Vroeg in die openingstoneel, ontmoet die kyker die ‘n asemrowende mooi sonsopkoms oor die Namakwalandse berge, maar so raak hierdie natuurskoon vinnig bitter-soet as dit die agtergrond skep vir ‘n ma wat lewe gee aan haar baba, en diè net daar los. Die kyker kom aandagtig tot die idee van die tema geroep, en so word Vaselinetjie gebore.
Met die rolverdeling, het daar niks geskort nie, en is dit duidelik dat die 6-maande lange passie in die proses waar van Rooyen self sy akteurs gekies het, vrugte afgewerp het. Elke jong mens vertel sy deeltjie van die groter storie, en soms is dit nie iets wat ons as ouer teaterganger wil sien nie, maar dan sien ons Vaselinetjie terugkeer na waar sy haar storie begin het, net meer ervare, meer volwasse, die keer, met ‘n opregte glimlag, oor wie sy geleer het sy eintlik is.