Saterdag het ek, Karen en Buurvrou die Lake Eland natuurreservaat besoek, daar in die Oribi Gorge. Ek wou graag die game drive doen voordat die reënseisoen inskop en die wild te veel bosse het om agter te skuil. Ons het groot troppe bokke, wildebeeste en zebras gewaar, en ons was baie opgewonde toe ons uiteindelik ook die kameelperde gesien het. Met die vorige besoeke het ons hulle misgeloop. Hulle kruip mos altyd agter die digte blare van die bome weg. Ons het eers net vir ma- en pa-kameelperd gesien, maar toe sien ons nog ‘n paar oortjies uitsteek en ons het spontaan begin hande klap. Ma-kameelperd het die baba liefdevol probeer beskerm teen die indringers, maar ons het geduldig gewag en die enkele foto’s wat ons kon neem, is kosbaar.
Ongelukkig het my kamera in die motor bly lê, maar ek het in elk geval al baie foto’s van die Gorge geplaas – tik net “Oribi” in by die soekfunksie op my blog om dit te sien. Ek plaas ‘n paar nuwe foto’s wat hierdie naweek geneem is vir diegene wat dit nie reeds op my Facebook gesien het nie.
Ja, dis tragies vir die walvis en ek sou nie ‘n kans waag om die vleis te eet nie, want mens weet nie hoekom hy dood is en uitgespoel het nie. Dit was darem ‘n geleentheid om ‘n walvis van baie naby af te sien.
Pragtige foto’s Hester. Klink my jy het ń fees gehad met die alleen stap, dis reg, dit maak jou kop skoon
Draai daai liedjie nou in my kop “As ek moeg word vir die lewe in die stad, roep my die wandelpad….” Hulle kon nie te erg gesoek het nie, jy sou hulle mos hoor
Dankie Christa. Ons woon in ‘n baie mooi deel van die wêreld en in die somer hou ons daarvan om rond te loop en foto’s te neem.
Eerder laat as nooit. Ek het jou storie al op my foon gelees. Die foon se skryfwerk is bietjie klein. Ek het jou storie gemerk dat ek dit nog moet antwoord. Dis nou al n week later en daar is nog nie eers n nuwe wasgoed bondel nie. Jy het die woorde baie mooi gebruik en deurgetrek na die dierelewe en die kameelperd familie. Klein kameelperdjie kyk netso ernstig soos mooma na wat die klomp nuuskierige mense doen. Jy het n paar mooi fotos ingesit. Ek stem saam met jou dat as jy moet stilsit werk jou brein baie vinnig om n uitkoms te kry van die alleen wees. Dis werklik n wonderlike wereld waar jy leef. Hier probeer hul nog om die walvisse terug in die water te kry as hul nog lewe natuurlik. Hul sny gladnie die walvisse op nie. Hul hou n “diens” vir walvis en begrawe hulle. Ai nou vergeet ek, dankie vir jou mooi skryfstuk en dat jy deel geneem het.
Dankie Scrapy. Ja, die walvis is ‘n ander storie. Ek dink nie hulle het die nodige toerusting hier rond om die walvis van die rotse af te sleep nie. Dis nie wettig om die walvis op te sny nie, maar in Suid-Afrika word baie wette geskryf en bitter weinig daarvan toegepas. Hierdie walvis was skynbaar al dood toe hy uitgespoel het en daar is natuurlik altyd ‘n gesondheidsgevaar vir die mense wat die vleis eet in so ‘n geval, maar jy kan nie stry met mense wat honger is nie.
Jy het ‘n heerlike tyd in die natuur gehad en het die mooiste fotos om dit te bewys. Die walvis storie is baie hartseer, maar tog interessant. Mens wonder altyd wat verkeerd gaan. Ek so ook afgedwaal het op ‘n paadjie wat vir my wink as niemand kyk nie.