Wendell Willkie - Geskiedenis Podcasts - 2022
Wendell Willkie is gebore in Elwood, Indiana, in 1892. Nadat hy in 1913 aan die Indiana Universiteit gestudeer het, beoefen hy regte in Ohio (1914-23) en New York (1923-33).
In 1933 word Willkie president van die Commonwealth and Southern Corporation, 'n groot houermaatskappy. Willkie was oorspronklik lid van die Demokratiese Party, maar was 'n sterk teenstander van sommige aspekte van die New Deal. Hy was veral vyandig teenoor die Tennessee Valley Authority (TVA), wat eers gevestig was, 'n groot mededinger sou wees vir maatskappye soos Commonwealth en Southern Corporation. Toe die TVA -plan aangaan, het Willkie by die Republikeinse Party aangesluit.
By Philadelphia in 1940 het die Republikeinse Party Willkie eerder as Thomas Dewey as hul presidentskandidaat gekies. Tydens die veldtog val Willkie die New Deal aan as ondoeltreffend en verkwistend. Hoewel hy beter gevaar het as wat verwag is, klop Franklin D. Roosevelt Willkie met 27 244 160 stemme tot 22 305 198.
Willkie was 'n idealistiese internasionalis en was 'n sterk teenstander van Amerikaanse isolationisme. Franklin D. Roosevelt het groot respek vir Willkie gehad en het hom in 1941 as sy spesiale verteenwoordiger aangestel. Tydens die Tweede Wêreldoorlog besoek hy Engeland en die Verre Ooste.
Willkie het 'n aktiewe rol gespeel in die Amerikaanse komitee vir Russiese oorlogshulp. Saam met Fiorello La Guardia, Charlie Chaplin, Vito Marcantonio, Orson Welles, Rockwell Kent en Pearl Buck, het Willkie hom ook gedurende die somer van 1942 beywer vir die opening van 'n tweede front in Europa.
In 1943 publiseer Willkie sy boek Een wêreld waar hy gevra het vir 'n na-oorlogse wêreld wat 'n vereniging van vrye nasies was. Die boek, wat 'n topverkoper was, het die grondslag gelê vir die Verenigde Nasies. Hy het dit gevolg met 'N Amerikaanse program (1944). Wendell Willkie is op 8 Oktober 1944 aan 'n koronêre trombose dood.
Ons moet eerlik ons ​​verhouding met Groot -Brittanje in die oë kyk. Ons moet erken dat die verlies van die Britse vloot ons verdediging baie sou verswak. Dit is omdat die Britse vloot die Atlantiese Oseaan jare lank beheer het, sodat ons in die Stille Oseaan kon konsentreer. As die Britse vloot verlore geraak of gevange geneem word, kan die Atlantiese Oseaan oorheers word deur Duitsland, 'n krag wat vyandig teenoor ons lewenswyse is, en in daardie geval die meeste skepe en skeepsboufasiliteite van Europa beheer.
Dit sou 'n ramp vir ons wees. Ons word moontlik blootgestel aan aanvalle op die Atlantiese Oseaan. Ons verdediging sou verswak word totdat ons 'n vloot en lugmag kon bou wat sterk genoeg was om albei kuste te verdedig. Ons buitelandse handel sal ook diep geraak word. Hierdie handel is noodsaaklik vir ons voorspoed. Maar as ons handel moet dryf met 'n Europa wat oorheers word deur die huidige Duitse handelsbeleid, moet ons moontlik ons ​​metodes in een of meer totalitêre vorm verander. Dit is 'n vooruitsig wat elke liefhebber van demokrasie met konsternasie moet beskou.
Ons moet 'n wrede, miskien 'n verskriklike feit in die gesig staar. Ons lewenswyse is in stryd met Hitler se lewenswyse. Hierdie kompetisie is nie net een van wapens nie. Dit is 'n kompetisie van energie teen energie, produksie teen produksie, brein teen brein, verkoop teen verkoop. In die gesig staar ons nie bang nie. Die geskiedenis toon dat ons lewenswyse die sterker is. Daaruit het meer rykdom, meer nywerheid, meer geluk, meer menslike verligting gekom as van enige ander manier. Vrye mans is die sterkste mans.
Maar ons kan nie net hierdie historiese feit as vanselfsprekend aanvaar nie. Ons moet dit lewendig maak. As ons die totalitêre magte wil oorskry, moet ons na 'n nuwe lewe van avontuur en ontdekking kom. Ons moet 'n wyer horison vir die mensdom maak. Dit is die nuwe lewe wat ek myself belowe. Ek belowe, deur terug te keer na dieselfde Amerikaanse beginsels wat die Duitse outokrasie een keer oorwin het, beide in die sakewêreld en in die oorlog, om Hitler te distansieer in enige wedstryd wat hy in 1940 of later kies. En ek belowe dat wanneer ons hom klop, ons hom op ons eie voorwaardes, op ons eie Amerikaanse manier, sal klop.
Vandag leef ons weereens in 'n tydperk wat sielkundig vatbaar is vir heksehange en gepeupel. En elkeen van ons, as dit nie waaksaam is nie, is moontlik die onbewuste draer van die kiem wat ons vryheid sal vernietig. Want elkeen van ons het die erfenis van eeue lange haat, van rasse- en godsdienstige verskille, en elkeen het die neiging om die oorsaak van sy eie mislukkings in 'n sameswering van die bose te vind. Dit is dus noodsaaklik dat ons ons eie denke bewaak en nie onder diegene is wat uitroep teen vooroordele wat op hulleself van toepassing is nie, terwyl ons besig is om onverdraagsaamhede vir ander te kuit.
Boonop moet ons as burgers teen alle bewegings deur die regering of party of drukgroepe in hul beginfase veg
wat probeer om die wettige vryhede van enige van ons medeburgers te beperk. Vir die regering, wat die voog moet wees
van hierdie vryhede, is dikwels, deur oormatige ywer of begeerte om vinnig 'n doel te bereik, die onderdrukker. En politieke partye, wat baie angstig is vir die vang van stemme, word verdraagsaam teenoor onverdraagsame groepe. Ek het met groot nood die buitensporige oorlogsaktiwiteit van die ondersoekburo's van die kongres en die administrasie opgemerk, met hul onbeskaamde en onwelvoeglike ondersoek na die privaat lewens en die politieke oortuigings van individue uit die verlede. Sulke metodes word natuurlik gebruik met die verskoning om die nasie te beskerm teen ondermynende aktiwiteite. So ook die van die Gestapo. Ek was ontsteld oor die onbeskaamde onverskilligheid van hoë offisiere van die vloot oor die ooglopende en ondemokratiese diskriminasie van negers, en ek is ontsteld om soortgelyke diskriminasie te dikwels in die geledere van nywerheid en arbeid te vind. Ek was geskok om te lees dat die departement van justisie probeer om die burgerskap van genaturaliseerde burgers wat verdink word van buitelandse trou te herroep, eerder as om sodanige persone reguit te vervolg vir watter misdaad hulle ook al skuldig is. Die kursus wat dit volg, twyfel oor die regte van alle genaturaliseerde burgers op dieselfde behandeling voor die wet as wat hul genote geniet wat hier gebore is. Ek het siek geword toe ek sien hoe politieke partye flirt met oorblyfsels van anti-Katolieke Ku Klux Klanisme en huiwer om die antisemitisme van Coughlinites en ander aan die kaak te stel.
Vir nou meer as ooit moet ons die feit in gedagte hou dat wanneer ons die vryhede van
diegene wat ons haat, maak ons ​​die weg oop vir verlies van vryheid vir diegene wat ons liefhet. Ons manier van saamleef in Amerika is 'n sterk, maar delikate stof. Dit bestaan ​​uit baie drade. Dit is oor baie eeue geweef deur die geduld en opoffering van ontelbare vryheidsliefhebbers van mans en vroue. Dit dien as 'n mantel ter beskerming van armes en rykes, van swart en
wit, van Jood en heiden, van vreemdeling - en inheems gebore. Laat ons dit om God ontwil nie skei nie. Want niemand weet, wanneer dit eers vernietig is, waar of wanneer die mens weer sy beskermende warmte sal vind nie.
'N Ware wêreldbeskouing is onverenigbaar met 'n buitelandse imperialisme, hoe hoogmoedig die regerende land ook al is. dit is
ewe onversoenbaar is met die soort imperialisme wat binne elke nasie kan ontwikkel. Vryheid is 'n ondeelbare woord. As ons dit wil geniet en daarvoor wil veg, moet ons bereid wees om dit aan almal uit te reik, of hulle nou ryk of arm is, of hulle met ons saamstem of nie, ongeag hul ras of kleur van hul vel. Ons kan nie met 'n goeie gewete verwag dat die Britte 'n ordelike rooster vir die bevryding van Indië moet opstel voordat ons self besluit om almal wat in Amerika woon vry te maak nie.
Dit is 'n lang tyd sedert die Verenigde State imperialistiese ontwerpe vir die buitewêreld gehad het. Maar ons het binne ons eie grense iets beoefen wat neerkom op ras -imperialisme. Die houding van die blanke burgers van hierdie land teenoor die negers het ongetwyfeld 'n paar van die liefdelose kenmerke van 'n uitheemse imperialisme gehad - 'n selfvoldane rasse -meerderwaardigheid, 'n bereidheid om 'n onbeskermde volk uit te buit. Ons het dit geregverdig deur vir onsself te sê dat die einde daarvan welwillend is. En soms was dit so. Maar soms was dit die eindes van imperialisme. En die morele atmosfeer waarin dit bestaan ​​het, is identies aan die waarin mans - welmenende mans - praat van "die las van die wit man".
Maar die atmosfeer verander. Dit word vandag al hoe duideliker vir bedagsame Amerikaners dat ons nie die magte en idees van imperialisme in die buiteland kan beveg nie en geen vorm van imperialisme tuis kan handhaaf nie. Die oorlog het dit aan ons denke gedoen. Emansipasie was 'n oorlogsmaatreël by die bruin ras in Amerika. Dit was 'n daad van militêre noodsaaklikheid. Dit sou duidelik sonder oorlog gekom het in die stadiger proses van humanitêre hervorming en sosiale verligting. Maar dit het 'n rampspoedige, ononderbroke oorlog geverg om hierdie kwessie van menslike vryheid in 'n krisis te bring, en die proses om die slawe aan die boeie te slaan, is in 'n enkele uur voltooi. Onder die druk van hierdie huidige konflik vind ons uit dat jarelange hindernisse en vooroordele afbreek. Die verdediging van ons demokrasie teen die magte wat dit van buite bedreig, het sommige van die mislukkings daarvan om tuis te funksioneer, duidelik opgemerk.
Ons verkondigings van dit waarvoor ons veg, het ons eie ongelykhede vanselfsprekend gemaak. As ons praat oor vryheid en geleentheid vir alle nasies, word die bespotlike paradokse in ons eie samelewing so duidelik dat dit nie meer geïgnoreer kan word nie. As ons oor vryheid wil praat, moet ons vryheid vir ander sowel as onsself beteken, en moet ons vryheid beteken vir almal binne ons grense sowel as buite.
Wendell Willkie: 'n vergete vervaardiger van geskiedenis
Laat in die Tweede Wêreldoorlog het Franklin D. Roosevelt 'n medewerker skerp berispe omdat hy 'n neerhalende grap gemaak het oor Wendell Willkie, Roosevelt en#8217 se Republikeinse uitdager in die verkiesing van 1940. " Moenie sê dat u ooit weer so iets hier in die omgewing sou sê nie, en die president ruk. " Moet dit nie eers dink nie. Hy was 'n uiters geskenk vir hierdie land toe ons hom die nodigste gehad het. Dit was ook waar.
Die presidensiële veldtog van 1940 val saam met een van die gevaarlikste tye in die wêreldgeskiedenis. Hitler se Duitsland het pas die grootste deel van Wes-Europa verower, en Brittanje, wat nou alleen teen die Nazi's was, het geweet dat sy enigste hoop op oorlewing hulp was van 'n destydse neutrale Amerika. Alhoewel Roosevelt wou help, was hy besig om 'n ongekende en omstrede derde termyn te soek, en was versigtig vir die politieke uitval in 'n land wat baie verdeeld was oor moontlike Amerikaanse betrokkenheid by die oorlog.
Die meeste Republikeinse lede van die kongres was hardnekkige isolationiste wat, deeglik bewus van die politieke kwesbaarheid van Roosevelt, sy versigtige, stopgesette pogings om die Britte te help, teëgestaan ​​het. Maar hul presidentskandidaat volg nie hul leiding nie. Wat die oorlog betref, het Wendell Willkie aan die Republikeinse konvensie van 1940 gesê: hier is ons nie alleen Republikeine nie, maar Amerikaners.
David Levering Lewis 's se boek, The Improbable Wendell Willkie, is gepas getiteld. Soos 'n skietster, brand Willkie, indien kortliks, oor die politieke landskap van hierdie land en laat 'n verstommende nalatenskap van tweeledigheid agter wat 'n buitengewone impak op die uitkoms van die oorlog gehad het. Lewis, die Pulitzer-pryswennende biograaf van W.E.B. Du Bois bied 'n insiggewende, oortuigende portret van hierdie politieke neofiet uit die Midde-Weste en 'n geregistreerde demokraat tot 1939, wat sy pas aangenome party en die land verstom het deur die benoeming weg te ruk van die voorlopers Thomas Dewey en Robert Taft en saboteer daarna sy eie veldtog deur die land bo die party te plaas.
Die verkreukelde, opgewekte Willkie het in 1933 die eerste keer op die nasionale toneel uitgebars, toe hy as hoof van een van die grootste elektrisiteitsverskaffers in die land die Roosevelt -administrasie beveg het oor sy planne om sy monopolie in 'n groot deel van die Suide te vervang met 'n gewaagde nuwe federale program genaamd die Tennessee Valley Authority. Hy het die stryd verloor, maar 'n gerespekteerde nasionale figuur, 'n stem vir gematigde, middelklas-Amerikaners, veral sakemanne, het daaruit gekom dat die federale regering te groot, magtig en minagtend van private ondernemings geword het.
Terselfdertyd het Willkie die tekortkominge van groot ondernemings gekritiseer en 'n aantal New Deal -hervormings ondersteun, waaronder 'n minimum loon, 'n beperking op die aantal werknemers, werkloosheidsversekering en gesamentlike bedinging. Toe die Tweede Wêreldoorlog in 1939 begin, het hy gewaarsku oor die gevare wat 'n Duits-beheerde Europa vir Amerika inhou en in 1940 hulp gevra aan Brittanje.
Alhoewel die standpunte van Willkie die meeste van die party -stamgemeentes onaangenaam was, het hulle 'n beroep gedoen op 'n klein maar invloedryke groep gematigde, internasionalistiese Republikeine, baie van hulle uit die noordooste. Dit sluit in advokate en finansiers op Wall Street, hoofde van groot mediamaatskappye en 'n besprenkeling van partybeamptes en politieke strateë. Hulle is bekommerd oor die sterk isolasie van die voorste presidentskandidate en het as alternatief na Willkie gegaan.
Lewis is veral goed om te wys hoe Willkie se onwaarskynlike oorwinning tydens die byeenkoms van 1940, wat dikwels beskryf word as die wonder van Philadelphia, en 'n deeglik beplande en vaardig georganiseerde stealth-offensief was deur sy goed verbonde ondersteuners. Terwyl politieke tipes agter die skerms gewerk het om 'n groot veldtog te organiseer, het koerante en tydskrifuitgewers, veral Henry Luce, eienaar van Life and Time —, versoening oor Willkie gelewer en 'n beroep op hul lesers gedoen om die Republikeinse base te omseil en maak hom die genomineerde.
Lewis merk skerp op dat Willkie nog steeds as 'n donker perd beskou is toe hy in Philadelphia aankom, maar dat die hele byeenkomsmasjinerie aan die Willkie-span behoort het. bytende ure om te stem, het hy die wenner geword.
In Februarie 1941 gaan Willkie voor die kongres om die voorgestelde Lend-Lease-program van Roosevelt te ondersteun, wat militêre hulp sal verleen aan Brittanje en ander lande wat teen Duitsland veg. Sy steun het gehelp om die mening van die publiek en die kongres te laat swaai, en die omstrede wetsontwerp is goedgekeur. Net soos die konsep, speel Lend-Lease uiteindelik 'n deurslaggewende rol in die uiteindelike oorwinning van die Geallieerdes. Willkie se stand op Lend-Lease was die laaste strooi vir die partybase, wat hom lankal as 'n Republikeinse Quisling en 'n stook vir Roosevelt beskou het. Sy politieke loopbaan was verby. Minder as vier jaar later, op 8 Oktober 1944, sterf hy op 52 aan 'n hartaanval.
Gedurende die afgelope sewe dekades het Willkie grotendeels in die newels van die geskiedenis verdwyn, as enigsins onthou as een van Roosevelt se mededingers. Soos Lewis duidelik maak, verdien hy soveel meer, nie net vir sy deurslaggewende bydraes tot Amerikaanse eenheid in die Tweede Wêreldoorlog nie, maar ook vir sy lewenslange verbintenis tot burgerregte en intense opposisie teen rassisme. In ons eie gepolariseerde era dien Wendell Willkie as 'n aangrypende herinnering aan wat kan gebeur as 'n politieke leier optree om te doen wat reg is, sy party uit te daag en die belange van sy land en sy mense voor ambisie en partydige voordeel te stel.
Lynne Olson se nuutste boek, Code Name Hedgehog: The Spies Who Helped nederlaag van Hitler en die buitengewone vrou wat hulle gelei het, word volgende Mei gepubliseer.
Bibliografie van die geskiedenis van die Indiana University
Gregory, Ross. & quotPolitics in an Age of Crisis: America, and Indiana, in the Election of 1940. & quot Indiana Magazine of History 86, nee. 3 (1990): 247-80.
Dunn, Susan. 1940: FDR, Willkie, Lindbergh, Hitler, die verkiesing te midde van die storm. New Haven, CT: Yale University Press, 2014.
Lewis, David Levering. Die onwaarskynlike Wendell Willkie: die sakeman wat die Republikeinse Party en sy land gered het en 'n nuwe wêreldorde opgedoen het. New York City: Liveright, 2018.
Madison, James H. Wendell Willkie: Hoosier Internasionaal. Bloomington, IN: Indiana University Press, 1992. Neal, Steve. Dark Horse: 'n Biografie van Wendell Willkie. New York: Doubleday, 1984.
Peters, Charles. Vyf dae in Philadelphia: 1940, Wendell Willkie, FDR, en die politieke konvensie wat FDR bevry het om die Tweede Wêreldoorlog te wen. New York City: Public Affairs, 2009.
'N Kort geskiedenis …
Ek is klaar met my derde boek oor Wendel Willkie. Ek het om twee redes in hom belanggestel. Ek het die boek The Forgotten Man, 'n ekonomiese geskiedenis van die Groot Depressie, gelees deur Amity Schlaes '. Ek het 'n resensie van die boek op Amazon geskryf. Me Schlaes beskryf die stryd tussen private nutsdienste, gelei deur Willkie, 'n prokureur en later president van Commonwealth en Southern, 'n groot nutsbedryf, en David Lilienthal wat deur Roosevelt aangestel is om die Tennessee Valley Authority as 'n monopolie in die Suide te vestig. Willkie het uiteindelik sy stryd verloor en moes die private diens aan TVA verkoop, maar hy het 'n goeie prys vir sy aandeelhouers gekry. Die wedstryd tussen Willkie en Roosevelt het hom bekend gemaak. Hy was 'n lang Demokraat, maar teen 1939 het Republikeine wat wanhoop van die isolationistiese Republikeinse Party hom oortuig om sy registrasie te verander en in 1940 'n kandidaat vir die presidentskap te oorweeg.
Die tweede boek, Five Days in Philadelphia, beskryf die Republikeinse byeenkoms van 1940 waar die donker perd Willkie, wat nog nooit vir die amp gehardloop het nie en wat nie 'n voorverkiesing betree het nie, die Republikeinse benoeming gewen het, onder andere Robert Taft en Thomas Dewey verslaan het. Ek het ook 'n resensie van die boek geskryf.
Ek is pas klaar met die derde boek, Dark Horse, wat 'n volledige biografie is. Hy was 'n wonderlike man wat die Republikeinse party vandag kon gebruik. Hy het 'n ongelooflike kontak met mense gehad. Hedendaagse studente in die politiek sal dalk verbaas wees om die ondersteuning te sien wat hy van vakbondleiers soos David Dubinsky, stigter van die vakbond vir kledingwerkers, gekry het.
Dubinsky het die hoop gehad om 'n nasionale liberale party te stig, onder leiding van Wendell Willkie, die Republikeinse presidentskandidaat in 1940 wat die Republikeinse Party versuur het ná sy nederlaag in die voorverkiesing in 1944.Hy het voorgestel dat Willkie begin met die verkiesing tot burgemeester van New York in 1945, maar Willkie is dood voordat die plan van plan was.
Willkie het in 1940 meer stemme gekry as wat enige Republikein sou kry tot Eisenhower in 1952. Hy het met 'n groot meerderheid in die kieskollege verloor, maar 'n verandering van so min as 600 000 stemme kon genoeg state laat swaai het sodat hy kon wen.
Na die verkiesing het hy ingestem om 'n opsporingsmissie na Brittanje te onderneem op die hoogtepunt van die Blitz. Hy het geweier om in die wiele gery te word en het in die strate van Londen gestap tydens die bombardement en besoek besoekers aan lugaanvalle wat tot 10 000 mense gehou het. Hy het 'n bekende en geliefde figuur vir die Londenaars geword, veral nadat Churchill hom oortuig het om 'n wit helm te dra tydens lugaanvalle.
Hy het sy reis ingekort om terug te keer om te getuig voor die kongres, en vyandige lede van sy eie party, ten gunste van Lend Lease. Roosevelt het hom toegeskryf aan die maklike verloop van die wetsontwerp. Hy voer 'n reeks debatte met Charles Lindberg voor 'n groot publiek en dring by tot paraatheid. Die laaste debat is deur Pearl Harbor gekanselleer.
Nadat die oorlog begin het, het hy ingestem om nog 'n missie vir Roosevelt te onderneem en het hy die wêreld vol gereis en Egipte besoek net voor die slag van El Alamein. Generaal Montgomery het hom toegelaat om die slagveld te besoek en die "Tommies " in hul kampe te besoek. Hy het koning Farouk ontmoet en tot die gevolgtrekking gekom dat hy 'n swak sybariet was, maar ander het hom beïndruk en hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die kolonies van Brittanje onafhanklik sou word ná die oorlog. Dit het gelei tot 'n botsing met Churchill, maar Willkie se gewildheid in Brittanje is nie verminder nie en hy versterk Roosevelt se oortuiging dat die koloniale era sou eindig sodra die oorlog verby was.
Willkie het met die Sjah van Iran en leiers van Irak en Sirië vergader. Hy het geweier om in die paleis te bly wat die Franse vir hom gereël het en het byna 'n internasionale voorval veroorsaak oor sy begeerte om in kontak te bly met die plaaslike bevolking en nie met die koloniale opsieners nie. Hy het na die Sowjetunie gegaan en verskeie baie interessante vergaderings met Stalin gehad. Een voorval, soortgelyk aan 'n fiktiewe voorval in die roman van Herman Wouk, The Winds of War, het 'n ligte konfrontasie met Stalin behels waarin Stalin goed van aard was. Baie van die reise van kaptein Victor Henry, die held van Wouk van die twee romans, Winds of War and War and Remembrance, is blykbaar gebaseer op Willkie se reise. Willkie besoek selfs die troepe van die Rooi Leër wat die Duitsers in die gesig staar en is een keer deur 'n Sowjet -generaal gemaan toe hy noem dat die Rooi Leër verdedig. Die generaal het daarop aangedring dat dit verkeerd was dat hulle aanval.
Uit Moskou het Willkie, net soos die fiktiewe kaptein Henry, oos na China gevlieg, terwyl hy tyd saam met Chiang Kai Shek deurgebring het en deur Madame Chiang tot die punt gebring is dat daar kommer was oor 'n romanse. Hy het oor die hele wêreld voortgegaan en, na sy terugkeer, 'n uiters invloedryke boek met die titel One World geskryf, wat binne 'n paar maande onverwags 2 1/2 miljoen eksemplare verkoop het.
Teen 1943 het Willkie teruggekeer na die regspraktyk by die groot regsfirma in New York wat hom gewerf het, sy naam verander om hom eers as 'n vennoot te noem. Hy het aanhou praat oor die oorlog en sy kommer oor die wêreld nadat die oorlog geëindig het. Hy was geïnteresseerd in nog 'n drie in die presidensie in 1944, maar die Republikeinse Party, met 'n domheid wat hom in die gedrang bring, verwerp hom en kies Thomas Dewey, wat maklik deur die siek Roosevelt gestuur is.
Roosevelt het eintlik oorweeg om Willkie te vra om die benoeming van die vise-president op 'n eenheidskaartjie te neem, aangesien hy Henry Wallace op aandrang van die party gestort het. Die gevolge van die moontlikheid is enorm. Willkie was (tereg) agterdogtig oor Roosevelt en het nie sulke bespiegelinge aangemoedig nie, so Roosevelt het senator Harry Truman gekies. Willkie was geïnteresseerd in die stigting van 'n derde party vir 1948, wat die suidelike segregationiste van die Demokrate en die isolasie-proteksionistiese vleuel van die Republikeine sou uitsluit. Willkie was kragtig betrokke by Burgerregte, was 'n goeie vriend van Walter White, president van die NAACP en 'n belangrike figuur in vroeë burgerregte -optrede. Terloops, die gebruik van die term "Liberal " in 1944 het min te doen gehad met die term soos tans verstaan. Willkie was byvoorbeeld 'n vryhandelaar in 'n era van hoë tariewe, 'n posisie wat sy probleme met die Republikeinse Party vererger het. Republikeine, wat die Smoot-Hawley-tarief gehaal het, wat soveel gehelp het om die Groot Depressie te bewerkstellig, het sedertdien niks geleer nie en was so proteksionisties as in 1929.
Ongelukkig is Willkie, wat 'n kettingroker was en 40 pond opgedoen het sedert sy nominasie in 1940, in die somer van 1944 aan 'n hartaanval oorlede. Saam met hom sterf die potensiaal vir 'n moderne politieke party en 'n einde aan rasseskeiding 20 jaar voor die tyd. dinge het ontstaan. Hy was 'n hoë figuur wat beter bekend moes wees. Hy maak ook 'n kontras met die huidige vermeende Demokratiese genomineerde wat oppervlakkig 'n soortgelyke donker perdpersoon het.
My volgende boek oor hom sal sy "One World, " wees, wat beskryf word as baie leesbaar en nie in styl gedateer is nie. Ek sal verslag doen nadat ek dit voltooi het.
Hierdie inskrywing is op Sondag 3 Augustus 2008 om 18:34 geplaas en word onder Geskiedenis ingedien. U kan enige reaksie op hierdie inskrywing volg via die RSS 2.0 -feed. Beide opmerkings en pings is tans gesluit.
Wendell Willkie: The "Miracle Man" van 1940
Terwyl die bekende figuur tot by die deur kom, kom die byeenkomsgangers op in 'n donderende toejuiging van gejuig wat aanhou en aanhou. Die figuur was die voormalige president van die Verenigde State, Herbert Hoover, en hy is deur die leiers van die Republikeinse Party gekies om een ​​van die belangrikste toesprake van die byeenkoms van 1940 te lewer. Dit was hul hoop dat sy toespraak die party wat getrou was agter die nog onverkose kandidaat van die konvensie, sou ontketen om die regerende bewoner van die Withuis, Franklin Delano Roosevelt, te ontneem.
Toe die gedruis van die byeenkomsskare bedaar en meneer Hoover met sy langverwagte toespraak begin, kon sy stem nie gehoor word nie. Sy mikrofoon werk geheimsinnig nie. Dit was 'n vernederende ervaring vir die oud-president en 'n ramp vir hierdie belangrike partytjie-byeenkoms in Philadelphia tydens die warm, stomende Junie van 1940.
Tyd tydskrif, wat die draai van baie van die belangrikste media van die tyd weerspieël, het Hoover se gebrek aan toespraak as spreker die skuld gegee vir die spraakmislukking. In sy seriële dekking van die byeenkoms in Junie 1940, Tyd berig:
Selfs nou het die afgevaardigdes met 'n plegtige hoop gekom dat hulle 'n kans sou kry om hul stoele te skeur en hul hoede aan die brand te steek. Hulle was meer as gewillig om hom die voordeel te gee van al hul twyfel; hulle was gretig om te hoor hoe hy die New Deal afbreek; hulle was nog meer gretig om 'n uitdagende geloofsverklaring aan te moedig. Maar die onbuigsame meneer Hoover het sy aflewering gebreek, en die duidelike, warm woorde van sy beste adres het (soos altyd) diep in sy bulldog -tjops verdwaal. Hy het ongemaklik daar gestaan, 'n byna groot man wie se lot dit was om sy pêrelmor voor die skare te bring wat, hetsy vriendelik of bitter, altyd 'Louder!'
Hierdie standaardverslag van die Hoover -toespraakdebakel is versterk met die publikasie in 2005 van Charles Peters se Vyf Days in Philadelphia: The Amazing "We Want Willkie!" Konvensie van 1940 en hoe dit FDR bevry het om die Westerse te red Wêreld. Die groot resensies van die Peters -boek was geneig tot die gloeiende kant, en diegene wat die Hoover -toespraak genoem het, was geneig om die algemeen beskoude opvatting te aanvaar dat Hoover dit blaas.
Historikus Thomas E. Mahl, in sy belangrike boek uit 1998, Desperate Deception: Britse geheime operasies in die Verenigde State, 1939-1944, bevind dat die Hoover -toespraak -fiasko slegs een uit 'n reeks insidente was wat tydens die byeenkoms georkestreer is deur Sam Pryor, die uitvoerende hoof van Pan American Airways, goeie vriend van die Rockefeller -familie en OSS/CIA -agent. By die dood van Ralph E. Williams 'n paar weke voor die byeenkoms in Philadelphia, het Pryor as voorsitter van die komitee oor reëlings beheer oor die byeenkomsvloer gekry. Williams was 'n 'Taftie', 'n voorstander van die Amerikaanse aspirant -senator Robert Taft Pryor was 'n insider van Willkie. Die verskuiwing van Williams na Pryor - en die kragtige onsigbare magte agter hom - was 'n belangrike gebeurtenis. Volgens Mahl, het Pryor se nuwe posisie hom onder meer in staat gestel om "die byeenkoms en die toewysing van noodsaaklike geloofsbriewe oor te neem. Pryor het die toekenning van kaartjies verminder na afvaardigings wat aan ander kandidate toegewy is. Afvaardigings wat aan Willkie toegewy is, het hul volle toekenning gekry. Uiteindelik, soos Pryor dit jare later vertel het, het hy 'n dubbele stel kaartjies gedruk en die galerye oopgemaak vir Willkie -ondersteuners, wat gereageer het met die 'We Want Willkie' gesang wat so op die herinneringe van die deelnemers geplaas is.
In Desperate misleiding, Skryf Mahl:
Pryor het 'n ander klein pos beveel waarvoor daar getuienis is. Voormalige president Herbert Hoover wou afstand doen van die oorlog in Europa. Hy het weke lank aan sy isolationistiese toespraak gewerk, en diegene wat dit gelees het, was die beste toespraak in sy loopbaan. Toe hy na die podium marsjeer, kom daar 'n groot brul uit die vyftienduisend terwyl hulle staan ​​en juig, in afwagting, vir sewe minute.
Sam Pryor, of iemand wat hom adviseer, het hierdie verleentheid voorspel. 'N Entoesiastiese reaksie van die afgevaardigdes op 'n isolasie -toespraak sou heeltemal die verkeerde toon gegee het. Daar was geen groot reaksie nie; die afgevaardigdes kon nie die toespraak hoor nie. Pryor het 'n foutiewe mikrofoon vir die toespraak van die oudpresident laat installeer, en jare later het Hoover 'n neerslag hieroor gekry.
'Vreemd genoeg', merk Mahl op, 'het Hoover ook probleme ondervind tydens sy perskonferensie in die Bellevue -hotel, want 'n tromkorps het toevallig by die voorportaal ingestap terwyl hy praat.' Ja, dit lyk asof baie vreemde eienaardighede net in Philadelphia gebeur het, wat uitloop op die 'wonderbaarlike' keuse van Wendell Willkie, 'n virtuele onbekende-en 'n lewenslange demokraat wat FDR se standpunte oor die belangrikste kwessies weerspieël het-om die Republikein te wees standaard draer.
Die "Miracle" in Philadelphia
Die presidentsverkiesing van 1940 was een van die kritiekste in die Amerikaanse geskiedenis. Die donker wolke van oorlog dreig in Europa en die Stille Oseaan. Terwyl die bloedbad van die Eerste Wêreldoorlog nog steeds in die geheue van miljoene aanskoulik was, was Amerika oorweldigend gekant teen die Amerikaanse betrokkenheid by enige buitelandse oorlog. Ondanks die ondertekening van die Neutraliteitswette van 1935, 1936 en 1937, en ondanks sy vele openbare beloftes om alles uit sy vermoë te doen om ons uit die oorlog te hou, het president Roosevelt ons geleidelik nader aan oorlog gebring. En soos die diplomatieke geskiedenis van die tydperk en die dokumente, aantekeninge en dagboeke van binnekringe van FDR en Washington later bewys het, het die president kragtig daarna gestreef om 'n voorval te vind wat Amerika na die oorlog sou sleep. Alhoewel die meeste van sy planne verborge gebly het, was sy pogings deursigtig genoeg dat miljoene kiesers, waaronder baie in sy eie party, daarvan oortuig was dat FDR se nie-intervensionistiese retoriek 'n vooroorlogse agenda was.
Boonop het Roosevelt se besluit om 'n ongekende derde termyn te soek, baie van beide partye vervreem, wat sy imperiale ambisies bevestig. Dit het nie net die heilige limiet van twee termyn oortree wat elke president sedert George Washington nagekom het nie, maar dit het die planne van ander Demokratiese leiers wat hul eie presidensiële planne gehad het, ontstel. Boonop was baie van die voormalige ondersteuners van FDR nog steeds opgewonde oor sy flagrante plan om die Hooggeregshof, sy uitgawes vir 'n groot tekort en sy massiewe uitbreiding van die federale burokrasie te verpak.
Roosevelt het geweet dat hy 'n battle royal in die wedloop van 1940 - as, dit wil sê, die Republikeinse Party het 'n geloofwaardige kandidaat gelewer. Die voorste aanspraakmakers-senator Robert Taft van Ohio (die seun van president William H. Taft), senator Arthur Vandenberg van Michigan en die distriksprokureur Thomas Dewey in Manhattan-was almal nie-intervensioniste, wat verwag kon word dat hy 'n harde loop op beide sy rekords in die binnelandse en buitelandse beleid. Hierdie gesoute voorlopers is egter op die been gebring deur 'n onbekende kandidaat vir donker perde wat voorheen nog nooit vir 'n openbare amp gedien het nie.
Wendell Willkie se vaslegging van die Republikeinse benoeming, algemeen bekend as "The Miracle in Philadelphia", het 'n byna mitiese status in die Amerikaanse politieke geskiedenis behaal. Die ywerige joernalis/kommentator H.L. Mencken, wat die byeenkoms bygewoon het, het gesê: "Ek is deeglik daarvan oortuig dat die benoeming van Willkie deur die Heilige Gees persoonlik bestuur is." Mencken, 'n agnostikus en 'n teenstander van intervensionisme en New Dealism, was waarskynlik facetueel.
Soos ons reeds opgemerk het, was dit Sam Pryor, nie die Heilige Gees nie, wat die uitkoms van die byeenkoms bestuur het. 'Pan Am Sam' was inderdaad 'n voorsprong op hoër magte, maar nie die hemelse soort nie. Hier is Tyd beskrywing van die gebeure soos dit tydens die byeenkoms afgespeel het:
Met die derde dag kom iets soos paniek. Skielik was die koerante, selfs hul tuisblaaie, swart met hoë opskrifte, tuisgemaakte advertensies, tuisgemaakte hoofartikels, en almal skreeu "We Want Willkie!" Die afgevaardigdes kon dit nie verstaan ​​nie. Die gesig van die groot beer, die lewe, die gesin het vinnig onderdrukkend bekend geword. Die meeste afgevaardigdes wou laat staan, op die ou manier hul ou sake doen. Maar hondsdol vreemdelinge, anders as enige politieke hakskoene wat hulle ooit gesien het, het hulle op straat omsingel, op hul skoot gesteek, bitter aangevoer, geëis (nie gesmeek nie) om vir hierdie man Willkie te stem. In hierdie dringende, kruisende atmosfeer was die afgevaardigdes toenemend ongemaklik. Hulle kon die koerante nie meer met plesier lees nie, want al die belangrike politieke rubriekskrywers het daagliks die benoeming van iemand anders as Willkie vergelyk met die val van Frankryk en#8230. Vanaf die eerste aand het die galerye "We Want Willkie" oor en ampertjies geskreeu soos 'n universiteitsgil. Afgevaardigdes kon beswaarlik by hul kamers inkom by die bondels pro-Willkie-telegramme van die huis af. Hulle pakke kom terug uit die hotelbediende met Willkie -knoppies vasgemaak. Oproepe oor die lang afstand kom van hul vrouens, pastore, bankiers, middagete, en sê met een stem: "Willkie!"
Volgens die ondersteuners van Willkie (en sê nog steeds politieke kommentators), is hierdie geweldige uitstorting van steun 'n bewys dat die "Willkie-verskynsel" uit die wortels ontstaan ​​het. In werklikheid was die Willkie -klubs wat kort voor die byeenkoms ontstaan ​​het en wat die voortdurende lawine van telegramme en telefoonoproepe na die kongresafgevaardigdes gerig het, die skepping van Oren Root, ouma van die beroemde senator en oorlogsekretaris, Elihu Root. Soos sy groot oom, was Oren Root nou verbonde aan die magtige bankdinastie van JP Morgan, as lid van die Morgan -regsfirma Davis, Polk, Wardwell, Gardner en amp Reed.
Oren Root verteenwoordig net die punt van die Morgan -ysberg wat skuil onder die volksvreemde oppervlak van Willkie, die "Midwestern." Alhoewel hy in Indiana gebore en getoë is, het Willkie in 1929 na New York gegaan om regsadviseur te wees van Commonwealth & amp; Southern Corporation, die land se grootste beheermaatskappy. Teen 1933 was hy president van die onderneming en 'n groot voorstander van FDR in die Demokratiese Party. Onder die goeie vriende van Willkie was die baie welgestelde Thomas W. Lamont, voorsitter van die direksie van JP Morgan & amp. -toneel presidium wat die grootste deel van die afgelope eeu beide die Republikeinse en Demokratiese partye oorheers het.
Die Willkie -veldtog is die handboek -saak van die voorste inwoners van Wall Street wat een van hul agente afskakel as die belangrikste "Main Street, USA". Die Willkie faux wonderwerk was in werklikheid 'n suksesvolle kaping van die GOP -konvensie. In plaas van 'n donker perd, was Willkie 'n bekruipende perd vir magtige belange wat so vasbeslote was om Roosevelt vir 'n derde termyn in die amp te hou, dat hulle nie afwyk van 'n veldtog van aksies wat wissel van immoreel tot onwettig tot verraad nie. Wie was daardie magtige belange? Kortom, hulle bestaan ​​uit 'n driemanskap van drie huise: die Withuis, Pratt -huis en Chatham -huis.
Die Withuis is natuurlik bekend aan almal, buite die paar siele wat in die diepste reënwoude woon. Die vermelding van die ander twee huise, aan die ander kant, trek 'n leë blik, selfs van die polities insiggewende. Pratt House is die New York City se hoofkwartier van die Council on Foreign Relations (CFR). Chatham House is die Londense hoofkwartier van die Royal Institute of International Affairs (RIIA), die oudste suster van die CFR, en die erkende front van die mag agter die troon in Brittanje.
Die nominasie van Willkie, een van die vele suksesvolle bedekte operasies wat deur hierdie trojka onder die knie is, is uitgevoer deur die gesamentlike pogings van die Britse intelligensie en sy jong Amerikaanse eweknie, wat die Office of Strategic Services (OSS) en later die Central Intelligence Agency sou word (CIA). Belangrikste hoëvlakpersoneel in hierdie intelligensie-operasie was Sam Pryor, Oren Root, Thomas Lamont, mediamagnaat Henry Luce, Willkie se veldtogbestuurder (en Luce se besturende redakteur by Fortuin tydskrif) Russell Davenport, en die Britse ambassadeur Lord Lothian.
Die man wat gedurende hierdie tydperk aan die hoof was van Britse intelligensie in die Verenigde State, was Sir William S. Stephenson, 'n welgestelde nyweraar en hoogs versierde vlieënde as uit die Eerste Wêreldoorlog. Met sy sakebedrywighede as 'n dekking, het Stephenson in 1940 na die Verenigde State gekom met die primêre opdrag om Amerika in die oorlog aan Brittanje se kant te bring. Met die naam "Intrepid", verteenwoordig Stephenson Brittanje se binnelandse veiligheidsdiens (MI-5) en sy buitelandse geheime intelligensiediens (MI-6). Hy vestig sy hoofkwartier in New York in die luukse Rockefeller Center, op die 36ste en 37ste verdieping. Sy hoofkantoor was Room 3603. Die Rockefeller-gesin, sleutelmotors en skudders in die Pratt House-Chatham House-netwerk, het hom hierdie uitstekende kantoorruimte ruimhartig vir 'n sent per jaar "gehuur". Nelson Rockefeller (CFR), later vise-president van die Verenigde State, was in beheer van die Britse intelligensie-operasie, bekend as die Office of Coordinator for Inter-American Affairs.
Die top-geheime Stephenson-bestuurde agentskap, bekend as die British Security Coordination (BSC), was die stamvader van die Amerikaanse OSS en CIA. Die direkteur van OSS, generaal William J. "Wild Bill" Donovan (CFR), het eenkeer gesê: "Bill Stephenson het ons alles geleer wat ons ooit van buitelandse intelligensie geweet het." Ongelukkig het baie van die vaartuie wat die Brit -spioenmeester en sy kohorte hul Amerikaanse proteges geleer het, aktiwiteite behels wat min of niks te doen gehad het met die beskerming van die Verenigde State teen buitelandse en binnelandse vyande nie, maar baie te doen het met die omverwerping van ons mees gekoesterde vryhede. en ons grondwetlike kontrole teen despotiese mag.
Ernest Cuneo, met die naam "Crusader", was die beste Amerikaanse skakel tussen BSC, FDR, OSS, die staatsdepartement, die tesourie en die departement van justisie. In 'n CIA -lêer wat deur prof. Mahl aan die lig gebring is, het Cuneo erken dat die BSC "verder gegaan het as die wettige, die etiese en die regte." Cuneo het daarna die aard van sommige van die onetiese en kriminele oortredings verder uiteengesit: 'Dwarsdeur die neutrale Amerikas, en veral in die VSA, het dit spioenasie -agente bestuur, met die e -posse gepeuter, telefone afgelaai, propaganda na die land gesmokkel, openbare byeenkomste ontwrig, heimlik gesubsidieerde koerante, radio's en organisasies, gepleegde vervalsings - selfs die president van die Verenigde State in die gesig gestaar het - het die wet op vreemdelinge -registrasie oortree, seevaarders talle kere uitgeskakel en moontlik een of meer persone in hierdie land vermoor.
Cuneo se erkenning pas by die getuienis van die Britse agent Bickham Escott, wat gesê het dat toe hy gewerf is, vir hom gesê is: 'As u by ons aansluit, moet u nie bang wees vir vervalsing nie, en moet u nie bang wees vir moord nie.' Is dit in die lig van hierdie toelatings vreemd om te vra of sommige van die onverklaarbare en 'gerieflike' sterftes van die tydperk moontlik deur die BSC se agente 'bygestaan' is? In die konteks van die Willkie-benoeming lyk die skielike dood van die byeenkomsbestuurder Ralph Williams ('n Taft-man) en sy plaasvervanger deur Sam Pryor ('n Willkie-Rockefeller-FDR-BSC) nou agterdogtig. Wilde spekulasie? Miskien. Maar, miskien nie.
'Duidelik', skryf prof. Mahl, in Desperate misleiding, "Die hoofdoel van BSC was om aggressiewe offensiewe operasies uit te voer teen diegene wat hy as vyande van Brittanje beskou het." Hy merk egter op dat dit 'nie net Hitler se agente in die Verenigde State ingesluit het nie, maar diegene wat eenvoudig onbetrokke wou bly in die Europese oorlog'. Dit het Amerikaanse burgers, veral prominente politici, ingesluit, met die pejoratiewe etiket as 'isolationist'. Hierdie valse etiket impliseer grotesk dat Amerikaners wat hulself gehou het by die tradisionele siening van ons stigters teen buitelandse ingryping en verstrengeling op een of ander manier probeer terugtrek in 'n fantasie -wêreld waarin ons land afgesluit sou word van alle omgang met vreemde lande. Nog erger, die BSC -kabaal het alles moontlik gedoen om die isolasie -tag met Naziisme en fascisme te assosieer.
'Isolationistiese' politici wat gemik is op BSC/OSS-veldtogte vir vuil truuks, sluit in New York-kongreslid Hamilton Fish, senator Arthur Vandenberg in Michigan, senator Burton K. Wheeler, senator in North Dakota, Gerald P. Nye, senator in Kalifornië, Hiram Johnson en senator Robert Taft in Ohio. . In Desperate misleiding, Neem Mahl elk 'n hoofstuk om die twee baie verskillende aanvallyne - die wortel teen die stok - deur BSC aangeneem om verskillende persoonlikheidstipes te hanteer, soos beskryf deur Arthur Vandenberg en Hamilton Fish.
Sen. Vandenberg, 'n bekende vrouekenner, was 'n betreklik maklike teken vir kompromie deur BSC "wortels" Mitzi Sims, Elizabeth Thorpe Pack en Eveline Patterson Cotter. Hy is geleidelik hierdeur verlei (en miskien afgepers) femme fatals van isolasionisties na internasionalisties oor te skakel.
Die staatmaker, rep. Fish, wat 'n gewilde posbekleër in 'n veilige Republikeinse distrik was, was nie so maklik weggedoen nie. Hy is meedoënloos aangerand met 'n eindelose smeerveldtog van valse aanklagte: misbruik van die voorreg vir die kongres, anti-Semities en pro-Hitler, belastingontduiking, ens. Hy het al die beskuldigings suksesvol weerlê. Die antisemitiese aanklagte is byvoorbeeld maklik van die hand gesit, aangesien hy die skrywer was van die Sionistiese resolusie vir 'n vaderland vir die Joodse volk wat die kongres in 1923 geslaag het en altyd sterk steun onder sy Joodse kiesers gehad het. Vier jaar van konstante media-aanvalle het geleidelik sy eens oorweldigende steun onder kiesers verminder, maar dit het die herontwerp van sy distrik nodig gehad om hom te verdryf.
Die BSC/CFR media -elite - Drew Pearson, Walter Lippman, George Backer, Joseph Alsop, Ogden Reid, AH Sulzberger, George Gallup, Henry Luce - wat die smeeraanvalle op die 'isolationiste' gelei het, was ook dieselfde motorfiguur wat Willkie omskep het in die onmiddellike GOP -sensasie in Philadelphia. Nadat hulle die nominasie van Willkie verseker het, het hulle hom egter soos die spreekwoordelike warm aartappel laat val en sy veldtog aan die stigter oorgelaat, sodat Roosevelt verseker sou word van nog 'n oorwinning. Maar moenie bekommerd wees nie dat die arme Wendell hartseer was as gevolg van die verkiesingsverlies binne 'n paar maande dat hy gelukkig terug was in die Demokratiese Party en (op voorstel van agent Intrepid) as FDR se persoonlike gesant in Brittanje was. In 1943 publiseer hy Een wêreld, 'n vroeë propaganda-vlug vir die wêreldregering en die nog ongevormde organisasie van die Verenigde Nasies. Sy mediabesoekers het dit vinnig en entoesiasties tot die topverkoperstatus verhoog. En die volgende jaar was hulle weer moedig en entoesiasties besig om hom weer 'n hupstoot te gee as die Republikeinse presidentskandidaat in 1944. Ongelukkig kon Wendell "One World" Willkie hulle hierdie keer nie bystaan ​​nie, want hy het reeds geslaag tot sy ewige beloning.
Hierdie artikel verskyn oorspronklik in die drukuitgawe van The New America op 5 Februarie 2007n.
Lesse wat Donald Trump by Wendell Willkie kan leer
Dr Bruce W. Dearstyne is 'n historikus in Albany, NY. SUNY Press het sy boek gepubliseer The Spirit of New York: Defining Events in the Empire State's History in 2015.
Donald Trump sal nie die eerste sakeman wees wat die Republikeinse presidensiële benoeming van gesoute party -persone wegneem nie. Hierdie onderskeid behoort aan Wendell Willkie, die genomineerde van die party in 1940.
Willkie en Trump het 'n paar dinge gemeen.
Albei was voormalige Demokrate. Trump was 'n demokraat van 2001 tot 2009. Willkie was 'n afgevaardigde van die Demokratiese konvensie in 1924 en het $ 1950 aan die presidensiële veldtog van Demokraat Franklin D. Roosevelt in 1932 gegee. Hy het in 1939 van partyverband verander. het my verlaat, 'het hy aangedring en verduidelik dat die Demokrate die groot regering te ondersteun het.
Albei was suksesvolle sakemanne. Trump is 'n eiendomsontwikkelaar. Willkie was president van die konglomeraat vir elektrisiteit, Commonwealth and Southern, van 1933 tot 1940. Hy het diens uitgebrei en tariewe verlaag. Toe die Roosevelt-administrasie die Tennessee Valley-owerheid in 1933 voorstel om vloedbeheer en ekonomiese ontwikkeling te bevorder en elektrisiteit op te wek, het Willkie dit as onregverdige regeringsgesubsidieerde mededinging met private ondernemings gekant. Hy het daarteen in die kongres getuig en dit in die hof beveg. Hy het verloor, maar altyd 'n slim sakeman, in 1939 verkoop hy die Gemenebest en Southern se plaaslike geriewe vir $ 78.600.000, 'n stewige bedrag.
Albei het baat by die media. Trump is die skrywer van ongeveer 20 boeke. Willkie het die ondersteuning van welgestelde sakemanne en mediamagsmanne, waaronder Henry Luce, uitgewer van Tyd, lewe, en Fortuin, en ander uitgewers met 'n groot gehoor. Sy ondersteuners het baie lofwaardige artikels oor Willkie se leierskap geskryf en Willkie self het ook verskeie invloedryke stukke geskryf, waaronder "We the People" in die Maart -uitgawe van Fortuin, wat sommige New Deal -programme ondersteun, maar het Franklin Roosevelt gekritiseer vir sy vyandigheid teenoor die onderneming, buitensporige belasting en 'n deurmekaar buitelandse beleid. Trump het die reality TV -program aangebied Die Leerling vir 14 seisoene. Willkie was iets van 'n radiopersoonlikheid. In Januarie 1938 debatteer hy oor die assistent -prokureur -generaal Robert Jackson op NBC's Stadsbyeenkoms van die lug, verduidelik waarom die regering sake moet ondersteun. In April 1940, nie lank voor die Republikeinse byeenkoms nie, verskyn hy op die NBC -radiovasvraprogram Inligting asseblief, vrae te beantwoord met kennis en humor, wat wissel van Matthew Arnold tot Nicholas Nickelby tot die presidensiële gebruik van die sakveto.
Beide Trump en Willkie het die stigting van die Republikeinse Party behaal en gesoute politici, maar op baie verskillende maniere. Trump het al sy mededingers in die voorverkiesing geklop om die benoeming te verseker. Daar was min Republikeinse voorverkiesings in 1940. Willkie het hulle daar buite gehou en in Junie as 'n verklaarde kandidaat en bekende, hoogs gerespekteerde sakeleier en openbare figuur na die byeenkoms gekom. Die drie top -aanspraakmakers op die benoeming - Thomas Dewey, distriksprokureur in New York, en die Amerikaanse senatore Robert Taft en Arthur Vandenberg - verdeel die toegewyde afgevaardigdes. Nie een het genoeg gehad om genomineer te word nie. Almal het negatiewe aspekte - Dewey was koud en onervare, Taft was dof en dogmaties, en Vandenberg het gedink dat hy genomineer moes word sonder om eintlik 'n veldtog te voer. Hulle het met mekaar geveg tydens die byeenkoms en het gesluit by politieke ooreenkomste. Dewey het byvoorbeeld vir Taft en Vandenberg die vise -presidensiële benoeming aangebied in ruil vir hul ondersteuning vir hom as president.
In die weke voor die nominasie het die media wat deur Luce en ander uitgewers beheer word, lof uitgespreek oor Willkie. 'N Gallup -peiling net voor die byeenkoms toon dat sy gewildheid toeneem. Die voorsitter van die byeenkoms, 'n ondersteuner van Willkie, het die galerye volgepak met ondersteuners van Willkie wat 'We Will Willkie!' op koers. Willkie bevoordeel hulp aan Brittanje en Frankryk in hul stryd teen Duitsland, terwyl sy teenstanders isolationiste was. In 'n beroerte van 'n toevallige tydsberekening vir Willkie, verower Hitler Frankryk toe die byeenkoms begin, en gee geloof aan Willkie se internasionalistiese standpunt. Afgevaardigdes is oorstroom met duisende briewe en telegramme wat hul kandidate ondersteun. Daar is later bewys dat baie vals is, sommige uit die telefoonboekname deur "Willkie Clubs" regoor die land.
Willkie se ondersteuners het aangevoer dat slegs hul kandidaat, 'n vars persoonlikheid met nuwe idees, die oënskynlik onoorwinlike FDR kan verslaan, wat die Demokrate vir 'n derde termyn sou benoem. Willkie het die benoeming op die sesde stembrief gekry.
Hy het die Republikeinse Party dramaties onder die knie gekry. Franklin D. Roosevelt vertrou aan 'n medewerker dat Willkie 'n sterk politieke aantrekkingskrag het en kan wen. Die Demokrate het 'n ambisieuse, goed georganiseerde veldtog gevoer, wat voordeel trek uit die president se gewildheid en sy leierskap tydens die depressie en die opbou van nasionale verdediging. In November het FDR geseëvier en 27,313,945 stemme gekry vir Willkie se 22,347,744, met 38 uit die 48 state, en met 449 tot 82 in die kieskollege gewen. Roosevelt het die tradisioneel demokratiese suidelike state, stedelike en industriële gebiede behaal en het goed gevaar onder laer en kiesers met matige inkomste. Dit was 'n beslissende oorwinning, maar nie die grondverskuiwings wat FDR in 1932 en 1936 gekry het nie. 'N Wissel van ongeveer 5 miljoen stemme sou die maverick Willkie die gewilde meerderheid gegee het.
Wat kon Willkie beter gedoen het? Sy veldtog bied vyf voorbehoude vir Trump.
Les # 1: Veldtog aggressief
Willkie kom uit sy triomf by die Republikeinse byeenkoms met groot belangstelling en steun. Maar in plaas daarvan om sy momentum te benut, het die kandidaat ontspan en 'n vakansie van 5 weke in Colorado geneem.
Willkie het sy eerste jare in Indiana deurgebring, maar het 'n geruime tyd in 'n woonstel in New York se Fifth Avenue gewoon voor hy in 1940 genomineer is. Hy het op 17 Augustus 'n lang, deurlopende formele aanvaardingstoespraak in sy geboortestad Elwood, Indiana, gelewer en daarna nog 'n maand lank op sy plaas in Indiana gaan slaap voordat hy ernstig met sy veldtog begin het. Sy personeel het soveel informele onderhoude met verslaggewers gereël dat sy plaasbestuurder gemeen het: "Dit raak al hoe meer as die kameraman opdaag, hardloop die varke reguit en slaan 'n pose." Maar die kandidaat het geweier om saam te speel, eerder as in donker pakke as in 'n oorpak, en toe hy erken dat "ek nog nooit 'n slag op my plaas gedoen het nie, en ek hoop dat ek dit nooit hoef te doen nie." Beeldmakers stel hom voor as 'n toegewyde kerkganger, maar op 'n dag erken hy aan verslaggewers: "Ek slaap gewoonlik op Sondae."
Ondersteuners was ontsteld. Henry Luce het hom aangemoedig om 'hierdie krake-vat te stop' en voort te gaan met die veldtog.
Toe Willkie uiteindelik in September aan die gang kom, was sy veldtog ongeorganiseerd. Personeel op sy stampvol veldtog, die Willkie Special, was dikwels aan los punte. Willkie was besluiteloos en sy aanwysings was dikwels onduidelik. Die kandidaat het duisende kilometers op die trein afgelê en onderweg toesprake gehou, maar kon nie met plaaslike kwessies skakel nie. Hy stap uit die trein in Cicero, Illinois, en begin sy toespraak met 'n aanval op politieke base in Chicago, en herinner hom daaraan dat hy in Cicero was, en blaas uit: "Nou, hel, met Chicago!" wat hom Illinois -stemme gekos het.
Willkie se toesprake was dikwels swak opgestel en entoesiasties gelewer. Sy stem het dikwels krap geraak van te veel toesprake. Sy kommentaar op die manchet en wysheidsgrepe aan verslaggewers het dikwels teenstrydighede of standpunte met sy formele veldtogdokumente aan die lig gebring.
Les # 2: Kweek Republikeinse leiers
Trump het, net soos Willkie, die Republikeinse establishment verras en uitgeoefen. As hy die benoeming kry, as Willkie se ervaring 'n riglyn is, moet Trump hierdie verhoudings herstel.
Willkie glip en verwys na "julle Republikeine" in sy aanvaardingstoespraak en in veldtogtoesprake noem hy sy benoeming 'n 'volksbeweging', wat impliseer dat dit bevryding is van die politieke base van die party. Hy het soms na homself verwys as 'n 'liberale demokraat'. Nadat hy beloof het om die jare lange voorsitter van die Republikeinse nasionale komitee, John Hamilton, te behou, keer hy homself om en vervang Hamilton met die leier van die minderheid in die huis, Joseph Martin, en tugtig Martin toe hy vir 'n kollega gesê het dat hy op pad is na 'n nederlaag.
Sy veldtogbestuurder, Russell Davenport, 'n voormalige Fortuin redakteur en personeel werk apart van Martin en die Republikeinse Nasionale Komitee. Willkie verwerp minagtend veldtogadvies van gesoute partyleiers. Hy hou nie daarvan om met plaaslike partybase te gesels nie en het soms die Willkie Special geparkeer oornag op spoorpaadjies buite stede om nie te hoef te vergader en saam met hulle gefotografeer te word nie. In 'n onbewaakte oomblik noem hy die Republikeinse leiers 'bollewevils'.
Nasionale Republikeinse leiers het hom ondersteun, maar baie entoesiasties. Baie staats- en plaaslike leiers, op sy beste louwarm oor die demokraat wat aan die hoof van hul kaartjie was, het hard gewerk vir plaaslike kandidate, maar het beperkte moeite vir Willkie gelewer.
Les # 3: Hou u boodskap konsekwent
Donald Trump het 'n duideliker en meer konsekwente boodskap oor sleutelkwessies nodig. Wendell Willkie waai, en dit kos hom baie stemme.
Willkie het FDR aangeval omdat hy die tradisie verbreek het dat daar geen derde termyne vir presidente was nie, maar in 'n artikel van 1940 in Kyk tydskrif, het hy geskryf dat as die stigters dit sou bedoel, hulle dit in die Grondwet sou ingeskryf het. Demokrate val hom aan met die gesang "Better a Third Termer than a Third Rater!"
Willkie belowe om 'in 'n eenvoudige, direkte Indiana -toespraak te praat', maar kom dikwels meer voor as 'n uiteenlopende Wall Street -prokureur.
Hy het die administrasie aangeval weens vyandigheid teenoor sake en buitensporige besteding, maar het sy posisie verswak deur 'n groot deel van FDR se New Deal, insluitend sosiale sekerheid, te onderskryf. Hy was vaag oor die beleid wat 'n Willkie -administrasie sou volg. 'N Politieke waarnemer het van een toespraak opgemerk: "Hy stem saam met die hele program van sosiale hervorming van mnr. Roosevelt en sê dat dit tot 'n ramp kan lei."
Willkie ondersteun FDR se inisiatief om 'n militêre ontwerp in die somer van 1940 te begin en het stilswyend goedkeuring verleen aan die president se ooreenkoms met Brittanje om Amerikaanse vernietigers vir Britse basisse in die Westelike Halfrond te verruil. Maar teen die einde van die veldtog, wanhopig vir stemme, het hy buitelandse beleid omgeslaan, die isolationiste wat hy voorheen gekant het, gekritiseer, die president gekritiseer omdat hy die verwoesters-vir-basis-ooreenkoms onderteken het sonder toestemming van die Kongres, en beweer dat FDR nasie in oorlog. Baie kiesers het tot die gevolgtrekking gekom dat Willkie 'n beginselvrye opportunis is en sy boodskap verander na steun.
Les # 4: Hou u geheime
Donald Trump se kommentaar oor vroue is reeds 'n prominente kenmerk in die veldtog. Dit was nie 'n probleem in 1940 nie. Maar Willkie was al jare vervreem van sy vrou, Edith, maar het haar oorreed om hom op die veldtog te vergesel en saam met hom foto's te neem tydens veldtogbyeenkomste. Willkie het 'n lang romantiese verhouding gehad met Irita Van Doren, 'n redakteur by die New York Herald Tribune. Die twee het tydens die veldtog uitmekaar gebly, maar Willkie het haar gebel of telegrafeer elke dag. Demokrate het die saak ingelig en dit oorweeg om Willkie bloot te stel. Maar Republikeine het hul eie sappige geheim in die hande gekry - Demokratiese vise -presidentskandidaat Henry Wallace het potensieel verleentheidsbriewe geskryf aan 'n eksentrieke godsdienstige mistikus, wat hy as 'Guru' aangespreek het. Deur middel van onderhandelings tussen personeel van die twee partye is albei geheime uit die veldtog gehou.
Intussen was die vervreemding van FDR met die eerste vrou, Eleanor Roosevelt, en sy buite-egtelike aangeleenthede steeds goed bewaarde geheime.
Les # 5: Moenie jou teenstander onderskat nie
Donald Trump moet nie Hillary Clinton se veldtogvaardigheid onderskat nie, veral nadat sy die benoeming op die byeenkoms behaal het en voltyds kan konsentreer om haar standpunte te verwoord en Trump voltyds aan te val.
Trump kan leer uit Willkie se 1940 -ervaring. Franklin D. Roosevelt was 'n beskeie politikus en 'n slim kampvegter. Hy het 'presidentieel' en 'n bekwame opperbevelhebber gelyk deur militêre basisse en verdedigingsaanlegte te besoek.'N Paar dae voor die Republikeinse byeenkoms noem hy skielik twee prominente Republikeine in sy kabinet, as die sekretarisse van Oorlog en die Vloot, wat die openbare aandag van Willkie se benoeming verdring en maak dat hy 'n tweeledige administrasie bou om die land se militêre verdediging te versterk .
Hy weier om te debatteer, met verwysing na sy dringende presidensiële pligte.In 'n toespraak aan die einde van Oktober verklaar Roosevelt dat 'ons nie aan buitelandse oorloë sal deelneem nie', 'n belofte wat hy weet dat hy waarskynlik nie sou kon nakom nie, maar een wat Willkie se laat veldtog effektief onderdruk het isolasionistiese kanteling.
In 'n ander toespraak het Roosevelt die konserwatiewe Republikeinse kongreslede, Joseph Martin (die nuwe voorsitter van die RNC), Bruce Barton en Hamilton Fish, geplunder omdat hulle gekant is teen die hervormingsmaatreëls van New Deal en om te stem teen broodnodige verdedigingskrediete. Demokrate het die eufoniese, golwende bespotting van "Martin, Barton en Fish! "" Toe ek hoor hoe die president die isolasionistiese stemme van Martin, Barton en Fish aan my hang en daarmee wegkom, het ek geweet ek word gelek, "het Willkie later gesê.
Donald Trump en Wendell Willkie is natuurlik baie verskillende persoonlikhede. Tot dusver lyk Trump meestal geneig tot aanval en tweespalt, terwyl Willkie meer 'n versoener en vereniger was. Die kwessies verskil baie van dié van 1940.
Maar soos die geval is, bied die geskiedenis leiding, voorbehoude en insigte.
Die wêreldoorlog na die oorlog wat nooit gebeur het nie
Terwyl ons hierdie jaar die 75ste herdenking van die einde van die Tweede Wêreldoorlog onthou, moet ons ook die pad onthou wat nie vir Amerikaanse buitelandse sake geneem is nie. 'N Alternatiewe visie vir globale orde is tydens die oorlog ontwikkel, maar het tydens die nasleep daarvan verlore gegaan. Alhoewel hierdie siening van wêreldaangeleenthede - noem dit die 'eenwêreld' -visie - nooit saamgehou het om 'n enkele stel voorskrifte nie en nooit 'n amptelike beleid geword het nie, het duisende Amerikaners saamgedrom om sy ikonoklastiese handelsmerk van populêre internasionalisme.
Die hoof-eksponent van die eenwêreld-idee was Wendell Willkie, 'n charismatiese spreker, sakeadvokaat, wêreldreisiger en topverkoper-skrywer wat die verrassende Republikeinse genomineerde vir die president in 1940 was. onthou nou die prentjie van die wêreld wat hy die land in 1942 en '43 gedurende die donkerste maande van die Tweede Wêreldoorlog gegee het. Sy eenwêreld-ideale het die openbare verbeelding aangegryp, net om te verag dat dit nie hardnekkig genoeg was vir die aanvang van die Koue Oorlog nie. As ons hulle nou herinner, kan ons nuwe maniere ontsluit om ons huidige wêreldwye krisis te sien en reaksies te vind wat gelyk is aan die komplekse onderlinge afhanklikheid wat die wêreld vandag in gevaar stel.
Die hoof-eksponent van die eenwêreld-idee was Wendell Willkie, 'n charismatiese spreker, sakeadvokaat, wêreldreisiger en topverkoper-skrywer wat die verrassende Republikeinse genomineerde vir die president in 1940 was. onthou nou die prentjie van die wêreld wat hy die land in 1942 en '43 gedurende die donkerste maande van die Tweede Wêreldoorlog gegee het. Sy eenwêreld-ideale het die openbare verbeelding aangegryp, maar net om dit te verag as nie hardnekkig genoeg vir die begin van die Koue Oorlog nie. As ons hulle nou herinner, kan ons nuwe maniere ontsluit om ons huidige wêreldwye krisis te sien en reaksies te vind wat gelyk is aan die komplekse onderlinge afhanklikheid wat die wêreld vandag in gevaar stel.
Aan die einde van 1942 het president Franklin D. Roosevelt Willkie gevra om as 'n gesant op 'n wêreldtoer te dien, met 'n boodskap van Amerikaanse eenheid aan onsekere bondgenote en neutrale. Willkie het gedwing om die besette Europa te vermy, en het deur Afrika, die Midde-Ooste, die Sowjetunie en China getoer en ontmoet met alledaagse mense, maar ook met ligte soos Bernard Montgomery, Charles de Gaulle, Joseph Stalin en Chiang Kai-shek. Willkie het ontdek dat mense oral rustig en ontevrede was. Hulle het gehoop dat die oorlog 'n nuwe wêreldorde kan beteken, waarin die Westerse ryk nie meer die lot van die wêreld gevorm het nie. Net soos Willkie, was hulle 'n geslag tevore verheug oor die boodskap van Woodrow Wilson oor wêreldvryheid, net om hul hoop te onderdruk toe die mandaatstelsel wat deur sy Volkebond opgerig is, die Europese keiserlike mag voortbestaan.
Hulle is nuut aangemoedig in 1941, toe Roosevelt en Winston Churchill se Atlantiese handves blykbaar die hoop laat herleef en vryheid en selfbeskikking vir almal belowe as die vrugte van die geallieerde oorwinning. Kort daarna het Churchill egter agteruitgegaan en Roosevelt het stilgebly en alle praatjies oor naoorlogse beplanning uitgestel. Van Kaïro tot Bagdad tot Chongqing het geen twyfel meer vir 'n hele generasie anti-koloniale aktiviste saak gemaak nie.
Onder die indruk van hierdie wêreldwye toename in idealisme, wou Willkie dit huis toe bring. In Een wêreld, die topverkoper wat hy oor sy reis geskryf het, het hy aan Amerikaners gesê dat hy ''n uitnodiging deurgee' van 'die mense van die Ooste'. Mense oral was "nie meer bereid om Oosterse slawe te wees vir Westerse wins nie". Hulle het besef dat die wêreld steeds meer onderling afhanklik word en 'n wêreldsamelewing skep wat geen plek het vir imperialisme nie.
Die wêreldwye 'bevrydingsoorlog', soos Willkie dit genoem het, het die Verenigde State 'n keuse gelaat. Die land kan een van drie maniere loop. 'Smal nasionalisme' beteken die ekwivalent van isolasie van voor die oorlog - en uiteindelik 'n beperkte vooruitsig vir die na -oorlogse Amerikaanse lewe. Voortgesette "internasionale imperialisme" het beteken dat hulle geweier het om die soort vryheidsdrome te verwelkom wat in die eerste plek Amerikaanse onafhanklikheid gedryf het. Die enigste pad vorentoe was 'n regverdige wêreldorde gebaseer op die feit van globale onderlinge verbinding. Om die volle moontlikhede van interafhanklikheid te besef, beteken dat ons onafhanklikheid oral moet erken. Dit vereis "die skepping van 'n wêreld waarin elke ras en nasie gelyke geleenthede sal he."
Maar die grootste uitdaging om hierdie billike globale samelewing te verwesenlik, lê elders. Tydens sy besoek aan Moskou het Willkie gesien dat die verligting van die spanning tussen die Verenigde State en die Sowjetunie die enigste manier was om nog 'n era van grootmoondheid-wedywering te voorkom. In sy gesprekke met Stalin het hy probeer om die Sowjet -leier op te spoor, op soek na 'n manier om hom te verseker dat die twee versigtige bondgenote in die wêreld na die oorlog kon saamwerk. Vir Willkie was dit die hoeksteen van sy strategiese visie. In teenstelling met later afvalliges wat hom as 'n naïewe utopie afgemaak het, het sy belangstelling in VS-Sowjet-samewerking 'n geopolitieke ontleding van die komende wêreld veranker. Volgens Willkie was die beste naoorlogse plan helder samewerking met die Sowjets, gelyke vennootskap met die Chinese en 'n poging om die Britse en ander Europese bondgenote tot dekolonisering te verbind. Om te verhoed dat die stryd wat die Koue Oorlog sou heet, die manier was om 'n nuwe wêreldwye samelewing te stig, sowel as ware vrede en nasionale veiligheid vir die Verenigde State.
Willkie se visie het 'n gereed en gretige gehoor gevind. Meer as 36 miljoen mense het geluister na die lewendige radioverslag wat hy op al die groot netwerke na sy reis afgelewer het. Meer as 4 miljoen gekoop Een wêreld—Die boek wat die vinnigste verkoop in die Amerikaanse geskiedenis, volgens sommige kenners — en nog miljoene meer het sy idees teëgekom in sy hoofartikels, tydskrifstukke en toesprake. In die somer van 1943, toe sy boek verkooprekords breek, het hy 'n radioadres van die vierde Julie gehou waarin die Verenigde State 'n beroep op 'n "verklaring van onderlinge afhanklikheid tussen die nasies van hierdie een wêreld" by sy eie onafhanklikheidsverklaring gevoeg het.
So 'n dokument kom natuurlik nie voor nie. In die komende jare sal wedersydse agterdog tussen die Amerikaners en Sowjets die debat oor buitelandse aangeleenthede vernou - wat onafhanklike nasionale belange bo interafhanklikheid dryf. Willkie het die laaste daad van sy lewe deurgebring - hy het in Oktober 1944 om 52 jaar aan hartsiektes beswyk, na nog 'n mislukte kandidaat vir die presidentskap - om 'n meer demokratiese vorm te pleit vir wat die Verenigde Nasies sou word. Maar die visie van FDR was minder demokraties. Hy wou 'n wêreldliggaam hê wat beheer word deur 'Four Policemen' - die Verenigde State, Brittanje, China en die Sowjetunie. Kleiner nasies sal raad gee, bespreek, petisies doen en 'stoom afblaas'. Die finale vorm van die Veiligheidsraad-wat Frankryk bygevoeg het tot die oorspronklike vier magte van FDR en aan elke lid 'n veto gegee het oor resolusies wat goedgekeur is deur die meerderheid-sou belemmer word deur die groeiende konflik tussen die VSA en Sowjet.
Met die opkoms van die Koue Oorlog het 'n nuwe konsensus posgevat, wat Willkie se visie aan die asblik van die geskiedenis toevoeg. Eenwêreldse internasionalisme was naïef, het ontluikende Cold Warriors aangevoer. Die sogenaamde 'globaloney', 'n voormalige bondgenoot van Willkie en 'n lid van die kongres, Clare Boothe Luce, het te veel vertroue in goeie wil tussen mense gehad en nie hardkoppig genoeg vir 'n wêreld wat deur skerp ideologiese skeidings gesny is nie.
Een-wêreldisme was beslis geen wondermiddel nie. Soos die teenstanders opgemerk het, was dit geneig om die tegniese feite van die wêreldverbinding met die bestaan ​​van 'n wêreldgemeenskap of die moontlikheid van wêreldpolitieke unie te verwar. Trouens, selfs as Willkie, as hy gelewe het, moontlik as 'n min of meer konvensionele liberale van die Koue Oorlog beland het. (Aan die einde van sy lewe spreek hy ontsteltenis uit oor Stalin se houding teenoor Oos -Europa.)
Maar die verduistering van eenwêreldstrategie deur hardkoppige denke uit die Koue Oorlog (uitgebrei deur die wêreldoorlog teen terrorisme) het dit wat Willkie ontdek het as die groot probleem van die naoorlogse tydperk verduister: dat die Verenigde State 'n hiërargiese onderlinge afhanklikheid van die Europese ryk geërf het. Die Verenigde State het 'n keuse gekonfronteer: gaan voort met die keiserlike politiek van groot mag wat die planeet in twee opeenvolgende wêreldkonflikte gewerp het of iets nuuts gevind het. Konvensionele wysheid beweer dat die land laasgenoemde edele pad gekies het. Die waarheid is minder heroïes. Dit het die verskil verdeel.
Die Verenigde State het die imperiale struktuur opgeknap vir 'n nuwe nasionale uitdaging: verantwoordelikheid aanvaar vir die globale kapitalistiese stelsel wat eens deur die Britse Ryk onder toesig was. Dit was hierdie nuwe ryk van invloed, markte en verre militêre mag wat die Verenigde State in die Koue Oorlog teen die Sowjetunie verdedig het en beskerm het deur 'n magdom nuwe internasionale organisasies, soos die Verenigde Nasies, die Internasionale Monetêre Fonds, te bankrol. , die Wêreldbank en die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO). Die gevolg was 'n paternalistiese mengsel van welwillendheid en dwang. Strategiese guns was vir Wes -Europa en Japan. Sommige dekoloniserende nasies is begroet met hulp en lenings vir ekonomiese ontwikkeling, ander met napalm of bedekte optrede.
Ons leef al lank in die komplekse, onderling afhanklike wêreld wat Willkie in 1942 en 1943 ontdek het. Maar ons konvensionele reaksies op globalisering is dekades lank vasgevang in die denke van die Koue Oorlog: 'n "eng nasionalisme" wat Amerikaanse wêreldleierskap as onontbeerlik beskou. voer 'n aangepaste vorm van 'internasionale imperialisme' aan om die Amerikaanse mag in die buiteland te bewaar. Die land het die voordele van globalisering aanvaar - lae pryse op verbruikersgoedere en finansiële opbrengste vir die elite - maar slegs die verantwoordelikhede wat die beloning verdubbel. En dit het die voordele van globalisering tot die paar gedryf en baie gedwing om sy aanspreeklikhede na te kom.
Geen wonder dan dat die vroeë stadiums van Amerika se post-imperiale agteruitgang as 'n traumatiese fragmentasie van 'n roekelose uitvoerende hoof en 'n rampspoedige reaksie op die pandemie afspeel. Intussen leef die idee van 'een wêreld' meestal voort as 'n soort cliché in die sentiment van 'We Are the World'. Neem byvoorbeeld die onlangse virtuele konsert One World: Together at Home, opgestel deur die NGO Global Citizen, waar u kan aanmeld om Billie Eilish of Alicia Keys te hoor hoe hulle hul treffers speel en ons vermaan om 'u verdomde hande te was "Of" sorg vir mekaar. "
Dit is maklik om te spot met hierdie soort dinge soos Bono-politiek, die viering van wêreldwye hulp, of net meer 'globaloney'. Maar gebeurtenisse soos hierdie verg miljoene dollars in vir die wêreldwye gesondheidsreaksie - vir die WGO, in hierdie geval - en 'n mens kan redeneer dat dit die werklike vorm van die wêreld vandag beter weerspieël as die gewone beroepe op verlore Amerikaanse wêreldleierskap. Vanweë al hul maklike gevoelens, stel hulle voor hoe ons almal van mekaar afhanklik is - en hulle vind gevoelens wat algemeen gebruik kan word vir dieper politieke samewerking.
Die koronavirus wys ons dat Willkie se uitdaging vandag ons s'n bly. Sommige Amerikaners, diegene wat gekoop het Een wêreld of aangemeld vir One World: Together at Home of vir die WGO of organisasies soos dit gaan werk, het hierdie dilemma lankal agtergekom. Om komplekse globale onderlinge afhanklikheid te erken, verg 'n wêreldstelsel waarin die Verenigde State eerder moet saamwerk as wat dit moet bepaal.
Nuwe geloof in onderling afhanklike, demokratiese wêreldwye instellings kan baie vorme aanneem: byvoorbeeld om die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies groter hefboomfinansiering oor die Veiligheidsraad te gee of selfs die Veiligheidsraad uit te brei en te hervorm om sy mag oor die wêreldliggaam te verminder. Vir die Verenigde State beteken dit om terug te keer na wêreldwye klimaatgesprekke en te verbind tot 'n regverdige oorgang van fossielbrandstowwe, sowel as om finansiering aan die WGO te herstel en te belê in 'n sterk uitruil tussen die Amerikaanse sentrums vir siektebeheer en -voorkoming en wêreldwye gesondheidsamptenare WIE se prestasie. Eerstens sou dit beteken dat 'n werklik multilaterale wêreldbank opgerig word wat gebaseer is op verskeie reserwe geldeenhede (nie net die Amerikaanse dollar nie) en toegewy is aan die verligting van skuldkrisisse oor die hele wêreld. Maar elke poging moet die les van Willkie ter harte neem. Net soos hy die Amerikaners aangespoor het om tydens die Tweede Wêreldoorlog na anti-keiserlike opstandelinge te luister, beteken ware onderlinge afhanklikheid nou om die stemme en eise van diegene in die wêreldwye suide te hoor wat die meeste gaan verloor van die verdere erosie van wêreldwye samewerking oor 'n opwarming, gefragmenteerd planeet.
Skeptici sal beswaar maak dat Russiese en Chinese outoritarisme onaangeraak sal bly in 'n wêreld sonder kragtige Amerikaanse leierskap. Dit is werklike bedreigings, maar om te dink dat slegs Amerika dit kan tem, sou net so kortsigtig wees as om die ideale van die wêreld af te skaf in 1945. Amerikaanse mag is in sy skemerjare-die twis in die hospitale en strate in die land maak dit duidelik. Deur ou idees van Amerikaanse onontbeerlikheid op te stel, verseker ons dat ons gister se gevegte veg.
Die dieper uitdagings verenig Rusland, China en die Verenigde State in gedeelde gevaar. Miskien is die grootste nalatenskap van die afgelope 75 jaar die absolute vasberadenheid van die Verenigde State om die res van die kapitalistiese wêreld te lei in die wêreldwye opneem en ontginning van die wêreld se natuurlike hulpbronne. Dit is die enigste wêreld waarmee ons vandag leef - 'n planeet wat onvermydelik saamgevoeg is in 'n web van kommoditeitskettings, petroleumpypleidings, kweekhuisgasse en die skrik van hierdie en toekomstige soönotiese siektes wat verby is. Hoe gouer ons hierdie realiteit erken, hoe gouer kan ons die globale, interafhanklike reaksie opbou wat ons gedeelde krisis eis.
Samuel Zipp is 'n kulturele en intellektuele historikus aan die Brown -universiteit. Sy nuutste boek is Die idealis: Wendell Willkie se oorlogstyd om 'n wêreld te bou.
Wendell Willkie - die president wat moontlik was - en die Jode
As die Republikeinse presidensiële genomineerde in 1940, het Wendell Willkie gekant teen die isolasionistiese standpunt wat destyds albei partye oorheers het. Willkie verloor die verkiesing vir Franklin D. Roosevelt, wat hom toe 'n soort informele ambassadeur in die algemeen gemaak het. In hierdie hoedanigheid het hy Palestina besoek, met Joodse en Arabiese leiers vergader en die Britse regering daar gekritiseer. Die hersiening van 'n nuwe biografie van Willkie deur David Levering Lewis, Elliot Jager beskou die nou vergete staatsman se houding teenoor Jode en sionisme en wonder wat 'n Willkie-presidentskap vir die Joodse geskiedenis sou beteken het:
Waarom Wendell Willkie, en hoekom nou? Op die eerste oogopslag lyk dit asof die mislukte Republikeinse presidentspirant, korporatiewe advokaat en advokaat van 'een wêreld' in 1940 slegs 'n blik op die 20ste eeu gelaat het. Konvensionele wysheid beskou hom as 'n bykomstigheid tot die geskiedenis, 'n moedige bestuurder en 'n gelukkige bondgenoot vir sy Demokratiese teenstander van 1940, destyds twee-termyn president Franklin Roosevelt. Willkie word geprys as 'n aangrypende herinnering aan 'n verlore liberale republikanisme, 'n groot tweeslagtige gees wat gehelp het om die party se sogenaamde 'isolationisme' te verdryf. In die pers saam met Charles Lindbergh se America First Committee en kritiese ondersteuning vir Roosevelt se Lend-Lease-program, wat belangrike hulp aan Brittanje verleen het, het Willkie die bedrieër in die Withuis die politieke dekking gegee om die land in 'n oorlog te lei.
Boeke in hersiening
Die onwaarskynlike Wendell Willkie: die sakeman wat die Republikeinse Party en sy land gered het en 'n nuwe wêreldorde opgedoen het
Hierdie weergawe, afkomstig van die 'span van mededingers' skool vir politieke geskiedenis, kom voorverpak met 'n ingeboude aantrekkingskrag, 'n bekende verhaal van nasionale opoffering vir die 'goeie oorlog'. Walter Lippmann, die uiteindelike bewaarder van konvensionele wysheid, het dit eers in 1944, net na Willkie se vroegtydige dood, teruggevoer: "Onder enige ander leiding behalwe syne sou die Republikeinse party Groot -Brittanje die rug gedraai het, wat veroorsaak het dat almal wat Hitler nog teëgestaan ​​het, voel dat hulle verlaat is. " Willkie het sy doel bereik, die verhaal het gegaan, die Geallieerdes gehelp om fascisme te verslaan en sy bes gedoen om die onmisbare nasie tot sy regmatige rol as leier van die vrye wêreld te dryf, en daarna die toneel verlaat. Van daar af was die naoorlogse konsensus alles behalwe 'n voldonge feit. Die sakeman het politikus geword, soos David Levering Lewis dit stel in sy opwindende nuwe biografie, Die onwaarskynlike Wendell Willkie: die sakeman wat die Republikeinse Party en sy land gered het en 'n nuwe wêreldorde opgedoen het, "Red [d] die GOP om vryheid te red."
Gelukkig bied Lewis se boek lesers 'n blik op 'n meer ingewikkelde en minder voorspelbare Willkie, 'n 'onwaarskynlike' figuur wie se idees die grondslag gelê het vir 'n pad wat nie in die Amerikaanse politiek ingeslaan is nie. Hy is veral bekend vir sy biografie oor twee dele van W.E.B. Du Bois, Lewis is goed geplaas om 'n nuwe blik op een van die meer verwaarloosde figure van die 20ste eeu te bied. Sy waardige, aangename en soms rampokkerige boek - wat self herinner aan die onderwerp daarvan terwyl dit hoogmoedig tuimel en insig en wysheid weggooi - onthul Willkie as 'n charismatiese en ikonoklastiese kampioen van burgerregte, spraakvryheid en internasionalisme.
En tog onderskat Lewis ook die belangrikste ingryping van Willkie deur hom as Roosevelt se vennoot te beskou in die opbou van 'n "nuwe wêreldorde" wat deur Amerika gelei is, eerder as om hom te sien vir wat hy was: die grootliks vergete, maar onontbeerlike tribune van 'n alternatiewe internasionalisme wat nie probeer het om vervang die imperialisme van die ou wêreld met sy eweknie van die nuwe wêreld. Met sy skouspelagtige, wêreldwye gordelvlug in 1942 en sy daaropvolgende topverkoperboek, Een wêreld, Het Willkie die Amerikaners aangespoor om hul 'eng nasionalisme' te oortref en 'internasionale imperialisme' te vermy. Hy verwelkom die toename in antikoloniale mening oor die hele wêreld en gee sy medeburgers 'n visie van 'n Amerikaanse internasionalisme waarin die Verenigde State sy mag sal verrig om 'n versigtige toenadering met die Sowjetunie te reël, wat multilaterale pogings beywer om Europese ryk, en die oprigting van 'n naoorlogse wêreldorganisasie wat 'n gelyke rol verleen aan kleiner, dekoloniserende nasies. Uiteindelik was Willkie se grootste bydrae tot die geskiedenis nie net in diens van sy land nie, maar ook van die internasionalistiese visie wat hy op sy reis deur die wêreld ontdek het.
Willkie, wat in 1892 in Indiana aan 'n gesin van jarelange Demokrate begin het, het 'n onwaarskynlike pad na wêreldwye bekendheid bereik. Willkie, wat saam met vyf broers en susters grootgemaak is deur vrydenkende ouers - sy pa was die vooraanstaande populistiese prokureur van die stad en sy ma, een van die eerste vroue wat in die Indiana -kroeg toegelaat is - en het 'n uiters jong seuntjie geniet in Elwood, 'n industriële boomstad aan die rand van 'n vervaagde grens . In sy "Tom Sawyer -tienerjare" het Willkie in moddergate agter fabrieke gespring, 'n mislukte skeepvaart -ekspedisie na die Mississippirivier gelanseer, in 'n blikmeul gewerk en in die weste rondgedwaal en vreemde werk verrig. Intussen het sy ouers 'n biblioteek van ongeveer 6 000 bundels gehou, en Wendell se pa, Herman, het sy kinders elke oggend uit die slaap opgewek deur inspirerende aanhalings by die trap op te jaag.
Young Wendell het politiek geleer by die gesinsetafel, waar die Willkie -kinders 'n standpunt moes inneem en verdedig oor die kwessies van die dag: imperialisme, rasseverhoudinge, arbeid en kapitaal, en populistiese uitdagings vir die bankiers. Die gesin het William Jennings Bryan in 1896 gesteun en hom selfs in hul huis gehuisves tydens een van sy veldtogwisselinge deur die staat.
Toe Willkie by die Indiana-universiteit aankom, was hy 'n deel van 'n ikonoklast, 'n deel van 'n haelkêrel en 'n goeie ontmoeting. Hy het hom beywer vir 'n kursus oor Marx en het die universiteit se naturistiese broederskap veroordeel, en hy het ook verskeie suksesvolle aanbiedinge vir klaskamer aangepak en uiteindelik self by 'n broederskap aangesluit. Nadat hy 'n hoërskoolonderwyser in Kansas en 'n laboratoriumassistent by 'n suikeronderneming in Puerto Rico was, waar hy eerstehands die brutaliteit van die Amerikaanse heerskappy oor die eiland aanskou het, keer hy in 1915 terug na Bloomington om die regsskool by te woon. Willkie, wat onlangs toegewyd was aan sy studies, het bo -aan sy klas gestyg en is tydens sy gradeplegtigheid tot speaker verkies. Sy aanvangsrede, 'n opwindende brief ter verdediging van Woodrow Wilson se 'New Freedom', het 'n groot aantal hervormings bepleit vir die howe in Indiana, die grondwet van die staat, en laissez-faire bank- en sakestatute. Dit was 'die mees radikale toespraak wat u ooit gehoor het', het die president van die universiteit later onthou, en terwyl die brouhaha Willkie vir 'n paar dae weerhou het om sy diploma te ontvang, was die blywende effek bloot om te bevestig wat Lewis sy vak noem 'lewenslange vatbaarheid vir beginselvastheid. . "
Diens in 'n artillerie -eenheid aan die Westelike Front tydens die Eerste Wêreldoorlog het die regskool gevolg, maar Willkie het geen geveg gesien nie en het kort na die wapenstilstand in Frankryk aangekom. Willkie het sy gevegte elders gevind, hoofsaaklik in die hofsaal: In die twintigerjare het hy 'n prominente plek geword as 'n liberale advokaat in Toledo en was hy ook 'n afgevaardigde van die Demokratiese konvensie van 1924, waar hy tevergeefs gewerk het om die party terug te kry by Wilson's League of Nasies en veldtogte teen die invloed wat die Ku Klux Klan op die party gehad het. Regswerk vir kragondernemings het Willkie na Manhattan gebring, en sy ooglopende vermoëns in die hofsaal en die raadsaal het hom in die uitvoerende geledere van Commonwealth & amp Southern, 'n elektriese nywerheidsbedryf, opgeneem.
Teen 1934 was Willkie die uitvoerende hoof van C & ampS, 'n posisie wat sy toewyding aan die Demokratiese Party sou uitdaag toe president Roosevelt se Tennessee Valley Authority jare lange openbare konfrontasie tussen die New Deal en die kragbedryf geloods het. Aangesien C & ampS toesig gehou het oor baie van die kragondernemings wat die Roosevelt-administrasie wou onderbreek, het die TVA-verhore Willkie by 'n nasionale gehoor gebring as 'n kritiese kritikus van die regering se "oorreiking". Teen die einde van die dekade kon hy nie die TVA stop nie - of die meeste Amerikaners oortuig dat die korrupte kragbedryf hul beste belange op die hart dra. Maar hy het wydverspreide lof en reputasie gevind as 'n slim, geniale vrydenker wat tuis voor 'n mikrofoon was.
Ben Rhodes en die krisis van die liberale buitelandse beleid
Willkie se optrede as die openbare gesig van die anti -New Deal -sentiment lok ook invloedryke bewonderaars. Willkie, 'n internasionalis uit die plaasgordel wat 'vrye onderneming' met 'n brio verdedig het en nie beskikbaar was vir die harde en streng 'ekonomiese koninklikes' wat Roosevelt getart het nie, het in gesprek gekom met 'n groep van noordoostelike Republikeine. Uitgewers hou van TydSe Henry Luce, FortuinSe Russell Davenport, en Kyk's Gardner Cowles, saam met goewerneurs en kongreslede uit New England en minder bekende hefboomtrekkers soos die bankiers Frank Altschul en Thomas Lamont, wou Willkie hê as die gesig van hul opstandige veldtog vir die Republikeinse benoeming in 1940. Met oorlog in Europa, hierdie internasionaliste het gehoop dat hy die insulêre nasionalisme wat almal 'isolationisme' genoem het, uit die kajuit van die Republikeinse Party kon dryf. Willkie was toe nog 'n demokraat, maar hy geniet die idee van 'n een-tot-een-debat met Roosevelt oor die toekoms van die land.
Willkie het egter nog 'n stoot nodig gehad, en sy nuwe vriende het namens hom 'n veldtog vir openbare betrekkinge in koerante en nasionale tydskrifte geloods. 'N Groep jong gegradueerdes aan die Ivy League het 'n stel Willkie -klubs regoor die land begin en het gou 200 000 name op 'n nominasie -petisie gehad. Teen die tyd dat Willkie van party verander en sy kandidatuur in Junie 1940 verklaar, het hy 'n burgeroorlog in die GOP afgeskakel. Lewis wys in detail hoe Willkie se skielike voorkoms die jarelange spanning tussen die Wall Street-Rockefeller Center-blok vergroot het rondom nuut vergete New England-politici soos die goewerneur van Connecticut, Raymond Baldwin, en die "Old Guard"-isolasie-kongreslede soos Hamilton Fish en Robert Taft, gesteun deur olie en chemiese geld: die DuPont -gesin, Edgar Queeny van Monsanto, en Pennsylvania -oliebaron Joseph Pew, die Charles Koch van sy tyd.
Die eerste ronde het gegaan aan die internasionaliste. Die aanvanklike bod van Willkie lyk twyfelagtig op pad na die Republikeinse konvensie, maar sy gewilde aantrekkingskrag en 'n paar agteruitgang deur sy mense het hom oor die weg geruim: Te midde van oorverdowende gejuig van "We want Willkie!" vanaf die balkonne het hy die benoeming gewen in 'n vloergeveg op die sesde stembrief. Die algemene verkiesing was minder dramaties Willkie se steun was breed, maar nie diep nie. Hy het 'n beroep gedoen op baie middelklas-Amerikaners, 'n onafhanklike deel van die ou WASP-elite, en baie Afro-Amerikaners, wat sy regverdige steun vir burgerregte verkies het bo Roosevelt se twyfelagtigheid ten opsigte van die suidelike segregasie-lede in sy party. Maar hy het agtergebly met baie blanke kiesers uit die werkersklas, en hy het probeer om hom te onderskei van Roosevelt op die gebied van buitelandse beleid-in werklikheid ondersteun hy die president se paraatheidsmaatreëls, wat baie in sy eie party kwaad maak. Gegewe die aard van sy hoofondersteuners, lyk Willkie se tuisgemaakte charisma en beeld wat deur die koerante gemaak is, vir baie, en daarom het sommige kiesers hulle afgeskrik. Hy was, het die New Dealer Harold Ickes gekraak, die 'kaalvoetseun van Wall Street'.
Willkie het gehoop om onafhanklikes 'n derde termyn vir Roosevelt te wen, maar sy aanvalle op die "diktatoriale" uitvoerende gesag het nooit heeltemal ingeneem nie. 'N Kapitulasie op die laaste oomblik vir die isolationiste-in die laaste maand het hy die skare begin waarsku dat "met u FDR' u seuns na die buiteland gestuur word 'om te veg-hom 'n hobbel in die stembusse gegee het, maar sy vurigste ondersteuners was ontsteld. Die laaste telling was nie so na as wat dit in die oorblywende weke gelyk het nie: Roosevelt het 38 state gewen, Willkie slegs 10. Maar dit was 'n respekvolle verlies vir die Hoosier, wat met meer as 22 miljoen stemme uit die byna 50 beland het miljoen rolverdeling.
Die verkiesing van 1940 het hom afgespeel teen die grimmige skouspel van oorlog in Europa, insluitend die blitzkrieg, die val van Frankryk en die eerste slag in die Slag van Brittanje. Die Verenigde State was besig om hulself te skeur en probeer om op die een of ander manier uit die oorlog te bly, terwyl hulle ook die Geallieerdes help. In die jaar tussen sy nederlaag en Pearl Harbor vind Willkie sy politiek en sy openbare persoonlikheid nog 'n keer herontdek. As eenmalige mededinger van Roosevelt, het hy nou 'n rol as leier van die getroue opposisie beklee, deur FDR se pogings om die land in die oorlog te vergemaklik, ondersteun en saam met die beswaarde nasionalistiese magte aan sy regterkant gespring, waarvan die mees weerbarstige bymekaargekom het om Charles Lindbergh en die America First Committee. Sommige van hulle wou hê dat die Verenigde State die Europese moondhede hulself moes laat vernietig, ander word bederf deur antisemitisme en die lok van fascisme se drome om orde en wou sien dat Duitsland die wêreld regeer. Met die grootste deel van sy party getuig Willkie voor die kongres ten gunste van Roosevelt se Lend-Lease-program om oorlogsmateriaal na die Geallieerdes te stuur, wat 'n groot deel van sy reeds aangetaste reputasie in die GOP verwoes. Isolasie sou sterf met die Japannese aanval, maar Willkie se hernieude verbintenis tot burgerregte, internasionalisme en arbeidsregte tydens die oorlog het sy politieke lot met die Republikeinse Party verseël. In 1944, toe hy weer probeer om die GOP se presidensiële benoeming, het hy nie ver gekom nie, en toe hy later dieselfde jaar skielik sterf, het slegs 'n paar in die party oor sy verlies getreur.
Willkie se grootste nalatenskap lê egter in 'n meer newelagtige koninkryk. Hy was 'n vurige gelowige in die visie van die Wilsoniese internasionalisme sedert sy tienerjare, aan die einde van 1942, het hy 'n manier gevind om sy voorspraak te hernu toe hy 'n planeetreis gemaak het om neutrale nasies en die gevegsfronte in Rusland en China te besoek. Die reis-en te dikwels onthou-as 'n blote opsporings- en moreelversterkende missie namens Roosevelt, was die reis eintlik Willkie se idee. En dit het gou veel meer geword as die stadige demonstrasie van Amerikaanse eenheid en vasberadenheid wat die president gedink het. Met intense ywer in die buiteland en in die buiteland, het Willkie van die reis 'n veldtog gemaak vir 'n volledig demokratiese en wêreldwye oorlogspoging - 'n pleidooi dat Amerikaners die werklike internasionale aard van die stryd teen fascisme en militarisme sien.
Gedwing om besette Europa te vermy, vlieg Willkie suidwaarts na die Karibiese Eilande en Brasilië, en dan oor die Atlantiese Oseaan na Afrika en die Midde -Ooste. Daar het hy 'n stygende gety van nasionalistiese bewegings teëgekom wat hul lande wou bevry van die Europese ryk en die rassehiërargieë daarvan. Van daar het hy na Moskou gegaan, waar hy Stalin ontmoet het en probeer het om die Sowjet -leier na die Geallieerdes toegewyd te hou. Sy laaste belangrike stop was China en 'n week se berekende gasvryheid wat deur die Nationalist Party van Chiang Kai-shek bedien is. Willkie het 'n selfvoldane beskouing van die korrupte en noodlottige regime van Chiang aangeneem, maar hy vind nietemin ook 'n gees van uitgestrekte, antikoloniale internasionalisme, wat weerspieël sy eie begeerte om 'n einde te maak aan die keiserlike wêreldorde. In Chongqing, die nasionaliste se hoofstad in die oorlog, het Willkie 'n toespraak uitgesaai waarin verklaar word dat die einde van die Tweede Wêreldoorlog ook ''n einde aan die ryk van nasies bo ander nasies' moet beteken.
Met sy terugkeer na die Verenigde State het Willkie geskryf Een wêreld, die reisverslag-met-manifes wat die publikasie-sensasie van die oorlogsjare geword het. Aangewys as die boek wat die vinnigste verkoop in die geskiedenis toe dit in die lente van 1943 aankom, Een wêreld die planeet voorgestel as toenemend verenig deur die tegnologieë van lugreise en kommunikasie en tog gedeel deur keiserlike vorme van onderwerping. Die boek bevat ook sy argument dat die oorlog nie net 'n kans was om fascisme te verslaan nie, maar ook om kolonialisme uit die wêreldwye stadium te verdryf. Met die publikasie daarvan het Willkie homself 'n kanaal gemaak vir die anti-imperialistiese visie wat hy in die buiteland teëgekom het en het Amerikaners gedwing om te erken dat dit een van die ware stake van die oorlog is.
Onderlinge afhanklikheid, het Willkie aangevoer, was die belangrikste feit in die moderne lewe. Die Geallieerdes moes dus tydens die oorlog beplan dat 'n nuwe wêreldliggaam die Volkebond sou vervang. Hier het Willkie hom uiteindelik onderskei van Roosevelt, wat 'n beperkte prosedurele rol vir die meeste lande in die Verenigde Nasies sou word. Kleiner nasies kan 'stoom afblaas' in 'n wetgewende vergadering, het Roosevelt eens gesê, terwyl die 'Vier Polisiemanne' - die Verenigde State, Brittanje, die Sowjetunie en China - dinge van 'n uitvoerende liggaam sou bestuur.
Willkie, aan die ander kant, het Amerikaners probeer oorreed om 'n meer egalitêre internasionale liggaam te aanvaar met die mag om nasionale soewereiniteit te bekamp, ​​nie net 'n debatsamelewing wat deur die groot moondhede bestuur word nie. 'N Wêreldliggaam wat deur nasionalisme oorheers word, het Willkie in 1944 aangevoer Buitelandse sake artikel, wat eintlik Amerikaanse soewereiniteit in gevaar stel: dit sou "toelaat dat" ander nasies op hul gemak en wanneer hulle kies, besluite neem wat belangrike Amerikaanse belange raak.
Uiteindelik het Roosevelt se visie gewen. Die Verenigde Nasies is ontwerp om aan Amerikaanse, Britse en Sowjet -strategiese eise te voldoen. Die lede van die Veiligheidsraad, soos die uitvoerende liggaam genoem is nadat Frankryk by die polisiemanne van FDR gevoeg is, het 'n veto gehad oor inisiatiewe wat hul belange in gevaar stel. Kleiner nasies het vanuit die Algemene Vergadering gekyk, terwyl die VN geen internasionale polisiemagte gehad het wat die nasionale soewereiniteit sou kon skend nie. Dit sal toesig hou oor die geleidelike vordering van sommige kolonies in die rigting van selfbeskikking, maar baie ander sal aan die grille van hul vooroorlogse meesters oorgelaat word.
Met die aanvang van die 'groot skemerstryd' teen die Sowjetunie het die internasionalisme in Willkie-styl heeltemal teruggetrek en as naïef geminag oor die strategiese realiteite in 'n wêreld van mededinging tussen nasiestate. Die Verenigde State het gehelp om 'n multilaterale 'op reëls gebaseerde orde' op te stel wat bedoel is om kommunisme te bevat en die Europese moondhede in staat te stel om hul koloniale besittings te versterk - 'n besluit wat in Vietnam in trane sou eindig. Willkie self was allesbehalwe vergete, onthou as 'n kleurvolle byspeler in die drama van Amerikaanse opkoms. Sy visie van 'n Amerikaanse internasionalisme, een in solidariteit met 'n anti-imperialisme van onder, wat groter gelykheid tussen nasies vereis het, was heeltemal weg. Die idee dat die Verenigde State moontlik as vroedvrou gedien het vir die meer uitgestrekte vryheidsbeskouing, was nie meer weg as die triomfalistiese "leier van die vrye wêreld" nie.
Deesdae klink 'een wêreld' na 'n besondere kenmerk van universalisme - net nog 'n weergawe van globalisering -hype. En die Willkie-vertoning was altyd iets van 'n hoë daad: as 'n anti-imperialis wat aangeneem het dat Amerika se eie ryk waarskynlik eenvoudig sou verdwyn, het hy gesukkel om sy voorspraak vir 'vrye onderneming' en 'vrye handel' te balanseer met sy steun vir politieke vryheid van kolonialisme. Willkie se vroeë dood het alle rekeninge met die teenstrydighede wat die naoorlogse geskiedenis sou voorgestel het, in die vooruitsig gestel op sy ontwikkelende liberalisme en die oorblywende Amerikaanse nasionalisme.
Desondanks het Willkie nog baie om ons te leer, veral nou, toe Donald Trump se presidentskap 'n opgewekte vlaag van handwring veroorsaak het oor sy bedreiging vir die liberale wêreldorde. Trump en sy Twitter-rekening dreig om meer as net 'n halwe eeu van vrede en voorspoed onder leiding van die VSA te beëindig, die solone van die Global North: Alle instellings van multilaterale, reëls-gebaseerde internasionalisme wat na die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het, van die NAVO tot die Verenigde Nasies, op die randjie, tot op die punt gestoot deur Trump se terugkeer na 'n America First -nasionalisme. Die wêreldorde was natuurlik altyd gegrond op die Verenigde State se selftevredenheid oor Amerikaanse oppergesag. Willkie verbeel hom 'n ander pad vorentoe, wat moontlik die swak fondamente van die neoliberale wêreldwye kompak en die 'Washington -konsensus' wat Trump se presidentskap aanleiding gegee het, kon afweer. Ons hou miskien nie van waarheen Trump ons wil neem nie - syne is 'n donker en wrede blik op die wêreld - maar diegene wat betreur die kwynende status quo, vertroebel ook ons ​​vermoë om die ware geskiedenis of moontlike toekoms van Amerika se rol in die wêreld te verstaan.
Eerstens was die liberale orde onder leiding van die VSA natuurlik altyd in die oë van baie mense regoor die wêreld bloot die Amerikaanse imperialisme. En die Amerikaanse hegemonie - wat daarop gemik was om die Koue Oorlog te wen en om wêreldwye gemoedelikheid te verseker - het sedert die Viëtnam -oorlog en die ekonomiese krisisse van die sewentigerjare uitmekaar geval. Die langtermynvraag is nie hoe om die ou wêreldorde te versterk nie-ongeag die foute en deugde-maar hoe om die onsekere oomblik van Trumpiese ontwrigting te gebruik om dit heeltemal te heroorweeg.
Aan die linkerkant van Amerika gaan die anti-keiserlike geheue dikwels eers terug na die 1960's. Maar Willkie gee ons die kans om die 1940's te onthou, toe drome oor globale vryheid die aandag van 'n breë deel van die Amerikaanse publiek geniet.Deesdae, terwyl baie Amerikaners hulle terugtrek in Trump se insulêre en aggressiewe nasionalisme, en die erfgename van Walter Lippmann besorg is dat die agteruitgang van Amerika die barbaarse hordes sal ontketen - getuig van die titel van Robert Kagan The Jungle Grows Back: America and Our Imperiled World-dit sal goed wees as ons onthou hoe Wendell Willkie ons weggewaarsku het van die ras van angsverskuiwing, en ons opgeroep het na 'n visie van die Verenigde State tuis in die wêreld, sonder om dit te oorheers of te beheer.
Samuel Zipp doseer Amerikaanse studies en stedelike studies aan die Brown University en is die skrywer van Die idealis: Wendell Willkie se oorlogstyd om 'n wêreld te bou.
Wendell Willkie is gebore in Elwood, Indiana, in 1892. Hy het aan die Universiteit van Indiana gegaan en in 1913 gegradueer en 'n B.A. Hy het later 'n regsgraad verwerf. Nadat Willkie sy graad in 1917 behaal het, verklaar die Verenigde State oorlog teen Duitsland. Hy betree die offisier as 'n offisier en styg tot die rang van kaptein tydens sy diens. Gedurende sy tyd in die weermag het hy aan geen geveg deelgeneem nie. Toe Willkie die diens verlaat, is hy na Ohio om 'n regspraktyk te begin. Terwyl hy in Ohio was, ontmoet hy Edith Wilk van Rushville, Indiana, en na 'n kort hofmakery trou hulle. Na die tyd in Ohio verhuis die egpaar na New York, waar hy voortgaan om die regte te beoefen. In 1933 word Willkie die president van die land se grootste nutsbedryf, die Commonwealth and Southern Corporation. Hy beklee die pos tot 1940. Willkie was oorspronklik lid van die Demokratiese Party, maar was steeds 'n sterk teenstander van 'n groot deel van president Franklin D. Roosevelt se New Deal. Hy was ook sterk teen die Tennessee Valley Authority (TVA), die omvangryke projek wat uiteindelik elektrisiteit na duisende mense gebring het, die vloedwater van die Tennessee -rivier beheer het, navigasie verbeter het en moderne landboutegnieke bekendgestel het. Gegewe sy vaste gevoelens oor die New Deal en die TVA, het Willkie uiteindelik besluit om 'n Republikein te word. In die jare na die besluit het hy in die geledere gestyg om 'n invloedryke lid van die party te word. In 1940 kies die Republikeinse Party Willkie bo Thomas E. Dewey as hul presidentskandidaat. Om voordeel te trek uit die sterk isolasie -sentiment in die land, was Willkie se belangrikste veldtog -tema die opposisie teen die Amerikaanse betrokkenheid by die Tweede Wêreldoorlog. Dit was 'n delikate balanseertoestand, aangesien destyds die algemene steun vir die Europese demokrasieë toegeneem het. Willkie het probeer om die standpunt in te neem dat die verdediging van oorsese demokrasieë in Amerikaanse belang is, maar die diktators verniet beledig en uitlok. Dit was 'n moeilike lyn om te verduidelik. Nog een van sy belangrikste veldtogstrategieë was om die New Deal aan te val, met die argument dat dit ondoeltreffend en verkwistend was. Uiteindelik het die president Willkie egter geklop. Die stemme was 27 244 160 vir Roosevelt en 22 305 198 vir Willkie. Alhoewel Roosevelt die oorwinning behaal het, spreek hy steeds baie respek uit vir sy voormalige teenstander. Willkie was eintlik 'n idealistiese internasionalis. Na die Pearl Harbor -aanval van Desember 1941 het Roosevelt Willkie aangestel as 'n spesiale verteenwoordiger vir die Verenigde State. Hy het soldate op die fronte regoor die wêreld besoek en ook 'n aktiewe rol gespeel in die Amerikaanse komitee vir Russiese oorlogsverligting. Gedurende die somer van 1942 vertrek Willkie op 'n wêreldtoer wat hom na die Midde -Ooste, die Sowjetunie en China sou bring. Met sy terugkeer het hy 'n radioadres gegee wat so goed ontvang is, dat hy 'n boek oor dieselfde temas vervaardig het, wat hy getiteld het: Een wêreld. Nadat hy die dertien lande wat hy besoek het, beskryf het en die ontvangs wat hy ontvang het, het hy geskryf: