Kortom, ek was getref en dikwels ontroer deur wat ek gelees het. De Villiers was amper sewentig, en saam met Barend Toerien, Pirow Bekker, Lucas Malan, Hennie Aucamp en Petra Müller het hy gewys dat dit die senior mense is wat die kragtigste Afrikaanse digkuns van die eerste klompie jare van die derde millennium voortgebring het. Deur hierdie uitroep van oorwinning is ‘n duidelike stelling gemaak, naamlik die oorwinning is behaal, of die sending is voltooi (Eng. “mission accomplished”). Dié bundel is dus nie slegs ’n voortsetting van haar voorgangers nie, maar bevat gedigte wat nuut, vars en opwindend is. ’n Nuwe generasie digters wat hopelik hul stemme in die toekoms deur middel van debuutbundels sal laat hoor. Mnr Breytenbach, u spot lekker (pragtig – o, hoe sien ek die prentjie, uit my nerwe gevlei!). Die knie sus miskien outomaties al is daar nie meer ‘n kind daarop om te sus nie. ‘n Dame roep die man se naam en terwyl hy uitloop wonder ek hoeveel mense hul lewe se dansritme by die ritme van so ‘n Pa, Oupa, Ma of Ouma se knie dalk kry.