Dit klink omtrent soos donderweer self as seun om die hoek gegalop kom. Wat is nou weer die keer fout? Hy ken die toneel, dit al voorheen gesien. Daarom weet hy om te vra gaan nie help nie, die antwoord is so bekend asof dit reeds vir jare op ’n koper plaat graveer is en in sy eie klip monument vasgemessel vir elke een wat die tekens ken om te weet en nie onnodig te karring nie.
*Johannes probeer nog ’n slag pleit, “asseblief baas”, maar die toe hek is al wat sy lewe op die stadium red anders het die “baas” hom so seker as vandag die son skyn dalk net hospitaal toe gefoeter. Met ’n, “Jy kan bly wees ek bel nie die polisie vir jou nie, ………..”, weet seun dis die teken om verkieslik buite sig te bly en verdwyn maar weer om die hoek na veiliger gebied.
Later die middag speel die kinders weer in die veld agter die huis. Seun en die res van die “soldate” is weer besig met ’n wafferse aanval te loots en die “terroriste” behoorlik op hul maai te gee. Na ’n paar noue ontkominge is die troepe almal veilig met slegs enkele skrapnel wonde. Die “terroriste” is egter nie so gelukkig nie en hul hele basis is verwoes met geen enkel oorlewendes om eers te ondervra nie.
Daardie middag gaan die manne uit mekaar met die tergende vraag in hul gemoed, wie het die radio gesteel? Die plaat is opgelig maar nie verwyder nie, net die radio is weg. Hulle was juis so heilig op hul toerusting, juis oor dit so baie na ’n regte army radio gelyk het. Wel nou sal hulle maar ’n ander plan moet maak.
Dis ’n hele paar jaar later wat seun en die ander kyk hoe speel hul kinders in die tuin. Die spul hardloop en spring soos waffers bokke en perde. Dis wegkruipertjie, bok in die hok en so gaan dit aan die hele tyd met ’n gereelde swem sessie ook nog tussen in.
Onthou jy die ou radio van Oupa wat Pa altyd in die buite kamer gebêre het,? vra ouboet. Pa het dit eendag in die veld gekry onder ‘n sinkplaat weg gesteek, nogal met graspolle toegemaak. Seun word bleek, hy onthou die dag goed.
*Johannes se klere en goed vlieg weer voor sy geestes oog oor die heining en al wat hy kan sê is askies *Johannes ek het nie geweet nie. Die res van die familie kyk hom verbaas aan, hulle verstaan nie hoekom daar trane oor seun se wange loop nie.
Solank mens die regte plek gaan leiding soek en luister na die stem wat jou waarsku of rustig maak is mens meeste van die tyd nie verkeerd nie. 😉