Op ’n reis van 18 maande en 50 000 km van Frankryk na Suid-Afrika kom Patrick en Marie Gurney aan in Kenia – net betyds vir die blouwildebeesmigrasie in die Masai Mara- nasionale reservaat.
Trouens, toe ons teen 6 nm. daar aankom, sê die immigrasiebeampte ons is maar die eerste voertuig die week!
Aan die Keniaanse kant word ons egter meegedeel dat die immigrasiekantoor gesluit is. Met “Hakuna matata!” dui ’n sekerheidswag ’n kol aan waar ons kan tent opslaan vir die nag. Die volgende dag is ons ná tien minute se papierwerk vort.
Die 250 km – op ’n goeie teerpad, nogal – tussen Moyale en die dorpie Marsabit loop deur ’n enorme stuk halfwoestyn. Geen mens of dier is in sig nie: Dis net ons en die uitgestrekte landskap oortrek met vulkaniese rotse. ’n Boom versteur plek-plek die eentonige toneel.
Ons is gretig om wild te kamp in Kenia en kies net buite Marsabit ’n beskutte plekkie ’n paar honderd meter van die hoofpad af. Die volgende oggend word ons verras met ons eerste grootvoet!
Ons kuier ’n week lank in dié bedrywige stad met verskeie groot winkels en nuwe hipster-eetplekke. Die verkeer is ’n malspul. Die bouwerk aan die verouderde padnetwerk veroorsaak chaos – ’n mens kan maklik 3 uur aan 20 km ry in Nairobi!
Ons kamp in vriende se agterplaas en bring ook ’n paar aande deur by die bekende oorlandkampterrein, JJ’s (Jungle Junction). Hier is ’n werkswinkel op die perseel; dus kan jy jou toervoertuig laat versien. Ons vervang ons skokbrekers wat in Ethiopië al op 80 000 km gestaan het.
Een van Nairobi se inwoners moet spesiaal vermeld word: ’n boomdassie! Hierdie wollerige diertjie skreeu soos ’n vampier! Hulle vreesaanjaende geroep in die nag sal veral kinders die skrik op die lyf jaag.
Ons besoek die plaaslike museum, wat verbasend interessant is. Vir die res van die drie dae sit ons op die dakterras en kom via die internet weer op hoogte van wat in die wêreld aangaan.
Op die dorp Kisumu by die Victoriameer kuier ons weer saam met vriende. Terwyl ons tussendeur huise vleg wat báie na aan mekaar staan, hoor ons ’n harde slag! Dis ’n elektriese kabel wat baie laag hang wat ons nie gesien het nie. Dit het die groot krat op die agterste dakrak beskadig.
Gou drom ’n skare rondom ons saam. Die ongeluk het ook ’n elektriese houtpaal laat breek wat die helfte van die buurt se krag laat uitsny het. Ons wys die kabel was minstens 3 m laer as die ander, maar dok later USD 100 (sowat R1 500) op om ’n krisis af te weer.
Ons geniet middagete by die Kisumu-seiljagklub, waarna ons kamp opslaan in ’n vriend se agterplaas. Tot ounag toe sit ons en gesels oor die avonture van die afgelope maande.
Daar is twee redes waarom ons die dorp Kakamega wil besoek. My ma, Shirley Gurney, wil graag ’n foto hê van die sendinghospitaal waar sy in 1935 gebore is. Ons wil ook die ou Kakamegawoud besoek.
Die Kakamegawoud is ’n oorblyfsel van die eens enorme Guineo-Kongolese reënwoude wat reg oor Sentraal-Afrika gestrek het. Dit word gelys as een van die top-10 ou woude ter wêreld. Blykbaar hou hier 350 spesies skoenlappers in die woud. Van die kampplek af stap ons in die oggende verby watervalle en sien swart-en-wit colobusape en rooistertape. Saans luister ons na die woudgeluide, maar in jou agterkop weet jy: Die wildebeeste is aan ’t beweeg...
Vyf aande kamp ons in die park. Die daaglikse koste beloop USD 206 (sowat R3 050) vir ons albei en die Hilux. Die kampplek het geen geriewe nie, behalwe dat dit sentraal geleë is en die daaglikse toegangstarief effe goedkoper as gewoonlik is. Ons ontmoet ook ’n ander Suid-Afrikaanse paartjie wat tuisgemaakte boerewors aanbied.
Suid-Afrikaners kibbel dikwels oor of dit die moeite werd is om die duur parktariewe in Kenia te betaal omdat ons soortgelyke diere by die huis kan sien. Maar die Sardientjieloop sal nêrens elders ter wêreld tog dieselfde wees as aan die Suid-Afrikaanse kus nie, of hoe? Nêrens anders is ’n migrasie soos in die Masai nie. Dis uniek. Ons was skaars twee uur in die reservaat toe sien ons ’n blouwildebeeskruising, Rothschild se kameelperde én ’n leeutrop!
Ons ry 230 km terug na Naivasha om my vergete stapstewels op te tel en dan terug na Nairobi toe vir ’n vriend se 40ste verjaardag. In die stad eet ons ’n tradisionele “karoga” by die bekende Mint Shack-restaurant. Karoga is die Keniaanse word vir “roer,” en ook die naam vir ’n kookstyl wat jare gelede in Kenia deur Indiese immigrante gebruik is. Jy bestel allerlei bestanddele uit die kombuis en maak jou eie Indiese kos. Jy kan ook chapatti’s, roti’s en naan bestel.
Van hier af ry ons na die Namanga-grenspos met Tanzanië. Weer is die pad treurig en ons is dankbaar vir die laaste kilometer teerpad net voor die grenspos. Ons was ’n maand lank in Kenia en het 2 500 km afgelê – 1 500 km op teer en die res op grond.
Daar is gesondsheidrisiko’s: Om vir meer as 400 nagte op ’n matras van 5 mm dik te slaap en om vir 37 000 km jou arm op ’n venster te rus het risiko’s. Ons het albei ’n toestand ontwikkel wat ons “overlander arm” gedoop het. Dis ’n skouerbesering wat blykbaar ’n skeur in die spiere en sening veroorsaak. In Nairobi het ons ’n fisioterapeut besoek, maar 15 000 km tot in Suid-Afrika het nog voorgelê.