Die DRAMA is onder al die taalkunste die mees saamgestelde, 'n "composite work of art", 'n "Gesamtkunstwerk" (Franzen, 1974: 85), omdat dit bestem is om opgevoer te word, sodat die taal slegs 'n onderdeel is van 'n groot geheel van uitdrukkingsmiddele, waarvan die meeste ekstra-linguaal is, soos die dekor, die hele enscenering, mimiek, liggaamsgebaar, grimering, die beligting, die teater en nog ander samestellende elemente. Op die menslike vlak alleen het ons in die drama te make met die spelers, die regisseur en die gehoor as bydraende elemente. (Vgl. DIDASKALIA.)
In Frankryk het ook Stendhal hom uitgespreek vir die prosa as medium vir die drama (Donoghue, 1959: 11).
Die versdrama herleef egter sterk in die 20e eeu en het reeds sy onuitroeibaarheid bewys. Skrywers én teoretici het in die 20e eeu weer kom wys op die oorspronklike en natuurlike verbintenis tussen vers en drama. Die herlewing van die versdrama in die 20e eeu het veral uit die Angel-Saksiese wêreld gekom, veral by Yeats, Eliot en Fry. Die versdrama het in die 19e eeu 'n groot hupstoot gekry deur die werk van Wagner, wat uitgegaan het van Nietzsche se idees en wat die drama gesien het as Gesamtkunstwerk: die opera was vir hom 'n natuurlike kombinasie van poësie, drama en musiek. "Baudelaire's studies of Wagner remain one of the fundamental documents for any modern theory of poetic drama" (Ferguson, 1949: 59).
Daar is veral sekere soorte poësie wat van die vers en die dramatiese 'n natuurlike kombinasie maak, soos bv. die BALLADE. Opvallend genoeg skryf sekere skrywers ballades naas hulle versdramas: Lorca, Van Wyk Louw. Eersgenoemde se versdrama kom uit die Spaanse balladetradisie voort. Opperman (1959: 96), soos Ferguson (1957: 91), wys daarop dat die ballade al die kiem dra van die versdrama: dit is dramaties én liries én epies; dit het 'n verhaal, dit werk met 'n dramatiese situasie, het 'n belangrike gebeurtenis, werk met geopponeerde karakters – alles wat ons in die drama vind. Van Wyk Louw is met sy ballades al 'n hele ent op pad na die versdrama. Dieselfde kan gesê word van sy monoloë of dialoogstukke. In die versdramatiese monoloog het mens die versdrama al in die kiem. Opperman wys tereg daarop hoe Leipoldt se poësiemonoloog "Van Noodt se laaste aand" omgewerk is as 'n natuurlike stap tot die versdrama Die laaste aand.
Hierdie opvatting kom by talle teoretici voor, ook by Franzen (1974: 148). Daarin beweer hy dat Lorca se stukke soos gedramatiseerde ballades lyk waarin die liriese element soos 'n bowetoon meeklink en die grusame indruk en die amper argaïese wildheid temper. Vir hom leef die karakters in werke soos Yerma, Die bloedbruilof en Die huis van Bernardo Alba in 'n genadelose, vervloekte wêreld, maar dit is juis daarin dat die versvorm sy eintlike funksie kry: "omdat dit 'n kunstige afbeelding van hierdie wêreld skep, bekragtig dit terselfdertyd die ontvlugting wat op die bestaan druk". En weer: ... "die dramaturg en die digter kan deur hulle woord die dinge uit hulle gewoonheid verlos. Ook die lelikste dinge is nie meer lelik nie wanneer 'n mens hulle mooi noem of (wat dieselfde is) wanneer 'n kunstenaar vorm daaraan gee" (eie vertaling) gesê van Giraudoux (Franzen, 1974: 149). 'n Verwante opvatting kom ons by Eliot in sy opstel oor John Marston teen: "In spite of the tumultuousness of the action, and ferocity and horror of certain parts of the play, there is an underlying serenity" (Eliot, 1948b: 232).
Aan die een kant is daar vandag by dramaskrywers die opvatting dat die woord in ons vertegniseerde en materialistiese tyd "hol" en leeg geword het. Franzen wys daarop dat ons juis in so 'n tyd behoefte aan die versdrama het. Die dramaturg kan die taal "veredel" deur die vers. Eliot, bv., gebruik "eine Art gehobener Alltagsprache" (1974: 1).
Vanselfsprekend is daar ook probleme aan die vers in die drama verbonde. 'n Te streng metriese vers of die rym bv. kan die dramatiese benadeel deurdat dit die gesprek te onnatuurlik kan maak, die onderskeie karakters te eenders kan laat praat. Tog sien Opperman in die metrum 'n kragtige dramatiese funksie (1959: 97). "In die drama, veral in die tragedie, voel ons dat die hoofkarakter magte opwek, 'n dreigende onheil wat wetmatig nader kom ... en dit word die beste gesuggereer deur metrum. Metrum en ritme kry dus in die versdrama dramatiese sin: metrum, die onverbiddelike mag wat die persoon stadig opeis, hom dwingend meevoer; ritme, sy verset en worsteling daarteen ..."
Ook aan die rym ken Opperman (1959: 98,101) hierdie stuwende mag in die drama toe, asook 'n ordenende funksie in die dreigende ondergang en in die wêreld van ontbindende kragte. Opperman wys tereg daarop dat die rym in gesprekke in liriese poësie voorkom sonder dat dit onnatuurlik is, of dat die rym en metriese vers as "onnatuurlike" vorme juis dikwels help om die gewenste illusionêre wêreld van die drama te skep.
'n Besondere vorm van die versdrama is die HOORSPEL, soos N.P. van Wyk Louw se Dias, wat in versvorm geskryf is. In die hoorspel het die taal 'n nog belangriker fiinksie as in die verhoogdrama en kan die vers 'n belangrike reseptiewe hulpmiddel wees.