Kwarantyn van aggressie - Inligting
Kwarantyn van aggressie - Geskiedenis
In totale opposisie teen die toon van die neutraliteitswetgewing, het president Roosevelt in 'n toespraak op 5 Oktober 1937 in Chicago 'n internasionale "kwarantyn van die aggressorlande" gevra. Roosevelt besef dat hy die publieke opinie vooruitloop; dit sal dus 'n voorsprong op die openbare mening wees; dus sal dit lank duur voordat hy die tema herhaal.
Ek is bly om weer na Chicago te kom en veral die geleentheid te kry om deel te neem aan die toewyding van hierdie belangrike projek van burgerlike verbetering.
Tydens my reis deur die vasteland en terug is ek baie bewyse getoon van die resultaat van gesonde verstand samewerking tussen munisipaliteite en die federale regering, en ek is begroet deur tienduisende Amerikaners wat my in elke blik en woord vertel het dat hulle materiële en geestelike welstand het die afgelope paar jaar groot vordering gemaak.
En tog, soos ek met my eie oë gesien het, die welvarende plase, die florerende fabrieke en die besige spoorweë-soos ek die geluk en veiligheid en vrede wat ons wye land dek, gesien het, was ek byna onvermydelik verplig om ons vrede te kontrasteer met baie verskillende tonele wat in ander dele van die wêreld afspeel. Dit is omdat die mense van die Verenigde State onder moderne omstandighede ter wille van hul eie toekoms aan die res van die wêreld moet besin, dat ek, as die verantwoordelike uitvoerende hoof van die nasie, hierdie groot binnelandse stad gekies het. geleentheid om met u te praat oor 'n onderwerp van besliste nasionale belang.
Die politieke situasie in die wêreld, wat laat toeneem en steeds erger word, veroorsaak ernstige kommer en kommer vir alle mense en nasies wat in vrede en vriendskap met hul bure wil lewe.
Ongeveer vyftien jaar gelede is die hoop van die mensdom op 'n voortgesette era van internasionale vrede tot groot hoogtes gebring toe meer as sestig nasies hulself plegtig belowe het om nie wapens te neem ter bevordering van hul nasionale doelwitte en beleid nie. Die hoë aspirasies in die Briand-Kellogg-vredesverdrag en die hoop op vrede wat so ontstaan ​​het, het laat laat plek maak vir 'n spookagtige vrees vir rampspoed. Die huidige bewind van terreur en internasionale wetteloosheid het 'n paar jaar gelede begin.
Dit het begin deur ongeregverdigde inmenging in die binnelandse aangeleenthede van ander nasies of die inval in vreemde gebiede in stryd met verdragte en het nou 'n stadium bereik waarin die fondamente van die beskawing ernstig bedreig word. Die bakens en tradisies wat die vordering van die beskawing na 'n toestand van wet, orde en geregtigheid aangedui het, word uitgewis.
Sonder 'n oorlogsverklaring en sonder waarskuwing of regverdiging van enige aard word burgerlikes, insluitend vroue en kinders, genadeloos vermoor met bomme uit die lug. In tye van sogenaamde vrede word skepe sonder oorsaak of kennisgewing deur duikbote aangeval en laat sink. Nasies steun en neem kant in burgeroorlogvoering in nasies wat hulle nog nooit 'n hoer gehad het nie Nasies wat vryheid beweer, ontken dit aan ander. Onskuldige volke en nasies word wreed opgeoffer aan 'n hebsug na mag en oppergesag wat sonder sin vir geregtigheid en menslike oorweging is.
Om 'n onlangse skrywer te omskryf, "miskien voorsien ons 'n tyd waarin mans, verheug in die tegniek van moord, so hewig oor die wêreld sal woed dat elke kosbare ding in gevaar is, elke boek en prentjie en harmonie, elke skat wat deur twee versamel word millenniums, die klein, die delikate, die weerlose-alles sal verlore gaan of verwoes of heeltemal vernietig word. "
As hierdie dinge in ander dele van die wêreld gebeur, laat niemand dink dat Amerika sal ontsnap nie, dat hulle genade kan verwag, dat hierdie Westelike Halfrond nie aangeval sal word nie, en dat dit rustig en vreedsaam sal voortgaan met die etiek en die kunste van die beskawing. As daardie dae kom, "sal daar geen veiligheid wees nie, geen hulp van die owerheid, geen antwoord in die wetenskap nie. Die storm sal woed totdat elke kultuurblom vertrap word en alle mense in 'n groot chaos gelyk is."
As daardie dae nie moet gebeur nie-as ons 'n wêreld wil hê waarin ons vrylik kan asemhaal en in vrees kan lewe, moet die vredeliewende nasies 'n daadwerklike poging aanwend om wette en beginsels te handhaaf waarop alleen vrede kan rus veilig. Die vredeliewende nasies moet 'n gesamentlike poging aanwend teen die oortredings van verdrae en die onwetendheid van menslike instinkte wat vandag 'n toestand van internasionale anargie en onstabiliteit skep, waaruit daar geen ontsnapping is deur blote isolasie of neutraliteit nie.
Diegene wat hul vryheid koester en die gelyke reg van hul bure erken en respekteer om vry te wees en in vrede te lewe, moet saamwerk vir die oorwinning van die wet en morele beginsels, sodat vrede, geregtigheid en vertroue in die wêreld kan heers. Daar moet teruggekeer word na 'n geloof in die beloofde woord, in die waarde van 'n ondertekende verdrag. Die feit dat nasionale moraliteit net so belangrik is as privaat moraliteit, moet erken word.
'N Biskop skryf my nou die dag:
Dit lyk vir my dat daar iets ten behoewe van die gewone mensdom gesê moet word teen die huidige praktyk om die gruwels van oorlog aan hulpelose burgers, veral vroue en kinders, oor te dra. Dit is moontlik dat so 'n protes deur baie mense, wat beweer dat hulle realiste is, as nutteloos beskou het, maar dit mag nie so wees dat die hart van die mensdom so met afgryse vervul is oor die huidige onnodige lyding dat die krag genoegsaam gemobiliseer kon word nie volume om sulke wreedheid in die komende dae te verminder. Alhoewel dit twintig jaar kan duur, wat God verbied het, voordat die beskawing sy korporatiewe protes teen hierdie barbaarsheid effektief kan maak, kan sterk stemme die dag bespoedig.
Daar is 'n solidariteit en onderlinge afhanklikheid van die moderne wêreld, tegnies sowel as moreel, wat dit vir enige volk onmoontlik maak om hulself te isoleer van ekonomiese en politieke omwentelinge in die res van die wêreld, veral as sulke omwentelinge blykbaar versprei en nie afneem nie . Daar kan geen stabiliteit of vrede in die nasies of tussen die nasies wees nie, behalwe onder wette en morele standaarde waaraan almal voldoen. Internasionale anargie vernietig elke grondslag vir vrede. Dit stel die onmiddellike of die toekomstige veiligheid van elke nasie, groot of klein, in gevaar. Dit is dus vir die mense van die Verenigde State van lewensbelang en belang dat die heiligheid van internasionale verdrae en die handhawing van internasionale moraliteit herstel word.
Die oorgrote meerderheid van die mense en nasies van die wêreld wil vandag in vrede lewe. Hulle streef daarna om hindernisse teen handel te verwyder. Hulle wil hulself inspan in die nywerheid, in die landbou en in die sakewêreld, sodat hulle hul rykdom kan vergroot deur die vervaardiging van goedere wat goed produseer, eerder as om te probeer om militêre vliegtuie en bomme en masjiengewere en kanonne te vervaardig vir die vernietiging van menselewens en eiendom.
In die nasies van die wêreld wat skynbaar bewapening ophoop vir aggressiewe doeleindes, en in die ander nasies wat vrees vir aggressie teen hulle en hul veiligheid, word 'n baie groot deel van hul nasionale inkomste direk aan bewapening bestee. Dit strek van 30 tot 50 persent. Die verhouding wat ons in die Verenigde State bestee, is baie minder as 11 of 12 persent. Hoe bly is ons dat die huidige omstandighede ons toelaat om ons geld in brûe en boulevards, damme en herbossing, die bewaring van ons grond en vele ander soorte nuttige werke te plaas eerder as in groot staande leërs en groot voorraad gereedskap van oorlog.
Ek is verplig en julle is nietemin verplig om vorentoe te kyk. Die vrede, die vryheid en die veiligheid van 90 persent van die bevolking van die wêreld word in die gedrang gebring deur die oorblywende 10 persent wat 'n afbreek van alle internasionale orde en wet dreig. Die 90 persent wat in vrede onder die wet wil lewe en volgens morele standaarde wat deur die eeue heen byna universele aanvaarding ontvang het, kan en moet 'n manier vind om hul wil te laat seëvier.
Die situasie is beslis van universele belang. Die betrokke vrae hou nie net verband met die skending van spesifieke bepalings van spesifieke verdrae nie; dit is kwessies van oorlog en van vrede, van internasionale reg, en veral van beginsels van die mensdom. Dit is waar dat dit definitiewe oortredings van ooreenkomste behels, en veral die Verbond van die Volkebond, die Briand-Kellogg-verdrag en die Nege Mag-verdrag. Maar dit behels ook probleme van die wêreldekonomie, wêreldveiligheid en die wêreldmenslikheid.
Dit is waar dat die morele bewussyn van die wêreld die belangrikheid van die verwydering van ongeregtighede en gegronde griewe moet erken; maar dit moet terselfdertyd gewek word aan die noodsaaklikheid om heiligheid van verdrae te eerbiedig, die regte en vryhede van ander te respekteer en 'n einde te maak aan dade van internasionale aggressie.
Dit blyk ongelukkig waar te wees dat die epidemie van wetteloosheid in die wêreld besig is om te versprei. As 'n epidemie van fisiese siektes begin versprei, keur die gemeenskap dit toe en sluit dit aan by 'n kwarantyn van die pasiënte om die gesondheid van die gemeenskap te beskerm teen die verspreiding van die siekte.
Dit is my vasbeslotenheid om 'n vredesbeleid te volg en alle praktiese maatreëls te tref om betrokkenheid by oorlog te vermy. Dit behoort ondenkbaar te wees dat in hierdie moderne era, en in die lig van die ervaring, elke nasie so dwaas en genadeloos kan wees dat dit die risiko loop om die hele wêreld in oorlog te dompel deur die indringing en oortreding van, in stryd met plegtige verdrae, in gevaar te stel gebied van ander nasies wat hulle geen werklike skade berokken het nie en wat te swak is om hulself voldoende te beskerm. Tog word die vrede van die wêreld en die welsyn en veiligheid van elke nasie vandag bedreig deur presies dit.
Geen nasie wat weier om verdraagsaamheid te beoefen en die vryheid en regte van ander te respekteer nie, kan lank lank sterk bly en die vertroue en respek van ander nasies behou. Geen nasie verloor ooit sy waardigheid of goeie reputasie deur sy verskille te versoen nie en deur groot geduld met die regte van ander nasies uit te oefen.
Oorlog is 'n besmetting, of dit nou verklaar of nie verklaar word nie. Dit kan state en mense wat versigtig is van die oorspronklike toneel van vyandelikhede, verswelg. Ons is vasbeslote om uit die oorlog te bly, maar ons kan ons nie verseker teen die rampspoedige gevolge van oorlog en die gevare van betrokkenheid nie. Ons neem maatreëls wat ons risiko van betrokkenheid tot die minimum beperk, maar ons kan nie volledige beskerming hê in 'n wêreld van wanorde waarin vertroue en veiligheid gebreek het nie.
As die beskawing wil voortbestaan, moet die beginsels van die Vredevors herstel word. Gebroke vertroue tussen nasies moet herleef. Die belangrikste van alles is dat die wil vir vrede van vredeliewende nasies tot die einde moet uitspreek dat nasies wat in die versoeking kom om hul ooreenkomste te skend en die regte van ander, van so 'n rede sal verdwyn. Daar moet positiewe pogings wees om vrede te bewaar. Amerika haat oorlog. Amerika hoop op vrede. Daarom is Amerika aktief betrokke by die soeke na vrede.
Oor aggressie (Duits: Das sogenannte Böse. Zur Naturgeschichte der Aggression, "So-called Evil: on the natural history of aggression") is 'n 1963-boek deur die etoloog Konrad Lorenz, dit is in 1966 in Engels vertaal.  Terwyl hy in die proloog skryf, "is die onderwerp van hierdie boek aggressie, dit wil sê die veginstink by dier en mens wat gerig is teen lede van dieselfde spesie. "(Bladsy 3)
Die boek is baie keer beoordeel, beide positief en negatief, deur bioloë, antropoloë, psigoanaliste en ander. Baie kritiek was gerig op die uitbreiding van Lorenz se bevindings oor nie-menslike diere tot mense.
Kwarantyn voor 'Kwarantyn '
Terwyl ons die woord kan naspeur kwarantyn tot die tyd van die Swart Dood, strek die praktyk om die siekes te isoleer baie verder. Trouens, verwysings na die isolasie van mense met melaatsheid kan in die Bybel gevind word, en hospitale word ontbied lazarettos, wat doelbewus buite die middestad gebou is, bestaan ​​in die eerste helfte van die 14de eeu in Venesië. (Die naam lazaretto self is vernoem na die bedelaar Lasarus, die beskermheilige van melaatses in die katolisisme.)
Toe die Swart Dood Europa begin verwoes, het stede en amptenare gesukkel om die uitbrake te bekamp sonder om te weet wat dit veroorsaak het. Voordat mense 'n idee van mikrobes of 'n volledige teorie van oordrag gehad het, was daar mededingende idees oor besmetting, verduidelik Appuhn.
A "lazaretto " in Napels, Italië. Krediet: Wellcome Collection
'[Destyds] sê sommige mense dat dit veroorsaak word deur 'n slegte astrologiese veronderstelling, sommige mense sê dat dit goddelike straf is,' sê hy. Maar 'n patroon het reeds ontstaan ​​in die vroeë benaderings tot inperking: "Hulle het erken en gedra asof die kontak tussen besmette en nie-besmette mense of besmette voorwerpe en nie-besmette mense die siekte versprei."
Voor die wettige instelling van kwarantyn het amptenare in Reggio, Italië, verklaar dat mense wat deur die plaag geraak is, na die velde buite die stad geneem moet word om te herstel of te sterf. En, sê Appuhn, 'Daar is iets werklik lewensgetrou oor die plaagtonele in Monty Python en die Heilige Graal. Daar is aansienlike bewyse dat hulle net mense wat nog lewe, maar baie siek was, sou uithaal en dat hulle hulle net op hierdie afgeleë eilande sou stort en hulle sou laat sterf. "
Die uitbraak van 1348 het 'n dringendheid veroorsaak om die prosedures te versterk en 'n regsraamwerk daarvoor te bou, verduidelik Appuhn. En dit het hulle natuurlik ook 'n naam gegee.
In die Verenigde State het dit 'n bietjie proses geverg om enige soort nasionale kwarantynbeleid te ontwikkel. Soos baie ander aangeleenthede, het die staat dit aanvanklik beval om die toestroming van aansteeklike siektes te hanteer, maar herhaaldelike uitbrake van geelkoors het die kongres in 1878 aangespoor om die National Quarantine Act te aanvaar, wat 'n pad vir federale betrokkenheid geskep het. In 1892 het 'n cholera -uitbraak amptenare aangespoor om die federale regering meer gesag te gee om die vereistes op te lê. Teen 1921 is die kwarantynstelsel heeltemal genasionaliseer.
Tans is daar 20 kwarantynstasies in die Verenigde State, wat mense met siektes soos geelkoors, cholera en ja, pes isoleer - baie van dieselfde siektes wat gehelp het om die stelsel te ontwikkel wat vandag gebruik word.
Iran se lang geskiedenis van terreur en aggressie
Iran se minister van buitelandse sake beweer John Kerry het hom vertel van Israeliese aanvalle in Sirië
Iran se ministerie van buitelandse sake ondersoek die klank van die klank van die opmerkings van Mohammad Javad Zarif oor John Kerry FOX News 'Rich Edson se verslae oor' spesiale verslag '
Iran se onlangse aggressiewe optrede teen die VSA en sy bondgenote volg op 'n lang geskiedenis van terreur deur die staat, insluitend 'n onlangse modernisering van taktiek in die vorm van kuberkrane en desinformasieveldtogte.
Nuwe beelde wat Dinsdag deur die Amerikaanse vloot uitgereik is, wys hoe die skepe van die Iraanse rewolusionêre wag "onveilige en onprofessionele" maneuvers om Amerikaanse skepe in die Persiese Golf verrig.
Dit is die laaste provokasie deur Iran-die tweede grootste land in die Midde-Ooste-terwyl dit voorberei om met die VSA en ander wêreldleiers te onderhandel oor die kernkragooreenkoms met Iran in 2015.
Sedert Iran in 1979 die Islamitiese Republiek van Iran geword het, het Iran 'n lang geskiedenis van terreur en ander aggressiewe optrede om sy politieke doelwitte te bereik.
Vir 42 jaar is dit deur die VSA en ander wêreldmoondhede aangewys as die voorste staatsborg van terrorisme regoor die wêreld. Dit het ander terreurorganisasies - soos die Taliban en Hezbollah - gesteun om sy doelwitte te bereik.
Geskiedenis van terreur
Voor die Iranse rewolusie is die land beheer deur Shah Mohammad Reza Pahlavi, wie se familie Iran sedert 1925 beheer het. Maar vanaf die 1950's het Shah Reza se bewind - met die steun van die VSA - al hoe meer outoritêr geword.
Die sjah het Iran probeer verwester en het meer geleenthede vir Iranse burgers geskep om suksesvol te wees in sake en onderwys. In 1979 het Pahlavi se diktatoriale regering egter gelei tot 'n rewolusie wat hom van die mag verwyder het.
Pahlavi is vervang deur Ayatollah Ruhollah Khomeini en die Islamic Revolutionary Guard Corps, 'n tak van die Iraanse regering wat dekades lank terroriste -aktiwiteite teen die VSA en sy bondgenote beoefen het.
Sewe maande nadat Iran amptelik 'n Islamitiese republiek geword het, het dit begin met die gebruik van terrorisme as 'n taktiek om sy politieke doelwitte te bereik en vrees by sy vyande in te boesem.
Op 4 November 1979 het 'n groep radikale Iraanse studente die Amerikaanse ambassade in Teheran binnegestorm. Vyftig Amerikaanse burgers is as gyselaars geneem. Die studente eis dat die destydse president Carter die sjah-wat uit sy geboorteland gevlug het-uitlewer, terug na Iran om verhoor te word. Khomeini het reeds 'n bevel uitgevaardig om die regering te suiwer van amptenare wat lojaal is aan die ballingskap wat gelei het tot duisende teregstellings.
Carter het geweier om die shah om te draai. Die gyselaars is 444 dae lank aangehou en het bygedra tot die verlies van Carter in die presidensiële verkiesing van 1980 teen Ronald Reagan. Maar Iran het sy terreurbewyse versterk.
Onder steun van Iran het die terreurgroep Hezbollah tussen 1982 en 1992 byna 100 buitelandse burgers in Libanon ontvoer, waaronder 'n groot aantal Amerikaners. Sommige van die ontvoerde Amerikaners het jare in ballingskap deurgebring, terwyl ander, waaronder CIA -stasiehoof William Buckley, gemartel en vermoor is.
Hezbollah, wat 'n Sjia -islamistiese politieke party en militante groep in Libanon is - het die Amerikaanse ambassade in Beiroet in 1983 gebombardeer en 63 mense doodgemaak, waaronder die "hele Amerikaanse sentrale intelligensie -agentskap in die Midde -Ooste."
Iran ondersteun ook die bombardement van 1983 by die Amerikaanse mariene kaserne op die Internasionale Lughawe in Beiroet, wat bykans 250 mariniers doodgemaak en 100 ander gewond het. Iran ondersteun ook die bombardement van die Amerikaanse ambassade in Koeweit in 1983 deur Hezbollah.
Iran is ook vasbeslote om die sluipmoorde op verskeie mense, waaronder baie politieke teenstanders, te lei.
Shapour Bakhtiar, die laaste premier van Iran voor die revolusie, het die nasionale beweging van Iraanse verset in ballingskap in Frankryk gelei. In 1991 in 'n voorstad van Parys, is hy deur Iraanse sluipmoordenaars vermoor. Toe een van die moordenaars 20 jaar later vrygelaat is, is hy deur Iranse amptenare as 'n held ontvang.
Daarbenewens het Iran 'n onstuimige verhouding gehad met sy buurman in die Midde -Ooste, Afghanistan, wat dateer uit 1979.
Die Midde -Ooste -instituut berig dat Iran "gelyktydig steun verleen aan die Afghaanse regering en die Taliban in die hoop om hulle verdeeld te hou en politieke ontwikkelinge te beïnvloed sodra die VSA sy magte aftrek." As gevolg hiervan, in sy voortdurende poging om die VSA wêreldwyd te verswak, het Iran wapens en finansiële steun aan die Taliban verleen om teen die Amerikaanse geleide koalisiemagte in Afghanistan te gebruik.
Israel, een van die naaste bondgenote aan die VSA, was ook 'n algemene doelwit vir Iraanse gesanksionaliseerde terrorisme. Iran poog voortdurend om Israel se plek in die Midde-Ooste te ondermyn omdat geweld deur die staat vrede in die streek voorkom.
Iran se terrorisme -taktiek het sedert 1979 ontwikkel en brei nou verder uit as fisiese geweld, wapenverspreiding en bombardemente en bevat meer ontasbare en moderne terreurmetodes.
Modernisering van terreurtaktieke
In die afgelope jaar het Iran se vermoë om terreur en vrees oor die hele wêreld te veroorsaak, ontwikkel om nie net fisiese aanvalle nie, maar ook 'n magdom kuberaanvalle te insluit, wat wissel van desinformasieveldtogte tot diefstal van data.
Die afgelope paar jaar het Iraanse onderdane wat namens die Iraanse regering werk, gekoördineerde veldtogte van kuberaanvalle teen die VSA en sy bondgenote onderneem.
In 2016 het sewe Iraanse beskuldigdes probeer om Amerikaanse finansiële instellings te saboteer deur toegang te verkry tot die beheerstelsels van 'n dam in New York. Die hackers werk spesifiek vir die Islamic Revolutionary Guard Corps.
Twee jaar later het die DOJ aangekondig dat nege beskuldigdes, wat ook namens die Iraanse regering en die wagkorps werk, in rekenaarstelsels van 320 universiteite in 22 lande ingebreek het en miljarde dollars eksklusiewe navorsing gesteel het.
Verlede September is nog drie Iraanse hackers aangekla omdat hulle kritieke inligting oor Amerikaanse lugvaart- en satelliettegnologie gesteel het. Hulle het baie ondernemings in die VSA en in die buiteland geteiken en netwerke suksesvol in die gedrang gebring en sensitiewe inligting gesteel.
Boonop was Iraanse groepe vasbeslote om disinformasie te versprei rondom die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020.
Twitter het aangekondig dat meer as 200 rekeninghandvatsels uit Iran verwyder is as deel van 'n ondersoek na moontlike buitelandse invloed op die verkiesing.
Die Amerikaanse ministerie van tesourie het ook nuwe sanksies teen die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps aangekondig, tesame met die Quds Force van die IRGC en die Bayan Rasaneh Gostar -instituut, "omdat hulle direk of indirek betrokke was by, geborg, verberg het of andersins aan buitelandse inmenging deelgeneem het. "in die verkiesing.
Die bedreiging van deur die staat geborgde kuberindringings is steeds 'n uitdaging vir die VSA en sy bondgenote oor die hele wêreld.
Die Biden -administrasie en Iran
Ondanks Iran se lang geskiedenis van fisiese en kuberterrorisme, het president Biden te kenne gegee dat sy administrasie 'n meer openlike benadering tot diplomasie met die staat sal neem, insluitend moontlik opheffing van sanksies en amptelike herbetreding van die Iran-kernooreenkoms.
Daarteenoor het die administrasie van voormalige president Trump 'n 'maksimum drukveldtog' teen Iran begin, waaronder ongeveer 1500 sanksies teen die staat en die onttrekking van die Iranse kernooreenkoms.
Bekommerde Republikeinse lede van die kongres het reeds aksie geneem om te verseker dat die Biden -administrasie nie aan Iran se eise sal voldoen nie.
Verlede maand het die komitee van die minister van buitelandse sake, Michael McCaul, R-Texas, saam met 20 Republikeinse lede van die komitee, die Iran Sanctions Relief Review Act van 2021 bekendgestel.
Die wetsontwerp is die huisgenoot van wetgewing wat deur senator Bill Hagerty, R-Tenn., Geborg word, en sou die Kongres die mag gee om enige poging van die Biden-administrasie om sanksies teen die Iraanse regime op te hef, te ignoreer.
Daarbenewens het die voormalige minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, verlede week by ses republikeinse wetgewers aangesluit om die Max Pressure Act bekend te stel; nuwe wetgewing wat die maksimum drukveldtog sou kodifiseer, maak dit byna onmoontlik vir Biden om die Iraanse sanksies te verlig.
Hollie McKay en Greg Norman van Fox News het tot hierdie verslag bygedra.
Geskiedenis van kwarantyn
Die praktyk van kwarantyn, soos ons dit ken, het gedurende die 14de eeu begin in 'n poging om kusstede teen plaagepidemies te beskerm. Skepe wat uit besmette hawens na Venesië aankom, moes 40 dae lank voor anker sit voordat hulle land. Hierdie praktyk, wat kwarantyn genoem word, is afgelei van die Italiaanse woorde quaranta giorni wat 40 dae beteken.
Vroeë Amerikaanse kwarantyn
Toe die Verenigde State eers gestig is, is min gedoen om die invoer van aansteeklike siektes te voorkom. Beskerming teen ingevoerde siektes val onder plaaslike en staats jurisdiksie. Individuele munisipaliteite het 'n verskeidenheid kwarantynregulasies uitgevaardig vir aankomende vaartuie.
Staats- en plaaslike regerings het sporadiese pogings aangewend om kwarantynvereistes te stel. Voortgesette uitbrake van geelkoors het uiteindelik daartoe gelei dat die Kongres federale kwarantynwetgewing in 1878 aanvaar het. Hierdie wetgewing het, hoewel dit nie in stryd was met state en regte nie, die weg gebaan vir federale betrokkenheid by kwarantynaktiwiteite.
Beamptes van die Amerikaanse openbare gesondheidsdiens, net soos dié wat in hierdie prent geneem is, omstreeks 1912, het uniforms gedra terwyl hulle in die laat 19de eeu die kwarantynstasies uitgevoer het. Foto met vergunning van die National Library of Medicine.
Uitbarstings van cholera uit passasierskepe wat uit Europa aankom, het die wet in 1892 herinterpreteer om die federale regering meer gesag te gee om kwarantynvereistes op te lê. Die volgende jaar het die kongres wetgewing goedgekeur wat die federale rol in kwarantynaktiwiteite verder verduidelik. Namate die plaaslike owerhede die voordele van federale betrokkenheid besef het, is plaaslike kwarantynstasies geleidelik aan die federale regering oorgedra. Bykomende federale fasiliteite is gebou en die aantal personeel is verhoog om beter dekking te bied. Die kwarantynstelsel is teen 1921 volledig genasionaliseer toe die administrasie van die laaste kwarantynstasie aan die federale regering oorgedra is.
Wet op Openbare Gesondheidsdiens
Die Eksterne eksterne ikoon van 1944 van die Public Health Service Act het die federale regering en kwarantynowerheid vir die eerste keer duidelik gevestig. Die wet het die Amerikaanse openbare gesondheidsdiens (PHS) die verantwoordelikheid gegee om die bekendstelling, oordrag en verspreiding van oordraagbare siektes uit die buiteland na die Verenigde State te voorkom.
Herorganisasie en uitbreiding
Hierdie PHS -snyersskip is gebruik om kwarantyninspekteurs te vervoer aan boord van skepe wat die geel kwarantynvlag vaar. Die vlag is gewaai totdat kwarantyn en doeanepersoneel die skip ondersoek en skoonmaak om by die hawe aan te lê.
Oorspronklik deel van die tesourie -afdeling, Quarantine en PHS, sy ouerorganisasie, het in 1939 deel geword van die Federale Veiligheidsagentskap. In 1953 het PHS en Quarantine by die Departement van Gesondheid, Onderwys en Welsyn (HEW) aangesluit. Kwarantyn is daarna in 1967 oorgedra na die agentskap wat nou bekend staan ​​as die Centers for Disease Control and Prevention (CDC).
Toe CDC verantwoordelikheid aanvaar vir kwarantyn, was dit 'n groot organisasie met 55 kwarantynstasies en meer as 500 personeellede. Kwarantynstasies was by elke hawe, internasionale lughawe en groot grensoorgange geleë.
Van inspeksie tot ingryping
Na die evaluering van die kwarantynprogram en die rol daarvan in die voorkoming van oordrag van siektes, het CDC die program in die sewentigerjare afgewerk en die fokus daarvan verander van roetine -inspeksie na programbestuur en intervensie. Die nuwe fokus sluit in 'n verbeterde toesigstelsel om die aanvang van epidemies in die buiteland te monitor en 'n gemoderniseerde inspeksieproses om aan die veranderende behoeftes van internasionale verkeer te voldoen.
Teen 1995 was alle Amerikaanse hawens van toegang deur slegs sewe kwarantynstasies gedek. 'N Stasie is in 1996 bygevoeg in Atlanta, Georgia, net voordat die stad die Olimpiese Somerspele 1996 aangebied het. Na die ernstige akute respiratoriese sindroom (SARS) -epidemie van 2003, het CDC die kwarantynstasie -stelsel herorganiseer en uitgebrei na 18 stasies met meer as 90 veldwerknemers.
Nou in kwarantyn
Die afdeling vir globale migrasie en kwarantyn is deel van die CDC & rsquos National Center for Emerging and Zoonotic Infectious Diseases en het sy hoofkwartier in Atlanta. Kwarantynstasies is geleë in Anchorage, Atlanta, Boston, Chicago, Dallas, Detroit, El Paso, Honolulu, Houston, Los Angeles, Miami, Minneapolis, New York, Newark, Philadelphia, San Diego, San Francisco, San Juan, Seattle en Washington, DC (sien kontaklyste en kaart).
Onder sy gedelegeerde gesag is die afdeling vir globale migrasie en kwarantyn bevoeg om individue en wildlewe wat vermoedelik 'n oordraagbare siekte dra, aan te hou, medies te ondersoek of voorwaardelik vry te laat.
Tekens soos hierdie, vir die El Paso -kwarantynstasie, identifiseer die kwarantynstasie -fasiliteite wat op lughawens en by landgrensoorgange geleë is.
Baie ander siektes van groot belang vir die gesondheid, soos masels, bof, rubella en waterpokkies, word nie in die lys van kwarantynbare siektes vervat nie, maar hou steeds 'n gesondheidsrisiko vir die publiek in. Personeel van die kwarantynstasie reageer op berigte van siek reisigers aan boord van vliegtuie, skepe en by grensoorgange om 'n beoordeling van die risiko vir openbare gesondheid te doen en 'n gepaste reaksie te begin.
'N Kwarantynverhaal: 'n kort familiegeskiedenis van my oupa
Die verhale van veterane word nie gereeld vertel nie, ondanks alles wat hulle vir hierdie land gedoen het. Ek is 'n voorstander van die menslike lewe, so ek is teen aggressieoorloë. Dit is nog steeds belangrik om hierdie veterane te erken, want sonder hulle sou die land anders wees.
My oupagrootjie, Cleveland Valrey, het 30+ jaar in die weermag gedien. Hy was eintlik een van die eerste swart mans wat 'n valskermspringer vir die Amerikaanse lugmag was. Hy het gedien in die Tweede Wêreldoorlog, Viëtnam -oorlog, Koreaanse Oorlog en die oorlog in die Dominikaanse Republiek.
Tydens die COVID -kwarantyn het ek die kans gekry om saam met my oupagrootjie te gaan sit en te praat oor sy lewe en sy opvoeding. Hy het die grootste deel van sy lewe in die weermag deurgebring en het gesien hoe die weermag van geskei tot geïntegreerd gaan.
Xion: Waarom het u vrywillig as valskermspringer gewerk?
My oupa, Cleveland Valrey: Ek was nog altyd lief vir 'n nuwe avontuur. Toe ek in die hospitaal was (nadat ek in 'n helikoptermissie neergeskiet is) was daar 'n ander pasiënt in dieselfde afdeling as ek wat my gewaag het om dit te word. Ek was ook lief daarvoor om speelgoedvliegtuie te vlieg toe ek terug was op die laerskool. Ek hou daarvan om uit vliegtuie te spring en dit ook te vlieg.
Die adrenalien in my lyf het altyd gepomp. Ek het nooit regtig daaraan gewoond geraak nie, maar ek sal nooit nadink oor wat verkeerd kan gaan nie. Ek was hoofsaaklik daarop ingestel om uit die lug op die grond te kom sonder om myself dood te maak.
Xion: Hoeveel spronge het jy geneem?
Oupa: Ek het 127 spronge geneem, en een gevegspring. Gereelde spronge wat u doen vir betaling en 'n gevegsprong wat u bo -op u vyand beland.
Xion: Wat gaan deur jou kop die eerste keer dat jy spring?
Oupa: Die adrenalien in my lyf het altyd gepomp. Ek het nooit regtig daaraan gewoond geraak nie, maar ek sal nooit nadink oor wat verkeerd kan gaan nie. Ek was hoofsaaklik daarop ingestel om uit die lug op die grond te kom sonder om myself dood te maak.
Xion: Wanneer het die weermag geïntegreer geraak?
Oupa: President Truman onderteken die bevel in 1947 om die dienste te integreer. Die dienste is eers in 1950 volledig geïntegreer. Dit het lank geneem, want daar was baie weerstand in die leër se hiërargie.
Xion: Het die weermag jou ekstra betaal vir valskermspring?
Oupa: Die weermag het my ekstra betaal. Dit is nog 'n rede waarom ek begin valskerm spring het. Hulle het 'n gevaarlike heffing betaal.
Xion: Was u verbaas om te hoor dat die produksiemaatskappy 'n fliek wil maak oor u ervaring in die weermag?
Oupa: Nee, ek was nie verbaas nie, want dit is 'n mark vir my ervaring. Elke keer as daar 'n mark is vir iets, sal iemand 'n manier vind om dit te benut.
Xion: Het u persoonlik een van die ander mans geken wat hul verhaal in 'Brother Ranger' vertel het?
Oupa: Ek ken die manne in die film natuurlik ons ​​was almal in dieselfde geselskap. Ons het almal die opleiding in Georgia ondergaan, en ons het saam met die treinrit van Georgia na Kalifornië gegaan. Ons het ook saam geveg.
Oor hierdie kwarantyn het ek baie geleer oor my oupa en sy ervarings in die weermag. Dit is 'n seën dat hy nog lewe om hierdie stories vandag vir my te vertel.
Hotelle as vektore van siektes
Ons stel hotelle voor as plekke van vryheid en selfs anonimiteit - ondanks die feit dat ons van aankoms tot vertrek deur oë en kameras dopgehou word, ons kredietkaarte ingedien is en elke swipe van ons sleutelkaart ons onthulling onthul. Die hotel in kwarantyn maak sulke bedrywighede sigbaar, wat die adelaars besweer Hotel Kalifornië, 'n plek "wat u nooit kan verlaat nie."
Bob Davidson, 'n navorser wat kyk na kulturele teorieë oor ruimte, kos en gasvryheid, sê:
'Hotelle het 'n lang geskiedenis van aanhouding. Hul ruimtes kan maklik herontwerp word, van ontspanning tot inperking, terwyl lobby's kontrolepunte word en kamers oënskynlik selle vir diegene wat nie kan wag om huis toe te gaan nie.
En vir baie hotelbewoners - vlugtelinge wat byvoorbeeld op verwerking wag - lyk 'n verblyf in 'n hotel nie een van die glans en opgewondenheid wat verband hou met die gemak en styl van slanke moderne geboue of historiese groot hotelle nie. Die ervaring van onroerendheid in die hotel is trouens baie gekenmerk deur burgerskapstatus sowel as klas. As noodgevalle die spanning tussen die gebruiklike verwagtinge onder reisigers en die vereistes van die staat blootlê, bied dit geleenthede om na te dink oor hotelle se rol in sulke debatte.
Hotelle is in tye van noodgevalle in die openbare gesondheid as siektes beskou. Die vinnige verspreiding van Legionnaires -siekte tydens 'n byeenkoms in 1976 in Philadelphia bied 'n tragiese voorbeeld.
Die geskiedenis bied baie sulke gevalle van angs wat fokus op hotelle. Met hul verbygaande bevolkings kan siektes vinnig binne en buite hul mure versprei. Personeel fiets in en uit, en gaste kom en gaan.
Mediese owerhede het dikwels besluit om siek en moontlik siek mense in 'n hotel te beperk met die eerste oogopslag van 'n uitbraak. Vandaar die frekwensie van hotelkwarantyn, nie net in die tydperke van pokke en difterie nie, maar ook meer onlangs tydens H1N1.
Die oorsprong van aggressie by mense - nuwe bewyse
As ons na ons geskiedenis kyk, sal ons sien dat aggressiewe menslike gedrag en oorloë onder ons altyd daar was. Vandag is hierdie tipe gedrag nog gevaarliker as gevolg van die gebruik van massavernietigingswapens wat in die verlede nie bestaan ​​het nie.
Verskeie navorsers het egter getoon dat dit nie altyd die geval was nie. Graham Gynn en Tony Wright in hul uitstekende boek 'Left in the Dark', bewys dat die ontbinding van die menslike brein langs mekaar gebeur het met die toename in aggressie en wisselvallige gedrag. Hulle ondersteun die teorie dat die hoofrede vir die verandering 'n verandering in die dieet van mense was, waarskynlik as gevolg van 'n rampspoedige gebeurtenis, van 'n vrugte- en groente -dieet tot korrels en vleis, wat die chemie van die brein verander het.
'N Onlangse studie deur Douglas Fry en Patrik Soderberg dui daarop dat die verandering in aggressiewe gedrag plaasgevind het toe die landbou begin het, en dit lyk asof hulle dit ondersteun wat Graham en Tony in hul boek voorgestel het, omdat die begin van die landbou saamgeval het met 'n verandering in die dieet van mense.
Douglas en Patrik dui in hul bevindinge aan dat die meeste voorvalle van dodelike aggressie moord, vete en oorloë sou gewees het. Voordat landbou egter 'n algemene gebruik geword het, het mense vroeër as nomadiese landbouers geleef, en as ons dit kombineer met die boek van Graham en Tony, beteken dit dat wanneer mense in die bosse gewoon en vrugte en groente geëet het, aggressie en oorloë nie was nie. daar. Die samelewings wat die twee navorsers ondersoek het met behulp van etnografiese data, was in Suid -Afrika en die Maleise skiereiland
'N Studie in 2004 in die American Journal of Psychiatry het getoon hoe slegte voeding nie net tot aggressiewe en asosiale gedrag kan lei nie, maar ook tot 'n afname in die IK. In 1995 publiseer dr Melvyn Werbach 'n navorsing in die Journal of Orthomolecular Medicine wat wys hoe dieet 'n aggressiewe gedrag kan beïnvloed en bevorder.
John is a computer & electrical engineer with a PhD in Artificial Intelligence, a. Lees meer
Originally, "quarantine" meant the place where Jesus went to fast for forty days. Die Oxford English Dictionary traces that usage in English to 1470 or so. About fifty years later, the OED says, "quarantine" was used for "A period of forty days during which a widow who is entitled to a dower is supposed to be assigned her dower and has the right to remain in her deceased husband's chief dwelling." About 100 years after that , "quarantine" was "A period of forty days set aside or used for a specific purpose, as penance or service a set of forty (days)."
Die OED says "quarantine" is borrowed partly from French, partly from Latin. But the Italians (maybe) gave us the more modern usage during the Black Death, the bubonic plague that ravaged Europe in the 14th century. That usage is, as Merriam-Webster puts it, "a restraint upon the activities or communication of persons or the transport of goods designed to prevent the spread of disease or pests."
Die OED traces the first political use of the noun "quarantine" to 1891, in a New York Times account of a disruption of relations between France and Bulgaria (though the Tye was quoting Le Temps , a Parisian newspaper): "When a great power establishes diplomatic quarantine against them it is well not to go too far on a course on which they appear to be embarking with a light heart."
Speaking of a light heart, and Defoe, let us end with this delightful paean to Defoe , written by Mary Norris, a former copy editor with Die New Yorker . As she and Defoe write, "And I rejoice that I have recorded these things, however short and imperfect."