Na aanleiding van die tydskrifnaam is die groep digters die Parnassiërs genoem, wat sinspeel op die berg Parnassus in Griekeland wat in die Griekse mitologie beskou is as gewy aan Apollo en as die setel van die Muse.
Die Parnassiërs was in reaksie teen die subjektiewe en sentimentele werk van die Franse Romantiek. Hulle is grootliks geïnspireer deur Théophile Gautier se doktrine van l’art pour l’art soos uiteengesit in sy voorwoord tot Mademoiselle de Maupin. Hulle verwyt was dat die Romantici soos Victor Hugo, Alfred de Vigny en Alphonse de Lamartine die inhoud (gevoel en sosiale en politieke betrokkenheid) bo die vorm (die skoonheid en die volmaaktheid van die taal) gestel het. Die Parnassiërs het die poësie as ‘n outonome entiteit beskou en onpersoonlike, geleerde en tegnies virtuose poësie nagestreef. Hulle het met die formele aspekte van die poësie soos metrum en die versvorm geëksperimenteer en die sonnet laat herleef. Gautier se bundel met die titel Émaux et camées [Mosaïeke en kamees] (1852) kan as 'n tipiese voorbeeld van hulle werk beskou word. Die Parnassiërs was geweldig toegewy aan die digkuns – dit was vir hulle 'n religie. Die digters van die Pléiade (16de eeu) het as hulle model gedien en hulle het veral 'n groot bewondering vir Ronsard gekoester.
[Die wêreld van Skoonheid, die unieke domein van die Kuns, is op sigself 'n oneindigheid sonder enige moontlike kontak met watter ander minderwaardige opvatting ook al.
Die Skoonheid is nie die dienaar van die Waarheid nie, want dit bevat die goddelike en menslike waarheid. Dit is die algemene hoogtepunt waarop die weë van die gees uitloop. Die res bots in die denkbeeldige orkaan van verskynsels. (Eie vertaling.)] (Leconte de Lisle, 1899: 240).