Kortverhaal: Marina se kubereksperiment | Alta Cloete
← Kortverhaal: Die handsak
Kortverhaal: Die gawe van onderskeiding →
Tania is in 'n hoek. Dit wys in die verergde fronsie tussen die twee blou oë; die neerplak van die koffiebeker op die vloer langs haar stoel, waar hulle albei weet sy gaan dit omskop sodra sy uit daardie stoel opstaan. "Dis nie dieselfde nie, Ma."
"Nee, Ma! Dis net 'n kwessie van privaatheid."
"Maar my skat, dan verstaan ek jou nou glad nie. Op die internet is niks regtig privaat nie."
"Dis nie regverdig nie. Ek wil ook my eie baas wees." Daardie nukkerige trekkie op die mooi gesig het sy definitief by haar pa geërf.
"Jou tyd sal kom, my kind, byt net vas." Sy druk die meisielyf 'n oomblik teen haar vas. Wat kan haar kind dan ook verstaan van die eensaamheid wat soms te veel word? Van die behoefte om kontak te maak, maar ook die vrees vir blootstelling, vir intimiteit?
Opgewonde het sy begin om gesprekspunte te inisieer: Is Afrikaanse musiek op die afdraande? Is daar meriete in kommersiële musiek? Wat dink julle van backtracks? Moet ons vir Steve vergewe?
"Máá, as Ma so babbel, het Ma altyd 'n skuldige gewete. Waarmee is Ma aan die gang?"
"Tieners is veronderstel om met goeters te eksperimenteer, Ma, nie oumense nie."
Tania se glimlag breek weer deur: "Oulik, né? Vivien het ons gewed dit sal nie werk nie. Maar sy ken nie my nuuskierige ma nie."