Sis Tiemsie is graf toe met 'n mooi kopdoek | Netwerk24
Deur Nolan Venter 05 Augustus 2021 05:07
Dis nou toe sy een aand teen skemer haar bagasie op ons voorstoep kom neerplak.
Te oordeel na die warme wyse waarop Ouma haar verwelkom het, kon ek aflei dat hul vriendskap al jare aankom. Ek sou later leer dat sy op 'n naburige dorpie gewoon en altyd haar opwagting gemaak het wanneer 'n siel op my geboortedorp so siek was dat die engel Gabriël enige tyd kon intree.
Ons kleingoed het haar sommer sis Tiemsie genoem. 'n Hart van goud het sy gehad en vir niks op dese aarde het sy agteruitgestaan nie.
Ten tyde van 'n sterfte was sy gereed om die bedroefde familie van diens te wees. Sy sou 'n sterwende met 'n laaste gebed op die pad sit.
Wanneer die dood ingetree het, sou sy die oorledene uitlê, kendoekie vasbind, oë toedruk, vinger- en toonnaels knip – die lot. Dan sou die ondernemer 'n silwerskoon liggaam in ontvangs neem.
" 'n Mens moet maar jou geliefde se liggaam mooi versorg. Die mense by die mortuary kan ook maar lekker skinder," sou sy altyd sê.
Ek het iemand eendag aan Ouma hoor sê dat sis Tiemsie lang vingers het. Ek het sis Tiemsie se hande daarna gereeld bekyk, maar niks buitengewoon aan haar vingers opmerk nie.
Dan het haar groot bontstaan vir die begrafnis begin. Sy het sommer tot ná die lykstasie by die bedroefdes haar intrek geneem en niemand het omgegee nie. Douvoordag sou sy opstaan en vir die vale vensters was en stoepe blink vryf. Saans, ná die troosdienste, het gebedsgroepe gesmul aan die roosterkoeke en skonsies wat sy deur die dag gebak het.
Wat ek nie kon verstaan nie is hoekom sy na afloop van 'n begrafnis met tot vier keer soveel bagasie huis toe is as waarmee sy gekom het.
Dis nou afgesien van die groenteskille en afvalkossies wat sy vir haar werfbrakke en varkies ge-aas het.
Die dorpsmense het altyd na afloop van 'n begrafnis gekla dat hulle skottel- en selfs beddegoed vermis. So vergesel ek en 'n paar pelle een middag vir sis Tiemsie na die bushalte.
Dis toe dat 'n aartappelsak met skille aan die onderkant oopbars. En saam met die skille beland 'n skaapboud op die rooi dorpsgrond – onmiskenbaar afkomstig van een van die vierpotiges wat vir die begrafnis geslag is. Blitsig gooi sis Tiemsie haar winterjas oor die "skille" en beveel ons om huis toe te gaan.
Toe ek dese petalje met Ouma deel, het sy net gefrons en onderlangs na Oupa geloer.
Met sis Tiemsie se heengaan woon Ouma die begrafnis by. Die volgende dag kom sy hewig omgekrap tuis. Ons sou later verneem dat wyle waardig in haar kis gelê het. Om haar hoof gebind was 'n kopdoek van satyn. Dieselfde een wat Oupa met hul huweliksherdenking vir Ouma ten duurste gekoop het – kompleet met Ouma se voorletters daarop geborduur.