White House Thanksgiving Traditions Skyfievertoning - Nuwe resepte
White House Thanksgiving Traditions Skyfievertoning
1897: President McKinley
In 1897, Ida McKinley het dit eenvoudig gehou vir haar gesin, by 'n "klein" kalkoen van 26 pond van Rhode Island met oestervulling, nuwe aartappels, bosbessiesous, seldery, sowel as gehakt- en pampoentaart. Nie te laf vir 'n eenvoudige maaltyd nie.
1949: President Truman
President Truman het die eerste presidensiële kalkoen in 1947 aanvaar, net twee jaar voordat die linkerbeeld geneem is. So, wat het hy gedoen met die voël daar voor hom? Eet dit natuurlik. Ons hoop dat hy nie op dieselfde dieet was as waarop hy was nie tydens Thanksgiving 1946, toe hy sy gewig dophou. In plaas daarvan om met al die toebehore in die gebraaide dier te delf, het die president die maaltyd begin met 'n duidelike bouillon en gekrulde seldery en olywe. Dieet eenkant, maar hy op een of ander manier ruimte vir tert gebêre.
1961: President Kennedy
Dit was die jaar dat 'n president 'n voël eers vergewe het-spesifiek die wit kalkoen van 55 pond, aan die linkerkant. Terwyl die dier geleef het, was daar nog 'n ander wat later geniet is 33 lede van die Kennedy -stam by die familieverbinding in Hyannis Port, Mass., saam met tamatiesop, bosbessiesous, versuikerde patats, warm gebotterde broodjies, 'n verskeidenheid pasteie en vanielje, aarbei en sjokolade -roomys.
1995: President Clinton
Danksegging gaan oor toegeeflikheid, en dit is ook 'n verrassing dat Clinton en sy gesin 'n bacon-toegedraaide voël by hulle eet. 1995 fees op Camp David? Waarskynlik nie (hoewel ons nou weet hoekom hy met verstopte are in die hospitaal beland het). Saam met die kalkoen het die Clintons geëet met die mieliebroodvulling van die president se ma, kapokaartappels, patatbak en ander gunstelinge uit die familie se dae in die Arkansas Governor's Mansion. Die maaltyd was swart kersie en koue vrugteslaai, en drie soorte tert. Ons hoop net dat hy baie daarvan afgebrand het met 'n paar rondes gholf met die skoonfamilie, soos hy in 1998 gedoen het, ondanks die bitter koue weer.
2006: President George W. Bush
In 2006, eerder as om huis toe te gaan na sy boerdery in Crawford, Texas, het die president en sy gesin na Camp David gegaan om sy geheime diensspan en personeel 'n blaaskans te gee. Maar daar was geen houvas op die fees nie. Die gesin het geëet op 'n vrye kalkoen, gietysterpannemieliebrooddressing, bosbessiesous, groenboontjies, courgettegratin, gekapte esdoornpatats, basiliekruidrooi-aartappelmoes, klawerrolletjies met heuningbotter en as daar nog was plek vir nagereg was daar twee soorte tert, vrugte en 'n pampoenmousse.
2008: President George W. Bush
Twee jaar later, en dit is duidelik dat die Bush -gesin op hul Thanksgiving -manier ingestel is. Die meeste van die spyskaarte was dieselfde, behalwe vir die byvoeging van 'n gazpacho in Morelia-styl met 'n spinasie slaai. Hoe verskil hierdie Mexikaanse gazpacho van Morelia van die klassieke Andalusiese tamatie -weergawe? Dit bevat 'n fyn dobbelsteen jicama, pynappel, mango en soms kantaloep. Klink heerlik.
2009: President Obama
In 2009 het Obama amper die jarelange tradisie om die Thanksgiving -spyskaart bekend te maak, beëindig, en aanvanklik net gedeel dat tradisionele kosse en gesinsgunstelinge bedien sou word, het hy gesê ABC Nuus. Tog het hulle later die spyskaart bekend gemaak: kalkoen, heuninggebakte ham, mieliebrood- en oestervulsel, setperke, macaroni en kaas, patats, kapokaartappels en groenboontjiebak. Uiteraard het nagereg 'n seleksie van ses pasteie - sweet potato mpkin synde die president se gunsteling, berig die Riverfront Times .
2010: President Obama
President Obama is tradisioneel, en hy smul aan dieselfde, all-Amerikaanse spyskaart as die vorige jaar, behalwe vir 'n gewone ham, in teenstelling met 'n heuninggebakte, sê die New York Times. U kan selfs probeer om die geliefde patattert van die Obamas self te maak hierdie resep. Dink jy jy kan top chet die reputasie van Bill Yosses as die korsmeester?
1942: President Franklin D. Roosevelt
Tipiese Thanksgiving -smere bevat dikwels voedsel wat geïnspireer is deur die oes - pampoentert, bosbessiesous, wilde rys, patats en kastaiingbruin vulsel. Maar klappermelk, helder sop, Spaanse mielies, worsies en boontjies en pomelo -slaai? Nogal onverwags, maar blykbaar is dit so net wat FDR wou hê.
8 vreemde kinkels op klassieke dankseggingsgeregte
Thanksgiving is die mees tradisionele vakansie -ete in Amerika, een met 'n nasionale spyskaart wat elke gesin jaar na jaar op hul eie manier volg. Vir baie van ons beteken 'quottraditional' die beproefde resepte uit Ouma se huis (moontlik 'geïnspireer' deur 'n supermarkaanvulling of 'n hulpkookboek vir dames uit die 60's) waarna ons uitsien op Thanksgiving. U kan elke jaar dieselfde geregte eet-of dit nou jam is met marshmallow-bedekking, cranberry-sous direk of blomme of lekker witbrood, maar moenie met die klassieke in gevaar kom nie. Selfs die mees eksperimentele sjefs van die restaurante gooi die handdoek by Thanksgiving in en gaan na die skare.
Maar die afgelope tyd het sommige onrustige siele ons Amerikaanse Thanksgiving-geurprofiele vertak en verdraai met 'n duiwel-mag-sorg-dapperheid wat die vrome pelgrims kan veroordeel, maar wat ons liefhet. Verlossers of sondaars? Ons laat u die beoordelaar wees.
Thanksgiving with Mid-Century Modern First Ladies: Pat Nixon, deel 4
Onder First Ladies het niemand meer openbare uitreik na die Thanksgiving -vakansie ingestel as Pat Nixon nie.
As u familie -resepte ken, kan dit die politiek van die mens verryk. Pat Nixon het 'n paar van haar in 1968 aan kiesers laat versprei, en dit dan met haar Thanksgiving -resepte in die Withuis.
Omdat sy byvoorbeeld geweet het dat honderde burgers jaarliks ​​die Korrespondensiekantoor van die Withuis beleër met versoeke om 'n persoonlike resepte van die eerste dame gedurende die vakansieseisoen, het mev. Nixon tyd bespaar en ook die koste van die druk van resepkaartjies om eerder 'n kantoorkwessie te kry. die bestanddele en kookinstruksies van baie van haar persoonlike gunsteling Thanksgiving -geregte.
Mevrou Nixon het die politieke waarde van die verspreiding van haar eie persoonlike resepte van gunsteling gesinsgeregte besef, nadat sy 'n paar van haar op pamflette laat druk het en op die huisknoppies gelaat het tydens die presidentsverkiesings in 1968.
Dit was beslis nie beleid nie, maar dit was een manier om 'n kandidaat vir die kiesers te vermenslik. Selfs sommige van mevrou Nixon se dankseggingsresepte, soos 'n delikate mieliesouffel, kon die regte balans tussen die vlakte en die fynste vind.
Pat Nixon's Corn Souffle, die resep waarvoor sy op Thanksgiving aan die publiek bekend gemaak het.
In 1969, met die tyd dat die Nasionale Turkye -federasie die tradisionele geskenk van 'n voël aan die president oorhandig het, het sy vrou aan die land se koerante haar resep van kastanje- en appelvulling bekend gemaak, 'n naam wat ietwat heerlik was misleidend. Saam met spek, rosyne, appels en kastaiings, het die resep wat aan die publiek bekend gemaak is, ook 'n koppie gekapte seldery gevra.
Vir haar eie Thanksgiving -maaltyd wou Pat Nixon egter baie meer hê, volgens die voormalige sjef van die Withuis Henry Haller: Sy het daarop aangedring om seldery vulsel, wat vir my nogal ongewoon was. Ek was gewoond daaraan om vulsel met 'n bietjie seldery te maak, maar sy het daarvan gehou baie daarvan. "
Sy het ook 'n voorsmakie gehad van die tradisionele bykos van aartappelpuree, terwyl dit saam met geel raap geklits word, 'n Ierse resep wat soms bekend staan ​​as Colcannon, volgens Haller.
En hierdie presidentsvrou het die hele jaar deur gebakte kalkoen gehou.
Die Nixons en hul dogters en skoonseuns in die President's Dining Room. (RNPL)
Nadat sy in die wêreld gestyg het deur haar eie gedissiplineerde pogings om deur middel van opvoeding te bereik, was Pat Nixon altyd bewus van ander wat sukkel, of hulle wil floreer of net wil oorleef.
Sy was 'n voormalige onderwyser en was baie opgewonde oor die lees van verhale vir haar twee dogters toe hulle jonk was. kragte saamgespan om dit vir hom te doen.
Die verhaal se punt van hoe eenvoudige aanbiedings van ondersteuning van vreemdelinge ander kan help om te oorleef, was 'n elementêre tema van Pat Nixon se openbare pogings as First Lady, 'n agenda vir die bevordering van plaaslike en nasionale vrywillige organisasies.
The State Dining Room, een van die twee kamers waar die senior burgers in 1969 saam met die Nixons 'n Thanksgiving -middagete saamgeneem het. (RNPL)
In 1964 het 'n organisasie sonder winsbejag bekend as V.I.P. , gevorm met die doel om die kontak tussen uiteenlopende en verwaarloosde gemeenskappe te verbreed, het begin wat dit gehoop het dat dit 'n jaarlikse tradisie in die Washington -gebied sou word, bekend as " The Thanksgiving Day Salute to Senior Citizens. "
Vyf jaar later, toe haar eerste vakansieseisoen as presidentsvrou nader kom, beskou Pat Nixon die idees as 'n ooreenkoms met haar pogings en bied dit 'n spesiale vakansie -ete aan vir senior burgers wat nie 'n gesin gehad het om die dag mee te deel nie.
Daar was tweehonderd vyf-en-twintig gaste, afkomstig van agtien streeksaftrede en hulpgeriewe as gaste.
Pat Nixon saam met die president, hul dogter Julie en skoonseun David tydens die Thanksgiving in 1969 vir die senior burger wat sy aangebied het.
Alhoewel die president die een of ander keer met 'n spies gekritiseer het, die drie-en-negentigjarige man, die oudste gas daar, het hy eintlik 'n middagete geëet met sy gunsteling maaskaas en catsup.
Laatmiddag vlieg die gesin af na hul nuwe "Winter White House " in Key Biscayne, waar hulle 'n privaat, tradisionele Thanksgiving -ete geniet.
'N Plakkaat vir The Spurrlows, wat opgetree het vir Pat Nixon se 1970's Thanksgiving -ete in die Withuis vir gestremde soldate.
Intussen het beide Nixons, hul dogters en skoonseun David, sy ouma, die voormalige presidentsvrou Mamie Eisenhower en haar bejaarde oom Joel daarin geslaag om 'n gedeelte van die etenstyd by elke tafel gaste te sit.
Deur te gaan met haar tema, het Pat Nixon 'n soortgelyke geleentheid gereël vir Thanksgiving Day, 26 November 1970, maar vir nog 'n verwaarloosde demografiese, gewonde en gestremde veterane.
Uit drie hospitale in die omgewing is agt-en-negentig dienspligtiges en die vyftien verpleegsters wat gehelp het om hul rolstoele te stoot en hul draagbaar te dra, verwelkom deur Pat Nixon en die president vir 'n middagete.
Die voormalige presidentsvrou Mamie Eisenhower het weer haar opvolger se unieke geleentheid bygewoon en saam met die Nixons en hul dogter Tricia saam met die gaste aan tafel gesit.
Die sagte rock Spurrlows het opgewekte liedjies uitgevoer, soms met 'n burgerlike bedoeling.
Pat Nixon het hulle almal daaraan herinner dat die Withuis u tuiste is, en tydens die herroeping van sy eie vlootdiens tydens die Tweede Wêreldoorlog, het haar man gepraat oor hoe moeilik dit was om tydens die vakansietyd weg te wees van 'n warm huis. ding van alles " tydens diens tydens die oorlog.
En daar was 'n bykomende, ietwat ongewone aanraking aan die geleentheid in die vorm van 'n twintig oranje-gekostumeerde tienersangers, deel van 'n sagte rockgroep wat opbouende, selfs patriotiese tema musiek uitgevoer het. Hier is 'n luister na die groovy sewentigerklank van "The Spurrlows. "
Die volgende jaar was dit die presidentsvrou en nie die president wat die gebruiklike seremonie gelei het om twee lewende kalkoene van die Nasionale Turkye -federasie te aanvaar nie, maar hierdie keer het die geleentheid 'n wending gehad: die pluimvee- en eierraad wou deelneem aan die dankseggingsaksie, en mag by dieselfde seremonie ook twee bevrore kalkoene aanbied.
Mev. Nixon het die jaarlikse lewende kalkoene van die National Turkey Federation op 23 November 1971 aanvaar, maar ook bevrore kalkoene van die pluimvee- en eierraad.
Of Pat Nixon bewus was van die stelling wat dit blyk te beklemtoon of nie, daar was beslis tientalle miljoene meer Amerikaanse gesinne wat nou op bevrore voëls eet, eerder as dié wat pas gedood is, wat duurder was.
Haar plaasvervanger vir haar man word vermoedelik toegeskryf aan sy besluit om die oefenfasiliteit van die Washington Redskins te besoek: 'n fanatiese voetballiefhebber. Dit mag vir hom 'n kommerwekkende seremonie gewees het.
Die jaar tevore kyk hy na die kalkoen wat aan hom voorgehou word, en hy skree: 'Hoe kan jy hom doodmaak! Kyk na sy oë Die gesin Nixon het die jaar se vakansie in afsondering deurgebring op hul landgoed in San Clemente, Kalifornië, La Casa Pacifica. "
Die volgende jaar was 'n ewe rustige danksegging vir Pat Nixon en haar gesin, net drie weke na 'n uitputtende veldtog wat die First Lady per vliegtuig oor die hele land onderneem het, namens haar man in 1972 vir 'n tweede termyn, wat hy gewen het. Die gesin vier weer privaat, hierdie keer by die presidensiële toevlugsoord Camp David, maar dit was nie 'n ontspannende tyd nie.
Die Nixons op Camp David in November 1973, wat hul laaste presidensiële Thanksgiving was. (Ollie Aikens)
Die presidentsvrou was nie saam met haar man na Camp David toe hy tien dae voor Thanksgiving die Withuis verlaat het om in relatiewe eensaamheid by die toevlugsoord te kom werk nie. Na hul vakansie -ete besluit die president om skielik Camp David te verlaat. Hy was gretig om met sy tweede termynplanne vir regeringsherorganisasie te begin en besluit om vergaderings te hou op die aand van danksegging in die Westelike vleuel met die sekretarisse van behuising en stedelike ontwikkeling en van vervoer, eerder as wat oorspronklik by Camp David beplan was.
Danksegging van 1973 sou blykbaar die laaste wees wat Pat Nixon as presidentsvrou gehad het, die Watergate -skandaal begin al begin swam, wat uiteindelik daartoe lei dat haar man nege maande later as president bedank. Ongeveer twee weke voor Thanksgiving het die president homself woedend op nasionale televisie verdedig deur te verklaar: 'Ek is nie 'n skelm nie', tydens 'n perskonferensie. Die dag voor Thanksgiving is vasgestel dat Rosemary Woods, die jare lange president, getroue sekretaris wat gereeld vakansie by Pat Nixon en haar dogters deurgebring het, verantwoordelik was vir die uitwissing van 'n deel van Nixon se geheime gesprek oor die skandaal.
Nou dieper teruggetrokke van sy breër personeel en die publiek, het die president hom afwesig van die seremonie wat die geskenk -kalkoen aanvaar het. Pat Nixon vervang die voëls vir die tweede keer, die enigste presidentsvrou wat dit twee keer gedoen het.
Slegs drie jaar voordat haar man tydens die energiekrisis in 1973 alle nagbeligting uit die Withuis laat uitskakel het, het Pat Nixon toesig gehou oor die installasie van die herehuis se aandverligting. (RNPL)
Die gemoedere word des te meer somber toe die president, as gevolg van 'n groeiende energiekrisis, aangekondig het dat die Withuis gedurende die vakansieseisoen van Thanksgiving tot Nuwejaarsdag donker sou wees, wat alle Amerikaners aanmoedig om hul elektrisiteitsverbruik te beperk. Sommige verslaggewers het bespiegel dat, hoewel dit prakties was, die besluit Pat Nixon beslis bedroef het.
Byna drie jaar vantevore het sy saam met ingenieurs en elektrisiëns gewerk om die landhuis in die nag sigbaar te maak vir diegene in vliegtuie of besoekers wat nie in die kamers kan toer nie deur asemrowende spreiligte te installeer.
Pat Nixon se spesiale belangstelling in Thanksgiving het daartoe gelei dat sy 'n paar unieke maatstawwe bereik het.
Pat Nixon se eerste Thanksgiving as First Lady val beslis nie net op tussen die ander wat sy daar beleef het nie, maar dié van al haar voorgangers en opvolgers.
Terwyl presidente sedert George Washington jaarlikse Thanksgiving -afkondigings uitgereik het, is Pat Nixon die enigste presidentsvrou in die geskiedenis wat dit gedoen het. Met verwysing na die burgerlike onrus oor die Viëtnam -oorlog in die herfs van 1969, het die vrou van die president gedeeltelik gesê:
Die pelgrims het hul eie tye van swaarkry beleef, maar kon tog hoop vind te midde van hul vrese. Danksegging gee ons almal die geleentheid om na te dink oor die positiewe aspekte van ons lewens. "
David 23 November 2014, 07:42
Fantasties! Wonderlik! Ek is so bly om te sien dat mevrou Nixon die krediet kry wat sy verdien.
Op 'n afsonderlike noot – watter president was die eerste wat die WH -kalkoen " genade " toegestaan ​​het?
Carl Anthony 3 Desember 2014, 23:13
So jammer vir die vertraagde reaksie David en waardeer u kommentaar baie. Bietjie vir bietjie, meen ek, kry mevrou Nixon die erkenning wat haar dikwels ontwyk het tydens haar ampstermyn as presidentsvrou. Op u vraag moes ek vandag wees dat dit Lincoln was, en ek het 'n mens begenadig Tom Tom. "
By 'n Thanksgiving in die Withuis is tradisie 'n presidensiële ding
(Rachel Harris vir die Washington Post)
T radisioneel. Tradisioneel! TRADISIONELE !!
O, hoeveel keer hoor Cristeta Comerford hierdie woord nie hierdie tyd van die jaar nie. Soveel keer dat die uitvoerende sjef van die Withuis in 'n liedjie breek om te verduidelik - so kortliks, so versigtig.
'Ek voel asof ek wil uitkom,' Traaaaaaaaa-di-SHUN! '' Bewe sy en gooi 'n arm in die lug en kanaliseer haar beste Broadway-sangster.
Hier in die knus, vlekvrye staalkombuis van die beroemdste huis in Amerika, het generasies sjefs van die Withuis dieselfde versoek gehoor vir die tradisie wat die presidentsvrou Michelle Obama sedert 2009. aan Comerford gelewer het. Ons presidente en hul gesinne vra vir ewig vir 'n Thanksgiving -ete wat vir hulle bekend sal wees, en dit is vanselfsprekend aan die Amerikaanse volk.
Maar tradisie is 'n snaakse wese. Dit het 'n sekere elastisiteit. Kyk verder as die voorspelbare gebraaide kalkoen en die pasteie, kyk rond in die nie-so-wonderlike vulsel, en jy vind presidensiële Thanksgiving-spyskaarte wat vars insigte bied oor die smaak van elke eerste gesin en oor die manier waarop Amerikaners eet.
Die Obamas beplan om vir die vierde agtereenvolgende jaar Donderdag in die Withuis fees te vier. Stokke sal brul in die kaggels op die eerste verdieping van die Withuis. Familie en personeel op 'n onbekende gastelys sal bymekaarkom. Die gasheerpaar weerspieël hul tyd, 'n era van organiese-dit en plaaslik-dit. Hierdie Thanksgiving-spyskaart bevat dus 'n boerenkool- en venkel-slaai, die hoofbestanddele wat uit hul White House Kitchen Garden gemaak is, 'n kragtige simbool van die kruistog van die eerste dame, net 'n entjie van die stowe van die Withuis af.
Ook geen romerige, slordige, vetgemaakte dressing nie. Hulle vars produkte word bedek met 'n sous wat 'n dieetkundige sal vorm, gemeng uit sjaloties, suurlemoensap, rooiwynasyn en olyfolie.
Tog is dit ook 'n gesin wat nie bang is vir af en toe toegeeflikheid nie. Onthou jy die presidensiële burgerloop na Five Guys en Ray's Hell Burger? Hul Thanksgiving -spyskaart neem die neiging tydens die nagereg in ag met nie een of twee nie, maar ses pasteie. Huckleberry? Goed, nie so tradisioneel nie. Maar elke Thanksgiving, die nuttige, anonieme bronne in die Withuis herinner ons daaraan dat die president se gunsteling die mees tradisionele van almal is: pampoen.
Die besonderhede van die Obamas se private gesinsbyeenkoms word behandel met 'n fynheid wat die hantering van nasionale veiligheidsgeheime benader. Een drup egter uit. William Yosses, uitvoerende sjef van die Withuis, vertrou dat die gunsteling -tert van die president deur 'n akkerpampoentjie gejaag word om dit 'n bietjie kleur en kompleksiteit te gee - ver van die geblikte pampoentaart wat Yosses se ma gemaak het toe hy 'n kind was . Verlede jaar het Yosses 'n suikerpampoen gebruik, 'n variëteit wat kleiner is en 'n stewiger vleis het as die lywige variëteite wat meestal in Halloween-jack-o-lanterns verander word.
Dit is 'n vertroostende idee dat ons president die beste hou van wat ons die beste hou op 'n nasionale vakansiedag wat amptelik dateer uit die "Thanksgiving day" wat deur president Abraham Lincoln in 1863 verklaar is. wat soms op Thanksgiving Day gaan sit het na 'n buite-konteks-gazpacho in Morelia-styl, of William Howard Taft, die portret 27ste president met die bossige snor en die avontuurlike verhemelte.
Taft se Thanksgiving -kalkoene het meegeding om aandag op sy vakansietafels met mollige Georgia -potte, elk met 'n aartappel in sy bek. Taft was 'n Cincinnatian van geboorte, maar 'n Suidlander in sy smaak, het die koerantberigte van die dag opgemerk. Sy Thanksgiving-ete in 1910 is dus voorberei deur drie kokke, "alle negervroue, die beste suidelike kookkunstenaars", het die Detroit Free-Press opgemerk. Ongelukkig verskyn die name van hierdie kunstenaars nie, dit was lank voor die era van sjefs in die Withuis wat op "Iron Chef America" ​​verskyn en nasionaal erkende advokate vir gesonde kombuis geword het.
In die nie-so-kalorie-bewuste vroeë 1930's het Eleanor Roosevelt gepraat oor president Franklin Delano Roosevelt se liefde vir oesterbredie en bruin wors as Thanksgiving Day-steunpilare. Die Roosevelts se Thanksgiving-kastanje-vulselresep vereis dat die neute in 'vet' gebraai word (alhoewel dit nie sê watter soort nie), seldery en uie in spekvet gebraai word, en dan in gesmelte botter gegooi word: 'n slagaar wat verstopte trifecta vorm.
Maar teen 1946, in die nuwe nadraai van die Tweede Wêreldoorlog, is 'n mate van kaloriebeperking herstel. Come Thanksgiving, word gesê dat Harry Truman se huishoudster, Mary E. Sharpe, presidensiële kalorieë tel, en die spyskaart van die Withuis begin pligsgetrou met 'n duidelike bouillon en gekrulde seldery.
Vir Ronald en Nancy Reagan het die pligsgetroue vereistes te doen gehad met skedulering. Hul danksegging was nie die uitgebreide fees- en sokkerkyk-fees van die Obamas, wat elke jaar in die Withuis gevier het nie, wat hulle die eerste presidensiële gesin gemaak het wat hul Thanksgiving-ete by 1600 Pennsylvania Avenue sedert Gerald Ford gehad het. Die Reagans wou hê dat familielede presies 17:00 op hul plaas in Santa Barbara aankom, sê hul seun, Michael Reagan. Aandete is om 6 bedien, gevolg deur koffie en nagereg, en almal behalwe een of twee oornaggaste sou om 20:00 vertrek. Geen talm nie.
Die omruil van grappe was 'n Thanksgiving -tradisie van die Reagan -familie, sê Michael Reagan. Terwyl sy pa vir president verkies het, sê Michael, het hy vir sy pa 'n grap vertel wat die polke en Italianers bespot het. Reagan het so baie daarvan gehou dat hy dit aan 'n groep verslaggewers oorvertel het wat gedoen het wat verslaggewers doen - hulle het dit gerapporteer - wat gelei het tot 'n kort, maar intense flits van omstredenheid en 'n haastige verskoning.
Die maaltyd van die Reagans is altyd voorberei deur Ann Allman, die gesin se jarelange huishoudster en kok in Kalifornië, eerder as die sjefs van die Withuis of - beslis nie - die presidentsvrou nie. 'Nancy het nie gekook nie,' sê Michael Reagan. "Nancy? Ons het haar nie toegelaat om water te kook nie. "
Saam met die tradisionele items bedien Allman byna altyd persimmonpoeding volgens 'n resep van Carolyn Deaver, die vrou van Michael Deaver, adjunk -stafhoof van Reagan. En daar is 'n gunsteling van Reagan, aapbrood, 'n taai deegsel wat in 'n Bundt -pan saamgesmelt word. Altyd rooiwyn ook 'n logiese keuse vir die voormalige goewerneur van Amerika se grootste wynmaakstaat. 'My pa het baie mense wat rooiwyn drink,' sê Michael Reagan.
En alhoewel Reagan sy vinger eens met 'n kerfmes gesny het, het die familietradisie bepaal dat die president die kalkoen met 'n elektriese mes sou sny, terwyl hy altyd stories en Ierse seëninge vertel, sê Michael Reagan. Geen politieke babbel word toegelaat nie.
Die president moes, soos altyd, doen en eet wat die president wou hê, 'n les wat almal wat kook vir die uitvoerende hoof van die land bedien, by sy of haar gevaar leer.
Walter Scheib het gedink dat hy 'n meesterstuk geskep het toe hy 'n gesofistikeerde Thanksgiving -spyskaart met tientalle items gemaak het om die eerste dame Hillary Clinton te wys. Sy het dit goedgekeur, maar kyk toe op en vra: "Waar is die witbroodvulsel?" Scheib onthou.
Hy stamel iets oor al die heerlike vulsel wat hy beplan het: oester, mieliebrood.
'Alles reg,' onthou Scheib toe sy geantwoord het. 'Maar as daar volgende jaar geen Pepperidge Farm-witbrood-vulsel is nie, word u afgedank.' Sy het dit met 'n glimlag gesê. Maar Scheib kon nie anders as om te dink dat sy net 'n halwe grap gemaak het nie.
Teen daardie tyd het hy gewoond geraak daaraan om die fantasie af te skakel. Terwyl hy in die kombuis van George W. Bush werk, wys Scheib vir presidentsvrou Laura Bush 'n 60-jarige balsamiese asyn. 'Hierdie goed was soos sap uit die hemel,' sê Scheib. Die presidentsvrou, wie se man bekend was vir sy eenvoudige smaak en wat tydens sy veldtogte 'n man gekweek het-jy wil 'n bier drink-met 'n persoon. 'Ons kan die skyn verloor,' onthou Scheib toe sy vir hom gesê het. Soveel vir hemelsap wat op 'n Bush -vakansietafel kom.
U kan net aanneem dat die onpretensieuse presidentsvrou die gebrek aan kieskeurigheid goedgekeur het deur die nederige soutkoekies wat sommige van die FDR se Thanksgiving -etes of die Obamas se macaroni en kaas vergesel het. (Chelsea Clinton, die dogter van president Bill Clinton, was ook 'n mak-en-kaas-aanhanger. Maar toe die Clintons by die Withuis aankom, het sy aangedring op die boks, winkel gekoop, sê Scheib.)
Vakansie -etes is 'baie persoonlik', sê hy. 'In die meeste gevalle het hulle hul wortels in die kinderhuis.' Toe die Clintons 'n swart kersie en 'n Coca-Cola Jell-o-vorm met (egad!) Geblikte swart kersies gevra het, het Scheib egter gehoor gegee. Hy het geweet dat dit 'n ander, eenvoudiger tyd vir hulle veroorsaak. Hy berei dit voor, alhoewel hy die betrokke spyskaart -item as verouderd beskou het: "soos iets uit die tydskrif Sunset of McCall's of Redbook."
Die dag na die eerste Thanksgiving van die Clintons, hoor Scheib van die presidentsvrou. "Waar is die oorblywende kalkoen- en bosbessiesous?" sy het gevra.
Die eerste gesin wat oorskiet eet? Geen manier nie, dink hy. Hy het die oorskot reeds aan personeellede van die Withuis bedien.
Die Obamas maak gereed vir hul Thanksgiving -fees in die Withuis, en nou kan die publiek vir die eerste keer sien hoe die presidensiële kalkoen voorberei word.
Uitvoerende sjef Cris Comerford se resep vir die met pekelwater geweekte tiemiegeroosterde Turkye en Turkye sous is op die Obama Foodorama-webwerf vrygestel, saam met 'n paar ander feestelike bykosse.
Thanksgiving "is een van die beste dae van die jaar om 'n Amerikaner te wees," het die president verlede jaar gesê. 'Dit is 'n dag om ons seëninge te tel, tyd te spandeer saam met diegene wat ons liefhet, en om lekker te eet en lekker te kuier.'
Die president en presidentsvrou bied sedert 2009 elke jaar die Thanksgiving -viering van die Withuis aan. Die onbekende gastelys van "volwasse broers en susters en hul kinders, vriende uit Chicago en Hawaii, en personeel van die Withuis en hul gesinne" moet redelik uitgebreid wees , aangesien sjef Comerford verskeie organiese kalkoene voorberei, en die resep vereis 'n voël van 20 pond wat 16 bedien.
Die spyskaart bestaan ​​meestal uit u tipiese, tradisionele kalkoendaggeregte, met baie bestanddele wat direk uit mev. Obama se kombuistuin kom. Benewens die kalkoen word 'n heuninggebakte ham voorberei. Sye sluit in mieliebrood- en oestervulsel, macaroni en kaas, patats, kapokaartappels, groenboontjiebak en aandete.
In die verlede het die Withuis resepte gedeel vir sy geklopte patats, die s weet aartappels en setperke en vir die blomkoolmacaroni en kaas, maar dit is die eerste jaar dat die resep vir die White House -boerenkoolslaai vrygestel word.
En aangesien die president so 'n taartliefhebber is, sal Bill Yosses, uitvoerende sjef van die Withuis, ses verskillende soorte pasteie voorberei. Die Appeltert van die Withuis, kersietert, Huckleberry -tert in die Wit Huis met bloubessies, patats van die Wit Huis, piesangpampoentaart en pampoentert word bedien.
94 wonderlike dankseggingsresepte
'N Paar goeie keuses vir 'n Thanksgiving -kaasbord (van bo, met die kloksgewys): Trail Head Koeimelk Washington Hook's Cheddar Rogue River Blue Vella Dry Hack Jasper Hills Farm Constant Bliss Sally Jackson (wit kaas met swart en wit vel) Grayson (geel kaas met oranje vel en laastens Truffle Tremor (wit kaas met 'n melkwit vel). (Kirk McKoy / Los Angeles Times)
Versier hierdie pampoensop met vars granaatpitte en versuikerde pekanneute - perfek vir die feestafel. (Michael Robinson Chavez / Los Angeles Times)
Boerenkool, mosterdgroente en groente word in hierdie unieke, kleurvolle sop gesmoor, gekruid en versier met mooi suurlemoenskywe. (Ken Hively / Los Angeles Times)
Nog 'n voorgereg: pastinaak sop. (Kirk McKoy / Los Angeles Times)
'N Bakkie broccoli en geroosterde knoffelsop is 'n klassieke herfsaanbieding. (Michael Robinson Chavez / Los Angeles Times)
Bedien gekruide pampoensop met esdoornstroop in geroosterde pampoene. (Jay L. Clendenin / Los Angeles Times)
Romerige sampioensop kan die maaltyd begin. (Stephen Osman / Los Angeles Times)
Handgemaakte broodstokkies - die kinders sal daarvan hou. (Kirk McKoy / Los Angeles Times)
Hierdie feestelike skons vra beide vars en gekristalliseerde gemmer. (Anacleto Rapping / Los Angeles Times)
Hierdie vulsel werk saam met die mieliebrood van jou keuse. Werke wat ook in die winkel gekoop is. (Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Wie kan 'n volgraan mosterdrolletjie, warm uit die oond, weerstaan? Moenie die botter vergeet nie. (Kirk McKoy / Los Angeles Times)
Sorghum is 'n gunsteling bestanddeel van die Blackberry Farm -sjef Joseph Lenn, wat aan die graan dink as hy aan herfsgeure dink.
Deur 'n wok te gebruik, kan u hierdie vinnige, lewendige, heerlike groenboontjie-skottel in minder as 10 minute op die tafel kry.
Vir ons wat daarvan hou om mense te voed, vul Thanksgiving die maand November. Dit begin met gedagtes voor slaaptyd oor wat om te kook, en is nie verby voordat ons die laaste lepel kalkoenbouillon klaargemaak het nie. My eie afwagting manifesteer my in die spyskaartbeplanning en spoel in gesprekke: ek sal braai -geheime met vriende uitruil en praatjies maak oor kante met vreemdelinge.
Op die e-posdraad van die familie sal ons neefs en niggies terg oor nuwe plus-een. Die vegan sal my daaraan herinner dat sy nog steeds vegan is, en my skoonma sal my daaraan herinner dat minder meer is. (Ek sal haar advies ignoreer, soos elke jaar.) 'N Kalkoenrekenaar sal sê dat ons 'n voël van 20 pond nodig het. Ek sal vyf byvoeg, ingeval. Ek sal persimmons vir tert in 'n papiersak ryp maak, maar ons sal dit eet terwyl dit taai word. Ek steek die volgende pond wat ek koop agter graangewasse weg.
Teen die Thanksgiving -oggend gaan ek die wedstryd voor: kalkoen -gekruide, tertdeeg gevries in geriffelde ringe. Ek sal beïndruk wees deur my kalmte en organisasie, totdat ek die laaste minuut op die vulstasie vir vergete slagroom loop en ek my tong laat proe. Ek sal my kalkoen na die kaggel moet plaas, om plek te maak in die oond om broodkrummels te bruin en okkerneute op die appeltert te karameliseer. Dit sal doelbewus lyk.
Aandete sal later as verwag gereed wees, en teen die tyd sal almal van Champagne af kom. Honger en nostalgie laat alles die lekkerste smaak. As ek uiteindelik my bord vol maak, kies ek die vleis onder die voël wat tussen vet en been gestoom het. Everyone will ignore the salad, but I won't let it go: Crisp greens refresh my appetite for dessert.
When some guests have left and our son is asleep, my husband and I will nibble cold turkey, rinse wineglasses, and laugh at our faux pas. He'll compare the meal with last year's, and predict that by next year, our son will be walking.
Food styling by Greg Lofts art direction by Ryan Mesina prop styling by Tanya Graff.
Sink into the enveloping coziness of our comforters and linens as you dream of the Biloxi of days gone by.
We are a premier venue for weddings and other special events, weaving a lush, historic setting with modern appeal.
Explore an exciting and inspired mélange of Gulf Coast dishes and charbroiled steaks, as well as weekly features at Cora's..
Many people will be hosting smaller and more intimate Thanksgiving gatherings this year, and figuring out recipes that won't leave you with tons of leftovers can be tricky. You don't want to add in the wrong amount of ingredients and throw off the taste, but you also don't want to cook for 12 when you're expecting two. Thankfully, there's a cookbook for that! Cynthia Graubart, a James Beard Award-winning author, knows all about how to downsize a traditional Thanksgiving feast so you can still enjoy all of your favorite dishes. Whether you're celebrating with a few friends, loved ones, or just one other turkey partner, Graubart's Thanksgiving For Two (or Four) provides recipes that are sized just right.
Jy het sopas 'n wonderlike idee besoek
Ek dink hy is verkeerd. Ek is seker. Ek stel voor om dit te bespreek. Skryf vir my in PM, dit praat met jou.