DRIE FRANSE LIEDE | Loer Toer
DRIE FRANSE LIEDE
Frankryk March 2, 2018 Leave a comment
Die Franse chanson is vir my voordurig 'n openbaring. Die lirieke is kenmerkend fyn geskryf en die melodieë blywend. Daar is dosyne sulke liede. Ek noem drie wat ná aan my hart lê.
L'été indienne is in 1976 deur Joe Dassin vrygestel. Die titel verwys na die Engelse spreekwoord "an Indian summer" wat kortstondigheid dui. Die liriek is 'n mymering oor 'n herfsdag met die geliefde, wat die hoogste punt van sy geluk was. Die dag, soos hierdie liefde, is lank verby maar die lewe self is vir hom betekenisvol as gevolg van dié dag, toe sy soos 'n waterverf in haar lang rok gelyk het. Die melodie laat my dink aan die styg en val van golwe in die see, dalk aan diep asemhaling. Dassin se stem dra die tragiek, 'n intieme basstem gekraak deur die triestigheid.
Pas de boogie woogie is in 1976 deur Eddy Mitchell vrygestel. Dit word deur die vorm en humor van die vroegste rock 'n roll inspireer. Die liriek is 'n ligte gespot met die puriteinse etiek oor "liefde" wat seker seksuele liefde aandui. Die ballade gaan oor 'n pastoor of 'n priester wat 'n dop moet inja voor hy die reuse taak van sy preek moet aanpak: hy waarsku sy gemeente dat daar geen boogie woogie voor die aandsgebede moet wees nie. In die verband, dui daardie boogie woogie seker meer as dansery.
Die ritme en styl is 'n onweerstaanbare weergawe van die rock 'n roll van die vyftigerjare. Eddy Murphy (seker 'n verhoogsnaam) sing dit met sy innemende gruisstem.
Tombe la neige (Val die sneeu) is in 1963 deur Salvatore Adamo vrygestel. Die liriek het eers as 'n gedig bestaan. Dit gaan oor die besef dat die geliefde nie vanaand sal kom nie. Die sneeu val en word 'n teenstelling met alles wat in sy binneste aangaan. Sy gemoed is donker; die sneeu is wit wanhoop. Die enkele voël op 'n tak is sy alleenheid.
Salvatore Adamo se stem rys deur die sneeunag, 'n verlore kreet van pyn oor 'n wit verlate landskap.