En waar is julle nou?
Toe ons jonger was, was ons ’n groot vriendekring. Ons het saam gekuier, saam gedrink, saam vakansie gehou, soms saam geslaap. Dinge het dikwels wild gegaan en dit was lekker. Altyd was daar emosiebelaaide beloftes betrokke. Dinge is gesê soos “Ek is altyd daar vir jou” en so aan.
Toe begin dinge skeefloop. Eerstens het ek daardie gevreesde siekte gekry, en ek moes my wilde lewe opgee. Toegegee, die siekte was my eie skuld en ek blameer niemand nie. Almal vir wie ek in my vertroue geneem het oor my doodsvonnis het my hart en siel belowe om my by te staan deur dik en dun, maar dit het nie so gewerk nie. As julle maar liewer eerlik sou wees en my weggejaag het, sou dit beter gewees het. Maar nee, veel erger, met valse beloftes gedaan het julle een vir een stadig vervreemd geraak. Altyd te besig gewees, nooit meer gebel nie, nie meer kom kuier nie, antwoord nie eers meer e-pos nie, daag nie op as julle genooi word nie. Die verskonings het so flou geraak dat ek begin skaam kry het, en julle maar laat gaan het. As ek gebel het, dan was die antwoord altyd: “Haai, ek wou jou nou net gebel het.” Ek is miskien siek, maar nie onnosel nie.
Waar is julle almal nou? Julle het dan almal belowe, maar nie een is hier nie. Ek haat naweke, want dit is eindeloos en leeg. Ek is besig om bitter te word en vertrou nie meer mense nie. Nie alleen het julle my vriendskap vertrap nie, maar julle het my vertroue in my medemens geknak.
Wat is die werklike probleem? Ek werk harder as vroeër, ek bly besig, ek probeer my uiterste om so normaal as moontlik te wees, alles ten spyt, studeer weer ten spyte daarvan dat dit moeilik is om te kan sê waarom of hoekom, want ek gaan dan een van die dae dood. Of was julle “vriendskap” maar net deel van die plesier en van verbygaande aard? Was ek maar net ’n vriend omdat ek so dikwels die drank en spys verskaf het, al die vakansies gereël het en altyd daar was om sommige van julle uit een of ander simpel verknorsing te help? Ek wonder of een van julle dit sal regkry om hierdie stryd alleen aan te pak, en ek kry dit al amper veertien jaar reg. Skaam julle.