Sui -dinastie - Inligting
Aan die einde van die 6de eeu nC was China nog steeds belas met strydende state wat onophoudelik met mekaar om meer rykdom en mag geveg het. Die drie eeue van verdeeldheid sou uiteindelik in 581 nC tot 'n einde kom, toe een bevelvoerder, destyds bekend as Yang Jian (alias Yang Chien), die regering van sy militêre basis in Guanzhong verower en die noorde verenig het. Jian was nie net 'n talentvolle generaal nie, en hy was goed verbind, en toe sy dogter met die erfgenaam van die Noord-Zhou-dinastie trou, het hy 'n keiserlike band gekry. Die erfgenaam is in 580 nC oorlede, wat Jian in staat gestel het om homself as regent te verklaar. Om te verseker dat geen herlewing of opstand hom van sy nuut verworwe troon sou afskrik nie, het Jian 59 lede van die koninklike Zhou -familie laat vermoor en daarna in 588 n.C.
Die Sui was niks, indien nie ambisieus nie, en hulle was nie net geïnteresseerd in die beskerming van hul grense nie, maar het hulle ook dramaties uitgebrei.
Die Sui-dinastie het dus slegs uit twee keisers bestaan: Wendi (oftewel Wen of Wen-ti), wat in 581-601 nC regeer het, en sy seun Yangdi (oftewel Yang Guang of Yang-ti) wat van 604 tot 618 nC regeer het. Onder die leiding van figure soos die groot militêre bevelvoerder Yang Su, het die keisers hul beheer oor 'n verenigde China gekonsolideer en hul gebied uitgebrei. Hulle het ook die administrasiestelsel verbeter en gesentraliseer, 'n enkele, verenigde en minder komplekse wetskode ingestel en grondhervormings ingestel. Die ou Nege rangstelsel van amptenare is afgeskaf, maar in plaas daarvan is die plaaslike prefekte op meriete gekies, wat blyk uit hul optrede tydens staatsdiensondersoeke in die hoofstad. Amptenare is daarna na ander provinsies gestuur as hul geboorte om plaaslike korrupsie en misbruik van persoonlike verbintenis te verminder. Om dieselfde rede was hul ampstermyn beperk tot drie of vier jaar. Alle godsdienste is geduld en ondersteun met keiserlike uitdeelstukke, sodat 'n ander moontlike bron van verdeeldheid tot die minimum beperk is. Net soos die Qin -dinastie China voorberei het op die meer duursame en suksesvolle Han -dinastie, het die Sui die weg gebaan vir nog 'n goue era van die Chinese geskiedenis in die vorm van die Tang -dinastie.
Een van die duurste Sui -projekte was die bou van 'n massiewe kanaal om by die Yangtze & Yellow Rivers aan te sluit.
Die Sui se groot besteding aan hul eie paleise en ander openbare bouprojekte in die groot stede Chang'an, Luoyang en Yangzhou was nogal minder nuttig vir die gewone bevolking. Dit het niks gehelp dat Wen drie hoofstede onderhou het nie: Luoyang, Daxing en Jiangdu, of dat hy 'n harem van duisende binne die pornografiese bedekte mure van sy Maze Pavilion-paleis gehou het.
Een van die duurste projekte was die bou van 'n massiewe kanaal om by die Yangtze- en Yellow River, die sogenaamde Grand Canal, aan te sluit. Dit is gebou deur dienspligtiges en was beslis groot op 40 meter breed en met 'n pad wat oor die lengte loop. Uiteindelik sou drie kanale by die projek gebou word, en hoewel daar baie probleme onder die arbeiders was om dit te bou, het dit wel gehelp om Noord- en Suid -China verder te verbind. Die kanale was 'n belangrike metode vir die vervoer van troepe en die graanbelasting van die suide na die noorde, waar daar baie minder graan was. Kritici sou later sê dat die immorele Yangdi net die kanale wou hê, sodat hy gemaklik deur China kon reis op sy skuitjies wat deur honderde pragtige jong vroue getrek is, maar die Tang -keisers sou vir ewig dankbaar wees vir die projek. Die padnetwerk is ook verbeter en uitgebrei deur Yangdi, nog 'n stap vorentoe in die skepping van 'n verenigde China.
'N Sui -ekspedisie het in 598 CE nog 'n groter ramp beleef toe dit die koninkryk Goguryeo (Koguryo) in Korea en noordelike Mantsjoerië aangeval het. Goguryeo, wat miskien die ambisies van China aanvoel, het reeds in Sui -gebiede gesorteer, maar het nou 'n massiewe invalsmag teëgekom. Terwyl dit gebeur het, het die Chinese geen voorraad meer gehad nie, swaar reën getref en moes huis toe keer. 'N Tweede inval is in 611 nC geloods, hierdie keer oor see, maar is in 'n storm vernietig. Die Sui was vir die derde keer gelukkig en val weer in 612 nC aan, hierdie keer met Yangdi wat die leër persoonlik gelei het. Die groot Koreaanse generaal Ulchi Mundok was egter die taak en het 'n oorwinning behaal in die Slag van Salsu -rivier. Volgens die legende het slegs 2700 van die Sui-leër van 300 000 mense ooit na China teruggekeer. Nog twee aanvalle is in 613 en 614 nC afgeweer. Uiteindelik het Goguryeo genoeg gehad en 'n verdedigingsmuur van 480 km (300 myl) in 628 nC gebou om verdere Chinese ambisies te weerhou. Die gebrek aan oorwinnings in Korea kon niemand anders as die bevelvoerder wat hulle gelei het, die keiser self, blameer nie. Yangdi se aansien en reputasie is 'n dodelike knou toegedien.
Die nederlaag teen Goguryeo en die ontberinge wat die Chinese boere ondergaan het, het gelei tot wydverspreide rebellie in 613 nC, wat slegs deur meer militêre verliese aangevuur is, hierdie keer vir die Oosterse Turke. Die rebellies het tot 617 nC voortgeduur. Toe Yangdi vermoor word deur die seun van een van sy eie generaals, val die Sui -dinastie en word die regering oorgeneem deur ene Li Yuan, later bekend as Gaozu en stigter van die Tang -dinastie. Keiser Yangdi het intussen die onderwerp geword van kritiese Chinese historici wat waarskynlik sy immorele heerskappy oordryf het as absolute tirannie en korrupsie. Die laaste keiser moes sleg wees om die verlies van sy mandaat van die hemel te regverdig.
Die vader van Yangdi het beter gevaar in die historiese geskiedenis, grootliks danksy sy vroeë steun aan Confuciaanse en Taoïstiese geleerdes, en sy beskerming van Boeddhistiese tempels, wat daartoe gelei het dat hy bekend gestaan ​​het as die 'Gekultureerde Keiser'. Die verskil in die blywende reputasie van die twee Sui -keisers dui eerder op die tydperk self, wat geprys word vir sy bydrae tot die vereniging en modernisering van China, maar terselfdertyd bederf is vanweë sy buitensporige vermorsing en verwaarlosing van die welsyn van die Chinese mense.
Toogle Nav Toogle Nav Chinese geskiedenis vertering
Kaart van die Noordelike en Suidelike Dinastieë in die jaar 560 nC (Klik op die prent om dit groter te sien)
Die proses van uiteindelike Chinese hereniging is reeds in 577 nC aan die gang, toe die Noordelike Zhou -staat (557 nC - 581 nC) die Noordelike Qi -staat verslaan en opgeneem het (550 nC - 577 nC). Beide state was indirekte opvolgers van die Tuoba Wei -dinastie. Die bekwame keiser Wu van die Noord -Zhou is egter net 'n jaar later dood en word opgevolg deur sy onbekwame seun, wat slegs 2 jaar lank regeer het tot sy dood as keiser Xuan.
Yuwen Yong alias Keiser Wu, die keiser van Noord -Zhou (skildery van die Tang -dinastie deur Yan Liben)
Die Sino -Turkse militêre generaal Yang Jian (541 nC - 604 nC) van die Sui -tuisdistrik van die Noord -Zhou -staat het toe effektief die mag oorgeneem as die regent van die opvolgende kind keiser Jing (keiser Xuan se seun). Yang Jian het die kinderkeiser egter oortuig om die troon in 581 nC aan hom af te staan. Daarna het hy die Sui -dinastie (581 nC - 618 nC) uitgeroep wat hy as keiser Wen regeer het.
Keiser Xuan van Noord -Zhou Keiser Jing van Noord -Zhou
Gedurende die volgende 8 jaar het keiser Wen sy doel nagestreef om China te verenig deur militêre optrede en listige diplomasie. Aanvanklik versterk die ontluikende Sui -ryk sy dominante posisie in die noorde van China deur teenstanders militêr uit te skakel of onenigheid in hul geledere te skep.
Yang Jian, die stigter Keiser Wen van Sui (Tang -dinastie skildery deur Yan Liben)
Die voormalige Noordelike Dinastieë is daardeur verenig. In 582 nC trou Keiser Wen se seun Yang Guang met 'n prinses (later bekend as keiserin Xiao) van die vasale Westelike Liang -staat, wat die alliansie tussen Sui en Westelike Liang verseker.
Keiserin Xiao, vrou van keiser Wen se seun Yang Guang
Beslissende militêre optrede teen die suidelike deel van Chen (die laaste van die 4 state wat mekaar as die Suidelike Dinastieë opgevolg het) verg deeglike voorbereiding.
Die Sui -staat het hom voorberei deur die krag van sy weermag oor 'n paar jaar op te bou en deur propaganda te gebruik wat baie klem gelê het op die gedeelde nakoming van die Boeddhistiese godsdiens (beide godsdienstige verskille tussen Noord en Suid was toe minimaal). Deur die Boeddhisme te gebruik as 'n manier om simpatiseerders in die Suide te wen, was die twyfelagtige haalbaarheid van 'n ware hereniging van Noord -Suid van die Chinese volk, gebaseer op die verstommende verskille in literêre tradisies tussen Noord en Suid (verduidelik in die voorafgaande hoofstuk), subliem eenkant geborsel.
Bronsplaat uit die Sui -dinastie met 'n sitplek van Boeddha, Bodhisattvas en monnike
Toe die tyd vir militêre optrede in 589 nC aangebreek het, het die Chen -staat nie veel weerstand gebied nie en China is weer verenig onder die Sui -dinastie. Keiser Wen en sy seun Yang Guang, in die hoop om hul nuwe ryk te verstewig, vestig toe 'n nuwe institusionele/administratiewe orde en politieke struktuur wat, alhoewel dit nie die kortstondige Sui -dinastie verleng nie, die regte voorwaardes stel vir die opbloei van die volgende dinastie - die Tang -dinastie.
Hulle nuwe regskode was 'n samesmelting van wette uit verskillende dinastiese state in die noorde en suide en was bedoel om die regering sowel as die alledaagse aangeleenthede van gewone burgers te reguleer. Keiser Wen en Yang Guang het verder geleer uit die foute van vorige heersers wat dikwels te kampe gehad het met die rebellies van landlose kleinboere, en het 'n nuwe grondverspreidingstelsel begin skep - die sogenaamde 'gelyke veld' -stelsel - wat toegang verseker (nie noodwendig gelyk) van al die boerderye tot stukke landbougrond.
Onder hierdie stelsel is die toegewysde grond gedeeltelik herverdeel na die dood van die eienaar om te verseker dat geen boere heeltemal sonder grond bly nie en dat geen individuele grondeienaars onnodige hoeveelhede grond kan ophoop nie. Die uitgestrekte stukke grond wat die nuwe aristokratiese klas tydens die latere Han -dinastie begin versamel het, is egter nie deur hierdie stelsel van herverdeling geraak nie en hulle het hul grondbesit in hul geheel behou.
Zhan Ziqian se skildery "Om in die lente rond te loop", die vroegste Chinese landskapskildery (Klik op die prent om dit groter te sien)
Verder, met die erkenning van die voortdurende bedreiging van inval van magte buite China (veral naby die noordwestelike grens), het die Sui -heersers landboukolonies soldate in hierdie grensgebiede gevestig. Dit het die voordeel gehad dat die verdedigende troepe in geval van 'n inval reeds in die gevaargebiede was, waar hulle hulself deur hul eie landbouwerk onderhou het.
Om die gebied van die Sui -dinastie verder te beskerm teen invalle deur nomadiese stamme, is groot nuwe dele van die Groot Muur in die noorde en noordweste van China gebou. Sommige van hierdie bouprojekte het meer as 'n miljoen werkers beset. Groot herstelwerk is ook gedoen aan die gedeeltes wat vroeër gebou is (die Qin- en Han -dinastie).
oorblyfsels van die Groot Muur naby Yulin, Shaanxi -provinsie
Uiteindelik is 'n stelsel van openbare graanskure tydens die Sui -dinastie ingestel. In hierdie stelsel het die regering oortollige graan tydens oestyd teen gesubsidieerde pryse gekoop en dit in hierdie openbare graanskure gestoor. In die geval van stygende kommoditeitspryse (as gevolg van slegte oeste, vloede), verkoop die regering die oortollige graan en help daardeur om pryse weer te verlaag en te stabiliseer.
Na die dood van keiser Wen volg sy seun Yang Guang hom op as keiser Yang van Sui en sit hy voort met die pogings om die ryk te versterk. Al was sy militêre ekspedisie om die Koreaanse skiereiland binne te val 'n mislukking, het sy troepe daarin geslaag om die dreigende Turkse nomades in die noordweste terug te keer. Hierdie militêre ekspedisies het egter die land se finansiële en materiële hulpbronne aansienlik leeggemaak en die ryk het 'n groot aantal soldate verloor, wat almal wrok en onrus onder groot dele van die bevolking begin aanwakker het.
Sui -dinastie brons spieël
Tydens leiding van keiser Yang is begin met 'n aantal waterkanale (wat later bekend sou staan ​​as die Groot Kanaal) wat graan van die monding van die Yangtze -rivier na die armer Noordwes sou vervoer. As gevolg van klimaatsverandering sukkel die nou warmer en droër Noordwes om genoeg graan te produseer om die groeiende bevolking te voed. Alhoewel die konstruksie van die Groot Kanaal nou gunstig beskou word, was dit destyds nie 'n gewilde maatstaf nie, veral onder die bevolking wat as gevolg daarvan verplaas is.
ou kanaal van die historiese Grand Canal naby die historiese sentrum van Yangzhou
Li Yuan, die stigter -keiser Gaozu van die Tang -dinastie
Toenemende woede onder die onderdrukte bevolking oor hierdie projekte vir openbare werke en militêre veldtogte het gelei tot 'n toenemende aantal rebellies in groot dele van die ryk. Dit was een faktor in die afsterwe van die Sui -dinastie teen die jaar 618 nC. 'N Ander belangrike, maar vreemde faktor was 'n reeks gerugte oor sekere mistieke gebeure wat in die voorafgaande jare onder die bevolking van die Sui -hoofstad in Chang'an begin rondloop het. 'N Gerug het begin versprei (eers deur waarsêers, later deur 'n gewilde liedjie) dat 'n persoon met die familienaam Li die troon sou bestyg.
Li Yuan se seun Li Shimin, wat later keiser Taizong geword het
Uiteraard was keiser Yang hieroor nie tevrede nie en in sy pogings om die troon van die Yang -gesin te beskerm, het hy 'n aantal amptenare en andersins invloedryke mense met die naam Li begin diskrediteer en uitskakel. Li Yuan (566 nC - 635 nC), die bevelvoerder van die militêre garnisoen in Taiyuan noord van Chang'an, was so 'n leier wat bedreig gevoel het deur die intrige van keiser Yang teen mense met die naam Li en gemotiveer is deur sy ambisieuse seun Li Shimin (598 AD - 649 AD) om voorkomend te slaan.
Die opsomming van Chinese History Digest gaan voort met die Tang -dinastie, een van die voorspoedigste periodes in die geskiedenis van China.
Chinese History Digest som die geskiedenis van China op en illustreer dit en help u om 'n reis te beplan om die historiese besienswaardighede van die land te sien.
Wendi se institusionele hervormings
Wendi het veel meer bereik as om die ryk te versterk en te herenig. Hy voorsien hom van uniforme instellings en stel 'n regeringspatroon op wat tot in die Tang -dinastie en daarna voortbestaan ​​het. Hy was 'n hardwerkende administrateur en het 'n aantal uiters bekwame predikante in diens geneem wat vaardigheid in praktiese staatskuns gekombineer het met 'n buigsame benadering tot ideologiese probleme. Hulle het die Confuciaanse staatsrituele laat herleef om guns by die letterkundiges te wen en 'n band met die Han -ryk te vestig, en terselfdertyd het hulle die Boeddhisme, die dominante godsdiens van die suide, bevorder en probeer om die beeld van die keiser as 'n ideale Boeddhistiese heilige koning.
Wendi se blywende sukses was egter in die praktiese politiek en institusionele hervormings. In die laaste dae van die Bei Zhou was hy verantwoordelik vir die hersiening van die wette, en een van sy eerste dade om keiser te word, was om 'n strafwet bekend te maak, die nuwe kode van 581. In 583 het sy ministers 'n hersiene kode saamgestel , die Kaihuang -kode en administratiewe statute. Dit was baie eenvoudiger as die wette van die Bei Zhou en was ligter. Daar is aansienlike moeite gedoen om te verseker dat plaaslike amptenare die nuwe wette bestudeer en afdwing. Teen die einde van die bewind van Wendi, toe politieke adviseurs van neo-wettisistiese voorrang by die hof verkry het, het die toepassing van die wette al hoe strenger geword. Die Kaihuang -kode en statute het nie bestaan ​​nie, maar dit het die patroon verskaf vir die Tang -kode, die invloedrykste regsorg in die geskiedenis van Oos -Asië.
Die sentrale regering onder Wendi het ontwikkel tot 'n komplekse apparaat van ministeries, rade, howe en direktorate. Die gedrag van sy personeel is onder toesig van 'n ander orgaan, die sensuur. Die keiser was die voorsitter van hierdie apparaat, en alle bevele en wetgewing is in sy naam uitgevaardig. Hy is bygestaan ​​deur die hoofde van die drie sentrale ministeries wat as raadgewers oor staatsake opgetree het (yiguozheng). Die stelsel het later die basiese raamwerk vir die sentrale regering van die vroeë Tang verskaf.
Nog belangriker, hy het 'n ingrypende hervorming en rasionalisering van die plaaslike regering uitgevoer. Die drie-vlak stelsel van plaaslike administrasie wat uit die Han-tyd geërf is, is gedurende die 5de en 6de eeu in chaos verlaag deur oormatige onderverdeling, daar was ontelbare plaaslike distrikte, sommige baie klein en oorheers deur enkelgesinne. Wendi het 'n vereenvoudigde struktuur geskep waarin 'n baie verminderde aantal provinsies direk ondergeskik was aan prefekture. Hy rasionaliseer ook die chaotiese landelike administratiewe eenhede in 'n eenvormige stelsel van townships ( xiang). Afsprake in die hoofkantore in prefekture en graafskappe is nou deur die sentrale regering gemaak eerder as gevul deur lede van plaaslike invloedryke gesinne, soos die gebruik was. Hierdie hervorming het verseker dat plaaslike amptenare agente van die sentrale regering sou wees. Dit het ook plaaslike amptenare in die normale patroon van burokratiese bevordering geïntegreer en mettertyd 'n meer homogene staatsdiens opgelewer.
Aangesien die registrasie van bevolking in chaos onder die Bei Zhou verval het, is 'n noukeurige nuwe sensus gedurende die 580's uitgevoer. Dit het die ouderdom, status en besittings van al die lede van elke huishouding in die ryk aangeteken, en op grond daarvan is die grondverdelingstelsel wat sedert die einde van die 5de eeu onder die opeenvolgende noordelike dinastieë gebruik is, heringestel. Die belastingstelsel volg ook die ou model van hoofbelasting wat teen graan en sy teen 'n eenvormige koers gehef word. Die belasbare ouderdom is verhoog, en die jaarlikse diensperiode waarop alle belastingbetalers aanspreeklik was, is verminder.
Ondanks sy grensveldtogte en groot konstruksiewerk was die regering van Wendi ekonomies en spaarsaam. Teen die 590's het hy groot reserwes opgebou, en toe die Chen -gebiede in sy ryk opgeneem is, kon hy die nuwe bevolking van tien jaar belasting vrystel om hul lojaliteit te verseker.
Die militêre stelsel is eweneens gebaseer op die van die noordelike dinastieë, waarin die keiserlike magte in milisies ingedeel is. Die soldate was jaarliks ​​gereeld dienspligtig, maar het gedurende die res van die jaar tuis gebly en was grootliks selfonderhoudend. Baie troepe is gevestig in militêre kolonies aan die grense om die garnisoene selfonderhoudend te maak. Eers as daar 'n veldtog was, het die koste van die militêre instelling gestyg.
Die agteruitgang van die Sui -dinastie het begin by die tweede monarg, keiser Yang, wat 'n tipiese tiran was. Sy reputasie was dié van 'n seun wat nie respek vir sy ouers gehad het nie, patriciemoord gepleeg het en die troon ingeneem het.
Keiser Yang het 'n luukse en korrupte lewe gelei. Toe hy die troon verower, het hy twee miljoen arbeiders in diens geneem om die tweede hoofstad Luoyang te bou, en hy het selfs na bewering langs 'n groot draakskip langs die rivier gekruis, met duisende skepe wat daar was.
Pottebakkery van hoender,
Op soek na grootheid en sukses, het keiser Yang ook oorlog gevoer teen Gaoli (tans Korea). Beide swaar militêre diens en swaar vlootarbeid het boere gedwing om hul landbougrond te verlaat. Later was hongersnood algemeen en veroorsaak deur die gevolglike verlatenheid wat die hele platteland in uiterste ellende gelaat het.
In 611 begin kleinboere van die berg Changbaishan in Shandong met 'n opstand. Kort voor lank het rebelle van regoor die land in verskillende magtige groepe gevorm. Onder hulle is die belangrikste militêre mag die Wagang -leër genoem, onder leiding van Zhai Rang en Li Mi. Die mag het die graan van die Sui -hof gevang en die kos aan die kleinboere uitgegee.
As gevolg hiervan het die Sui -regime taamlik onstabiel geword en in 618, toe keiser Yang deur een van sy ondergeskiktes verwurg is, het dit heeltemal in duie gestort.
Die grootste faktor wat tot die ondergang van die Sui -dinastie gelei het, was 'n reeks massiewe ekspedisies na die Koreaanse skiereiland om Goguryeo, een van die drie koninkryke van Korea, binne te val. Die oorlog wat die meeste soldate ingeroep het, is veroorsaak deur die tweede keiser van die Sui -dinastie, keiser Yang. Hierdie leër was so groot dat dit in historiese tekste opgeteken is dat dit 30 dae geneem het voordat al die leërs hul laaste byeenkomspunt naby Shanhaiguan verlaat het voordat hulle Korea binnegeval het. In een geval het die soldate - beide dienspligtiges en betaaldes - meer as 3000 oorlogskepe, 1,15 miljoen infanterie, 50,000 kavallerie, 5000 artillerie en meer gelys. Daar was soveel ondersteunende arbeiders en 'n buitensporige militêre begroting wat hope toerusting en rantsoene insluit (waarvan die meeste nooit die Chinese voorhoede bereik het nie, aangesien dit reeds deur Goguryeo -leërs gevange geneem is). Die leër het gestrek tot 1000 li of ongeveer 410 kilometer oor riviere en valleie, oor berge en heuwels.
In al vier hoofveldtogte het die militêre verowering misluk. Byna al die Chinese soldate is verslaan deur die prominente weermagleier Eulji Mundeok van Goguryeo. Volgens die Book of Tang, van die 305,000 Chinese troepe, het slegs 2700 na China teruggekeer. Soldate in somerklere sou 'n paar jaar later terugkeer, skaars deur die koue en hongersnode winter. Baie mense sterf aan bevrorenheid en honger.
Uiteindelik het die wrok van die keiser toegeneem en die oorloë, tesame met opstande en sluipmoorde, het gelei tot die val van die Sui -dinastie. Een groot prestasie was die heropbou van die Groot Muur van China, maar dit, saam met ander groot projekte, het die ekonomie onder druk gebring en die gegriefde arbeidsmag woedend gemaak. Gedurende die laaste paar jaar van die Sui-dinastie het die rebellie wat daarteen opgedaag het, baie van die sterk manne van China van plattelandse plase en ander beroepe geneem, wat weer die landboubasis en die ekonomie verder beskadig het.
Mans breek doelbewus hul ledemate om militêre diensplig te vermy, en noem die praktyk 'gunstige pote' en 'gelukkige voete'. vir diegene wat bevind is dat hulle hulself doelbewus beseer en genees het.
Alhoewel die Sui-dinastie relatief kort was (581-618 nC), is baie tydens die ampstermyn bereik. Die Groot Kanaal was een van die belangrikste prestasies. Dit is noordwaarts uitgebrei van die Hangzhou -streek oor die Yangzi na Yangzhou en daarna noordwes na die streek Luoyang. Die uiteindelike val van die Sui -dinastie was te wyte aan die vele verliese in Suid -Mantsjoerije en Noord -Korea. Dit was na hierdie nederlae en verliese dat die land in puin gelaat is en rebelle vinnig die beheer oorneem. Keiser Yang word in 618 vermoor. Hy is suidwaarts nadat hy deur Korea verslaan is en deur sy adviseurs vermoor is. Intussen het aristokraat Li Yuan (李淵) in die noorde 'n opstand gehad, waarna hy uiteindelik die troon bestyg het om keiser Gaozu van Tang te word. Dit was die begin van die Tang-dinastie, een van die bekendste dinastieë in die Chinese geskiedenis.
Een van die koninkryke het uiteindelik gewen, na baie interessante wendinge. Die Jin -dinastie is gestig en duur van 265–420 nC. Die eerste van die twee periodes, die Westelike Jin-dinastie (265-316), is gestig deur keiser Wu. Alhoewel die Jin 'n kort tydperk van eenheid verleen het nadat hulle die Koninkryk Wu in 280 nC verower het, kon die Jin nie die inval en opstand van nomadiese mense na die verwoestende oorlog van die agt vorste bevat nie. Die hoofstad was Luoyang tot 311 toe keiser Huai deur die magte van Han Zhao gevange geneem is. Opeenvolgende bewind van keiser Min duur vier jaar in Changan tot sy verowering deur voormalige Zhao in 316.
Intussen het die oorblyfsels van die Jin-hof uit die noorde na die suide gevlug en die Jin-hof in Jiankang, wat suidoos van Luoyang en Changan en naby die huidige Nanjing, onder prins van Longya, gevestig was. Prominente plaaslike families van Zhu, Gan, Lu, Gu en Zhou ondersteun die afkondiging van prins van Longya as keiser Yuan van die Eastern Jin Dynasty (317-420) toe die nuus van die val van Changan die suide bereik.
Herontdek die Sui -dinastie
Terwyl die Sui-dinastie slegs 37 jaar lank regeer het, het die dapper optrede van sy magshonger keisers 'n groot invloed op die lewens van sy mense gehad. Die stigter van die dinastie, keiser Wen, het beheer geneem oor die noordelike helfte van 'n verdeelde China in 'n staatsgreep teen sy eie sesjarige kleinseun, wat kort voor sy dood deur sy dapper pa op die troon geplaas is. Nadat hy genadeloos die bloedverwante van sy skoonseun vermoor het om sy greep op die troon te verseker, wou Wen die land verenig onder sy outoritêre bewind. Uiteindelik het hy 'n leër van 500 000 man grootgemaak, en daar was min weerstand teen die heersende dinastie in die suide van China toe hy sy soldate na hul gebied marsjeer. In 589 het die suide oorgegee, wat Wen en sy Sui -dinastie beheer oor die hele land gegee het.
Die mees blywende nalatenskap van die Sui -dinastie is verkry deur interne ontwikkelings. Die Groot Kanaal wat die Yangtze- en die Geelrivier verbind, is tydens die Sui -dinastie in sy oorspronklike vorm gebou, met behulp van dienspligtiges wat onder die bevel van die gekke keiser Yang, Wen se opvolger, optree. Soos soveel megalomane, wou Yang vir ewig onthou word, en hy het sy groot landskapveranderingsprojek geloods as 'n manier om sy plek in die geskiedenis te verseker.
Uiteindelik was dit die ambisie van Yang wat gelei het tot die ineenstorting van die Sui -dinastie -ryk, minder as vier dekades nadat dit oorspronklik gevorm is. Yang se territoriale ambisies het geen perke geken nie, en hoewel hy deur die aggressiewe militêre veldtogte van die Viëtnamese in die suide kon beslag lê, het sy pogings om die sukses in die noorde op Koreaanse gebied te dupliseer, katastrofiese nederlaag tot gevolg gehad. Sy toenemend ongewilde regering word in 618 omvergewerp, en 'n nuwe (en grootliks nou vergete) dinastie het gou ontstaan.
Syfers word opgegrawe in die Chinese graf wat in die Henan -provinsie in die middel van China ontdek is. (Zhou HuiYing / China Daily)
Dit is deel 3 van ons TEFL China -reeks – Ancient China: Sui and Tang dynasty. Raadpleeg ons TDC 's TEFL -blog vir die vorige dele. Die hoofbron vir hierdie pos is die HarvardX: SW12.3, Cosmopolitan Tang: Aristocratic Culture in China. Dit is die derde deel van 'n 10 MOOC -reeks oor die geskiedenis van China, wat strek van die ou wyse konings tot die moderne China.
Antieke China: Sui- en Tang -dinastie – Oorsig
Die tydperk voor die Tang-dinastie is gekenmerk deur konflik tussen Noordelike en Suidelike dinastieë met verskillende soorte heersers en politieke stelsels, tussen Noordelike 'Barbarians' en Suidelike 'Aristokrate' met 'n affiniteit van letterkunde en skryfwerk, 'n skeiding tussen Han en nie-Han -Chinees. *die Han -dinastie het tussen 206 vC en 220 nC oor 'n verenigde China geheers
Voordat die Tang beheer oor China oorgeneem het, sal die kortstondige Sui-dinastie 'n einde maak aan vier eeue van konflik en verdeeldheid en die suidelike dinastieë verower en China weer verenig in 589. Die Sui, wat slegs 73 jaar duur, sal baan die weg en lê die grondslag vir die sukses van die Tang -dinastie (Wikipedia – Sui -dinastie).
Die Tang sal voortgaan met die hervormings wat deur die Sui begin is, met die versterking van die sentrale en burgerlike beheer oor die plaaslike administrasie en plaaslike (oorlog-) here. Hulle verbind die politieke magtige Noorde met die vrugbare Suide met die bou van die Grand Canal, nog steeds die langste oudste kanaal ter wêreld (Wikipedia – Grand Canal). Boeddhisme sal 'n staatsondersteunde godsdiens word, en militêre veldtogte sal die uitbreiding na Suidoos- en Noordoos-Asië uitbrei.
In the 3 rd century, a reformed Daoism is more an imitation of Buddhism with Daoist temples and officiants (= priests). Daoists are only 1/10 of Buddhists in numbers but they hold a special claim in the Tang dynasty. The imperial house has the surname Li. One of the central figures of Daoism – Laozi – also held the same surname. Hence the imperial house claims to be direct descendants from Laozi, which gives Daoism a special favor in the empire. Bv. religious debates were held, wherein the end the Daoist contestant wins.