Maar net voor ek die handdoek ingooi, dan gooi hy weer `n klip in my bos om onrus onder my oordele en veroordelings te saai. Soos nou weer met sy nuwe buurman. Die storie kom so; Buurman verf weer die hoë pre-cast muur wat hom van sy Noordelike buurman skei. En soos hoeveel maal tevore voeter hy weer van die stellasie af en beland in die blombedding. Net toe kom loer die Noordelike buurman oor die muur en sê hy sien Buurman het hierdie stellasie gedoente (scaffolding noem Buurman dit) wat hy gebruik as hy buite aan die huis rond peuter soos verf en geute skoonmaak en so aan. Hy wil self bietjie aan sy huis verf en wil weet of hy die gedoente kan leen vir die taak.
My 74 jarige ou buurman is mos nou van geaardheid `n goeie mens en stem in om die pyperasie vir die man te leen, maar eers later, sê hy. Ek lê net eers bietjie en rus hier tussen die blomme. Mens moet so af en toe tot rus kom en die skoonheid van die natuur bewonder, as’t ware die blomme ruik en die bytjies van nader bekyk.
Hy het dit eintlik sarkasties bedoel, maar dit het by sy buurman verby gegaan. Later gaan slaan hy die stellasie self vir sy buurman op en wys hoe dit werk. Baie dankbaar is die man en sê hy hou van my buurman se manier van doen. “Jy sien nie kleur nie,” sê hy. “Jy sien net `n medemens wat hulp nodig het, en dit gee my moed vir die land van ons.” Sien, my buurman se nuwe buurman is `n Zoeloe. (meer…)
`n Vrou se werk hou mos nooit op nie. In teenstelling hiermee het die man eintlik hemel op aarde. Die dag as hy aftree is hy klaar gewerk en dan rus hy. Maar vir die arme rokdraers van die wêreld bied selfs aftrede geen respyt nie. Daar is `n huis en daar is huiswerk wat gedoen moet word tot die dag dat sy haar kop neerlê. `n Man voel mos amper jammer vir hulle, net soms!
Hoe dit ook al mag wees, dit is hier met die flinke uitdraf op die werf waar teenspoed en weemoed op een slag toeslaan. In haar has haak die voerder-van-voëls se voet aan `n klip vas en sy val, sy val oor die klip, en toe oor die mandjie vol nat wasgoed waaraan sy verbete klou voor sy die harde, koue plaveisel met haar tenger skouer tref. En toe sien sy sterretjies helder oor dag, en sy hoor voëltjies sing, en sy bly sommer net daar lê want daar is `n skreeuende pyn waar daar flus `n gekraak en geskeur in die skouer gehoor en gevoel is toe die lyf die aarde tref.
Die naakte ridder het die gevalle voëlvoerder op die bed gaan gemaklik maak en toe gaan stort soos hy beplan het voor hy die helse lawaai gehoor het, by die venster uit gekyk het en sy vrou op die grond sien lê het. Daar was nie tyd vir klere aantrek nie, dit was `n noodgeval. Die bure moes maar hulle oë sluit of die vertoning geniet.
Die voerder-van-voëls se vlerk moes toe onder narkose weer in sy potjie terug gesit word. Daar was niks gebreek of geskeur nie, maar die vlerk hang in `n “sling” om dit te laat rus en teen verdere skade te beskerm. Nou was die kaal man die wasgoed en voer die voëltjies … ten volle geklee maar met een kaal voet waarvan die groottoon swaar verbind is, en hy wonder oor hoeveel van die petalje die buurvrou toe regtig gesien het want sy bly skelm oor die muur loer, so asof sy hoop om die kaal naeler weer in aksie te sien.
Ek kry hierdie skreeusnaakse storie by Johan Kriek,`n ou skoolvriend van my. Ek plaas dit hier met sy toestemming.
Al wat ek onthou is, dat terwyl sy die rooshouttafel met die appel polish – sê sy “oupa (`n woord wat ek in my huis verbied het) jy lyk vannie (funny in Engels) terwyl sy met haar bottelhand (kan nie meer die woord “tietie” gebruik nie, netnou kry ek weer ‘n speech oor vrouens se siele) al druppende na my wys.