Nasionale werkswinkels - Verskeie
Nasionale werksessies by Champ-de-Mars.
Publikasiedatum: Februarie 2010
Die nasionale werkswinkels, 'oomblik' van die jaar 1848
Na die rewolusie van Februarie 1848 het die IIe Republiek word gestig en beëindig die Monargie van Julie (1830-1848). Vanaf 25 Februarie het Louis Blanc die reg om te werk uitgeroep. Op 26 en 27 Februarie het die Minister van Openbare Werke Marie die nasionale werkswinkels geopen wat bedoel was om werkers en vakmanne uit groot stede in gedwonge werkloosheid in diens te neem. Vanaf April word dus meer as 100 000 geregistreerde ondersteuners ondersteun, terwyl die aantal webwerwe nie meer voldoende is om werk te gee nie. Die oorwinning van konserwatiewe of gematigde Republikeine tydens die verkiesings van die Grondwetlike Vergadering van 23 April het die ontbinding van die nasionale werkswinkels veroorsaak, wat as ondoeltreffend, duur en gevaarlik beskou is. Op 21 Junie uitgespreek, het dit van 23 tot 26 Junie werkers- en gewilde opstande in Parys uitgelok, wat generaal Cavaignac in bloed onderdruk het (4 000 dood en 4 000 gevangenes).
'N Opvoedkundige illustrasie
Die druk Nasionale werksessies by Champ-de-Mars is 'n anonieme gravure wat geneem is uit 'n onbekende werk: daar kan gedink word om 'n 'historiese' teks te illustreer wat die rol sowel as die sosiale en politieke betekenis daarvan beskryf en verklaar. Hierdie soort beeld word wyd verspreid, veral onder werkers, van wie baie min of niks lees nie, 'n fundamentele rol gespeel in die politieke kultuur van die tyd, tussen geskiedenis en opbou. Hier het die voorstelling 'n duidelike 'opvoedende' funksie. Die toneel ontvou goed op die Champ-de-Mars - op die agtergrond van die beeld verskyn die geboue van die Militêre Akademie. 'N Champ-de-Mars met kaal en oneweredige grond, omdat belangrike landskap- en grondwerke in Maart 1848 van stapel gestuur is om dit gelyk te maak en bome te plant. Daar is baie aktiwiteite op hierdie webwerf, en die kunstenaar het uitgebrei tot waar die mans en perde in groot getalle besig is.
Verskeie groepe, wat dikwels saamgestel is uit drie mense geklee in die "agt-en-veertig" -styl (sjaal, lapgordel, hoed, kort baard) trek aandag. Links drink twee rustende werkers (een lê en die ander sit) wyn en gesels. Agter hulle lyk dit asof drie mans albei aan die werk deelneem en hulle dophou: twee is met grawe toegerus, die derde hou ook 'n handvatsel in die hand. Die een in die middel is in uniform. Alhoewel ons nie sy armband kan uitmaak nie, is dit ongetwyfeld een van die "squadiers" of brigadiers wat verantwoordelik is vir die toesig oor groepe werkers - 11 vir 'n groep en 55 vir 'n brigade. . In die middel van die gravure verskyn 'n vrou wat die werkers kom voer het; op 'n kruiwa sit, hou sy haar jong kind soos 'n Madonna vas. Links van hom staan ​​drie mans in groot gesprek: die een aan die regterkant is 'n werker wat waarskynlik verantwoordelik is vir die tegniese deel van die werk; die ander twee, geklee in 'burgerlik', beoordeel beslis die vordering van die werf om dit aan die regering te rapporteer. Op 'n wa in die agtergrond, lyk dit asof 'n man die skare agtervolg. Die aanwesigheid van drie vlae, nie driekleurig nie, maar rooi, bevestig die plek wat die politiek in hierdie toneel beklee.
Nasionale werkswinkels, 'n nuwe onderneming aan die gang
Die gravering vat die nasionale werksessies saam: dit is 'n volledige fresko wat daarop gemik is om alle aspekte te toon. In die eerste plek die werk, want dit is 'n regte konstruksieterrein waar die mans eintlik werk. Dit is om te onthou dat die werkswinkels gedurende hul kort bestaan ​​hul missie vervul het: om baie werkers op groot openbare konstruksieterreine in diens te neem. Die tweede opname wat 'n onduidelike massa werkers toon, dui op 'n sekere gigantisme wat getuig van die doeltreffendheid van die maatreël. Die organisering van werk en werkswinkels, aangesien die groepe op die voorgrond ook diegene voorhou wat toesig hou oor die werkers.
Maar die nasionale werkswinkels is ook 'n plek van geselligheid, bespreking, vergaderings en uitbarsting, selfs politieke agitasie, goed vasgelê deur die graveur. Die uitruilings lyk ernstig en lewendig, en ons verwys ongetwyfeld na die werke en die baie onstuimige politieke situasie van die eerste weke van die IIe Republiek. Die nasionale werksessies was 'n plek van bewusmaking van werkers en het gelei tot verskillende politieke en vakbondeksperimente, soos die skepping van korporasies wat die regering wou beïnvloed. Die politieke vergadering en sy simbole herinner aan die episode van Februarie 1848, toe die Champ-de-Mars (die plek is hoogs simbolies) die toneel van botsings was, en waar volgens Lamartine die vlag vir 'n tyd lank verkies is. rooi (soos hier) met die driekleur. In hierdie revolusionêre konteks, ook as gevolg van die feit dat baie van hierdie werkers Nasionale Wagte is wat verantwoordelik is vir die verdediging van die Republiek, kan die toneel dan die Maart-beweging oproep (om die uitstel van die verkiesing te verkry), die besprekings rondom die demonstrasie van die 15de Mei (om die planne van die konserwatiewes wat aan bewind gekom het, te weerstaan) of selfs 'n voorspel tot die Juniedae: die werkers by die werk leer van die sluiting van die werkswinkels en begin vergader.
Die werkswinkels blyk dus die plek te wees van bewegings (van liggame en verstand) waar werk, 'n werklike politieke vraag, onlosmaaklik geword het van die revolusionêre konteks, van 'n werkersbewustheid en van 'n sekere vorm van sosiale stryd.
Maurice AGULHON, Les Quarante-Huitards, Parys, Gallimard, coll. "Argiewe", 1975. Émile THOMAS, Histoire des Ateliers Nationaux, Parys, Michel Lévy frères, 1848.Philippe VIGIER, La Seconde République, Parys, P.U.F., coll. "Wat weet ek? », 1996.