Die tamatieplant het heel onskadelik gelyk toe hy so onverwags sy kop tussen die plante uitgesteek het. Eers wou ek hom uittrek… maar besluit daarteen. Ek het voorheen groentetuine gehad; en ‘n tamatieplant was nog nooit ‘n probleem nie…. ‘n paar stutte, bietjie tou en voila kort voor lank pluk jy die heerlikste tamaties. Maar hierdie plant het begin rank…. en rank…. en rank. Oor die tou wat vir hom gespan was… oor al wat ‘n plant is.. oor die staander wat Ken vir hom staangemaak het… deur die reling van die dek…. en hy is vinnig oppad huis toe. Een van die dae staan ek in my kombuis en pluk die verspotte klein tamatietjies wat hy so af en toe as beloning vir ons gee.
Vir die laaste drie jaar werk Ken – met tye hoogs frustreerd – op sy skootrekenaar, en toe bars die bom. Hy maak ‘n plastiese tafel voor sy relaxer staande. Bring die kussings van die bank in ons kamer en stapel dit op die relaxer om hom hoogte te gee. Skuif die ou kis wat as koffietafel in die sitkamer dien diekant toe, haak sy grote oorfone oor die oukas, gooi al wat ‘n remote is in ‘n laai en sit sy boeke in die remote kissie….en maak dit heel duidelik dat alles van nou af so sal bly. ‘n Saamgeflanste kantoor binne in die voëlnesgroote sitkamer.
Onthou jy ons kindertyd-storie…Jan en die boontjie…tamatierank. Dalk gaan daar groot verrassings een die einde van Ken se tamatieplant wag, Kameel. Kyk maar net eenkant toe. Vir vredes onthalwe, en om hom sy deeltjie te gun. Ek is self effens te erg oor die regte goed op die regte plek sit, so jy het my bewondering en empatie.
Dis presies wat ek van die tamatieplant dink Una… hy is soos Jan se boontjierank. As jy soos ek is sal jy verstaan dat ek op die oomblik moeilik asemhaal tussen die deurmekaarspul. Voel bietjie magteloos na 44 jaar se orde wat ek kon handhaaf… en nou dit. Aan die ander kant kan ek bly wees dat almal so mooi saamgespeel het tot nou toe 😀😀😀😀 Sowaar, ‘n mens weet nie waarin jy jou nog in die lewe gaan vasloop nie. Vertrou dit gaan ok met Bertus?
Ek voel vir jou. My man se lessenaar, rekenaar en oorgrote tv-skerm is ook in die klein sitkamertjie saam met die groot, opgestopte sitkamerbanke en stoel waarvan hy nie wil ontslae raak nie. Jy moet mooi dans om daar te loop sonder ongelukke. En die lawaai! Nou weet jy hoekom slaap ek in die pophuis en leef op die strand.
Ek sal maar moet ekmyself. Ek is rêgtig dankbaar dat ek al die jare van kindergrootmaak tot nou die huis op my manier kon “run.” Ek sou sekerlik kop verloor het was dit chaos om my.
Miskien kan jy op n ander manier vir hom n klein plekkie of hoekie inrig, mens kry baie oulike idees en goetertjies te koop, koop dalk n meer gepaste tafeltjie dan hoef die kamer se bank se kussings nie te sorg vir hoogte nie en dalk n meerdoellige houer vir die boeke… en dalk kan die remotes terug in hulle plek. Ek dink as mens net n bietjie dink kan mens n oulike plekkie ontwerp.
Wat van iets soos wat hulle in die hospitaal vir aiente gebruik om te eet. Dan kan hy op en af stel en op sy skoot wees of hy kan hom opi wieletjies skuif. Selfs as hy buite/opi dek wil sit. Dan kan mens net aan die kant paar rakkies sit. Kompak en smal as jy dit eenkant toe moet skuif…
Dink nie ons besef altyd waarvoor ons “ja” sê nie Frannie. Weet dis nie die einde van die wêreld nie…. maar ek sluk hard aan hierdie een.
Ek hou van ‘n man wat hom gerieflik agter die rekenaar maak Mens se omgewing behoor aan jou en nie andersom nie
Ek is saam met ekmyself, daar moet ‘n manier wees wat julle ‘n plan kan maak om hom sy spasie te gee en jou OCD te kan bevredig