Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 29 Augustus 2004 (oggend)
Skriflesing: Psalm 103
Teks: Psalm 103:13
Soos ’n vader Hom ontferm oor die kinders, so ontferm die HERE Hom oor die wat Hom vrees.
Dawid het hierdie Psalm geskryf net nadat Hy ernstig siek was en hy by die dood omgedraai het. Iets belangriks tref ’n mens wanneer jy hierdie Psalm lees: Dawid is nie bang vir die dood nie. Hy sien uit daarna, en Hy roep almal en alles op om die Here te loof.
In hierdie Psalm sien Dawid wat met ons gebeur wanneer ons sterf en voor die Here verskyn. Hy begin by homself:
Loof die Here o my siel!
Daar is twee redes waarom sy siel die Here moet loof:
Eerstens moet sy siel die Here loof vir alles wat binne-in hom is.
Tweedens moet hy ook nie al die weldade van die Here vergeet nie.
Wanneer Dawid dit klaar gesing het, begin hy vertel wat die Here alles met ons doen wanneer ons voor Hom staan op die oomblik wanneer ons in sy heiligdom ingaan:
Hy vergewe al ons ongeregtigheid.
Hy maak al ons siektes gesond.
Hy verlos ons van die vernietiging van die duiwel.
Hy maak ons dadelik salig.
Hy kroon ons met goedertierenheid en genade.
Hy maak ook ons jeug weer nuut.
Miskien vergeet ons dit in hierdie lewe – daarom voeg Hy by dat die Here hier op die aarde aan almal wat swaarkry, genade bewys. Ons moet net in die Bybel gaan kyk hoe die Here dit in die Ou Testament al geopenbaar het:
Hy het aan Moses sy weë bekendgemaak, en aan die kinders van Israel sy dade (v.7).
Toe hulle gely het, het die Here hulle verlos.
Dan is daar ’n kernuitspraak:
Dit is waaroor dit gaan. Dit is waarom ’n gelowige mens nie die dood hoef te vrees nie. By die Here is daar ’n oorvloed van liefde en genade.
Dan kom die Bybel terug na die oomblik toe wanneer ons voor die Here verskyn. Wat gaan die genade van die Here vir my beteken as ek voor Hom staan? Dit gaan geweldig baie beteken. Ons loop so rond met skuldgevoelens teenoor die Here en teenoor mekaar. Maar op daardie oomblik maak die Here dit alles tot niet.
Hy twis nie meer met ons nie, want Hy is dan ook nie meer kwaad nie.
Hy gaan ons sondes en ons ongeregtighede nie straf soos wat dit behoort gestraf te word nie.
Hy gaan aan ons genade bewys. Hoe gaan Hy dit doen?
Hy gaan ons oortredinge/sondes van ons af wegvat.
Hy gaan met ons doen wat ’n vader met sy kinders doen:
Hy gaan Hom oor ons ontferm.
Hy gaan ons genadig wees en ons alles wat ons verkeerd gedoen het toe ons gelewe het, kwytskeld.
Om ons genadig te kon wees was die Here nie genadig teenoor sy eie Seun nie.
Hy het Hom laat sterf, sodat Hy vandag aan u die versekering kan gee dat u sondes aan Jesus gestraf is.
Hy beveel ons juis om aan sy Nagmaaltafel te kom aansit, sodat ons kan weet dat ons genade ontvang by ons aankoms voor die Here se troon. Hy verskaf dit aan ons.
’n Vader ontvang sy kinders met liefde. Daarom gebruik die Here die beeld van Homself:
Ons kan met moed vorentoe gaan in die lewe. Wanneer die Here Jesus ons tyd beëindig, gaan alles regkom wat nou stukkend is.
Die Here sê Hy weet hoe Hy ons gemaak het. Hy het ons van stof gemaak, en daarom is ons in hierdie lewe almal aan nietigheid onderwerp.
Ons is soos gras wat maar ’n seisoen of twee groei en dan doodgaan. Of ons is soos ’n veldblom wat baie mooi blom, maar as die woestynwind hom doodgebrand het, weet niemand môre eers meer waar die blom gestaan het nie.
Hier praat die Here van die dood. Almal loop hierdie pad dat ons vandag blom, maar môre onthou die nageslagte ons nie eers meer nie, want hulle het ons nie eers geken nie.
Maar dit is nie belangrik nie, want die Here leer ons dat die ewige lewe teenoor die dood staan.
Wat gebeur in die ewigheid? Wat sien en ervaar ons daar? Die Here het sy troon in die ewigheid gevestig en Hy heers oor alles.
Die Here laat ons na die dood vir ewig by Hom voortbestaan. Daarom eindig vers 16 met die droewige woorde dat ons plek ons nie meer sal ken nie, maar leer vers 17 ons dadelik dié woorde:
Maar die goedertierenheid van die HERE is van ewigheid tot ewigheid oor die wat Hom vrees . . .
Ons kan en mag nie net na die ewigheid toe kyk nie, want ons lewe nog hierdie kant van die wederkoms.
Ons het nog ’n plig en ’n roeping om teenoor die Here na te kom.
Ons ontvang ook in hierdie lewe al die seën en vergifnis van die Here.
Daarom kom die oproep om die Here te loof:
Loof die Here, kragtige engele wat sy woord volbring
Loof die Here, al sy leërskare wat doen waarvan die Here hou. Hier is ons ook deel van die wat loof en prys.
Loof die Here, al sy werke – die nuwe hemel en die nuwe aarde!
Alles loof saam met ons die grootheid en die liefde van God.
Kom gebruik die Nagmaal en wees getroos. Staan weer versterk van die Nagmaal af op.
Ons het elke dag wat ons lewe ’n roeping om na te kom – en daarin sal die Here ons lei en seën.
Daarna lê die ewigheid vir ons voor die deur waar ons sal aansluit by al die ander gelowiges wat van die skepping af tot met die wederkoms gelewe het.
Laat ons wat nog hier is, doen wat die Here hier sê: Laat ons gehoorsaam wees aan sy Woord en as sy dienaars die dinge doen wat Hom vereer en bly maak. Dan ontvang Hy ons ook op die tyd wat Hy bepaal het in hierdie ewige vreugde.
Af tafel toe: Psalm 23: 2, 3
Slotpsalm: Skrifberyming 33:1, 3
Datum: 29 Augustus 2004 (oggend)