tegnologie en kunste illustreer dat die mensdom eeue se evolusie verloor het toe hierdie unieke samelewing verdwyn het.
Geskiedkundiges het lank opgemerk dat sekere aspekte van die Minoïese kultuur vir baie eeue ongeëwenaard was. "Die Goue Eeu van die prehistoriese Kreta het die duisend jaar later geëwenaar en in baie opsigte dié van Athene self oortref." [Iv] "Minoïese kultuur moet in sy mediterrane konteks beskou word as een van die vroeë stedelike beskawings wat vergelyk moet word met dié van Egipte en Mesopotamië eerder as later Grieks. "[V] Gegewe hierdie perspektief, kan ons baie bespiegel oor watter ontwikkelingsvlak die Europese beskawing sou bereik het as die Minoane nie verdwyn het nie.
Vir 'n kort oorsig van hierdie aard is ons genoodsaak om twee millennia geskiedenis saam te druk. Die volgehoue ​​kulturele identiteit van die Minoïese beskawing behou egter sulke sterk eienskappe dat dit maklik deur die eeue heen geïdentifiseer kan word. As ons 'n verdwene beskawing bestudeer waarvan die geskrewe taal nog nie ontsyfer moet word nie, moet ons uit ander soorte rekords werk: argitektoniese terreine, erdebakke, begraafjuwele. Dit is die geval met die Minoane. Die kans op vermoedens is groot, en die omvang van bespiegeling brei uit in die voorgeskiedenis wat ons reis. Gebrek aan die tradisionele geskrewe geskiedenis waarmee historici verkies om mee te werk, beteken "dat geleerdes vernuftig moes gewees het om na navorsingsmetodes te kom wat die maksimum haal" uit die ander tipes inligting wat ons het. [Vi] In die geval van die Minoërs, ons taak word verder ingewikkeld omdat sommige van hul artefakte wat oorspronklik deur Sir Arthur Evans as eg erken is, en ander word vermoedelik vervalsings, en dit dra by tot die uitdaging om hierdie verdwene kultuur te herbou. [vii]
'N Ideale huis
Kreta, in die middel van die Middellandse See, is 'n ideale geboorteplek vir 'n vroeë handelsvereniging. Op 155 myl van oos na wes en 37 myl van noord na suid, is geen deel van die eiland ver van die see af nie. In die vroegste neolitiese tye het dit beskermende isolasie vir die ontwikkelende kultuur beteken. Later sou hierdie ligging toegang tot die rykdom van die Middellandse See -kom beteken. Die land was veral vrugbaar. In die oudheid het Kreta die krammetjies van die "Mediterreense triade" gelewer: graangewasse, wingerdstokke en olywe, en die Minoërs het skape en bokke opgepas. Die perde wat in die Minoïese kuns voorkom, was skaars, en eienaarskap sou dui op rykdom. Die kwaai bulle wat so prominent in fresko's voorkom, is moontlik van die vasteland af ingevoer, maar was beslis die grootste landdiere op die eiland. [Viii] Daar was geen groot inheemse roofdiere nie. Die prominensie van vis en ander seelewe in die Minoïese kuns dui daarop dat die plaaslike dieet ryk en gevarieerd was. [Ix] Hierdie oorvloed, die beskermende isolasie van die omliggende see en die meer vergewensgesinde aard van die topografie van die eiland sou van Kreta 'n vrugbare geboorteplek vir enige nuwe samelewing - beslis 'n minder uitdagende omgewing as byvoorbeeld prehistoriese Griekeland.
Kreta het baie van die grondstowwe ontbreek wat nodig was vir 'n Bronstydperk -kultuur. 'Die eiland moes na alle waarskynlikheid bronshonger gewees het', en ons weet dat koper vanaf die vroeë bronsperiode van Kythnos af ingebring is. Net so kan kopererts ook van die Griekse vasteland en tin van Anatolië of selfs afghanistan ingevoer gewees het. [X] Gevolglik sou die noodsaaklikheid vir die ontwikkeling van gereelde seehandel vroeg op Kreta ontstaan ​​het. Dit is dus geen verrassing dat Minoërs skepe en handel ontwikkel het wat hul voortydige kultuur sterk verbind het met die ander ontwikkelende beskawings in die Middellandse See -kom.
'N Skielike en totale val
Die halfmaanvormige eiland Thera lê 75 kilometer noord van Kreta. In die Bronstydperk was Thera 'n welvarende deel van die Minoïese ryk. Dit ondersteun ten minste twee stede aan die binnekant, met 'n vulkaniese eiland wat af en toe aktief was. Een van hierdie stede, Akrotiri, is vir ewig bewaar in die tweede millennia vC toe baie weke van vulkaniese aktiwiteit dit in sewe meter fyn vulkaniese as begrawe het. Die tephra wat die geboue begrawe het, beskerm hulle teen verdere skade tydens die daaropvolgende uitbarstingsfases. [Xi] Die daaropvolgende uitbarsting van Thera verseël die stad tot die moderne tyd. Gevolglik is baie van wat ons weet van die Minoërs buite Kreta gebaseer op ontdekkings van die 20ste eeu by Akrotiri. Argitektoniese rekords onthul 'n gesofistikeerde samelewing met internasionale handel, hoogs ontwikkelde kunste en byna moderne gevoelens. Op die oomblik van hul ondergang het Minoans 'n ongekende ontwikkelingsvlak bereik. Hulle was 'n selfversekerde en gegoede volk, geïllustreer deur die feit dat dit, anders as die vestingstede op die Griekse vasteland, nie verdedigende, fortagtige mure gehad het nie. [Xii]
'N Ruk in die jaar 1628 vC ontplof die vulkaan by Thera met 'n krag van meer as 150 waterstofbomme wat tegelyk ontplof en 'n gat in die seebodem een ​​kilometer diep skep. Binne enkele ure na die Theran -omwenteling het "die dood in die suide van Turkye op die tong van' n tsoenami gerol ". In sommige gebiede waar skiereilande in die Egeïese See uitsteek, sou die tsoenami in 'n golf van agt honderd voet hoog ingedruk gewees het toe dit die oewer getref het. Die kern -eilande van die Minoïese is oorstroom en die impak daarvan op die Middellandse See is skielik en dramaties verminder. Die erg verswakte Minoïese beskawing sou binne nog tweehonderd jaar verdwyn. Duisend jaar later sou Plato egter die mondelinge verslae vang wat nog steeds oor die Middellandse See versprei het, in sy verhaal van Atlantis, die eiland van superieure wesens wat in 'n enkele nag verdwyn het. Een van Aristoteles se tydgenote, die Griekse historikus Cantor, het omstreeks 300 vC na Egipte gegaan om te kontroleer of die priesters van Saïs, soos Plato beweer het, in werklikheid antieke rekords het van 'n groot seevarende beskawing wat in 'n enkele dag en nag verdwyn het. ongeluk. Die priesters het bevestig dat sulke rekords nog bestaan. [Xiii]
Die Thera -kaldera is vier keer groter as by Krakatoa. Spyridon Marinatos het voorgestel dat die natuurlike kragte wat deur die ontploffing ontketen is, die einde van die Minoïese beskawing veroorsaak. Volgens sy teorie is paleise en dorpe nie net vernietig nie, maar is die Minoïese vloot, die basis van die Minoïese mag, uitgewis. Marinatos het aangeneem dat die vernietiging van die Minoïese vloot die Mykeneërs van die Griekse vasteland die geleentheid gebied het om uit te brei. [Xiv] Alhoewel sommige historici hierdie monokausale verduideliking betwis, het die moderne wetenskap die impak van die gebeurtenis met 'n skokkende effek bereken.
Die aardbewings en tsoenami wat verband hou met die uitbarsting van Thera, sou die Minoïese wêreld verwoes en hawestede en kuslaaglande vernietig. Heersende winde het as van die ontploffing suidoos gewaai en afsettings van 20-30 sentimeter dik op Kreta gelaat. Die helfte van hierdie hoeveelheid sou landbougrond jare lank uit produksie geplaas het, hongersnood veroorsaak en die Minoïese ekonomie lamlê. Die Minoïese samelewing sou na die ramp gedeeltelik gerekonstrueer word, maar op 'n verminderde en lukraak manier. Die meeste historici vermoed nou dat die Minoane in sy verswakte toestand ten prooi geval het aan opportunistiese invalle deur Mykeneërs van die vasteland. Die verwoesting in Kretaanse paleise in 1380 vC (die jaar toe die Knossos -paleis verbrand en verlate is) toon tekens van vuur, maar sonder die strukturele skade wat die aardbewing sou meegebring het. Verder is Thebe in dieselfde jaar deur ongeïdentifiseerde indringers ontslaan. [Xv] Dit lyk asof verowering die waarskynlike verklaring is.
Ander geleerdes is egter geneig om die onmiddellike verwoesting van Kreta van die uitbarsting van Thera te distansieer. Christos Doumas noem byvoorbeeld verskeie redes waarom die uitbarsting van Thera 'n aantal jare voorafgegaan het aan die verwoesting op Kreta. Hy betwyfel ook die grootskaalse vernietiging van die Minoïese vloot, soos beskryf deur Spyridon Marinatos, met verwysing na 'n studie wat 'n skatting van slegs 10 meter vir die gevolglike tsunami in alle kuslande behalwe sekere kuslande gee. [Xvi] Ander faktore kan die Minoïese krisis vererger het. , soos die ernstige handelsonderbreking en 'n langdurige "kernwinter" wat veroorsaak word deur vulkaniese stof wat in die atmosfeer hang. Nog 'n teorie is dat namate die Minoïese beskawing voorspoedig was, Kreta onverbiddelik ontbos is. Hierdie proses sou faktore soos gronderosie, waterkwaliteit en die beskikbaarheid van bootboumateriaal beïnvloed het. [Xvii] Alhoewel hierdie ander faktore moontlik tot die val kon bydra, is dit waarskynlik dat Kreta deur die ontploffing eers deur die Mykeneërs het toe die lot gely van ander Egeïese kulture in die tydperk 1200-1150 vC, toe noordelike Helleense stamme die vasteland en die Cycladen oorrompel het, die Hetitiese ryk verwoes en probeer het om Egipte binne te val tydens die aanvalle wat toegeskryf word aan die "Seevolk". xviii]
Al hierdie vermoedens is baie onlangs. Eers in 1967 het Spyridon Marinatos na Thera gekom om sy teorie te toets dat die uitbarsting van die vulkaan verantwoordelik was vir die skielike einde van die Minoïese wêreld op Kreta. Minoïese debat is sedertdien onophoudelik. Daar is selfs voortdurende geskil oor die presiese datum van die ontploffing in Theran. Eenvoudig gestel, 'n wetenskaplike bepaling gebaseer op koolstofdatering en boomringe is in stryd met Egiptiese farao -rekords en tradisionele tegnieke vir pottebakkery. Gekalibreerde radiokoolstofdatums gee die uitbarsting as 1645-1615 vC. [Xix] Ontleding van gebreekte aardewerk en Egiptiese chronologie dui daarop dat die vernietiging van Akrotiri ongeveer 1525-1550 vC moes plaasgevind het. Die patroon van vernietiging van aardbewings op nabygeleë eilande gedurende dieselfde tydperk dui daarop dat die episentrum by of naby Akrotiri was. [Xx]
Hoe ons ook al die volgorde van vernietiging rekonstrueer, dit is duidelik dat Minoïese Kreta na ongeveer vyftien eeue van vreedsame opkoms tot 'n enorme ramp omstreeks die middel van die 15de eeu v.G. Elke groot terrein op die eiland is vernietig. Daarna word Kreta "uiterlik net van marginale betekenis, terwyl die Mykeneers nou skielik begin om die Egeïese gebied te oorheers." [Xxi]
'N Vereniging van pasifistiese priester-konings en koninginne?
Die term "Minoïs" is afgelei van die Griekse legende van Minos, 'n almagtige heerser van Kreta in die diep oudheid. In die verslae van antieke historici en in die latere Griekse tradisie word "Minos" beskryf as die bou van 'n groot vloot om seerowers te verslaan en beheer oor die Cyclades -eilande uit te brei. Thucydides vertel ons dat Minos die grootste deel van die wat nou die Helleense See genoem word, beheer het, en hy noem hierdie koninkryk 'n 'thalassokrasie', wat 'heerskappy van die see' beteken. [Xxii] Minos het na bewering kolonies in die hele Middellandse See gestig en selfs 'n ekspedisie na Sicilië gelei het. [xxiii] Mykeense Grieke onthou 'n tyd toe Kreta hulde en ontsag ontvang het.
Ten spyte van sy reputasie as invloed, blyk die Minoïese samelewing nie militaristies te wees nie. By Knossos, die plek van die grootste Minoïese "paleis", het defensiewe oorwegings skaars in die posisie van die paleis gedink. [xxiv] In plaas van 'n krygsheer of 'n wanax, argeologiese ontdekkings onthul 'n komplekse samelewing wat bestuur word in 'n vorm van sosiale organisasie genaamd die "priester-koning." [xxv] Die Minoïese priester-koning kombineer kerk en staat in 'n enkele individu, verteenwoordig deur die labrys, of dubbele byl. Anders as Egipte, waar die farao's was goddelikheid, het hierdie priester-konings hulle krag getrek van godheid self. In Kreta, net soos in die beskawings van Klein -Asië, was hierdie godheid manifesteer in 'n moedergodin, gewoonlik bygewoon deur 'n jong man, wat verander sou word in Zeus, die vernaamste godheid van die Grieke. [Xxvi] Argaïese Grieke het Kreta geïdentifiseer as die geboorteplek van Zeus.
Daar is min direkte bewyse van interne oorlogvoering op Kreta. [Xxvii] In Minoïese aardewerk sien ons geledere mans wat met koringstingels oor hul skouers paradeer. [Xxviii] [xxix] Hierdie voorstelling staan ​​in kontras met die Mykeneuse kuns van dieselfde algemene tydperk. , waarin mans waarskynlik in 'n geveg betrokke sou wees. [xxx] Ons sien 'n paar fresco's eers by die heropbou van die derde paleis in Knossos in die laat Minoïese tydperk, toe die Mykeneërs en die Minoërs lank kontak gehad het. van oorlogsugtige optogte wat dié van plante en dierelewe vervang. As ons ons voorstel hoe jaloers die militaristiese Achaean-krygskaste die welvarende en wydlopende Minoërs sou beskou het, kan ons verwag wat daarna sou volg. Daar word nou algemeen geglo dat Kreta omstreeks 1400 vC nog 'n ernstige aardbewing opgedoen het, gevolg deur 'n aanval van een of ander aard.Oornag het 'n ander volk met verskillende etniese eienskappe hul rekords op die eiland gelos. Die geskrewe en gesproke taal het verander. Veraf Egipte kla dat die Keftiu het nie meer handel gedryf nie. [xxxi] Die lande rondom die Middellandse See -bekken het gedurende hierdie tydperk golwe van inval beleef. Sommige historici meen dat hierdie invalle die Ioniërs wat die Minoërs eers getref het, verplaas het, gevolg deur die Achaeërs en daarna die Doriane. [Xxxii] Maar hierdie bedreiging en vernietiging het eers later in die Minoïese samelewing ontstaan. Op sy hoogtepunt was die Minoïese stede nie gebou op promontories soos hul tydgenote op die vasteland nie, en was dit nie omring met versterkings soos hul eweknieë in die Cyclades nie. [Xxxiii]
In plaas van versterkings, het Minoïese priester-konings in hul hele ryk in infrastruktuur belê. Goed ontwerpte paaie is gebou met dreineringstelsels en gesofistikeerde viadukte om die stede van die hoofeiland te verbind. Net so was hawestede, soos Mallia, ingerig met massiewe piere wat getuig van 'n langafstandbeskouing van kommersiële krag. Rykdom het veral gedurende die Middel -Minoïese Tydperk toegeneem. Teen die tweede millennia vC floreer handel in beide grondstowwe en afgewerkte goedere tussen Kreta en die Cycladen, die vasteland van Griekeland, Anatolië, Ciprus, die Levant en Egipte. [Xxxiv]
Mistieke praktyke wat later godsdienste veroorsaak het
Die konsep van 'n aardgodin was sentraal in die Minoïese geloofstelsel. Baie mense wat geen kennis van die beskawing self het nie, herken nietemin die kaalborsvrou wat slange in haar hande hou, en wat ons met haar oorweldigende staar transfixeer. [Xxxv] Sy word eindeloos uitgebeeld. [Xxxvi] Baie geleerdes neem die impak van die "Magna Mater" verder. Deur argieftablette spoor hulle "The Lady" na Athena, Rhea en Hera op, en maak sodoende die Minoïese godin die voorloper van latere Griekse oortuigings. [Xxxvii] Dit lyk asof hierdie godin deur die eeue van die Minoïese kultuur verskeie manifestasies ontwikkel het. Sy verteenwoordig "die eenheid van die natuur in sy veelvoudige uitdrukkings soos berggodin, Meesteres van diere en simbool van geboorte en wedergeboorte. Haar gepaardgaande minderwaardige manlike godheid het oorleef as Zeus Kouros, oftewel "Zeus the Boy". Daar is ook voorgestel dat 'Poseidon' oorspronklik 'n ander naam vir Zeus was, wat 'heer van die aarde' beteken. Poseidon kom ook na ons toe as die "aardskudding" en Kreta is dikwels deur aardbewings geskud. [Xxxviii] Natuurlike kragte was dus onderhewig aan die wil van die vrou.
Ander ikoniese simbole van antieke Kreta sluit die bul se horings en die dubbelbladbyl in. [Xxxix] Baie van die dakke van Minoïese huise is beskerm deur 'n gestileerde weergawe van die tweesnydende simbool van bulhorings. Die byl kom algemeen voor in grafkripte en in die groot sale van die paleise. Een teorie is dat die woord labrys beteken dubbele byl en dit labirintos beteken die plek van die dubbele byl. Daar word verder gesuggereer dat die byl moontlik seremonieel geswaai is om die bul simbolies te "doodmaak". [Xl] Daar is egter geen tekens dat die bulle geoffer is nie. Dit is ook moontlik dat fresco's wat bulspring uitbeeld, slegs simbolies is, en dat dit 'n 'toeëiening' van die bul se krag uitbeeld. [Xli]
Hierdie herhalende beeld van beheer oor die bul/Poseidon/aardbewing word verder versterk deur ander simbole. Pilare, heilige bome en staande klippe het almal 'n rol gespeel in die Minoïese godsdiens, en word geassosieer met die vermoë van die Moedergodin om die mensdom te beskerm teen die destabiliserende magte van die aarde. [Xlii] Aardbewings was gereeld in die streek. Verder dui die uitbeelding van die gehore in fresko's met 'bulspring' aan dat dit 'n rituele nakoming was wat toewyding aan die Moedergodin kon impliseer eerder as 'n eenvoudige sportgebeurtenis. Die meeste historici interpreteer die gereeld bulspringende motiewe as 'n heilige ritueel, eerder as die soort manlike dominansie-teater wat deur Spaanse stiergeveg geïllustreer word. [Xliii] 'n Mens kan bespiegel dat as die bul Poseidon die aardskudding verteenwoordig, die godsdienstige betekenis van worstel en spring kan die poging wees om die gereelde aardbewings wat die gebied getref het, te beheer. [xliv] Die beeld van die "manbul" was algemeen onder Hetitiese silinders en reliëfs, sowel as in Minoïese kuns. [xlv] Atletiese dans met die god het Poteidan/Poseidon moontlik ook gedien as 'n oorgangsritueel wat jong Minoane, meisies sowel as seuns, moes ondergaan. [xlvi]
Ons het min geboue ontdek wat moontlik tempels was, in die sin van die massiewe openbare monumente wat in die Nabye Ooste bekend is. 'Oor die algemeen blyk dit dat die Minoïese aanbidding saamgevoeg is met sekulêre konstruksie, bv. klein heiligdomme binne privaat huishoudelike strukture. "[xlvii] J. Lesley Fitton stem saam en wys daarop dat privaat heiligdomme deel uitmaak van 'wat in wese' privaat 'kultusplekke binne huislike instellings lyk. [xlviii] Minoïese godsdiens blyk dus te wees was meer 'n persoonlike as 'n staatsbesorgdheid. Talle kultusgebiede is ontdek in berge en plekke ver van die nedersetting. Verder bevat baie huise die sogenaamde 'lustral wasbak' naby die voordeur of ingangsportaal. Hierdie element het waarskynlik 'n godsdienstige funksie gedien. Die lustrale wasbak is ''n idiomatiese argitektoniese tipe wat bekend is van Kreta'. Die "Xeste 3" -gebou in Akrotiri, byvoorbeeld, bevat 'n prominente lustrale wasbak in 'n ingangsportaal met klipbanke. Die mure van die gebou is bedek met pragtige muurskilderye wat deurgangsrituele toon. [Xlix] Xeste 3 was moontlik 'n gemeenskaplike gebou met rituele funksie, of die meeste Minoïese huise het 'n soortgelyke kenmerk, soortgelyk aan die crèche of gebed. -boks Hebreeuse huise. Seëls en "talismaniese" robstene beeld gereeld 'n skynbare seremonie uit waarin water uit 'n akker in 'n pot gegooi word. Evans veronderstel dat dit 'n 'simpatieke' ritueel opneem wat bedoel is om reën te bring.
Dit is ook 'n aanduiding van godsdienstige sensitiwiteit, en dit is interessant om daarop te let dat die deuropeninge van die Minoïese grafte vanaf die vroegste tye na die ooste kyk en dat die nedersettings wes van die begraafplase lê. "Die lewendes word dus nie deur die dode oor die hoof gesien nie, miskien in 'n bewuste poging om die twee koninkryke te skei." [Li] Hierdie skeiding tussen die lewendes en die dooies was ongewoon in die argaïese verlede. Dit is weereens 'n opvallend moderne konsep.
'N Voorspoedige handelsryk
Egipte en Kreta was gereeld in die Neolitiese tydperk in kontak en het veral sterk handel gedryf. Minoïese argitekte en ingenieurs het na Egipte gereis in diens van die Farao. Net so vroeg in die Middel-Bronstydperk (2200-1800 vC) het Kreta sterk handel gedryf met die Griekse vasteland en die kus van Klein-Asië. [Lii] 'n Fresko in West House in Akrotiri illustreer hierdie aspek van die Minoïese lewe met 'n vloot skepe wat van Thera na 'n ander hawestad vaar. Minoïese handelaars het ver gereis. Een van die kamers in die Delta-kompleks het muurfresko's wat antilope van 'n spesie uitbeeld wat slegs naby die seewater van die Nyl aangetref word, wat getuig van die belangstelling van hierdie mense in verre lande en kulture. [Liii] Minoïese handelsartikels is gevind in ver- streke: die Bo-Nyl, die Tigris-Eufraat en antieke Anatolië. Minoïese vorms oorheers veral die streek in keramiek, fresko-skildery en die ontwerp en verspreiding van robstene. [Liv] Die vroeë Minoïese II-periode (2900-2300 v.C.) toon reeds bewyse van binnelandse tekstiel- en pottebakkeryproduksie uit die oorblyfsels van weefstowwe gewigte en draaitafels. [lv]
Handelsgoedere het deur middel van Minoïese kolonies en handelswebwerwe hul weg na die breër Middellandse See gevind. Stede in Cythera en Laconia is geïdentifiseer as Minoïese stede, terwyl die eilande Rhodes en Miletos reeds Minoïese elemente uit die vroeë bronsperiode gehad het. [Lvi] Net so was Miletus en Iasos aan die Anatoliese kus Minoïese kolonies. Selfs stede van ander etniese oorsprong sien spore van Minoïese invloed in kultuur en kunste. Dit is redelik om Kreta te beskryf as "die lynchpin in hierdie tydperk, wat die lande van die Nabye Ooste en Egipte breedweg verbind het met die Griekse vasteland, wat self in aanraking was met die res van Europa". Hierdie proses van "Minoanisering" in die Egeïese Bronstydperk is vergelyk met die huidige invloed van die Amerikaanse kultuur, "die uitvoer van styl en toon net soos produkte. [Lvii]
Prehistoriese Knossos het blykbaar 'n kenmerkende moderne en demokratiese houding oor vroue. In die Griekse mite, byvoorbeeld, is die Minoïese prinses Ariadne teenwoordig by begrafniswedstryde, wat impliseer dat sy vry was om met die ander geslag te meng - iets wat tipies verbied is vir Atheense vroue. As Theseus Kreta besoek, vind hy Ariadne in beheer van die paleis in die afwesigheid van haar vader. Minoane het handel gedryf met Babilon, wie se kultuur uit dieselfde tydperk vroue die reg op eiendom en egskeiding gegee het. Agnes Vaughn kom tot die gevolgtrekking dat "Uit die aantal vroue in die fresco's moet ons tot die gevolgtrekking kom dat ... daar min beperkings op die aktiwiteit van 'n vrou kon wees." [Lviii]
Beide geslagte het flambojante kledingstyle gedra. Tot laat in hul geskiedenis het Minoïese mans klere gedra met kenmerkende stukke. Vroueklere, net soos dié van mans, is ontwerp vir uitstalling, met gereelde gebruik van kaalborsontwerpe met smal middellyf en rok met rande. [Lix] Soos Castleden sê: "hulle klere is nie die klere van vroue wat in 'n purdah gehou word nie, maar vroue wat verwag om die middelpunt van die sosiale fase te neem. "[lx] Onlangse ontleding val vroeëre interpretasies van fresco's wat deur Sir Arthur Evans en ander vroeë historici beïnvloed is, om. Die belangrikste, waar Evans en ander aangeneem het dat gedeeltelike figure wat in godsdienstige rolle vertoon word, manlik sou wees, toon groter ondersoek dat hierdie figure meisies of priesteresse was. Alhoewel daar onenigheid onder geleerdes bestaan ​​oor die praktyk van "bul-grappling" (of "bull-spring"), toon talle fresco's en ander voorstellings dat beide jong mans en jong vroue aan die geleentheid deelgeneem het. Louise Hitchcock het selfs gespekuleer dat die toneel met 'n bulsprong wat die meeste weergegee word 'n mondigwording-seremonie is, waar sekere kenmerke van die haarstyle van die deelnemer adolessente mans en vroue suggereer. net soos die ander deelnemers, was hulle op die punt om deel te neem aan die kompetisie. [lxii]
Geskiedkundiges soos Martin Locock en Louise Hitchcock het kennis geneem van die gebruik van fresco's "ryk aan vroulike beelde." Saffraan en krokusse wat in ander fresko's verskyn, is gekoppel aan die gebruik daarvan as pynstiller tydens menstruasie. [Lxiv] Tradisionele analise veronderstel dat groot kamers aan mans behoort en kleiner kamers aan vroue. Hierdie aannames word nou in twyfel getrek. Locock haal byvoorbeeld Nordfeldt aan en sê: "daar is geen bewyse dat Minoïese vroue kleiner of minder of minder belangrik as Minoïese mans was nie." [Lxv] Net so kom Hitchcock tot die gevolgtrekking dat vroeëre historici die uitleg van openbare en private geboue geïnterpreteer het. bedoel om man en vrou in openbare en private sfere te skei. Sy glo dat hierdie opposisies nie duidelik sigbaar is in die Minoïese argitektuur nie. [Lxvi]
Ander historici het betoog teen die vasstelling dat sekere prominente figure in Minoïese fresko's vroulik is, of dat vroue so 'n prominente rol in die godsdienstige lewe gespeel het. Kenneth Lapatin het byvoorbeeld voorgestel dat die bekende "bullerspringers" almal mannetjies is, en dat die stukke van Sir Arthur Evans se oorspronklike "slanggodin" verkeerd bymekaargemaak is en korfskyfies bevat, nie slange nie. Lapatin bespiegel verder dat 'n aantal latere afbeeldings van die slanggodin uitvindings was van die kunstenaar Emile Gillieron uit die twintigste eeu. [Lxvii] Dit is 'n minderheidsopvatting en 'n ondersoek van die bulspringende artefakte, veral veral in stryd met die gevolgtrekkings van Lapatin. [Lxviii]
Moderne sensitiwiteite onthul in vars artistieke vorms
Alhoewel die Minoërs gevorderde tegnologiese en administratiewe strukture ontwikkel het, het hulle kultuur nie in die sosiale stilstand van hul handelsvennoot, Egipte, geval nie. Minoïese kuns behou 'n oorspronklikheid en lewenskrag wat selfs vandag nog indruk maak. Tekstielontwerpe was hoogs kompleks, vindingryk en veelvuldig. Gedurende die Minoïese Middeleeue het stedelike sentrums gegroei en kuns het die invloede van kosmopolitiese verbintenis met die breër Mediterreense kultuur begin openbaar. Deur te wys dat hulle bereid was om nuwe idees te implementeer, het Minoïese mans Libiese haarstyle aangeneem en het die kleredrag van vroue al hoe meer stylvol geword. [Lxix] Alhoewel hulle vryelik geleen het uit ander verre kulture, is elke aanpassing gekleur deur die unieke Minoïese styl. Hulle het 'n 'wye reeks kenmerkende artefakte behou wat slegs die Minoane 'n intens dinamiese en oorspronklike kultuur kon ontwerp en gemaak het (wat daarop dui). [Lxx]
Dit was 'n volk met 'n opvallende moderne gevoel. Terwyl die kuns van Grieke en later Romeine brutale en oorlogsugtige dade as hoof temas bevat, word baie min geweld in Minoïese artefakte uitgebeeld. Ons soek tevergeefs na die gereelde Myseense motiewe van hand-tot-hand-gevegte oor gesneuwelde krygers of gevegte met reuse en centaurs. In plaas daarvan vind ons 'n enkele fresco van 'n seestryd met drie skepe en verdrinkende matrose, en nog een van vyf soldate wat in 'n enkele lêer marsjeer - wat een van die twee verdedigingsaksies kan illustreer. Een van die min uitbeeldings van geweld in die Minoïese samelewing is 'n fresco van 'bokskinders', waarvan die aktiwiteit meer 'n speletjie is as enigiets anders. Veel meer verteenwoordigend is die uitbeeldings van bronne met swaeltjies en lelies, velde papirusse of 'n intieme gesprek tussen verskeie vroue. [Lxxi]
Alhoewel die Minoïese sosiale houdings nie heeltemal modern was nie, blyk dit dat hulle vir die tyd gevorderd was. Aristoteles verwys byvoorbeeld na historiese tekste wat nog bestaan ​​het in sy tyd, maar nou verlore gaan, dat Kretense slawe dieselfde regte geniet as ander Minoïese burgers, behalwe die reg om wapens te dra. Verder is daar geen bewyse dat iemand in die begrawe stad Akrotiri, of in enige van die ander Minoïese stede, groot standbeelde of grafte opgerig het om sy eie glorie te vier nie. [Lxxii] In uiterste kontras met die praktyke in die hedendaagse Egipte en die Nabye Ooste Dit lyk asof die skepping van grootskaalse klipbeelde nie 'n kenmerk van Kretenziese vakmanskap was nie enige periode. [lxxiii] In plaas daarvan fokus die Minoïese kuns op sosiale en gemeenskaplike aktiwiteite. Byna die helfte van die kamers in Akrotiri en Knossos is versier met blomme en wildlewe. 'N Fresco in Knossos beeld vroue en mans saam op 'n openbare fees uit, wat hande na mekaar uitsteek en 'n geanimeerde gesprek voer. [Lxxiv] Sulke vernuwing en privaat kuns is blykbaar nie aan die hoër klasse voorbehou nie. Voor die Theran -ontploffing was daar ''n vermeerdering van smaaklike voorregte in die dorpe en die ryk landelike installasies op die platteland' [lxxv]
Gedurende sy ontwikkelingsperiode van 1500 jaar bereik die Minoïese beeldende kunste 'n vlak van gesofistikeerdheid wat ongeëwenaard is deur sy tydgenote. Potters het gewerk in klei, klip, glas, rotskristal en ander uiteenlopende materiale om verbeeldingryke dog praktiese ontwerpe te produseer. [Lxxvi] Artistieke style het 'n besliste evolusie ondergaan, met behoud van kenmerkende Minoïese eienskappe wat dit vandag maklik maak om hulle te onderskei. In die sogenaamde Harvest Vase het 'n kunstenaar uit die 15de eeu vC dit byvoorbeeld reggekry om 'n optog van 27 mans in 'n klipvaas van slegs 'n paar sentimeter hoog uit te beeld en dit in 'n gebied van verligting slegs 'n paar te sny millimeter in diepte. Nog 'n voorbeeld is 'n paar goue koppies wat 'n hoogs naturalistiese toneel uitbeeld van jongmense wat wilde bulle vang. Die een beker toon 'n gevangenskap met behulp van nette en sukkel, die ander toon 'n vroulike lokval wat die bul se aandag aftrek terwyl sy voete vasgebind is. Hierdie tonele word met groot vaardigheid weergegee, wat die opname in opeenvolgende fases uitbeeld en ''n wonderlike gevoel van ruimte deur die balans tussen arrestasie en beweging' 'vertoon. Peter Warren het opgemerk dat hoewel hierdie bekers 'n geniale werk genoem kan word, "is daar niks wat daarop dui dat die vakmanne hulself as afsonderlike individue beskou het en persoonlike kunswerke behaal het nie." [Lxxvii] Anders as werke uit die Griekse klassieke tydperk, nie een van die Minoïese skeppings vertoon in enige opsig handtekeninge nie.
In die laaste dae van Thera het ontwerpe van pottebakkery wegbeweeg van Laat Minoan 1A (gekenmerk deur lyne, wervels en meetkundige vorms) na Laat Minoan 1B (gekenmerk deur dieremotiewe, tipies dolfyne, visse en seekatte). [Lxxviii] Ongeveer dieselfde tyd, het die metallurgiese kunste ook gevorder. Die vaardighede en kennis wat nodig is vir hierdie prestasies ... is aansienlik, selfs volgens moderne standaarde. [Lxxix]
'N Gevoel van individualiteit
In hul argitektuur en beelde openbaar Minoane oor baie eeue se ontwikkeling 'n sterk gevoel van individualiteit. Kleredrag en haarstyle was uiteenlopend en opvallend. [Lxxx] Byna elke voorstelling van 'n Minoïese man of vrou bied 'n hoed met 'n ander en meer fantastiese ontwerp. Huise is gebou sonder duidelike sorg vir simmetrie, en geen twee huise het dieselfde ontwerp nie. [Lxxxi] Aardewerk- en amfora -ontwerpe is doelbewus verder uitgebrei as enige funksionele doel. [Lxxxii] In sy studie van 'betekenis' in Minoïese huisontwerpe, het argitek Donald Preziosi gebruik herhaaldelik frases soos "visueel kompleks", "hoogs kompleks" en "hoogs kleurvol" om die idiomatiese styl van hierdie kultuur te beskryf. Hy merk op dat hierdie kenmerkende styl nie net die geval is met groot wonings en paleise nie, maar ook 'kenmerkend van relatief beskeie huise' [lxxxiii]
Die West House in Akrotiri word deur Clairy Palyvou aangebied as 'n 'tipiese Theran -huis'. Vandag sou ons die ontwerp 'eklekties' en individualisties noem. Dit is aan 'n openbare plein geleë, met agt kamers op ses verskillende vlakke van min of meer drie verdiepings, met vensters en 'n breë deur.Modelle en ruïnes van Minoïese geboue wys ons dat hul huise, selfs die van die laer klasse, balkonne en veranda's op die dak met teël- en lapbedekkings gehad het. [Lxxxiv] Sommige fresco's beeld Minoërs uit, meestal goed geklede vroue, wat onder afdakke ontspan, miskien speel hy een van die ingewikkelde bordspeletjies wat by Vapheio ontdek is, gebou met ingelegde lapis uit Afghanistan. [lxxxv] Dit blyk 'n kultuur te wees wat ontspanning waardeer.
Teen die tydperk 1700-1800 vC het die Minoane "tegnies en artistiek gevorder ver bo enige van hul bure". [lxxxvi] Ons vind ondergrondse dreineringstelsels met ingeboude terracottapype al in Akrotiri en in die eerste paleis in Knossos, so vroeg as 2000-1600 v.G. [lxxxvii] Akrotiri het 'n openbare rioolstelsel, 'n netwerk van ondergrondse leidings wat onder die dorp. Binne -toilette, insluitend dié op die tweede verdieping, is verbind met pype in 'n stelsel wat met instandhoudings -toegangspunte ontwerp is. Ondergrondse plate is ingerig met die oogmerk om as sifon vir gasse te dien - die vroegste sifon wat in die wêreld bekend is. Sulke stelsels sou "verhoed dat reuke en gasse na die uitbundig versierde boonste verdiepings kom. [Lxxxviii] Europeërs sou soortgelyke tegnologie eers 1500 jaar later gebruik, en sou dit dan weer verloor met die val van die Romeinse Ryk. Gedurende die Minoïese Middeleeue gee vaste vuurherde plek vir klei -vuurkaste wat van kamer tot kamer verskuif kan word. [Lxxxix]
Minoïese geboue was tipies met meerdere verdiepings. [Xc] Dit is ook duidelik dat dit ... materieel saamgestel is, wat bestaan ​​uit kombinasies van klip, hout en klei en gips "nie anders as die bekende konstruksie van die Middeleeuse Europa nie. [Xci] Die individuele ontwerpe bevat ingewikkelde interne planne en was aansienlik nie bilateraal simmetries nie. Woonstelle in die hoofstad het tot ses verdiepings lank gestaan. Sommige van die huise was eintlik toegerus met storte. Die "West House" in Akrotiri was selfs toegerus met gesofistikeerde loodgieterswerk, insluitend 'n bad en 'n spoeltoilet. Die Minoërs was die eerstes wat gesofistikeerde trapopbou gebruik het wat vragte van boonste verdiepings deur interne rame oorgedra het. Alhoewel ander kulture vensteropeninge in hul geboue ontwikkel het, was die Minoërs 'n pionier in die gebruik van ligte putte en vensters wat in verskeie pier-en-venster-afskortings saamgevoeg is om meer lig te bied. [Xcii]
Die huise van Minoïese burgers het toilette met keramiekafvoer, rottangbeddens en lopende water. Dit was hoe gewone mense geleef het. Hierdie voorbeelde van tegnologie wat ons vandag as alledaags aanvaar, was van 'n kompleksiteit wat eers in die Islamitiese Ryk van die Middeleeue weer gesien is. ongekende prestasievlakke. Die historikus Critias verwys na Atlantis as warm baddens, reënbakke, fonteine ​​wat warm en koue water loop, en akwadukte. [Xciv]
Ander voorbeelde van vroeë vordering is volop. Alhoewel ons nog nie die Lineêre A -alfabet ontsyfer het nie, gebruik dokumente van Phaistos 'n desimale stelsel wat as gevorderd vir sy tyd erken word. Ten minste rudimentêre mediese kennis word onthul deur die bewyse van die plek van bene en die uittrek van tande. Ons sien ook bewyse dat 'n beduidende industrie in gekerfde harde klip teen 1900-1700 v.G.J., met behulp van ingevoerde jaspis, ametis en karneool, met vinnige draaibore en snywiele gewerk het. [Xcv] Ander voorbeelde van tegnologiese prestasie, en daar is baie, kan nie in 'n kort opname soos hierdie ondersoek word nie.
Gevolgtrekking – 'n Tragiese verlies vir menslike ontwikkeling
Die afwesigheid van enige Minoïese literatuur belemmer ons vermoë om die kultuur van hierdie fassinerende mense af te lei. Nietemin laat die ryk bewyse van hul kuns en tegnologie ons toe om interessante bespiegelinge oor hierdie verdwene beskawing voor te stel. As die verwoesting van die Theran -ontploffing en die daaropvolgende (veronderstelde) sak deur Mykene nie plaasgevind het nie, sou die westerse beskawing 'n heel ander vektor beleef het. 'N Kort uiteensetting van wat verdwyn het, illustreer hierdie gevolgtrekking. Die Minoane het gedurende die Bronstyd tegnologieë ontwikkel wat vir eeue - of vir millennia - nie verlore sou gaan as dit verlore gaan nie. Hulle het 'n breë en florerende kommersiële ryk ontwikkel wat die verskillende kulture van die Middellandse See -gebied verbind het tot 'n mate wat slegs oor eeue pynlik herbou sou word. Dit lyk asof hulle met hul bure omgegaan het deur middel van handel eerder as om te verower. As hulle inderdaad die mag gehad het om die see van seerowers te vee, het ons geen bewyse dat Minos hierdie mag werklik gebruik het om hulde te bring aan die agtergeblewe Grieke op die vasteland nie. In plaas daarvan het die Grieke wat hul kunste en selfs hul gode van die Minoërs geërf het, waarskynlik hul kulturele minderwaardigheid in die legende van Theseus en die Minotaur herinner.
Die burgers van die Minoïese stede soos Knossos en Akrotiri het duidelike bewyse gelaat dat hulle hoogs individualistiese mense was in 'n tyd toe die rekords van hul bure statiese of streng beheerde kulture uitbeeld. Hierdie individualisme word versterk deur houdings oor godsdiensbeoefening, vryheid van artistieke uitdrukking, geslagsgelykheid en estetiese waardes wat aanklank vind by dié van die Westerse samelewing van die 21ste eeu. Wat as die Minoïese mense nie in 1375 vC geval het nie? As ons hierdie waarnemings saamvoeg, kan ons 'n geskiedenis van die Westerse beskawing bespiegel wat maankolonies in 1066 insluit, vroulike stemreg in 1215 en Martin Luther wat sy persoonlike rekenaar gebruik om sy tesisse op die internet te plaas. Gegewe die sterk voorbeeld van 'n stigterende Minoïese godsdiens wat blykbaar 'n privaat aangeleentheid was eerder as 'n staatsaangeleentheid, het Luther moontlik 'n blogger geword vir die Mars -rooi sokkies.
Agnes Vaughn het die verowering van Kreta van Kreta vergelyk met die val van Rome, wat albei tot 'n "donker tydperk" gelei het. [Xcvi] Ons analise stem ooreen met hierdie opvatting. Om hierdie siening te kontrasteer, noem J. Lesley Fitton Robert Collingwood, 'n bekende historikus en argeoloog van die vroeë 20ste eeu, en sê: "In hierdie opsig - esteties - is Kreta nie die voorloper van Griekeland nie, maar die antitese daarvan." Collingwood beskou Griekeland as 'die gees van orde en simmetrie en proporsie' na 'n Kreta 'wie se hele lewe ... barbaars is'. Hy vind die ruïnes van Minoïese Kreta 'onwaardig en gemeen' in vergelyking met die daaropvolgende Griekse prestasies. [xcvii] Dit is beslis korrek dat die klassieke Grieke iets redelik invloedryk, blywend en waardevol geskep het. Maar wat die Grieke ook al geskep het, dit is grotendeels gevorm uit die inspirasie en skaars oorblyfsels van 'n magtiger beskawing. Die taak lê nog voor ons om te bepaal of die bekroonde Griekse wêreld noodwendig beter was as wat ons moontlik sou geërf het as die Minoïese beskawing nie verdwyn het nie.
[i] Renfrew, Colin. Die opkoms van die beskawing: die Cyclades en die Egeïese See in die derde millennium v.C.. (Londen: Methuen & amp Company, 1972), 36.
[ii] Castleden, Rodney. Minoans: Lewe in die Bronstydperk Kreta (Londen: Routledge, 1990), 3.
[iv] Vaughn, Agnes Carr. The House of the Double Ax: The Palace at Knossos (Londen: Weidenfeld en Nicolson, 1959), 25.
[v] Hitchcock, Louise A. (haal Immerwahr aan) Minoïese argitektuur: 'n kontekstuele analise (Jonsereds, Swede: Paul Astrom, 2000), 25.
[vi] Fitton, J. Lesley. Peoples of the Past "Minoane (Londen: The British Museum Press, 2002), 9.
[ix] Octopus vaas, soos geïllustreer in Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), bord 87
[xi] Palyvou, Clairy. Akrotiri Thera: 'n argitektuur van welvaart 3500 jaar oud (Philadelphia: INSTAP Academic Press, 2005), 4.
[xii] Pellegrino, Charles. Ontdek Atlantis: 'n argeologiese Odyssey (New York: Random House, 1991), 16.
[xiv] Doumas, Christos G. Thera: Pompeii van die Antieke Egeïese See (Londen: Thames en Hudson, 1983), 142.
[xxi] Warren, Peter. Die maak van die verlede: die Egeïese beskawings (New York: Dutton & amp, Company, 1975), 106.
[xxv] Fresco "Prins van die lelies", Knossos, soos geïllustreer The Master Impression: A Clay Sealing from the Greek-Swedish Excavations at Kastelli, Khania, deur Erik Hallager (Goteborg: Paul Astroms Forlag, 1985), 69.
[xxviii] Lapatin, Kenneth. Geheimenisse van die slanggodin (Boston: Houghton Mifflin Company, 2002), 138.
[xxix] "Harvester Vase" van Hagia Triada, soos geïllustreer in The Master Impression: A Clay Sealing from the Greek-Swedish Excavations at Kastelli, Khania, deur Erik Hallager (Goteborg: Paul Astroms Forlag, 1985), 66.
[xxx] Goue ring van Mycenae, soos geïllustreer Prestasie, krag en die kuns van die Egeïese Bronstydperk, deur Senta C. German (Oxford: Archaeopress, 2005), 26.
[xxxv] "Snake Goddess" -beeld, soos geïllustreer in Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), bord XXV
[xxxvi] "Moeder op die berg verseël", soos geïllustreer in The Master Impression: A Clay Sealing from the Greek-Swedish Excavations at Kastelli, Khania, deur Erik Hallager (Goteborg: Paul Astroms Forlag, 1985), 59.
[xxxviii] Hitchcock, Minoïese argitektuur, 78, 96.
[xxxix] Bull's Head en Labrys, soos geïllustreer in Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), bord 114
[xl] Vaughn, Agnes Carr. The House of the Double Ax: The Palace at Knossos (Londen: Weidenfeld en Nicolson, 1959), 165-175.
[xli] Hitchcock, Minoïese argitektuur, 117-119.
[xliii] Knossos Toreador -fresco, soos geïllustreer in Prestasie, krag en die kuns van die Egeïese Bronstydperk, deur Senta C. German (Oxford: Archaeopress, 2005), 21.
[xliv] Goue beker van Vaphio, soos geïllustreer The Master Impression: A Clay Sealing from the Greek-Swedish Excavations at Kastelli, Khania, deur Erik Hallager (Goteborg: Paul Astroms Forlag, 1985), 65.
[xlv] Evans, Arthur. Die paleis van Minos, Vol. IV (Londen: Macmillan & amp Company, 1935), 459.
[xlvii] Preziosi, Donald. Minoïese argitektoniese ontwerp: vorming en betekenis (Berlyn: Mouton Publishers, 1983), 19
[liv] Hitchcock, Minoïese argitektuur, 195.
[lix] Goue ring van Aidonia, soos geïllustreer in Prestasie, krag en die kuns van die Egeïese Bronstydperk, deur Senta C. German (Oxford: Archaeopress, 2005), 22.
[lxi] Hitchcock, Minoïese argitektuur, 80, 120.
[lxiii] Hitchcock, Louise. Betekenisvolle argitektuur: sosiale interpretasie van geboue. Martin Locock, redakteur (Avebury: Aldershot, 1994), 26-28.
[lxiv] Hitchcock, Betekenisvolle argitektuur, 28-29.
[lxv] Locock, Martin. Betekenisvolle argitektuur: sosiale interpretasie van geboue (Avebury: Aldershot, 19940, 35.
[lxvi] Hitchcock, Betekenisvolle argitektuur, 17-19.
[lxviii] Knossos Bull-Leaping fresco, soos geïllustreer in Atlas van die Griekse wêreld deur Peter Levi (New York: Facts on File, 1989), 38-9.
[lxxvi] Krater met blomme van Phaistos, soos geïllustreer Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), Plaat XII.
[lxxx] Die "Paryse" fresco, soos geïllustreer in Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), Plaat XV.
[lxxxii] Aardewerk- en Amphora -ontwerpe, soos geïllustreer in Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), Plate XXII, XXIX, 84, 95, 111
[lxxxv] Bordspel Ivoor en Lapis Lazuli, soos geïllustreer Atlas van die Griekse wêreld deur Peter Levi (New York: Facts on File, 1989), 33.
[xc] "Woonstelblok" by Akrotiri, soos geïllustreer Kreta, Thera und das Mykenische Hellas deur Spyridon Marinatos (München: Hirmer Verlag, 1986), bord 148.
Kyk die video: Stoutgat Treffers Blou Bul Horing
Copyright © salvadoryoscar.com | Die bul by die horings vat: die gevaarlike Minoïese praktyk van stiersprong...