Ruiter van Afrikaanse Hoër Meisieskool presteer in perdry - Gauteng PTA Schools that Rock
9 Oct 2018 | Afrikaans Hoër Meisieskool, Horse Riding | 0 |
Amory Smith (Gr 9) van Afrikaanse Hoër Meisieskool in Pretoria, het voor die vakansie deelgeneem aan ‘n Internasionale Dresseer kompetisie, waar sy algeheel eerste plek behaal het.
PreviousSAOG Besigheids Forum en Afrikaanse Hoër Meisieskool is toekomsgerig
Affies, Pretoria kies hoof media-leiers Hoe voel jy as jy vrolike, gelukkige mense ervaar wat baie lag en in die ergste omstandighede soms goed lyk? Ek kan onthou wat my reaksie op hierdie mense in die verlede was. Ek sal my vinger in my mond steek en optree asof ek gagging. Ek weet nou dat dit alles is wat ek nie verstaan ​​het nie en ek het geglo dat ek nie kon bereik nie. Ek het hulle beny, alhoewel ek dit nooit sou erken nie. Verlore in 'n see van verdriet en ellende, ek het hulle 'n konstante herinnering aan alles gesien wat ek nooit sou wees nie.
Alhoewel die besonderhede anders mag wees, moet ons almal vrees, woede en smart in ons leeftyd hanteer. Hoekom is dit dat sommige mense deur die lewe vertrap, hulle voete in die sand sleep, uitgeput en ongelukkig, en ander lyk met 'n glimlag deur hul lewens te slaan? Ek het gekom om te glo dit is 'n kwessie van perspektief. Jy mag dalk nie jou omstandighede verander nie, maar jy kan leer om dinge op 'n gesonder manier te sien.
Raak harde onderkant
Toe ek my baba-babas verloor het, het my ma, wat haar eie lewe geneem het, begrawe, deur een slegte verhouding na die ander gegaan en in verslawing geraak. Daar was een ding wat my aan die gang gehou het. Dit was my oudste seun, Jon. Hy was mooi, gesond, slim en snaaks, en hy het my buite die rede liefgehad. Almal het my pretty much afgeskryf as 'n verlore saak, maar hy het my onvoorwaardelik liefgehad. Toe, op die ouderdom van vyftien, is hy dood.
Sy dood was die katalisator wat my na 'n paar jaar met my verslawings tot 'n harde onderpunt gebring het. My opsies op daardie stadium was om myself dood te maak, in 'n instelling weggegooi te word, of 'n herstelprogram te vind. Aangesien ek 'n groot vrees gehad het om ooit weer opgesluit te wees, en blykbaar nie reg was om my lewe heeltemal op te gee nie, het ek gedink die herstel is 'n poging om te probeer. Ek het beland in 'n 12-stap program.
Terwyl ek deur die trappe gesukkel het, het ek geluister na ander wat al langs die pad was wat voor my gewaai het. Ek het uiteindelik 'n God van my begrip in my lewe gevind. My persepsie van die lewe wat ek geleef het, en die keuses voor my, het verander.
Rondom die vergaderings het ek gehoor dat ons verslaafdes nie slegte mense was wat probeer om goed te wees nie, maar siek mense probeer goed raak. Jy kan my nie verbeel wat verligting wat my gegee het nie. Al my lewe het ek gedink ek was 'n slegte saad en daar was geen hoop vir my nie. Skielik was daar 'n glans hoop; 'n klein vlam het in my ontplof, wat ek dalk eerlik kon verander.
Soos die tyd verby is en ek bly skoon en nugter, het die mis in my gedagtes begin lig. Daar was werklike oomblikke van orde. In daardie oomblikke word die besef van die werk wat voorlê, van wat dit beteken om my vrees in die gesig te staar, my woede te hanteer, en die hartseer wat so diep in my ingebed is, opgelos, het amper oorweldigend geword. Maar ek het gesê ek moes dit eendag op 'n keer doen, dat ek die res van my lewe daaraan moes werk en dat al wat ek moes doen, was die beste wat ek elke dag kon doen en my beste nie aan iemand kon vergelyk nie anders se beste. Een persoon het gesê, "Dit is nie 'n kompetisie nie, daar is geen medaljes nie, maar as jy hierdie ding doen, sal wonderlike gebeurtenisse in jou lewe plaasvind."
Ek het dit vasgesteek. Ek het die werk gedoen. Wonderlike gebeurtenisse het in my lewe plaasgevind. Een van daardie wonderlike dinge is dat ek daagliks geleer het om die lewe te vier. In die verlede, toe daardie traumatiese datums rondgerol het, en ek baie gehad het, sou ek depressief word, vol selfbejammering en woede, en in een verslawing na die ander wees. Ek sal nie wag vir die werklike datum om daar te kom nie, maar het begin met 'n maand of twee wat my die hele jaar lank bedroef het. Dan sal ek weer begin. In herstel vier ek die oomblikke van my lewe. . . almal van hulle, want ek weet dat dit elke ervaring het om my na die persoon wat ek vandag is, na die lewe toe te bring.
Sien dinge anders ...
Dit bring ons terug om dinge anders te sien. Ek herinner my aan al die dinge wat ek in my kinders se lewens sou mis, omdat hulle gesterf het, en hoe dit my laat voel het. In herstel, met die hulp van wyse raad en 'n geestelike konneksie, kon ek duidelik sien dat ek geseënd was. Vir vyftien jaar moes ek 'n ma wees, om my lewe met 'n buitengewone mens te deel. As ek voorheen al die pyn gehad het wat ek sou verduur toe ek hom verloor het, sou ek nie een oomblik gegee het nie tyd saam met hom.
Vir die eerste helfte van my lewe het ek niks gehad om iemand te gee nie. Ek het alles wat ek van enigiemand handig kon kry, maar dit was nooit genoeg nie. My ervaring, krag en hoop is wat ek vandag moet gee as ek met diegene in krisis werk. Ek raad aan diegene wat bedroef, kwaad, vreeslik en verslaaf is deur my storie te deel en miskien aan hulle die een hoop hoop te gee wat aan my gegee is. Dit was een van my grootste geskenke. Ek het gekom om te glo dat die God van my verstand iets in my gesien het wat niemand anders kon sien nie, en hy het 'n plan vir my gehad.
Elke geleentheid en elke dag vereer
Volgens Webster se woordeboek is een van die definisies van "viering" om 'n geleentheid te vereer. Elke dag word ek deur genade toegeken, en ek probeer dit die beste te vereer wat ek kan. Ek eer diegene wat ek verloor het deur ten volle en volkome lief te hê, sonder vrees. Ek eer my verlede deur dit te gebruik om ander te help. Ek eer myself deur myself toe te laat om die lewe te hê wat die God van my begrip vir my gekies het. Ek eer jou deur te begryp dat, net soos ek reg het op my keuses, dit ook so is, en dit is nie vir my om te oordeel nie.
Ek teken dikwels my boeke met frases soos elke oomblikgetal, geluk is 'n keuse, lewendig en onversadig, of die wêreld wag vir jou. Ek is seker daar is diegene wat dink hulle is frases wat skrywers gebruik om iets te sê, maar as ek die woorde skryf, bedoel ek hulle uit die diepste deel van my siel. Ek weet vir 'n feit dat deur te voel wat jy voel as jy dit voel, en dan vreesloos laat dit gaan as dit 'n probleem word, sal jy 'n lewenswaarde om op 'n daaglikse basis te vier, ontdek. Dit is die lewe wat ek vandag vier, en ek hoop vir jou.
Waar is jy in die lewe?
Stel jou voor 'n groot blokpartytjie. Terwyl jy nader, vul wonderlike aromas van kos kos jou neus en maak jou mondwater in afwagting. Klanke van lewendige musiek en gelag het oor die lug gewag en jou aangemoedig om in te sluit. Nou sien jou oë mense van alle groottes en kleure wat na die ritme van die musiek beweeg. Omdat daar so diversiteit in die skare, kos en musiek is, weet jy dit gaan nie oor ouderdom of ras nie. Wat doen jy? Hoe voel jy? As jy eerlik is, sal dit jou vertel waar jy in die lewe is.
Wil jy voel verplig om in te sluit, jou sintuie te vul met alles wat aangebied word, sodat jou liggaam ongehinderd beweeg in ooreenstemming met die klop terwyl die musiek rondom jou vloei? Sal jy op die rand van die partytjie staan ​​om ander te sien as hulle in die vreugde toegegee het? Miskien dink jy as jy 'n paar drankies gehad het, pille geklop het, of 'n gewrig gerook het, kan jy die lewe van die partytjie wees. Of sal jy eenvoudig daar bly staan, vasgehou deur vrees dat jy nie behoort het nie, maar om diegene wat jy glo, beny het? Is dit jou vol woede? Wie blameer jy?
As vrees jou terug hou, is dit 'n simptoom om nie goed genoeg te voel nie. As woede bou, is dit 'n plaasvervanger-gevoel wat jy gebruik om jou ware gevoelens van hartseer te versag as jy apart voel van diegene rondom jou. As jy net onder die invloed van dwelms of alkohol kan deelneem, maak jy voor dat jy hoort. As jy ander blameer, is jy bedroef vir die persoon wat jy kon gewees het as dit nie vir die mislukkings van diegene in jou lewe was nie. As jy egter inkom, nuwe smaak verken, voel die lag bou en ontplof uit jou liggaam en laat jouself beweeg met die ritme van die musiek, jy weet wat dit beteken om op die lewe te dans.
Om op die lewe te dans, gaan nie net oor partye nie, maar om elke dag vol opwagting te verwek vir wat 'n nuwe dag hou. Dit gaan daaroor om dankbaar te wees vir alles wat jy weer aan die lewe moet gee, 'n bereidwilligheid om alles te beleef wat aan jou voorgehou word. Dit is 'n duidelike begrip dat jy nie groot vreugde sal ken nie, tensy jy groot hartseer ervaar het. As jy weier om die een te voel, sal jy mekaar nooit ken nie.
Is jy bereid om in te spring en op die lewe te dans?
Hoe kry jy die gevoel om deel daarvan te wees? Hier is iets wat iemand voorgestel het. Vind 'n stil, pragtige plek waar jy gemaklik voel. As jy dit kan, gooi jou kop terug, steek jou arms na die lug en maak jou oë toe. As jy nie fisies in staat is nie, beeld hierdie oefening in jou kop.
Luister na die asem wat deur jou neus ingaan en deur jou mond gaan. Hoor die maat van jou hart soos dit deur jou liggaam pulseer, die lewe pomp en bloed gee. Dink nou jou hart klop in die sinchronisasie met elke ander hart in die wêreld.
As jy werklik hierdie gevoel bereik, sal jy weet dat daar vir elke hartklop 'n rede en 'n seisoen is. Vrees sal vervang word deur geloof, woede deur eerlikheid, smart deur vreugde en verslawing deur keuse. Jy sal in besit wees van die groot geheim van die lewe, dit is dat jy by die hele mensdom behoort en ons het almal iets om te gee wanneer ons gewillig word om in te spring, om op die lewe te dans, in plaas daarvan om op die kantlyn te wag totdat dit alles is oor.
© 2011 deur Barb Rogers. Alle regte voorbehou.
'n afdruk van Rooi Wheel / Weiser LLC.
Verslawing en hartseer: Om vrees, woede en verslawing te laat gaan
deur Barb Rogers.
Barb Rogers het verskeie boeke oor herstel, alkoholisme, verslawing en welsyn geskryf, insluitend Vyf en twintig woorde: hoe die sereniteitsgebed jou lewe kan red, Hou dit eenvoudig en gesond, sowel as haar memorandum As ek sou sterf voordat ek wakker word. Barb het in die vroeë 2011 gesterf. Haar webwerf is nog beskikbaar by http://www.barbrogersinspirations.com/Addiction_and_Grief_1.html
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Vier en dans op die lewe