Karel I en die burgeroorlog - Inligting
Karel I en die burgeroorlog
Ons onthou Charles as die eerste en enigste koning wat in hierdie land tereggestel is. Ander was in die verlede afgesit en in stilte vermoor, maar hy was die eerste wat 'n volledige verhoor en teregstelling gehad het.
Hy word onthou omdat hy nie die belangrikheid van die parlement erken het nie en geweier het om 'n kompromis met afwykende parlementslede aan te gaan. Hy het die parlement teëgestaan ​​deur sy pogings om gedurende die 1630's sonder hulle te regeer.
Toe die oorlog met die Skotte hom dwing om die parlement terug te roep, was Charles verplig om 'n reeks maatreëls te volg - insluitend die arrestasie van 'n paar van sy belangrikste adviseurs. Maar sodra die geleentheid hom voordoen, het hy probeer om sy teenstanders in hegtenis te neem.
Toe dit misluk, het Charles paniekerig geraak en geglo dat sy lewe in gevaar was, na die noorde gevlug en sy koninklike standaard in Nottingham verhoog - op die oomblik dat oorlog tussen die koning en die parlement verklaar is. Dit was die begin van die burgeroorlog, of die Engelse burgeroorlog (historici verskil oor watter titel ons dit moet gee).
Die burgeroorlog was in werklikheid 'n reeks oorloë wat ondersteuners van die monargie, bekend as "Royalists" of "Cavaliers", getref het teen ondersteuners van die Engelse parlement, bekend as "Parliamentarians" of "Roundheads".
Uiteindelik was die oorlog 'n stryd oor hoeveel mag die parlement oor die monargie moes hê en sou die idee dat 'n Engelse monarg die reg het om te heers sonder die toestemming van hul mense, vir altyd uitdaag.
Van die 11 -jarige tirannie tot die ontwikkeling van propaganda, hierdie e -boek ondersoek die lewe en uitbeelding van koning Charles I, sowel as sekere gebeure tydens die burgeroorlog. Gedetailleerde artikels verduidelik belangrike onderwerpe, geredigeer uit verskillende bronne van ons webwerf.
In hierdie e -boek is artikels vir ons webwerf geskryf deur die vooraanstaande Stuart -historikus Leanda de Lisle. Kenmerke wat deur ons werfpersoneel in die verlede en hede geskryf is, is ook ingesluit. U het toegang tot al hierdie artikels op ons webwerf. Charles I en die Burgeroorlog is saamgestel deur Tristan Hughes.
Wie was die Kavaliers in die Engelse Burgeroorlog?
Rondkoppe. Die naam wat tydens die Engelse burgeroorlog aan die ondersteuners van die parlement van Engeland gegee is. Ook bekend as parlementariërs, het hulle daarteen geveg Charles Ek van Engeland en sy ondersteuners, die Kavaliers of Royaliste, wat heerskappy voer deur absolute monargie en die goddelike reg van konings.
Daar kan ook gevra word, wie het die Engelse Burgeroorlog gewen? Engelse burgeroorlog
22 Augustus 1642 & ndash 3 September 1651
Ligging Koninkryke van Engeland, Ierland en Skotland.
Uitslag Parlementêre oorwinning
Weet u ook, wie was die Royaliste in die Engelse Burgeroorlog?
Die Royaliste (of Kavaliers) was die edeles en Engelse wat gekies het om koning Charles I te ondersteun in die Engelse burgeroorlog. Hulle was daarteen gekant is
Wat het die Kavaliers gedra tydens die Engelse Burgeroorlog?
Kavaliers het lang hare en het fancy gedra klere. Puriteine, die meer militante parlementslede, handelaars, die ryker gebiede in die suide en ooste. Parlementslede het die bynaam 'rondkoppe' gekry omdat hulle hul hare baie kort gesny het. Hulle het ook baie eenvoudig en eenvoudig gedra klere.
Dit was een van die mees onstuimige tydperke in die Britse geskiedenis en het uitgeloop op die teregstelling van koning Charles I. Ons tydlynkaarte van die Engelse burgeroorlog hoe Royaliste kwaai teenoor parlementariërs gewikkel is
Kort nadat hy na die Engelse troon gegaan het, het koning Charles I in 'n reeks argumente met die parlement gewikkel geraak oor sy aandrang om belasting te verhoog sonder sy toestemming.
Charles wek ook agterdog, veral onder Puriteine, oor sy bedoelings rakende die Kerk ná sy huwelik met 'n Rooms -Katoliek, Henrietta Maria van Frankryk.
Hierdie kwessies, tesame met 'n paar ander faktore, het gelei tot 'n hewige oorlog wat jare lank op Engelse bodem gewoed het. Volg ons tydlyn van die Engelse burgeroorlog, wat die gebeure wat tot die wrede opstand en die nagevolge gelei het, in kaart bring.
Charles I, koning Charles I van Groot -Brittanje en Ierland vanaf 1625. Krediet: GL Archive/Alamy
1625 Koning Charles I volg sy vader koning James I op die troon op.
1629 Nadat die parlement beswaar gemaak het teen die invordering van 'tonnemaat en belasting', neem Charles die drastiese besluit om die parlement te ontbind en beweer dat hy slegs aan God verantwoording moet doen.
April-Mei 1640 Die Biskoppe -oorloë tussen Engeland en Skotland (die Skotte weerstaan ​​Charles se pogings om bisdom daaroor af te dwing) dwing Charles om die parlement terug te roep en sy persoonlike reël tot 'n einde te bring. Later bekend as die 'kort parlement', word dit na slegs drie weke ontbind.
September 1640 Na die ramp van die kort parlement, word Charles gedwing om die parlement vir 'n tweede keer terug te roep, aangesien dit slegs die mag het om geld in te samel vir die voortgesette biskoppe -oorloë. Dit staan ​​bekend as die Lang Parlement en duur tot 1660, hoofsaaklik omdat dit 'n wet aanvaar wat die ontbinding daarvan verbied sonder toestemming van die lede.
Mei 1641 Sir Thomas Wentworth, graaf van Strafford en luitenant van Ierland, een van Charles I se bondgenote, word tereggestel weens hoogverraad omdat hy die koning aangespoor het om Ierse magte te gebruik om 'n militêre staatsgreep teen die parlement te loods.
Oktober 1641 'N Opstand deur Katolieke in Ierland, wat lei tot die dood van baie Engelse en Skotse Protestantse setlaars, vererger die gevoel van ongemak wat reeds in die land wegborrel.
22 November 1641 Voorgestel deur John Pym, leier van die Long Parliament, word 'n lys griewe teen koning Charles I, bekend as die Groot Remonstransie, deur die parlement goedgekeur.
1 Desember 1641 Die Grand Remonstrance word deur die parlement aan Charles voorgehou.
4 Januarie 1642 Charles arriveer by die Houses of Parliament om Pym en vier ander rebelle in hegtenis te neem. Maar toe hy besef dat hulle afgesny is en weg is, betreur hy: "Ek sien die voëls het gevlieg."
1642 Charles stuur Henrietta na Frankryk om Katolieke ondersteuning in te win en ook om geld te probeer insamel deur die kroonjuwele te verkoop.
Junie 1642 Lede van die House of Lords en House of Commons reik die negentien voorstelle uit - die uiteensetting van 'n nuwe grondwet - in 'n poging om 'n skikking met Charles te bereik.
22 Augustus 1642 Charles verklaar oorlog teen die parlement deur sy standaard in Nottingham te verhoog. Die land word gedwing om te kies tussen twee kampe: Royaliste (bekend as Cavaliers) en parlementariërs (bekend as Roundheads).
15 September 1643 Royaliste stem saam met Ierse Katolieke 'n skietstilstand.
25 September 1643 Parlementariërs sluit 'n alliansie met die Skotte.
Februarie 1645 Die New Model Army word gestig met Oliver Cromwell as tweede in bevel van Sir Thomas Fairfax.
14 Junie 1645 Charles se Royalistiese magte ly 'n vernederende nederlaag deur die New Model Army in die Slag van Naseby.
27 April 1646 'N Vermomde koning Charles ontsnap uit Oxford en gee homself oor aan die Skotse magte in Newark.
17-19 Augustus 1648 Die New Model Army, nou onder leiding van Oliver Cromwell, verslaan 'n Skotse-Royalistiese leër in Preston.
30 Januarie 1649 Koning Charles I word tereggestel in Banqueting House in Whitehall, nadat hy in Westminster Hall verhoor is weens hoogverraad.
1 Januarie 1651 Charles se seun, Charles II, word in Scone Castle, Perth, as koning van Skotland gekroon.
16 Desember 1653 Oliver Cromwell verklaar homself as Lord Protector.
3 September 1658 Cromwell sterf en sy seun, Richard, word Lord Protector. Die Gemenebest val egter gou in duie en Karel II word gevra om uit ballingskap terug te keer.
29 Mei 1660 Karel II word op die Engelse troon herstel.
Karel I (19 November 1600 - 30 Januarie 1649) was van 27 Maart 1625 tot sy teregstelling in 1649 koning van Engeland, koning van Skotland en koning van Ierland.
Charles was in 'n stryd om mag met die parlement van Engeland besig om poog om koninklike inkomste te verkry terwyl die parlement probeer het om sy koninklike voorreg te beperk, wat volgens Charles goddelik was.
Baie van sy Engelse onderdane was gekant teen sy optrede, veral sy inmenging in die Engelse en Skotse kerke en die heffing van belasting sonder toestemming van die parlement, omdat hulle dit as die van 'n tiranniese, absolute monarg beskou het.
Charles se bewind is ook gekenmerk deur godsdienstige konflikte.
Sy versuim om die Protestantse magte tydens die Dertigjarige Oorlog suksesvol te help, tesame met die feit dat hy met 'n Rooms -Katolieke prinses getrou het, het diep wantroue aangaande die dogma van die koning veroorsaak.
Charles het hom verder verbind met omstrede kerklike figure, soos Richard Montagu en William Laud, wat Charles as aartsbiskop van Canterbury aangestel het.
Baie van Charles se onderdane meen dat dit die Kerk van Engeland te naby aan die Rooms -Katolieke Kerk bring.
Charles se latere pogings om godsdienstige hervormings op Skotland af te dwing, het tot die Biskoppe -oorloë gelei, die posisie van die Engelse en Skotse parlement versterk en sy eie ondergang gehelp.
Charles se laaste jare is gekenmerk deur die Engelse Burgeroorlog, waarin hy die magte van die Engelse en Skotse parlement veg, wat sy pogings om parlementêre gesag uit te daag uitgedaag het, sy posisie as hoof van die Engelse Kerk gebruik om godsdienstige beleid te voer wat woede veroorsaak het gereformeerde groepe soos die Puriteine.
Charles is in die Eerste Burgeroorlog (1642–45) verslaan, waarna die parlement van hom verwag het om sy eise vir 'n konstitusionele monargie te aanvaar.
Hy bly uitdagend en probeer 'n alliansie met Skotland sluit en ontsnap na die Isle of Wight.
Dit het gelei tot die Tweede Burgeroorlog (1648–49) en 'n tweede nederlaag vir Charles, wat daarna gevange geneem, verhoor, skuldig bevind en tereggestel is weens hoogverraad.
Die monargie is daarna afgeskaf en 'n republiek genaamd die Commonwealth of England, ook bekend as die Cromwellian Interregnum, is verklaar.
Charles se seun, Charles II, wat sy toetreding uit die dood van sy vader gedateer het, het eers die regering se leisels oorgeneem tot die herstel van die monargie in 1660.
Op 11 Mei 1625 is Charles by proxy getroud met Henrietta Maria voor die deure van die Notre Dame de Paris, voordat sy eerste parlement kon vergader om die verbod te verbied.
Baie lede was gekant daarteen dat die koning met 'n Rooms -Katoliek sou trou, uit vrees dat Charles beperkings op Rooms -Katolieke sou ophef en die amptelike stigting van die gereformeerde Kerk van Engeland sou ondermyn.
Alhoewel hy aan die parlement gesê het dat hy nie die beperkings op rekwisiete sal verslap nie, beloof hy om presies dit te doen in 'n geheime huweliksverdrag met Louis XIII van Frankryk.
Boonop was die huweliksprys met die Franse prinses 'n belofte van Engelse hulp aan die Franse kroon in die onderdrukking van die Protestantse Hugenote in La Rochelle, en sodoende die langdurige posisie van Engeland in die Franse godsdiensoorloë omgekeer.
Die egpaar is persoonlik getroud op 13 Junie 1625 in Canterbury.
Charles is op 2 Februarie 1626 in die Westminster Abbey gekroon, maar sonder sy vrou aan sy sy weens die omstredenheid. Charles en Henrietta het sewe kinders gehad, met drie seuns en drie dogters wat hul babatyd oorleef het.
Die wantroue van Charles se godsdiensbeleid het toegeneem met sy steun aan 'n omstrede kerklike, Richard Montagu.
In sy pamflette 'N Nuwe gag vir 'n ou gans, 'n antwoord op die Katolieke pamflet 'N Nuwe gag vir die nuwe evangelie, en ook syne Spreek onmiddellik tot God alleen, Het Montagu teen die Calvinistiese uitverkiesing aangevoer en hom daardeur in oneer gebring onder die Puriteine.
Nadat 'n Puriteinse lid van die Laerhuis, John Pym, Montagu se pamflet tydens die debat aangeval het, het Montagu die koning se hulp versoek in 'n ander pamflet getiteld Appello Caesarem (1625), 'n verwysing na 'n beroep teen die Joodse vervolging deur die Heilige Paulus die Apostel.
Charles het die geestelikes tot een van sy koninklike kapelane gemaak, en het die puriteine ​​se vermoede verhoog oor waarheen Charles die kerk sou lei, uit vrees dat sy voorliefde vir Arminianisme 'n klandestiene poging was van Charles se kant om die herlewing van die Katolisisme in die Engelse Kerk te bevorder.
Charles se grootste bekommernis tydens sy vroeë bewind was buitelandse beleid.
Die Dertigjarige Oorlog, oorspronklik beperk tot Bohemen, was besig om uit te brei tot 'n wyer Europese oorlog.
In 1620 word Frederik V verslaan tydens die Slag van White Mountain en teen 1622 het hy, ondanks die hulp van Engelse vrywilligers, sy erfgrond in die kiesers van die Palts aan die Heilige Romeinse keiser Ferdinand II verloor.
Nadat hy ingestem het om sy swaer te help om die Pfalz te herwin, verklaar Charles oorlog teen Spanje, wat onder die Katolieke koning Filips IV magte gestuur het om die Palts te beset.
Die parlement verkies 'n goedkoop vlootaanval op Spaanse kolonies in die Nuwe Wêreld, in die hoop dat die vang van die Spaanse skatvloote die oorlog kan finansier.
Charles verkies egter meer aggressiewe (en duurder) optrede op die vasteland
Die parlement het gestem om slegs £ 140,000 subsidie ​​toe te staan, 'n onvoldoende bedrag vir Charles.
Die Laerhuis het sy magtiging vir koninklike versameling van tonnels en skut beperk tot 'n tydperk van een jaar, alhoewel vorige soewereine sedert 1414 lewensreg gekry het.
Op hierdie manier kan die parlement toesig hou oor uitgawes deur Charles te dwing om elke jaar hernuwing van die toelae te doen.
Charles se bondgenote in die House of Lords, onder leiding van die hertog van Buckingham, het geweier om die wetsontwerp te aanvaar.
Alhoewel geen parlementêre wet vir die heffing van tonnage en pond verkry is nie, het Charles voortgegaan om die pligte in te vorder.
Die oorlog met Spanje onder leiding van Buckingham het sleg verloop, en die Laerhuis het met die vervolging van die hertog begin.
Ondanks die protesoptogte van die parlement het Charles egter geweier om sy vriend te ontslaan, maar die parlement af te dank.
Charles veroorsaak meer onrus deur te probeer om geld in te samel vir die oorlog deur middel van 'n 'gedwonge lening': 'n belasting wat sonder die parlementêre toestemming gehef word.
November 1627 is die toetssaak in die King's bench, die 'Five Knights' Case ' - wat berus op die voorreg van die koning om sonder verhoor gevangenisstraf van diegene wat geweier het om die gedwonge lening te betaal - op 'n algemene basis gehandhaaf.
Die parlement, wat in 1628 opgeroep is, het op 26 Mei 'n petisie van reg aangeneem waarin hy die koning versoek om te erken dat hy nie belasting kan hef sonder die toestemming van die parlement nie, krygswet op burgerlikes kan oplê, hulle sonder gevangenisstraf kan opsluit of troepe in hul huise kan kwartaal.
Charles stem in tot die versoekskrif, hoewel hy steeds die reg opeis om doeaneregte in te vorder sonder toestemming van die parlement.
Ten spyte van Charles se ooreenkoms om La Rochelle te onderdruk as 'n voorwaarde om met Henrietta Maria te trou, het hy sy vroeëre belofte verloën en in plaas daarvan 'n verdediging van die vesting onder leiding van Buckingham in 1628 geloods, en sodoende 'n wig gedryf tussen die Engelse en Franse krone wat nie oorwin vir die duur van die Dertigjarige Oorlog.
Die versuim van Buckingham om die Hugenote te beskerm-inderdaad, sy poging om Saint-Martin de-Re te vang, spoor Louis XIII se aanval op die Hugenote-vesting La Rochelle aan-het die parlement se afsku van die hertog aangemoedig.
23 Augustus 1628 word Buckingham vermoor.
Die publiek wat verheug was oor sy dood, beklemtoon die kloof tussen die hof en die nasie, en tussen die kroon en die Commons.
Alhoewel die dood van Buckingham die oorlog met Spanje beëindig en sy leierskap as 'n kwessie uitgeskakel het, het dit nie die konflik tussen Charles en die parlement oor belasting en godsdienstige aangeleenthede beëindig nie.
Persoonlike reël/Parlement voorgeskryf
Die vroeë Stuarts en die Engelse burgeroorlog
Elizabeth is op die troon gevolg deur Jakobus VI van Skotland, wat Jakobus I van Engeland geword het. James het geglo in die absolute mag van die monargie, en hy het 'n rotsagtige verhouding gehad met 'n al hoe harder en veeleisender parlement. Dit sou 'n fout wees om aan die Parlement te dink as 'n demokratiese instelling, of aan die stem van die gewone burger. Die parlement was 'n forum vir die belange van die adel en die handelaarsklasse (nie soos vandag nie, sou sommige sê).
James was 'n vaste protestant, en in 1604 het hy alle Katolieke priesters van die eiland verdryf. Dit was een van die faktore wat gelei het tot die kruitplot van 1605. 'n Groep Katolieke plotters was van plan om die parlement op te blaas toe dit op 5 November geopen word, maar 'n anonieme brief verraai die plot en een van die plotters, Guy Fawkes, was vasgevang in die kelders van die Houses of Parliament met genoeg kruit om die plek hemelhoog te blaas. Die meeste plotters is gevang en tereggestel. (Sien ons diepgaande ondersoek van die kruitplot hier).
Die opkoms van die Puriteine
Gedurende James se bewind het radikale Protestantse groepe genaamd Puriteine ​​'n aansienlike aanhang gekry. Puriteine ​​wou die kerk & quotpurify & quot; deur kerklike rituele af te breek, die geestelikes op te voed en die magte van biskoppe te beperk. King James het dit laas weerstaan. Die magte van die kerk en koning was te nou verbind. "Geen biskop, geen koning nie," het hy gesê. Die Puriteine ​​was ook 'n voorstander van spaarsaamheid, opvoeding en individuele inisiatief, daarom vind hulle groot steun onder die nuwe middelklas handelaars, die magte in die Commons.
James se houding teenoor die parlement was duidelik. Hy het in 1614 opgemerk dat hy verbaas was dat sy voorouers sou kon toelaat dat so 'n instelling ontstaan ​​het. Dit is sedisie by onderdane om te betwis wat 'n koning in die hoogte van sy mag mag doen & quot.
In 1611 word die King James Version van die Heilige Bybel uitgereik, die resultaat van sewe jaar se arbeid deur die beste vertalers en teologiese denke van die dag. Dit het eeue lank die gesaghebbende, maar nie noodwendig die akkuraatste, weergawe van die Bybel gebly nie.
Charles I (1625-49) het sy vader se ernstige verhouding met die parlement voortgesit en het gestry oor die reg om belasting te hef. Die parlement reageer met die petisie van reg in 1628. Dit was die mees dramatiese bewering van die tradisionele regte van die Engelse volk sedert die Magna Carta. Die basiese uitgangspunt was dat geen belasting van enige aard toegelaat kon word sonder die toestemming van die Parlement nie.
Charles het uiteindelik genoeg gehad, en in 1629 ontbind hy die parlement en regeer elf jaar lank daarsonder. Sommige van die maniere waarop hy gedurende hierdie tydperk geld ingesamel het, was volgens die destydse standaarde twyfelagtig.
Tussen 1630-43 emigreer 'n groot aantal mense uit Engeland toe aartsbiskop Laud die kerk eenvormigheid probeer afdwing. Tot 60 000 mense vertrek, 1/3 van hulle na die nuwe Amerikaanse kolonies. Verskeie gebiede het 'n groot deel van hul bevolkings verloor, en wette is ingestel om die uitvloei te bekamp.
In 1634 het Charles probeer om 'n heffing, 'n belasting wat voorheen slegs op hawens van toepassing was, op die hele land te hef. Dit het geweldige vyandigheid in die hele koninkryk laat ontstaan. Uiteindelik het Charles, wat desperaat was vir geld, die sogenaamde kort parlement in 1640 ontbied. Die parlement het geweier om meer geld aan Charles te stem totdat die griewe beantwoord is, en die koning het dit na slegs drie weke van die hand gewys. Toe breek 'n rebellie in Skotland uit en Charles word genoodsaak om 'n nuwe parlement te noem, genaamd die Long Parliament, wat amptelik tot 1660 gesetel was.
Die parlement stel toenemende eise waaraan die koning geweier het. Nie een van die twee partye was bereid om te buig nie. Uiteindelik het gevegte in 1642 uitgebreek. Die Engelse Burgeroorlog (1642-1646) het die samelewing grootliks volgens klaslyne gepolariseer. Die parlement het die grootste deel van die middelklasse gehaal, terwyl die koning deur die adel, die geestelikes en die landbou ondersteun is. Parlementêre troepe was bekend as Roundheads vanweë hul ernstige haarstyl. Die leër van die koning was bekend as Kavaliers, van die Franse vir & quotknight & quot, of & quothorseman & quot.
Die oorlog het begin as 'n reeks beslissende skermutselinge wat veral nie verby die opkoms van 'n parlementêre generaal uit East Anglia met die naam Oliver Cromwell verskyn het nie. Cromwell het sy onreëlmatige vrywillige troepe in die gedissiplineerde New Model Army ingeslaan.
Intussen het Charles die royalistiese hoofkwartier in Oxford gevestig, sy eie parlement opgeroep en sy eie geld uitgereik. Hy het hom ook verbind met Ierse Katolieke, wat sommige van sy ondersteuners vervreem het.
Vir die armes het die onrus oor godsdiens rondom die burgeroorlog min beteken. Hulle was gebonde aan tradisie en hulle ondersteun die koning, soos altyd. Charles het swak verligting, werkloosheidsmaatreëls, prysbeheer en beskerming vir kleinboere aangemoedig. Vir die meeste mense het die lewe tydens die burgeroorlog aangegaan soos voorheen. Min was betrokke of het selfs geweet van die gevegte. In 1644 is 'n boer op Marston Moor aangesê om uit te vee omdat die leërs van die parlement en die koning voorberei het om te veg. & quotWat? & quot roep hy uit, & quotHet hulle twee dan uitgeval? & quot
Die keerpunt van die oorlog was waarskynlik dieselfde Slag van Marston Moor (1644). Charles se troepe onder sy neef, prins Rupert, is deeglik deur Cromwell geslaan, wat die parlement beheer oor die noorde van Engeland gegee het. Bo die grens het Lord Montrose 'n groot deel van Skotland vir Charles ingeneem, maar is by Philiphaugh geslaan en Skotse ondersteuning het vir altyd verlore gegaan.
Die parlementêre saak raak toenemend verstrengel met uiterste radikale protestantisme. In 1645 is aartsbiskop Laud tereggestel, en in dieselfde jaar het die Slag van Naseby die einde van die royalistiese hoop uitgespreek. Vyandelikhede duur nog 'n jaar voort, en die Slag van Stow-on-the-Wold (1646) was die laaste gewapende konflik van die oorlog.
Charles hou nogal dwaas by sy absolutistiese oortuigings en weier elke voorstel van die parlement en die weermag vir hervorming. Hy het verkies om dit teen mekaar te probeer speel deur middel van intrige en misleiding. Hy het 'n geheime verdrag onderteken wat die Skotte in opstand laat opstaan ​​het, maar die dreigement is by Prestonpans (1648) uitgewis.
Uiteindelik het die radikale kern van die parlement genoeg gehad. Hulle het geglo dat slegs die teregstelling van die koning die koninkryk in 'n anargie kon laat sak. Charles is in 1649 weens verraad verhoor, voor 'n parlement wie se gesag hy nie wou erken nie. Hy is op 30 Januarie buite die banketsaal van Inigo Jones in Whitehall tereggestel.
Karel I (1600 - 1649)
Charles I © Karel I was koning van Engeland, Skotland en Ierland, wie se konflikte met die parlement tot burgeroorlog en uiteindelike teregstelling gelei het.
Charles I is op 19 November 1600 in Fife gebore, die tweede seun van James VI van Skotland en Anne van Denemarke. By die dood van Elizabeth I in 1603 word James koning van Engeland en Ierland. Charles se gewilde ouer broer Henry, wat hy aanbid het, sterf in 1612 en laat Charles as erfgenaam agter, en in 1625 word hy koning. Drie maande na sy toetreding trou hy met Henrietta Maria van Frankryk. Hulle het 'n gelukkige huwelik gehad en het vyf oorlewende kinders agtergelaat.
Charles se bewind het begin met 'n ongewilde vriendskap met George Villiers, hertog van Buckingham, wat sy invloed teen die wense van ander adel gebruik het. Buckingham is vermoor in 1628. Daar was voortdurende spanning met die parlement oor geld - vererger deur die koste van oorlog in die buiteland. Boonop het Charles 'n hoë -Anglikaanse vorm van aanbidding voorgestaan, en sy vrou was Katoliek - albei het baie van sy onderdane agterdogtig gemaak, veral die Puriteine. Charles ontbind die parlement drie keer tussen 1625 en 1629. In 1629 verwerp hy die parlement en besluit om alleen te regeer. Dit het hom genoodsaak om met nie-parlementêre middele inkomste in te samel, wat hom toenemend ongewild gemaak het. Terselfdertyd was daar 'n stryd teen Puriteine ​​en Katolieke, en baie emigreer na die Amerikaanse kolonies.
Onrus in Skotland - omdat Charles probeer het om 'n nuwe gebedsboek op die land af te dwing - het 'n einde gemaak aan sy persoonlike heerskappy. Hy moes die parlement bel om geld te bekom om die Skotte te beveg. In November 1641 het spanning nog verder ontstaan ​​met meningsverskille oor wie 'n leër moet beveel om 'n opstand in Ierland te onderdruk. Charles het probeer om vyf parlementslede in hegtenis te neem en het in Augustus 1642 die koninklike standaard in Nottingham verhoog. Burgeroorlog het begin.
Die Royaliste is in 1645-1646 verslaan deur 'n kombinasie van die parlement se alliansie met die Skotte en die stigting van die New Model Army. In 1646 gee Charles hom oor aan die Skotte, wat hom aan die parlement oorhandig het. Hy het in 1647 na die eiland Wight ontsnap en ontevrede Skotte aangemoedig om binne te val. Hierdie 'Tweede Burgeroorlog' was binne 'n jaar verby met nog 'n royalistiese nederlaag deur die parlementariër -generaal Oliver Cromwell. Omdat hy oortuig was dat daar nooit vrede sou wees nie, het 'n romp radikale parlementslede, waaronder Cromwell, hom tereggestel weens verraad. Hy is skuldig bevind en tereggestel op 30 Januarie 1649 buite die Banqueting House in Whitehall, Londen.
Die Tweede Burgeroorlog
Drukversamelaar / bydraer / Getty Images
Terwyl Charles verslaan is, wou die oorwinnende partye 'n nuwe regering stig. In elke geval het hulle gevoel dat die deelname van die koning van kritieke belang was. Deur die verskillende groepe teen mekaar te speel, onderteken Charles 'n ooreenkoms met die Skotte, bekend as die verlowing, waardeur hulle Engeland namens hom sou inval in ruil vir die vestiging van presbiterianisme in daardie koninkryk. Aanvanklik ondersteun deur Royalistiese opstande, is die Skotte uiteindelik in Preston verslaan deur Cromwell en John Lambert (1619–1684) in Preston, en die opstand is uitgevoer deur aksies soos Fairfax's Siege of Colchester. Woedend oor die verraad van Charles, het die weermag na die parlement opgeruk en diegene wat nog steeds 'n assosiasie met die koning was, gesuiwer. Die oorblywende lede, bekend as die Rump -parlement, het beveel dat Charles weens hoogverraad verhoor word.
Wat as Charles I die Engelse Burgeroorlog gewen het?
Dr Christopher Langley, 'n historikus van die sosiale en godsdienstige aspekte van Vroeë Moderne Brittanje en Ierland, is 'n dosent aan die Universiteit van York en die Newman Universiteit. Hy is besig om die boek uit te gee Aanbidding, burgeroorlog en gemeenskap, 1638-1660, wat fokus op oorlogvoering en godsdiens in die tydperk van die burgeroorlog.
Christopher Langley: 'N Ernstige beleid om nasionale en plaaslike rade te suiwer van diegene wat duidelik ontevrede was met die royalistiese saak. Diegene wat van kant verander het, sou geduld word in ruil vir 'n eed wat hul trou verklaar - soortgelyk aan die ede wat sy seun [Charles II] na 1660 afgelê het. Charles sou sy godsdiensbeleid moes verander. 'N Breë stelsel sal voortgaan met biskoppe aan die hoof, maar miskien is plaaslike dissiplinêre strukture moontlik aangepas om die plaaslike bestuur moontlik te maak. Ekstremiste aan weerskante (Presbiteriaans, Katoliek of radikaal) sou uitgesluit gewees het.
John Morrill: Dit hang af of dit gewen is deur 'n uitklophou, soos 'n volledige oorwinning by Edgehill of Turnham Green en 'n koninklike besetting van Londen, of as gevolg van 'n 'wenstrekking'-in welke geval 'n onderhandelde skikking waarin Charles het ingestem om die toegewings wat hy in 1640 en 1641 gemaak het, te eerbiedig, maar nie die nuwe eise van 1642 en later nie.
Watter gevegte sou Charles moes wen om beheer oor die oorlog te herwin?
Langley: Dit is 'n moeilike vraag, aangesien dit baie afhang van politieke boelies na gevegte. Ek is geneig om te noem dat 'n beslissende oorwinning by Edgehill moontlik 'n meer dramatiese opmars na die hoofstad moontlik gemaak het - die verlies van enige ware royalistiese teenwoordigheid in die suidooste het die oorlogspoging ernstig belemmer. 'N Regte royalistiese oorwinning tydens die eerste Slag van Edgehill het sommige in die parlement moontlik gedwing om hul standpunt te versag en Charles 'n belangrike bedingingsbrief te gee. Alternatiewelik was Marston Moor in 1644 kritiek, aangesien dit ernstige gevolge gehad het vir enige koninklike begeerte om ondersteuners in Skotland, Ierland en die noorde van Engeland te verbind.
Wat sou met Oliver Cromwell, die Roundhead Army en die parlementêre ondersteuners gebeur het?
John Morrill FBA is lewensgenoot van Selwyn College Cambridge en emeritus professor in Britse en Ierse geskiedenis. Hy is 'n produktiewe skrywer van meer as 120 boeke en essays, hoofsaaklik oor die burgeroorloë van die 17de eeu en oor die nasleep van die Reformasie.
Langley: Met die moontlikheid om die New Model Army [die mag wat deur die parlementariërs aangewend is] te stuur, sou die koninklike onderhandelingsposisie baie sterker gewees het. Hoewel Charles moontlik wou hê dat die New Model ontbind, sou hy die agterstallige salarisse sedert die stigting daarvan moes hanteer. As Charles die dag vroeg in die konflik sou gedra het, was Cromwell moontlik in die gevangenis, maar sy posisie sou nie so prominent gewees het nie. Na Marston Moor in 1644 het Cromwell se ster regtig opgekom. Cromwell se lot sou afhang van sy eie reaksie. As hy egter aanhou om Charles teë te staan ​​en weier om sy gesag te aanvaar, sou hy tereggestel gewees het weens verraad.
Sou Charles nou volledige mag oor die Engelse parlement hê?
Morrill: In die onwaarskynlike geval dat Charles 'n algehele oorwinning sou behaal, sou hy probeer het om die persoonlike reël te hervat [die tydperk van 1629 tot 1640 toe hy nie die parlement bel nie]. Sonder 'n bedreiging van die buiteland en die ekonomie sou terugkeer van die resessie in die oorlog, sou hy waarskynlik die beskikbare fondse kon regkry, maar as dit Charles was, sou dit waarskynlik uitlokkinge gewees het. Die genie van puritanisme was uit die bottel en dit is byna onmoontlik om te sien hoe hy so verstandig optree soos sy seun met die hantering van die probleem.
Sou Engeland as 'n land agteruitgegaan het sonder 'n parlement?
Langley: Na aanleiding van die Driejarige Wet van 1641 [wat vereis dat die Parlement minstens een keer per drie jaar vir minstens 50 dae lank moet vergader], sou die Parlement beslis herroep word. Die vraag oor 'wanneer' is moeiliker. Ek is geneig om te dink dat Charles 'n gesuiwerde parlement sou herroep en 'n druk op hom geplaas het om dade teen verredelike syfers uit te voer. Natuurlik sou Charles die 'verordeninge' (eerder as volwaardige 'dade') wat die parlement in sy afwesigheid aangeneem het, moes hanteer. Aangesien baie hiervan verband hou met die opwekking van kontant, is 'n mens geneig om te voel dat Charles sommige van hulle sou behou en as 'n volledige handtekening sou bestempel. Na die vrees vir sosiale onrus, is die terugkeer na stabiliteit in sommige oorde moontlik gelukkig begroet. Die parlement het reeds toegewings van Charles gekry, dus sou Engeland nie uit 'n royalistiese oorwinning as 'n absolutistiese staat voortgekom het nie. Ondanks die 11 jaar toe Charles sonder 'n parlement regeer het, het hy nie 'n ontwerp vir ernstige hervorming gehad nie, soos ons later in die eeu deur 'absolutistiese' Franse konings sien.
Wat sou die godsdienstige reaksie gewees het?
Langley: Charles was toegewyd aan 'n breë Kerk van Engeland met homself aan die hoof, ondersteun deur 'n reeks aartsbiskoppe. In die geval van 'n oorwinning, kon Charles nie net die klok terugdraai nie. As 'n beslissende oorwinning voor 1646 sou plaasvind (toe die Westminster -vergadering belangrike dele van die Anglikaanse Kerk afgeskaf het), sou minder werk gedoen moes word. Die druk om die Kerk te hervorm, sou voortbestaan ​​het en sommige Presbyteriane by die Westminster -vergadering het reeds 'n middeweg aangedring.
Morrill: Charles het geglo dat hy God sou antwoord vir sy optrede as hoof van die kerk. He also believed the Church of England was both Catholic and Reformed – that it was in direct descent from the apostolic church but had thrown off the corruptions introduced in worship and practice by bishops and patriarchs of Rome who had also claimed authority over all other patriarchs.