Vraag: In watter vase van 'n baba se ontwikkeling, hetsy voor of na geboorte, kry hy 'n siel? Wat gebeur met 'n baba wat binne sy ma dood gaan voor geboorte? Gaan hy Helmel toe? Vaar hy op?
Dis vir my en my gesin ’n baie relevante vraag aangesien ons 4 babatjies verloor het aan miskrame. Dankie vir die moed om te vra! Die kans is baie goed dat ek nie jou vraag voldoende n in al die detail sal kan beantwoord nie. Dis baie kompleks en ek dink daar’s ’n groot deel wat die Here net nie aan ons geopenbaar het nie. My hoop is egter dat dit van hulp sal wees vir jou (veral as dit uit ’n plek van groot hartseer kom) of vir die mense wat dalk antwoorde by jou soek en dat dit vir julle dieselfde diep troos sal gee wat dit vir ons gegee het. Natuurlik is dit ook my hoop dat die antwoord elkeen wat dit lees sal oproep om opnuut met geloofshande aan Jesus vas te gryp omdat dit soos ek sal probeer wys, implikasies het vir my en my kinders.
Ek wil die vraag in dele antwoord en ek gee sommer die kort antwoord:
Wanneer kry ’n baba ’n siel?
Elke mense leef in God se hart en gedagte voor geboorte. God weef elke mens aanmekaar in die moederskoot en dit begin by konsepsie (Ps 139:14-16).
Elke wedergebore mens wat sy sonde raaksien en sy geloof in Jesus as verlosser en Koning bely.
Wat van die babatjie van gelowige ouers wat doodgaan en dit nog nie persoonlik kon glo nie?
Hy of sy is op grond van sy of haar ouers se geloof, ingesluit in die genade verbond met God en daarom geld die wat Jesus gedoen het ook vir hom of haar. Hy of sy sal dus die oomblik wat hulle te sterwe kom, soos ek en jy wat glo, by God wees. Dit is die troos van verbondsteologie.
Wat van die kinders van mense wat nie in Jesus glo nie?
Ek wil dit graag oorgee in die hande van ons regverdige en genadige God wat nie soos ons oordeel nie en niemand voortrek nie.
Hier volg die meer volledige antwoord:
Ons beste antwoord vanuit die Bybel kry ons in Psalm 139 waar Dawid skryf:
want U het my
op ’n wonderbaarlike wyse geskep.
toe ek gevorm is
waar niemand dit kon sien nie,
toe ek aanmekaargeweef is
diep in die moederskoot.
16U het my al gesien
toe ek nog ongebore was,
al my lewensdae was in u boek
Ons kan nie hieruit in detail antwoord wanneer presies liggaam en siel bymekaar uitkom nie. Ek het nog altyd gedink ons maak die onderskeid veels te rigied, maar dit daar gelaat. Die punt is dat ek alreeds in die Here, die oorsprong van alle lewe, se hart en gedagtes geleef het, , lank voor my geboorte. Dis Hy wat my dan fisies aanmekaar weef in my moederskoot. Wat liggaam en siel aanmekaar voeg. Persoonlik glo ek dus dat dit al begin by konsepsie.
Die sondeval het die dood gebring (1 Kor 15:56; Jak 1:15). Daarom sterf babatjies ook alreeds in die baarmoeder. Dit kan gekoppel wees aan ’n spesifieke sonde van die ma, soos bv. misbruik van alkohol. Dit kan ook bloot die gevolg wees van die gebrokenheid en sondigheid van die wêreld in die algemeen. Ons het dus nie altyd (baie min kere) ’n antwoord op waarom dit gebeur.
Rom 3 23Almal het gesondig, en het nie deel aan die heerlikheid van God nie, 24maar hulle word, sonder dat hulle dit verdien, op grond van sy genade vrygespreek vanweë die verlossing deur Jesus Christus.
Almal het gesondig. Dit geld dus elke mense, elke babatjie selfs! Dawid skryf: 6Teen U alleen het ek gesondig,
7Ek was al skuldig toe ek gebore is,
met sonde belaai toe my moeder
swanger geword het.
Jy hoef maar ’n rukkie met jou eie babatjie te werk om agter te kom dat hy/sy niemand nodig het om vir hom ’n slegte voorbeeld van selfsug te stel nie. Dit kom natuurlik. Alles draai om hom of haarself. Sy soek daai melk nou, maak nie saak hoe moeg of besig haar mamma of pappa is nie, en hierdie selfsug, groei en word net groter en groter tensy daar ’n wonderwerk gebeur en God deur sy Gees ingryp en blinde oë oopmaak om hierdie sonde-kanker raak te sien en na Hom toe te draai.
Wat gebeur as God hierdie wonder van wedergeboorte in iemand se hart werk? Geloof is die gevolg en daarom hoor ons die volgende opdrag in die Apostels se gesprek met die tronkbewaarder van Filippi:
Hand 16 30Hy het hulle buitekant toe gevat en gevra: “Menere, wat moet ek doen om gered te word?” 31Hulle antwoord hom: “Glo in die Here Jesus, en jy sal gered word, jy en jou huisgesin.”
In Rom 10 beskryf Paulus dit in meer detail: 9As jy met jou mond bely dat Jesus die Here is, en met jou hart glo dat God Hom uit die dood opgewek het, sal jy gered word. 10Met die hart glo ons, en ons word vrygespreek; en met die mond bely ons, en ons word gered.
Dit is interessant dat Petrus in Handelinge 16 byvoeg “jy en jou huisgesin”! Netnou meer hieroor.
Jesus en sy plaasvervangende kruisdood is dus die enigste pad om met God versoen te word en ’n ewigheid saam met Hom te spandeer. Elkeen met ’n redelike verstand wat die boodskap kan hoor moet dit glo om gered te word, d.w.s hy of sy moet dit toe-eien, dit vasgryp. Ek moet bely dat ek ’n sondaar is wat my verlossing in ander dinge en op ander plekke gesoek het en ek moet na Jesus toe draai en my sonde bely en Hom bely as my persoonlike verlosser en vertrou dat dit heeltemal voldoende is om my verhouding met God volkome te herstel. In Jesus staan ek voor God skoongewas EN regverdig gemaak en word ek ’n erfgenaam van al die beloftes, ’n kind van God wat sal deel in al die hemelse skatte!
Dis ’n wonderlike troos vir elkeen wat glo!!! Maar terug by jou vraag:
Wat van die babatjie wat doodgaan en dit nog nie persoonlik kon glo nie?
Ek dink die Bybel het ’n diep troos vir gelowige ouers wat babatjies verloor. Luister na hierdie langerige gedeelte uit die lewe van Dawid. ’n Bietjie konteks: Dawid het een van sy soldate, Urija se vrou, Batseba swanger gemaak. Daarna het hy dit probeer toesmeer deur vir Urija van die veldslag terug te roep en hom probeer dronk maak in die hoop dat Urija by Batseba sal gaan slaap en dink dis sy kind. Dit het egter nie gewerk nie en Dawid laat vir Urija vermoor en neem vir Batseba as sy vrou. Sonde het egter gevolge en ons lees hiervan in die volgende gedeelte:
15Natan het huis toe gegaan, en die Here het die kind wat Urija se vrou vir Dawid in die wêreld gebring het, getref. Die kind het ernstig siek geword. 16Dawid het tot God gebid vir die kind. Hy het hom verootmoedig deur aanhoudend te vas, hom terug te trek en op die grond te lê. 17Die hoofde van sy huishouding het hom probeer oorreed om van die grond af op te staan, maar hy wou nie. Hy het nie saam met hulle aan tafel verskyn nie. 18Op die sewende dag het die kind gesterwe, en Dawid se amptenare was bang om hom te vertel dat die kind dood is.
Hulle het gesê: “En nou? Toe die kind nog gelewe het, het ons met die koning gepraat, en hy het nie na ons geluister nie. Hoe kan ons nou vir hom sê die kind is dood? Hy sal ’n onbesonne ding aanvang.”
19Dawid het agtergekom dat sy amptenare onder mekaar fluister en hy het afgelei dat die kind dood is. “Is die kind dood?” het hy gevra. “Hy is dood,” was hulle antwoord.
20Toe het Dawid van die grond af opgestaan. Hy het gaan was, reukolie aangesmeer, aangetrek en na die heiligdom toe gegaan om te aanbid. Hierna is hy huis toe en het hy kos gevra. Hulle het hom ’n ete voorgesit en hy het geëet.
21Sy amptenare vra hom toe: “Wat doen u nou? Toe die kind nog gelewe het, het u gevas en gehuil. Nou dat die kind dood is, staan u op en u eet?”
22Sy antwoord was: “Terwyl die kind nog gelewe het, het ek gevas en gehuil, want ek het gedink: wie weet, dalk is die Here my genadig, en dan sal die kind lewe. 23Maar nou is hy dood. Waarom moet ek nog vas? Kan ek hom na my toe laat terugkom? Ek gaan na hom toe; hy kan nie na my toe terugkom nie.”
Ons sien aan die eenkant die harde werklikheid van sonde nie waar nie. Die kindjie gaan dood. Maar dis kragtig om Dawid se troos te sien. Hy huil voor die Here voor die kindjie sterf, maar as die kindjie doodgaan staan hy op en sê: Kan ek hom na my toe laat terugkom? Ek gaan na hom toe, hy kan nie na my toe terugkom nie.
Dis diep troos vir elke gelowige ouer wat ’n babatjie verloor! Ek gaan na hom of haar toe, waar Hy of sy by die Here is!
1 Cor 7:14 bevestig vir my hierdie troos. Paulus praat met mense wat heidene was en nou tot bekering gekom het, glo in Jesus, maar wat nog met ’n huweliksmaat getroud is wat nie glo nie en hy moedig hulle aan om nie van hierdie huweliksmaat te skei nie, veral nie as die huweliksmaat nie in hulle pad staan om die Here te dien nie. Hier is sy motivering: 14Die ongelowige man is by God aanneemlik deur die band met die gelowige vrou, en die ongelowige vrou is by God aanneemlik deur die band met die gelowige man. Anders sou julle kinders heidene wees, maar nou behoort hulle aan God.
Wat ’n troosvolle stelling dat my kind, omdat ek in God glo en ’n nuweverhouding met Hom leef, aan Hom behoort. Dit sluit aan by dit wat Petrus hulle vir die tronkbewaarder gesê het: “Glo in die Here Jesus, en jy sal gered word, jy en jou huisgesin.”
Dit sluit egter nie uit dat my kind, wanneer hy of sy groot word, ook persoonlik moet glo in Jesus as sy of haar verlosser nie. Maar dit gee vir my diep troos wat betref my kindjie wat nog nie sy of haar geloof so kon bely het nie, en gesterf het.
Ek en Erna dank die Here om hierdie rede gereeld vir ons kinders wat reeds by Hom is. Ja ons sou hulle graag wou ken hier en nou. Maar ons hier en nou gaan so vinnig verby en ons sien uit om ’n ewigeheid saam met hulle te spandeer.
Wat ek hier bo uiteengesit het staan bekend as verbondsteologie. Dit is die oortuiging dat die Here ’n genadeverbondsluit, nie net met my as gelowige nie, maar met my en met my nageslag na my, tot in die duisendste geslag wat Hom lief het en sy gebooie gehoorsaam net soos wat Hy met Abraham gedoen het in Gen 12 en 15.
Dit is geen versekering dat my kinders “outomaties” gered word nie. Ek herhaal, wanneer hulle groot word moet hulle die beloftes van sy genade in Jesus vasgryp met geloofshande, hulle eie maak en uit die krag van sy liefde moet hulle Hom persoonlik aanhang, liefhê en dien.
Petrus tel hierdie verbondstaal op as hy in Handelinge 2 skryf: 39Wat God belowe het, is vir julle en vir julle kinders en vir almal wat daar ver is, vir almal wat die Here ons God na Hom toe sal roep.”
Ek kan nie die selfde troos en sekerheid gee uit die Bybel wat ek kan gee vir gelowige ouers wat kinders verloor nie.
Wat ek wel kan sê as dat God regverdig en genadig is. Hy oordeel nie soos ons nie. Hy trek nie voor nie. Ek wil dit graag oorgee in sy hande en sê U sal besluit en wat U besluit sal reg en goed en regverdig en genadig wees en dit sal wanneer ek eendag self by U is, vir my sin maak. Almal wat in die hemel is, sal daar wees op grond van sy oorvloedige genade in Jesus. Niemand sal in die hel (dis die ewige lewe sonder God) opeindig, wat nie hulle rûe op een of ander manier op hierdie op Hom en sy liefde gedraai het nie.
Dit maak natuurlik die oproep dringend: “Glo in die Here Jesus, en jy sal gered word, jy en jou huisgesin.” My geloof het implikasies, nie net vir my nie maar vir my hele huisgesin!