Fantastiese dekor - Inligting Eiffe toringDaar het hy hom voorgestel dat hy die embleem v" /> Eiffe toringDaar het hy hom voorgestel dat hy die embleem v" />
Bekledingsprojek vir die Eiffeltoring
Bewegende looppad, Alma-brugstasie
Titel: Bekledingsprojek vir die Eiffeltoring
Skrywer: TOUSSAINT Henri (1849 - 1911)
Afmetings: Hoogte 90cm - Breedte 1145cm
Tegniek en ander aanduidings: waterverf, pentekening, gouache
Kontak kopiereg: RMN-Grand Palais (Musée d'Orsay) / Hervé Lewandowski Skakel na beeld
Prentverwysing: 05-523927 / ARO 1981-931
Titel: Bewegende looppad, Alma-brugstasie
Skrywer: NEURDEIN Brothers (1868 - 1918)
Afmetings: Hoogte 203 cm - Breedte 272 cm
Kontak kopiereg: Musée d'Orsay, Dist. RMN-Grand Palais / Patrice Schmidt Skakel na beeld
Prentverwysing: 16-530239 / RF MO PHO 2014-2-147
'N Kiekie van die moderniteit
Bekledingsprojek vir die Eiff-toringel is 'n kunstenaar se indruk wat die geklonste metaaltoring onderwerp, wat die hoogtepunt was van die vorige Universele Tentoonstelling wat in 1889 in Parys georganiseer is. As deel van die kompetisie om die kleed van die Eiffeltoring, kon hy hom voorstel hy is die embleem van die moderniteit en die uitvindsel wat in 1900 woed: elektrisiteit waaraan 'n paviljoen vir die eerste keer gewy is. Die een wat van 15 April tot 12 November 1900 aan die oewer van die Seine, tussen die Esplanade des Invalides, die Champ-de-Mars en die Trocadéro-tuine duur, is die vyfde wat die Franse hoofstad sedert 1855 belê.
Bewegende looppad, Alma-brugstasie maak gebruik van een van die belangrikste besienswaardighede van die uitstalling: die "Rue de l'Avenir". Met dertig jaar ondervinding, in opdrag van Historical Monuments vir twee jaar, kroniekskrywers van destyds Parys, het hulle ook pryse op Uitstallings gewen en was selfs lede van die jurie in 1900.
Betowering in die hart van die Ligstad
Bekledingsprojek vir die Eiffeltoring bied die monument aan wat nou buite die omgewing in die Paryse landskap geïnstalleer is: in werklikheid sou so 'n standpunt onmoontlik wees sonder enige gebou rondom of in perspektief. Toussaint het gekies om die dekor en kleure so ver moontlik te vereenvoudig om die simmetriese argitektuur van sy paleisprojek wat aan die toring vasgesweis is, uit te lig. Die blou lug beslaan driekwart van die een vierkante waterverf. Dit lyk besaai met oker- en wit cirruswolke, wat ook herinner aan die stoom van die destydse lokomotiewe en fabrieke. Die boonste verdieping van die toring staan ​​teen hierdie agtergrond in hul klassieke, byna realistiese profiel. Dit is die twee onderste verdiepings en die plein wat die argitek se voorstel konsentreer. Die paleis bestaan ​​uit glasdakke wat ondersteun word deur metaalelemente van dieselfde kleur as die pluis yster toring, op drie maniere gerangskik: soortgelyk aan die dakbedekking van die nuwe Grand en Petit Palais aan die regteroewer, aan die bokant, in arcades wat tipies is vir Romeinse amfiteaters in die grondvloer, en in skilpad herhaal hierdie motief in die tussendeel wat ooreenstem met die eerste verdieping van die toring. Die monumentale klipingang, in neoklassieke styl, voltooi die sintese van tydperke en materiale. Ten slotte, in direkte huldeblyk aan Eiffel, word die gedeeltes van hierdie sirkelvormige veelhoek deur metaalmasters onderdruk wat die model naboots en ongetwyfeld dien, soos die toring self, as ondersteuning vir die nagbeligting.
Bewegende looppad, Alma-brugstasie is 'n swart-wit fotografiese poskaart, nou in geelagtige kleure, ongetwyfeld die gevolg van die swak gehalte van die papier en ink wat destyds gebruik is. Die komposisie het 'n effens oorhangende gesigspunt wat dit moontlik maak om die toneel te omarm en om met geometriese lyne te speel. Die cliché word in twee in die breedte en in drie in die hoogte verdeel. Die lug waar die toppe van die bome wat aan die Seine styg, beslaan die boonste derde, terwyl die onderste derde, leeg van enige menslike figuur, die houtstrukture van meganiese aantrekkingskrag kan bewonder. In die middel, enersyds, is die geboue gekonsentreer, waarvan die eklektiese voorkoms kontrasteer met die tradisioneel eenvormige landskap van die Haussmanniese Parys. Daar verskyn ook mans en vrouens wat die mobiele platforms gebruik (linker deel) en diegene wat hulle van die tradisionele voetbrug (regterkant) sien verbygaan. Hul kostuums getuig daarvan dat hulle tot die bourgeoisie behoort, 'n teken dat die fotograaf 'n minder gereelde weekdag gekies het en sonder werkers in die voorstede.
Tussen wetenskap en skouspel
Soos die ander, is die projek wat deur Henri Toussaint onderteken is, nie bekragtig nie en bly die Eiffeltoring uiteindelik ontbloot. Dit is inderdaad 'n besienswaardigheid op sy eie en dien as 'n natuurlike omgewing vir die tentoonstelling, 'n fokuspunt in die weste van Parys en 'n simbool vir die hoofstad. Aan die ander kant is die omtrek van die Champ-de-Mars aangelê, wat uitvindings en nywerhede beklemtoon. Die paleis van elektrisiteit, 420 meter lank, word opgerig aan die einde van hierdie ruimte wat dit met sy hoë arkades omsluit; voor, die helder fontein, die Water Castle is een van die hoogtepunte van die besoek. In die aand kleur duisende veelkleurige lampe die water met wisselende kleure: Parysenaars en toeriste van die Stad van die Lig vergader daar om ook voordeel te trek uit die kolligte wat die Eiffeltoring versier en die plein verlig. Terwyl baie van die verbruikte elektrisiteit afkomstig is van Les Moulineaux, in die suidelike voorstede, trek die paleis voordeel uit sy eie turbine wat aangedryf word deur 200 ton steenkool per uur vir 'n krag van 12 perdekrag. Die Champ-de-Mars sal aan die einde van die jaar weer sy oorspronklike voorkoms kry; daarenteen sal die idee bly bestaan ​​dat die toring wat deur Gustave Eiffel voorgestel is, kan dien as ondersteuning vir reklame (Citroën in 1931), vir visuele animasies (Wêreldbeker-sokkertoernooi 1998) en vir verskillende installasies wat die sterkte van die embleem benut.
Die onmiddellike roem van die bewegende loopbrug weerspieël perfek die alliansie tussen innovasie, massatoerisme en gewilde vermaak wat suksesvolle uitstallings aandui. In Parys het meer mense (tussen 45 en 51 miljoen) in sewe maande paradeer as destyds in Frankryk (41 miljoen). Die byeenkoms van 40 lande en meer as 80.000 uitstallers (byna die helfte Frans), die uitbundigheid van die dekor van die paviljoene van hout, jute en sement wat gemeng is, het aanleiding gegee tot talle skote. Die filmmaker Georges Méliès het veral 'n filmverslag opgestel wat die aantrekkingskrag verdubbel deur die steeds nuwe ervaring vir baie van die vertoningsessies. Fotografie is reeds geïnstalleer in die daaglikse lewe van geïndustrialiseerde lande. Daar word beraam dat een persent van die Franse hierdie stokperdjie beoefen, soms danksy die Kodak Pocket wat in 1898 uitgevind is: besoekers kom met hul eie toestelle en maak aandenkingsalbums soos amateurs. Om voort te gaan met die verkoop van produkte, is die professionele werkswinkels besig met innovering en gebruik 'n bloeiende verbruikersitem: die poskaart. As die aandenkingskaart van 1889 met die tekening van die Eiffeltoring in 300 000 eksemplare in 1900 versprei is, het die produksie daarvan in hoeveelheid en in genres ontplof en winsgewend geword ondanks vervaardigingskoste danksy die sterk vraag wat op een plek gekonsentreer was. . Hierdie sukses en hierdie internasionale verspreiding maak van hierdie eenvoudige medium 'n belangrike instrument vir kommunikasie op afstand en plaaslike of internasionale advertering.
Patrice A. Carré, Tentoonstellings en moderniteit: Elektrisiteit en kommunikasie in Paryse uitstallings van 1867 tot 1900, in Romantisme, 1989, nr. 65, pp. 37-48.