Die Galápagos is geen plek vir vrees vir die see nie - Versamelings
Dit was 'n skadelose dag in die Galápagos - bewolkte lug het die water grys en ondeursigtig gemaak, selfs in die vlak inlaat waar ons boot rus. Die seestroom het ons ooswaarts gedra teen 'n oop tempo na oop water. Verder was daar die Stille Oseaan, en op sy donker drumpel was die plek waar ons aan snorkel geskenk het. Dit was nie 'n poskaartvriendelike inham nie.
Twee keer in my lewe het ek amper verdrink, of gedink dat ek dit sou doen: die eerste toe ek ses was, by 'n vriend se swembadpartytjie vir sy verjaardag. Die tweede keer was aan die kus van Italië, 16 jaar later en die dag na my eie verjaardag. 'N Frats stel golwe het my hard teen die seebodem gedruk in 'n reeks onverbiddelike brekers. Toe ek uiteindelik veilig was, was diep snye en droë lug my bewys van die doop - ek is wedergebore, maar ten koste van 'n geweldige, irrasionele vrees vir die see.
Deesdae spat my hart in my maag elke keer as ek gaan surf - meestal as ek die eerste keer die inkomende stel op die horison sien. As die witwater gehuil word, het hy my verlam, my asem uitgeblaas en my polsslag vinniger gemaak. Die dood het vir my meer teenwoordigheid op 'n branderplank as wat ek deur 'n verkeersongeluk deurgaan of die nuutste nuus oor die nuus kyk. Maar ek brander nog steeds vanweë die inherente balans daarvan, omdat dit een golf is altyd die moeite werd. Hier in die Galápagos was daar egter nie veel om op te ry nie, en ek was nie seker of die uitbetaling wat snorkel kan bied nie.
'N Opgewekte geskree breek uit die wateroppervlak: Haai!
Die mediaan ouderdom in ons toergroep daardie dag was 65, en almal was entoesiasties oor hul laaste kans om te snorkel voordat hulle na Quito teruggekeer het. Ek het dit oorweeg om uit te sit, om die al te bekende swak knieë en naarheid te voel wat ek altyd kry voordat ek uithaal. My trots het opgeklim, uitdagend om deur 'n groep afgetredenes te kom avontuur, maar die ruwe water en die stroom het visioene van die oseaan teruggebring, ek het gedink dat ek lankal sou oorkom. My hartklop, wat op 'n gesonde 54 rus, spog met elke geheue.
Beelde van golwe wat op my kop breek, het weer gespeel, gepauze en weer toegespoel. Ek het 70 gestoot.
Lappop. Draai kompas. 80.
Verlore horison. Watter pad is daar? 90.
Lug. Wanneer? 100.
'N Asem, 'n hand, 'n reddingsboei - daar is geen verlossing in die see nie.
Die gerug van pikkewyne het die opgewondenheid van die bemanning gekaap. Een van die ouer dames trek haastig haar tweedeks-te-groot nat kostuum aan, haar gulsigheid spoel uit haar in 'n vinnige vuur-monosillabels en flou pogings om haar kamera gereed te maak. Ek het my senuweeagtigheid in die roetine weggesteek, my eie wetsuit geskenk en die instellings op my eie kamera drievoudig nagegaan. Die water was genoeg warm om sonder isolasie te swem, maar ek het die nodige sekuriteit nodig gehad, en dit lyk asof 'n laag neopreen die truuk doen.
Water het my masker gevul sodra ek in die water gegly het. Ek het verstik en geknak en vasgehou, maar die groep was al weg, en het in die inlaat en in die rigting van die borrelende kuslyn geplunder en my as die enigste paar hangende bene in die donker water gelaat. Swels wat tot by my verby is en my terg soos ouer broers en susters net voor hulle neergooi. Ek wou die groep inhaal, en elke sekonde wat ek aan die dol sit, was nog 'n sekonde alleen.
Twee vinnige sleepbande aan die band het die slapheid in die sak gebring, en ek pas my masker weer in 'n vlaag.
Vir my is asemhaling die moeilikste deel van snorkel. Om my wisselvallige ritme te sinchroniseer met my suurstofbehoeftes van my liggaam, terwyl ek in die oseaan neergesit word, is altyd gewoond daaraan. Andersins is dit 'n baie eenvoudige aktiwiteit - en dit is 'n goeie rede vir toeroperateurs wat verantwoordelik is vir 'n verskeidenheid ouderdomsgroepe. Vir sommige is dit egter moeilik om te snorkel en asemhalingsprobleme alle ander bekommernisse ervaar.
Maar daar is iets besonders daaraan, donker water of nie. Ek was miskien die mees paranoïese swemmer om hierdie waters te geniet, maar kyk na die seelewe op 'n koraalplank het my teenmiddel teen my vrees uitgemaak - hele skole van kleurvolle chirurgevisse en Moorse afgode het ons toegedraai in 'n groep kollektiewe bewustheid. See-anemone het met die stroom gerol, en hul bewegings was beperk tot die siklusse van golwe. En net vooruit, op die plek op die seebodem waar die groep nader kom: 'n seeleeu-hondjie wat op ons neergeslaan het. Sy beweging het sy voornemens verraai; dit lyk gereed om te speel. Ek het dit 'n geruime tyd gespot, my bewegings weerspieël en af ​​en toe na my geslinger voordat ek vinnig weggeskop het. Ons het mekaar rondgehardloop soos wat ons speel, maar nie een van hulle is 'dit' nie.
'N Opgewekte geskree breek uit die wateroppervlak: Haai! Die alarm klink deur die hele groep; die bewuste trek aan die arms en vinne van diegene wat nog swem. Sommige het bly sit en wonder wat om te doen. Ander het vinniger geswem in die rigting waarheen hulle al gegaan het. Ek het in 'n vinnige beweging rondgesweef, soos 'n branderplankryer sien wanneer hy die golf sien wat hy gaan opeis. Die gesig van ons gids is gesmeer agter sy masker, maar daardeur was sy oë elektries, en hy wys na die seebodem, waar die haai pas ons pad gekruis het.
Ek het my masker weer gekyk om seker te maak dat dit nie weer lek nie. Nou was dit nie die tyd vir uitval van toerusting nie.
Ek was bewus van my hartklop:
Diep asemhaal. 90.
Duik. Af na die haai. 80.
Gaan jaag. Oorkant die seepand. 70.
Die skrywer is 'n Matador Traveler-in-Residence wat deelneem aan 'n vennootskap tussen MatadorU en Adventure Centre. Tydens 2011/12 het Adventure Centre epiese reise vir MatadorU-studente en alumni geborg.