Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 30 April 2006 (oggend)
Sing vooraf: Psalm 22:9, 11 (p. 102)
Lofpsalm 29:1 (p. 135)
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid vir versoening met Psalm 34:8.
Psalm 34:8 (p. 169)
Psalm 31:3 (p. 143)
Skriflesing: Levitikus 24
Teks: Levitikus 24:16a
En wie die Naam van die Here laster, moet sekerlik gedood word; die hele vergadering moet hom sekerlik stenig. Die vreemdeling net soos die kind van die land as hy die Naam laster, moet hy gedood word. (Levitikus 24:16 AFR53)
’n Mens moet die heilige Naam van God baie sorgvuldig gebruik, sodat dit duidelik is dat jy God ken en vrees.
Dit is presies wat die derde gebod eis: Daar moet eerbied en aanbidding straal uit die manier waarop jy die Here se Naam gebruik.
Verkeerde gebruik van die Here se Naam dui daarop dat die verhouding tussen jou en die Here nie reg is nie.
Let op die volgende sake:
1. Vloek in ’n oomblik van onbedagsaamheid
2. Die Here se straf oor laster
3. Hierdie verbod is blywend
Kort nadat die Israeliete uit Egipte weg is, het hierdie stukkie geskiedenis wat ons gelees het, plaasgevind.
Ons let op dat dit nie net suiwer Jode was wat Egipteland verlaat het nie. Ons lees in Eksodus 12:38 die volgende opmerking:
En ’n menigte mense van gemengde bloed het ook saam met hulle opgetrek, en kleinvee en beeste ’n groot hoeveelheid vee. (Eksodus 12:38 AFR53)
Verder was al die Jode ook nie met Jode getroud nie soos wat ons hier lees: hierdie vrou was met ’n Egiptenaar getroud, en dis nou juis hierdie halwe Egiptenaartjie wat ’n bakleiery aan die gang gesit het met ’n Joodse seun.
Wat daar gebeur, is baie duidelik:
Die twee het handgemeen geraak. Hulle het baklei en mekaar geslaan.
In die hitte van die bakleiery het die basterseun toe die Naam van die Here gelaster en gevloek.
Wanneer iemand laster, dan beswadder of verwens hy die persoon wie se naam hy gebruik. Die Persoon wat in dié geval gelaster is, is die Here.
Die woord wat hier gebruik word, kan beteken om iemand te deurboor, of om iemand kragteloos te maak.
Sy lastering het dus daarop neergekom dat hy die Here in sy wese aangeval het.
Die woord vloek het ’n ander betekenis.
Dit beteken dat jy iets inhoudloos verklaar,
of ontken dat daar enige krag van iemand uitgaan.
Al twee die woorde dui dus daarop dat die halwe Egiptenaartjie die Here wesenlik beledig en aangetas het omdat Hy die Here op so ’n manier verwens het dat hy beweer het dat God kragteloos is.
’n Mens kan so maklik die doodstraf oor jouself kry.
Dikwels is ’n mens onbedag as jy vloek, sonder dat jy die konsekwensies daarvan besef.
Hoe maklik kan die Here se Naam nie uitkom wanneer jy vererg is, of wanneer jy seerkry nie!
Oor die misbruik van sy Naam voel die Here so sterk dat Hy die doodstraf daarop instel.
Hierdie man kon die Here op verskillende maniere verwens het ons weet nie presies hoe hy dit gedoen het nie.
Dit was die gebruik onder die volke van daardie tyd om vir die vyand se gode te offer, om hulle oor te lok na jou kant toe sodat die gode dan jou vyand verraai, en dan is jy seker van die oorwinning.
Ons het ’n voorbeeld hiervan in die geskiedenis van Bileam.
Hierdie metode sou sekerlik nie in die bakleiery waarvan ons lees gepas het nie.
Dis waarskynlik dat hierdie seun in sy oortuiging sterk heidens was, want hierdie seun se pa se Egiptiese agtergrond kon sterk op hom oorgedra gewees het.
Hy sou dan die heidense gebruik toegepas het wat inhou dat hy die God van die seun met wie hy veg, slegsê, om op hierdie manier die oorhand oor die seun te kry.
Die heidene het destyds geglo dat as jy die god van jou vyand vloek, dan verloor die god sy vermoë om aan jou vyand krag te gee om jou te oorwin.
Miskien het die man bloot op God geskel om sy frustrasie op die Here uit te haal omdat hy nie oor die Israeliet die oorhand kon kry nie.
Dis iets wat ons ook ken, want sodra party mense kwaad word, kan hulle die Here se Naam baie vinnig en lelik gebruik.
Dit maak in elk geval nie saak hoe die man God gevloek en gelaster het nie, want die beginsel bly dieselfde: Hy het God geminag.
Die omstanders begryp dadelik die ernstige misdryf van die man, maar hulle weet nie wat om met hom te doen nie. Wat moet hulle maak met ’n mens wat die heilige Wese van God aantas want sy Naam is tog sy Wese!
Hulle gooi toe die man in die tronk en wag dat God self oor hierdie saak ’n beslissing moet gee.
Kyk net na die geweldige erns. Dis nie ’n menslike hof wat oor die saak sit nie. Hulle wag vir ’n uitspraak van die Here.
Die Here het toe self met Moses gepraat en reg gespreek oor die saak.
Hy vereis die doodstraf op die misbruik van sy Naam.
Dis belangrik dat u raaksien dat hier nie mense bymekaarkom en besluit wat die straf op die misbruik van God se Naam is nie.
Die Here self kondig die uitspraak aan.
Dit is dus ook die Here wat bepaal dat die doodstraf van daardie dag af sou geld oor die misbruik van sy Naam.
Daar word selfs ’n volledige uiteensetting gegee van hoe die doodstraf voltrek moet word.
Die oortreder moet eers buitekant die laer uitgegooi word want hy mag nie tussen die heiliges sterf nie.
Maar die Here wil ook nie hê dat die man onverhoord moet sterf nie daarom moet die mense wat hom gehoor het na vorentoe kom en hulle hande op die aangeklaagde se kop sit.
Dan staan hulle terug en die hele laer stenig die een wat die Naam van die Here verkeerd gebruik het. Hulle gooi hom met klippe dood.
Die Jode het die saak so verstaan dat almal wat die man hoor vloek het, ook nou deel het aan die smet wat hy met sy sonde oor hulle gebring het.
Die handoplegging was ’n skuldigverklaring aan die een kant, maar aan die ander kant ook ’n daad van reiniging.
Die smet wat die man veroorsaak het, is alles met die handoplegging simbolies op hom teruggelaai.
Ons kry dieselfde soort van handeling wanneer die hoëpriester op die groot versoendag al die sondes van die volk uitspreek oor die bok wat vir Asasel in die woestyn ingestuur word.
Om te voorkom dat iemand weer ligtelik die Naam van die Here misbruik, moet die Israeliete dan aangepraat word (v. 15, 16):
En met die kinders van Israel moet jy spreek en sê: As iemand sy God vloek, sal hy sy sonde dra. En wie die Naam van die Here laster, moet sekerlik gedood word; die hele vergadering moet hom sekerlik stenig. Die vreemdeling net soos die kind van die land as hy die Naam laster, moet hy gedood word. (Levitikus 24:15-16 AFR53)
Enige mens wat nugter dink oor hierdie saak, sal besef dat die Here niks anders kon doen as om die doodstraf uit te spreek oor die vloeker nie, want iemand wat met die Here se Naam vloek, bewys daarmee dat hy geen gemeenskap met God het nie.
Hy bewys met sy sêgoed dat hy hom ook nie in afhanklikheid aan God onderwerp nie.
Die vloeker is dus wesenlik onrein, daarom ontheilig hy ook die Here met sy laster.
Die Here is baie streng daaroor dat Hy geheilig moet word deur sy Naam.
Daarom openbaar die Here soveel verskillende van sy Name aan ons.
As jy dus een van die Name van die Here misbruik, uit onbesonnenheid of moedswilligheid, dan straf die Here.
Kyk na die ontwikkeling van hierdie teks.
Hier stel die Here die doodstraf in op die verkeerde gebruik sy Naam.
Vir baie jare bly dit so: as iemand teen die Here vloek, word hy doodgemaak.
Al het ons nie meer ’n landswet wat in ons tyd iemand laat doodmaak as hy teen die Here laster nie, weet ons nog steeds dat dit verkeerd is.
U moet hierby net onthou dat die Here Jesus gesê het dat Hy nie gekom het om die wet te ontbind nie, maar om dit te vervul.
Hy het dus nie hierdie wet van die Here van sy wetboek af geskrap nie.
Hierdie beginsel wat God ingestel het, sal nooit kan verbygaan nie.
As hierdie mense in die oordeelsoomblik voor God staan, is dit ’n ope vraag of hulle in die heerlikheid van God sal ingaan, terwyl hulle Hom hulle lewe lank vervloek het.
Dit is waar dat Jesus sterf tot verlossing van die sondaars wat glo, maar Hy sterf ook sodat die wat God nie reg wil dien en aanbid nie, verseker in die hel sal wees.
Die tweesnydende swaard van God loop dus ook ten opsigte van hierdie gebod deur die kruis van die Here Jesus.
Die Here openbaar ook aan ons dat een van die kenmerke van die eindtyd sal wees dat daar nie meer respek vir die Here se Naam sal wees nie.
Die wat die Here nog biddend en in heiligheid sal aanbid, sal doodgemaak word.
Die duiwel sal valse Christusse stuur en hulle sal rondloop met die Here se Naam: kyk hier is die Christus, en kyk daar!
Die mense in die Here Jesus Christus se tyd het natuurlik hierdie selfde wet verdraai om die doodstraf oor die Here Jesus voltrek te kry.
Jesus is onder hierdie wet veroordeel.
Die nag toe Jesus deur die Joodse Raad verhoor is, het die hoëpriester opgestaan en Jesus besweer en vir Hom gevra of Hy Christus, die Seun van God is.
Jesus het toe geantwoord:
Jesus antwoord hom: U het dit gesê. Maar Ek sê vir u almal: Van nou af sal u die Seun van die mens sien sit aan die regterhand van die krag van God en kom op die wolke van die hemel. (Matteus 26:64 AFR53)
En Jesus sê: Ek is. En u almal sal die Seun van die mens aan die regterhand van die krag van God sien sit en kom met die wolke van die hemel. (Markus 14:62 AFR53)
Toe verskeur die hoëpriester sy klere en sê: Hy het Godslasterlik gespreek, waarvoor het ons nog getuies nodig? En hulle antwoord en sê: Hy is die dood skuldig.
Dit is waarom hulle later die oggend geskreeu het dat Jesus gekruisig moet word, en dat sy bloed op hulle en hulle kinders moet wees. Hulle het geglo dat hulle reg is, en dat hulle die wet aan hulle kant het.
Van die Ou-Testamentiese tyd af na die tyd van die Nuwe Testament toe het die voltrekking van die doodsvonnis deur steniging feitlik heeltemal verstryk.
Die Romeinse wet het destyds in Palestina gegeld, en hulle het ’n ander manier van teregstelling gehad, naamlik die kruisiging.
Dit was met ’n rede dat God sy Seun so laat sterf het, want vroeg in die Bybel leer die Here al dat elkeen wat aan ’n hout hang, vervloek is.
Nou staan ons voor die vraag: Waarom is ons Verlosser Jesus Christus nou juis onder hierdie gebod ter dood veroordeel?
Ons kan daarop antwoord deur te bely dat ons hele lewe woord en daad ’n vloek teen die heiligheid en die heilige Naam van God geword het na die sondeval.
As Christus dus my straf wou dra, moes Hy veroordeel word deur die wet waaronder ek skuldig staan.
Daarom straf God vandag nog die laster van sy Naam met die dood.
Die verskil is net dat die straf nie in hierdie lewe voltrek word nie, maar eers in die hiernamaals, wanneer sulke mense in die doderyk gegooi en verseël word.
As jy dus die Here se Naam ydellik gebruik, en jy bekeer nie daarvan nie, kan jy seker wees van jou adres in die hiernamaals.
Die genade is dat die Here Jesus gesterf het sodat diegene wat van harte berou het oor hulle sondes ook die lastering van God se Naam – vergewing van sondes kan kry.
Die eis is berou en bekering.
Die besef van die almag van God se verlossing in Jesus Christus sal jou aanvuur om die Name van God net te gebruik waar dit waarlik tot sy eer, tot aanbidding en heiliging is.
Onthou dat ons werke ons diepste innerlike openbaar. Sou jy dus die Here se Name tot lastering gebruik, dan is dit die bewys dat jy God verwerp al sou jy die teenoorgestelde met jou mond bely.
Slotpsalm 116:1 (p. 569)
Datum: 30 April 2006 (oggend)