Geskryf deur David Vincent
Thomas Peham / Ontslag, EAT
Toe die digter John Donne in 1623 deur 'n skielike infeksie getref is, bevind hy hom onmiddellik alleen - selfs sy dokters het hom verlaat. Die ervaring, wat slegs 'n week geduur het, was ondraaglik. Hy het later geskryf: "Aangesien siekte die grootste ellende is, is die alleenheid die grootste ellende."
Dit is moeilik om nou te glo, maar tot redelik onlangs is die eensaamheid - of die ervaring om gedurende beduidende tydperke alleen te wees - behandel met 'n mengsel van vrees en respek. Dit was geneig tot beperkte godsdienstige ordes en was dus 'n bevoorregte ervaring van 'n manlike elite. Verandering is eers aan die gang gesit deur die Hervorming en die Verligting, toe die ideologieë van humanisme en realisme ingryp en eensaamheid stadig maar seker iets geword het wat iemand van tyd tot tyd aanvaarbaar kon soek. Die meeste mense in die Weste is nou gewoond aan een of ander gereelde vorm van eensaamheid - maar die realiteit van toesluit is dat hierdie ervaring baie meer ekstrem is.
Ek het die afgelope paar jaar navorsing gedoen oor die geskiedenis van eensaamheiden gekyk na hoe mense in die verlede daarin geslaag het om gemeenskapsbande en eenmalige gedrag te balanseer. Dit het nog nooit meer relevant gelyk nie.
Neem die voorbeeld van my eie gemeenskap. Ek woon - en werk nou - in 'n ou huis in 'n ou Shropshire-dorpie in Engeland. In die 11de eeu Domesday Book dit is opgeneem as 'n lewensvatbare gemeenskap op 'n bluf van grond bo die rivier die Severn. Oor die eeue heen het die selfvoorsiening daarvan afgeneem. Nou het dit Sondag geen dienste buite die kerk nie.
Maar dit het lankal 'n kollektiewe gees getoon, meestal vir seisoenale vermaak en die instandhouding van 'n dorpsgroen, wat die ruïnes bevat van 'n kasteel wat gebou is om die Walliese in Wallis te hou. Die herfs is beplan vir 'n formele bal in 'n markiet op die groen, wat nog gekanselleer moet word. Intussen het die buurtwaggroep 'n kaart aan al die inwoners gegee om te help met "afhaal van inkopies, posposte, koerante versamel of met dringende voorrade". Daar is 'n WhatsApp-groep waar baie inwoners ondersteun.
Vir die eerste keer in geslagte val die inwoners se aandag nie op die hulpbronne van die stedelike sentrums van die streek nie. Die nabygeleë A5, die stampad van Londen na Holyhead en vandaar na Ierland, is nie meer belangrik nie. In plaas daarvan het die gemeenskap hulself na plaaslike behoeftes en die vermoë van plaaslike hulpbronne om hulle te bevredig, bekeer.
Hierdie ervaring van 'n klein Britse nedersetting weerspieël die toestand van baie in Westerse samelewings. Die COVID-19-krisis het daartoe gelei dat ons nuwe tegnologieë gebruik om ou sosiale netwerke te laat herleef. As ons begin om die sluiting van die saak te begaan, is dit belangrik om die hulpbronne tot ons beskikking te verstaan ​​vir die hantering van afgedwonge isolasie.
Die geskiedenis kan help met die taak. Dit kan 'n gevoel van perspektief gee op die ervaring van alleen wees. Eenzaamheid het in die onlangse verlede slegs 'n wydverspreide en gewaardeerde toestand geword. Dit gee 'n mate van ondersteuning aan ons vermoë om die COVID-19-toesluit te verduur. Terselfdertyd kan eensaamheid, wat gesien kan word as mislukte eensaamheid, 'n ernstiger bedreiging vir liggaamlike en geestelike welstand word. Daardie mislukking kan 'n gemoedstoestand wees, maar is meer gereeld 'n gevolg van sosiale of institusionele wanfunksies waaroor die individu weinig of geen beheer het nie.
Aan die begin van die moderne era is die eensaamheid behandel met 'n mengsel van oordrewe respek en diep besorgdheid. Diegene wat hulle van die samelewing onttrek het, het die voorbeeld van die vierde-eeuse woestynvaders nageboots wat geestelike nagmaal in die woestyn gesoek het.
St Anthony die Grotewat byvoorbeeld in die jaar 360 nC in 'n biografie deur St Athanasius beroemd gemaak is, het sy erfenis weggegee en hom in isolasie naby die Nylrivier teruggeval, waar hy 'n lang lewe geleef het op 'n geringe dieet en sy dae aan gebed. Of hulle 'n letterlike of metaforiese woestyn soek, die alleenheid van St Anthony en sy opvolgers het 'n beroep op diegene gedoen wat gemoedsrus soek om nie meer in die kommersiële veld te vind nie.
The Meeting of St Anthony and St Paul, Master of the Osservanza, c. 1430-1435. Wikimedia Commons
As sodanig is eensaamheid bedink binne die raamwerk van 'n bepaalde Christelike tradisie. Die woestynvaders het 'n diepgaande invloed op die vroeë kerk gehad. Hulle het 'n woordelose gemeenskap met 'n stille God gevoer en hulself van die geraas en korrupsie van die stedelike samelewing geskei. Hulle voorbeeld is geïnstitusionaliseer in kloosters wat probeer het om individuele meditasie te kombineer met 'n struktuur van roetine en gesag wat praktisyns teen geestelike ineenstorting of geestelike afwyking sou beskerm.
In die breë samelewing word die toevlugsoord slegs geskik beskou vir opgeleide mans wat 'n toevlug gesoek het van die korrupte druk van 'n verstedelikingse beskawing. Solitude was 'n geleentheid, aangesien die Switserse dokter en skrywer Johann Zimmermann, plaas dit, vir "selfversameling en vryheid".
Vroue en minderbevoorregtes kon egter nie met hul eie onderneming vertrou word nie. Daar is gesien dat hulle kwesbaar is vir onproduktiewe ledigheid of vernietigende vorme van melancholie. (Nonne was 'n uitsondering op hierdie reël, maar word so buite rekening gelaat dat die Katolieke Emansipasiewet van 1829, wat monnike en kloosters spesifiek kriminaliseer, glad nie kloosters genoem het nie.)
Maar met verloop van tyd het die risikoregister van eensaamheid verander. Dit was eens die praktyk van geslote godsdienstige ordes en die bevoorregte ervaring van 'n manlike elite, het op 'n stadium in hul lewens toeganklik geword vir byna almal. Dit is in werking gestel deur die tweeling-gebeure van die Hervorming en die Verligting.
'N Sosiale god
Gesindhede het verander teen die tyd dat Donne, digter en dekaan van die St. Paul-katedraal, deur daardie skielike besmetting neergeslaan is en deur alle mense verwoes is. Hy het geskryf dat die instinktiewe reaksie van die gesondes op die aangetaste mense niks anders gedoen het as om sy lyding te verhoog nie: 'As ek maar siek is en kan besmet, het hulle geen oplossing nie, maar hul afwesigheid en my eensaamheid.' Maar hy het troos gevind in 'n besonder Protestantse opvatting van God. Hy het die hoogste wese gesien as fundamenteel sosiaal:
Daar is 'n aantal persone in God, alhoewel daar maar een God is; en al sy eksterne optrede getuig van 'n liefde vir die samelewing en die nagmaal. In die hemel is daar ordes van engele en leërs van martelare, en in daardie huis baie herehuise; op aarde, gesinne, stede, kerke, kolleges, alle meervoudige dinge.
Hierdie gevoel van die belangrikheid van gemeenskap vorm die kern van Donne se filosofie. in Meditasie 17, skryf hy die bekendste stelling van die sosiale identiteit van die mens in die Engelse taal: 'Geen man is 'n geheel eiland nie; elke man is 'n stuk van die kontinent, 'n deel van die belangrikste. '
In die Katolieke kerk was die tradisie van klooster afsondering steeds onderhewig aan periodieke hernuwings, veral in hierdie era met die stigting van die Orde van Cisterciëners van die Streng Onderhouding, meer bekend as die Trappiste, in 1664 Frankryk. Binne die mure van die klooster is die toespraak tot 'n absolute minimum verminder sodat die boetiese monnike die grootste geleentheid vir stil gebed kon gee.
Trappiste in Kentucky. Library of Congress, CC BY-SA
Maar in Brittanje het die werk van Thomas Cromwell die ingeslote opdragte verwoes, en die tradisie van geestelike onttrekking is tot op die rand van godsdienstige onderhouding gedryf.
In die era na Donne se tyd van angs, het die Verligting die waarde van geselligheid verder beklemtoon. Persoonlike interaksie is die sleutel tot innovasie en kreatiwiteit. Gesprekke, korrespondensie en uitruilings binne en tussen bevolkingsentrums, strukture van oorgeërfde bygeloof en onkunde uitgedaag en die ondersoek en wesenlike vooruitgang na vore gebring.
Daar is miskien 'n behoefte aan onttrekking na die kas vir geestelike meditasie of volgehoue ​​intellektuele pogings, maar slegs as 'n manier om die individu beter voor te berei op deelname aan die vooruitgang van die samelewing. Langdurige, onomkeerbare eensaamheid begin in wese gesien word as 'n patologie, 'n oorsaak of 'n gevolg van melancholie.
Die verspreiding van alleenheid
Aan die einde van die 18de eeu het 'n reaksie op hierdie geselligheid begin. Meer aandag het selfs in Protestantse samelewings aan die kluisenaarstradisie binne die Christendom begin aandag gee.
Die romantiese beweging het die klem gelê op die herstellende magte van die natuur, wat die beste teëgekom is op alleenlopers. Die skrywer Thomas De Quincey bereken dit in sy leeftyd William Wordsworth Strode 180,000 myle dwarsoor Engeland en Europa op onverskillige bene. Te midde van die geraas en besoedeling van verstedelikende samelewings, het periodieke toevlug en isolasie aantrekliker geword. Eensaamheid, mits dit vrylik omhels is, kon geestelike energieë herstel en 'n morele perspektief wat deur ongebreidelde kapitalisme beskadig is, laat herleef.
Op 'n meer alledaagse vlak het verbeterings in behuisingsomstandighede, huishoudelike verbruik en massakommunikasie toegang tot eensame aktiwiteite vergroot. Verbeterde posdienste, gevolg deur elektroniese en uiteindelik digitale stelsels, het mans en vrouens in staat gestel om fisies alleen te wees, maar tog in die geselskap.
Toenemende surplusinkomste word bestee aan 'n groter verskeidenheid tydverdryf en stokperdjies wat anders as ander beoefen kan word. Handwerk, naaldwerk, seëlversameling, selfdoen, lees, diere- en voëlverbouing, en in die buitelug, tuinmaak en hengel, het tyd, aandag en geld opgeneem. Gespesialiseerde kamers in huise van die middelklas het vermenigvuldig, waardeur familielede meer van hul tyd aan hul privaatbesigheid kon bestee.
Verhoogde inkomste het meer tyd vir stokperdjies tot gevolg gehad, soos om versamelings te bou. Manfred Heyde / Wikimedia Commons, CC BY-SA
En hoewel kloosters uitdruklik uitgesluit is van die epochaalse Katolieke Emansipasiewet van 1829, het Brittanje daarna gesien dat daar 'n bittere betwiste herlewing van geslote bevele van sowel mans as vroue was.
Teen die vroeë 20ste eeu het die afnemende gesinsgrootte gekombineer met raadshuise begin om werkersklas ouers en kinders van hul eie huishoudelike ruimtes te voorsien. Elektriese lig en sentrale verwarming het meegebring dat dit nie meer nodig was om die enigste warmbron in die huis te besoek nie. Slumvryhoogte het die strate van skokkende skares leeggemaak, en adolessente kinders het die voorreg van hul eie slaapkamer begin geniet.
In huise van die middelklas het huishoudelike toestelle woon-in-diensters vervang en die huisvrou, vir goed of sleg, vir 'n groot deel van die dag met haar eie gemeenskap verlaat. Die motor, die strewe van die middelklas tussen die oorloë, en toenemend die hele bevolking in die tweede helfte van die 20ste eeu, het gesorg vir verpersoonlikte vervoer, gepaard met privaat gekose radio en later musikale vermaak.
Na 1945 het die samelewing in die breë begin self-isoleer. Huishoudings vir enkelpersone, 'n seldsame voorkoms in vroeëre eeue, het beide uitvoerbaar en wenslik geword. In ons eie tyd, amper n derde van die Britse wooneenhede het slegs een bewoner. Die deel is hoër in dele van die VSA en selfs in Swede en Japan.
Die weduwee-bejaardes, wat vir die eerste keer met voldoende pensioene toegerus is, kan nou huishoudelike onafhanklikheid geniet in plaas daarvan om by kinders in te trek. Jonger kohorte kan onbevredigende verhoudings ontsnap deur hul eie akkommodasie te vind. Om hulle heen het 'n stel verwagtinge en hulpbronne ontwikkel, wat 'n enkelvoudige en praktiese manier van leef maak.
Om vir korter of langer periodes deur jouself te leef, word self nie meer gesien as 'n bedreiging vir fisiese of sielkundige welstand nie. In plaas daarvan val die kommer toenemend op die ervaring van eensaamheid, wat in Brittanje gelei het tot die aanstelling van die wêreld se eerste minister van eensaamheid in 2018, en die daaropvolgende publikasie van 'n ambisieuse regeringstrategie om die toestand te bekamp. Die probleem is nie om sonder maatskappy self te wees nie, maar eerder soos skrywer en sosiale aktivis Stephanie Dowrick dit stel: om "ongemaklik alleen sonder iemand te wees".
Al hoe meer mense woon alleen. Chuttersnap / Unsplash, EAT
In die laat moderniteit was eensaamheid minder 'n probleem as wat veldtogte al dikwels beweer het. Gegewe die vinnige toename in enkel-huishoudings en die aantal bejaardes, is die vraag nie waarom die voorkoms so groot was nie, maar eerder in terme van amptelike statistieke, waarom dit so was So klein.
Die amptelike bevel om aan sosiale vergaderings te onttrek na aanleiding van die toenemende bedreiging van die COVID-19-pandemie, is die aandag op die dikwels broos grens tussen lewensversterkende en sielvernietigende vorms van eensame gedrag. Dit is nie die eerste keer dat regerings sosiale isolasie in 'n mediese krisis probeer oplê nie - kwarantines is ook ingestel na aanleiding van die uitbrake van die Middeleeuse plaag - maar dit kan die eerste keer wees dat hulle ten volle slaag. Niemand kan seker wees van die gevolge nie.
Die bedreiging van isolasie
Ons moet dus vertroos uit die onlangse geskiedenis van eensaamheid. Dit is seker dat moderne samelewings baie beter toegerus is as in die verlede om so 'n uitdaging die hoof te bied. Lank voor die huidige krisis het die samelewing in groot dele van die Weste binnenshuis beweeg.
Loop in normale tye in enige voorstedelike straat buite die pendel na werk of skool, en die grootste indruk is die afwesigheid van mense. Die na-oorlogse groei van enkel-persoon-huishoudings het 'n magdom konvensies en aktiwiteite wat verband hou met die afwesigheid van geselskap genormaliseer. Huise het meer verhitte en verligte ruimte; voedsel, hetsy as grondstowwe of wegneemetes, kan bestel en afgelewer word sonder om by die voordeur uit te gaan; digitale toestelle bied vermaak en maak kontak met familie en vriende moontlik; tuine verskaf vars lug aan diegene wat een het (nou nog vars gemaak deur die tydelike afwesigheid van verkeer).
Daarteenoor sou die lewenspatroon in Victoriaanse en vroeë 20ste-eeuse Brittanje sulke isolasie vir 'n groot deel van die bevolking onmoontlik gemaak het. In die huise van die werkersklas het ouers en kinders hul dae in 'n enkelvertrek deurgebring en saans beddens gedeel. 'N Gebrek aan ruimte het inwoners voortdurend op straat gedwing waar hulle met bure, ambagsmanne en verbygangers gemeng het. In meer welvarende huishoudings was daar meer gespesialiseerde kamers, maar bediendes het gedurig tussen familielede rondbeweeg, erwe na die winkels gehardloop, goedere en dienste afgelewer.
Die geskiedenis van alleenheid moet ons ook aanmoedig om die grens tussen eensaamheid en eensaamheid te oorweeg - omdat dit deels 'n kwessie van vrye wil is. Huishoudings van enkelpersone het die afgelope tyd uitgebrei omdat 'n verskeidenheid wesenlike veranderinge dit vir jong en oud moontlik gemaak het om te kies hoe hulle gaan leef. Aan die oorkantste einde van die spektrum, is die mees ekstreme vorm van moderne eensaamheid, afsonderlike straf, byna almal wat daaraan blootgestel word, vernietig.
Eensaamheid, Hans Thoma, 1880. Nasionale museum in Warskou, Wikimedia Commons
Baie daarvan sal nou afhang of die staat 'n gees van verligte toestemming bewerkstellig, waardeur burgers instem om hul lewenspatrone te ontwrig ter wille van hul eie en die algemene voordeel. Vertroue en kommunikasie polisieer die grens van aanvaarbare en onaanvaarbare isolasie.
Dit is 'n kwessie van tyd. Baie van die vorms van eensaamheid wat nou omhels word, is geraamde oomblikke voordat sosiale omgang hervat word. Om 'n halfuur lank met die hond te stap, nadink oor meditasie in die middagete, in die aand in die tuin te grawe, of die huishouding te onttrek om 'n boek of 'n vriend te lees, is almal belangrike vorme van ontsnapping.
Diegene wat alleen woon, ervaar langer periodes van stilte, maar totdat die sluiting opgelê is, was hulle vry om hul huis te verlaat om geselskap te soek, al was dit net in die vorm van werkskollegas. Eensaamheid kan gesien word as alleenheid wat te lank duur. Vir al die wetenskap wat die huidige regeringsbeleid dryf, kan ons nie weet wat die koste vir mense se gemoedsrus van isolasie is wat maande lank aanhou nie.
Ons moet onthou dat eensaamheid nie veroorsaak word deur alleen te leef nie, maar die onvermoë om kontak te maak as dit nodig is. Klein goedhartigheid tussen bure en ondersteuning van plaaslike liefdadigheidsorganisasies sal 'n groot verskil maak.
Daar is 'n verwagting dat die ervaring van die COVID-19-epidemie, ten goede of sleg, gestandaardiseer sal word. Buiten die lotery van besmetting sal die meeste dieselfde beperkings op beweging verduur, en deur middel van 'n half-oorlogse maatreël ten minste dieselfde basiese lewenstandaard geniet. Maar deur omstandighede of temperament, sal sommige beter floreer as ander.
In breë trekke het armoede en dalende openbare dienste dit baie moeiliker gemaak om toegang tot kollektiewe fasiliteite te kry. Veranderings op die laaste oomblik deur die regering sal sukkel om te vergoed vir onderbelegging in mediese en maatskaplike ondersteuning gedurende die afgelope dekade. Nie almal het die vermoë of inkomste om aan werkplekke te onttrek nie, of die bevoegdheid om die digitale toestelle te ontplooi, wat nou van kritieke belang sal wees om die behoefte aan die aflewering te koppel. Die meer welvarende sal kanselleer vir vaarte en oorsese vakansiedae. Minder gevaar loop in die volledige en vernietigendste betekenis van die term.
Sommige kan ly soos Donne. Ander kan die voordele van 'n pasverandering geniet, soos Samuel Pepys dit gedoen het tydens 'n ander kwessie van plaag-geïnduseerde kwarantyn 'n paar jaar na Donne. Op die laaste dag van Desember 1665 het hy die afgelope jaar hersien: 'Ek het nog nooit so vrolik geleef nie (behalwe dat ek nog nooit soveel gekry het nie) as wat ek hierdie tydstip gedoen het.'