Waarom het die VSA verpligte onderwys ingestel? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Waarom het die VSA verpligte onderwys ingestel? Die wikipedia -artikel is eintlik nie baie nuttig nie, ten minste wat die bedoelings van die mense wat hiervoor beywer het, betref. Dit lyk asof ek onthou dat ek op hoërskool gehoor het dat dit iets met die Progressiewe te doen het, en hulle was bekommerd dat almal (ongeag hul betaalvermoë) 'n basiese opleiding nodig het. Onthou ek dit reg? Ek het ook gehoor dat dit 'n manier was om kinderarbeid te beperk. My werklike belangstelling is die motivering: waarom het mense destyds gedink dat kinders opgevoed moet word, en hoe het hul redes verander toe die 19de eeu oorgegaan het na die 20ste? Ek is besig om die primêre bronne te lees.
Vanaf ongeveer die middel van die 19de eeu het vier verskillende tendense plaasgevind wat almal die ontwikkeling van verpligte onderwys in samewerking aangemoedig het. Hierdie tendense het ongeveer dieselfde tyd in Wes -Europa sowel as Noord -Amerika voorgekom.
Eerstens was die begeerte om kinderarbeid uit te skakel. Deur die registrasie van alle kinders te verseker en dit dan aan die aangewese skole en klaskamers toe te wys, het wetgewing teen kinderarbeid baie meer effektief geword. In baie landelike gebiede (insluitend die grootste deel van Noord -Amerika) was die skooljaar doelbewus geskeduleer rondom die plant- en oestyd.
Tweedens het groeiende nasionalisme 'n begeerte geskep om assimilasie van minderhede te verseker. Vir hierdie doel is nasionale kurrikulums so ontwerp dat 'n 'nasionale dialek' aan alle kinders in elke land geleer word. Parisien in Frankryk en Algerië; Berliner Deutsch dwarsdeur Pruise en daarna Duitsland; Wiener Deutsch dwarsdeur Oostenryk; Britse Engels dwarsdeur Engeland; ens.
Ten derde, toenemende stemreg van eers mans en daarna vroue, het 'n begeerte geskep dat burgers in staat is om hulself op te voed oor hul wêreld en sy politieke beleid en platforms. In 'n tyd toe die koerant koning was, het dit die vermoë vereis op hoërskoolvlak gelees.
Uiteindelik het die toenemende tegniese eise van industriële werkgeleenthede 'n beter opgeleide arbeidsmag vereis. 'N Arbeidsmag wat in staat was om te lees, skryf en basiese rekenkundige berekeninge, hetsy meting van dele, kassiere of diktee, was vinnig 'n vereiste in 'n industriële samelewing. Bewyse hiervoor is duidelik in die massiewe ontploffing van posbestelling verkoop in die laaste helfte van die 19de eeu, wat gelei het tot die ontwikkeling van die Sears Catalog -onderneming in die 1890's. Voor die tyd was katalogusverkope redelik beperk tot boeke, maar aan die einde van die 19de eeu was 'n groot deel van 'n plaasgesin se aankope per katalogus, wat vereis dat selfs die tradisioneel minste geletterde deel van die samelewing bekwame lesers word.
Dus, ongeag die regeringsvlak waarop die besonderhede van die onderwysbeleid opgestel en geïmplementeer is, nasionale beleid op al die vier gebiede hierbo het die toenemende neiging tot universele opvoeding van minderjariges gedryf. Besonderhede verskil per land, maar in elke Westerse kultuur van Berlyn tot San Francisco, Oslo tot Napels het nasionale beleid op hierdie gebiede die opvoedingsbeleid tot universaliteit gedryf.
Verpligte onderwyswette vereis dat ouers hul kinders vir 'n bepaalde tyd by die openbare, privaat of parochiale skool moet bywoon. Elke staat bepaal die begin- en eindtyd en bepaal gewoonlik dat kinders op die ouderdom van vyf tot sewe jaar moet begin skoolgaan en op die ouderdom van sestien of sewentien moet eindig. Sommige ouerlike regte en verantwoordelikhede rondom die opvoeding van kinders van 'n sekere ouderdom is gebore uit Amerikaanse hooggeregshofbesluite. Hierdie afdeling fokus op die geskiedenis en ontwikkeling van verpligte onderwyswette, ook bekend as verpligte bywoningswette, en bied 'n oorsig van vrystellings van hofsake. Klik op die onderstaande skakels om meer te wete te kom.
Monopolie op skool
Die probleem is die monopolie wat die onderwys opgedoen het oor onderwys. Volgens die National Center for Education Statistics, gaan ongeveer 97 persent van die kinders deur tradisionele skoolopleiding (in teenstelling met tuisonderrig of nie -skoolopleiding), en net meer as 90 persent van hulle gaan na staatskole. Dit wil sê, daar is basies een aanvaarde manier om kinders vandag op te voed: skool hulle.
Gegewe die relatief swak prestasie van Amerikaanse studente op internasionale prestasietoetse, sou u dink dat skoolopleiding 'n tweede kyk sou kry. Inteendeel, eintlik. Dit word in plaas daarvan verpligtend gemaak, en belastingbetalers word gedwing om dit te subsidieer. Dit laat die vraag ontstaan: Waarom sou die regering voortgaan om 'n stelsel voort te plant wat sulke twyfelagtige resultate lewer? Die antwoord lê in hul motiewe, en hul motiewe word die beste verstaan ​​deur 'n kort geskiedenis van verpligte skoolopleiding te hersien.
Wat is die geskiedenis van die K-12-onderwysstelsel?
Die K-12-onderwysstelsel is die openbare onderwysstelsel waarmee die meeste mense vandag bekend is. Dit bestaan ​​uit 13 grade, kleuterskool tot en met 12de, en verwys ook na die openbare skoolstelsel in die hele Verenigde State, Kanada, die Verenigde Koninkryk en dele van Europa. Dit is moeilik om die presiese geskiedenis van die onderwys vas te stel, aangesien dit al eeue lank in alle dele van die wêreld voorkom.
Vandag verteenwoordig K-12-onderwys die verpligte opvoeding wat van alle kinders in die VSA vereis word. Alhoewel hierdie tipe opvoeding deur openbare of privaat gefinansierde instellings verkry kan word, moet kinders wat die verpligte skoolouderdom bereik het (wat wissel van ses tot agt jaar, afhangende van die staat) volgens die wet skool toe gaan. Verpligte onderwys in die Verenigde State het meer as 150 jaar gelede begin toe Horace Mann 'n staatswye onderwysstelsel in Massachusetts opgestel het, wat die eerste staat geword het wat in 1852 skoolbywoningwette goedgekeur het. Teen 1918 moes kinders volgens wet onderrig ontvang state.
Die kleuterskool is eintlik ontwikkel voor verpligte onderwys. Alhoewel dit nie in alle lande verpligtend is nie, moet kinders in die meeste state op sesjarige ouderdom skool begin. As die kind te jonk is om die kleuterskool te begin die jaar wat hy vyf word, is dit tegnies nodig dat die kleuterskool tegnies nodig is, aangesien hy daardie skooljaar ses word. Die woord kleuterskool is van Duitse oorsprong en beteken 'kinders se tuin'. Die konsep was die geesteskind van Friedrich Froebel, 'n selfopgevoede filosofiese onderwyser, wat probeer het om 'n plek van begeleide speel te ontwikkel vir kinders om te "blom".
Die eerste kleuterskool wat in Engeland gevestig is, was in 1852, en die Verenigde State het gevolg deur sy eerste in 1856 te vestig. Alhoewel teen daardie tyd van alle kinders in Massachusetts onderwys vereis is en baie ander state dit volg, het nie alle skole voorsien nie, en ook nie vereis nie, kleuterskool.
Net so het nie alle skole van 'n leerder vereis om op skool te bly as 'n sekere graad nie, aangesien verpligte onderwys aanvanklik slegs van toepassing was op kinders van laerskool. Baie kinders is ook toegelaat om gedeeltes van die skooljaar te mis, veral boere se kinders wat tuis nodig was om gewasse te oes en vir die winter voor te berei.
Die Education Act van 1918, of die Fisher Act, was 'n wet van die Britse parlement wat veranderinge in progressiewe onderwys aangebring het en gehelp het om baie aspekte van die K-12-onderwysstelsel te vorm wat vandag gebruik word. Die Fisher Act het die ouderdom waarop kinders die skool kon verlaat, verhoog tot 14 en het onderwysbehoeftes aangespreek, soos gesondheidsinspeksies en verblyf vir kinders met spesiale behoeftes. Hierdie wet het ook gelei tot die ontwikkeling van 'n komitee wat aan beleidmakers verslag gedoen het en aanbevelings gemaak het rakende onderwys.
In die Verenigde State, in teenstelling met Engeland, word openbare onderwys deur elke individuele staat beheer. Reeds in 1791 het sewe state spesifieke bepalings vir onderwys in hul eie individuele grondwette gehad en is deels gevorm op grond van onderwys sonder godsdienstige vooroordeel. Voordat die verpligte skoolbywoningswette aangeneem is, was onderwys hoofsaaklik gelokaliseer en slegs vir die rykes beskikbaar, en dit het dikwels godsdienstige leerstellings ingesluit. Na aanleiding van die verpligte bywoningswette, het Katolieke saam verbied in teenstelling met state wat algemene skoolopleiding vereis en privaat Katolieke skole geskep. In 1925 het die Hooggeregshof beslis dat kinders openbare of privaatskole vir onderwys kan bywoon.
Met verloop van tyd het elke individuele staat sy eie departement van onderwys ontwikkel om toesig te hou oor die openbare onderwysstelsel. Verpligte bywoning het toegeneem tot by die kleuterskool en mandaatbywoning tot en met 16 jaar. Befondsingsbronne vir openbare onderwys het ook toegeneem tot federale, staats- en plaaslike bronne. Federale finansiering is onder toesig van die Amerikaanse departement van gesondheid, onderwys en welsyn van 1953 tot 1979, totdat dit verdeel is en die Amerikaanse departement van onderwys as 'n losstaande entiteit gevorm is.
Teen die vyftigerjare het verpligte onderwys goed gevestig geraak, maar die K-12-onderwysstelsel was regtig nog in die kinderskoene. Skole was nog steeds hoofsaaklik gelokaliseer, maar onderwys was nie meer net beskikbaar vir die rykes nie. Selfs in die 1950's was segregasie volgens ras steeds algemene praktyk in openbare skole in die VSA. Toe kom nog 'n belangrike besluit deur die Hooggeregshof.
In 1954, in die Amerikaanse hooggeregshofsaak Brown v. Board of Education van Topeka, Kansas, het die Hooggeregshof eenparig beslis dat rasseskeiding in openbare skole ongrondwetlik is. Alhoewel hierdie besluit teëgestaan ​​is en dit baie jare geneem het voordat gewettigde segregasie heeltemal uitgeskakel is, veral in suidelike state, het die federale howe uiteindelik sukses behaal.
Hierdie prestasie was nie sonder gevolge nie, en baie stedelike en middestadskole het 'n uittog van ryk en middelklas wit gesinne beleef, wat na voorstedelike distrikte verhuis het. Mettertyd het baie stedelike distrikte slegs arm gesinne gelaat, en dit het moeilik geword om kwaliteit onderwysers en opvoeding aan te trek en te betaal.
Sedert die stigting van die Amerikaanse onderwysdepartement in 1979, was die onderwysstelsel soortgelyk aan wat vandag gevind word, maar het 'n reeks ontwikkelings en wysigings ondergaan om aan die veranderende onderwysbehoeftes te voldoen. Finansiering was nog altyd 'n bron van kommer vir openbare skole, veral in arm stedelike distrikte, waar die kwaliteit van onderwys ook ter sprake gekom het.
Gevolglik hou federale befondsing nou direk verband met skoolprestasie, soos bepaal deur gestandaardiseerde toetse ingevolge die huidige Wet op geen kinders wat agterbly (NCLB). NCLB is op 3 Januarie 2002 deur president George W. Bush onderteken. Ingevolge hierdie wet is aanspreeklikheidstandaarde verhoog in 'n poging om prestasie te verbeter en om ouers buigsaamheid te gee in die keuse van skole.
NCLB vereis dat state assesserings van basiese vaardighede aan alle studente op sekere graadvlakke toedien en die standaarde wat deur elke staat uiteengesit word, bereik om federale befondsing te ontvang. Spesifieke en strengere doelwitte is geplaas vir leesprestasies ingevolge hierdie wet, en state moes ook hoërskool- of gradeplegtigheidseksamens ontwikkel met spesifieke assesseringsmaatreëls. Die bedoeling was om skole op 'n hoër vlak van aanspreeklikheid te hou, maar is van die begin af gedebatteer.
Tans bied die K-12 openbare onderwysstelsel gratis 'n graad 12-opleiding aan geskikte studente. Gesinne het die opsie om hul kinders na privaatskole te stuur, maar is dan verantwoordelik vir onderrig. Die toekoms van onderwys sal ongetwyfeld verandering en sosiale en ekonomiese uitdagings beleef, net soos in die verlede. Programme kan binnekort uitgebrei word om verpligte bywoning voor K in te sluit, en kan selfs uitgebrei word na opsies buite die 12de klas, aangesien dit konsepte is, in die vroegste stadiums wat tans ondersoek word.
Die waarheid is dat tuisonderrig 'n unieke ondersteunende omgewing kan bied, waar angstige kinders aangemoedig kan word om nuwe dinge te probeer, en waar hul emosionele en geestelike gesondheid voorrang kan geniet bo akademici as dit nuttig is.
In hierdie artikel sal ons 'n paar van die nadele van tuisonderrig ondersoek.
Tyd. As ouers die verantwoordelikheid neem om hul kinders tuis op te voed, moet hulle moontlik tyd afstaan ​​om dit te laat werk.
Gebrek aan fasiliteite.
1 Gewaarborgde toegang
Verpligte bywoningswette bestaan ​​om te verseker dat elke kind in hierdie land gratis openbare onderwys ontvang. Sonder hierdie gratis toegang sou sommige ouers nie privaat onderwys vir hul kinders kon bekostig nie. Hierdie wette verseker ook dat kinders wat dit nodig het toegang tot noodsaaklike dienste het wat moontlik nie beskikbaar is nie, tensy hulle op skool was. Skole bied nie net gratis opleiding nie, maar ook spesiale onderrigintervensies en dienste, gratis ontbyt- en middagete -programme en visie- en gehoorvertonings.
Waarom het die VSA verpligte onderwys ingestel? - Geskiedenis
Die verpligte bywoningswet van 1852 wat deur die staat Massachusetts verorden is, was die eerste algemene wet wat probeer het om die toestande van kinders te beheer. Die wet bevat verpligte bywoning vir kinders tussen die ouderdomme van agt en veertien vir ten minste drie maande van elke jaar, van hierdie twaalf weke moet minstens ses opeenvolgend wees.
Die uitsondering op hierdie bywoning van 'n openbare skool sluit in: die kind wat dieselfde tyd by 'n ander skool was, bewys dat die kind reeds die vakke, armoede of die fisiese of geestelike vermoë van die kind geleer het om by te woon.
Die boete omdat u u kind nie skool toe gestuur het nie, was 'n boete van hoogstens $ 20,00 en die oortreders moes deur die stad vervolg word. Die plaaslike skoolkomitee het nie die gesag gehad om die wet af te dwing nie, en hoewel die wet ondoeltreffend was, het dit die belangrikheid van skool voor die publiek behou en gehelp om 'n openbare mening ten gunste van onderwys te vorm.
In 1873 is die verpligte bywoningswet hersien. Die ouderdomsperk is tot twaalf verminder, maar die jaarlikse bywoning is verhoog tot twintig weke per jaar. Boonop is 'n skyn van handhawing tot stand gebring deur jurisdiksies te vorm vir vervolging en die huur van amptenare om afwesighede na te gaan.
Die staat Connecticut het in 1842 'n wet uitgevaardig wat bepaal dat geen kind jonger as vyftien in 'n onderneming in die staat in diens kan wees sonder bewys van bywoning van die skool vir ten minste drie maande uit twaalf. Die boete was $ 25,00 en die onderneming is finansieel verantwoordelik vir die boete. Deur middel van hierdie boetestelsel is ondernemings gedwing om ook sosiaal verantwoordelik te wees vir kinders. Boonop kon kinders nie meer as tien uur per dag werk nie. Hierdie boete was $ 7,00 per dag. Teen 1918 het alle state 'n verpligte bywoningswet goedgekeur.
Sommige van ons huidige wette het wortel geskiet uit hierdie vroeë wette en het daarop uitgebrei. Die uitsonderings op verpligte bywoning is byvoorbeeld op verskillende maniere deur die state aangespreek. Tans moet kinders 'n fisiese liggaam hê voordat hulle skool toe gaan en weer voordat hulle vir hoërskool inskryf. Hulle moet ook 'n gereguleerde aantal inentings hê om siektes te beheer en die beste gesondheidsgraad vir elke kind te behaal, sodat hulle fisies by die skool kan kom.
Die state het ook die werksomstandighede van kinders op skoolgaande ouderdom beperk. 'N Kind moet 'n "voorneme om te huur" -vorm by die onderneming waarvoor hulle beoog om te werk, verkry en dit na die skool neem om goedgekeur te word. Daar is tans beperkinge op die tipe werk, sowel as die aantal ure gewerk en hoe laat die kind kan werk.
Sedert die eerste wet in 1852 bly die onderwysdoelwitte dieselfde en het die toestande van kinders geleidelik verbeter deur hierdie beperkings op kinderarbeid te ondersteun. Verpligte onderwyswette en kinderarbeidswette het hand aan hand gewerk om die regte van kinders te bevorder.
Waarom Brown v Onderwysraad belangriker is as ooit
Op 17 Mei 1954 het die Hooggeregshof beslis dat die skeiding van openbare skole volgens 'n aparte, maar gelyke 'ongrondwetlik is in Amerika, wat die land toegelaat het om een ​​van sy grootste regsverrigtinge in die burgerregte -era te sien. Maar vandag, op die 64ste herdenking van Brown v Onderwysraad, moet ons nadink oor die belangrike oorwinning, nie vir geromantiseerde nostalgie nie, maar omdat ons openbare skole volgens sommige navorsers vandag meer geskei is as in die laat 2760's.
Vir 'n groot deel van die Amerikaanse geskiedenis is swart kinders en wit kinders verhinder om dieselfde skole by te woon weens wettigheid en soms selfs geweld teenoor swart studente wat dit probeer doen het. Of dit nou die 19de-eeuse antiletterdheidswette was wat slawe kinders verbied het om enige vorm van opvoeding te ontvang, of die uitspraak van die Hooggeregshof van 1896 in Plessy teen Ferguson wat beweer dat segregasie nie die 14de wysiging (wat aan alle Amerikaanse burgers gelyke beskerming verleen kragtens die wet) oortree nie, solank die afsonderlike fasiliteite gelyk is ('n beslissing wat 'afsonderlik maar gelyk' genoem word). Dit het swart en wit studente effektief na ongelooflike verskillende openbare skole verplaas, met wit kinders wat beter toegang tot fasiliteite en hulpbronne van hoër gehalte gehad het, terwyl swart Amerikaners, wat net 31 jaar van slawerny verwyder was, verplaas was met minder voorraad en geleenthede as hul blanke bure .
In 1951 word Oliver Brown, 'n swart pa van Topeka, Kansas, keelvol vir die ongelykheid van segregasie nadat sy 9-jarige dogter, Linda, toegang tot die all-wit laerskole van Topeka geweier is en besluit het om 'n klasgeding teen die Onderwysraad van Topeka. Die saak het tot by die Hooggeregshof gekom, waar Thurgood Marshall, wat destyds die hoof van die NAACP Legal Defence and Educational Fund was, as hoofprokureur van Oliver gedien het - 'n hofsaal waarmee Marshall uiteindelik intiem vertroud geraak het nadat hy die eerste swart hooggeregshofregter in die Amerikaanse geskiedenis. Dit was vandag net 64 jaar gelede dat die gesig en ras van die Amerikaanse onderwysstelsel vir ewig verander is deur die eenparige besluit van die Hooggeregshof Plesierig, wat segregasie in Amerikaanse openbare skole effektief verbied.
Al te dikwels as hierdie verhaal in handboeke, flieks en selfs net gereelde gesprekke vertel word, is ons geneig om hierdie prestasie voor te stel as die begin van 'n voortdurende, onophoudelike stortvloed van oorwinnings wat deur die skool gedegradeer word tot in ons huidige dag-maar as dit kom wat die werklikheid van die huidige skeiding van skole betref, kan dit nie verder van die waarheid af kom nie. Die heerskappy het nie net rassiste se reaksie op integrasie laat opvlam nie, soos skares gewapende blanke segregasie -bewoners wat op die eerste skooldag in 1956 die strate van Mansfield, Texas, patrolleer nadat 12 swart studente opgeneem is (een voorval onder baie), maar dit het 'n lang en gekonsentreerde poging aangewend om akademiese inklusiwiteit te ondermyn, 'n poging wat meestal deur wit ouers gelei is. Uit 'n meer onlangse lens het die aantal gesegregeerde skole in Amerika tussen 1996 en 2016 verdubbel, volgens 'n ontleding van Will Stancil by Die Atlantiese Oseaan deur data van die National Center for Education Statistics te gebruik, en hele skooldistrikte word toenemend rasonderskeidend, selfs al word die distrikte self meer divers.
Volgens data van die National Center for Education Statistics via UCLA's Civil Rights Project was die persentasie swart studente in die Suide wat 'n skool bygewoon het wat minstens 50% wit was, 0% in 1954 (net voor Brown v. Board of Onderwys is uitgevaardig), 44% in 1989 en 23% in 2011. Terwyl skrywers soos Robert VerBruggen beweer dat her-segregasie van skole nie plaasvind nie, omdat Amerika in die geheel minder wit word, wat lei tot minderhede wat skole bywoon wat nie meer 'n blanke meerderheid het nie, blyk dit dat intensiewe navorsing sy teorie weerlê. Navorsing van die Southern Methodist University se Meredith Richards toon dat as buurte baie demografiese verandering ondervind, bywoningsgebiede aggressief geskei word. Trouens, selfs woonbuurte wat nie veel rasseverandering ondervind nie, kan steeds gesegregeerde sonering in te stel.
Ongelukkig het die optrede van die huidige administrasie 'n groot belangstelling in die aanpak van her-segregasie aan die lig gebring. Namate openbare skole weer skei, het die toename in handveskole hierdie neiging nie gehelp nie. Die Amerikaanse onderwyssekretaris Betsy DeVos, wat voorheen die voorsitter was van die voor-skoolkeuse-voorspraakgroep, American Federation for Children, het gepleit vir 'n & quotchoice & quot -stelsel wat in haar tuisstaat Michigan dikwels gelei het tot 'n toenemende skeiding van skole terwyl wit studente vertrek minder uiteenlopende skooldistrikte, volgens Bridge Magazine. Oor die hele land het die opkoms van handvesskole bygedra tot hierdie ontstellende neiging.
As ons oor skoolsegregasie praat, is dit van kritieke belang om ook oor behuisingsegregasie te praat, want hoe minder uiteenlopend 'n woonbuurt is, hoe minder divers sal die skole in die buurt wees. Terwyl president Obama beleid ingestel het om segregasie te bekamp deur stede en dorpe te straf wat nie in staat is om segregasie aan te spreek deur hulle federale behuisingshulp te ontken nie, het Trump saam met die Amerikaanse minister van behuising en stedelike ontwikkeling, Ben Carson, die vereistes van die Obama-era vertraag. Deur uit te stel, laat Trump toe dat segregasie ongemerk en onbeperk bly, wat kan lei tot die feit dat die woonbuurte in die stad nog meer gesegregeer en ontregt word, wat vinnig oorloop na die skole, wat alle maatreëls vir die bevordering van verbeterde geleenthede en gelykheid kan benadeel. En om die saak te vererger, het Trump verlede maand tydens 'n bevestigingsverhoor in die regterlike komitee van die senaat geweier om te sê of sy saamstem met die Brown v Onderwysraad uitspraak. 'N Vrou wat skynbaar 'n federale beoordelaarskap kan ontvang, kan in die openbaar nie verklaar dat basiese gelykheid 'n beleid is om op trots te wees nie.
Wat so krities is om te verstaan ​​oor die saak om segregasie te verwerp, is dat skeiding in Amerika nie gelyk beteken nie. In die Verenigde State, waar 'n lang geskiedenis van vooroordeel en sistemiese rassisme gewerk het om swart gemeenskappe op 'n magdom maniere te benadeel, het die skeiding van skole en woonbuurte per ras daartoe gelei dat mense sosio -ekonomies geskei word. Gedurende die Jim Crow-tydperk, vroeg in die middel van die twintigste eeu, kon wit gesinne, wat danksy regeringsbeleid in meer gegoede gemeenskappe woon, hul kinders na hoogs funksionerende skole stuur, terwyl baie swart gesinne wat geen regeringsbeleid om hulle by te staan, en moes alles hanteer, van Jim Crow tot gewelddadige rasse -terreur, het hul kinders na swak funksionerende en onderbefondsde skole gestuur. As ons toelaat dat die sonering van die skool diversiteit ondermyn, kan ons maklik terugkeer na die ou, maar gelyke dae, waar 'n kwaliteit onderwys net buite bereik was vir swart studente, wat hul post-sekondêre onderwysgeleenthede, toekomstige werksgeleenthede en hul algehele lewensgehalte.
& ldquo In ons droom het ons onbeperkte hulpbronne, en die mense gee hulself met volharding oor aan ons vormende hand. Die huidige opvoedkundige konvensies verdwyn uit ons gedagtes, en sonder belemmering deur tradisie werk ons ​​ons eie goeie wil uit aan 'n dankbare en responsiewe landelike volk. Ons sal nie probeer om van hierdie mense of van hul kinders filosofe of leermanne of wetenskap te maak nie. Ons moet nie onder hulle skrywers, redenaars, digters of letterkundiges oprig nie. Ons sal nie na groot embrio -kunstenaars, skilders, musikante soek nie. Ons sal ook nie die nederige ambisie koester om onder hulle prokureurs, dokters, predikers, staatsmanne op te staan ​​nie, waarvan ons nou genoeg voorraad het. "
- Ds Frederick T. Gates, sakeadviseur van John D. Rockefeller Sr., 1913 
Die huidige Amerikaanse skoolstelsel het rondom die eeuwisseling wortel geskiet. In 1903 stig John D. Rockefeller die Raad vir Algemene Onderwys, wat groot befondsing vir skole regoor die land verskaf het en veral aktief was in die bevordering van die staatsbeheerde openbare skoolbeweging.
Hier is 'n tydlyn om die radikale verskuiwing in die onderwys en die invloed van die finansiële elite aan te toon.
Voor 1840: Geletterdheidskoerse hoog, skole hoofsaaklik privaat en plaaslik beheer
Tot die 1840's was die Amerikaanse skoolstelsel hoofsaaklik privaat, gedesentraliseerd en tuisonderrig was algemeen. Amerikaners was goed opgelei en geletterdheidsyfers was hoog.
1852: Massachusetts slaag die eerste verpligte bywoningswet
1902: John D. Rockefeller stig die Algemene Onderwysraad
Teen 'n uiteindelike koste van $ 129 miljoen het die Raad vir Algemene Onderwys groot befondsing vir skole regoor die land verskaf en was dit baie invloedryk in die vorming van die huidige skoolstelsel.
1905: Carnegie -stigting vir die bevordering van onderrig word gestig
1906: NEA word 'n Federaal Geoktrooieerde Vereniging
1913: Frederick T. Gates, Direkteur van Liefdadigheid vir die Rockefeller Foundation, skryf & ldquo In ons droom en helip gee die mense hulself met volharding oor aan ons vormende hand en rdquo
Frederick T. Gates het geskryf Die Country School of Tomorrow, geleentheidsartikels nommer 1:
& ldquo In ons droom het ons onbeperkte hulpbronne, en die mense gee hulself met volharding oor aan ons vormende hand. Die huidige opvoedkundige konvensies verdwyn uit ons gedagtes, en sonder belemmering deur tradisie werk ons ​​ons eie goeie wil uit aan 'n dankbare en responsiewe landelike volk. Ons sal nie probeer om van hierdie mense of van hul kinders filosofe of leermanne of wetenskap te maak nie. Ons mag nie onder hulle skrywers, redenaars, digters of letterkundiges oprig nie. Ons sal nie soek na groot embrio -kunstenaars, skilders, musikante nie. Ons sal ook nie die nederige ambisie koester om onder hulle prokureurs, dokters, predikers, staatsmanne op te staan ​​nie, waarvan ons nou genoeg voorraad het. "
1914: National Education Association (NEA) skrik vir die aktiwiteite van die Carnegie- en Rockefeller -stigtings
Op 'n jaarlikse byeenkoms in St. Paul Minnesota, is 'n resolusie geneem deur die afdeling Normale Skool van die NEA. 'N Uittreksel het gesê:
Ons beskou met groot kommer die aktiwiteite van die Carnegie- en Rockefeller -stigtings en administratiewe instansies wat op geen enkele manier verantwoordelik is vir die mense nie en hul pogings om die beleid van ons staatsopvoedingsinstellings te beheer, om te ontwikkel na hul opvatting en om ons studiekursusse te standaardiseer en om die instellings te omring met toestande wat ware akademiese vryheid bedreig en die primêre doel van demokrasie verslaan, soos dit tot dusver ongeskonde was in ons algemene skole, normale skole en universiteite. & rdquo
1917: NEA herorganiseer en verhuis na Washington DC
Die NEA is die grootste vakbond in die VSA en verteenwoordig openbare onderwysers en ander skoolfakulteite en personeel. Dit is gewoonlik gekant teen verdiensteloon, skoolbewyse, hervormings van aanspreeklikheid en meer.
1918: Elke staat vereis dat studente die laerskool voltooi
1932: & ldquoEight Year Study & rdquo & ndash Grootliks gefinansier deur Carnegie Corporation van New York en die Algemene Onderwysraad
Dit het die grondslag gelê vir hervorming van die onderwys en die skoolstelsel wat ons vandag het.
1946: Rockefeller Foundation gee $ 7,5 miljard aan die Raad vir Algemene Onderwys
1953: Reece -komitee van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers onthul die agenda van Carnegie Endowment en Rockefeller Foundation on Education
& ldquoDit lyk ongelooflik dat die trustees van tipies Amerikaanse fortuingeskepte stigtings dit moes toegelaat het om idees en praktyke wat nie met die grondbegrippe van ons Grondwet verenigbaar is nie, te finansier. Tog is daar bewyse dat dit moontlik plaasgevind het. & Rdquo
-Norman Dodd, direkteur van navorsing, spesiale komitee vir ondersoek na belastingvrye stigtings, 1954 
1968: Edith Roosevelt & rsquos Artikel & ldquoDie Foundation Machine & rdquo Dui aan Carnegie -befondsde handboeke
Carnegie-gefinansierde en geprogrammeerde handboeke is versprei na gebiede met 'n gebrek aan kultuurkultuur en Edith Roosevelt het gesê dat hierdie jong kinders geïndoktrineer word met 'n patroon van anti-sosiale idees wat hulle heeltemal en gewelddadig sal vervreem van die hoofstroom van Amerikaanse middelklaswaardes. & Rdquo
1979: Amerikaanse onderwysdepartement geskep
1986: Carnegie -onderrigpaneel gee 'n lys van nuwe raamwerk vir onderwysers en bied 900 000 dollar aan toekennings vir hervormings
2003: 14% van die Amerikaanse volwassenes is ongeletterd
Die National Assessment of Adult Literacy (NAAL) het toetse afgelê wat aan die lig gebring het dat 14% van die Amerikaanse inwoners baie moeilik sou wees met lees en skriftelike begrip. In 2003 het ongeveer 30 miljoen Amerikaanse volwassenes 'n basiese prosageletterdheid gehad, 27 miljoen onder 'n basiese dokument geletterdheid en 46 miljoen onder 'n basiese kwantitatiewe geletterdheid.
11 feite oor die geskiedenis van onderwys in Amerika
Hoe bekend is u met die geskiedenis van onderwys in die Verenigde State? Het u geweet die eerste skole fokus op godsdiensstudies, nie wiskunde of lees nie? Of dat openbare skole soos ons dit ken eers in die dertigerjare in die mode gekom het?
Ons het 11 feite saamgestel oor die geskiedenis van onderwys in Amerika, van die stigting van die land tot vandag. Lees hieronder om meer te wete te kom.
1600 's-1800 's
1. Die eerste skole in die 13 kolonies het in die 17de eeu geopen. Die Boston Latin School was die eerste openbare skool wat in 1635 in die Verenigde State geopen is. Tot vandag toe bly dit die land se oudste openbare skool.
2. Vroeë openbare skole in die Verenigde State het nie gefokus op akademici soos wiskunde of lees nie. In plaas daarvan het hulle die deugde van familie, godsdiens en gemeenskap geleer.
3. Meisies is gewoonlik in die vroeë Amerika geleer hoe om te lees, maar nie hoe om te skryf nie.
4. Teen die middel van die 19de eeu het akademici die uitsluitlike verantwoordelikheid van openbare skole geword.
5. In die Suide was openbare skole gedurende die 1600's en die vroeë 1700's nie algemeen nie. Welgestelde gesinne het privaat tutors betaal om hul kinders op te voed.
6. Openbare skoolopleiding in die suide was eers in die heropbou -era na die Amerikaanse burgeroorlog wydverspreid.
7. Gemeenskaplike skole het in die 18de eeu ontstaan. Hierdie skole het studente van alle ouderdomme opgevoed in een kamer met een onderwyser. Studente het hierdie skole nie gratis bygewoon nie. Ouers het klasgeld betaal, huisvesting vir die onderwyser verskaf, of ander goedere bygedra in ruil daarvoor dat hul kinders die skool mag bywoon.
8. Teen 1900 het 31 state verpligte skoolbywoning gehad vir studente van 8 tot 14 jaar. Teen 1918 het elke staat vereis dat studente die laerskool moes voltooi.
Not only did the American authorities take measures to stop disabled people immigrating, marrying or having children, but there are examples of American disabled people dying needlessly because society believed their lives were not worth living. In 1915 a leading Chicago surgeon Dr Harry Haiselden decided to allow a disabled new-born baby to die. This wasn't the first time he had permitted a baby with an impairment to die, but no disciplinary action was taken against him. He was investigated three times by different legal authorities and each time they found in his favour. He was expelled from the Chicago Medical Society but only because he wrote newspaper articles about his work, not for his treatment of these children. Indeed, Haiselden received support from many prominent Americans and also won endorsements from some of America's most well-regarded publications including the New York Times en die Nuwe Republiek.