Nuwe USB-C-laaierreël wys hoe EU-reguleerders besluite vir die wêreld neem - InnerSelf.com
Nuwe EU-reëls sal 'n gemeenskaplike laaier vir alle toestelle daarstel. Shutter
Sulke ongerief sal binnekort geskiedenis wees nadat die EU op 7 Junie 2022 opdrag gegee het dat alle klein en mediumgrootte draagbare toestelle toegerus moet wees met 'n USB-C-laaipoort teen die herfs van 2024. Skootrekenaars sal ongeveer in die herfs van 2027 onder die nuwe reël kom. Ontbondeling sal ook verpligtend wees: laaiers sal nie meer met nuwe fone kom nie, maar sal afsonderlik gekoop word, indien nodig, wanneer jy 'n nuwe foon koop. Volgens die EU se aankondiging: "Hierdie wet is deel van 'n breër EU-poging om produkte in die EU meer volhoubaar te maak, om elektroniese afval te verminder en verbruikers se lewens makliker te maak."
Die Europese Kommissie het eers aangekondig dat dit die behoefte aan bespreek 'n gemeenskaplike laaier met die bedryf in 2009, so baie vervaardigers het reeds hul produksie met die nuwe reël in lyn gebring. As gevolg hiervan, meer as 30 verskillende modelle laaiers is nou tot slegs drie verminder: die nuwe standaard USB-C, die mini-USB en Apple se Lightning-laaier.
'n Algemene laaier behoort minder verkwistend en goedkoper te wees, asook om verbruikers se lewens makliker te maak – wat kan moontlik daarmee fout wees? Volgens Apple, baie. Die tegnologiemaatskappy het die plan om te standaardiseer gekritiseer, met die argument dat die regulasie kan belemmer toekomstige innovasie. Maar die nuwe reëls beteken dit is gedwing om by te voeg USB-C laai vermoëns in elk geval na sy volgende generasie fone. Dit toon die krag van die EU om die ontwikkeling van markte en nywerhede buite sy grense te beïnvloed.
Verbruikers het deur die jare baat gevind by verbeterings aan laaitegnologie, maar die kommer is dat 'n algemene laaiervereiste innovasie kan smoor deur dit onmoontlik te maak om nog beter weergawes te ontwikkel en uit te voer. Stel jou voor as reguleerders die installering van 'n CD-speler op skootrekenaars gedwing het of selfs 'n koptelefoon aansluiting op selfone, byvoorbeeld. A studie in opdrag van Apple skat die potensiële verlies aan waarde vir verbruikers as gevolg van die blokkering van innovasie op hierdie gebied in die miljarde.
Die Kommissie voer aan dat die wetgewing buigsaam genoeg is om innovasie moontlik te maak. Dit soek selfs uitdruklik 'n gemeenskaplike standaard vir draadlose laai sodra die tegnologie is volwasse genoeg. Hierdie standaard aangeneem kon word teen 2026, met die enigste beperking dat die toekomstige draadlose standaard dieselfde is vir alle maatskappye.
Om 'n gemeenskaplike standaard te vind is dikwels in die belang van vervaardigers. Saam met help om koste te verminder, dit bied die vermoë om op 'n gelyke speelveld mee te ding. Die vooruitsig van 'n toekomstige gemeenskaplike standaard moedig ook mededinging aan om die resulterende produk te verskaf. Dit lei dikwels daartoe dat vervaardigers saamwerk sonder regeringsingryping, beide by die nasionale en internasionale vlakke.
Inderdaad, USB is reeds 'n samewerkende onderneming gestig deur groot tegnologie-spelers soos Microsoft, HP en selfs Apple. Die verskil met Apple se Lightning-laaiers is egter juis dat die tegnologie nie saamwerk nie en dat dit eie is. Enigeen kan 'n USB-poort by 'n elektroniese toestel voeg, maar net Apple-produkte kan sy weerligpoorte gebruik.
Ekonome noem dit 'n "lastige boetie" situasie. Apple is verreweg die grootste tegnologiemaatskappy ter wêreld. Alhoewel almal graag wil hê hul produk moet met Apple versoenbaar wees, wil dit eksklusiwiteit hê. Die grootste risiko van die nuwe regulasie is dus moontlik nie om innovasie in die algemeen te belemmer nie, maar om nuwe eksklusiewe Apple-ontwerpe te blokkeer.
As sodanig het die EU die kollektiewe wins van 'n gemeenskaplike standaard gekies teenoor die voordeel wat sommige verbruikers uit die eksklusiwiteit van Apple-produkte kan trek. Ander reguleerders sal dalk meer omgee om nie Apple se wins te benadeel nie, maar die EU glo blykbaar dat hierdie punt irrelevant is vir die welsyn van Europese burgers.
Die Brusselse effek
Aan die ander kant sal die EU se besluit om laaiers te standaardiseer waarskynlik globale implikasies hê. Sodra tegnologievervaardigers oorskakel om die algemene laaier vir Europese kliënte aan te bied, kan dit duur wees om 'n ander tegnologie vir ander wêrelddele te vervaardig.
Sodra 'n produk aan EU-regulasie voldoen, kies firmas dikwels om nie 'n ander weergawe vir die res van die wêreld te maak nie. EU-reëls oor gesondheid en veiligheid, herwinning of chemiese produkte dikwels dwing globale vervaardigers om byvoorbeeld hul praktyke oral te verander. En wanneer 'n kleiner speler soos die VK daarop aandring om sy eie sertifisering te hê, word dit bloot 'n duur burokratiese oefening van replikasie.
Neem GDPR as 'n voorbeeld. Sedert 2016 het globale webwerwe gewysigde gebruikerservaring om te voldoen aan die Europese databeskermingswet. Maatskappye soos Facebook en Google het hul sakemodelle aangepas om te pas by die nuwe standaarde wat uit die EU Digitale Markwet, drasties die maniere te verminder hulle kan geld maak uit verbruikersdata. Maatskappye is nie verplig om EU-wetgewing wêreldwyd toe te pas nie, hulle vind dit dikwels eenvoudig makliker om dit te doen.
Bekend as die "Brussel effek", beteken dit dat wetgewers wat Europa se 400 miljoen mense verteenwoordig, dikwels uiteindelik die standaarde vir die res van die wêreld besluit. Standaardisering en reguleringsbesluite word tipies geneem na 'n ontleding van die koste en voordele van verskillende opsies. In die geval van GDPR, skat sommige studies die innovasiekoste van privaatheid betekenisvol te wees.
Terwyl Amerikaanse wetgewers dink hierdie koste is hoër as die voordele, het hul voorkeur grootliks irrelevant geword. Die grootste tegnologiese maatskappye is in die VSA gebaseer, maar hul regulering was na die EU gedelegeer in die praktyk, bloot omdat sy reguleerders eerste opgetree het.
In die geval van die gewone laaier is die direkte risiko vir innovasie waarskynlik minimaal en verbruikers behoort redelik tevrede te wees met die nuwe reëls. Die onderliggende kwessie is eintlik demokraties: standaarde word dikwels gestel deur die reguleerders wat eerste optree. Ander moet dan van die kantlyn af kyk hoe markte ontwikkel.