Antiparlementarisme van die dertigerjare - Verskeie
Antiparlementarisme van die dertigerjare
Hersiening van die Grondwet.
Publikasiedatum: September 2011
Toe die sosialistiese gesteunde radikale in Mei 1932 aan die bewind gekom het, het die ekonomiese krisis wat Frankryk tot 1931 vrygespring het, nou die land getref namate die internasionale spanning toegeneem het. Die hoofstroompers word losgelaat en ontplof die politieke en finansiële skandaal wat die Stavisky-saak is.
Die eerste plakkaat vestig die aandag op die woorde "Die parlementêre regime stort in duie". Die beeld beslaan die grootste deel van die beskikbare oppervlak en is te danke aan die druk wat op die Palais-Bourbon uitgeoefen word om dit te laat sak om 'n bietjie meer teks te vergruis waarvan dit die streng illustrasie is: die Palais-Bourbon , waaraan 'n baie hartseer driekleurige vlag hang, skeur en in duie stort, en dit laat skaars tyd om te groet aan 'n skare paniekerige afgevaardigdes wat in 'n onwaardige stormloop vlug wat die moeite werd is om in duie te stort. Wie verantwoordelik is vir wat hier as 'n aardbewing voorkom, word egter nie genoem nie. Die tweede plakkaat, daarenteen, gee 'n trots op die teks wat byna twee derdes van sy oppervlak beslaan. Die parlement, die slagoffer en beswaar dat dit op die eerste plakkaat was, word hier die onderwerp van die geskiedenis: "In 17 jaar [dws sedert die einde van die oorlog, het ons gedink, in die voortsetting van die portrette van presidente van die Raad deur die van Clemenceau, die eerste tot dusver], het die Franse parlement dertig ministeries omvergewerp, "lui die kommentaar. Dit word in die oorblywende derde getoon in die ooreengekome vorm van 'n slagtingspel, waarvan die omgewing die silhoeët van die Palais-Bourbon ietwat herinner en waar die "koppe" wat doodgemaak moet word, in die chronologiese volgorde van ministeries, met die foto van elkeen van die Raad se presidente op 'n basis met hul naam. Dertig in totaal: "Die gemiddelde duur van 'n bediening is 6 maande," lui die teks.
Nie een van hierdie plakkate is onderteken nie, maar pas op verskillende maniere goed in die politieke stryd van die dag. Die eerste, waarskynlik vóór 6 Februarie 1934, wek volgens sy grafika lagwekkend ten koste van verkose amptenare. Dit bevat egter 'n wagwoord vir die hersiening van die Grondwet in 'n onpersoonlike vorm. In die tweede plakkaat, na die val van die Doumergue-kabinet in November 1934, verander die toon dramaties, hoewel die slagspreuk dieselfde is. Die plakkaat roep die Franse leser op en versoek hom om op te tree. Sy teks begin met 'n stelling wat die moeite werd is om te bevestig: 'So 'n regime kan nie hou nie. Die betrokke regime word nie benoem nie, maar bloot aangewys deur sy dade: slagtings op bedienings, magteloosheid in die lig van die krisis en Europese spanning (wat ook nie genoem word nie). Hierdie Frans word dan uitgenooi om op te tree deur 'die hervorming van die Grondwet te eis'. 'N Hervorming wat die verkryging van die reg van ontbinding en referendum behels, twee maatreëls wat die magsbalans radikaal sal verander tot 'n beter voordeel van die uitvoerende gesag.
Die grondwetlike wette van 1875 het die uitvoerende gesag, en in die besonder die president van die Republiek, ware mag verleen. Maar die nederlaag van Mac-Mahon in 1877 teen die Republikeine het die ontbindingsreg, wat nou besmet is met Caesarisme, in diskrediet gebring. Hierdie ontwikkeling is versterk deur die mislukking van die Boulangistiese beweging, wat die hersiening van die Grondwet gevra het om die uitvoerende gesag te versterk. Daarom word vermoed dat enige hervormingsprojek wat in dieselfde rigting gaan anti-Republikein is. Hierdie vermoede het nie Clemenceau, wat die 'Vader van die oorwinning' geword het wat in 1920 in die presidentsverkiesing misluk het nie, of Millerand, wat in 1924 moes bedank, gespaar nie.
Aan die ander kant bevorder die proporsionele stemstelsel, wat lei tot 'n versplintering van verteenwoordiging, die regering se onstabiliteit. Ondersteuners van staatshervorming wat sedert 1924 stilgemaak is, hervat hul stemme onder toesig van André Tardieu, wat in 1934 gepubliseer is Tyd vir besluit en het 'n sterk wil om te slaag waar sy voorgangers misluk het. Die plakkate neem dus deel aan hierdie stryd, wat die politieke geweld laat terugkeer het, veral op 6 Februarie 1934. In die nasleep van hierdie ernstige politieke krisis het die regses weer die mag gekry, maar is dit tot nuwe hulpmiddels verminder. Die ministerie van Doumergue val in November 1934 nadat hy weer eens probeer het om die Grondwet te hersien, 'n poging wat onsuksesvol was en wat die laaste van die Derde Republiek sou wees.
6 Februarie 1934
Christian DELPORTE en Laurent GERVEREAU, Drie Republieke soos gesien deur Cabrol en Sennep Parys, BDIC, 1996.
Serge BERSTEIN, 6 Februarie 1934 Parys, A. Colin coll. "Cursus", 2001.
Nicolas ROUSSELIER "André Tardieu of die krisis van liberale konstitusionalisme", in Twintigste eeu Januarie-Maart 1989.