Die generaal het bekommerd geraak omdat so baie van sy manskappe met siekverlof afwesig was en het sy kommer teenoor my pa gelug. My pa het toe die plan aan die generaal bekend gemaak. Hy sou die nag deur die Engelse linie sluip en 'n wit pak klere, fyn broodmeel, kleursel en ander bestanddele in Ladysmith in die hande kry en daarmee 'n klomp verskillende kleure pille draai en in papiersakkies sit.
Die generaal het toe 'n aankondiging gedoen dat hy 'n dokter laat kom het wat oor twee dae daar sou wees.
Elkeen is beveel om 'n dag lank in die bed warm toegemaak te lê. Die dag daarna was almal gesond. Tot op sy dood op 76-jarige ouderdom het my pa die bynaam dr. White gehad.
In die guerrilla-fase van die oorlog was my pa 'n verkenner van genl. C.R. de Wet. Op 'n dag het hy en sy tien manskappe 'n Engelse verkennerskorps gevang. Hy kon vlot Engels praat en verneem toe by die Engelse kaptein of daar enige ongevalle met die inname van Ventersburg was.
Die kaptein het gesê daar was net bejaardes, vroue en kinders met geen ongevalle nie. Hy het toe die aand 'n dansparty gereël en van die vroue opgekommandeer om met sy manskappe te dans. Hy self het glo die hele aand met my pa se verloofde gedans.
My pa is nooit gevang nie. Ná die vredesluiting op 31 Mei 1902 het hy na sy plaas teruggekeer en 'n nuwe huis begin bou omdat die Engelse sy huis afgebrand het. Sowat 3 000 skape is op 'n hoop in 'n groot klipkraal gejaag en met bajonette deur die Engelse doodgesteek. Tot vandag toe klink dit nog hol as 'n mens met jou voet hard op dié plek in die kraal stamp. Op die middag van 13 September 1902 het hy na sy verloofde oorgery om hul verlowing te verbreek. Dieselfde aand is my ma in die Pietermaritzburg-konsentrasiekamp gebore. Hulle is in 1927 getroud en het vier seuns gehad.