'N Vrees vir diere vereis soms behandeling
As jy bang is vir slange of selfs honde , is jy nie alleen in jou dierfobie nie. Dit is moontlik om 'n fobie van enigiets te ontwikkel, insluitend enige denkbare tipe dier.
Sommige dierfobies is egter veel meer algemeen as ander. Gewone dierfobies val gewoonlik in 'n paar nie-amptelike kategorieë, insluitende roofdiere, "walglike" diere en bygeloofsgebaseerde vrese.
Algemeen gevreesde diere wat gewoonlik in die "roofdiere" -kategorie val, sluit honde en haaie in. Ons kan waarskynlik blameer vir vrees vir roofdiere op evolusionêre sielkunde . Die vrees vir roofdiere was 'n basiese oorlewingsvaardigheid vir ons antieke voorouers. Groot en kragtige diere, of diegene wat giftig was, kan mense maklik oorval. Sonder die beskerming wat ons tans geniet, van goed geboude huise tot teenstowwe, het ons voorouers met roofdiere kompeteer vir kos, water en skuiling. Selfs vandag is dit verstandig om versigtig te wees om onbekende diere. Maar 'n fobie is 'n draai van die normale vreesrespons, en maak 'n gesonde reaksie in 'n gevoel van paniek.
Tradisioneel is slange en spinnekoppe in die "roofdier" -kategorie van dierfobies gestamp. Navorsing in 2008 aan die Universiteit van Queensland (Australië) betwis egter hierdie idee. Alhoewel diere soos tiere en leeus beslis roofdier is, is dit baie meer algemeen dat mense vrese, spinnekoppe en muise vrees.
Volgens die navorsers van Queensland mag dit wees omdat ons geneig is om op wesens te konsentreer wat ons as walglik beskou. Net soos ons 'n skoenlapper vry kan maak, maar 'n kakkerlak kan druk, is ons meer geneig om slange en spinnekoppe te vrees as diere wat tradisioneel gevaarliker is.
Slange mag ook in die kategorie van bygelowige vrese val.
Gedurende die geskiedenis het verskeie diere 'n rol gespeel in bygelowe en legendes, sowel as in godsdienstige oortuigings. Slange is sterk in die spel, wat wissel van die Bybelse tuin van Eden tot sommige voodoo-praktyke. Net so word voëls soms gesien as 'n doodsorg. Die legendariese komedie Lucille Ball was na berigte so bang vir voëls dat sy eens 'n duur plakpapier van haar huis verwyder het toe sy 'n skaduwee-voëlvorm in die patroon ontdek het. Vrese wat verband hou met bygeloof en godsdienstige oortuigings fokus oor die algemeen op wat die dier eerder as die dier self verteenwoordig.
Natuurlik val nie alle dierfobies in bogenoemde kategorieë nie. In baie gevalle is hierdie vrese gewortel in vroeë kinderjare ervarings. As jy deur 'n hond aangeval word of 'n ouer gekyk het, skree en weghardloop van spinnekoppe, sal jy waarskynlik 'n fobie van hierdie diere ontwikkel. En die negatiewe ervaring hoef nie met jou of 'n nabye familielid te gebeur nie. Flieks soos Arachnophobia of Jaws , tonele in 'n televisieprogram of selfs die nagtelike nuus dra soms by tot die ontwikkeling van fobies.
Animal Fobias in Children
Vrese is 'n gesonde en normale deel van grootword. Die meeste kinders ontwikkel korttermyn, dikwels intense vrese wat op hul eie daal.
Om hierdie rede word fobies nie by kinders (en volwassenes) gediagnoseer totdat hulle vir ten minste ses maande geduur het nie. As jy agterkom dat 'n jonger kind 'n afkeer van sekere diere toon, werk met haar op copingstrategieë en moedig haar aan om deur haar vrese te werk. Natuurlik, as die vrees ernstig of onbetroubaar is, is dit altyd die beste om met 'n pediater te gaan kyk. Deur 'n ernstige vrees te laat aanhou, kan dit vir u kind meer geneig wees om 'n diepgaande fobie te ontwikkel. Soortgelyk, weerstaan ​​die drang om jou kind te dwing om sy vrees in die gesig te staar. Alhoewel oorstroming 'n wettige behandelingstegniek is, loop jy die risiko om die vrees verder te versterk.
Die tegniek moet nie gebruik word sonder die leiding van 'n opgeleide geestesgesondheidswerker nie.
Omgaan met dierefobies
Volgens die DSM-5 ( Diagnostiese en Statistiese Handleiding , 5de Uitgawe) word dierfobies geklassifiseer as 'n subset van "spesifieke fobies." Om 'n diagnose van 'n spesifieke fobie te kry, moet die angs buite verhouding wees met die werklike gevaar of bedreiging in die situasie, nadat kulturele kontekstuele faktore in ag geneem is. Jy mag nie besef dat jy 'n dierfobie het nie, maar 'n geestelike gesondheidswerker kan.
Alhoewel jy die oorsaak van jou fobie leer, is dit 'n interessante oefening en kan dit nuttig wees in jou behandeling. Dit is nie algemeen nodig nie. Dierfobies, soos die meeste fobies, reageer tipies goed op 'n verskeidenheid terapeutiese tegnieke.
As u vrees relatief mild is, kan selfhelpmaatreëls soos geleide visualisering en doelgerigte asemhaling u stresrespons kalmeer. Praat met 'n ondersteunende vriend of familielid kan ook help. As die vrees egter begin om jou daaglikse aktiwiteite te beperk, of as jy paniek ervaar, is dit die beste om met 'n geestesgesondheidsprofessie te konsulteer.
Dierefobies is nooit pret nie, en onbehandelde vrese word dikwels vererger. Met 'n bietjie hulp en harde werk is daar egter geen rede waarom 'n dierfobie jou lewe kan beïnvloed nie.