2013 Skins: Curling votes are in | The Curling News
Read ’em and weep, Skinsheads
Tags: casino ramacurlingferbeyglenn howardgushuekevin martinKoeMcEwenSkins GameSteve GouldstoughtonThe DominionTSN Patologie - oorsake, simptome, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
pathomimics - Dit is die optrede van individue van 'n selfvernietigende aard, wat daarop gemik is om besering aan hul eie liggaam te veroorsaak. Meer dikwels is sulke optrede te danke aan die teenwoordigheid van gebreke in geestelike funksionering. Hierdie afwyking word uitgedruk in die selfbeskadiging van die vel, dit wil sê die hoof simptoom is outomatiese aggressie (besering aan die individu by homself). Die term beskryf beskryf letterlik "die beeld van lyding en pyn." Eenvoudig gestel, die onderwerp veroorsaak liggaamlike beserings op homself, naspeur velvelings, wat in 'n verskeidenheid dermatologiese kwale manifesteer. Die beserings lyk gewoonlik soos byt, snye, wonde, brandwonde. Meer dikwels word selfbeskadiging waargeneem op areas van die liggaam wat maklik toeganklik is vir selfbesering, byvoorbeeld op die vel van die bors, gesig, hande of voete.
Die aard van die beskadigde ailment word in voldoende detail beskryf in die werk van patologie en die psigopatologie van outoragrasie in die dermatologiese praktyk. Die basis van enige outo-aggressiewe aksies is verskillende geestelike patologieë wat differensiasie vereis in die benadering tot terapie. Meer dikwels ontstaan ​​patologieë as gevolg van psigologiese kwale en is manifestasies van psigoses, neurotiese toestande en psigopatiese toestande. Pasiënte soek nooit psigiatriese sorg op hul eie nie. 'N Dermatoloog bepaal die primêre diagnose van patologie. Die ontwikkeling van hierdie siekte word dikwels geassosieer met beroeps- of endokrinologiese siektes, asook met genetiese abnormaliteite.
In psigoanalise word outomatiese aggressiewe gedrag beskou as 'n meganisme om die psige te beskerm. Daar word geglo dat sulke optrede die gevolg is van herleiding van vyandigheid, aanvanklik gekonsentreer op 'n eksterne voorwerp. As die welsyn van 'n individu afhanklik is van so 'n eksterne voorwerp, verander dit sy vyandigheid: in sommige situasies na 'n ander voorwerp of voorwerp (verplasing), in ander - word aggressie op sigself gerig (byvoorbeeld as 'n voorwerp van verplasing nie gevind word nie of sodanige herleiding nie aanvaarbaar is nie).
Sommige psigiaters glo dat die opkoms van outomatiese aggressie die teenwoordigheid van minstens drie komponente vereis: frustrasie, 'n traumatiese situasie en 'n negatiewe terugkoppeling.
Dus, vir die opkoms van outomatiese aggressie is nodig:
'n gefrustreerde individu met 'n interne konflik, die beperking van sy eie aggressie en terselfdertyd sy gesocialiseerde introjects te verwerp;
Psigotraumatiese gebeurtenis, wat belemmerende beskermende gedrag veroorsaak deur voorheen ontstaan ​​intrapersoonlike konflik;
die behoefte om intrapersoonlike konfrontasie op te los.
Outomatisme is een van die middele om emosionele oorstande en konflikte te vermy. Dit is 'n eienaardige vorm van angs, vrese en eie minderwaardigheid. Soms word individue wat aan anhedonia ly, toegewyd daaraan (gebrek aan genot en emosionele inertheid). Dikwels word selfbeskadigende aksies die enigste geleentheid om te voel en ontslae te raak van geestelike "leegheid".
Studies van patologie het getoon dat by die eerste fisiese beserings wat op eie liggaam toegedien is, 'n spesifieke manier is om te reageer op traumatiese gebeure, dan kan enige sielkundige ervarings die wondproses veroorsaak. Selfskade word stelselmatig en in die geheim toegepas. Dikwels gebruik vakke altyd dieselfde traumatiese metode. 'N Individuele ervaring, inbreuk, paniek voordat hy wonde op homself toedien, maar na die besef van selfskade voel hy tevrede. Dikwels kom pasiënte na dokters met klagtes van fisiese gebreke, sonder om te weet hoe hulle verskyn het, omdat hulle hulself onbewustelik beseer.
In patologie kan selfskade plaasvind: onbewustelik (weens geestesiektes en gedragsdefekte), bewustelik-demonstrasies (in grensstate) en ter wille van wins.
Selfbeskadigende aksies in die vorm van selfvermindering kan hulself manifesteer in die volgende psigiese patologieë: post-traumatiese sindroom, histeriese persoonlikheidsversteuring, depressie, obsessiewe-kompulsiewe versteuring, dissosiatiewe identiteitsversteuring, organiese breinskade, dwelmverslawing, alkoholisme, emosionele onstabiliteit, dextra, antivisme, emosionele instabiliteit, en anekdotrofie, antivisme, antagonisme, organiese afwyking, organiese breinskade, dwelmverslawing, alkoholisme, emosionele onstabiliteit; .
Tekens van outomatiese aggressie, wat uitgedruk word deur die selfbeskadiging van die vel, dui nie altyd op die teenwoordigheid van abnormaliteite in verstandelike prosesse nie. Verskeie studies van patologie toon dat infantiele, emosionele en sensitiewe persoonlikhede geneig is tot selfbeskadigende gedrag, hulle is moeilik om mislukkings, blunders te dra, en 'n hoë mate van aggressiwiteit en angs het. Die bedreiging van self-aggressie in alkoholisme en dwelmverslawing word baie vermeerder.
Vandag is 'n dringende probleem van psigodermatologie patologie, as 'n psigopatologie van outomatiese aggressie in dermatologie.
Die belangrikste simptome van patologie:
die voortdurende voorkoms van nuwe wonde wat dermatologiese behandeling tot gevolg het;
onredelike voorkoms van velskade;
lineêre en korrekte ligging van wonde;
die plek van beserings op maklik toeganklike areas van die liggaam;
eenvormigheid van letsels;
pyn of jeuk in areas van velbesering;
'n skerp negatiewe reaksie op die gesondheidswerker se voorstel van 'n psigologiese oorsaak van skade.
In die algemeen behoort die beskryfde patologiese selfvernietiging van die vel volgens die internasionale klassifikasie van siektes aan die klas wat doelbewus die simptome van velsiekte veroorsaak en nabootsing van psigofisiologiese abnormaliteite.
Die kliniese prentjie van hierdie patologie is baie uiteenlopend: van gewone brandwonde tot diep nekrotiese letsels en ulseratiewe formasies, van multibubble-uitbarstings of subkutane bloeding wat soos hemorragiese vaskulitis lyk, tot ernstige patologieë wat allerhande kwale naboots, insluitend seldsame dermatose.
Dikwels is die uitslag geleë op die gesigsarea, ledemate en ander maklik toeganklike en sigbare areas van die vel. Terselfdertyd is daar geen beserings nie, veral op plekke waar dit moeilik is vir die pasiënt om byvoorbeeld met 'n hand te bereik, byvoorbeeld op die rug.
Daarbenewens is die skerp afgebakende grense van wondfokus met 'n onveranderde derm rondom of spesifieke letsels en uitgesproke polimorfisme van letsels (meestal vals), dui aan.
Selfvernietiging van die vel word verdeel in: neurotiese uitwissing, hare trek (trichotillomania), onversadigbare begeerte om die naels (onigofagie) byt, meganiese skade aan die spykerplate (onihotillomania), byt van die lippe en wanglemhosa (heilofagie).
Die basis van neurotiese uitsonderings is die gevolge van "obsessie", wat dikwels 'n stabiele neurotiese toestand of psigose aandui. Individue wat aan patologie ly, kan 'n lang tyd neem om hul eie voorkoms te betree, die bel met naels oop te maak en dikwels nie-aknee met 'n naald uit te knip. Op die gesig, ekstensor vel van die ledemate in hierdie pasiënte is daar effense skrape met rooierande en diep beserings met bloedige kors, effense pienk littekens wat gevorm word nadat die kors geval het.
Trichotillomania word genoem om die hare op die kop of op ander hare van die liggaam uit te trek. Met trichotillomania word rooi, atrofie of littekens selde gevind. Slegs met baie ernstige jeuk kan oppervlakafwerkings voorkom.
Sistematiese dermatozoa delirium word gekenmerk deur die demonstrasie deur pasiënte voor spesialiste van die mees "geaffekteerde" areas van die vel. Sulke pasiënte versprei op die tafel voor dokters vooraf voorbereide potte met veldeeltjies, skubbe, kors, hare en spykerplatte en benodig die studie van hierdie materiale en materiale.
Hierdie pasiënte kan ure spandeer om hulself met 'n vergrootglas te ondersoek, hul eie liggaam te skraap en hulself te was, die "lewende wesens" te vernietig wat na bewering op hul vel met hul naels of met behulp van messe, sure, leef. Vir 'n lang tyd bring hulle onderklere en beddegoed om te kook, ontsmet dit, verdwynde verslete klere uit gooi.
Pasiënte is bang om goeie vriende en vriende te besmet, waardeur hulle selfmoordpogings kan maak.
Behandeling van patologie
Die diagnose van patologie en die doel van behandeling word slegs uitgevoer nadat die oorsaak van die siekte gevind is en die aard van psigopatologie ontdek word.
bewuste selfvernietiging, wat 'n reaksie is op waaninstallasies;
bewusteloos of bewuste selfvernietiging om sielkundige probleme te onderdruk wat nie deur die pasiënt erken word nie;
selfvernietiging as gevolg van obsessiewe gedrag (krap, vryf);
bewuste selfvernietiging vir wins;
Munchhausen-sindroom, uitgedruk in bewustelose beserings wat aan 'n ander individu uitgevoer word om emosionele behoeftes te bevredig.
Dit is moontlik om die teenwoordigheid of afwesigheid van die beskryf siekte deur middel van histologiese ondersoek vas te stel. Analise van die monster van die vel help om die ware oorsaak van die letsel van die dermis te identifiseer. Met behulp van ultraklankdiagnostiek van die integument van die vel, is dit moontlik om die etiologie van dermatologiese letsels vas te stel. As 'n behandeling vir die beskryf siekte word die aanstelling van komplekse terapie aangedui, wat 'n psigoterapeutiese benadering, fisioterapie en mediese ingryping moet insluit.
Fisioterapie dermatitis psigogene aard dek die volgende metodes van terapeutiese effekte:
Daarbenewens word die behandeling van beskadigde areas van die dermis verskaf met behulp van verskeie terapeutiese salf, ys, gels, wat 'n anti-inflammatoriese effek en regenererende effek het. Psigotropiese middels, antipsigotika en antidepressante word gebruik om obsessiewe begeerte te verminder om jouself te beskadig.
As selfbeskadigende gedrag nie 'n manifestasie van 'n ernstige versteuring van geestelike funksionering verteenwoordig nie, dan is die tegnieke van kognitiewe gedragpsigoterapie effektief.
Die psigoterapeut moet die oorsake van die opkoms van selfvernietigende aksies bepaal, dit aan die kliënt verduidelik en die pasiënt se begeerte om outo-aggressie uit te daag, uit te wis.
Dikwels is 'n sielkundige gesprek met individue wat aan patologie ly, 'n fundamentele benadering tot die studie van die aard van selfvernietiging. Dikwels kan pasiënte nie die ware oorsaak van selfbeskadigende gedrag verstaan ​​nie, omdat hulle vergeet hoe hulle hulself beseer het, hul gedagtes blyk te wees afgeskakel tydens sulke manipulasies.
Om die pasiënt bewus te maak van sy eie betrokkenheid by selfbesering, moet hy dikwels na psigoanalitiese tegnieke toevlug. Daar is gevalle waar pasiënte na 'n psigoterapeut kom, nie verstaan ​​waarom hulle spesifiek na hom gestuur is nie, omdat hulle net veluitslag gehad het.
Pasiënte met patologie, wat gekenmerk word deur die teenwoordigheid van wanpraktyk en ernstige obsessiewe-kompulsiewe toestande, beveel behandeling in 'n neuropsigiatriese hospitaal aan om oormatige selfvernietiging te vermy.
Die voorspelling is dikwels gunstig, maar daar is probleme in die korrektiewe impak van die vernietiging van die vel van die skisofrenie met die teenwoordigheid van dermatozoa delirium. Die toestand van pasiënte, in die algemeen, begin verbeter ná ses maande omvattende behandeling van patologie.