July 2010 – WOORDSPEL
‘n Ma’se Respek!
July 26, 2010 March 26, 2011 Adele
Vroeër die jaar doen ek weer een van die drome waarvoor ek so lief is, hierdie keer vir ‘n 10 jarige mannetjie van Durban. Hy en sy ma is die hele naweek hierso, en ek kry die Sondag om hulle te entertain met onder andere Tafelberg, World of Birds en Scratch Patch. Ek kry ook die versoek dat hulle graag wil kerk toe gaan die oggend, en dat hulle Katoliek is.
Toe ek dus vroegoggend by die hotel stop om hulle op te laai, en die ma sê my dat die outjie bietjie stadig is vanoggend, het ek ‘n baie rustige seuntjie voorgestel, wat uitgeput is na die vorige twee dae se aktiwiteite, en vandag net wil rustig wees. Hoe verkeerd kan mens nie wees nie!!!
Almal in die kar en ons vertrek na die naaste katolieke kerk. Die outjie trek weg met vrae en stories, en ek moet omtrent bontstaan om alles te beantwoord. Hy het blykbaar iewers ‘n fliek moes kyk, want hy praat een stryk deur van Chinese Ninja’s en skets vir my allerhande situasies waaruit ek myself moet kry, omring deur hierdie Chinese Ninja’s. Hoe sal enigiemand op ‘n klein bootjie ‘n Chinese Ninja ontsnap wat uit die lug kom met ‘n valskerm om jou aan te val? Huh?
By die kerk gekom, en ons neem ons plekke in, ek taamlik verwonderd, my eerste keer in ‘n Katolieke kerk, en dit is nogals mooi. En wie sal toe nie voor ons kom sit nie? Sekerlik die enigste Katolieke Chinese gesin in die wêreld! My dromer het hulle een kyk gegee, oorgeleun na my, en gefluister “ninja”. Nou probeer jy daarna ‘n straight face hou!
Na die diens is ons deur Tafelberg toe, die genuine ene, nie die meubel plek nie. En nadat die 10 jarige eers die dames agter die toonbank opgechat het, is ons op met die karretjie. Nou om agter ‘n kind aan te hardloop onder normale omstandighede kan uitputtend wees. Probeer dit bo-op ‘n berg, waar die moontlikheid bestaan dat hy kan afval! Ek het nie geweet ek is nog so rats nie, want as hy net kyk vir die afgrond, is ek al klaar daar, besig om teen woeste winde en my eie vrees vir hoogtes te baklei!
Uiteindelik is hierdie beproewing ook klaar, en ons vertrek na World of Birds. Ek begin ontspan, want hier is geen hoogtes of gevaar nie. Wrong!! Van die een pappegaai na die volgende uil hardloop ek om die arme diere te beskerm teen hierdie hiper aktiewe wese! Nie vir ‘n oomblik kan ek wegdraai nie, of hy is sommer binne in die hok! En dit was nie my verbeelding dat die voëls ons begin aangluur nie! Mens kon die sug van verligting hoor toe ons wegtrek!
Laaste op die lys was Scratch Patch. Die outjie het nou in die gewoonte gekom om my hand vas te hou. Met die gevolg dat ek nie meer stap nie, maar letterlik orals heen hardloop, met sy ma wat op een of ander wonderbaarlike manier byhou! Ek het vir hom ‘n sakkie gekoop vir die klippies, maar toe ek weer sien, toe sit hy met 3. Dis toe wat ek agterkom hy help sommer 2 klein kindertjies om hulle sakkies vol te maak! En hulle het nie eers gevra nie!
Oppad terug in die kar was ek kapoet, terwyl hy weer terug is op die onderwerp van Chinese Ninja’s, hierdie keer met byklanke en demonstrasies! En dit is ‘n laaannnggg pad terug! Na wat voel soos ‘n ewigheid, laai ek hulle by die hotel af, en met twee drukkies (een vir dankie en een vir vriendskap) groet ons.
En in die stilligheid kry ek skielik ‘n nuwe respek vir ma’s…
Ware Stories	kind	Leave a comment
Pajamas in Durbanville
July 25, 2010 March 26, 2011 Adele
As jou foon 3 uur die oggend lui, voorspel dit gewoonlik niks goed nie. Dit spel onheil, dood en siekte maar nooit ‘n lotto wen, blomme aflewering of gratis vakansie nie. Seker die dat jou hart gewoonlik ‘n beat mis as jou foon skielik hier langs jou kop begin skree…
Ek het na ‘n kuiertjie saam met ‘n paar vriende, op ‘n beskaafde tyd in my bed geklim, soos gewoonlik op ‘n Saterdagaand. Salig! En toe word my slaap onderbreek met die Nokia kenwysie. En die wekker in die hoek wys 3:02am.
Ek is oombliklik wakker, daai benoude gevoel om my hart. Toe ek die naam van ‘n goeie vriend op die skermpie sien, is ek eers bekommerd! Of het hy dalk net vergeet om die foon the lock…
Ek antwoord en word begroet met ‘n baie vrolike “goeie môre!”, gevolg deur ‘n “wat maak jy?”. Ek is so verlig dat niks fout is nie, dat ek ewe grappig terug antwoord dat ek besig is om te hekel! Ek blyk heel skerp te wees so vroeg in die oggend!
Om ‘n lang storie kort te maak, dit blyk toe dat hy uit was saam met ‘n vriend, en toe hulle bietjie misgis het met ‘n draai, en die vriend se motor staan nou met ‘n gebreekte as iewers in Durbanville. En hulle het eers besluit om te stap huistoe, in Boston, maar gou agtergekom dat dit nou nie so naby is nie.
En ek was nou die enigste ene wat hulle kon dink om te bel wat sal antwoord, en nie te erg kwaad sal wees nie, of ten minste vinnig sal vergewe…
So klim ek dan toe sommer met my pajamas in die kar, ek meen, dis 3 uur op ‘n Sondag oggend, wie gaan kyk!
Volgens my vriend sal hulle vir my wag by die Engen garage by die roostuin, want dit is tot waar hulle die uitgeputte lywe kon sleep, nognie eers uit Durbanville nie. En alhoewel my oë nognie wakker is nie, weet ek darem om vir ‘n lang ou en ‘n kort ou uit te kyk. Doodmaklik.
Soos ek nader kom aan die Engen garage, sien ek hierdie twee toe staan, en trek af, maak die deur oop, en wil net groet, toe ek sien die twee wat nou in my kar is, het ek nog nooit in my lewe gesien nie! Al ooreenkoms tussen hulle en my vriende, is dat die een lank is, en die een kort.
So hier sit ek, 3 uur die oggend, in my pajamas, in ‘n kar saam met twee vreemdelinge wat begin vertel hoe wonderlik die Kaap is, want in Johannesburg sou hulle NOOIT ‘n lift gekry het nie!
Ek probeer net om my asemhaling te beheer, en die kar weer aan die gang te kry, en ry die 10 meter aan tot by die Engen, waar my lang vriend en sy kort maat staan en wag. My vriend maak die passasiers deur oop, gee my een kyk, en snap gelukkig wat aangaan! Hy draai na die lang ou in die sitplek met ‘n “wat maak jy in my &$%# seat”. En blitsig spring die ou terug na die agterste sitplek.
So hier sit ek, 3 uur die oggend, in my pajamas, met vier ouens in die kar. Die een praat heeltyd oor die Kaap wat so goed is, die een soek net ‘n bier, die een sit en huil en my vriend sukkel om nie te lag nie.
Ons gaan laai toe die 2 vreemdelinge in Durbanville af, met ‘n vae aanduiding van waar die uitgaanplekke is. Ons noem egter nie dat hulle almal reeds toe is nie. Die Kaap aanhanger druk R20 in my hand, “vir koffie”, en vrolik trippel hulle af in Wellington Straat. Ek draai terug Boston toe om die ander twee te gaan aflaai.
En dis toe wat my vriend na my toe draai, en begin lag… “en jy het dan jou pajamas aan!”
Ware Stories	pajamas	3 Comments
July 1, 2010 March 26, 2011 Adele
En so het dit dan ook gekom en gegaan…
Die trippie na Washington DC het so vinnig op my afgekom, daar was nie tyd gewees om eers behoorlik opgewonde te raak, of die dae af te tel nie. Home Affairs het my geweldig beindruk deur binne ‘n week my paspoort reg te kry, sonder ‘n ekstra fooi en met ‘n vriendelike glimlag daarby. Die Amerikaanse konsulaat was ‘n bietjie meer van ‘n uitdaging,maar nietemin ook heel vinnig en sonder probleme. Grootste fout daar was seker dat ek op al my vorms ingevul het dat ek Washington DC besoek, in die staat Washington! En vir die van julle wat ook nie al 50 state van Amerika uit julle koppe ken nie, die twee is nie eers naby aan mekaar nie!
Die pret het sommer op die eerste vlug begin, toe ek gou agterkom dat ek nie in hierdie klein spasie gaan kan slaap nie. Jislaaik, ek kan nie eers ordentlik sit nie! Die fliek wat wys is Invictus, en ek se vir ons CEO (wat saamgegaan het) dat dit nou ‘n fliek is om te kyk vir alle Suid Afrikaners. Ek het dit reeds gesien, so hou my besig met leeswerk en musiek. So 3/4 in die fliek in, nogals op ‘n hoogtepunt, sien ek sy begin kop knik, en die volgende oomblik slaap sy! Ek is teleurgesteld, want watter persoon vind juis daai deel so vervelig! Dis eers met die afklimslag wat sy na my draai en vra of die hele Invictus dan ‘n musical is. Huh?? Sy het vir amper 2 ure haar oorfone op die verkeerde stasie gehad! Met die gevolg dat sy amper die hele Invictus as ‘n Jazz konsert gekyk het! Nou dit verdien respek!
En hoe fantasties was ons hotel nie! Elke kamer het ‘n massiewe HD televisie, en al die kanale is ook HD. Ongelooflik! Daar is gratis Wi-fi, die smartste koffiemasjiene, ‘n bar met ‘n heerlike vibe en ongelooflike personeel wat vir jou die beste plekke reel om te besoek, en blitsvinnig ‘n taxi bestel. Ja, die Hilton het my nie teleurgestel nie!
‘n Vinnige manier om die stad te verken is defnitief een van die open top busses. Alhoewel dit elke dag by die 35 grade celcius gaan draai het, het ons van skroeiende sonskyn tot ‘n donderstorm bo-op die bus ervaar! En wees gewaarsku, elke ou wat ooit iets gesê of gedoen het, het ‘n monument of museum in DC! Flip, die ou kon net iets gedink het, dan is daar al ‘n plaatjie, of ‘n muurtjie of ‘n klippie vir hom. Dit raak bietjie erg, so ek kon later net die bekendstes onthou. En ja, ons het die withuis gesien, en Obama se bloulig brigade het ons amper omgery. Praat van dramaties! Ek het tydens die werkswinkel genoem dat die plek baie “dudes on horses” het. Die beskrywing het gebly, en aan die einde van die week het my mede kursusgangers (US en UK) vir mekaar die rigting aangedui met “at the dude on the horse you turn left”.
Kos is duur. Wel, seker nie volgens hulle standaarde nie, maar as jy in ‘n ander geldeenheid dink, dan neig jy om gedurig dollars om te skakel na rande, en dan verstom te staan! Ek meen, $10 vir ‘n hamburger klink nie te erg nie, maar skakel dit om! Kos is ook nie baie gesond nie! En Mcdonalds het geen betowering meer nie, in fact, dit lyk maar taamlik vervalle. Die beste kopies in terme van eet en drinkgoed was die slaaie wat individueel gemaak word hier voor jou, na jou smaak, en die koffies in die boekwinkels. Slegste was seker daai keer toe ons tipies Amerikaans probeer wees het, en ‘n hamburger en chips, met ‘n milkshake by die diner op die hoek gekoop het. ‘n Hartaanval in ‘n pakkie!
Ons het ook vreeslik baie geloop! Weereens ‘n omskakeling probleem. Ek het 6 myl geloop om die eerste klient te wees by die nuwe Apple store in Georgetown. Dit is amper 10 km! Nie so erg nie? Probeer dit in plakkies, in 37 grade celcius met ‘n baie hoë humiditeit! Ons het egter met ‘n taxi gery van die eerste aand se hotel tot by die Hilton, letterlik om die draai!
Aaah, en dan was daar die workshop, die eintlike rede hoekom ons gegaan het. Nog nooit het ek so iets ondervind nie. Elke spreker was ‘n expert in sy/haar gebied, en het op die minuut by die tyd gehou. Die onderwerpe was interessant, en die networking geleenthede wonderlik. Die kos was lekker, daar was ‘n konstante vloei van vars koffie en aan die einde kry jy ‘n flash drive met alles wat behandel is mooi netjies daarop. En alhoewel dit 3 baie vol dae was, en ons hard gewerk het, was ons energiek in plaas van moeg na elke dag.
Een ding wat egter net weereens bewys is, is dat jou huis maar die beste bly! Met die afklim op Kaapstad was die eerste ding wat jy hoor ‘n Vuvuzela, jy kan die Spur kos ruik, en die outjie by Paspoort beheer het my in Afrikaans gegroet met ‘n “welkom tuis Adele”. Wie wil dan nou nie hier bly nie!
Ware Stories	dudes, reis, werk	Leave a comment