Kongres - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die Kongres lewer 'n belangrike inset in die politiek in Amerika. Die Kongres is die wetgewende arm van die Amerikaanse politiek, terwyl die president die uitvoerende arm is. Die Hooggeregshof lewer 'n geregtelike inset. Die Kongres word oorheers deur beide die Republikeinse en Demokratiese partye, en drukgroepe probeer hul bes om steun te kry in die Capitol via lobbywerk.
Alhoewel die werking van die Kongres dieselfde blyk te wees as enige wetgewer oor die hele wêreld, "het dit homself as waarskynlik die magtigste van alle demokratiese vergaderings gevestig" (Williams). Dit het die magte wat die Grondwet aan hom verleen, baie jaloers bewaak, en dit het die mag om die president af te bring. Alhoewel Amerika ervaar het wat na verwys word as "keiserlike presidente", het die Kongres verseker dat sy volle magte nooit deur die uitvoerende gesag oorval of verswak is nie.
Kongres en die Grondwet:
Artikel 1 van die Grondwet bepaal dit duidelik dat alle wetgewende mag binne die Amerikaanse regeringsopset aan 'n Kongres van die Verenigde State berus:
"Alle wetgewende bevoegdhede hierin verleen, berus op 'n Kongres van die Verenigde State wat bestaan ​​uit 'n senaat en 'n huis van verteenwoordigers."
Artikels 1 tot 8 vermeld die werklike magte wat die Kongres het. Daar kan min twyfel bestaan ​​dat die stigtersvaders verwag het dat die Kongres die dominante instelling van die Amerikaanse politieke stelsel sou wees. Ongeag hierdie oënskynlike begeerte, is die Kongres egter ook onderworpe aan tjeks en balans soos die president is. Die Grondwet bepaal die tjeks wat die president oor die Kongres het, terwyl die mag van die Hooggeregshof om die optrede van die Kongres te oorsig in 1803 in Marbury v Madison ingestel is.
Die mag wat die Kongres het, word ook beperk deur die feit dat federale en staatsmagte van mekaar geskei word. Omdat die state jaloers op hul onafhanklikheid waak, was die invloed wat die Kongres op staatswetgewers kon hê, tot 1937 beperk toe die Hooggeregshof beslis het dat die National Labour Relations Board - 'n federale agentskap - die mag gehad het om die bestuur van werknemersbestuur in Pennsylvania te reguleer. staat. Dit is geïnterpreteer as 'n federale agentskap wat toegelaat word om in staatsake in te meng.
Die stigtersvaders het gevrees vir die mag wat een man as president kon ontwikkel. Daarom is die Kongres gestig as 'n teenbalans vir die president. Hulle was egter ook bang dat demokrasie op massa-vlak tot chaos kan lei as daar na almal geluister word en niks gedoen word nie. As gevolg hiervan het hulle 'n tweeledige (twee slaapkamer) wetgewer. Die Huis van Verteenwoordigers sou die mense verteenwoordig, terwyl die Senaat verder sou bly - en meer eksklusief sou wees - en die state sou verteenwoordig. Alhoewel, in teorie, albei oor die meeste sake dieselfde magte het, word die Senaat as meer gesogte beskou. Diegene in die Senaat word as wyser in die politiek beskou en meer senatore verwerf groter politieke roem as verteenwoordigers. Dit word steeds as 'n groot eer beskou om tot 'n senator van die staat verkies te word, terwyl die huidige getuienis toon dat baie verteenwoordigers hul termyn van twee jaar voltooi, maar nie wil herkies nie. Dit wil voorkom asof verteenwoordigers verkies om terug te keer na hul voormalige beroep, waar die loon en vooruitsigte beter is, en dat 'n termyn van twee jaar eenvoudig nie lank genoeg is om iets volhoubaars te bewerkstellig nie, want hulle moet amper so gou as moontlik weer herkies. amp verwerf.
2 per staat
Afhangend van die bevolking in die staat
Bekragtiging van federale regters
Finansiële wetgewing begin
Bekragtiging van ambassadeurs
Bekragtiging van uitvoerende aanstellings
Bekragtiging van verdrae
Die Grondwet het ook meer magte as aan die verteenwoordigers aan die Senaat toegewys, wat dit ook polities 'n aantrekliker stelling maak. In 'n poging om eweredig te verskyn, het die stigtersvaders via die Grondwet gesê dat alle wetsontwerpe deur albei huise deurgevoer moet word.
Die funksies van die Kongres:
Die Kongres het vier hooffunksies:
verteenwoordiging wetgewing ondersoek en finansiële beheer ondersoek
Demokrasie in sy suiwerste vorm word meestal as onmoontlik in groot lande beskou. Dit sou onmoontlik wees vir alle mense om aan die besluitneming deel te neem. Daarom het die meeste nasies wat genoem word verteenwoordigende demokrasie. Dit is hier waar die mense verteenwoordigers kies om namens hulle op te tree, en in Amerika sit hierdie mense in die Kongres. In die Huis van Verteenwoordigers is die aantal afgevaardigdes van 'n staat afhanklik van die bevolking van die staat. Elke lid van die Kongres verteenwoordig 'n bepaalde streek. Verkiesings vir die hele kamer word elke twee jaar gehou. Die logika agter so 'n kort tydjie in die amp dateer uit die stigters vaders wat alle verteenwoordigers wou herinner aan die feit dat hulle hul ampstyd aan die mense verskuldig was. As die mense hou van wat hulle in hul twee jaar in hul ampte gedoen het, bepaal die logika dat hulle hulle weer sou verkies. So 'n filosofie strek vandag. Om tot die Huis van Verteenwoordigers verkies te word, moet 'n kandidaat nie minder nie as ses jaar 'n burger van Amerika gewees het en minstens 25 jaar oud word.
Die samestelling van die Senaat is anders. Elke staat, ongeag die grootte, verkies 2 senatore. 'N Voornemende Senator moet ten minste 9 jaar 'n Amerikaanse burger gewees het en hy / sy moet minstens 30 jaar oud wees. Elke senator sit ses jaar in die amp, maar verkiesings word oor 'n twee-jaar siklus gehou, met 'n derde van alle senatore wat vir herverkiesing moet staan.
Lede van die Kongres is in 'n moeilike posisie. Daar moet gesien word dat hulle hul party en die president ondersteun - as hy 'n lid van die party is. Enigiets minder kan gesien word as ontwrigtend. Hulle moet egter ook baie bewus wees daarvan dat hulle moet luister na die siening van diegene wat hulle in hul kiesafdelings verkies het, veral as hulle wil herkies. Wie ondersteun hulle as diegene wat hulle verteenwoordig teen 'n nasionale agenda is wat deur 'n president in dieselfde party as hulle deurgedring word? Deur na hul kiesers te luister, druk die stelsel ten volle op die idee dat die Kongreslede die mense se siening verteenwoordig en nie die beleid aan hulle voorskryf nie. Terwyl die Britse parlementslid geneig is om die partyspoor te volg, moet Amerikaanse kongreslede na die mense se wense luister, en veral die verteenwoordigers, aangesien hulle elke twee jaar herkies word. In die onlangse verkiesing is 90% van die amptenare herkies, wat daarop dui dat kiesers (of meer) tevrede was met die werk wat hul amptenare gedoen het. Dit is egter ook bekend dat baie verkiesings nie ernstig betwis word nie, aangesien die koste eenvoudig te hoog is vir uitdagers en die opbrengste daarvoor nie baie hoog is in die Huis van Verteenwoordigers nie.
Ongeag die hoë opbrengs van die bekleërs, het onlangse navorsing aangedui dat die publiek minder as tevrede is met die werk van die Kongres. Ontevredenheid konsentreer op drie sake:
die onvermoë van lede van die Huis om oor duidelike en verantwoordelike beleide saam te stem; dit wil sê die beleidsgrendel. die stryd tussen beide partye wat hulself eerste stel en Amerika en haar mense tweede. die skandale wat die afgelope paar jaar die Kongres ontketen het - mense bevraagteken die etiek van lede van die Kongres. Sommige state het gereageer deur wetgewing te aanvaar wat die aantal termyne beperk wat hul verteenwoordigers mag dien. Teen 1995 het 23 state die maksimum termyne van 3 vir verteenwoordigers (6 jaar) en 2 termyne (12 jaar) vir senatore goedgekeur.
Etiek in die Huis van Verteenwoordigers:
Een van die funksies van die Kongres is om sake te ondersoek en na te gaan wat wettigheid tot die uiterste kan stoot. Binne die Kongres is daar egter 'n begeerte dat Amerikaners moet sien dat die instelling skoon is. A Huis-etiekkomitee bestaan ​​vir die verteenwoordigers en die uitsluitlike doel daarvan is om lede daarvan te ondersoek. In die vroeë negentigerjare het die Huis van Verteenwoordigers 'n bank bestuur wat lede van die Kongres toegelaat het om bewustelik 'n oortrekking sonder enige boete te bekom. Alle ander Amerikaners sou rente aan hul banke moes betaal. In 1992 het die HEC bevind dat 300 verteenwoordigers - in die verlede en teenwoordig - tjeks (byna sekerlik bewustelik) van stapel gestuur het. Alhoewel die bank geld wat direk aan die volgende betaaltjek daaraan verskuldig is, van die lede afgetrek het, en die verteenwoordiger nie eens in kennis gestel het dat 'n tjek gespring is nie, tensy sy oortrekking sy maandelikse salaristjek oorskry het, het dit vir die Amerikaanse publiek geblyk dat dit 'n voorbeeld is van politici bevoordeelde behandeling wat nie aan die algemene publiek uitgegee word nie. Die HEC het egter bevind dat 17 lede 'n oortrokke bedrag van meer as $ 100.000 opgelewer het, insluitend Stephen Solarz van New York, wat 'n oortrokke kredietvergoeding (sonder finansiële boetes) van $ 594.646 gehad het.
Die LUR het ook diegene daarin ondersoek wat voorregte misbruik wat aan hulle uitgedeel is wanneer mense of persone 'n spesifieke pos beklee. Dan Rostenowski, voorsitter van die House Ways and Means-komitee, het in 'n tydperk van ses jaar $ 55.000 aan seëls bestee. Alle Huislede het die voorreg om gratis posgeld te kry vir alle posse wat vanaf hul kantoor gestuur word ...
As speaker van die Huis, Newt Gingrich, is hy berispe en 'n boete van $ 300.000 opgelê vir onakkurate en onbetroubare inligting aan die UK. Die HEC het hom ook sterk gekritiseer toe hy 'n voorskot van $ 4,5 miljoen vir sy outobiografie geneem het. Hy het later hierdie voorskot tot slegs $ 1 verminder.
Die LUR is daar om toesig te hou dat almal in die Huis van Verteenwoordigers op 'n etiese manier optree, wat pas by hul posisie binne die Amerikaanse politiek. Die getuienis is daar dat diegene wat hul posisie misbruik en opgespoor word, kan verwag om gestraf te word - gewoonlik in die openbaar, sodat die publiek kan sien dat die HEC sy werk doen en ander daarvan weerhou om die voorbeeld te volg en 'n vernederende openbare straf te ondergaan. Gingrich, as voorbeeld, word deur die Republikeine as hul volgende potensiële leier beskou, veral na die publikasie van sy 'Contract with America' in 1992. Dat hy nie politiek uit die grasie geval het nie, is nie net te danke aan die werk van die HEC nie, maar sy vernedering in die openbaar het hom ernstige skade berokken.
Kongres en wetgewing:
In Amerika is die Senaat sowel as die Huis verantwoordelik vir die maak van wette.
Die teorie daaragter is dat as die mense hul verteenwoordigers aan bewind stel, die wette wat deur hierdie volksverteenwoordigers aanvaar is, deur die volk gehandhaaf sal word, net soos hulle wat hul verteenwoordigers aan bewind gestel het. Aangesien alle lede van die Huis en twee-derdes van alle Senators elke twee jaar hul onderskeie kiesers moet in die gesig staar, het die kiesers die geleentheid om hierdie verteenwoordigers te verwyder as hulle nie hul verwagtinge nakom nie.
Hoe word 'n wetsontwerp in Amerika aangeneem?
1. 'n Wetsontwerp kan deur 'n lid van die Kongres, die Uitvoerende Gesag of deur 'n belangegroep geïnisieer word. Dit kan egter slegs deur 'n lid van die Kongres bekendgestel word. Hulle kan hul lewe in die Senaat of in die Huis begin. As 'n rekening slegs met inkomste handel, moet dit sy lewe in die Huis begin.
2. Sodra die wetsontwerp bekendgestel is, is dit in die hande van die speaker van die Huis of die leier van die meerderheid in die senaat. Die wetsontwerp word dan na die onderskeie verwys staande komitee in enige huis. As dit duidelik is dat 'n aantal staande komitees by die wetsontwerp betrokke kan wees, het albei leiers die reg om te besluit waar dit toegeken moet word.
3. Die voorsitter van daardie staande komitee kan besluit of die wetsontwerp die aandag van die hele komitee of 'n subkomitee benodig of dit moet wees duif-opsluit, in welke geval dit nooit oorweeg sal word nie en sterf.
4. Wetsontwerpe rakende inkomste gaan outomaties na die House Ways and Means-komitee. Hierdie liggaam behandel alle voorstelle rakende belasting. Die wetsontwerp met betrekking tot uitgawes gaan na die Huisbemagtigingskomitee - hoewel dit nie 'n grondwetlike vereiste is nie.
5. Die wetsontwerp word in die komiteestadium deeglik ondersoek. Verhore is gewoonlik in die openbaar (om die demokrasie te lug), tensy die inhoud van die wetsontwerp sensitief is. Na die verhoor stem die komitee oor die wetsontwerp. As die reaksie positief is, word die rekening na die volledige kamer teruggestuur. 'N Komitee kan ook 'n wetsontwerp wysig.
6. In die Huis gaan die gewysigde wetsontwerp na die Reëlskomitee wat die reg het om 'n wetsontwerp toe te staan ​​a reël; dit beteken tyd vir 'n volledige debat. Die Huisreëls-komitee kan dit ook nie toestaan ​​nie. Binne die Senaat word die besluit om voort te gaan met die wetsontwerp of nie, geneem deur die beleidskomitee vir meerderheidspartye. Wetsontwerpe rakende inkomste en wat 'n gunstige verslag van die House Ways and Means-komitee ontvang het, omseil die Reëlkomitee en gaan direk na die volledige Huis.
7. As die tyd daarvoor gegee is, word 'n wetsontwerp op die vloere van sowel die Senaat as die Huis bespreek. Die meeste van die gedetailleerde werk aan die wetsontwerp sal teen hierdie tyd voltooi wees en dit sal waarskynlik die aanbeveling van die komitee ondersteun. In die huis word lede gewoonlik net vyf minute gegee om oor die wetsontwerp te debatteer, terwyl daar in die Senaat 'n tradisie bestaan ​​van onbeperkte debattyd per senator. In hierdie tak van die Kongres kan so 'n benadering filibustering voorkom - wanneer 'n wetsontwerp bespreek word uit die tyd wat daaraan toegewys is.
8. As albei huise 'n wetsontwerp aanneem, maar met verskillende wysigings, moet die verskille versoen word voordat die wetsontwerp aan die president gestuur word vir sy ondertekening. Hierdie proses word uitgevoer deur 'n konferensiekomitee wat bestaan ​​uit lede van die oorspronklike komitees.
9. Die voltooide weergawe van die wetsontwerp word aan die Senaat en die Huis teruggestuur vir 'n volledige stem. As dit goedgekeur word, gaan dit na die president vir sy handtekening. Op hierdie punt kan die president óf die wetsontwerp onderteken om sodoende 'n daad te maak, óf hy kan 'n veto daarteen stel. As hy 'n wetsontwerp teen veto aanmeld, word dit aan die Kongres teruggestuur met 'n uiteensetting van die rede waarom hy die wetsontwerp teen veto gedoen het. Die president kan ook 'n veto-veto gebruik as die Kongres naby die einde van 'n werksessie is. Dit is waar 'n wetsontwerp wat nie deur die president onderteken is nie, na 'n bepaalde aantal dae sterf. Kragtens die Grondwet word 'n wetsontwerp outomaties wettig as die president tien dae aan 'n wetsontwerp vashou en dit nie onderteken het nie, of 'n veto daarteen het as die Kongres in sitting is. Dit kan deur die president toegeslaan word as die Kongres gedurende die tydperk van tien dae verdaag. "Die sakeveto bied 'n belangrike wetgewende gesag aan die uitvoerende hoof." (Plano en Greenburg) Die sakeveto is absoluut en dit maak 'n rekening af. Terwyl 'n presidensiële veto wel toelaat dat die veto-wetsontwerp onder 'n ander gedaante weer in die volgende wetgewende sitting ingestel word. Die president hoef nie aan die Kongres 'n verduideliking te gee waarom hy die sakeveto gebruik het nie, hoewel hulle gewoonlik hul optrede (om eise van diktatoriale mag te voorkom) deur 'n memorandum van goedkeuring verdedig. Na afloop van 'n wetgewende sitting sal baie wetsontwerpe ook aan die president gestuur word in die haas om die sperdatum vir wetsontwerpe te verslaan. Dit sal ook normaal wees dat rekeninge aan die einde van die sessie in groter getalle kom, aangesien die proses gewoonlik tyd neem. Die oorvloed van wetsontwerpe gee die president groot mag oor wat wet word en wat nie.
Kongres en ondersoek:
Baie aspekte van die regering word nou deur die uitvoerende tak geïnisieer. Daarom kyk en ondersoek die wetgewende tak die werk wat deur die uitvoerende tak gedoen is. Alhoewel die Senaat sowel as die Parlement verantwoordelikhede het om dit te doen, is dit die Senaat wat besondere verantwoordelikhede op hierdie gebied het, aangesien dit die Senaat is wat die mag het om presidensiële aanstellings en verdrae te bekragtig. Die meeste van die ondersoekwerk aan die Kongres word gedoen deur die komiteestelsel.
Kongres en finansiële beheer:
Die wetgewende tak van die regering beheer Amerika se beursies. Dit hang tot 'n mate verband met die ondersoekkapasiteit daarvan, aangesien die Kongres besteding en belasting deur die wet beheer en die manier waarop die uitvoerende gesag daardie geld gebruik, monitor. Tydens die Watergate-skandaal het die Kongres die tydperk waarin die president se status op 'n laagtepunt was, gebruik om dade (die War Powers Act, the Case Act en the Budget and Impoundment Act) aan te neem om sy ondersoekmagte verder uit te brei.