As die jeug nie saamkom nie, is dit vernietPaul Maritz. Argieffoto. Deur Paul Maritz Oor die afgelope maande word ek baie met een spesifieke ding gekonfronteer: Emigrasie. Die tyd toe ek die hoeveelheid skool- of universiteitsvriende wat oorsee werk op my twee hande kon tel, is lankal verby. As ek een aand by elkeen sou oornag kan ek al meer as ŉ maand in Europa, Brittanje, Kanada, die VSA en Australië, en verskeie ander lande deurbring – en ek vermoed dit is met meeste jong Suid-Afrikaners so. Ek verkwalik natuurlik nie mense wat hierdie stap neem nie – die lande waarheen hulle gaan, bied ŉ magdom geleenthede, aansienlik meer geld, en sosiale voordele waaronder die primêre een veiligheid is. Hierdie vriende verlang soms, so sê hulle vir my, na ŉ bosveldvuurtjie, ŉ lekker jagnaweek saam met die “manne”, en die “belaglike hoeveelheid” sonskyn, wat hulle nou besef ons werklik in Suid-Afrika het, maar al hoe meer van hulle beplan nie om terug te keer nie, ten minste nie in die voorsienbare toekoms nie. Dit is natuurlik so dat, hoe meer mense die sprong neem, hoe makliker dit word – die Facebook-groep vir Suid-Afrikaners in New York het blykbaar meer as 6 000 lede, ŉ ondersteuningsnetwerk, ŉ geleentheid om dadelik vriende te ontmoet – sonder stote of stampe in die vreemde te land. Dit is ŉ gegewe dat ek vir my vriende bly is, dat ek op hulle trots is vir hierdie internasionale prestasie en invloed, dat ek hulle beny vir die vermoë om rustig na die bakkery op die hoek toe te stap sonder aarseling of ŉ versteekte wapen van een of ander aard. Ek kan egter nie anders as om ŉ klein frons reg tussen my wenkbroue te kry nie, want elke een wat gaan, is een minder wat oorbly om hande te vat en te help bou. Daar is baie mense soos ek wat nie naïef is oor die omstandighede in Suid-Afrika nie, maar steeds vas glo dat daar gebou en ontwikkel moet word. Die eenvoudige waarheid is dat ŉ hele gemeenskap nooit kan emigreer nie, en dat dit ŉ oplossing vir die hoogs opgeleides is, en heel moontlik sal bly. Om hierdie eenvoudige rede is dit van kernbelang om hier waar ons is, te bou met wat ons het. Val die standaarde by staatshospitale? Dan moet mens privatiseer en oor begin. Val die standaarde by staatskole? Dan moet mens privatiseer en oor begin. Dit is nie altyd maklik nie, inteendeel, dit is nooit maklik nie, maar dit is vir die oorgrote meerderheid Suid-Afrikaners ŉ werklikheid, ŉ verbeterbare werklikheid. Hierdie een frase “ ŉ verbeterbare werklikheid” som my eie benadering tot Suid-Afrika op. Die uitdagings wat as stootfaktore beskou kan word, is volop en algemeen. Jong witmense se kans om ŉ goeie aanstelling by ŉ staatsdepartement te kry is basies nul, en groot maatskappye met bekende name voldoen aan hul SEB-kwotas deur op intreevlak radikaal te transformeer, wat dit moeilik maak om die werkplek in Suid-Afrika te betree. Dit is sleg, maar dit is ons werklikheid, ons veranderbare werklikheid. Ons kan, al is dit effens moeiliker, ons eie besighede begin en dienste lewer in die leemtes wat deur die staatsektor gelaat word. Ons kan, al is dit heelwat moeiliker, ons plase, huise, en motors beveilig tot op ŉ baie gesofistikeerde vlak. Sou ŉ gesprek dan hierdie punt bereik, kom die vraag van jong hoogsgekwalifiseerde Suid-Afrikaners luid na vore: Maar waarom wil ons ons werklikheid verbeter as dit soveel moeite neem? Waarom nie maar net die sprong neem nie, waarom nie maar net na ŉ veiliger hawe toe seil nie. As daar ŉ antwoord op hierdie vraag is wat op groot skaal rustigheid kan gee, sal dit altyd met roeping te doen moet hê. Waarom behoort jy twee keer te dink voordat jy die permanente sprong neem? Dit is eenvoudig – want dit is jou roeping, dit is die werk waarvoor jy geroep is. Soos Jona wat na Nineve toe moes gaan, soos Moses wat die Israeliete moes uitlei – dit is die werk wat voor hulle geplaas is, hulle is daarvoor voorberei en afgesonder. Ons kan ons werklikheid verander – en ons doen dit reeds. Soveel selfdoenorganisasies is landwyd besig om daagliks die letterlike en figuurlike gate te vul wat gelos word deur die laksheid en onvermoë van amptelike strukture, maar hulle het ons hulp nodig. Hulle het jongmenshulp nodig. As jong Suid-Afrikaners skouers optrek en op groot skaal emigreer na die buiteland of agter hul hoë mure in, dan is die werk van hierdie selfdoenorganisasies, hierdie organisasies wat bou aan ŉ beter môre, tydelik en nutteloos. Ons, as jeug, moet verantwoordelikheid neem vir die werk waarvoor ons geroep is. Ons moet tot die besef kom dat geld nie alles is nie, dat omstandighede nie altyd maklik is of sal wees nie, en dat hardwerkendheid ons grootste bate is, en dat dit die sleutel is waarmee ons die toekoms wat ons kinders gaan hê, moet oopsluit. Harde werk in antwoord op die roeping wat ons hard en duidelik hoor, harde werk met die klein bietjie wat elke dag voor ons geplaas word om te doen. Vir julle wat in ander lande hul geld in dollar, pond, euro, en wat ook al verdien, mag jul werk met sukses bekroon word, maar mag jul daardie vaardighede, en daardie hulpbronne kom terugploeg, en help bou aan die land wat julle geslyp het tot die nuttige instrumente wat julle tans vir jul maatskappye is. Vir julle wat in Suid-Afrika bly, maar konstant een oog op die buiteland het, mag julle bewus word van jul roeping, en besef dat jul werklikheid ŉ verbeterbare werklikheid is. Vir julle wat hier is, en hier wil wees, mag julle die lig van hardwerkendheid wat julle by jul ouers geleer het vandag, en elke dag op hierdie aarde, aanwend om ŉ voorbeeld te wees en die toekoms te bou wat julle verdien!