Fischer (1964:6) skryf aan die einde van die inleiding dat haar doel met die teks is om “ … alles wat tot beskawing van die boerevroue nodig geag word, op te teken.” Hier sien sy haar enersyds dus as optekenaar/woordvoerder (wat alreeds ’n leser of toehoorder impliseer), maar andersyds is dit duidelik dat hierdie uitspraak ironies bedoel is en dat sy haar lesers wil rig om die teks ook op hierdie vlak te ontvang. Met “beskawing” verwys sy natuurlik op skel ironiese wyse na die vroue se ontberinge in die konsentrasiekampe, en die ingreep daarvan op hulle lewens. (A Canticle for Leibowitz), en Cormac McCarthy (The Road). die gedigte van WS Mervin en die prosa van James Salter maak iets binne wakker. ek loer altyd terug na die werke van Michael Ondaatje, na Frank Stanford en Galway Kinnel. die nuwe Atwood (The Door; Virago: 2007) is aangrypend. Ek het onlangs ‘n pasient gehad, 5 2″ en 256 kilogram! sug….