Aanvanklik is die korrespondensie net tussen Pieta en Ida, maar later, soos Ida se sig verswak het, het haar lewensgesel, Marie van der Zeyde, gehelp met lees en skryf. So is ook Marie by die briefwisseling betrek: twee ouer vroue in hulle tagtigerjare en ’n jong, lewenskragtige vrou in haar dertigs in ’n vreemde land, waar sy dikwels in spanning staan met die konserwatiewe Afrikaner-kultuur en die destyds benouende akademiese omgewing van die Universiteit Stellenbosch.
Geleidelik word die jare lange briefwisseling ’n neerslaggebied van alles wat Pieta in hierdie tyd aan die Kaap beleef: haar swangerskap en die geboorte van haar tweelingseuns (as een van die tweeling ’n dogter was, sou sy Ida-Marieke geheet het), die grootword van die seuns en alles wat daarmee gepaard gaan, haar besluit om Klassieke tale te begin studeer, haar sukses hiermee en uiteindelik die skryf van ’n proefskrif en tydelike klasgee aan die Universiteit van Kaapstad en Universiteit Stellenbosch.