In die San Marco-museum in Florence is daar ’n merkwaardige skildery van die 15de-eeuse kunstenaar Fra Angelico. Dit is ’n uitbeelding van die verheerliking van Christus op die berg waarvan ons in Markus 9: 2-8 lees. Die Christus-figuur, wat die fokuspunt vorm, vul feitlik die hele skildery. Hy staan met uitgestrekte arms daar, omring deur ’n hemelse wit lig. Op die rand van die skildery – letterlik as randfigure – sien ’n mens die verskrikte dissipels: Petrus, Jakobus en Johannes.
Die eie aard van die Hervormde Kerk blyk ook uit die feit dat kerkraadslede strikkies dra en die dominee ’n toga en beffie aantrek vir die erediens.
Al die gemeentes gebruik ’n eenvormige liturgie, en daarom voel ek tuis in enige gemeente van die Kerk.
Kerklike verkondiging kan nooit in isolasie geskied nie. Die kerk het tog die opdrag om die evangelie van Christus in die wêreld te verkondig. Gevolglik is daar eintlik niks wat nie onder die kerklike verkondiging gestel behoort te word nie.
Ek het hulle toe vertel hoe my God sy goeie hand oor my gehou het en wat die koning vir my gesê het. Hulle het gesê: “Kom ons bou!” en hulle het die goeie werk aangepak. (Nehemia 2: 18)
Met ’n kerkskeuring agter die rug, ’n herskryfde Kerkorde wat goedgekeur moet word, ’n Algemene Kerkvergadering wat voorlê en gesprek oor die volhoubaarheid van kerkwees en nog ander sensitiewe sake wat gevoer moet word, kan ’n mens net hoop dat die Hervormde Kerk baie mooi sal nadink oor die pad vorentoe. Teen die agtergrond van ’n al hoe kleiner wordende Kerk en die verligte denke van die tyd waarin ons leef, is dit nou meer as ooit tevore belangrik dat die Hervormde Kerk sal seker maak dat die fondament van ons kerkwees die evangelie is en niks anders nie.