Ouerskapspraktyke en oortuigings regoor die wêreld kan ook opvallend anders wees. Japannese kinders, byvoorbeeld, word dikwels toegelaat om Ry die metro op sigself van so jonk as sewe. Dit sal in sommige ander lande ondenkbaar wees vir ouers. Net so is die idee van kinders wat gaan slaap by 6.30pm verskriklik vir baie Spaanse of Latyns-Amerikaanse ouers wat dit as krities beskou vir kinders om gedurende die aand deel te neem aan die gesinslewe.
Navorsers het al jare lank kulturele en historiese verskille in ouerspraktyke ondersoek. studies is geneig om te stem dat drie hooffaktore dikwels verskille in ouerskapstyl verduidelik: emosionele warmte teenoor vyandigheid (hoe liefdevol, warm en liefdevolle ouers is teenoor kinders), outonomie teenoor beheer (die mate waartoe kinders 'n gevoel van beheer oor hul lewens kry ), en struktuur versus chaos (hoeveel kinders se lewens word 'n gevoel van struktuur en voorspelbaarheid gegee).
navorsing toon dat verskille in hierdie sleutelkenmerke van ouerskap beduidende implikasies vir kinderontwikkeling kan hê. Trouens, die emosionele bande ("aanhangsels") wat kinders by hul ouers of versorgers het, kan blywende effekte hê.
In die middel van die studie van menslike verhoudings is idees van aanhangsel teorie. In wese fokus die aanhegtingsteorie op die "sielkundige verband tussen mense. "Die teorie kyk na die gehalte van die intieme bande wat ons in die loop van ons lewens maak, met spesifieke fokus op ouer-kind verhoudings.
Bylae teorie verduidelik
John Bowlby het sy idees oor gehegtheidsteorie tydens die 1950s geformuleer. Hy het as 'n kinderpsigiater by die Tavistock Clinic in Londen tydens die Tweede Wêreldoorlog - kennis geneem van die verwoestende impak van moederskeiding en verlies op kinderontwikkeling.
Werk met Mary Ainsworth, 'n Kanadese sielkundige, het Bowlby ondersteuning verleen vir die idee dat moeders en kinders wedersyds gemotiveerd is om naby mekaar te soek vir oorlewing. Hy het aangevoer dat 'n moeder se sensitiwiteit vir haar kind se begeerte vir nabyheid en troos 'n kritieke faktor was in die vorming van aanhegting en kinderontwikkeling.
Hierdie sensitiwiteit hou verband met 'n moeder se vermoë en vermoë om die kind se leidrade op te spoor, te verstaan ​​en te reageer. As haar baba verdriet is, is 'n vasgebonde ma aan die nood gekoppel - sy ontdek dit, sy is gemotiveerd om dit te verlig, en sy bied 'n stel strelende reaksies om dit te doen.
Mary Ainsworth en John Bowlby in Charlottesville, VSA, in 1986. Wellcome Biblioteek, Londen (AMWL: PP / BOW / L.19, nr. 23)
Toonaangewende navorsers het aangevoer dat 'n konsekwente gebrek aan sulke moederlike sensitiwiteit in kinderskoene en vroeë kinderjare lei tot die oortuiging dat die wêreld nie ondersteunend is nie en die een onbetwisbaar is.
Sedert Bowlby se aanvanklike volume, Aanhegsel en Verlies, in 1969 was daar meer as 20,000 gepubliseerde tydskrifartikels oor die onderwerp van aanhangsel. Die literatuur stel sterk voor dat indien ons kinders sensitiewe sorg gedurende die vroeë jare ontken, daar betekenisvolle negatiewe gevolge kan hê vir hul emosionele en verhoudingslewe.
Die sleutelbeginsels van aanhegtingsteorie het ingebed in kontemporêre Westerse idees oor ouerskap. En die taal van gehegtheidsteorie ondersteun die "aanhangsel ouers beweging"Wat voorstelle bied vir metodes soos mede-slaap - waar babas en jong kinders naby aan een of albei ouers slaap - en op aanvraag voed.
Aanhangsteorie het ook beïnvloed beleid oor tyd spandeer in dagsorg en tyd weg van ouers in die vroeë jare - soos die vrygewige kraam- en vaderskapverlofregte wat verseker dat Sweedse ouers hul kinders tot agt jaar kan versorg. En dit het ook riglyne beïnvloed op vroeë jare opvoedkundige praktyk - byvoorbeeld in die Verenigde Koninkryk is die rol van 'n kind se "sleutelpersoon" (hul hoofkontak) binne die vroeë jare onderrig ingelig deur gehegtheidsteorie.
Hierdie kulturele gety weerspieël 'n diepgaande beweging na 'n "kindergesentreerde" benadering tot ouerskap, wat die behoeftes van die kind in die middel van hul leer en ontwikkeling plaas.
Sommige argumenteer egter dat dit verskuiwing negatiewe gevolge het. Amerikaanse skrywer Judith Warner stel voor dat aanhegtingsteorie 'n kultuur van "totale moederskap" aangewakker het, waarin moeders in 'n veeleisende posisie van "totale verantwoordelikheid" geplaas word vir hul kind se behoeftes. Byvoeging ouerskap, sê sy, druk werkende moeders (veral) op 'n lewe waar hulle voortdurend 'n dubbele verskuiwing moet doen - beide tuis en in die werkplek - ter wille van hul kind se ontwikkeling.
In hedendaagse Westerse samelewings word klem en waarde geplaas op die ontwikkeling van ons unieke "self" en 'n private emosionele wêreld. En gehegtheidsteorie se kindergesentreerde fokus op die emosionele behoeftes van babas - en hoe ouers daarop reageer - leen hom goed aan hierdie waardestelsel.
Maar dit was nie altyd die geval nie. 'N blik op ouerskap in Nazi-Duitsland en hoe die volgende geslagte het het gesukkel om met hul kinders te bande stel vrae oor wat gebeur wanneer samelewings ingenieur oortuigings oor ouerskap is wat sterk in stryd is met die stellings van aanhegtingsteorie.
Duitse historici en sielkundiges het breedvoerig geskryf oor die werke van die Nazi-opvoeder en dokter, Johanna Haarer, wie se babasorghandleiding, Die Duitse Moeder en haar Eerste Kind - gepubliseer deur die voordelige Nazi-uitgewer Julius Friedrich Lehmanns - 600,000-kopieë deur 1945 verkoop.
Die Duitse moeder en haar eerste kind, gepubliseer in 1934. Volgens Haarer was die doel van moederskap om kinders voor te berei vir voorlegging aan die Nazi-gemeenskap. Amazon
Haarer se handleiding is veral bekend vir ouerskapstrategieë en oortuigings wat die aanhegtingsteorie weerspreek. In 'n mate kan haar werk akkuraat beskryf word as 'n "anti-attachment manual". Sy het gesê dat babas vir 24 uur van hul ma's geskei moet word nadat hulle gebore is, en hulle moet in 'n aparte kamer geplaas word. Dit is vermoedelik die voordeel om die baba te beskerm teen die kieme van diegene buite die familie. Daar is ook gesê dat die moeder die nodige tyd moet gee om te herstel van die stres van geboorte.
Hierdie skeiding, Haarer opdrag gegee, moet voortgaan vir die eerste drie maande van 'n baba se lewe. 'N Moeder kan slegs die baba besoek vir streng gereguleerde borsvoeding - nie meer as 20-minute nie - en sy moet vermy speel of ronddwaal. Haarer het geglo dat so 'n skeiding 'n kritieke deel van 'n baba se "opleidingsregime" was. As 'n baba bly huil nadat dit op skedule gevoer is, as dit skoon en droog was, en as dit 'n dummy aangebied word, "dan, beste ma, word taai" en laat haar net huil.
Haarer se begrip van babas was dat hulle "voormenslik" was en in die eerste paar maande na geboorte min tekens van werklike geestelike lewe getoon het. Skreeu, het sy geglo, was bloot 'n baba se manier om die tyd te verby. Sy het sterk moeders aangeraai om nie te dra, rock of pogings om huilende babas te troos nie. Daar is aanbeveel dat dit babas sal lei tot 'n simpatieke reaksie en uiteindelik tot 'n "klein maar onverbiddelike tiran" ontwikkel.
Johanna Haarer se kinderopvangsadvies het uiterste vorme van verwaarlosing bevorder. Fembio.org
Ook vir Haarer was dit nie 'n kritiese deel van hul opleiding nie. Sy het aangevoer dat dit nie 'n teken is van spesiale moederlike liefde as 'n mens se kind voortdurend met teerheid stryk nie; sulke doting love bederf die kind "en sal op die lange duur jong seuns" emasculate ".
Haarer se oortuigings oor ouerskap weerspieël waardes wat vir die lewe in die Derde Ryk belangrik geag word. Sy het geglo dat dit nodig was dat elke Duitse burger "'n nuttige lid van die Volksgemeinschaft [nasionale gemeenskap] is" en sterk gekant teen kinderopvoedingspraktyke wat kinders se individualiteit bevorder het. 'N Kind moes leer om "in die gemeenskap te integreer en om sy wense en strewe te onderdruk ter wille van die gemeenskap".
Uiteindelik het haar werk gereflekteer en gevormde kinderopvangspraktyke wat in lyn was met die doelwitte van die Hitler Jeugbeweging. Ouers word aangemoedig om kinders te produseer wat in die gemeenskap geïntegreer kan word, geen tekens van selfbejammering, selfversorging of selfbeheersing toon nie en was dapper, gehoorsaam en gedissiplineerd. Adviessentrums en opleidingskursusse vir moeders op grond van Haarer se idees was 'n instrument vir die insulasie van Nazi-ideologie.
Aanhangsteoretici soos Klaus Grossmann het voorgestel dat die Nazi-kinderopvangsbeweging 'n stel sosiale, historiese en politieke omstandighede weerspieël wat waarskynlik verseker het dat 'n generasie jong kinders in die afwesigheid van aanhegtingsekerheid ontstaan ​​het.
Hy het geargumenteer dat so 'n grootskaalse nasionale verwaarlosing weerspieël het wat gevind is Roemeens weeshuise onder Nicolae Ceausescu se reël van 1965 tot 1989. Hier is baie kinders opgevoed in verskriklike omstandighede - waar geweld is gebruik om te verneder en beheer op 'n daaglikse basis.
As gevolg hiervan, kinders wat grootgeword het in hierdie Roemeens Orphanges was blyk te hê 'n dramatiese verhoogde risiko vir groot probleme met onveilige aanhangsels, sosibiliteit en willekeurige vriendelikheid - sowel as beduidende verskille in brein ontwikkeling. Vir hierdie kinders is gebleken van liefde en verband gevind dat dit geassosieer word met anatomiese verskille in sleutelstreke van die brein. 'N Groot verskil egter, is dat Haarer se idees gereflekteerde, doelbewuste ideologie weerspieël het wat in wetenskaplike geloofwaardigheid gedraai is, in teenstelling met die byproduk van verplaasingsversteuring.
Sosiobioloë Heider Keller en Hiltrud Otto het bevraagteken of sulke tye in die Duitse geskiedenis 'n rol gespeel het in die vorming van ouerskap vir toekomstige geslagte. In hul boek hoofstuk, Is daar iets soos Duitse ouerskap?, het hulle geargumenteer dat dit moeilik is om te sê of so 'n kragtige historiese tendens in kinderopvoeding 'n toon toon wat vandag steeds as 'n dominante mag in Duitsland bestaan.
Inderdaad, sedert die Tweede Wêreldoorlog, het kindergesentreerde filosofieë en praktyke uit die Westerse wêreld wortel in die Duitse samelewing ontstaan. En hoë vlakke van immigrasie het beteken dat daar baie idees en oortuigings is oor ouerskap in hedendaagse Duitsland wat langs hierdie generasie tendense sit. Dit is dus waarskynlik dat die instroming van hierdie verskillende kulturele en historiese oortuigings gehelp het om 'n samelewing te skep met 'n magdom ouerspraktyke wat die impak van historiese tendense verdun het.
Baie van die kontemporêre Westerse bewyse dui daarop dat in teenstelling met wat die Nazi's gedink het, beslaglegging steeds in baie samelewings 'n belangrike rol speel in die opvoeding van kinders - alhoewel die manier waarop sulke aanhangsels gereël word, dramaties kan wissel. En terwyl navorsers het bewys gelewer dat sekere eienskappe van beslaglegging universeel kan wees, ander kan merkwaardig wissel van kultuur tot kultuur.
Daar word byvoorbeeld veronderstel dat daar 'n universele behoefte en motivering vir alle babas is om aanhangsels aan versorgers te vorm. Hulle word beskou as neurologies hardwired om noue aanhangsels te soek en toegerus te wees met 'n gedragsrepertoire wat ontwikkel het om dit te fasiliteer.
Maar hoe sulke aanhangsels gevorm word (en met wie) kan verskil. Bowlby se aanhegtingsteorie beklemtoon die belangrikheid van 'n baba versorger verband - die meeste uitsluitlik met die moeder of 'n primêre versorger. Maar dit is nie universeel waar nie, dit moet moeder of primêre versorger wees en is grootliks 'n weerspieëling van Westerse middelklasgenootskappe.
Navorsing in ander kulture het verskillende maniere geopenbaar om te reageer op die universele behoefte aan aanhegtingsekuriteit by babas. Otto se doktorale navorsing, byvoorbeeld, het beslagleggingspatrone in 30-kinders uit die Noordwes-Kameroense Nso-gemeenskap ondersoek. Haar data het 'n paar fassinerende verskille rondom aanhegsel getoon. Ook moeders het baie verskillende oortuigings gehad oor die waarde en belangrikheid van 'n eksklusiewe moeder-baba-verband. Trouens, hulle het dikwels moederskap eksklusiwiteit ontmoedig, en glo dat optimale sorg, baie versorgers is die beste. Soos een ma opgemerk het: "Slegs een persoon kan nie die hele kind versorg nie."
Ook kinders word baie vroeg gevra om hul emosies te beheer, veral negatiewe kinders. Flickr / CIFOR, CC BY-NC-ND
Dit was belangrik vir Nso-moeders dat kinders nie 'n eksklusiewe aanhangsel aan hulle ontwikkel het en ewe naby bande met ouer broers en susters, bure of ander kinders in die gemeenskap ontwikkel het nie: "[Na slegs een persoon] word nie goed beskou nie, want ek wil haar hê [ die baba] om vir almal te gebruik en almal ewe lief te hê. "
En soos een ma opgemerk het, het hoër moedersterftesyfers die belangrikheid verhoog dat baie versorgers omgee vir kinders:
Volg net ek? Vir my dink ek nie dit is te goed vir haar nie, want soos sy nou net aanhou om net ek te volg, ek is net lief vir my, as ek nie by haar is nie, of as ek dalk doodgaan, wie sal vir haar sorg? Sy moet ten minste liefhê aan almal of probeer om vir almal gewoond te raak, sodat as ek nie rond is nie, iemand vir haar kan sorg.
Vir die Nso, wat hul kinders aktief dwing om noue bande met ander lede van die gemeenskap te ontwikkel, is as goeie ouerskap beskou, en dit was skrikwekkende kinders om eksklusiwiteit tussen 'n moeder en kind te ontmoedig:
Ek dwing hom om na ander mense te gaan. As ek iemand sien, wil ek die kind dwing om na hulle te gaan, sodat ek nie die een wat die kind moet versorg nie, wees. Omdat dit nie moontlik is dat ek hom alleen kan versorg nie. Hy sal my die meeste pla. Dit beteken dat ek nie iets anders kan doen nie.
Otto het verduidelik dat "Nso moeders hul kinders oplei na Nso-sosialiseringsdoelwitte". Dit behels die vervaardiging van kalm en gehoorsaam kinders wat goed (en nie bestand is) is om lief te hê en versorg te word deur baie versorgers nie. Om hierdie rede ontmoedig hulle die materiële eksklusiwiteit wat baie aanhangers gebaseerde Westerse ouerskapsmodelle-advokaat ontmoedig.
Ander navorsers het soortgelyke kulturele verskille geïdentifiseer. antropoloog Courtney Meehan's werk saam met die Aka, 'n Kongo-bekken tropiese bosvoedingsgemeenskap, aan die lig gebring dat babas ongeveer 20-versorgers daagliks interaksie het en versorg.
Daar is ook antropoloog Susan Seymour's werk aan Indiese ouerskap, waar eksklusiewe moederskap die uitsondering is:
Indië bied 'n uitstekende gevallestudie vir die ondersoek van verskeie kindersorg. Selfs in 'n konteks van vinnige verandering en modernisering, dui my navorsing en dié van ander aan dat eksklusiewe moederskap die uitsondering is, eerder as die reël en dat die konsep van moederlike toegewing - dit is 'n moeder wat uitsluitlik of hoofsaaklik daarop gemik is om te reageer en te koester haar kind - is self problematies.
Duitse navorsers het ook voorgestel dat moeders en vaders unieke maniere het om 'n veilige gehegtheidsbinding met hul kinders te ontwikkel. Die pad om beslaglegging vir moeders te verseker, kan deur middel van sensitiewe versorgingsresponse in tye van nood wees. Maar hulle het bevind dat vaders meer geneig was om veilige gehegtheidseffekte te bou deur sensitiewe toneelstuk - speel wat harmonieus was, aangepas vir die kind en koöperatiewe.
Hierdie studies toon dat kinderopvangwaardes 'n weerspieëling van ons kultuur is. Hulle is nie universeel nie. En hulle is kwesbaar vir generasie veranderings.
In die kontemporêre Westerse wêreld het oortuigings van gehegtheid en ouerskap 'n sterk verband met Bowlby se oorspronklike raamwerk. Hierdie idees en oortuigings het 'n kritieke rol gespeel in die rigting van 'n gesonder samelewing vir kinderontwikkeling en welsyn. Maar gegewe die historiese en kulturele diversiteit in ouerskap en breër maatskaplike waardes, moet daar versigtig wees om aanhegtingsteorie as die enigste manier voor te stel. Op die ou end is dit miskien troosend om te weet dat ouerskap so uiteenlopend is en dat daar nie 'n een-grootte-pas-alle model is nie.
Sam Carr, Senior Lektor in Opvoedkunde met Sielkunde, Universiteit van Bath
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Ouerskapspraktyke regoor die wêreld is uiteenlopend en nie alles oor aanhangsel nie