MELODRAMADie woord melodrama is ŉ kombinasie van die woord melos (lied, musiek) met die woord DRAMA. Die term het in die 18e eeu veral twee betekenisse gehad. Aan die een kant is dit gebruik vir ŉ dramatiese opvoering waarin musiek sonder woorde gedien het om emosies weer te gee, soos in Rousseau se Pygmalion, en aan die ander kant vir tonele waarin woorde met musiekbegeleiding uitgespreek is, soos in Beethoven se Fidelio. Later is dit egter gebruik vir ŉ spesiale soort populêre drama wat in die 19e eeu ontwikkel het. Die Franse dramaturg Pixérécourt word algemeen as die eerste skrywer van hierdie soort melodrama beskou. Sy drama Coelina is in 1800 in Parys opgevoer en het daarna in ŉ Engelse verwerking, A Tale of Mystery, ook in Londen groot sukses behaal. Die melodrama wat hom veral op die groot massas gerig het, was deur die hele 19e eeu baie gewild in Engeland; talle dramaturge het met verwerkings van ROMANS of oorspronklike stukke daaraan meegedoen, maar die meeste van hulle is vandag vergete. Onder hulle was Boucicault, een van die produktiefste dramaturge wat in sowel Engeland as Amerika sukses behaal het. Aanvanklik is musiek gereeld gebruik om die stemming te versterk en die spanning te verhoog; dit is oorspronklik bygevoeg om die monopolie van Covent Garden en Drury Lane te ontduik, die enigste teaters in Londen wat toegelaat is om gewone dramas op te voer. Later het die musikale element op die agtergrond geraak en selfs heeltemal verdwyn.