VOEDSELAANBIEDINGE IN BOEDDHISME - BOEDDHISME - 2022
Voedselaanbiedinge in Boeddhisme
Eet van kos is een van die oudste en algemeenste rituele van Boeddhisme. Mense word tydens aalmoese-rondtes aan monnike gegee en word ook ritueel aangebied vir tantriese gode en honger spoke. Kos aanbied is 'n verdienstelike daad wat ons ook herinner om nie gulsig of selfsugtig te wees nie.
Aalmoese aan monnike aanbied
Die eerste Boeddhistiese monnike het nie kloosters gebou nie. In plaas daarvan was hulle hawelose huishoudelike bedelaars wat gesmeek het vir al hul kos. Hulle enigste besittings was hul kleed en bedelkom.
In baie oorwegend Theravada-lande soos Thailand vertrou monnike vandag steeds op aalmoese vir die meeste van hul kos. Die monnike verlaat die kloosters vroegoggend. Hulle loop 'n enkele lêer, die oudste eerste, en dra hul aalmoese-bakkies voor hulle. Lêers wag vir hulle, kniel soms en plaas kos, blomme of wierookstokkies in die bakkies. Vroue moet versigtig wees om nie die monnike aan te raak nie.
Die monnike praat nie, selfs om dankie te sê. Die gee van aalmoese word nie as liefdadigheid beskou nie. Die gee en ontvang van aalmoese skep 'n geestelike verband tussen die klooster- en lekegemeenskappe. Mense het 'n verantwoordelikheid om die monnike fisiek te ondersteun, en die monnike is verplig om die gemeenskap geestelik te ondersteun.
Die praktyk om aalmoese te bedel, het meestal in Mahayana-lande verdwyn, hoewel monnike in Japan takuhatsu van tyd tot tyd 'versoek' (taku) 'met bakkies' (hatsu). Mense noem soms sutras in ruil vir donasies. Zen-monnike kan in klein groepies uitgaan en 'Ho' (dharma) sing terwyl hulle loop, wat beteken dat hulle die dharma saambring.
Monnike wat takuhatsu beoefen, dra groot strooihoede wat hul gesigte gedeeltelik verduister. Die hoede verhoed ook dat hulle die gesigte sien van diegene wat aan hulle aalmoese gee. Daar is geen gewer en geen ontvanger nie; net gee en ontvang. Dit suiwer die handeling van gee en ontvang.
Seremoniële voedselaanbiedinge is ook 'n algemene praktyk in Boeddhisme. Die presiese rituele en leerstellings daaragter verskil van skool tot skool. Kos kan eenvoudig en stil op 'n altaar gelaat word, met 'n klein boog, of uitgebreide sang en volle neerslae kan die aanbieding vergesel. Dit word gedoen, net soos met die aalmoese wat aan monnike gegee word, om kos op die altaar aan te bied, is 'n skakel om met die geestelike wêreld te verbind. Dit is ook 'n manier om selfsug te bevry en die hart oop te maak vir die behoeftes van ander.
Dit is 'n algemene praktyk in Zen om kosaanbiedings aan die honger spoke te bring. Tydens formele etes tydens sessie word 'n aanbiedingsbak deurgegee of aan elkeen gebring wat aan die ete gaan deelneem. Elkeen haal 'n klein stukkie kos uit sy bak, raak dit aan die voorkop en plaas dit in die offerkom. Die bak word dan seremonieel op die altaar geplaas.
Honger spoke verteenwoordig al ons gierigheid en dors en klou vas, wat ons verbind tot ons hartseer en teleurstellings. Deur iets weg te gee waarna ons verlang, los ons ons van ons eie vasklou en behoeftigheid om aan ander te dink.