’n Bietjie meer vryheid vir ma | SARIE
’n Bietjie meer vryheid vir ma	deur admin
En toe was sy daar. Ná nege maande van blye verwagting. Die hartseer vir my baba het ek goed weggesteek. Moeder vra: “Hoekom lyk jy so hartseer?” “Ek weet nie my moeder. Net so jammer vir hierdie baba.” Toe skielik die pyn , so vinnig. Ek gaan hospitaal toe. Almal is vriendelik, behulpsaam. “Dis mos jou tweede, mevroutjie?” Jy weet mos. Toe is sy daar. Pappa se ewe beeld. Eerste kleindogter vir haar ouma en oupa. Al 5 klein seuns. Dit is hoog tyd. Die familie juig: Dis n dogtertjie, hoera! Ek word ontslaan uit die hospital. My bondeltjie vreugde gaan huis toe. Boetie wag vir sy sussie. “Lyk sy soos ek, mamma?” “Nee my seun sy lyk soos pappa. Jy lyk soos mamma.” Hoekom vra ek nog vrae? So perfek. Lyk net soos haar pa. Die verpleegsters dra haar in tydens besoektyd om vir die ander ouers te wys. Tog bly ek hartseer. Almal word laat weet. Pigeon pair is wat hulle dit genoem het. Een van elk. Die prentjie is voltooi. Die gesinnetjie is voltooi. Boetie wil net vir haar kos gee, want sy is dan so klein. Hy is ’n besige mannetjie, net 16 maande oud. “Jy kan haar bietjie vas hou, maar nie van jou kos gee nie.” Met so ’n kleintjie en boetie wat nog baba is, gaan dit maar rof. Maar sy slaap net. Ek moet haar wakker maak vir voeding. Nou raak ek nog meer bewus van iets wat nie reg is nie. Ek maak ’n afspraak by ons huisdokter. Sy is net twee weke oud. Ek sê niks vir pappa nie. “Nee a ma, jy is mos te vroeg vir jou opvolg.” “Sy is ongemaklik.” Hoe se jy vir jou dokter daar is fout as hy dit nie self gesien het nie? “Nee jy verstaan nie. Hierdie mensie is te goed om waar te wees. Sy slaap, word wakker, huil nie, moet wekker stel om haar voeding te gee. Iets is nie reg nie. Ogies wat kyk , maar nie sien nie. Geen teenstand in die bad.” Hy ondersoek haar en maak ’n dringende afspraak met die pediator. Hy toets haar chromosome. Ons kennis van dit was ’n nul op ’n kontrak. Ek het met my man gepraat en besluit ek is sterk genoeg om die moontlikhede te hanteer. Ek het die dokter gaan sien die volgende dag. Kretenism of Downsindroom. Magtig ek is 23 en dit gebeur net met vroue in hulle 40’s! Ek maak ’n afspraak by die pediator.
Dis ’n koue winderige dag in Kaapstad, begin Oktober 1972. Oktober is mos die mooiste maand. Ek word 24. Dis hel op aarde. Ek weet nou wat verwag kan word, maar ek bid vir die krag om wat ook al die uitslag is, dit te kan hanteer. Here, ek is nog self kind. Wat nou, wat wag vorentoe? Die dokter vergelyk ons hande, voete, handpalms tone. Wat de hel, kry net klaar! “Ons moet bloedtoetse doen,” sê die man. Vreemdeling, vyand. Hoekom kan jy my nie nou se nie? Ons is hospitaal toe met haar. Ek wil dit net agter die rug kry. Ses weke se wag sê hulle vir my. Ons kan mos nou nie stilbly nie. Moet die familie maar vertel. Die opstand en die twyfel, want almal gaan dit mos nie dieselfde vat nie. Ek was al klaar die verkeerde vrou vir hom. Ons het mos te gou getrou. Was ek swanger? Nee. Vir julle wat die datum neer geskryf het, sorry for you.
Een oggend kom hulle terug. Sy het my pantoffels aangetrek want sy kon nie hare kry nie. Ek moes hulle weggooi – vol modder vere en eende mis. Snaaks hoe ’n mens simpel goed kan onthou.Ons het ’n huis gesoek wat op haar skool se busroete was. Uiteindelik breek die groot dag aan. Ons trek in ons huis in. Ek kan nie glo ons het vir 3 maande in ’n karavaan gebly nie.
ek sit en huil nou so soos ek hier lees…en wat wonderlik is, is dat ‘n ma maar net weet. beter weet. Al het jy 6 / 9 jaar in jou veld geleer. Een mensie se geboorte en jy weet net.
Mag julle gesin geseen word, ryklik geseen word deur ons Here. Druk daai liefkind van jullle. Sy’s so kosbaar en spesiaal. xxx