Die lae van die Aarde, wat is die dele van die Aarde? | Netwerk meteorologie
Lae van die aarde
Noudat ons die lae van die atmosfeer, is dit die beurt om lae van die Aarde. Sedert antieke tye wou ons altyd verduidelik wat ons hieronder het Aardkors. Waar kom minerale vandaan? Hoeveel soorte gesteentes is daar? Watter lae het ons planeet? Daar is baie onbekendes wat deur die geskiedenis heen gegenereer is en waarvan ons wil weet.
Die deel van die geologie wat die struktuur en die verskillende lae van die aarde bestudeer, is die Interne geodinamika. Ons planeet bestaan ​​uit verskillende soorte elemente wat lewe op aarde moontlik maak. Hierdie drie elemente is: Vaste stowwe, vloeistowwe en gasse. Hierdie elemente word in die verskillende lae van die aarde aangetref.
Daar is baie maniere om die lae van die aarde te klassifiseer. In een soort klassifikasie word hulle sfere genoem. Dit sluit die atmosfeer, die hidrosfeer en die geosfeer in. Dit is die geosfeer wat al die strukture en die verskillende interne lae wat ons planeet het, versamel. Die lae word in twee verdeel: Die eksterne en die interne. In ons geval gaan ons fokus op die binneste lae van die Aarde, dit wil sê die aarde se oppervlak sal die begin wees.
1 Die lae van die aarde
1.1.1 Die kontinentale kors
1.1.2 Die oseaniese kors
1.2 Die aarde se mantel
1.3 Die Aarde se kern
2 Dele van die aarde volgens die meganiese model
Die lae van die aarde
Om die lae van die aarde te kan beskryf, moet ons twee onderskeidings tref. Eerstens word die kriterium vir die chemiese samestelling van die verskillende lae van die aarde vasgestel. As ons die chemiese samestelling in ag neem, vind ons Aardkors, mantel en kern. Dit is die oproep Statiese model. Die ander maatstaf is om die fisiese eienskappe van genoemde lae in ag te neem, of ook 'n meganiese gedragsmodel genoem. Onder hulle vind ons die litosfeer, astenosfeer, mesosfeer en endosfeer.
Maar hoe weet ons waar 'n laag begin of eindig? Wetenskaplikes het verskillende metodes gevind om die soort materiaal en die materiaal uit te vind differensiasie van lae deur diskontinuïteite. Hierdie diskontinuïteite is areas van die interne lae van die Aarde waar die tipe materiaal waaruit die laag bestaan, skielik verander, dit wil sê die chemiese samestelling daarvan, of die toestand waarin die elemente voorkom (van vaste tot vloeibare).
Eerstens gaan ons die lae van die aarde begin klassifiseer volgens die chemiese model, dit wil sê die lae van die aarde sal wees: kors, mantel en kern.
Aarde se lae uit die chemiese samestellingsmodel
Die aardkors is die oppervlakkigste laag van die aarde. Dit het 'n gemiddelde digtheid van 3 gr / cm3 en bevat slegs 1,6% van alle grondvolume. Die aardkors is verdeel in twee groot, goed onderskeide gebiede: Die kontinentale kors en die oseaniese kors.
Die kontinentale kors
Die kontinentale kors is dikker en het 'n ingewikkelder struktuur. Dit is ook die oudste bas. Dit verteenwoordig 40% van die aardoppervlak. Dit bestaan ​​uit 'n dun laag sedimentêre gesteentes, waaronder klei, sandstene en kalkstene opval. Hulle het ook silika-ryke plutoniese stollingsgesteentes soortgelyk aan graniet. As 'n nuuskierigheid is dit in die rotse van die kontinentale kors dat 'n groot deel van die geologiese gebeure wat deur die geskiedenis van die aarde plaasgevind het, opgeteken is. Dit kan bekend word aangesien rotse deur die geskiedenis heen baie fisiese en chemiese veranderinge ondergaan het. Dit blyk byvoorbeeld in die bergreekse waar ons rotse van die groot oudheid kan vind wat tot l kan strek3.500 XNUMX miljoen jaar.
Die oseaniese kors
Aan die ander kant het ons die oseaniese kors. Dit het 'n laer dikte en 'n eenvoudiger struktuur. Dit bestaan ​​uit twee lae: 'n baie dun laag sedimente en 'n ander laag met basale (dit is vulkaniese stollingsgesteentes). Hierdie kors is jonger, want dit was moontlik om te verifieer dat die basalts voortdurend gevorm en vernietig word, sodat die rotse van die oseaniese kors ouer is as hulle oorskry nie 200 miljoen jaar nie.
Aan die einde van die aardkors is die diskontinuïteit van Mohorovicic (vorm). Hierdie diskontinuïteit is wat die aardkors van die mantel skei. Dit is ongeveer 50 km diep.
Die oseaniese kors is dunner as die kontinentale
Die aarde se mantel
Die aardmantel is een van die dele van die aarde wat strek vanaf die basis van die kors tot by die buitenste kern. Dit begin net na die Moho-diskontinuïteit en is die grootste laag op aarde. Dit is die 82% van die aarde en 69% van die massa. In die mantel kan 'n mens op sy beurt twee lae onderskei deur Repetti se sekondêre diskontinuïteit. Hierdie diskontinuïteit is ongeveer 800 km diep en dit is wat die boonste mantel van die onderste skei.
In die boonste mantel vind ons die "Laag D". Hierdie laag is min of meer 200 km diep geleë en word gekenmerk deur 5% of 10% daarvan word gedeeltelik gesmelt. Dit laat hitte uit die kern van die aarde langs die mantel styg. Namate die hitte styg, word die gesteentes in die mantel warmer en kan dit soms na die oppervlak styg en vulkane vorm. Dit word genoem "Hot spots"
Die samestelling van die mantel is bekend aan die volgende toetse:
Meteoriete van twee soorte: die eerste word gevorm deur peridotiete en ysters.
Gesteentes wat op die aardoppervlak bestaan ​​vanaf die mantel wat weens tektoniese bewegings na buite verwyder word.
Vulkaniese skoorstene: dit is sirkelvormige gate van groot diepte waardeur die magma opgestaan ​​het en dit geopenbaar het. Dit kan 200 km lank wees.
Toetse wat die seismiese golwe verkort wanneer dit deur die mantel beweeg, wat wys dat daar 'n faseverandering is. 'N Faseverandering bestaan ​​uit veranderings in die struktuur van minerale.
Aan die einde van die aardmantel vind ons Gutenberg diskontinuïteit. Hierdie diskontinuïteit skei die mantel van die aarde se kern en is ongeveer 2.900 XNUMX km diep.
Die Aarde se kern
Die kern van die aarde is die binneste gebied van die aarde. Dit strek vanaf die Gutenberg-diskontinuïteit tot in die middel van die Aarde. Dit is 'n sfeer met 'n radius van 3.486 XNUMX km en het dus 'n volume van 16% van die Aarde se totaal. Die massa daarvan is 31% van die aarde se totaal omdat dit uit baie digte materiale bestaan.
In die kern word die Aarde se magnetiese veld gegenereer as gevolg van die konveksiestrome van die buitenste kern wat rondom die binnekern gesmelt is, wat solied is. Dit het baie hoë temperature wat daar is 5000-6000 grade Celsius en druk gelykstaande aan een tot drie miljoen atmosfeer.
Temperatuurbereik op diepte
Die kern van die aarde is verdeel in innerlike en buitenste kern en die verskil word gegee deur sekondêre Wiechert diskontinuïteit. Die buitenste kern wissel van 2.900 5.100 km diep tot XNUMX XNUMX km en is in 'n gesmelte toestand. Aan die ander kant strek die binnekern van die 5.100 km diep na die middelpunt van die aarde op ongeveer 6.000 km en is solied.
Die kern van die aarde bestaan ​​hoofsaaklik uit yster, met 5-10% nikkel en 'n laer hoeveelheid swael, silikon en suurstof. Die toetse om kennis van die samestelling van die kern te leer ken, is:
Baie digte materiale, byvoorbeeld. As gevolg van hul hoë digtheid bly hulle in die binnekern van die aarde.
Ystertekort aan die buitekant van die aardkors, wat sê dat yster binne moet konsentreer.
Met die yster in die kern, word die Aarde se magnetiese veld gevorm.
Hierdie klassifikasie is gebaseer op 'n model wat die chemiese samestelling van die verskillende dele van die aarde en die elemente waaruit die lae van die aarde bestaan, in ag neem. Nou sal ons die verdeling van die lae van die aarde ken 'n standpunt van sy meganiese gedrag te modelleer, dit wil sê, uit sy fisiese eienskappe van die materiale wat dit saamstel.
Dele van die aarde volgens die meganiese model
In hierdie model word die lae van die aarde verdeel in: Litosfeer, astenosfeer, mesosfeer en endosfeer.
Dit is 'n stewige laag wat ongeveer 100 km dik wat bestaan ​​uit die kors en die laagste laag van die boonste mantel. Hierdie rigiede laag tot die litosferiese laag wat die aarde omring.
Dit is 'n plastieklaag wat ooreenstem met die grootste deel van die boonste mantel. Daarin bestaan konveksie strome en dit is in konstante beweging. Dit is baie belangrik in die tektoniek. Hierdie beweging word veroorsaak deur konveksie, dit wil sê veranderings in die digtheid van materiale.
Dit is op die diepte van 660 km en 2.900 XNUMX km. Dit is deel van die onderste mantel en 'n deel van die buitenste kern van die aarde. Die einde daarvan word gegee deur die sekondêre onderbreking van Wiechert.
Dit bestaan ​​uit die binnekern van die aarde hierbo beskryf.
Soos u kan sien, het wetenskaplikes die binnekant van die aarde deur verskillende toetse en bewyse bestudeer om meer en meer te weet oor die planeet waarop ons woon. Om 'n vergelyking te tref van hoe min ons van die binnekant van ons planeet weet, hoef ons die aarde net te visualiseer asof dit 'n appel is. Wel, met alles wat ons tegnologies gevorder het, was die diepste opname wat bereik is ongeveer 12 km diep. As ons die planeet met 'n appel vergelyk, is dit asof ons net geskil het die laaste skil van die hele appel, waar die sade van die sentrum gelykstaande is aan die aardse kern.
Volledige pad na artikel: Netwerk meteorologie » meteorologie » Lae van die aarde
Dit is super cool, dit is die teks van die interne latiera-lae
Antwoord op alison tatiana parra jaimes
Laag D¨ («dubbele eerste D-laag») is nie 200 km diep nie, maar het ongeveer 200 km DIKTE. Daar is inligting wat werk, maar dit is baie algemeen, en in verskeie gevalle sal die gebrek aan spesifikasie die leser verwar.