Tiberius, Altes Museum (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hoe het Rome se keisers gelyk: van Caligula tot Tiberius. kunstenaar gebruik AI -tegnologie om te onthul hoe legendariese heersers ongeveer 2000 jaar gelede sou gelyk het
'N Kunstenaar het met behulp van historiese artefakte en kreatiewe sagteware die gesnyde klipborste van antieke Romeinse keisers in fotorealistiese portrette omskep.
Daniel Voshart, uit Toronto, Kanada, sê dat sy projek om die gesigte van 54 hoofheersers noukeurig in te kleur en te vorm, 'n kwarantynprojek was wat 'n bietjie handuit geruk het, maar dat dit aandag getrek het deur stokperdjies by historici.
En hy het nou sy voltooide werk vrygestel in 'n reeks pragtige portrette en plakkate wat 300 jaar Romeinse geskiedenis dek.
Alhoewel hy meer geïnteresseerd was in ontwerpwerk vir VR vir gebruik in argitektuur en die filmbedryf, het die pandemie van coronavirus die werk van Daniel laat stop en het hy tyd gelaat om sy stokperdjie om kleurbeelde te kleur te verken.
Toe hy egter 'n onderwerp wou kies, het hy gekies om die borsbeelde van Romeinse keisers te ondersoek wat die uitgestrekte ryk beheer het gedurende die eerste drie-eeuse lange Prinsipaat, ondanks die feit dat hy nie veral geïnteresseerd was in die antieke geskiedenis nie.
Kunstenaar Daniel Voshart het die gesnyde klipbuste van ou Romeinse keisers omskep in fotorealistiese portrette met behulp van historiese artefakte en kreatiewe sagteware Daniel 's -projek, met behulp van sagteware vir masjienleer, het fotorealistiese weergawes van die 54 Romeinse keisers wat in The Principate gedien het, geskep. begin met Augustus (foto) in 27 vC. Links van links bo: The Prima Porta, Pergamum Museum, die British Museum, Labicana Toe hy 'n onderwerp kom kies, het hy gekies om na die borsbeelde van die Romeinse keisers te kyk, alhoewel hy nie baie geïnteresseerd was in die antieke geskiedenis nie. Op die foto regs: Vespasian digitaal opgeknap, en met die kloksgewys links bo: By die Louvre, Museum van Klassieke Argeologie, Nasionale Argeologiese Museum in Napels, Capitoline Museum Hierdie sy-aan-sy-weergawe van Daniel se weergawe van die derde keiser Caligula, wat regeer van 37AD tot sy sluipmoord in 41 nC, teen 'n borsbeeld in die Met Gallery Om sy portrette te maak, gebruik Daniel 'n kombinasie van verskillende sagteware en bronne, waaronder standbeelde, muntstukke en skilderye. Hy het selfs individuele heersers ondersoek om uit te vind waar hulle gebore is en hul afkoms. Links: Augustus, regs: Maximinus Thrax
Om sy portrette te maak, gebruik Daniel 'n kombinasie van verskillende sagteware en bronne, waaronder standbeelde, munte en skilderye. Hy het selfs individuele heersers ondersoek om uit te vind waar hulle gebore is en hul afkoms.
Sy belangrikste hulpmiddel was 'n sagtewareprogram genaamd ArtBreeder, wat 'n tipe masjienleermetode gebruik, genaamd generative adversarial network (GAN), om beelde te manipuleer en ander elemente daarin te voeg.
Met die neurale netwerktuig Artbreeder, Photoshop en historiese verwysings het ek fotoreale portrette van Romeinse keisers gemaak, het hy gesê.
Vir hierdie projek het ek 800 beelde van borsbeelde omskep of herstel (skeure, neuse, ore, ens.) om die 54 keisers van The Principate (27 vC tot 285 nC) te maak.
Artistieke interpretasies is van nature meer kuns as wetenskap, maar ek het moeite gedoen om hul voorkoms (hare, oë, etnisiteit, ens.) na historiese tekste en muntstukke te verwys.
Sy belangrikste hulpmiddel was 'n sagtewareprogram genaamd ArtBreeder, wat 'n tipe masjienleermetode gebruik, genaamd generative adversarial network (GAN), om beelde te manipuleer en ander elemente daarin te voeg. Op die foto: Nero Daniel, uit Toronto, Kanada, sê dat sy projek om hul heersers se gesag sorgvuldig in te kleur en te vorm, 'n kwarantynprojek was wat 'n bietjie handuit geruk het. Regs: Daniel Vitellius, links van links bo: in die Louvre, skildery deur Peter Paul Rubensm, Rubens House in Antwerpen, New Carlsberg Gylototek Alhoewel hy meer geïnteresseerd is in ontwerpwerk vir VR vir gebruik in argitektuur en die filmbedryf, is die pandemie van die coronavirus het Daniel se werk tot stilstand gebring en hom tyd gegee om sy stokperdjie om kleurbeelde te kleur, te ondersoek. Op die foto: Claudius, met die kloksgewys van links bo: Nasionale Argeologiese Museum in Napels, Die Vatikaan, Nasionale Argeologiese Museum in Spanje, Museum Chiaramonti ' Vir hierdie projek het ek 800 beelde getransformeer of herstel (krake, neuse, ore, ens.) borste om die 54 keisers van The Principate (27 vC tot 285 nC) te maak, het Daniel gesê. Op die foto: Caligula, linksom van die kloksgewys: By The Louvre, New Carlsberg Gylototek, Museum of Rome, Met Gallery Daniel gebruik borsbeelde, skilderye, muntstukke, standbeelde en historiese konteks om elk van die 54 hoofheersers in 'n realistiese ooreenkoms te herskep . Links: Augustus, regs: Maximunus Thrax
Ek het daarna gestreef om hulle te verouder volgens die jaar van dood - hul voorkoms voor enige ernstige siekte.
In plaas van bloot 'n historiese borsbeeld op sigwaarde te neem, sou Daniel aspekte van die gesigstruktuur van die keiser verander om meer realisties te lyk vir 'n man van hul ouderdom. Elkeen van hulle het 'n hele dag geneem om te ontwerp.
My doel was nie om keisers te romantiseer of heldhaftig te laat lyk nie. By die keuse van borsbeeld / beeldhouwerke was my benadering om die borsbeeld te bevoordeel wat gemaak is toe die keiser lewe, en hy het bygevoeg.
Andersins het ek die borsbeeld wat met die grootste vakmanskap gemaak is, bevoordeel en waar die keiser stereotiep lelik was - my troeteldierteorie is dat kunstenaars hul vakke waarskynlik wou vlei.
Daniel het gesê dat hy oorspronklik 300 plakkate gemaak het wat hy na verwagting meer as 'n jaar sou verkoop, maar toe dit binne drie weke uitverkoop het, het hy besef dat daar groot belangstelling in sy werk was.
Ek het geweet Romeinse geskiedenis was gewild en daar was 'n ingeboude gehoor, het Daniel aan The Verge gesê. Maar dit was nogal 'n verrassing om te sien hoe dit opgetel word soos dit gebeur het. '
In plaas van bloot 'n historiese borsbeeld op sigwaarde te neem, sou Daniel aspekte van die gesigstruktuur van die keiser verander om meer realisties te lyk vir 'n man van hul ouderdom. Elkeen van hulle het 'n hele dag geneem om te ontwerp. Op die foto: Otho, kloksgewys van links bo: The Louvre, Rubens -skildery, Uffizi -galery in Florence, British Museum Academics het sedertdien sy portrette geprys vir hul realisme, en Daniel gesels nou met geskiedenisprofessore en doktorale studente wat hom leiding gee oor sekere aspekte soos velkleur. Op die foto: Tiberius. Links bo en regs: Royal Ontario Museum, links onder: National Archeological Museum in Napels, regs onder: The Lansdowne Daniel het bygevoeg dat die projek hom 'n nuwe waardering vir die Romeinse Ryk gegee het, en dit oorweeg dit nou om Rome te besoek. Op die foto: Titus, kloksgewys van links bo: Nasionale Argeologiese Museum in Napels, Argeologiese Museum in Frankryk, British Museum Daniel erken dat hy sy eie vooroordele bekendgestel het toe hy die interpretasies van die keisers gemaak het. Op die foto: Galba, links bo en middel: Capitoline Museum in Rome, links onder: Museum van Oudhede in Stockholm Op die foto: Domitian. Links van links met die kloksgewys: At The Vatican, Altes Museum in Berlyn, The Louvre en die Argeologiese Museum in Venesië Op die foto: Titus. Danksy navorsing het Daniel besluit om hom donkerder hare en oë te gee, met inagneming van 'n onbetroubare aanhaling van John Malalas wat Titus beskryf het as blonde hare. Hy het hom ook meer gesigshare gegee volgens 'n muntstuk wat sy gesig dra
Akademici het sedertdien sy portrette geprys vir hul realisme, en Daniel gesels nou met geskiedenisprofessore en doktorale studente wat hom leiding gee oor sekere aspekte soos velkleur.
In die geval van Severus is hy die enigste Romeinse keiser vir wie ons 'n kontemporêre skildery het, die Severan Tondo, wat volgens hom die donkerder velkleur wat hy in sy voorstelling gebruik het, beïnvloed het van sy beide Feniciese of Berberse voorouers.
Die skildery is soos ek bedoel dit hang af van wie u vra, maar ek sien 'n donkerkleurige Noord -Afrikaanse persoon. Ek het my eie soort vooroordele van gesigte bekendgestel wat ek geken het of ontmoet het. Maar dit is wat ek daarin gelees het, het Daniel gesê.
Daniel het bygevoeg dat die projek hom 'n nuwe waardering vir die Romeinse Ryk gegee het, en oorweeg dit nou om Rome te besoek.
U kan meer lees oor die werk van Daniel Voshart, insluitend sy versameling fotorealistiese Romeinse keiserportrette hier.
Een lekker aktiwiteit wat Pythagoras geniet het, was om wyn te drink. Wat die saak betref, so ook die meeste antieke Grieke. Pythagoras het egter 'n troeteldier gehad as dit by drank kom: hy hou nie van wynvarke nie. Spesifiek, hy het nie daarvan gehou as gulsige vriende hul koppies tot op die rand gevul het nie en meer as hul deel van die wyn geneem het. Hy het besluit om iets daaraan te doen en het 'n spesiale beker uitgevind wat na hom vernoem is.
Pythagorese koppies. Boefies
Oppervlakkig lyk die Pythagorese beker soos 'n tradisionele antieke Griekse beker. Binne bevat dit egter 'n kolom wat in die middel steek. 'N Mens kan daarvan drink, soos uit enige ander beker, mits jy dit nie tot die maksimum probeer vul nie. Pythagoras het die beker so ontwerp dat as 'n niksvermoedende metgesel 'n wynvark word en dit probeer vul, dit al die wyn sal dreineer en uit die bodem kan stort. Vermoedelik sou wyn oor hom & ndash gemors word en die moeite om uit te vind hoe om wynvlekke te verwyder & ndash sou die gulsige vriend 'n les leer oor die matigheid.
Cornelia, 2de v.C.
Cornelia was die ikoniese vroeë Romeinse moeder, vrou en intellektueel.
Die ou mense het romantiese en politiese versoening verhale opgetel en Cornelia was die beste.
Cornelia het vermoedelik haar eie wense opgeoffer om twee ryk, magtige en strydende adellike gesinne te versoen "ten behoewe van Rome." Sy het dit gedoen deur te trou met 'n bittere vyand van haar pa, T. S. Gracchus. Hy was ook 25 jaar ouer as sy.
Cornelia, wat bekend staan ​​as "Moeder van die Gracchi", het twaalf kinders gehad, waarvan drie kleintyd oorleef het.
Cornelia sou veronderstel gewees het om te sê: "My kinders is my juwele." Trouens, Cornelia het 'n enorme bruidskat gehad en 'n uitspattige leefstyl geniet.
Tydreise • Antieke Rome
Daar is twee eiesinnige dogters wat ek moet verdra: die Romeinse regering en Julia. "
Julia Augusti filia, of Julia die oudste, dogter van keiser Augustus, was 'n fassinerende wildkaart in 'n era en kultuur waar die ideale vrou stil, standvastig en ewe temper was. Haar persoonlikheid was nie uniek goed of sleg nie, en weerspieël net soos baie bekende individue uit die antieke wêreld die aangebore kompleksiteite van die menslike natuur. Sy was vriendelik, empaties, intelligent en flink, terwyl sy terselfdertyd 'n wilde partytjie, egbreker en moontlik selfs skuldig was aan die beplanning van 'n vadermoord teen 'n pa wat haar ten spyte van baie gebreke in ouerskap baie liefgehad het.
Ondanks sy toewyding het beskuldigings van haar sameswering uiteindelik Augustus gedwing om al haar wandade in die gesig te staar. Die aanklagte sou die teregstelling van enige ander burger beteken het, maar as hy nie die dood van sy dogter kon beveel nie, het Augustus haar in isolasie in 'n sierlike villa op die eiland Pandataria verban. Sy het onder nominale huisarres gebly tot haar eie dood, 'n kort tydjie nadat haar vader oorlede is. Die mees boeiende is miskien hoe nou die moeilike verhouding tussen vader en dogter en die resultate daarvan in moderne situasies parallel is, al is dit versterk.
Augustus het sy eerste vrou, Scribonia, in 39 vC verlaat, die dag toe Julia gebore is, en gesê dat hy nie haar skerp geaardheid kon verdra nie. " Hy het Julia weggeneem sodra sy haar ma kon verlaat , en Julia het eerder grootgeword in die huis van haar stiefma, Livia. Sy is grootgemaak en het die beste onderwysers ontvang, en daarna het sy 'n diep liefde vir letterkunde en kultuur ontwikkel. Sy het 'n skerp verstand en 'n vinnige tong. Ten spyte van al die geriewe van haar kinderjare, was dit egter ook streng en beskut. Augustus het daarop aangedring dat alles wat sy gesê en gedoen het, behoorlik was, niks waaroor sy skaam sou wees om in die huishoudelike rekords te skryf nie. Hy het ook hul interaksie met vreemdelinge versigtig beperk. Een van sy briewe bevat 'n vermaning aan Lucius Vinicius, "'n jong man met 'n goeie posisie en karakter: jy het vermetel opgetree deur na Baiae te kom om my dogter aan te roep."
Julia die Ouere, Berlín, Altes Museum. Foto deur Miguel Hermoso Cuesta gelisensieer onder CC BY-SA 4.0.
Sy was op tweejarige ouderdom verloof aan Mark Antony se toe tienjarige seun, hoewel die latere burgeroorloë die reëling opgelos het. Tog was haar huwelik heeltemal volgens die wil en behoeftes van haar vader, en op veertien jaar was sy vir die eerste keer getroud met haar neef, Marcus Claudius Marcellus. Julia se pa kon nie die troue bywoon nie, nadat hy siek geword het tydens 'n reis na die provinsies, en in plaas daarvan het hy sy regterhand, Marcus Agrippa, gevra om toesig te hou oor die seremonie. Marcellus word waarskynlik as 'n moontlike erfgenaam versorg. Augustus se enigste ander moontlike opvolger, Agrippa, was op dieselfde ouderdom as die princeps, en 'n jonger kandidaat was nodig.
Augustus het ongetwyfeld ook gehoop dat Marcellus en Julia seuns sou voortbring wat hy dan kon aanneem, wat die toekoms van hul dinastie verseker. Ongelukkig, na slegs twee jaar se huwelik, sterf Marcellus kinderloos. Twee jaar later trou Augustus met Agrippa met Julia, nou agtien jaar oud. Agrippa was ongeveer vyf en twintig jaar ouer as Julia, wat die huwelik baie meer tipies gemaak het as haar ontmoeting met Marcellus, wat baie dieselfde was as haar ouderdom. Agrippa was ook gereeld weg. As hoofgeneraal van Augustus, is hy op veldtogte in alle uithoeke van die provinsies gestuur om vrede in die ontluikende ryk te handhaaf.
La villa romana (eiland Ventotene), foto deur Sailko, gelisensieer onder CC BY 3.0
Gedurende hierdie tyd het Julia begin optree. Sy het blykbaar verskeie owerspelige verhoudings aangegaan, waarvan die langste 'n verhouding was met haar "volgehoue ​​paramour" Sempronius Gracchus. Daar word ook gesê dat sy Iullus Antonius, die tweede seun van Markus Antonius en die broer van haar eerste verloofde, as 'n geliefde geneem het, asook om Tiberius, haar stiefbroer, te begeer. Ondanks haar dallances het sy en Agrippa saam vyf kinders gehad. Marcobius Theodosius het opgeteken dat sy by 'n keer, toe sy gepla was oor die feit dat dit verbasend was dat al haar kinders soos Agrippa lyk, vinnig terugskiet: "" Ek neem slegs 'n passasier aan as die skip se houvas vol is. "
Julia het selfs gereeld saam met Agrippa gereis, wat blykbaar liefde vir haar gehad het ondanks hul gereëlde huwelik. Hy het woedend geraak toe Julia amper in Ilium verdrink en 'n swaar boete op die burgers opgelê weens sorgeloosheid. Net sy goeie vriend Herodes het die moed gehad om hom te nader, en Agrippa luister na die pleidooi en trek die boete terug.
Verban na Pandataria
Kort nadat sy na Italië teruggekeer het, het Julia weer swanger geword, en Agrippa het desperaat siek geword. Hy sterf by hul villa in Campania. Julia noem haar seun Marcus Agrippa Postumus ter ere van sy vader. Teen hierdie tyd was Augustus desperaat vir 'n erfgenaam. Hy het Julia en Agrippa se eerste twee seuns, Gaius en Lucius, aangeneem, maar hulle was nog redelik jonk. Agrippa het na die dood van Marcellus teruggekeer na die verwagte erfgenaam, en nou was hy ook weg. Augustus was nie 'n jong man nie, en hy het 'n erfgenaam nodig gehad wat oud genoeg was om Rome te bestuur. Hy neem vinnig sy stiefseun Tiberius aan en trou dadelik met Julia met hom.
MISIA, Pergamum. Julia Augusta (Livia), saam met Julia. Augusta, 14-29 nC. Charinos, grammateus. Gedrapeerde borsbeeld van Livia regs / Gedrapeerde borsbeeld van Julia regs. Bron: www.cngcoing.com. Gebruik met toestemming van CNG.
Ondanks haar belangstelling in Tiberius as 'n jong meisie, was Julia en Tiberus se huwelik van die begin af 'n ramp. Tiberius was diep verlief op sy eerste vrou, Vispania Agrippina, van wie hy gedwing is om te skei om met Julia te trou. Hy was ook nie beïndruk met Julia se twyfelagtige seksuele moraliteit nie. Intussen het Julia skaars klaar geraak oor Agrippa en beskou Tiberius onder haar. Hulle het 'n kind ontvang wat as 'n baba gesterf het, en die egpaar het kort daarna geskei. Volgens die geskiedenis het Julia op hierdie stadium in nog meer verdorwenhede neergedaal, en toe haar oordrewe voor Augustus gebring word, tesame met die beskuldiging dat sy by 'n komplot teen hom aangesluit het, moes hy uiteindelik die saak in die gesig staar. Julia is verban na Pandataria, vrywillig vergesel deur haar ma.
Die dood van Julia
'Nadat Julia verban is, ontken hy haar die gebruik van wyn en alle vorme van weelde, en laat geen man, bondgenoot of vrye, na haar toe kom sonder sy toestemming nie, en dan nie sonder dat hy ingelig is oor sy gestalte, gelaatskleur, en selfs van enige merke of letsels aan sy liggaam. " Eers vyf jaar later het Augustus Julia toegelaat om na die vasteland terug te keer en in 'n villa in Rhegium te woon. Hy kon egter nie oortuig word om haar te vergewe nie, ondanks die feit dat die Romeinse volk verskeie kere namens haar ingetree het. In plaas daarvan het hy bitter in die openbare vergadering gesê dat as hulle aanhou om haar vry te laat, dan het hy "die gode opgeroep om hulle te vervloek met dogters en soos vroue". Augustus het 'n klousule in sy testament geskryf waarin Julia verbied word om in die Mausoleum van Augustus begrawe te word.
Julia, dogter van Augustus, in ballingskap in Ventotene. Skildery deur Pavel Svedomsky (1849-1904). Die prentjie is in die publieke domein.
Na Augustus se dood in Augustus 14 nC, het die mag aan Tiberius oorgegaan. Agrippa Postumus is feitlik op dieselfde tyd as die prinseps dood, vermoor deur 'n hoofman oor honderd Gaius Sallustius Crispus, wat toe aan Tiberius gerapporteer het dat "sy bevele uitgevoer is". Tiberius het sterk daarop aangedring dat hy geen betrokkenheid by die teregstelling gehad het nie, maar sy enigste ware mededinger is nou uitgeskakel. Julia het ook nie aan die einde van die jaar oorleef nie. Tiberius het geweier om vir haar te sorg en het haar in haar villa in die tronk gelaat om stadig te sterf aan nood en moontlik selfs honger.
Wat om nou in Punta Eolo te sien?
Museo archeologico di Ventotene, foto deur Sailko, gelisensieer onder CC BY 3.0.
Die Villa Giulia a Punta Eolo was die plek op die eiland Pandataria (nou Ventotene) waarheen keiser Augustus sy dogter Julia die Ouere in 2 v.C. verban het Haar woonplek op die eiland was 'n groot en luukse villa, kompleet met sy eie badkompleks. Dit is oorspronklik gebou as 'n somerhuis vir die keiser self. Die fondamente van die villa is opgegrawe en veral die badkompleks is goed bewaar.Die Museum van Ventotene bevat ook 'n aantal artefakte wat uit die villa opgegrawe is.
Skermkiekie van die Timeravelrome -app met die kaart van die Villa Giulia by die Punta Eolo.
Julia was nie die enigste hooggeplaaste persoon wat na die villa verban is nie. Daarna, in 29 nC, het dit Augustus se kleindogter Agrippina huisves nadat sy deur Tiberius verban is. Sy sterf daar, na bewering doodgehonger, in 33 nC. Haar seun, die keiser Caligula, het haar oorskot eerbiedig na Rome teruggebring en sy suster Julia Livilla na die villa verban. Julia Livilla is in 41 nC vir die tweede keer na Pandataria verban, hierdie keer op bevel van haar oom, die keiser Claudius. Daar word gesê dat sy ook hier honger gely het. Nero se eerste vrou, Claudia Ottavia, was ook opgesluit en daarna tereggestel op Pandataria.
Pandataria (Punta Eolo) op Timetravelrome App:
Bronne: Cassius Dio, Romeinse geskiedenis Suetonius, Lewe van Augustus Tacitus, Die Annale Plinius die Ouer, Natuurlike geskiedenis Velleius Paterculus, Romeinse geskiedenis Macrobius, Saturnalia.
Skrywer: Marian Vermeulen vir Timetravelrome
Koptekst: Ventotene (eiland), foto deur Sailko gelisensieer onder CC BY 3.0
Julia The Elder: Rebellious Imperial Daughter
Marmerportrethoof van Julia die Ouere , 1ste eeu vC, in die Altes Museum Berlyn
Julia die Oudere (39 vC – 14 nC), was die enigste dogter van keiser Augustus en stiefdogter van die Romeinse keiserin Livia. Haar vroeë jare is deurgebring volgens die streng, konserwatiewe waardes van Augustus en Livia. Hierdie tydperk het moontlik die saad gesaai vir die opstandige aard van haar volwasse lewe.
Julia was drie keer getroud. Haar derde huwelik met haar stiefbroer Tiberius, die toekomstige keiser, was 'n baie ongelukkige unie en daar word gesê dat sy verskeie sake gehad het. Baie van die historiese bronne fokus op haar losbandigheid. Seneca beweer selfs dat sy as 'n prostituut in die strate opgetree het en baie 'kliënte' in 'n nag geneem het.
In 2 v.C. is Julia gearresteer weens verraad en egbreuk in 'n skandaal wat die keiserlike huishouding ontstel het. Julia se sosiale kring sluit diegene in wat gedink het Tiberius is 'n ongeskikte opvolger van Augustus. Sy is skuldig bevind aan 'n sameswering in 'n komplot om hom te vermoor.
Goue muntstuk wat die keiser Tiberius en die godin Victory uitbeeld , 32–33 nC, via The British Museum, Londen
Augustus was die man wat volgens baie mense 'n gevoel van deug en geregtigheid na Rome teruggebring het. Hy kan nie gesien word dat hy toegeeflik is teenoor sy dogter nie. In plaas daarvan dat sy tereggestel word, het hy haar na die klein eiland Pandateria verban. In AD 4 is sy na Rhegium verskuif en 'n klein vergoeding gegee. Toe Tiberius keiser word, trek hy die geldelike steun van sy eksvrou terug en laat haar arm. Sy sterf aan wanvoeding in AD 14 en is nie eers toegelaat om in die familiegraf begrawe te word nie.
Terwyl Julia dikwels met skandale geassosieer word, bied die satirikus Macrobius 'n ander prentjie van haar aan. Hy beskryf haar as geestig, gewild en met 'n groot verstand, met 'n besondere passie vir Latynse letterkunde. Sommige geleerdes voer aan dat sy 'n betrokkenheid by die liefdesdigter Ovidius gehad het. Ovidius is ook deur Augustus verban, miskien as gevolg van sy verhouding met Julia.
Die opkoms van die polis in antieke Griekeland
Ek het gepraat oor die wêreld van Homeros van die kant van, kan jy sê, die lewe van die gees eerder as die praktiese sake van die samelewing deur te praat oor waardes en etiek in die wêreld van Homeros. Ek het ook met u gepraat oor die heroïese etiek, wat die dominante element in hierdie stelsel van hulle is. 'N Ander manier om daarna te kyk, is dat dit 'n aristokratiese manier van dink en voel is. Die kern daarvan is die konsep van arête. Dit is 'n woord wat ons 'n paar probleme veroorsaak, want dit beteken selfs in die oudheid iets heel anders, en veral as u praat oor die Christendom wat ook die woord aanneem, waar dit kom by goedheid, goedheid in 'n soort Christelike sin. Vee al die idees uit u kop as u dink aan die wêreld van Homeros, en ek sou sê, die wêreld van Griekeland in die tydperk wat ons bestudeer. Arête kom van die Griekse woord anar, wat manlike man in teenstelling met vrou beteken. Dit is die manlike eienskappe soos die Grieke dit gesien het, en veral die idee was moed: liggaamlike moed, morele moed, geestelike moed, manlike moed in die stryd is die belangrikste aspek van hierdie woord, 'n idee wat versprei en wees baie meer omvattend as dit. Ek dink die mees neutrale manier om die woord te vertaal is uitnemendheid, bekwaamheid, die vermoë om iets te doen of om iets te wees, wat ten volle bewonder word.
Sommige van die gewenste kwaliteit, sommige van die voorbeelde van arête is moed soos ek gesê het, maar ook skoonheid, sterkte, die vermoë om atletiek baie goed uit te voer, maar ook om baie goed te praat. En dit is 'n buitengewone ding wat ek dink vir moderne mense om te sien dat daar twee sentrale helde is in die gedigte van Homerus-Achilles, die groot sentrale figuur van die Ilias wat fisiese moed, krag, krag, skoonheid, spoed, al die dinge verteenwoordig, en Odysseus, die held van die Odyssee, maar teenwoordig en baie belangrik in beide gedigte. Hy het ook al hierdie dinge, maar die ding wat hom onderskei, wat hom die spesiale soort held maak, is sy vaardigheid in spraak, wat nie net beteken dat hy woorde baie goed uitspreek of wat hy kies nie hulle is baie goed vir pragtig of iets. Maar eerder dat hy geweldig slim is, dat hy spraak kan gebruik om praktiese doelwitte te bereik, net soos hy krag en krag gebruik, en al die ander dinge. Dit lyk asof die Grieke in die Homeros -wêreld die een net so goed ag as die ander. Odysseus is die man, die listige Odysseus soos Homeros hom noem, die man van vele toestelle, al hierdie dinge is wonderlik en hulle word ewe vereer saam met die fisiese moed wat so kenmerkend is vir hierdie ouens.
Die erkenning van daardie eienskappe, die erkenning van die arête wat hierdie helde het, is waaroor hulle lewens gaan. In die eerste plek moet hulle hierdie eienskappe hê, maar dit is nie genoeg nie. Hulle moet erken word deur die mense onder wie hulle gewoon het, deur die gemeenskappe waarin hulle woon. Die grootste beloning wat die individu kan hê, is die erkenning van hul medemense vir hul baie, baie hoë eienskappe. Ons praat oor 'n samelewing, daarom het die antropoloë vorendag gekom, wat volgens my 'n nuttige onderskeid is. Samelewings, gebaseer op skaamte, in teenstelling met diegene wat skuldgevoelens beoefen, is iets baie intern en persoonlik. Skaamte is iets baie ekstern en openbaar. Hoe u behandel en begroet word, maak u waarde. Dit is dus van die begin af 'n samelewing waarin die gemeenskap 'n kritiese element is, miskien die kritiese element, 'n individu wat nie in 'n samelewing geleef het nie, die soort heerlikheid en roem en erkenning wat u van 'n held.
Al hierdie helde is aristokrate in die tradisionele sin van die woord dat hulle op grond van hul geboorte hul hoë status in hul gemeenskap bereik. U word gebore om een ​​van hierdie mense te wees omdat u pa so 'n persoon was wat aan die regte gesinne behoort, ensovoorts. Die adellike gesinne van Griekeland, en ons sien dit al in Homeros, beweer tipies dat hulle afkomstig is van een of ander god en ander mense het nie die vermoë nie. Die gesin en die individu is die kritieke elemente. 'N Groter gemeenskap, wat u hele dorp, u hele stad, u hele streek beteken, wat skaars genoem word. Daaroor word nie gepraat nie. Dink weer aan Achilles, as hy weier om te doen wat hy veronderstel het - om met die Grieke te veg omdat hy 'n geveg met Agamemnon gehad het, sê niemand, en wag 'n rukkie wat jy verraad het, jy kan dit nie doen nie daardie. U is deur u stad of deur hierdie ekspedisie om te veg aangemeld, en u moet veg. " Niemand sê dit nie. Wat hulle sê is, " Ag asseblief, ons het jou nodig, Achilles, jy moet dit nie doen nie. " Maar niemand sê nie, & arresteer die man, hy het sy skuld verbreek, hy betaal nie sy skuld aan die gemeenskap nie. Almal weet dat al die helde daar is omdat hulle wil wees en daar wil wees, sodat hulle die rykdom kan verdien wat uit 'n verslane stad geneem kan word, maar nog belangriker, die soort roem en heerlikheid wat met sulke dade gepaard gaan. Ek het jou al die verhaal vertel oor Achilles wat die keuse gehad het om vir ewig sonder roem te lewe of met roem te sterf, en hy maak die keuse vir dood en roem. Ek dink dit is baie krities.
Die houding, die standpunt, selfs nadat die wêreld van Homeros verdwyn het, bly 'n kragtige invloed op die Grieke gedurende die res van hul geskiedenis, sodat u 'n inherente konflik in die samelewing ingebou het. Selfs hierdie helde het immers gemeenskappe nodig waarin hulle kan lewe vir al die verskillende doeleindes wat mense doen. U sou dus dink dat hulle getrou is aan hulle. Hulle doen dit, maar hulle het ook 'n trou aan hul gesinne en hulself, wat in Homerus geneig is om te oorheers, en tog is daar 'n gevoel dat die konflik baie werklik is. As u na die probleem in Homeros, Achilles kyk, as hy hom onttrek en weier om vir die weermag te veg, kan niemand hom vertel om anders te doen nie. Hy het die reg om dit te doen, maar dit beteken dat iets verkeerd is en dat dit baie duidelik is dat hy deur woede oorkom is en dat hy hom nie op 'n verstandige manier gedra nie - wat selfs 'n Griekse held veronderstel is en wat hy nie gebring het nie terug na normaal, na 'n posisie waarin mense kan sê, ja, wel, jy is 'n groot held en jy is nie uit jou kop nie. Selfs Achilles gee sy woede op, en hy laat toe - jy onthou dat Priam sy seun Hector laat begrawe het, iets wat hy in sy woede sou geweier het. Dus, selfs Achilles moet met die gemeenskapsnorme in aanmerking kom om in 'n goeie lewe te leef, en hierdie konflik tussen sy familie en private begeertes en behoeftes, en dié van die gemeenskap, sal baie sterk kenmerkend wees van die Grieks lewenswyse vir die res van sy geskiedenis, nie altyd in presies dieselfde vorm nie, maar dit sal daar wees.
Kompetisie lig weer sy kop. Dit is nog 'n vorm van mededinging, die kompetisie tussen hierdie twee bronne van waardes, die gemeenskap in die algemeen teenoor die individu en die gesin. Hierdie soort spanning maak dinge nie duidelik nie die reëls is nie absoluut nie, en nie almal pas in 'n duiwegat nie. Dit is nie maklik om te sê wat die regte ding is of wat die verkeerde ding is nie. Dit alles veroorsaak verwarring, probleme, maar ook konflik, spanning, mededinging, al die dinge skep 'n mate van vryheid wat nie die tipiese despotiese kultuur moontlik maak wat byna al die menslike ervarings kenmerk wat ons in die vroeë jare ken nie geskiedenis van die mensdom.
Impak op die Westerse beskawing
Achilles sorg vir Patroclus wat deur 'n pyl gewond is. Tondo van 'n solderrooi figuur kylix, ca. 500 vC. Van Vulci. Deur Sosias (onderteken) / Altes Museum
Dus, ek wil nou terugkeer na die manier waarop hierdie denkwyse 'n impak op die toekoms gehad het, en ek praat natuurlik oor die toekoms van die Westerse beskawing wat die erfgenaam van hierdie tradisie was. Ek het al die laaste keer aan u genoem dat die gedigte op 'n manier 'n soort Bybel is. Dit is die bron van alle kennis en wysheid wat almal weet wat weet, en hoe dit vir praktiese doeleindes gebruik is, soos toe die Spartane 'n besluit geneem het oor wie Salamis besit, gebaseer op wat dit in die Ilias, maar dit is ook belangrik om te besef hoe hierdie gedigte die verbeelding van Grieke vir die res van hul geskiedenis geïnspireer het. 'N Ander feit is dat ons meegedeel het dat Alexander die Grote 'n afskrif van die Ilias wat na bewering onder sy kussing gesit het. Dit is 'n probleem as u in ag neem dat boeke in die dae waarskynlik nie kodeks was soos vandag nie, maar boekrolle wat baie ruimte ingeneem het. Ek weet nie heeltemal hoe Alex dit reggekry het nie, maar dit is wat hulle sê, maar die beginsel is vasgestel. Dit was duidelik, hy was nog 'n Achilles in sy eie oë, en dit was vir hom om die groot dade te bereik wat ek genoem het.
As u nou na die verhaal van die Westerse beskawing kyk, bied dit 'n baie interessante kontras daarin, en die Griekse ervaring waaroor ek nou praat, gebaseer op wat u in Homerus sien, bied 'n kontras binne 'n kompetisie met die ander groot tradisie van die Westerse beskawing, wat die Joods-Christelike tradisie is. Ek wil net 'n paar klein punte maak wat aandui hoe dit werk. Die Ilias begin - die eerste woord in die Ilias is die beskuldigende naamwoord, mēnin, woede, woede. Ek sing oor die toorn, die woede wat Achilles veroorsaak het, wat so baie mans tot hul ondergang gebring het, is wat Homerus sê. Die eerste ding is die emosie van 'n individuele man. Die Odyssee begin nog meer treffend met die woord ander, die beskuldigde van anēr, die beskuldigingsgeval van 'n man, en hy sê, sing vir my 'n godin oor die man, die man van vele toestelle, die slim man Odysseus.
Die Aeneis van Virgil gebaseer, natuurlik, op die Ilias en die Odyssee, begin arma voorque cano, Sing ek van arms en die man, die man Aeneas. Waaroor praat die Grieke? Ek praat oor individuele mans, buitengewone mans en die gebeure wat daaruit voortspruit en die lewe wat hulle lei. Kyk na ons Bybel. Dit begin - dit sal vir die meeste van julle nuus wees, in die begin het God die hemel en die aarde en dit geskep. Die boek praat verder oor God, wat hy doen, soms waarom hy dit doen, wat is die effek van wat hy doen, maar die middelpunt van ons boek is God, nie die mens nie. Dit is nie net 'n ongeluk dat dit die kenmerk van elkeen van hierdie kulture openbaar nie. Die Grieke het 'n humanistiese lewensuitkyk. Hulle het in die gode geglo, hulle was godsdienstige mense, maar die kern van hul lewens is gevorm deur menslike dinge op 'n ander manier as wat later van die Hebreërs en die Christene waar was, dit is 'n goddelike siening. Die sekulêre benadering is baie, baie Grieks versus 'n godsdienstige benadering.
Die Griekse siening veronderstel boonop dat die mens in die samelewing leef. Hy is nie 'n wese wat alleen is nie. Per definisie leef hy noodwendig in die samelewing. Hy is slegs vir die Grieke denkbaar in 'n samelewing. Die Ilias, wat handel oor 'n oorlog, is onmiddellik 'n soort kunsmatige samelewing wat saamgestel is om die Trojane te verslaan en hul stad in te neem. Soos ek u voorgestel het, is die belangrikste waardes gemeenskapswaardes. Dit wil sê, die beloning van goeie gedrag is die bewondering en die eer wat 'n held kry, en die ernstigste straf wat hy kan ly, is om hom voor die gemeenskap te skaam. Aristoteles, wat laat in die Griekse tradisie skryf, maar steeds sterk beïnvloed word deur hierdie soort idees, spreek oor die mens as 'n - die Griekse woorde is 'n politicon zoon, en ek dink die beste manier om dit te verstaan, is om dit as 'n betekenis te beskou, die mens is 'n wese wat in 'n polis, in 'n stadstaat, in 'n Griekse soort van 'n stadstaat. In dieselfde algemene gedeelte sê hy, 'n man wat van nature sonder 'n polis is óf meer óf minder as 'n man. Wat hy daarmee bedoel, is as 'n man beter is as die polis het nie 'n polis, hy is 'n god omdat mans 'n polis. As hy onder die polis dit beteken dat hy minder is as wat dit vir 'n mens is, en dit vertel u hoe sterk hierdie konsep van 'n gemeenskap vir die Grieke is, en dit kom op sy eie manier uit die Ilias in die Odyssee.
Odysseus het ook die geleentheid gebied om vir ewig te lewe. Toe hy skipbreuk ly op die eiland waarop die godin Calypso geheers het, het sy verlief geraak op Odysseus, net soos die lot van groot helde - hulle is heldhaftig en mooi, en vinnig en vroue is lief vir hulle. Sy sê, bly net by my en ek - jy sal vir ewig lewe en alles sal goed gaan en hy sê, wel, jy is 'n baie mooi meisie en ek geniet jou baie, maar ek moet teruggaan na Ithaca. Waarom moet hy dan teruggaan na Ithaca? Hy het 'n vrou vir wie hy lief is, Penelope, en hy het 'n seun wat hy skaars gesien het omdat hy byna 20 jaar gelede na Troy moes gaan om die stryd te voer, en sedertdien was hy nie weer tuis nie. Dit is baie kragtige trekke wat ons maklik verstaan, maar dit is ook waar dat hy die koning in Ithaca is, en as hy na Ithaca terugkeer, beweeg hy onmiddellik in 'n posisie van eer en respek, wat 'n kritieke deel van sy eie is gevoel van homself, van wat hy nodig het om te wees wat hy wil wees.
Ons het nie in die Amerikaanse samelewing nie Ilias, 'n Odyssee, ons het nie ons eie bybel nie, maar ek dink Huck Finn van Mark Twain is regtig baie, baie onthullend om te sien wat in die moderne tyd so anders is oor ons as die Homeriese wêreld. Wat doen hy as Huck nie regkom nie? Hy brand en wil wegkom van die samelewing, hy wil dwaal en verken, as 'n individu wat die samelewing verwerp, en vlug vir sy individualisme, en die tradisie, soos julle almal weet - hoeveel voorbeelde kan ons dink aan werke wat werklik projekteer die grootheid om alleen te wees, weg van mense en weg van die samelewing. Dit is waar goeie dinge is. Die Grieke sou gedink het dat u nie meer dink nie, of dat u 'n soort barbaar is, maar dit is goed. Mense wat nog nooit van die burgerlike samelewing geweet het nie, mense wat nog nooit van 'n wêreld geweet het nie polis, wel, natuurlik sou hulle so dom dinge doen. Ek dink dat dit 'n interessante kontras is.
Laat ek hiermee voortgaan deur te praat oor die standpunte van die samelewing wat kenmerkend is van die twee tradisies in die Westerse beskawing. Wat sien ons in die Bybel? As God besluit om die mens uit te vind, plaas hy hom in die tuin van Eden. Die tuin van Eden bevat eerstens net Adam en dan, wanneer God om sy eie redes besluit dat hy 'n metgesel nodig het, bedink hy nog 'n metgesel, Eva. Waar hulle woon, is 'n paradys. Een man, een vrou, dit is al wat jy nodig het, dit is wonderlik. Niks kan ooit so goed wees nie. Wel, wat gebeur? Hulle oortree. Eva oorreed deur die slang, oorreed Adam om te doen wat God verbied het. Wat is deur God verbied? Dit is om die vrug van die boom van kennis te eet, want as mense kennis verkry, sal hulle soos die gode wees, en dit is onaanvaarbaar. As u dit doen, moet u gestraf word.Wat is straf? Om uit Eden gegooi te word, uit hierdie geïsoleerde toestand van volmaaktheid te word. Wat is volmaaktheid? U hoef nie te werk nie; u kan eet sonder om iets daaraan te doen; dit lyk asof u nie veel doen nie, wat goed is. Alles is stil, vreedsaam, geen probleme, geen aksie nie, daardie paradys.
Die tuin van Eden met die val van die mens, deur Peter Paul Rubens, Jan Brueghel die ouderling, c.1617, olieverf op paneel / Mauritshuis, Den Haag
'N Griek sou mal word by die gedagte. Dit is 'n voor-sosiale, 'n voorpolitieke lewe. Die lewe in die samelewing wat Adam en Eva nou moet ondervind. Hulle moet nou dorpe, stede vorm, onder mekaar begin woon, ensovoorts. Dit is die straf vir die sonde om kennis van goed en kwaad te soek en daarom te strewe na goddelikheid. Die mens, die boodskap wat ek dink, moet sy plek ken, wat nederig is en nie naby die goddelike is nie. Sy hoop berus eenvoudig by God, nie by homself nie. As hy die dinge in sy eie hande probeer neem, en in die proses, om die wil van God te oortree, kan slegs verskriklike dinge met hom gebeur. Ek dink dit is baie interessant dat Rousseau in die agtiende eeu, wat volgens my self 'n vergiftigde appel in die geskiedenis van die mensdom was, vreemd herleef, as u daaraan dink Dit. Sy siening is dat die mens gelukkig en goed was voor die uitvinding van die samelewing, waarin die samelewing die mens bederf en sy geluk van hom wegneem. Wat ons moet doen, is te veel van die euwels wat die georganiseerde samelewing gedoen het, en as ons net al die slegte dinge wat deur die samelewing geskep is, verwyder, sou die mens terugkeer na sy natuurlik volmaakte deug, wat natuurlik 'n belangrike bron van individualisme is is hierdie groot Westerse mag, en die nihilisme wat ek dink onvermydelik daaruit voortspruit.
Ek dink dat mense op verskillende maniere in Russo die wortel gevind het van 'n Nietzschean -nihilisme en van Marx, en ek dink daar is 'n kragtige rede om dit te doen, want jy kan in een van die twee rigtings gaan sodra jy dit begin maak soort aanname. Vir die Grieke, aan die ander kant, soos ek gesê het, was die politieke samelewing noodsaaklik om 'n goeie lewe te lei. In die Odyssee, onthou jy, Odysseus bevind hom op die eiland van die Cyclops, die eenoogmonsters, en wat is dit aan hulle wat hulle so monsteragtig, so onmenslik maak vanuit die perspektief van die Homeriese helde? Hier is die lyn wat Homeros skryf, hulle leef sonder - die Griekse woord is nomoi, wat ons as wette sou vertaal, maar voordat dit wette word, is dit die gebruiklike norme van die samelewing, met ander woorde, die beskawing. Hulle leef sonder nomoi en hulle verwoes mekaar nie, dit wil sê, elke gesin leef op sy eie. Hulle het niks met mekaar te doen nie, hulle het nie 'n gemeenskap nie, en hulle het nie 'n samelewing nie. Dit is natuurlik 'n soort prehistoriese monsters wat die Grieke betref.
Nou, die Joods-Christelike verhaal, soos ek daaraan dink-terloops, die woord "story " is 'n vertaling, of dit beteken dieselfde as die Griekse woord muthos, ons woord, mite. Volgens die Grieke is 'n mite in hierdie sin slegs 'n verhaal. Dit kan waar wees, dit kan vals wees, ensovoorts. Die Judeo-Christelike verhaal sê in elk geval dat mans in die begin onskuldig was. Onskuldig was dieselfde as onkundig, want kennis belemmer hul onskuld en hulle het alleenheid en leef in die paradys. Wat hulle gelukkige, permanente toestand vernietig, is die sonde van trots en die gevolg van die sonde is die samelewing, korrupsie, pyn en dood omdat hulle nie pyn of dood geken het terwyl hulle in Eden was nie. Redding is beskikbaar, en daarmee saam onsterflikheid, maar dit kom van God en dit kom nie in die wêreld waarin ons leef nie, maar in 'n ander wêreld wat in die toekoms bereik moet word. Ek dink dit is 'n baie miniatuurskets van die Joods-Christelike verhaal.
Die Griekse verhaal is heel anders. Oorlog is die middelpunt daarvan, en oorlog self vereis politieke en sosiale organisasie. Daar kan geveg word sonder oorlog, maar daar kan geen oorlog wees sonder 'n organisasie wat dit meer maak as net gevegte nie. Dit verg politieke en sosiale organisasie. Die soeke na eer en heerlikheid is die grondslag van die rede waarom mans baklei en waarom hulle baie, baie ander dinge in hul lewens doen, volgens hierdie siening. Die Grieke het wel 'n idee gehad wat op 'n manier lyk na sommige van die dinge wat ek oor die Joods-Christelike verhaal gesê het. Hulle het 'n konsep genoem baster, om vertaal te word as iets onder hierdie terme, oormaat, arrogansie, geweld. Ek dink dat die volle begrip daarvan, volgens my, die beste sou wees deur gewelddadige arrogansie. 'N idee dat jy bo jouself is en meer as 'n man dink, met die implikasie dat jy 'n soort goddelikheid nader deur meer as 'n man te wees, en daarvolgens op te tree, wat gewoonlik vereis dat jy geweld gebruik om te bereik wat jy wil. Die soort standaardbeeld in die Griekse etiek loop so. 'N Man word te veel gegun, hy is te welgesteld, hy is te ryk, hy is te sterk, hy is te pragtig, soveel dat hy te arrogant raak en gereed is om verder te gaan as sy menslike toestand.
Op daardie stadium hou die gode nie daarvan nie, want soos die Joods-Christelike god wil hulle 'n grens tussen die twee hê, maar vir hulle is dit baie belangrik, want die grens is nog lank nie duidelik nie. So, wat gebeur met die man wat te veel het? Hy is geteister met baster, wat hom daartoe lei om gewelddadig op te tree. Toe kom die godin op die toneel Eet, wat morele blindheid vertaal kan word. Met ander woorde, hy kan nie meer reguit dink nie, en daarom sal hy iets gevaarliks, skadelik en baie sleg vir homself doen, en as hy doen wat dit ook al is, word hy getref Nemesis, die godin van vergelding.
Natuurlik, die bekendste Griekse saak, ek dink aan hierdie dinge, is in Sophocles se spel Oedipus die Koning, wat dit baie goed illustreer. Oedipus is 'n briljante man wat die koningskap van sy stad bereik as gevolg van sy buitengewone intelligensie, en hy is 'n baie goeie man. Hy is koning, moenie dink dat hy 'n despoot is nie, alles behalwe die mense is lief vir hom. Hy het die stad gered danksy sy glans en sy welwillendheid. Na 'n rukkie word hy egter te tevrede, te gemaklik met sy eie glans en as 'n ander bedreiging vir die stad kom, is hy vol vertroue dat hy die probleem weer vir sy mense kan oplos. Hy word deur die gode gewaarsku deur sieners, en deur wysheidsmanne wat sê: moenie hierdie vraag te ver ondersoek nie, miskien maak u 'n fout. Hy sal nie luister nie, hy rol vooruit, en hy ontdek in die proses die verskriklike, verskriklike waarheid, dit is dat hy toevallig per toeval, nie opsetlik nie, as jong man sy vader vermoor het en daarna met sy ma getrou het. En hierdie aakligste kombinasie van feite dryf hom - en hy het reeds gely onder die baster en die byē, en sy vergelding is verskriklik in syne. In sy waansin, toe hy hierdie dinge ontdek, skeur hy sy eie oë, verblind hy homself. En natuurlik, nou, vir die res van sy lewe, moet hy net as 'n bedelaar aangaan, aangesien hy hierdie voormalige geweldige koning was.
Dit is dus voorbeelde van wat later in die Griekse etiek gebeur, as u aan hierdie eienskap skuldig is. Aan die ander kant, wanneer hy, selfs Oedipus self, as hy verstaan ​​en hy berou het, en in 'n sekere sin om verskoning vra vir wat hy gedoen het, maar belangriker nog, hou hy natuurlik op om kragtig te wees en daarin op te tree wysheid, wysheid kom na hom toe. Hy verstaan ​​dat hy onbehoorlik opgetree het. Dit is die kritiese konsep. Matigheid is 'n wonderlike belangrike ding vir die Grieke. U moet matig optree. Hulle vra jou nie om net nederig te wees en jouself op die grond te gooi en jouself as niks te beskou in vergelyking met die god of die gode nie. Wees 'n man, wees trots op wat u moet trots wees, maar moenie die limiet van wat menslik is oorskry nie, want as u doen, kom daar vreeslike dinge. Soek roem, ons wil dit almal hê, en ek sal meer daaroor sê, maar u kan dit nie te ver druk nie; daar moet 'n redelike menslike beperking wees op wat u doen.
So, hier is hierdie probleem. 'N Tipies Griekse probleem is waar daar 'n teenstrydigheid is waarmee jy kan saamleef en dit nie kan oplos nie. As u die volheid van 'n menslike ervaring wil soek, moet u probeer om die beste man te wees, die grootste moontlike man om suksesvol teen ander mee te ding en roem, glorie en erkenning te behaal. Maar as u dit te ver druk, sal u die gode kwaad maak en iets vreesliks met u gebeur. Dit lyk my dus asof die Westerse beskawing sedertdien 'n samestelling van hierdie twee tradisies was. Maar daar is geen manier om dit bymekaar te maak nie, en die Westerse beskawing is dus 'n dubbelsinnige samelewing met 'n oorlog wat altyd in die siel van die Westerse beskawing wankel en dit is nooit heeltemal duidelik watter van die twee lewensbenaderings die beste is nie.
Ek weet nie of iemand van julle ooit hieroor gedink het nie, en so iets. Maar as u dink oor u eie manier van dink oor wat u met u lewe moet doen. Ek dink dat u 'n kombinasie sal vind as u 'n tipiese soort is, maar die kombinasie hoef nooit vyftig-en-vyftig te wees nie, en ek is seker dit is baie selde. Meer tipies oorheers die een aspek van die kultuur eerder as die ander. Maar die verskuiwings in plek en tyd, en in baie sou ek sê, is daar 'n bewussyn van albei mense. Hulle het albei 'n aantrekkingskrag en 'n mens moet daarmee worstel. Dus, 'n deel van u wil die grootste word, wat u ook al wil word, en u sou hier nie wees as u nie baie mededingend was nie en baie gretig was om eerste uit te kom, toegewyd aan arête en u eie weergawe van die soort dinge. Tog is dit baie maklik om vir jou te sê dat dit nie 'n goeie ding is om te doen nie. Wat u moet probeer doen, is om nederig te wees. U behoort te wees soos wat Jesus voorstel in die Bergrede. U siel is in groot gevaar as u inderdaad voortgaan om die lewe te lei wat u tot dusver hoofsaaklik gelei het, en die twee dinge is in stryd. Dit gee my nie om as jy ooit kerk toe gaan nie, dit is nie meer net beperk tot 'n godsdienstige organisasie nie. Dit dryf die hele tyd in die Westerse beskawing rond. Hulle is aspekte van die vraag na prestasie op die hoogste vlak, en op die oomblik is daar baie mense wat die skuld gee dat hulle sulke dinge nastreef in plaas van nederigheid. Die Westerse beskawing, vriende en die Grieke is die wortel van die hele saak.
Die opkoms van die Polis
Die Palaestra by Olympia / Wikimedia Commons
Laat ek nou na my volgende onderwerp kyk: om die wêreld van Homeros agter ons te laat en die verhaal te begin vertel oor hoe die kenmerkende eenheid van die Griekse beskawing, die polis ontstaan ​​uit die donker eeue waaroor ons 'n bietjie gesê het. Laat ek eers 'n bietjie sê oor die manier waarop geleerdes die geskiedenis van Griekeland ingedeel het. Gewoonlik praat ons van die Bronstydperk, die Mykeneense tydperk, ensovoorts, gevolg deur die donker eeue, maar daarna het u verfynde terme begin kry wat eintlik voortspruit uit die kunsgeskiedenis. Dit is omdat ons in die donker eeue geen skryfwerk het nie. Dus, as u iets wil aanwys, moet dit deur tasbare dinge soos erdewerk, veral geverfde erdewerk, wees, want dit is makliker om te kategoriseer. Dit is die gevolg dat die meeste van ons terme verskyn. U sien byvoorbeeld verwysings na woorde soos protogometries. Hulle sal 'n soort post-Myceense en dan protometriese wees. Dit is die heel vroegste soorte potte met geometriese ontwerpe, dan kom die geometriese periode en die oriëntasieperiode, almal verwys na pottebakkery.
Dan kom ons by 'n groter tydperk, wat na verwys word as die Argaïese Tydperk, die Argaïese teenoor die Klassieke Tydperk, wat die sentrale onderwerp is van mense se belangstelling in die Grieke om mee te begin en later het hulle bestudeer sy omliggende tydperke. Hierdie argaïese tydperk is ongeveer 750 v.C. tot 500 v.C. Waarom hierdie tydperk as 'n eenheid? Wat maak dit 'n eenheid? Wel, dit is ongeveer 750, 'n groot aantal veranderings wat die Grieke van die Dark Age -samelewing na die volle skaal wegbeweeg het polis begin. En 500, maar as jy 'n bietjie meer presies was, sou jy iets sê soos: Wel, selfs 500 is nie regtig sleg nie, want as jy dink dat die Persiese oorloë die breekpunt was, voor die Persiese oorloë, sou jy 8217re in die argaïese tydperk, na die Persiese oorloë, was u in die klassieke tydperk. Die Persiese oorloë begin in 499 v.C. wanneer Miletus die Ioniese opstand begin. Dus, ek dink regtig die rede vir die afspraak.
Gedurende hierdie argaïese tydperk, is 'n paar van die dinge wat gebeur het. Die isolasie van die Griekse dorpe in die donker era maak toenemend plek vir kontak met die ooste en die suide, en as ek die suide sê, bedoel ek regtig Egipte en oral in die oostelike Egeïese See. Die opkoms van die polis is gebaseer op kritieke, ekonomiese, militêre, sosiale en politieke veranderinge, wat almal 'n wêreld produseer wat werklik opvallend anders is as die wat net voor dit was. Ek veronderstel die eerste oënskynlik historiese gebeurtenis waarvan ons iets weet, is die eerste Olimpiese Spele, wat volgens die Griekse tradisie in 776 v.C. Die presisie daarvan moet natuurlik nie ernstig opgeneem word nie, maar dit gee u 'n algemene idee van wanneer ons praat. Wat ook interessant is aan die Olimpiese Spele, soos al die Pan-Helleense Spele, was dat dit nie net 'n plaaslike byeenkoms was nie polis en miskien vir 'n paartjie. Dit was een waaraan alle mense wat hulself as Hellenes beskou het, wat ons Grieke sou noem, deelgeneem het. Dit het dus beteken dat daar iets is wat ons almal het - wat ons almal in Hellenes maak. bestaan ​​nou. Dit is nie daar in Homeros nie. So dit is een ding.
Dan keer geletterdheid terug na die Griekse wêreld. Dit is soos ek u vroeër gesê het, nie 'n ontwikkeling van die Myseense skrif wat ons gesien het nie, maar eerder 'n nuwe skryfstelsel, 'n ware alfabet. Die meeste van die simbole is geleen uit 'n soort Semitiese taal en 'n Semitiese alfabet wat uit Fenisië kom, sou ek raai, of naby dit. Ek dink ek het aan u gesê dat die Grieke dit verbeter het en dit 'n ware alfabet gemaak het deur 'n paar tekens te neem wat hulle nie hul eie taal nodig gehad het nie deur dit in klinke te verander. As u 'n - wel, 'n goeie voorbeeld van die soort Semitiese skrif is, is Hebreeus. As u Bybelse Hebreeus lees, moet u self die vokale verskaf. U moet weet waarheen die klinkers moet gaan, en dit maak dit moeiliker om te leer lees, maar as u die klinkerklanke het, is dit makliker en die Grieke lewer 'n bydrae.
In een van Plato se minder bekende dialoë maak hy 'n stelling - die volgende stelling, wat volgens my die tipiese arrogansie van die Grieke toon en ook iets waar sê. Hy sê dat die Grieke nooit iets uitgevind het nie, maar alles wat hulle geleen het, het verbeter. Ek dink hulle het waarskynlik ook 'n paar dinge uitgevind, maar dit was baie, baie kenmerkend vir die Grieke om te leen uit die kulture wat hulle teëgekom het en dit aan te pas, om dit vir hul eie doeleindes nuttiger te maak en niks kan duideliker wees as die alfabet nie 'n voorbeeld daarvan. Voortaan sal ons skryf in Griekeland sien, maar nou baie, baie min daarvan. Wat ons het, is natuurlik beperk tot dinge wat nie verganklik is nie. Dit sou inskripsies gewees het, óf op erdewerk, wat die vroegste is, óf op klip, maar andersins is ek seker dat daar op bederfbare materiaal-houtplate geskryf is, waarskynlik nog nie papier nie, maar dit sou vernietig gewees het. So, wat ons het, is op die pottebakkery.
Ons weet dat die eerste kolonie wat die Grieke gestig het, in die Baai van Napels op die eiland Ischia was. Hulle het êrens in die 750 ''s 'n kolonie gestig, en kort daarna is daar 'n kolonie aan die ooskus van Sicilië, wat ons nou Syracuse noem, en 'n uitslag van ander. Dus, die Grieke is in die 750 ''s besig om hulself te versprei vanaf die vasteland van Griekeland en uit die Egeïese See in die algemeen, selfs so ver wes as Italië en Sicilië, en ons weet gou dat hulle met omtrent elke plek in kontak is die Middellandse See. In dieselfde tydperk is daar 'n duidelike, onmiskenbare, oosterse invloed op die Griekse aardewerk en ander dinge wat hulle maak. Watter oosterse? Dit beteken hoofsaaklik die Tigris en Eufraat, Mesopotamië, Sirië, al die ouer beskawings en baie meer gevorderde beskawings as die Griek. Die Grieke het weer kontak met hulle en hulle leen style, kopieer style, miskien het hulle vroeg in die vroeë dae van die vakmanne gebruik, of miskien het hul eie vakmanne dit opgetel. Hoe dit ook al sy, daaroor geen twyfel nie, daar was kontak, interaksie en invloed. Ek vermoed dat die meeste invloed in daardie dae een kant toe was-van die meer gevorderde beskawing van die ooste tot by die Grieke. Die Grieke leer baie, leen en neem aan. Dit is natuurlik die tydperk waarin die Homeriese epos uiteindelik neergeskryf word noudat daar geskryf is en dit, dink ek, nog 'n groter impak op die Griekse wêreld gee. Al hierdie dinge gebeur omtrent dieselfde tyd as wat daar 'n groot fundamentele verandering in die boerdery, handel en oorlogvoering plaasvind, wat ook baie belangrike politieke gevolge sal hê, maar ek wil die verhaal 'n rukkie uitstel.
Die funksies en belangrikheid van die Polis
Sappho en Alcaeus, deur Lawrence Alma-Tadema / Walters Art Museum, Baltimore
Laat ek dan net kyk na hierdie verskynsel wat die polis. Die woord polis verskyn in Homeros, maar dit beteken iets anders as wat dit gedurende die grootste deel van die Griekse geskiedenis beteken. Dit beteken net 'n fisiese plek, en dit lyk asof dit die vesting is, die vesting wat die middelpunt was van die dorpe wat na die Bronstydperk grootgeword het, na die ineenstorting van die Mykeense wêreld. So, dit is hoe dit in Homeros is. Latere definisies sal egter uitgebreid en breed wees, en namate u verder en dieper in die Griekse geskiedenis ingaan, word die aansprake groter en groter. Aristoteles, in syne Politiek natuurlik, vertel ons die meeste oor hierdie onderwerp, en dikwels is hy ons bron van inligting. Maar een ding is duidelik en redelik vroeg. Die polis is nie net 'n stadstaat op dieselfde manier as, laat ons sê, die Mesopotamiese stadstate van die derde millennium v.C. was. Plekke soos Ur, of Kish, dorpe wat ons daar ken. Daardie plekke was eenvoudig die plek waar die koning of die keiser regeer het, die plek waar die hoofgodspaleis was, die plek waar die burokrate hul sake sou doen, dit was nie meer as dit nie. Maar onmiddellik, baie vroeg, begin u die Grieke hoor praat oor die polis in terme wat meer in u gedagtes is as in kontak.
Die Griekse digter uit die sesde eeu, het Alcaeus geskryf, nie huise is uiteindelik bedek of die klip van mure goed gebou nie, nie kanale of hawe maak die polis, maar mans kan hul geleentheid gebruik. " As u in die vyfde eeu kom, laat in die vyfde eeu, laat Thucydides in sy geskiedenis een van sy generaals met sy manne praat en sê: '#8220manne is die polis. " Ons moet dus self uitvind wat dit beteken? Beteken dit dat die plek waar hierdie mense woon, nie die plek is nie polis? Is dit net mans? Wel, hierop kom ons terug. Laat ek u iets lees, terwyl ons na die volle bewerings wat gemaak word vir die rol van die polis. Aristoteles in syne Politiek sê dit: " as die mens die beste van die diere is wanneer dit vervolmaak word, so is hy die ergste van alles as hy van die wet en geregtigheid verdeel is. " Maar hy sê vir ons dat menslike geregtigheid slegs in diepolis, want hy sê, die mens is van nature a politicon zoon, 'n dier van die polis, en soos ek jou gesê het, 'n man wat sonder 'n polis van nature bo of onder die kategorie van die mens is.
Dit is omdat die mens alleen die spraakvermoë het en die vermoë het om goed te onderskei tussen sleg en reg tussen verkeerd. Aangesien hy ook gebore is met wapens vir die gebruik van wysheid en deug, kan hy dit ook vir die teenoorgestelde doel gebruik. Daarom, as hy sonder deug is, is die mens die wildste dier. Geregtigheid, aan die ander kant, is 'n element van diepolis. Die regspleging, wat beteken om te besluit wat regverdig is, is die regulering van die vennootskappolis. Die mens kan nie sonder die polis, geregtigheid bestaan ​​slegs in die polis, die polis is iets meer as 'n plek, dit is meer as die mure, dit is meer as die skepe, dit lyk vir my 'n geestelike ding.
Maar omtrent die grootte van hierdie ding - laat ek 'n rugsteun maak. Daar is nog iets anders wat ek wou sê om aan te dui dat mense die polis in teenstelling met enigiets tasbaars. Toe die Perse die Griekse stede van Klein -Asië verower, toe hulle by die kusstad Phocaea kom, het die Fosiane die keuse gehad om brood of water aan die groot koning te gee en onderdane van die Perse te word - al wat hulle sou moes doen belasting betaal en militêre diens vir die koning verrig, aangesien hy nie mense wat hy verower het, doodgemaak het nie. Die Fokaërs het eerder gekies om hul stad in te neem, dit wil sê al die mense in die stad, hulle op skepe neergesit, na die verre weste gevaar en 'n nuwe stad daar georganiseer. Trouens, hulle het op die Riviera in Frankryk geland en daarna redelik goed vir hulself gevaar. Maar dit is 'n pragtige voorbeeld wat hulle gedink het dat hulle hulself geneem het polis saam met hulle, omdat hulle die hele stad daarheen verhuis het.
Standbeeld van Themistokles in Piraeus, Athene / Wikimedia Commons
Tydens die Persiese oorloë, as die Themistokles sy mede -Grieke probeer oortuig om by Salamis te bly veg, maar hulle huiwer om dit te doen, sê hy goed as u nie by Salamis sal bly en veg nie, terwyl al ons manne reeds geleë is op ons skepe, neem ons hierdie skepe, vaar hulle weg na Italië en vestig ons 'n Athene in Italië. Die Spartane neem hulle baie ernstig en hulle sê: oké, ons bly by Salamis. So 'n konsep was 'n moontlikheid. Dit is egter nie die hele verhaal nie. Kom ek kyk na die kwessie van die fisiese prentjie wat u behoort te hê van 'n polis. Onthou daar is die vesting wat op 'n hoë heuwel die akropolis staan, soos dit genoem word, die polis hoog op. Die omliggende landbougrond strek gewoonlik so ver, want daar is 'n natuurlike of kunsmatige grens. Gewoonlik is 'n bergreeks die grens tussen die oppervlakte van twee poleis of 'n stuk water, want Griekeland het oral die see.
Maar as dit nie waar is nie, dan is daar 'n tipiese soort moderne grens, 'n landbrug wat daar 'n lyn is-'n teoretiese lyn word daardeur getrek, en aan die een kant is die een stad en die ander kant 'n ander stad . Daar is 'n wonderlike argeologiese ontdekking van 'n grenssteen naby Athene waarop dit aan die een kant geskryf is, dit is Athene, dit is nie Megara nie. Aan die ander kant staan ​​daar, dit is Megara, dit is nie Athene nie. So, daar is ook so 'n grens, en dit is 'n plek waar probleme waarskynlik sal ontstaan. Sodra die poleis in plek is, sal hulle baie tyd spandeer om teen mekaar te veg. 'N Normale rede vir baklei is 'n geskil oor 'n stuk grond wat min of meer op die grens tussen hulle is, en dat dit een aspek van hul wêreld is.
Wat van hoe groot is hierdie dinge? 'N Antwoord uit die twintigste-eeuse Amerika, baie klein. Ek dink dat die woord klein geregverdig kan wees. Ons begin met die abnormaalste van hulle in hierdie opsig. Die grootste polis, waarvan ons weet, is Athene. Anders as baie poleis, Athene het daarin geslaag om beheer te verkry oor die hele gebied wat dit oorheers het, die streek Attika. Dus, teen die tyd dat die geskiedenis aanbreek, wat op die skiereiland woon, wat Attika is, is Atheens, selfs al woon hy in 'n dorp of 'n goeie stad, 60 kilometer verder, is hy steeds 'n Atheens. Hy kan 'n burger van sy gemeenskap wees, hy kan 'n Marathoniër wees, maar hy is ook meer in die eerste plek 'n Atheens. Nou is Attika in werklikheid ongeveer 1 000 vierkante myl, wat volgens my omtrent die grootte van Rhode Island is, en dit is die grootste polis waarvan ons weet. Daar is meer as duisend poleis. Sommige mense wil die getal op sy hoogte tot 1,500 stoot, maar dit maak nie saak nie. U praat oor baie van hulle.
Wat is die tipiese grootte daarvan? Wat is die tipiese bevolking van hulle? Wel, Aristoteles en Plato, albei soort teoretici van die polis elkeen het 'n idee wat die regte grootte vir die volmaakte is polis. Aristoteles het gesê dat die regte grootte 'n plek is waar alle burgers, waarmee hy die manlike volwasse burgers bedoel het, na 'n sentrale plek kon kom en 'n spreker kon hoor, en die getal is ongeveer 5000 manlike volwassenes. Plato, 'n wiskundige, soos Aristoteles nie was nie, het besluit dat die volmaakte polis 5 040 burgers sou hê. Waarom 5,040, kan u vra: het ons wiskundiges onder ons wat my vinnig daarop kan antwoord? Sê vir my, beteken dit dieselfde as omdat dit die grootste getal getalle bevat wat ewe veel daarin is? Dit is die antwoord wat ek gehoor het. Is dit reg? Goed, genoeg van hierdie wiskundige valderal. Soos u kan sien, verstaan ​​ek dit nie. Maar kyk, hier is die punt. Ons praat van 5 000 volwasse mans. Dit is die ideale polis wat hierdie ouens betref.
Athene was nie die ideaal nie polis dit was groot. Hoeveel mans het dit in sy volle bloei gehad? Iewers tussen 40 000 en 50 000. Dit is onmoontlik om 'n beter raaiskoot te hê as dit. As u dan wil sê hoeveel mense op die grootste in Attika gewoon het, praat ons oor iets tussen 125,000 en 300,000. Maar u moet net verstaan ​​uit wat ek al vir u gesê het, dit is buitengewoon groot, en ek dink u moet besef dat die meeste poleis, as u ongeveer 1000 of meer dink poleis sou goed onder 5000 volwasse manlike burgers gewees het. Dus, ek wou u net 'n idee gee van hoe klein die meeste van hierdie plekke is, asook 'n aanduiding van skerp vertrek.
Goed, nou die polis van die begin af, en dit het nooit opgehou om te sê wat ek wil sê nie, veral landbougemeenskappe. Die meeste mense, en ek dink dit is redelik om te raai dat 'n baie groot meerderheid van die mense op plase sou woon, besig was om te boer, om hulself te voed en die res van die gemeenskap. In teenstelling met die ou stede in die ooste, groei hierdie dorpe nie op rondom 'n tempel of 'n mark nie, die sameloop van riviere soos in die middeleeuse Europa. Nee, hulle word groot soos die Atheense, reg in die middel van 'n vlakte, 'n goeie plek om te boer, met 'n groot hoë akropolis beskikbaar. Selfs die kenmerkende ding in 'n polis, die agora, die mark, wat ook die burgerlike middelpunt van hierdie dorpe word, selfs hierdie het later grootgeword as die polis. Hulle verskyn gewoonlik 'n eeu of meer nadat ons weet dat daar 'n polis daar, en die agora kom geleidelik tot stand. Ek dink jy moet jou nooit in hierdie regte ou dink nie poleis wat die ding begin het, dat iemand gesê het, laat ons 'n polis. Dinge het net gebeur, hulle het net grootgeword.
Een goeie manier om daaroor na te dink - hier is Athene nuttig. Hoeveel van julle was al ooit in Athene? Steek jou hand op. En die res van julle, as julle gaan - aan die noordelike oewer - die noordelike helling van die akropolis, anderkant die agora, daar is die gebied van Athene wat bekend staan ​​as die Plaka. Dit is die oudste bewoonde gebied in Athene, en daar vind u dat dit, in teenstelling met die meer moderne Athene, waarin strate perfek in negentig grade hoeke aangelê is, 'n gemors is. Die strate draai om en dit is omdat die oorspronklike strate die manier waarop die beeste rondgedwaal het, gevolg het om kos te soek. Dit het die paaie geword. Ek wil dus die gevoel van natuurlike ontwikkeling beklemtoon, nie 'n soort sentrale owerheid wat oor iets besluit nie. Dit is ook redelik duidelik dat vir sommige na die stigting van die polis, daar was geen stadsmure nie. Hierdie is nie verdedig nie. U landbougrond is nie verdedig nie. As u 'n huis buite die akropolis gehad het, sou u dit nie verdedig nie. Wat het gebeur as die stad aangeval en binnegeval is? Almal wat na die akropolis kon hardloop om hulself te verdedig. Dus, dit is hoe dinge in die elementêre fase was.
Nou is daar Griekse tradisies wat deur die Grieke ernstig opgeneem word, wat daarop dui dat konings hierdie stede van die begin af regeer het en dat hulle lyste bevat van konings met hul name, en soms met verhale daaraan. Ek dink self dat daar mense was wat die titel basileus gehad het en dat hulle edeles was en dat hulle 'n invloedsposisie en gesag in die staat gehad het, maar soos ek dink ons ​​al gesien het, was hulle nie konings in die oosterse sin en sodra ons 'n polis, dit lyk asof ons geen konings meer het in enige vorm, manier of vorm nie. Wat die soort regime wat langs die polis, is 'n aristokratiese republiek waarin die edeles tradisie invloed en mag in die gemeenskap het en dit is meervoud. Daar is nie een regte koning nie. Daar is tipies 'n raad van aristokrate wat die uitrusting is wat tel.
Hesiodos, wat ek nog nie voorheen aan u genoem het nie, 'n digter waarvan ons dink dat hy omstreeks 700 v.C. geleef het, baie vroeg in die geskiedenis van die polis, skryf een van sy gedigte genaamd, Werke en dae. Hierdie gedig bied advies aan boere oor hoe om te leef, maar dit bevat ook 'n verhaal waarin Hesiodos praat oor homself en die rusie wat hy met sy broer het oor wie wat van die vader erf, en hy beweer dat hy uit sy bedrog gespeel is erfenis omdat sy broer die regters omgekoop het. Wel, wie is hierdie beoordelaars? Hy roep hulle basileis, konings. Dit sou hierdie aristokratiese figure gewees het wat ons in die vroegste dae van die polis. Hulle was die geregtelike gesag wat dit op hul aanspraak op goddelike afkoms gebaseer het op hul, beslis, edele afkoms, en op die feit dat die adel 'n monopolie van kennis gehad het oor wat die tradisies van die gemeenskap is. Dus, Hesiodos kla oor hulle en noem hulle omkoopgesluk basileis, krom, meervoud konings soos in Homeros.
Dit is ook interessant dat Athene 'n baie duidelike tradisie het om te dink dat hulle konings het, en wat ek dink baie vertel is die verhaal wat hulle ons vertel oor hoe die koningskap in Athene tot 'n einde gekom het. Laat ek begin deur dit te kontrasteer met wat ek dink redelik tipies is. Die Romeine het ook konings gehad. beteken in Latyn arrogant), ernstigste, deur die dogter van 'n edelman, Lucretia, te verkrag. Dit het 'n opstand veroorsaak en hulle het die konings omvergewerp, en daarna was die woord koning 'n vuil woord in die Romeinse geskiedenis. Die beste voorbeeld is wanneer Julius Caesar homself meester van Rome gemaak het, maar hy gedra hom nog steeds asof die republiek bestaan. Mense wat hom in die verleentheid wil stel - wel, ja, ek dink mense wat hom in die verleentheid wil stel, stuur die storie dat Caesar homself koning wil maak. Die woord vir koning in Latyn is rex. En so het hy dit probeer versprei met 'n woordspeling deur te sê: Non sum rex sed Caesar. Ek 'm nie rex, Ek 'm nie koning nie, ek 'm nie rex, my naam is Caesar.
Trouens, hy was redelik gereed om homself in 'n koning te verander, maar hy sou die woord nie gebruik nie, want dit het so 'n vreeslike reuk. Konings was despote, diktators, verkragters. Jy wou nie een wees nie. Kyk na die verhaal wat die Atheners vertel. Daar was hierdie koning van Athene. Codros was sy naam. Die Atheners is deur 'n leër van buite binnegeval, en Codros het sy magte teen hulle uitgetrek. Hy het briljant en dapper geveg en die vyand uit die veld verdryf, maar in die loop van die geveg is hy self doodgemaak. Die Atheners het hom so liefgehad en gerespekteer dat hulle hom die byna ongehoorde eer gegee het om hom te begrawe op die plek waar hy in die veld geval het, en daarna is sy naam altyd met glorie, bewondering en toewyding gevolg. Wel, watter soort storie is dit? Waarom ontslae raak van 'n koninkryk? Waarom sou u 'n koning ontslae raak? O, ek het vergeet om jou te vertel. Waarom het hulle van die koning ontslae geraak? Omdat hulle gedink het dat hulle nooit 'n ander so goed sou kon hê nie, waarom probeer dan? Gee my 'n kans. Nee, ek dink iemand moes 'n verhaal opmaak, maar die geheue van konings was nie van 'n Tarquinius nie. Dit was nie 'n wrede despotiese heerser nie, want hulle het nie so iets nie.
Ons weet nie hoe die verandering plaasgevind het nie - of sommige mense twyfel of hulle ooit konings gehad het, maar die prentjie wat ek wil hê is dat dit nie die tradisie is nie. Die tradisie is aristokrasie wat ons verbind met die polis, en natuurlik was dit natuurlik, want dit pas ook in die wêreld van die Ilias en die Odyssee, waaraan hulle gewoond was om te dink.
Die Polis in Hesiodos se werk
Antieke bronsborsbeeld wat lankal Seneca genoem is, maar nou gedink word Hesiodos / Foto deur Massimo Finizio, Nasionale Argeologiese Museum, Napels
Die onderwerp van die manier waarop die Grieke oor die betekenis en funksie van die polis is regtig krities in die onderskeid tussen diepolis voorbeeld van 'n stadstaat en ander stadstate in die geskiedenis. Ek dink dit is die opvallendste van die funksie van die staat. Ek wou u laas vertel van die digter Hesiodos, wat in 'n klein dorpie in Boeotia in die noorde van Attika gewoon het. Hy beskryf homself as 'n boer en in die Werke en dae, hy praat oor die rusie wat hy met sy broer gehad het en hoe hy na sy mening mishandel is toe sy broer die kroeë omgekoop het, basileus, in sy omgewing, en hom bedrieg van sy geboortereg. Hy haal 'n soort fabel aan. Hy sê dat hy 'n dwaas is. Ek is jammer, hy vertel hierdie fabel van die havik en die nagtegaal, wat die leerstelling van mag oor reg illustreer. Die valk sê hy is 'n dwaas wat probeer om sy sterkte met die sterker te pas. Hy sal die stryd verloor en ook met die skande seerkry. Dus, probeer nie om teen sterker mense te veg nie, is wat hy gesê het.
Hesiodos sê dat dit die verkeerde leerstelling is. Dit is beter, sê hy, om die pad na geregtigheid te volg. Want as geregtigheid woedend is, en terloops, word geregtigheid hier verpersoonlik in die vorm van die godin wat genoem word Dyk. Sy volg voor ons huilend na die polis en die samekoms van mense. Sy gooi 'n donker mis op haar en bring 'n vloek oor almal wat haar verdryf, wat haar hanteer en haar verdraai in die omgang. Hy praat oor die woord polis meer as een keer in dieselfde algemene konteks. Hy trek 'n kontras tussen die mans wat regverdige besluite neem aan vreemdelinge en inboorlinge, en wat nie afwyk van wat regverdig is nie, en diegene wat geweld en wrede dade beoefen. In die geval van eersgenoemde is die polisfloreer en sy mense floreer. Vrede heers oor hul land en Zeus hou hulle vry van oorloë. Hulle ly nie hongersnood of rampe nie. Hulle kuddes het dik wol. Hulle vrouens baar vir hulle kinders. Hulle land is so vrugbaar dat hulle nie die noodsaaklikheid om op skepe te reis gespaar word nie, en daar het u 'n interessante punt oor die Grieke. Hesiodos is nie alleen om te sê nie, probeer ter wille van God om nie 'n seereis te neem nie, want u kanse om terug te kom is baie sleg, wat tot 'n mate 'n werklikheid was. Dit is 'n baie vreemde ding, want die Grieke blyk 'n uiters aktiewe seevarende volk te wees met 'n geweldige vrees vir die see. Ek dink dat hierdie dinge verband hou.
Wat van diegene wat nie die pad van geregtigheid, van geregtigheid, van volg nie Dyk? Zeus beveel ernstige strawwe daarvoor. Dikwels, selfs 'n geheel polis, word straf opgelê vir een slegte man. Sy mense word geteister deur rampe, plae, hongersnode, die mans sterf, die vroue is onvrugbaar. Op 'n ander tyd vernietig Zeus die wye leër van mense of vernietig hulle stad met sy mure, of hulle skepe op die oop water. Een ding wat uit hierdie reëls van Hesiodos blyk, is dat die polis is reeds daar. Daar is geen manier om te praat oor waaroor hy praat in die soort nedersettings wat bestaan ​​het voor die uitvinding van die polis, en wat ek dink die moeite werd is om te noem. As ons datum vir hom, wat baie problematies is, ongeveer korrek is, dan sekerlik teen 700 v.C. daar is mense wat weet poleis is, poleis bestaan.
Maar verder is daar die feit dat die Grieke dat die idee van geregtigheid, direk en altyd, soos dit so gebly het, direk verband hou met 'n polis. Die enigste plek waar geregtigheid bestaan ​​of kan bestaan, is in a polis. Die enigste manier waarop u 'n goeie lewe kan lei, is as u in 'n polis, en as u in 'n polis U sal natuurlik regverdig moet optree omdat - en dit uiters belangrik is, u gedrag nie net u en u gesin beïnvloed nie; dit betrek die hele gemeenskap. Onthou, selfs een slegte man kan 'n ruïneer polis. Dit is 'n baie sterk stelling oor die prioriteit van die gemeenskap en dit verskil baie van die waardes wat ons in die Ilias en die Odyssee. U kan my nie voorstel in die wêreld wat Hesiodos beskryf nie, Achilles of iemand anders wat sê: 'Wel, jy het my beledig en daarom gaan ek nie meer veg vir my polis. " Dit sou in hierdie wêreld ondenkbaar gewees het.
Gegewe hierdie inligting, is ons besig met die probleem wat 'n probleem vir die Grieks sal wees polis vir die res van sy geskiedenis en dit is regtig 'n probleem tot vandag toe vir alle mense wat in 'n beskaafde gemeenskap woon. Hoe versoen jy die belange en begeertes en welstand van die individu en sy naaste familie met dié van die gemeenskap in die algemeen? Dit lyk asof hulle op 'n stadium anders en antagonisties kan wees, en waarskynlik selfs gesê word, en wat moet u doen as dit die geval is? Vir die Grieke was die antwoord hierna redelik duidelik. 'N Mens moet belangstel en optree namens die polis. Ons sal hierdie soort argumente sien en mense wat standpunte daaroor aanbied, gaan voort in die toekoms. Maar niemand gaan baie gemaklik wees nie, as dit enigsins gemaklik is. Dit sal 'n baie ongewone posisie wees om in te neem vir die res van die Griekse geskiedenis. Nee, die regte ding om te doen is om vir jouself en die hel te sorg polis. Dit is nie wat jy gaan hoor nie. Wat u gaan hoor, is teendeel. 'N Rukkie later, as ons oor Sparta praat, sal u 'n pragtige voorbeeld hiervan sien in die vorm van die gedigte van Tyrtaeus, 'n digter in Sparta, en wie se poësie so sentraal geword het in hul manier van dink en leef. dat hulle as marsliedere vir die Spartaanse weermag gebruik is terwyl hulle loop, en hulle maak dieselfde punt, maar ek sal terugkom.
Nou, hier is nog 'n dokument waarvan u kennis wil neem, wat u 'n idee gee van wat die Grieke redelik vroeg gedink het polis was vir en oor, en wat die verhouding tussen individu en polis was. In hierdie geval praat ek van Herodotus, wat baie vroeg in sy geskiedenis die verhaal vertel van sy besoek aan Lydia, in die land van die groot tiran Croesus, wat ook die rykste man ter wêreld is. Dit is nie duidelik dat hierdie gebeurtenis ooit werklik plaasgevind het nie, maar dit is regtig nie baie belangrik nie, want wat Herodotus doen, is om te vertel hoe hy, dink ek, en hoe die Grieke in die algemeen die kwessies beskou het. So gaan die besoek aan Croesus aan. Croesus het Solon gevra om hom te vertel wie die gelukkigste, die gelukkigste is - albei die dinge wat hy in die woorde bevat wat hy ooit gesien het. Solon was nou 'n man van volle jare, hy was 'n man wat baie gerespekteer is, en hy blyk een van die sewe wyses te wees wat die ou Grieke gekies het vir die wysste manne wat ooit was. Dit sal dus interessant wees om te weet wat hy daaroor dink.
Natuurlik, Croesus het reeds sy groot rykdom aan Solon gewys. Na my mening het hy die vraag so gestel. Solon, terwyl hy rondkyk na sy wonderlike rykdom en groot geluk, wie dink jy is die gelukkigste, gelukkigste man wat jy ooit geken het? U weet wat die antwoord was wat hy verwag het. Solon antwoord: Tellus van Athene. Ek wed dat jy nog nooit van Tellus van Athene gehoor het nie, en ook nie Croesus, en niemand anders het buite Athene gehad nie. Croesus was verbaas en hy het Solon gevra waarom het hy Tellus gekies? Hier is wat Herodotus sê: Eerstens, want sy stad floreer, dit is synepolis, en hy het self seuns gehad, beide mooi en goed. Die woorde in Grieks is kalos kagathos vir die enkelvoud, kaloi kagathoi vir meervoud en dit is 'n soort formule. Dit beteken 'n heer dit beteken die beste soort persoon. As 'n persoon kalos kagathos, dit beteken dat hy goed is om na te kyk en sy siel is uitstekend - alles wat u van 'n persoon kan verwag. Hy het dus seuns gehad, mooi en goed, en hy het geleef om kinders te sien wat vir elkeen gebore is, en hierdie kinders het almal grootgeword, en verder. Na 'n lewe lank in wat ons mense as troos beskou, was sy einde ongelooflik heerlik.
In 'n geveg tussen die Atheners en hul bure naby Eleusis het hy sy landgenote bygestaan, die vyand omgedraai en op die veld gesterf. Die Atheners het hom op die plek waar hy geval het 'n openbare begrafnis gegee en hom die hoogste eer toegeken. Dus, om op te som, die gelukkigste, die gelukkigste man wat Solon ooit geken het, was 'n dooie Atheens waarvan niemand ooit gehoor het nie. Hoekom? Wat sê dit? Ons sien in hierdie gedeelte iets wat soveel onthul oor wat die Griekse waardes was, en u sal sien hoe nou dit aan die polis en die voorrang van die polis in hul lewens. Wel, hoekom is dinge goed? Wel, sy stad, syne polis het goed gegaan. 'N Man wat in 'n polisdoen dit nie goed nie, hoe kan hy gelukkig wees? Daar is net geen manier nie. Tweedens het hy seuns gehad. Dit het nou te doen met die Griekse idee oor onsterflikheid en sterflikheid. Aangesien die Grieke werklik nie in persoonlike onsterflikheid geglo het nie, hoe vind u wat almal wil hê? Onsterflikheid. Een manier is deur u gesin en sy seuns wat die familienaam so te sê oordra. As u dus seuns het en hulle gesond is, en dit goed met hulle gaan, en hulle kinders het, beteken dit dat u naam in die toekoms ingedra sal word, u geheue sal voortduur en dit is een vorm van onsterflikheid.
Dan natuurlik die grootste vorm van onsedelikheid - en dink daaraan as u dit vergelyk met die vorm van onsterflikheid wat vir Achilles en sy medehelde beskikbaar was. Jy het geveg vir jou polis en toe jy sterf en edel veg vir jou polis, jy sal – wees en is toe buitengewoon vereer daardeur polis en wat almal geweet het, is dat u geheue daarna sal hou so lank soos u polis geduur het, en die bewys daarvan is dat Herodotus die verhaal ken en dit vertel, net soos ander storievertellers, en dit het eintlik gewerk. Dan praat ons baie jare later van Tellus danksy Herodotus. Maar die punt is dat hierdie vorm van onsterflikheid vir Tellus beskikbaar is vanweë sy plek in die polis, as gevolg van die dade wat hy doen vir die polis, en dit is die grootste moontlike uitbetaling.
Marmer borsbeeld van Solon / National Museum, Napels
Ek het die saak gemaak dat a polis is iets anders as enige ander stadstaat. Ek is nie bewus daarvan dat enige ander kultuur met stadstate sulke idees het nie, wat help om te verduidelik waarom 'n mens daarmee gepaardgaan en omgee. Die finale dokument wat ek wil gebruik om die punt hier te maak, kom juis uit die gedigte van Solon. Soos ons later sal sien, sal Solon 'n baie belangrike politieke figuur in Athene wees, en op 'n kritieke oomblik in die Atheense geskiedenis sal die Atheners hom die eer en verantwoordelikheid gee om die enigste openbare amptenaar te wees en 'n nuwe grondwetlike wette op te stel vir Athene, 'n uiters belangrike taak. En terwyl hy dit gedoen het, en om hom te verdedig teen die aanvalle nadat hy dit gedoen het, het hy geskryf wat werklik neerkom op politieke pamflette om sy optrede te verdedig en om die idees uiteen te sit onder die werklike wette wat hy voorgehou het.
Maar soos u weet, in elk geval, op skrif, die vroegste soorte skryfwerk onder die Grieke, maar ek dink dit is nie atipies nie, kom nie in die vorm van prosa nie, maar in die vorm van poësie en dit is omdat mense gewoond is daaraan, Voordat hulle begin skryf het, onthou dinge deur middel van vers. Ek weet nie of dit waar is van jou nie, maar dit is beslis waar van mense van my generasie. Die dinge wat hulle ons op skool geleer het, toe hulle van ons vereis om poësie te onthou, hoe ons ook al probeer, ons kan dit nie vergeet nie, en die dinge wat ons in die prosa moes onthou, hoe ons ook al probeer; #8217 onthou dit nie. Dit is die ritme. Ek sal wed dat selfs u almal liedjies kan onthou wat u u hele lewe lank geken het, maar nie ander dinge nie. Dit is dus 'n wonderlike geheue -toestel. Maar in elk geval, daarom is die pamflette van Solon in poësie en blykbaar in baie goeie poësie geskryf. Ons het dus sy eie woorde.
Hier is 'n fragment uit een van sy gedigte: Die openbare ondergang val die huis van elke burger binne en die deure van die binnehof het nie meer krag om dit weg te hou nie, maar dit loop oor die hoë muur en al hardloop 'n man in en probeer om dit in sy kamer of kas weg te steek, frustreer dit hom. Dus, my gees bepaal my. Ek moet die Atheners vertel hoeveel euwels 'n stad onder 'n slegte regering ly.#8221 Die Griekse woord daarvoor is dysnomie en hoe goeie regering eunomia toon alle netheid en orde, en baie keer moet sy boeie wees vir die oortreders van wette. Nou, kry dit eunomia maak ruwe plekke gelyk, stop glut en hebsug, neem die krag uit geweld, sy droog die groeiende blomme van wanhoop op terwyl hulle groei, sy maak skewe oordele reg, onthou die skewe oordele waaroor Hesiod gekla het. Wel, die polismaak krom oordele reg, maak die geswelde ambisies sagter en maak 'n einde aan dade van verdeeldheid. Sy stil die gal van vermoeiende haat en onder haar invloed is die hele lewe onder die mensdom harmonieus en doen dit goed. Wonderlik, waar kom al hierdie goeie dinge vandaan? Van God? Nee, hulle kom uit die polis wanneer die wette daarvan goed is, en dus wat die regering verskaf eunomia eerder as die teenoorgestelde.
Hy maak hier 'n aanspraak wat baie sterk en kragtig is, maar wat kenmerkend was van die Grieke en ek wil hê dat u hier kennis moet neem. Hy gee die wet en die polis wat wet gee. Dit is nie net 'n negatiewe ding nie, soos ek dink dat moderne idees oor die reg, soos byvoorbeeld in die Amerikaanse grondwet voorgestel, die funksie daarvan is om verkeerde optrede te voorkom, om verkeerde optrede te straf. Dit is nie regtig nie - wel, laat ek maar sê wat polis beweer dat hy dit hier in Homeros doen. Dit beweer eintlik dat dit die karakter van die mensdom vorm. Die polis maak, 'n goeie polisAs gevolg van goeie wette, word sy burgers beter. Dit verslaan nie net verkeerd nie, maar dit skep reg en dit skep burgers wat reg optree. Dit is uiters belangrik, want elke Griekse staat waarvan ons weet, beweer dat dit is wat dit gedoen het. Ongeag die grondwet, hoe dit ook al verskil, die idee was dat die staat goeie mense moet maak en dat 'n stad goed moet wees.
Dit is baie anders. As u aan die Amerikaanse idee dink as 'n voorbeeld van die moderne manier van dink oor hierdie dinge, is die idee dat ons niks kan doen nie. Die wette kan niks doen om mense beter of slegter te maak nie; dit neem hulle soos hulle is en dan hanteer hulle dit dienooreenkomstig. Maar vir die ou Grieke was dit nie genoeg nie. As u selfs dink aan die stigters Madison, Federalist tien, gebaseer op die beginsel dat u kan verwag dat mans verkeerde dinge sal doen, en dat 'n goeie grondwet die rol het om die onreg teenoor mekaar te balanseer, om die naaste benadering tot geregtigheid moontlik. U kan dit slegs doen deur die mededingende begeertes in balans te bring wat as 'n bose faksie beskou kan word waaroor hulle praat en almal het gedink dat die faksie sleg was, maar dit was onvermydelik. U kan nie van die faksie ontslae raak deur vir mans te sê dat dit nie goed is om opreg te wees nie; u moet altyd aan die hele gemeenskap dink. Dit is nie waaroor die Amerikaanse grondwet handel nie, maar dit was waaroor die Griekse grondwette gegaan het. A polisbehoort mans so te maak, en in werklikheid is daar 'n groot omwenteling in die politieke teorie wat deur die Amerikaanse grondwet aangebied word, omdat dit nie die eerste ding was om dit te doen nie, maar dit was die eerste wat werklik toegepas is, om weg te draai en die moontlikheid te verwerp dat 'n grondwet mans beter kan maak. Dit aanvaar die uitgangspunt dat mans is wat hulle is en dat die staat dit op verskillende maniere moet beheer.
Dit is dus baie belangrik om te sien hoe anders as die Griekse idee en wat 'n enorme verantwoordelikheid polisveronderstel was om te hê, en natuurlik daarmee moes die burgers 'n enorme hoeveelheid steun vir die staat hê.
Marmer borsbeeld van Pericles met die opskrif "Pericles, seun van Xanthippus, Atheens". Romeinse kopie na 'n Griekse oorspronklike uit ongeveer 430 v.C. / Vatikaanmuseums, Rome
Dit is nog 'n ding wat ek wil beklemtoon voordat ek hierdie onderwerp verlaat - die woord burger. Ons moet dit nie as vanselfsprekend aanvaar nie. Terloops, in Grieks is die woord burger politas, spruit uit polis. Hy is iemand wat in 'n woon polis hy is 'n burger. Daar was nog nooit 'n burger in die wêreld voor die polis. Daar is slegs onderdane, mense wat onderhewig is aan 'n god, of aan die koning, of aan 'n verteenwoordiger van die god, of aan 'n kaptein of wie ook al, maar iemand in 'n sekere sin besit almal, maar niemand besit 'n burger nie. Dit is iets nuuts in die wêreld, en ons sal sien hoe dit in verskillende vorme ontwikkel en hoe dit die verloop van die Griekse geskiedenis vorm.
Hierdie hele onderneming bied die probleem wat ek 'n oomblik gelede genoem het, aan. Almal van ons het hierdie natuurlike selfsug wanneer ons gebore word. Ons soek almal ons eie belange en binnekort sluit ons aan by 'n gesin, ons wil die gesinsbelangstelling tot op 'n punt bereik, maar hoe pas dit by die behoeftes van die gemeenskap in die algemeen? 'N Probleem waarmee die Grieke altyd geworstel het, maar as u tot die vyfde eeu en inderdaad die laaste deel van die vyfde eeu kom, is daar 'n wonderlike dokument van Thucydides, die beroemde begrafnisrede van Pericles wat in die winter van 431 gelewer is. 8211 430 v.C., waar een van die belangrikste dinge van Pericles na my oordeel was dat hy baie oor hierdie probleem gedink het en die beste argument voorgestel het om die probleem op te los, naamlik om te beweer dat individuele hoogste behoeftes en grootste persoonlike en gesinsdoelwitte kan slegs bereik word deur die polis, dat sy welstand onlosmaaklik verbind was met die welstand van die polis.
Nou hoef u dit nie te koop nie en individue het ongetwyfeld die spanning van tyd tot tyd te veel gevind, maar wat interessant is, is eerder die ideale, die bewering, die teorie. U kan nie werklik bereik wat u as mens wil en nodig het sonder om 'n aktiewe en lojale burger van hierdie groot gemeenskap te wees wat u nodig het om te bereik wat u in die lewe wil hê nie. Dit is reeds 'n eis, en soos u in Aristoteles gesien het, teen die einde van die geskiedenis van die vrye polis, dit is iets wat nodig is vir die mensdom. Dit is die middelpunt van sy lewe en dit verklaar die Grieke se toewyding aan die onafhanklikheid, aan die outonomie van diepolis, en hul begeerte om dit so mooi te maak as wat dit moontlik kan wees. Dit klink baie lekker en dit het beslis baie goeie aspekte, maar daar was natuurlik ook 'n nadeel daarvan, wat elke polis wou groot wees, en omdat hulle Grieke was, wou hulle groter wees as hul bure, en soms het dit konflik behels, en dit was dikwels oorlog.
Nou was die Grieke nie uniek in die geskiedenis nie; hulle was voortdurend in oorlog. Dit wil sê, as u net die geskiedenis van die menslike ras ondersoek, sodra hulle voldoende georganiseer was om oorlog te voer, het hulle dit deurgaans begin doen, maar dit is waar dat die lewe van die Griekse wêreld baie meer oorlog gevul was die geskiedenis van die polis as ander beskawings, omdat ander beskawings na 'n tyd een groot mag gehad het wat die hele streek kon oorheers. Egipte is die beste voorbeeld, sodat daar nie meer oorlog moontlik was nie, maar die ander kant was dat daar ook iets anders was wat onmoontlike vryheid was. In Griekeland het jy baie oorlog en het jy baie vryheid, en dit alles is vasgebind, dink ek baie, met die ontwikkeling van hierdie baie spesiale ding genaamd die polis.
Griekse Boere en die funksie van die Polis
Dit is 'n kunstenaar se indruk van hoe 'n antieke Griek of Romein agora of forum (mark) het moontlik gelyk. / Wikimedia Commons
Laat ons nou kyk na ander aspekte van die polis nie idees nie, maar eerder hoe dit funksioneer, hoe die funksie daarvan ontwikkel het en hoe dit gehelp het om die eienskappe te vorm wat dit in sy volle periode getoon het, dit wil sê die klassieke tydperk. Ek wil praat - daar was regtig drie dinge wat bymekaar kom. Een daarvan is hoe die Grieke in die laat donker eeue en in die tydperk waarin die polis na vore kom, hul bestaan ​​gemaak het. Die tweede het te doen met hoe hulle geveg het. Die derde is, en dit is nie noodwendig in 'n spesifieke volgorde nie, hoe hulle beheer is of hoe hulle hulself bestuur het. Al hierdie drie dinge is na my mening nodig om te verstaan ​​hoe die polis ontstaan ​​het, hoe dit geword het, en hoe dit vervul is en geglo het in hierdie idees waarvan ek jou pas vertel het.
Ek moet dit een keer sê dat dit nou 'n baie omstrede onderwerp is. Laat ek net 'n sekonde terugstaan. Onderweg probeer ek ook om die vraag te beantwoord wat mense my altyd stel as hulle verstaan ​​dat ek 'n historikus oor Griekeland is en of hulle belangstel in die onderwerp. Hulle sê, ja, ja, die Grieke was wonderlik, hulle het wonderlike dinge bereik, dit was 'n wonderwerk, die goue era en dit alles. Maar vertel my hoe het dit gebeur? Waarom het hulle dit gedoen? Waarom hulle en nie iemand anders nie? " Tot ek 'n briljante oplossing teëkom wat 'n ander geleerde vir ons voorhou, kon ek net grappe vertel.
Ek onthou, net voor julle gebore is, was daar 'n TV -program wat deur Sid Caesar bestuur is, en een van die karakters wat herhaaldelik hieroor verskyn het, was 'n soort van 'n komiese Duits/Oostenrykse professor van oënskynlik alles, en dan Carl Reiner sou 'n onderhoud met hom voer oor die onderwerp wat na bewering die onderwerp van die dag was, en die een wat ek die beste onthou, was dat hy 'n groot lugvaartkenner was en hier beland hy kortliks. Hy word ondervra deur Carl Reiner, en hy sal hom vrae stel, en in sy komiese Duitse aksent sal hy dom antwoorde gee.Maar laastens, sê Reiner, wel, dankie dat u ons besoek het, dit is alles baie wonderlik, maar u weet dat ons gehoor regtig wil weet dat dit 'n eenvoudige vraag lyk, maar dit is baie moeilik om te verstaan, maar hoe kan 'n mens dit verstaan? groot, groot, enorm, swaar ding soos hierdie vliegtuig van die grond af kom? Hy sê, dit is 'n baie eenvoudige vraag, en dit is nie moeilik om te beantwoord nie. Ek bedoel, jy weet die vlerke gaan en die lug loop, en dan die motor op die enjin, en dit is 'n wonderwerk hoe dit daar kom, en dit is hoe ek die Grieke verduidelik het, want ek het nie 'n beter idee gehad nie . Ek sou kon rondbult oor aardrykskunde en dit en dat, maar niks.
Toe kom daar 'n groot stem uit die weste, Victor Davis Hanson, 'n professor in die Fresno State, Kalifornië, en hy dink daaroor na en bring dit, buiten buitengewone intelligensie en buitengewoon goeie kennis van Grieks en die Grieke, verder magiese bykomende element, en dit was die feit dat hy 'n boer was en hy was, dink ek, in die vyfde geslag wat sedert die negentiende eeu op dieselfde stuk landbougrond in Kalifornië, in die Central Valley van Kalifornië, geboer het. En die klimaat terloops en die hele toneel is baie soortgelyk aan die Mediterreense klimaat waarmee die Griekse boere besig was, en so het dit moontlik gedink, dink Hanson, en ek dink hy het die regte analoog moontlikhede. die gevolgtrekking dat daar baie geleer kan word oor die ontwikkeling van diepolis as 'n mens kyk na die onderneming van hoe jy in hierdie soort omgewings boer. En ek dink dit blyk 'n uitstekende sleutel te wees om te verstaan ​​wat daar gebeur, en alles wat u van my oor hierdie onderwerp hoor, het ek by Hanson geleer.
Dit is onnodig om te sê dat dit 'n helder, briljante idee was waaraan een man gedink het, dit is van alle kante aangeval en daar is baie twis daaroor. U begin met die donker eeue, en ek dink dat die bevolking van Griekeland baie kleiner geword het as in die Mykeneense tydperk, en dat dit volgens die algemene bevolking onder die bevolking was. As u eers kyk na die manier waarop die grond bewerk is om die bevolking te voed, is dit goed om na die Homeriese gedigte te kyk as 'n bewys om ons te help, en Hanson fokus hieroor, wat werklik die eenhede was wat van belang was in die wêreld van Homeros, noem dit die familie - die Griekse woord is oikos, en dit beteken regtig huishouding. Maar dit beteken die grond waarop die gesin werk, die gesin self, en hoe lyk dit?
Wel, in die Odyssee, daar is 'n baie goeie voorbeeld van so 'n plek in die vorm van die oikos van koning Laertes, die vader van Odysseus, wat op die een of ander manier nog lewe as Odysseus koning is, maar hy is op pensioen en daar is hy. Ons sien hom, 'n edelman wat hy is, die vorige koning wat hy is, die grond bewerk en hoe hy dit doen, is baie verhelderend, want hy is volgens Hanson duidelik betrokke by die tydperk na die oorgang weg van 'n vroeëre styl. Die vroeëre styl beeld 'n taamlik groot landgoed uit volgens Griekse standaarde, met 'n klopjag op krygsgroepe om te steel wat hulle kan. Hulle is besig met die grootmaak van vee, wat in Griekeland meer geneig is om skape en bokke as beeste te wees, maar ook om perde te teel, wat baie belangrik is vir die aristokrasie om oorlog te voer.
Laat ons 'n stap verder gaan as die Myceense beskawing om die groot kontras, die groot verandering, op te let. Onthou die ou koninkryke in die ooste en hul gesamentlike landbou, beheer uit die sentrum, die individue wat die boerdery of die weiding voer. Hulle word nie toegelaat om individuele inisiatief wat hulle beheer nie. Hierdie beskawing, net soos hierdie ander antieke Mediterreense koninkryke, was taamlik gevorderd. Hulle het geweet hoe om die druiwe te verbou om uitstekende wyn te maak, hulle het geweet hoe om olywe te verbou om uitstekende olyfolie te kan maak en hoe om dit te verwerk om die resultaat te kry. Hulle was besig met boomkultuur en het vrugtebome gehad wat baie goed geproduseer het. Dit was 'n beskawing wat nogal gevorderd was wat die landboukuns betref. Hulle het die tegnieke geken om te ent en te verbeter, en veral om druiwe en olywe te huisves. U kan nie daar uitgaan en net hierdie dinge plant nie. Wat uitkom is oneetbaar, onbruikbaar totdat jy uiteindelik - wat is die woord wat ek wil hê? Wat kry jy as jy twee landbougoed meng? Jy moet - wat kry jy? U benodig basters om die kategorie van wat u doen, te verbeter. Wel, hulle kon alles en nog wat doen, die kennis wat in die paleis was, waarmee die konings en sy mense boodskappe kon stuur, bevele aan almal om te doen wat hulle gedoen het. Nou, wanneer die paleisbeskawing in duie stort, stort die hele stelsel in duie. Dit verklaar grootliks waarom daar so 'n afname in die bevolking was, waarom die donker eeue so donker was, baie armoede, baie hongersnood, maar ook, soos ek voorgestel het toe ek vroeër hieroor gepraat het, ook die vryheid as u dit kon maak, om te leer en ook om sterker te word.
Eiendomsbesit en interne kolonisering
Antieke Griekse illustrasie van kleros / Wikimedia Commons
Nou, in 'n geruime tyd in die tydperk van die donker eeue, en Hanson sou voorstel dat ek waarskynlik in die agtste eeu waarskynlik die grootste oorgang is. Op een of ander manier die oikos kry 'n stuk grond wat na bewering daaraan behoort. Die Griekse woord daarvoor is a kleros, en wat gebeur, is nou dat die gesin weet dat dit hierdie grond het, dit het dit nou, dit sal dit volgende jaar hê, die gesin kan dit van vader na seun oordra, sodat hy dit kan erf, en dit verander alles. Die soort stabiliteit gee belofte en is 'n basis vir die nodige belegging in die grond waarin u werk om dit vir u beter en winsgewender te maak, en dit is die moeite werd omdat u, u en u kinders, daar om dit af te haal. So het die kleros, of die idee van 'n privaat erf wat nie aan een persoon gekoppel is nie, maar eerder vir ewig aan 'n enkele plaasgesin of oikos.
Kyk na die verskil tussen hierdie en vorige maniere om die grond te bewerk. Mense het óf die grond gehuur by 'n groot grondeienaar, óf hulle het gehuurde hulp gekry, behalwe 'n salaris of 'n stukkie van wat hulle gedoen het. Diensknegte wat genoodsaak is om die grond te bewerk, of op sommige plekke selfs slawe, wel, hulle het geen aansporing nie, laat die kwessie selfs oor die kapasiteit opsy sit, om kapitaal te belê om die grootte en kwaliteit van hul gewasse, hul bome te verbeter , hul wingerdstokke. Hulle sou nie bereid wees om die risiko te neem sonder 'n duidelike titel op die grond nie. Dit is die kritieke ding. Sodra hulle dit het, en hulle plant permanente gewasse, verander dit die hele basis van die samelewing en die waardes en die houdings wat daarmee gepaard gaan. In kort, volgens Hanson, is dit die uitvinding van die familieplaas wat die kritieke oomblik in hierdie baie, baie belangrike oomblik in die geskiedenis van die mensdom is, en daar is beslis geen voorbeeld waarvan ek weet nie, behalwe Griekeland , wanneer dit reg gebeur oor hierdie tydperk. U kan u voorstel dat dit net geleidelik kan gebeur, niks hiervan gebeur oornag nie.
Maar as u dink aan die tydsduur van ongeveer 900 tot 700 v.C., dit wil sê wanneer hierdie veranderinge plaasvind. Ek sou in 'n toenemende tempo geraai het as u verder in die pad ry. Wat dan gebeur, is dat die bevolking toeneem, en hiervoor is die argeologiese bewyse baie sterk. Daar word meer en meer mense op die land Griekeland. Wat doen hulle? Een van die probleme wat dit veroorsaak, is hoe meer mense u het, tot op 'n punt wat goed is. Daar is meer mense wat kan werk om die produksie te verhoog, maar verder is daar meer mense om te voed as wat die produksie kan produseer, en dit lei tot 'n begeerte vir uitbreiding van die beskikbare grond.
Nou is daar 'n paar maniere wat beslis belangrik was, en dit is ook iets wat Hanson beklemtoon, wat hy interne kolonisasie noem. Die manier waarop hierdie dinge werk, as u met landbou besig is, is dit natuurlik om eers na die grond te gaan, na die stuk grond waarvan bekend is dat dit waarskynlik die beste grond, die vrugbaarste, die beste produk, sal produseer vrugbaarste land wat daar is. So, dit is waar hulle begin. Maar nou, as u meer nodig het, kan u nie net sê dat ek net die beste ondergrond wil hê wat daar is nie. U verhuis na 'n plek waar niemand voorheen die moeite gedoen het om te boer nie, want dit was nie winsgewend genoeg nie, omdat u meer grond nodig het. Marginale grond word dus met harde werk en vindingrykheid in die spel gebring, en dit is een van die dinge wat Hanson beklemtoon wat so nuttig is. U moet 'n boer wees om hierdie dinge te verstaan ​​- nie alles wat u probeer werk nie. Ek dink die prentjie wat hy van die boerdery skilder, herinner ons aan die prentjie wat Homeros van die menslike toestand betaal, soos in die pot verduidelik - die twee potte van Zeus. Die meeste van die geluk is sleg, dit is moeilik om te slaag, en met 'n kombinasie van geluk, vaardigheid, vasberadenheid en harde werk sal dit alles bepaal watter van hierdie boere suksesvol sal wees en watter nie. En dit is 'n belangrike ding om te onthou.
Daar sal sukses wees en daar sal mislukking wees. Hy noem Hanson, die ware begin in die weste van individuele eiendom op groot skaal, wat hy beskryf. Hanson self het 'n plaas wat spesialiseer in druiwe vir die vervaardiging van rosyne. Ek vermoed dat alle rosyne ter wêreld naby Fresno geproduseer word, nie waar nie Curtis? Hy wys daarop dat die kennis van hoe om dit te doen, hoe om die tipe druiwe wat jy wil, wingerdbou, sowel as boombou, beide van Asië, te kweek. Die Asiërs was voor en die einde van die isolasie van Griekeland het kommunikasie moontlik gemaak, en dit het hierdie soort leer moontlik gemaak, en u het 'n beeld gekry van sommige mense wat baie, baie goed leer hoe om hierdie dinge te doen.
Die Nuwe Plaas
Die feit dat die ou mense beskou het dat die olyfboom van goddelike oorsprong is, verklaar duidelik die groot waarde wat die antieke wêreld daaraan toegeskryf het.
Alles word op 'n nuwe manier geboer, en ek kan u net 'n prentjie gee van hoe hierdie nuwe plaas wat Hanson beskryf, is. Daar word intensief geboer. Dit is nie uitgebreid in die sin dat u u goed net oor wye velde moet versprei nie, en dit is nie wat dit is nie. Elke stuk grond is nodig. Baie daarvan kan nie die gewas produseer wat u die graagste wil verbou nie. U vind dus 'n ander gewas wat daar sal groei, wat nuttig kan wees om die prentjie te sien. U het dus verskillende gewasse, onder andere. Dit is diegene wat tipies is van 'n Mediterreense klimaat. Almal het graanbrood nodig, soos u tereg gesê is. U probeer dus, as u graan op u land kan verbou, of as u dit verbou waar u kan, indien nie, moet u dit elders kry. Olywe is baie belangrik. Groente kan baie keer verbou word op plekke waar u nooit koring of graan kon verbou nie. Vrugte van die bome - wat het ek uitgelaat Curtis, enigiets? Het ons enige ander gewasse uitgelaat? Dit is daaroor. Dit is die dinge wat jy doen.
Let nou op verskeie dinge daaroor. Hulle vorm saam alles wat u nodig het om te lewe. Al die voedselgroepe word daar verteenwoordig. Ek het natuurlik vleis en vis uitgelaat, nie een van hulle is baie algemeen in hierdie deel van die wêreld nie, maar vleis was algemeen genoeg, want daar was skape en daar was bokke, selfs as dit baie moeilik was om beesvleis te kry. Maar wat u van die Grieke moet verstaan, is dat hulle nie baie vleis eet nie. Nou, kan jy sê, hoekom geen vis nie? Ek bedoel, hulle is oral omring deur water oral waar u kyk. Wel, raai wat, dit blyk dat visse nie oral in die water woon nie, en dat hulle nie baie in Griekeland woon nie. Ek bedoel nie 'n vis nie, maar geen soort groot visskool nie. Dit is nie die oewer van Newfoundland nie en die Grieke eet wel vis, maar nie baie nie. Dus, hul dieet is 'n klein deel daarvan - 'n deel van hul proteïene daaruit, dan brood, olyfolie, vrugte, groente, kaas, melk, sulke dinge wat hulle kan doen.
Nou, een van die dinge wat boere in die geskiedenis ontdek het, is dat dit baie moeilik is om as boer goed te doen as jy net die gewasse verbou, want mense gebruik gewoonlik nie wat jy groei in die vorm waarin jy groei nie Dit. Ek dink weer aan druiwe en olywe wat hulle meestal olyfolie en wyn gemaak het. So wat doen jy? As u 'n arm boer is, weet u nie wat u nog moet doen nie. U stuur dit dan aan 'n middelman wat die druiwe en die olywe verander in die nodige vloeistowwe, en hy verdien 'n goeie deel van die wins. Maar hierdie boere het dit nie gedoen nie. Hulle het die nodige druiwe- en olyfpers gekry wat hulle in staat gestel het om die finale produk te suiwer en te produseer, en dit het hulle meer suksesvol gemaak as wat hulle andersins sou gewees het, en nog 'n wonderlike ding wat u moet kan doen as u & #8217 gaan as 'n boer slaag as u plekke het om te stoor wat u produseer, sodat u dit vir volgende jaar kan hê wanneer u dit nodig het. En ook as u 'n oorskot het, en dit is 'n wenslike ding om te doen, kan u dit verkoop. Waarskynlik in die vroeë dae was dit grootliks 'n kwessie van ruilhandel. U kan dit verruil vir die dinge wat u nie self gemaak en nodig gehad het nie. Maar dit is in elk geval 'n wins, maar dit is nie goed as dit gaan bederf nie. Dit is dus belangrik om die rol van keramiek te besef wat hulle nodig het om opbergkanne te maak wat baie goed verseël kan word en die goed baie lank kan bewaar, en dit is inderdaad so.
Nog iets wat u van hierdie plase moet verstaan, as u die betekenis daarvan vir die komende samelewing gaan begryp, is dat hulle klein, regtig klein is. Miskien is 'n tipiese plaas, wat u kan dink, miskien tien hektaar, wat 'n baie klein plaas is. Sommige van hulle was natuurlik groter. Daar was geen regulering daaroor nie, maar ons praat nie oor die opkoms van 'n landbou -aristokrasie nie, maar ons praat oor die opkoms van 'n landbougemeenskap van klein familieplase. Een van die dinge wat gepaard gaan met die ontwikkeling van hierdie soort landbou as die polis tot stand kom is slawerny. Nou is slawerny natuurlik net so oud soos die menslike ras, en dit was beslis reeds in die wêreld van Homeros, maar dit lyk asof daar in die donker eeue baie min slawe was net omdat die besit van slawe rykdom vereis. U kan nie slawe sonder rykdom hê nie, want u moet hulle ten minste voed, en hoe sleg 'n meester u ook al is, dooie slawe is nie goed vir u nie. Die kans is goed dat u iets daarvoor moes betaal, dit is soos 'n masjien. As 'n slaaf sterf, moet u 'n nuwe masjien koop, en terwyl hy nog lewe, moet u hom voed. As u dus praat van 'n baie arm samelewing, sal u nie veel slawerny sien nie, maar dit is waar dat soos die familieplaas wat ek beskryf het, 'n manier gevind word om slawe te gebruik 'n produktiewe, positiewe manier, positief vanuit die oogpunt van winste.
Die rede hiervoor is dat as u net met 'n enkele gewasboerdery besig is, u dit plant, sorg u daarvoor, en as die tye kom, oes u dit. Wat doen jy tussenin? Wel, daar is nie veel om te doen nie. U moet die slaaf die hele jaar deur voed om slegs 'n klein deel van die tyd te werk, wat nie baie winsgewend is nie. Maar Hanson se boerdery, soos ek daarvan hou om te dink, werk daar die hele jaar deur, want hierdie verskillende gewasse benodig aandag op verskillende tye, en hulle benodig verskillende soorte aandag, en sommige van hulle benodig allerhande baie moeite om hulle aan die gang te hou, sodat daar baie werk gedoen kan word wat nuttig en winsgewend is. Daarom sal u genoeg wins oplewer om dit moontlik te maak, sodat u hierdie klein plase kan voorstel dat een of twee slawe 'n rol in hierdie ervaring gespeel het.
Ek bedoel, jy moet jou nie voorstel as ek slawe sê nie - neem net die plantasies van die ou Suide uit jou gedagtes, want as jy net een of twee slawe het, werk die meester reg langs hulle en doen presies dieselfde werk as hulle doen, en hulle ook opdrag gee en hulle vertel wat 's wat. As u dit regtig in die praktiese sin wil verstaan, is dit meer asof hierdie ouens gehuurde hande is. Ek bedoel, hulle woon in die huis, hulle word gevoed, waarskynlik met almal, hulle werk saam met die meester, die verskil is dat hulle slawe is eerder as vrye mans. Een van die snaakse dinge is dat die opkoms van hierdie familieplaas aanleiding gee tot die polis' karakter as 'n land waarin daar 'n burgerskap is, dit wil sê vrye mans wat self regeer. Sodat die polis sal die uitvinding van vryheid op hierdie manier sien, en vreemd genoeg gaan dit gepaard met die groei van slawerny op dieselfde tyd. Beide slawerny en vryheid kom terselfdertyd voor in die Griekse wêreld.
Een van die interessante dokumente wat ons het, is 'n fragmentêre inskripsie van die eiland Chios. Ek dink dit is relevant in die agtste eeu wat Hanson daarop wys. Daar is min taal en dit is duidelik dat dit praat oor 'n soort stadsraad. Dit is die eerste keer dat ons so 'n verwysing het. Die Griekse woorde is, boule hy demosia die beste vertaling wat ek kan kry, is die raad vir die mense. Dit beteken nie noodwendig die raad van die mense nie, wat sou dui op iets demokraties. Dit is waarskynlik meer oligargies of aristokraties, maar die punt is dat dit iets is waarvan ons nog nooit tevore gehoor het nie. Daar is duidelik 'n amptelike groep wat 'n politieke rol speel, wat gewild is in sy karakter. Dit is die woord demos dit 's aan die wortel van demosia en demos beteken die mense, al die mense. Dit is een van die betekenisse daarvan, en ek dink dit is die betekenis wat hier relevant is. Soos Hanson uitwys, het onafhanklike landbouers eers in die vroeë Griekeland vrye eiendomsreg op hul grond gehad, hul eie slawe en uiteindelik uit hierdie raad waarvan ek u vertel het, uiteindelik beheer oor hul eie gemeenskappe. Alhoewel die politieke ontwikkeling laat in die proses gekom het, het dit wel gekom.
Soos Hanson sê, die nuwe boer is nie net 'n ander soort boer nie, maar 'n ander soort persoon.Hy is 'n burger in sy politieke rol, hy is 'n soldaat, maar hy is 'n soldaat wat nie in die loon of huur van 'n koning is nie, of van 'n aristokrasie, hy is 'n burgersoldaat wat deelgeneem het aan die besluit wat sê dat dit tyd is om gaan oorlog toe en wie sal 'n aktiewe rol speel in die neem van besluite oor sy beleid en gedrag oor die staat. Hy is onafhanklik op 'n manier wat niemand wat in die verlede nie 'n koning of 'n aristokraat was nie - 'n nuwe soort mens, die ruggraat van die polis soos dit na vore kom. Ek wil dit nie oordryf nie. Daar bestaan ​​nog steeds 'n aristokrasie wat uit die ou ouens bestaan, en hulle verdwyn nie net nie, en daar sal 'n lang stryd wees tussen hierdie nuwe onafhanklike boere en die ou gevestigde aristokrasie, en die aristokrasie sal dit nooit doen nie. gaan weg, dit is#8217s oud. Ek beklemtoon eenvoudig wat nuut is in die situasie, en dit is inderdaad baie nuut.
Ek kan net 'n bietjie meer sê. Hanson het 'n wonderlike situasie waarin hy, die geleerde, ons vertel van hierdie ontwikkelings in die wêreld van antieke landbou en boerdery, maar hy is ook 'n aktiewe boer en reageer op wat met boere vandag gebeur, en hy het 'n boek geskryf 'n wonderlike boek genaamd, Velde sonder drome, wat die verhaal is van die moderne boerdery in Amerika. Maar dit geld ook vir die hele Wes -Europa, wat te doen het met die afskaffing van boere, en ek dink nie dat dit reg is dat ek verbygaan sonder om die betekenis daarvan te noem nie. Niemand weet iets daarvan nie. Watter persentasie Amerikaners het jy aan die einde van die negentiende eeu op plase gewerk? Twintig, dertig persent? U kan dit beter glo, sestig tot sewentig persent, en hoe verder u in die Amerikaanse geskiedenis gaan, hoe nader is dit aan vyf-en-negentig persent. Dit is die geskiedenis van die hele wêreld wat die hele mensdom die grootste deel van sy tyd aan boerdery bestee het.
Watter persentasie Amerikaners is vandag besig met boerdery? Die figuur wat ek laas gesien het, was 'n getal wat te klein was om genoem te word. Ken iemand 'n boer? Hoe, hoekom? Net per ongeluk nog boer? God seën hom. Boer sy seun? Geen grap nie, waar is dit? Fantasties, dit is 'n wonderlike ding, groet hom asseblief. Maar dit is 'n wonderwerk, ek ken geen boere nie. O ja, ek ken Hanson, maar as ek hom nie ken nie, sou ek geen boere geken het nie. Dus, nou wil ek nie te diep hierop ingaan nie, maar as u belangstel in hierdie onderwerp, kan u sy boek in die hande kry. Wat onvermydelik is, is dat boere 'n sosiologiese kategorie mense is, anders as nie-boere op allerhande kritieke maniere, en dit is slegs 'n voorbeeld van hoe hierdie hele onderneming verdwyn het. Niemand dink eers meer daaraan nie. As u vir my sou sê, wat dink u is die belangrikste, hoe u ook al definieer, wat die karakter van die lewe in die Verenigde State in die twintigste eeu verander het, sou ek sê die verdwyning van boere. Daar is soveel maniere waarop dit die wêreld verander het, maar ek kan dit nie regverdig nie, maar Hanson doen dit, so as u wil lees, Velde sonder drome, kan u nadink oor die betekenis van hierdie groot verandering.
Dit is al my bewyse om al die dinge wat ek al vir u gesê het, te ondersteun, maar ek sal nie die moeite doen om dit te bewys nie, dit sal te lank neem. Die volgende ding wat ek kan noem, is op die gebied van politiek. As u weer na die wêreld van Mykene kyk, het ons dit al gesien; u het 'n soort despotisme. U het 'n soort heer, ek bedoel 'n koning, by gebrek aan 'n beter naam, 'n monarg wat fundamenteel regeer en almal aan hom onderwerp is. Hy het 'n aristokrasie om hom, hy het baie helpers, maar hy is die baas en dit is wat jy oral in die wêreld sien. Daarna, as u die stede van die donker eeue so goed as moontlik ondersoek en vra watter soort regering hierdie gemeenskappe sou gehad het, sou u waarskynlik nie sleg sou doen as u na die Odyssee vir die beste leidrade wat u kan vind. Natuurlik sal hulle nie perfek wees nie; daar is 'n gemengde karakter van die wêreld van Homeros, maar tog, as u kyk na die wêreld van Odysseus, sy huis, wat in Ithaca aan die gang is, is daar 'n paar waardevolle leidrade .
Daar is iemand in die wêreld wat a genoem word basileus, wat 'n enkele individu is wat op een of ander manier beter is as almal. Hy is egter nie baie beter as alle ander nie. Hy het al hierdie edeles om hom, wat almal beweer dat hy is basileis, soos u onthou, en 'n eerliker manier om dit te stel, is dat dit grotendeels 'n aristokratiese samelewing is, dit was ons gevolgtrekking nadat ons na die gedigte van Homerus gekyk het, en ek dink dat dit wat voortduur, selfs na die wêreld van Mykene. Mense wat mag gehad het op grond van hul rykdom, uit hul persoonlike fisiese krag, miskien uit hul afkoms, omdat mense altyd teorieë het oor individue in hul samelewing, bedoel ek vroeë samelewings, wat so te sê uit die pers gebore is, maar wat ook al die kriteria was, en geboorte was altyd 'n kritieke maatstaf in die dae van die aristokrasieë, u sou aristokrasieë hê wat die praktiese, die de facto beheer oor dinge.
Per definisie is 'n aristokrasie meervoud nie enkelvoud nie, so hoe neem u besluite in 'n aristokrasie? Die antwoord is tipies 'n raad. Ek gebruik die woord raad, die Griekse woord is boulē, en nie vergadering nie, wat in Grieks genoem word ecclesia, want 'n ecclesia word beskou as 'n versameling van die hele volwasse manlike bevolking, en a boulē word beskou as 'n samekoms van die geheel, maar eerder 'n kleiner groep wat 'n mate van gesag het, en ek sou voorgestel het dat hulle in die vroegste dae al die gesag gehad het wat van belang was. Dit is egter interessant dat hierdie Griekse gemeenskappe van 'n baie vroeë tyd af skynbaar anders was as die Mykeense dinge, omdat die manne wat in die weermag geveg het, altyd geraadpleeg moes word wanneer dit kom oor 'n kwessie van geveg, en so het u altyd 'n vergadering gehad, selfs in 'n aristokratiese toestand, maar besluite in die algemeen is deur aristokrate geneem. Boonop is die wet geïnterpreteer, gepraat en in die mate wat dit deur die aristokrate toegepas moes word, wat deur 'n raad in hul gemeenskap werk, en kon hierdie rade binne die aristokrasie uitverkies word, of dit kon eenvoudig die hele aristokrasie gewees het, Dit hang regtig af van die grootte van die gemeenskap, want u kan nie 'n raad hê wat vir enige nuttige doel funksioneer nie, as dit te groot word, word dit net iets anders.
Dit is waar u die donker eeue begin. Nou, wat ons sal sien as die polis groei en ontwikkel, en namate hierdie veranderinge in die ekonomiese situasie wat ek beskryf het, plaasvind, is dit dat hierdie suksesvolle boere, soos ek u volgende keer sal vertel, ook die vegters is wat veg vir hul polis as infanteriste wanneer die infanterie die kritiek belangrike deel van die weermag word. Hierdie mans, die kombinasie van hul onafhanklikheid, hul rykdom - as ek rykdom sê, bedoel ek nie groot rykdom nie - maar die feit dat hulle wel rykdom het, dat dit iets is en hul rol as soldate laat hulle 'n groter stem eis in die regering van die staat, in die besluite wat hulle so nou raak. Daar sal dus 'n geheel wees - ek kyk nou vorentoe en projekteer in 'n paar onderwerpe wat ons later van nader sal ondersoek. Hulle sal verskillende maniere vind om aan te dring op die insluiting daarvan, en die resultate sal in elke staat anders wees.
Soms sal die ou aristokrasie baie lank kan vashou en enige poging om dinge te verander onderdruk. Ander kere, en dit sal op sekere plekke wydverspreid wees en baie belangrik wees, sal die ontevrede mense in die samelewing, veral die boere waarvan ek praat, bymekaar kom en miskien 'n paar ontevrede aristokratiese individue bymekaarmaak, en veral sommige kies aristokraat wat hom tipies as soldaat, as leier van troepe onderskei het en werklik betrokke is by 'n soort revolusie of ten minste 'n staatsgreep, en 'n ander soort monargie tot stand bring wat die Grieke 'n tirannie genoem het. As hierdie tirannies plaasvind, duur dit vir verskillende tydperke, maar as die tiran verwyder word, dan is daar nooit weer 'n eenmanreël in die stad nie. Of dit wat na die tirannie vasgestel is, is 'n oligargie, maar let op dat ek nie 'n aristokrasie gesê het nie. 'N Oligargie beteken net die heerskappy van die min, maar as ons sal sien wat veranderings is, is dit nie meer die reël van die paar wat op die regte plek gebore word nie, dit sal gebaseer wees op die rykdom van die mense, en dit beteken dat die nuut welgestelde, of die nuut wel, dit wil sê, die redelik welgestelde sal deelneem aan hul regering en die oligargie van die regering sal gedurende die klassieke tydperk die mees kenmerkende regeringsvorm in Griekse stadstate wees.
As demokrasie uitgevind word, sal dit sy oomblik hê en dit sal versprei, en daar sal talle demokrasieë wees, maar hulle sal nooit die meerderheid van die poleis. Jou tipiese polis Dit sal 'n soort Hanson -boeruitrusting wees, waar mense van daardie klas en ouer aan die politiek sal deelneem, die beheerliggame in hul staat sal wees; dit is hulle wat aanhou veg in die infanterie wat deurslaggewend is vir die staat , en dit is hulle wat besluite neem, en die mense wat armer is as hulle, sal uitgesluit word. Dit is dus baie belangrik om te besef dat hierdie gesinsboere, wat suksesvol is, nie noodwendig tot demokrasie lei nie. Ek wil inderdaad weer beklemtoon dat dit 'n ongewone uitkoms is as hulle eindig met demokrasie.
2de eeu v.C.
Die 2de eeu v.C. begin die eerste dag van 200 vC en eindig die laaste dag van 101 vC. Dit word beskou as deel van die klassieke era, hoewel ander terme, afhangende van die streek wat bestudeer word, meer geskik is. Dit word ook beskou as die einde van die Axial Age.  In die konteks van die oostelike Middellandse See is dit die middelpunt van die Hellenistiese tydperk.
Vers van die oorwinnings in die Tweede Puniese Oorlog, het die Romeinse Republiek sy uitbreiding in die westelike Middellandse See voortgesit, deur die loop van die eeu veldtogte op die Iberiese skiereiland gemaak en die Noord -Afrikaanse kus geannekseer na die vernietiging van die stad Kartago aan die einde van die Derde Puniese Oorlog. Hulle het die dominante mag in die Egeïese See geword deur Antigonid Masedonië in die Masedoniese Oorloë en Korinte in die Achaean Oorlog te vernietig. Die Hellenistiese koninkryke van Ptolemaïese Egipte en Attalid Pergamum het ondergeskikte verhoudings met die Romeine aangegaan - laasgenoemde is uiteindelik geannekseer. Aan die einde van die eeu was die hervorming van die Romeinse leër van 'n burgerleër in 'n vrywillige professionele mag onder leiding van die bekende generaal en staatsman Gaius Marius (Marian Reformes).
In die Nabye Ooste, die ander groot Hellenistiese koninkryk, het die Seleucidiese ryk in die middel van die eeu ineengestort, na die verlies van Klein -Asië aan die Romeine en die verowering van die Iraanse plato en Mesopotamië deur die Partiese ryk. Buite -streke het onafhanklike koninkryke geword, veral die Hasmonese koninkryk in Judea.
In Oos -Asië het China 'n hoogtepunt bereik onder die Han -dinastie. Die Han-ryk het sy grense uitgebrei van Korea in die ooste tot Viëtnam in die suide tot by die grense van die huidige Kazakstan in die weste. Die nomadiese Xiongnu was aan die begin van die eeu op die hoogtepunt van hul mag en het hulde gebring van die Han. Hul oorwinnings oor die Yuezhi het 'n ketting van migrasies in die weste na Sentraal -Asië veroorsaak. Han se pogings om bondgenote teen die Xiongnu te vind deur die lande in hul weste te verken, sal uiteindelik lei tot die opening van die sypad. 
In Suid -Asië het die Mauryan -ryk in Indië in duie gestort toe Brihadnatha, die laaste keiser, vermoor is deur Pushyamitra Shunga, 'n Mauriaanse generaal wat gestig is uit die Shunga -ryk. Die Grieks-Baktriërs het die Hindoe Kush oorgesteek en die Indo-Griekse Koninkryk gestig, maar het hul vaderland in Bactria aan die Sakas verloor, self onder druk van die Yuezhi.
Wenke om inligting te vind
Ander bladsye op die biblioteek se webwerf kan u help met die ondersoek na hierdie onderwerp, veral die vele geskiedenisblaaie. Gebruik die Onderwerpgidse -oortjie om al die bladsye wat ons vir opdragte geskep het, te sien, of tik sleutelwoorde in die soekbalk in die regter boonste hoek van die skerm.
Oorweeg sleutelwoorde wat verband hou met die onderwerp wat u ondersoek.
Dink mooi na oor die sleutelwoorde wat u in databasis -soekbalk gebruik.
Kyk na al die inligting vir hulpbronne in die lys met soekresultate om te bepaal of die bron relevant is vir die onderwerp wat u ondersoek. Dit bevat die titel, gepubliseerde jaar, wie die artikel geskryf het, die opsomming en onderwerpopskrifte.
Nadat u 'n bron uit 'n databasis en 'n lys resultate gekies het, voer die boks of hierdie biblioteekwebblad die volgende uit:
Kyk na die inhoudsopgawe en indeks (indien verskaf) vir sleutelterme wat met u onderwerp verband hou. Op 'n webblad kan dit beteken dat jy vinnig deurblaai en na die onderopskrifte in die artikel kyk.
Lees die inleiding en slot, aangesien dit aandui wat in die hoofstuk van die werk in meer detail verduidelik sal word.
As u nog steeds dink dat die artikel relevant is, soek die hele artikel, boek of hoofstuk na sleutelwoorde wat relevant is vir u onderwerp.
Let wel: hierdie stappe sal u nie lank neem nie; dit is hier om u te help om tyd te bespaar deur te voorkom dat u aandagtig lees en notas skryf van inligting wat nie relevant is vir u onderwerp nie.
Die Rubicon oorsteek
Op hierdie dag (10 Januarie) in 49 vC het Julius Caesar en sy troepe die Rubicon beroemd oorgesteek, die rivier wat die grens tussen die provinsie Cisalpine Gallië en Italië aandui. Die neem van die 13de legioen oor hierdie verbode grens was 'n daad van verraad en het 'n burgeroorlog in Rome veroorsaak. Volgens die historikus Suetonius het Caesar die beroemde frase uitgespreek ālea iacta est ("die die cast is cast ").
Verlede Junie reis ek langs die Via Aemilia in die voetspore van Julius Caesar, oor die rivier en volg die spoor wat binnekort diktator sou wees na Rome.
Sedert Julius Caesar dit oorgesteek het, is die Rubicon een van die bekendste riviere ter wêreld. Drie riviere in die noordooste van Italië was agtereenvolgens die historiese Rubicon-, Pisciatello-, Fiumicino- en Uso-riviere. Eers in 1933 word die Fiumicino, wat die stad Savignano di Romagna (deur Mussolini herdoop tot Rubicone) oorskry, as die voormalige Rubicon geïdentifiseer. Hierdie teorie is eers ongeveer 58 jaar later in 1991 bewys toe drie Italiaanse geleerdes, met behulp van die Tabula Peutingeriana – 'n Middeleeuse kopie van 'n Romeinse padkaart en verskeie ou bronne, die ligging van die oorspronklike Rubicon kon bewys . Die afstand in die Tabula van 12 myl van Ariminum (hedendaagse Rimini), val presies saam met die afstand van die Fiumicino tot die stad. Die ligging word egter steeds betwis.
As u vandag die Rubicon wil oorsteek (of wat die mees waarskynlike plek vir die oorspronklike Rubicon is), moet u na Italië in die streek Emilia-Romagna, in Savignano sul Rubicone, halfpad tussen Cesena en Rimini, gaan. langs die Via Emilia en die spoorweg Bologna-Rimini. Die bekendste monument van die stad is natuurlik die Romeinse brug met drie boë (26 m lank en 6 m breed) wat hierdie historiese gebeurtenis herinner.
Die brug dateer egter nie uit die tyd van Caesar nie. In sy De Vita Caesarum (1.31.6), Suetonius, wat kortliks as sekretaris van Hadrian gedien het, rapporteer die volgende woorde van Julius Caesar: " Selfs nog kan ons terugtrek, maar as ons eers die brug oorsteek, en die hele kwessie is met die swaard. & #8221 Die klein brug (pontikulum) van Caesar is heel waarskynlik van hout gemaak. Die presiese konstruksiedatum van die huidige brug is onbekend, maar dateer waarskynlik uit die era van Augustus of Tiberius.
Die ou brug het die afgelope eeue verskillende modifikasies en veranderings ondergaan, maar die grootste skade is in 1944 deur die Duitse leër aangerig toe hulle die pilare van die brug ontgin het. Die rekonstruksie van die brug het in die 1960's begin en is in 2005 voltooi.
'N Moderne standbeeld van Caesar staan ​​langs die brug. Dit is 'n afskrif van die standbeeld wat Benito Mussolini op die Via dei Fori Imperiali in Rome geplaas het.
Gedurende die tyd van Caesar het die Rubicon-rivier die grens tussen die Romeinse provinsie Cisalpine-Gallië in die noordooste en die regte Italië gemerk. Na die oorsteek van die Caesar, was die Rubicon 'n geografiese kenmerk tot ongeveer 42 v.C., toe Octavianus die provinsie Cisalpine -Gallië in Italië saamsmelt en die rivier die uiterste noordelike grens van Italië was.
Nadat hy die Rubicon oorgesteek het, het Caesar gevorder na Ariminum (hedendaagse Rimini), die eerste stad buite sy provinsie. Die tradisie bepaal dat die forum van Ariminum die toneel was vir die beroemde toespraak van Julius Caesar aan sy soldate toe hy die woorde uiter:alea jacta est ". In Rimini is 'n monument in Piazza Tre Martiri die plek waar Caesar na bewering sy troepe geteister het.
Die opskrif lui: Gaius Caesar, diktator, het na die kruising van die Rubicon tydens die burgeroorlog sy medesoldate hier in die forum van Ariminum toegespreek.
Die plein, wat eens Piazza Giulio Cesare genoem is ter ere van Caeasar, het ook 'n bronsbeeld. Mussolini het in 1933 'n standbeeld van die keiser aan die stad Rimini geskenk (nie die een wat tans staan ​​nie), soortgelyk aan dié wat in Rome langs die Fori Imperiali getoon is. Die standbeeld is aan die voet van Rimini se toringklok geplaas en elke jaar op die Ides van Maart sou plaaslike fascistiese organisasies paradeer.
In 'n stadium voor die bevryding van Rimini het die plaaslike owerhede die standbeeld weggeneem en in 'n sloot begrawe aan die noordelike buitewyke van die stad. Die oorspronklike standbeeld is in die vyftigerjare weer uit die skuilplek ontdek, maar is onmiddellik in hegtenis geneem deur die militêre owerhede wat dit in die Giulio Cesare-kaserne geplaas het, waar dit nog steeds bly. Uiteindelik is 'n afskrif van die standbeeld gemaak en in die hoek van die plein geplaas.
Die naam van die Piazza is verander van Piazza Giulio Cesare na die huidige naam Piazza Tre Martiri, ter ere van die drie jong partisane wat op 16 Augustus 1944 in die openbaar opgehang is (Luigi Nicolò, Adelio Pagliarani en Mario Capelli).
Die huidige Piazza volg gedeeltelik die plan van die forum van Ariminum, die Romeinse kolonie wat in 268 vC gestig is.Geleë op die kruising van die stad se twee hoofstrate, die cardo maximus en decumanus maximusDie oorspronklike vierkant was bedek met groot klipblaaie, soos gesien in die gedeelte wat nou blootgestel is.
Vandag bly Piazza Tre Martiri die kern van die kommersiële en kulturele lewe van Rimini. Dit is die perfekte beginpunt om die wonderlike ou ruïnes van die stad te besoek: die brug van Tiberius, die boog van Augustus, die Hadriaanse amfiteater en die chirurg se Domus.
Moderne Damnatio Memoriae
Bekyking van die standbeeld van Saddam Hussein , Firdos -plein , April 2003
Dit sou 'n fout wees om dit te aanvaar damnatio memoriae was 'n verskynsel wat uniek was aan die ou mense. Beelde het hul sterkte deur die eeue behou, en selfs in die moderne wêreld oefen hulle steeds hul invloed uit as simbole van mag. Die omverwerping van die standbeeld van Saddam Hussein op Firdos -plein in April 2003 is 'n ikoniese momentopname van die verandering van die regime in Irak, en die menigte wat versamel het, misbruik hulle na die omverwerpte beeld, bevestig hoe die gelykenis sy rol as volmag vir die leier behou het.
Selfs die paradokse van damnatio memoriae gebly het. In 'n wêreld van tegnologiese vooruitgang bly die totale vernietiging van geheue 'n ontwykende doel vir diktators. Die stalinistiese suiwering van die Sowjetunie is moontlik ook weerspieël deur figure wat van foto's verdwyn het, maar selfs vandag voel die afwesigheid hul teenwoordigheid.