Een van die meer gevaarlike en skadelike mites oor eetversteurings is dat ouers (veral moeders) die skuld gee vir die ontwikkeling van die siekte. Hierdie siening is gevaarlik, want dit kan ouers veroorsaak om hulself te blameer en hulself te bemoei wanneer hul energie beter gebruik kan word om hul kind te herstel en te help herstel. Baie behandelingspersoneel glo steeds dat ouers deel van die oorsaak is en gevolglik uitsluit hulle van die behandelingsproses.
Ouerlike blameer vir eetversteurings
Histories het professionele mense soms onverklaarbare psigiatriese versteurings op swak moederskap geblameer. Die skisofrenogene moeder het vermoedelik veroorsaak skisofrenie en "yskasmoeders" is vir outisme geblameer. Ons het sedertdien geleer dat skisofrenie en outisme hoofsaaklik deur genetiese faktore veroorsaak word. Dieselfde geld vir eetversteurings. Alhoewel dit nou wyd waardeer word dat eetversteurings deur komplekse faktore veroorsaak word, bly die ouers se skuld vir eetversteurings hardnekkig.
Ouerlike blameer vir eetversteurings het 'n lang geskiedenis en dateer terug tot die vroeë 1900's toe Sir William Gull, wat gekrediteer word met die termyn anorexia nervosa, geskryf het dat ouers "oor die algemeen die ergste werkers was." In die 1960's het Salvador Minuchin die psigosomatiese familiemodel, wat die blaam vir anorexia op disfunksionele gesinsprosesse geplaas het wat gekenmerk word deur rigiditeit en inmenging.
Navorsing het egter nie hierdie teorie ondersteun nie. Dit is opmerklik dat Minuchin gesinne waargeneem het nadat hul kind siek geraak het en dus die verhouding verskyn disfunksioneel van wat die siekte aan die familie gedoen het. Ouers veroorsaak nie meer eetversteurings as wat hulle obsessiewe kompulsiewe versteuring veroorsaak (OCD) of enige ander afwyking nie.
Ons verstaan ​​nou dat eetversteurings ontwikkel in 'n wye verskeidenheid familiekontekste en dat daar geen spesifieke familie struktuur of patroon van gesinsfunksionering is wat eetversteurings veroorsaak nie.
Bewyse ondersteun dat eetversteurings in gesinne loop, maar oorerflikheid - nie koester nie - is grootliks te blameer. Onlangse navorsing het getoon dat gesinne eintlik uiters nuttig kan wees in die behandeling van eetversteurings en nie gereeld uitgesluit moet word nie. Cynthia Bulik, Ph.D., FAED, het in haar "Eating Disorders Myths Busted" praat vir die Nasionale Instituut vir Geestesgesondheid gesê: "Wat ons in eetversteurings ken, is dat families dikwels ons beste bondgenote in behandeling is.
Hoe gesinne help met herstel
Hulle veroorsaak nie die afwykings nie. Hulle is ons bondgenote in herstel. Dit is ons taak om hulle te help om die bloudruk te gee oor wat hulle moet doen om bondgenote in herstel te word. "
In 2009 het die Akademie vir Eetversteurings 'n Posisievraestel oor die rol van die familie in eetversteurings uitgereik: "Dit is ons posisie dat gesinne gereeld by die behandeling van meeste jongmense met 'n eetversteuring betrokke moet wees. Presies hoe sulke betrokkenheid gestruktureer moet word en hoe dit die beste sal help, wissel van gesin tot familie. "
Navorsing oor 'n spesifieke behandelingsmodel, Gesinsgebaseerde Behandeling (FBT) vir adolessente anorexia, het beklemtoon dat gesinne 'n sentrale rol kan speel in die behandeling van jong mense met eetversteurings.
In FBT bemagtig en mobiliseer die terapeut die familie om hul kind te help herstel. In FBT ouers is deel van die behandeling span. Hulle woon sessies by hul kind by en het die taak om maaltye te verskaf wat geskik is vir die individu in herstel. Hulle gebruik struktuur en watter hefboom hulle ook al moet die kliënt terugbring na toepaslike gedrag en 'n gesonde gewig.
In die verlede is ouers gewoonlik afgekeer na 'n sekondêre rol.
Hulle is dikwels aangemoedig om nie betrokke te raak in 'n stryd om beheer met hul "individuerende kind" deur te probeer dikteer wat die kind moet eet nie.
Dit word egter nie meer as beste praktyk beskou nie. Selfs vir adolessente en jong volwassenes wat nie in formele FBT is nie, kan ouers ondersteuning bied, met maaltye help, en moet ingesluit word in behandelingsbesluite tensy daar 'n spesifieke rede is dat hulle geskei moet wees. Ouers kan ook 'n kritieke rol speel in die vroeë identifisering en erkenning van 'n probleem . Miskien is die groot kontraindikasies vir volle FBT beledigende ouers. Oor die algemeen het navorsing oor FBT egter getoon dat baie tipes families op positiewe wyse by herstel betrokke kan wees.
Net soos gesinne individue kan help om van 'n eetversteuring te herstel, kan gesinne ook vererger word en 'n eetversteuring begin sodra dit begin het. Navorsing in die Verenigde Koninkryk deur Janet Treasure, UGO Ph.D. FRCP FRCPsig, het gefokus op ouerskapstyle en hoe gesinne oorweldig kan word en vasgehou word deur die versorging van 'n individu met 'n eetversteuring. Haar navorsing dui op die belangrikheid van behandelingspersoneel wat ook onderrig en ondersteuning bied aan gesinne, sodat hulle effektief kan wees om hul geliefde te help herstel.
As jy 'n ouer of familielid van 'n persoon met 'n eetversteuring is, moenie vrees of blameer nie: mobiliseer . Gesinne wat die behandeling van eetversteurings (FEAST) bemagtig en ondersteun, bied 'n aantal hulpbronne vir familielede en ouers van dié met eetversteurings.
> Bulik, C., Akademie vir Eetversteurings, Gesinne. Bemagtigde en Ondersteunende Behandeling van Eetversteurings, Nasionale Vereniging van Anorexia Nervosa en Geassosieerde Disorders, Nasionale Eetversteuringsvereniging, Die Internasionale Vereniging van Eetversteurings. (2015). Nege Waarhede oor Eetversteurings [Brosjure].