Oomblikke van verruklikheid, van brose, verganklike skoonheid, soos dié wat hierdie gedig onderlê, is steeds te vinde in die Mere. En om hulle teë te kom, is soos om ‘n volmaakte koeplet raak te lees. Cloete weer is doodgewoon een van ons oorspronklikste lesers (kyk byvoorbeeld sy opstel oor “Die taalavontuur van ‘Die swart luiperd'” in Op die woord af: Opstelle oor die poёsie van N.P. van Wyk Louw (1963)). Soos wat Homeros se lang uitgerekte vergelykings sy wye en komplekse assosiasievermoë vir ons bewaar, soos wat T.S. Eliot en James Joyce se ingewikkelde modernistiese werk ‘n spesifieke soort intellektuele denke bewaar, soos wat Van Wyk Louw se werk die (vergeefse) strewe na geestelike suiwerheid bewaar en soos wat Martinus Nijhoff en Opperman se gestaltepoësie die vermoë tot verskuiling van die self agter wonderlike kultureel-gelade gestaltes bewaar. As jy weer kans sien, probeer Mirror. ‘n Fees vir die sintuie. Selfs die (na my onhebbelike wete) enigste ander konteks waarin Breyten Breytenbach hierdie kû-verskynsel voorheen aangebied het, nl. in die inleidende teks van “Met ander woorde vrugte van die droom van stilte,” (1973) bied geen semantiese welbehae nie.