Image deur cocoparisienne
Dit is skrikwekkend, hierdie oorgang tussen wêrelde, maar dit is ook aanloklik. Het u al ooit verslaaf geraak aan webtuistes van ondergang en somberheid, en elke dag aangemeld om die nuutste bewyse te lees dat ineenstorting binnekort kom, voel asof u byna in die steek gelaat word toe Peak Oil nie in 2005 begin het nie, of die finansiële stelsel nie in duie gestort het nie in 2008? (Ek is nog steeds self bekommerd oor Y2K.)
Kyk u na die toekoms met 'n mengsel van angs, ja, maar ook met 'n soort positiewe afwagting? As daar 'n groot krisis, 'n superstorm of finansiële krisis, is, is daar 'n deel van u wat sê: "Bring dit aan!" In die hoop dat dit ons kan bevry van ons kollektiewe gevangenskap in 'n stelsel wat niemand dien nie (selfs nie die elite) nie?
Vrees vir wat 'n mens die meeste begeer
Dit is heeltemal normaal om te vrees wat 'n mens die meeste wil hê. Ons wil die verhaal van die wêreld wat ons verslaaf het, oortref, wat die planeet doodmaak. Ons vrees wat die einde van die verhaal sal bring: die ondergang van baie wat bekend is.
Vrees of dit nie, dit gebeur alreeds. Sedert my kinderjare in die 1970's het ons verhaal van die volk vinnig verswak. Al hoe meer mense in die Weste glo nie meer dat die beskawing fundamenteel op die regte pad is nie. Selfs diegene wat die basiese perseel daarvan nog nie op 'n eksplisiete manier bevraagteken nie, het blykbaar moeg geword daarvoor. 'N Laag sinisme, 'n hipster-selfbewussyn het ons erns gedemp.
Wat eens werklik was, sê 'n plank in 'n partyplatform, word vandag gesien deur verskillende vlakke van "metafilters" wat dit ontleed in terme van beeld en boodskap. Ons is soos kinders wat ontstaan ​​het uit 'n verhaal wat ons eenmaal betower het, nou bewus daarvan dat dit net 'n verhaal is.
Die verhaal is van buite af ontwrig
Terselfdertyd het 'n reeks nuwe datapunte die verhaal van buite ontwrig. Die benutting van fossielbrandstowwe, die wonder van chemikalieë om die landbou te transformeer, die metodes van sosiale ingenieurswese en politieke wetenskap om 'n meer rasionele en regverdige samelewing te bewerkstellig - elkeen het ver van sy belofte gebly en onverwagte gevolge gebring wat die beskawing saam bedreig. . Ons kan net nie meer glo dat die wetenskaplikes alles goed in die hand het nie. Ons kan ook nie glo dat die voortgaande opmars van rede sosiale utopia sal bewerkstellig nie.
Vandag kan ons nie die toenemende agteruitgang van die biosfeer, die malaise van die ekonomiese stelsel, die afname in menslike gesondheid, of die volharding en die groei van wêreldwye armoede en ongelykheid, ignoreer nie. Ons het eens gedink dat ekonome armoede sou regmaak, politieke wetenskaplikes sal sosiale onreg regmaak, chemici en bioloë sal omgewingsprobleme oplos, die mag van die rede sou heers en ons sal beleid volg.
Ek kan onthou dat ek in die vroeë 1980's na kaarte van die agteruitgang van die reënwoud in National Geographic gekyk het en albei as verligting gevoel het - verligting omdat ten minste die wetenskaplikes en almal wat National Geographic lees nou bewus is van die probleem, so iets sal sekerlik gedoen word.
Niks is gedoen nie. Reënwoudafname het versnel, saam met byna elke ander bedreiging vir die omgewing wat ons in 1980 geweet het. Ons verhaal van die volk het onder die momentum van eeue heen getwiet, maar met elke dekade wat verbygegaan het, het die uitputting van sy kern, wat miskien met die industriële skaal van die Eerste Wêreldoorlog begin het, verder uitgebrei.
Toe ek 'n kind was, het ons ideologiese stelsels en massamedia die verhaal nog steeds beskerm, maar in die laaste dertig jaar het die invalle van die werklikheid sy beskermende dop gesteek en die noodsaaklike infrastruktuur daarvan verdwyn. Ons glo nie meer ons storievertellers, ons elite nie.
Het ons die visie van die toekoms verloor?
Ons het die toekomsvisie wat ons eens gehad het, verloor; die meeste mense het glad nie 'n toekomsvisie nie. Dit is nuut vir ons samelewing. Vyftig of honderd jaar gelede was die meeste mense dit eens oor die algemene buitelyne van die toekoms. Ons het gedink ons ​​weet waarheen die samelewing gaan. Selfs die Marxiste en die kapitaliste het saamgestem oor die basiese raamwerke daarvan: 'n paradys van gemeganiseerde ontspanning en wetenskaplik gemanipuleerde sosiale harmonie, met spiritualiteit wat heeltemal afgeskaf is of teruggevoer is na 'n wesenlike onvolkome lewenshoek wat meestal op Sondae plaasgevind het. Natuurlik was daar andersdenkendes van hierdie visie, maar dit was die algemene konsensus.
Soos 'n dier, wanneer 'n verhaal nader kom, gaan dit deur die doodsgevalle, 'n oordrewe lewensgevoel. Dus sien ons vandag dat oorheersing, verowering, geweld en skeiding absurde uiterstes aanneem wat 'n spieël hou teenoor wat eens verborge en diffuus was. Hier is 'n paar voorbeelde:
Dorpe in Bangladesh waar die helfte van die mense net een nier het, terwyl die ander in die orrelhandel in die swartmark verkoop is. Dit word gewoonlik gedoen om skuld af te betaal. Hier sien ons, letterlik, die omskakeling van lewe in geld wat ons ekonomiese stelsel dryf.
Gevangenisse in China waar gevangenes veertien uur per dag aanlyn videospeletjies moet spandeer om karakter-ervaringspunte op te bou. Die gevangenisbeamptes verkoop dan hierdie karakters aan tieners in die Weste. Hier sien ons, in uiterste vorm, die verbinding tussen die fisiese en virtuele wêrelde, die lyding en die uitbuiting waarop ons fantasieë gebou is.
Ou mense in Japan wie se familielede nie tyd het om hulle te sien nie, dus besoek hulle professionele familielede wat voorgee dat hulle familielede is. Hier is 'n spieël vir die ontbinding van die bande van gemeenskap en familie, wat deur geld vervang moet word.
Die hoogte van absurditeit
Natuurlik is al hierdie bleek in vergelyking met die gruwels wat die geskiedenis stipuleer en tot vandag toe endemies voortduur. Die oorloë, die volksmoord, die massa-verkragtings, die sweetwinkels, die myne, die slawerny.
Dit is die hoogtepunt van die absurde dat ons steeds waterstofbomme vervaardig en uraan-ammunisie uitgeput is op 'n tydstip dat die planeet in so 'n gevaar is dat ons almal moet saamstaan, en binnekort vir die beskawing enige hoop het om op te staan. Die absurditeit van oorlog het nog nooit die mees waarnemende onder ons vrygespring nie, maar oor die algemeen het ons vertellings gehad wat daardie absurditeit verduister of normaliseer en sodoende die Story of the World teen ontwrigting beskerm.
Soms gebeur daar iets wat so absurd, so aaklig, of so duidelik onregverdig is dat dit tot hierdie verdediging deurdring en mense baie bevraagteken van wat hulle as vanselfsprekend aanvaar het. Sulke gebeure bied 'n kulturele krisis aan. Tipies, alhoewel, die dominante mitologie herstel vinnig, en neem die gebeurtenis terug in sy eie vertellings.
Die Ethiopiese hongersnood het gehelp om die arme swart kinders te help om ongelukkig genoeg te wees om in 'n land te woon wat nog nie 'ontwikkel' het soos ons het nie. Die Rwandese volksmoord het gehandel oor wreedheid in Afrika en die behoefte aan humanitêre ingryping. Die Nazi-Holocaust het gehandel oor die bose oorname en die noodsaaklikheid om dit te stop.
Al hierdie interpretasies dra op verskillende maniere by tot die ou verhaal van die mense: ons ontwikkel, die beskawing is op die regte pad, goedheid kom deur beheer. Niemand hou by die ondersoek nie; hulle verdoesel in die voormalige twee voorbeelde die koloniale en ekonomiese oorsake van die hongersnood en volksmoord wat nog voortduur. In die geval van die Holocaust verduister die verklaring van die kwaad die massa-deelname van gewone mense - mense soos ek en jy. Onder die vertellings duur 'n onrustigheid voort, die gevoel dat daar iets verkeerd met die wêreld is.
Die handhawing van die fiksie dat die wêreld basies goed is
Die jaar 2012 is afgesluit met 'n klein, maar kragtige verhaal deurbraak: die Sandy Hook-bloedbad. Volgens die getalle was dit 'n klein tragedie: veel meer en ewe onskuldig is kinders in daardie jaar, of as gevolg van honger daardie week, in Amerikaanse drone-stakings dood as wat hulle in Sandy Hook gesterf het. Maar Sandy Hook het die verdedigingsmeganismes binnegedring wat ons gebruik om die fiksie te handhaaf dat die wêreld in orde is. Geen vertelling kan die geheel sinneloosheid bevat en die besef van 'n diep en aaklige verkeerdheid onderdruk nie.
Ons kon nie anders as om die vermoorde onskuldiges op die jong gesigte wat ons ken en die ouers se kwaad op ons self te karteer nie. Ek veronderstel my 'n oomblik dat ons almal presies dieselfde gevoel het. Ons was in kontak met die eenvoud van liefde en hartseer, 'n waarheid buite die verhaal.
Na die oomblik het mense haastig geraak om die gebeurtenis te begryp en dit binne 'n verhaal oor geweerbeheer, geestesgesondheid of die beveiliging van skoolgeboue te bedink. Niemand glo diep daaraan dat hierdie reaksies die kern van die saak raak nie. Sandy Hook is 'n anomale gegewenspunt wat die hele vertelling ontrafel - die wêreld maak nie meer sin nie.
Ons sukkel om te verduidelik wat dit beteken, maar geen verduideliking is voldoende nie. Ons kan voortgaan om voor te gee dat normaal nog normaal is, maar dit is een van 'n reeks "eindtyd" -gebeurtenisse wat die kultuur se mitologie afbreek.
Die wêreld is veronderstel om beter te word
Wie kon voorspel het, twee generasies gelede, toe die verhaal van vooruitgang sterk was, dat die een-en-twintigste eeu 'n tyd van skoolmassas sou wees, van vetsugtige vetsug, van toenemende skuld, van deurlopende onsekerheid, van intensivering van rykdom, van onvermoeide wêreldhonger, en van agteruitgang van die omgewing wat die beskawing bedreig? Die wêreld was veronderstel om beter te word. Ons was veronderstel om ryker, meer verlig te word. Die samelewing moes vermeerder.
Is verhoogde veiligheid die beste waarna ons kan streef? Wat het gebeur met visioene van 'n samelewing sonder slotte, sonder armoede, sonder oorlog? Is hierdie dinge buite ons tegnologiese vermoëns? Waarom lyk die visioene van 'n mooier wêreld wat so naby in die middel van die twintigste eeu gelyk het, so onbereikbaar dat al wat ons kan hoop, is om te oorleef in 'n steeds mededingender, al hoe meer gedegradeerde wêreld? Ons verhale het ons waarlik misluk.
Is dit te veel om te vra om in 'n wêreld te leef waarin ons menslike geskenke tot almal se voordeel strek? Waar ons daaglikse aktiwiteite bydra tot die genesing van die biosfeer en die welstand van ander mense? Ons het 'n verhaal van die mense nodig - 'n regte verhaal wat nie soos 'n fantasie voel nie - waarin 'n mooier wêreld weer moontlik is.
Verskeie visioenêre denkers het weergawes van so 'n verhaal aangebied, maar niemand het nog 'n ware verhaal van die volk geword nie, 'n algemeen aanvaarde stel ooreenkomste en vertellings wat betekenis aan die wêreld gee en menslike aktiwiteite koördineer om dit te vervul.
Ons is nog nie heeltemal gereed vir so 'n verhaal nie, want die oue, alhoewel in versiering, het nog steeds groot draaie van sy stof ongeskonde. En selfs wanneer hierdie ontrafel, moet ons nog steeds die ruimte tussen verhale deurkruis. In die onstuimige tye wat voorlê, sal ons bekende maniere van optree, dink en wees nie meer sin maak nie. Ons sal nie weet wat aangaan nie, wat dit alles beteken, en soms selfs wat werklik is. Sommige mense het daardie tyd al ingetree.
Is u gereed vir 'n nuwe verhaal van die mense?
Ek wens ek kon jou vertel dat ek gereed is vir 'n nuwe verhaal van die mense, maar alhoewel ek onder die vele wewers is, kan ek nog nie die nuwe kledingstukke ten volle bewoon nie. As ek die wêreld beskryf wat kan wees, twyfel en verwerp iets binne my, en onder die twyfel is dit 'n seer ding.
Die uiteensetting van die ou verhaal is 'n genesingsproses wat die ou wonde wat onder die stof versteek is, ontbloot en aan die genesende lig van bewustheid blootgestel word. Ek is seker dat baie mense wat dit gelees het, so 'n tyd deurgemaak het toe die opkikker-illusies weggeval het: al die ou regverdigings en rasionalisering, al die ou verhale. Gebeurtenisse soos Sandy Hook help om dieselfde proses op kollektiewe vlak te begin. So ook die superstorms, die ekonomiese krisis, politieke ineenstortings ... op die een of ander manier word die veroudering van ons ou mitologie blootgelê.
Die herhaling van die drade van spiritualiteit en aktivisme
Wat is die seer ding wat die vorm aanneem van sinisme, wanhoop of haat? Kan ons, as ons nie gesond is nie, hoop dat enige toekoms wat ons skep nie die wond wat ons weergee, weerspieël nie? Hoeveel rewolusies het in hul eie organisasies en lande weer die instellings van onderdrukking geskep wat hulle probeer omverwerp het? Slegs in die verhaal van die skeiding kan ons van buite af isoleer. Soos die verhaal afbreek, sien ons dat elkeen noodwendig die ander weergee. Ons sien die noodsaaklikheid om die lang-geswore drade van spiritualiteit en aktivisme te herenig.
Hou in gedagte dat ons 'n rowwe gebied het om deur te trek om na 'n nuwe verhaal van die mense te kom waar ons vandag is. As my beskrywing van 'n verhaal van saamwees, 'n hereniging van menslikheid en natuur, self en ander, werk en spel, dissipline en begeerte, materie en gees, man en vrou, geld en geskenk, geregtigheid en deernis, en soveel ander polariteite lyk idealisties of naïef, as dit sinisme, ongeduld of wanhoop opwek, moet u hierdie gevoelens asseblief nie eenkant toe stoot nie. Dit is nie hindernisse wat oorkom moet word nie (dit is deel van die ou verhaal van beheer). Dit is 'n poort om ons nuwe verhaal ten volle te bewoon, en die sterk uitgebreide krag om verandering te dien wat dit meebring.
Ons het nog nie 'n nuwe storie nie. Elkeen van ons is bewus van sommige van sy drade, byvoorbeeld in die meeste dinge wat ons vandag alternatief, holisties of ekologies noem. Hier en daar sien ons patrone, ontwerpe, opkomende dele van die stof. Maar die nuwe mite is nog nie gevorm nie.
In sulke oomblikke word ons slapende mensdom wakker
Ons sal 'n tydjie in die 'ruimte tussen verhale' bly. Dit is 'n baie kosbare - soms sê heilige - tyd. Dan is ons in kontak met die werklike. Elke ramp lê die werklikheid onder ons verhale bloot. Die vrees vir 'n kind, die hartseer van 'n moeder, die eerlikheid om nie te weet hoekom nie.
In sulke oomblikke word ons slapende mensdom wakker wanneer ons mekaar se hulp, mens tot mens, leer en leer wie ons is. Dit is wat aanhou gebeur elke keer as daar 'n ramp is, voordat die ou oortuigings, ideologieë en politiek weer oorneem. Nou kom die rampe en teenstrydighede so vinnig dat die verhaal nie genoeg pyn het om te herstel nie. Dit is die geboorteproses tot 'n nuwe verhaal.
Uitgesoek met toestemming van Hoofstuk 2:
Die mooier wêreld Ons harte ken is moontlik.
Video met Charles Eisenstein: Living the Change
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Vrees maak 'n baie beter vriend as vyand
Morfiese Resonansie: Een Persoon maak 'n verskil
Beyond Coping: Hoe om die krag te vind om aan te pak ...
Hernuwing is moontlik: ware vergifnis is 'n skoon lei
Vrou oorboord: die dieptes van depressie
Ondersoek ons ​​geloof en deurdagte veranderinge ...
Is jy bereid om te verander? Dit is maklik, regtig!