Mariene hittegolwe word meer en meer intens - nuus oor klimaatimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Jen Monnier, Enisa
'N Mariene hittegolf van 2011 in die weste van Australië het die plaaslike vangs van blou swemkrappe met meer as 90% verminder, wat gelei het tot 'n tydelike staking van die vissery om die spesie te laat herstel. Foto met dank aan Putneypics van Flickr, gelisensieer onder CC BY-NC 2.0
In die somer van 2015 het Laurie Weitkamp op die strand naby haar huis in Oregon gestap toe sy iets vreemds sien: die water was pers. 'N Kolonie manteldiere, kronkelende silindriese insekte wat selde aan wal kom, het in 'n swerm saamgedrom wat so dik was dat jy dit met jou hand uit die water kon skep. 'Ek het nog nooit so iets gesien nie,' sê sy.
Weitkamp, ​​'n navorsingsvisserybioloog by die Northwest Fisheries Science Center in Newport, Oregon, het geweet dat daar sedert die herfs van 2013 iets in die noordoostelike deel van die Stille Oseaan aan die gang was, wat buitengewoon sonnig, warm en kalm was. 'N Massa warm water het van Mexiko tot in Alaska gestrek en deur 2016 vertoef, wat die seelewe ontwrig het. Manteldiere was nie die enigste dier wat geraak is nie; die brandnetel-jellievisse het byna verdwyn, terwyl die bevolking van die water-jellievis noordwaarts getrek het om hul plek in te neem, en jong salm op die see uitgehonger het, volgens 'n verslag van Weitkamp en kollegas. Wetenskaplikes noem hierdie geleentheid 'The Blob'.
Mariene hittegolwe soos The Blob het die afgelope dekades al hoe meer regoor die wêreld opgeduik. Wetenskaplikes verwag dat klimaatsverandering hulle nog meer algemeen en langdurig sal maak, en kwesbare waterspesies sowel as menslike ondernemings, soos visserye wat rondom oseaan-ekosisteme draai, benadeel. Maar daar is geen betroubare manier om te weet wanneer 'n mens op die punt staan ​​om te tref nie, wat beteken dat vissers en wildbestuurders skarrelend agterbly om skade in reële tyd te verminder.
Visserybioloog Laurie Weitkamp help om beleid te ontwikkel om die bedreiging van mariene hittegolwe, wat die seelewe kan vernietig, te verminder. Foto met dank aan Laurie Weitkamp
Nou probeer oseanograwe om vas te stel wat hierdie gebeure dryf, sodat mense dit kan voorspel en sodoende die ekologiese en ekonomiese skade wat hulle veroorsaak, tot die minimum kan beperk.
Vulkane onder die ys wat smelt Antarktiese ys kan klimaatsverandering beveg
Die Blob, wat drie jaar geduur het, is die langste mariene hittegolf wat aangeteken is. Voor dit het 'n hittegolf wat in 2015 in die Tasmansee begin het, langer as agt maande geduur en perlemoen en oesters doodgemaak.'N Hittegolf van 2012 aan die Ooskus van Kanada en die VSA, die grootste op daardie stadium, het krewe noordwaarts gedruk. Dit het die vorige rekord geklop - 'n mariene hittegolf van 2011 wat seewier, visse en haaie buite Wes-Australië ontwortel het. Voor dit het 'n hittegolf van 2003 in die Middellandse See die rekord behaal terwyl dit die seelewe geteister het.
Namate die aarde se klimaat warmer word, word die hittegolwe wat rekord opstel, meer en meer gereeld. Kaart aangepas van Marine Heatwaves International Working Group.
Hittegolwe is 'n natuurlike deel van oseaanstelsels, sê Eric Oliver, 'n assistent-professor in oseanografie aan die Dalhousie Universiteit in Nova Scotia, Kanada. Soos met die temperatuur op land, is daar op 'n spesifieke dag van die jaar 'n gemiddelde oseaantemperatuur: soms sal die water warmer wees, soms kouer wees, en af ​​en toe baie warm of koud.
Maar die uitstoot van kweekhuisgasse het die gemiddelde temperatuur verhoog. Nou kom temperature wat vroeër as uiters warm beskou word, meer gereeld voor - en so gereeld word groot dele van die oseaan in ongekende hitte gedruk, sê Oliver.
Ethiopië breek rekords van boomplante om klimaatsverandering aan te pak
Ekosisteme in die Pelagiese oseaan, nie ingehaal het nie tot hierdie warmer temperature. Organismes kan 'n bestendige temperatuurstyging oorleef, maar 'n hittegolf kan hulle oor die rand druk.
Toe blou swemkrappe ná die hittegolf in 2011 in die Wes-Australiese Haaibaai begin sterf het, het die regering 'n jaar en 'n half van die bloukrapvisvangs gestaak. Dit was destyds moeilik vir die industrie, sê Peter Jecks, besturende direkteur van Abacus Fisheries, maar dit het daarin geslaag om krappopulasies te red. Nie alle wesens was so gelukkig nie - perlemoen naby die hittegolf se middelpunt het nog nie herstel nie.
'As u nie sterk voorspellings [van mariene hittegolwe] het nie, kan u nie proaktief wees nie. U moet reaktief wees, "sê Thomas Wernberg, medeprofessor in mariene ekologie aan die Universiteit van Wes-Australië.
Sien hulle kom
Nadat Wernberg die seelewe van sy streek deur die hittegolf verwoes het, het hy in 2014 wetenskaplikes uit baie vakgebiede gewerf om hierdie uiterste gebeure te bestudeer. Marine Heatwaves International Working Group. Die groep het vroeg in 2015 hul eerste vergadering gehou en sedertdien protokolle opgestel om mariene hittegolwe te definieer en benoem, dop waar dit gebeur en meet hul ekologiese en sosio-ekonomiese impak.
As ons hittegolwe sou sien aankom, sou akwakulturiste, vissers en natuurlewebestuurders 'n beter kans hê om geld en spesies te bespaar, sê Wernberg. Seekosboere kan hul kwekerye met kwesbare spesies ophou. Wetgewers kan seisoenale visvangs sluit of beskermde gebiede tydelik uitbrei. Wetenskaplikes kan diere of sade van kwesbare plante opberg.
Dit is waarom wetenskaplikes regoor die wêreld probeer verstaan ​​wat die uiterste opwarming van die see veroorsaak. Oliver is so 'n wetenskaplike. Hy voer oseaan-data wat deur wetenskaplikes, satelliete, boeie en diepduikrobotte versamel word in rekenaarmodelleerprogrammatuur in om die kragte te identifiseer wat mariene hittegolwe dryf.
Dit is 'n relatief nuwe navorsingsveld waarvoor daar nog min definitiewe antwoorde is. Maar vorige hittegolwe kan breedweg in twee kategorieë ingedeel word, sê Oliver: dié wat deur die see gedryf word en dié wat deur die atmosfeer gedryf word.
Vir 'n voorbeeld van 'n oseaangedrewe hittegolf, wys Oliver op die Tasmansee-hittegolf in 2015. 'N Seestroom wat suid afloop aan die ooskus van Australië, beweeg gewoonlik na Nieu-Seeland, maar in 2015 pols dit weswaarts in die rigting van Tasmanië, wat 'n golf warm water uit die trope bring wat langer as ses maande vertoef. "Tropiese visse is gesien in water wat normaalweg amper 'n subpolêre temperatuur het," sê Oliver.
Aan die ander kant is 'n hittegolf van 2019 in die Stille Oseaan, die sogenaamde "Blob 2.0", van die atmosfeer afgebring, volgens Dillon Amaya, 'n klimaatwetenskaplike aan die Universiteit van Colorado, Boulder. Met behulp van rekenaarmodelle het Amaya gevind dat hierdie hittegolf ontstaan ​​het toe 'n weerstelsel oor die Stille Oseaan stoom verloor het, wat gelei het tot swakker as gewoonlik winde. Wind help om die oseaan af te koel deur oppervlakwater te verdamp, net soos 'n briesie die sweet van 'n persoon afkoel. Maar stilstaande lug bokant die Stille Oseaan het daardie jaar meer van die son se hitte in die water opgesluit.
Die onlangse 'Blob 2.0' hittegolf lyk 'n bietjie met 'The Blob', wat die seelewe van Mexiko na Alaska in die loop van drie jaar ontwrig het. Grafiese toestemming van NOAA Coral Reef Watch
Amaya is in staat om hittegolwe te simuleer danksy onlangse tegnologiese vooruitgang. Wetenskaplikes weet al dekades lank dat mariene hittegolwe bestaan, sê hy, maar 'ons het hierdie gebeure pas in die afgelope vyf tot tien jaar as uniek en deterministies begin herken.'
Die begrip het navorsers geïnspireer om rekenaarsimulasies op te stel wat ingewikkelde oseaanprosesse kon uitspeel deur inligting oor oseaan- en atmosferiese strome, temperatuur van die see en soutgehalte saam te weef. Deur hierdie simulasies te skep, kan hulle meer leer oor hittegolfmeganika, wat die grondslag lê om toekomstige gebeure te voorspel.
Terug in Oregon is Weitkamp deel van die groep wat die Pacific Salmon Agreement tussen die VSA en Kanada bestuur. Aangesien hittegolwe soos The Blob en Blob 2.0 vispopulasies uitput, probeer die groep uitvind hoe om beleid te skep wat beter pas by hierdie nuwe normaal. Om te weet wanneer die volgende een kan tref, kan help.
"Hierdie hittegolwe was 'n goeie wekroep," sê sy. 'Mense probeer uitvind hoe hulle gaan aanpas.'
Jen Monnier is 'n vryskutjoernalis in Seattle wat spesialiseer in die omgewing en menslike gesondheid. Haar verslaggewing het haar na visserye, damme en openbare parke gebring, en haar verhale verskyn in publikasies, waaronder Scientific American, Hakai Magazine en CityLab.