Trump beloof Amerika se wet en orde, maar is hy 'n direkte bedreiging vir beide
Donald Trump is nie 'n normale nie Amerikaanse presidensiële genomineerde, en daar was baie min normaal oor die Republikeinse Konvensie wat sy nominasie amptelik bevestig het.
Trump se definisie-eienskappe was altyd ondankbaarheid, verdeeldheid en indiskipline, so dit moet niemand verras dat "sy" konvensie so was nie onmatig, verdeel, en naby aan die hand klug.
Maar die "gebeurtenis" kon die konvensie gewees het. Trump se formele nominasie was altyd die middelpunt van die geleentheid. Met inagneming van die cast van huiwerige kollegas, familie en d-lys bekendes versprei oor die dae voor, Trump was altyd die middelpunt van die aandag.
Net so was dit tydens sy aanvaardingstoespraak dat die grootste deel van die algemene publiek ingestem het op verrigtinge - baie mense het dalk vir die eerste keer volle aandag aan die veldtog gegee.
Vir sy toegewyde ondersteuners het Trump presies die liedjies gespeel wat hulle wou hoor, sy vertoning het met 'n donker intensiteit gekleur. Hy het 'n bleek (en onakkurate) beeld van 'n Amerika wat oorweldig word deur geweldsmisdaad, voordat hy die "wet- en bestellingskandidaat" verklaar het en belowe dat hy by sy verkiesing "veiligheid herstel sal word".
Hy het vertel van Amerikaners wat tragies deur onwettige immigrante vermoor is, en bevestig een van sy langste beloftes: 'n "grensmuur" bou en diegene wat reeds onwettig in die land is, te deporteer en uit te voer.
Hy het sy demokratiese teenstander, Hillary Clinton, wat as staatsekretaris tydens president Obama se eerste termyn gedien het, die skuld gegee vir die opkoms van die Islamitiese staat en ander agente van radikale militante Islamisme. Die klaagster het gesê Amerika is baie minder veilig en die wêreld is baie minder stabiel as wat dit was toe sy die buitelandse beleid van die VSA aangeneem het. Hy het die skare gerusgestel dat hy hulle sal "verslaan" as hy verkies word.
Hy het gewaarsku van die dreigemente van terreuraanvalle in die VSA, maar het belowe om hulle te neutraliseer, deurdat immigrasie uit enige land "bedreig deur terrorisme" opgeskort word, sonder om te spesifiseer watter lande dit insluit.
En hy het medelye uitgespreek oor die lot van werkers wie se werksgeleenthede weggeneem is deur "rampspoedige" handelstransaksies, met die belofte om van die huidige "slegte" ooreenkomste met China te verwyder en dit vervang met "groot" mense eerder.
Kortom, Trump het sy adres gebruik om vrees te vestig, sy politieke teenstanders te blameer vir dit wat vreesaanjaend is, en om homself as die eiesoortige bekwaamheid van verandering en vernuwing wat deur die tye gevra word, aan te bied.
Trump het 'n duidelike punt geskenk om te bied realistiese oplossings vir die probleme waarmee hy gereageer het. Hy het in die gesig gestaar van 'n "korrupte" onderneming, en hy kan alleen praat vir die "vergete" werkers en vroue wat gely het by die hande van 'n "rigged" stelsel. "Ek is jou stem!" Het hy verkondig.
Soos die blogger Andrew Sullivan opgesom dit: "Alles is verskriklik. Ek alleen kan [alles] oplos. Vra my net nie hoe nie. "
'N Krisis in die wag
Dat Trump hom as die kandidaat van die wet en orde moet voordoen, is ironies ironies, aangesien sy veldtog voldoende bewyse verskaf het dat hy in sy amp 'n bedreiging vir beide sou wees.
Selfs baie aan die regterkant het bevraagteken of sy voorstel vir 'n verbod op immigrasie deur Moslems is grondwetlike. Hy het gedreig gebruik die wet om media organisasies wat hom onderwerp het aan ongunstige verslagdoening te bekamp. Hy het aangemoedig geweld teen betogers by sy saamtrekke en aangebied om die regskoste van diegene wat dit pleeg te betaal (nie gerusstellend in iemand wat as verkose die mag van presidensiële vergifnis sou verkry nie).
In sy bespreking van buitelandse beleid het hy ten beste onkundig getoon en in die ergste aktiewe vyandigheid teenoor die instellings en reëlings wat die liberale wêreldorde ondersteun. Hy het gesê dat hy diegene wat onder sy bevel is om te pleeg, sal beveel martel en oorlogsmisdade in die nastrewing van sy veiligheidsbeleid. Hy het inderdaad gedreig om 'n berg te berg handel oorlog teen China en ander.
Hy het voorgestel dat die VSA mag dalk nie voldoen aan sy veiligheidsverpligtinge teenoor Europa onder die NAVO, terwyl kweek wedersydse bewondering met Vladimir Poetin, Rusland se outoritêre sterkman.
Sy bespreking van die nasionale skuld en die manier waarop hy dit wil heroorweeg, suggereer a duizelingwekkende onkunde van die basiese beginsels van hoe nasionale en internasionale ekonomie werk.
Kortom, as Trump wen, 'n groot globale krisis - of dit nou ekonomies of militêre, en of dit deur ontwerp of deur middel van onberispelikheid veroorsaak word - sal dramaties meer waarskynlik wees.
Vrees en afkeer
Een van die mees ontstellende temas van die konvensie was die blote gif waarvolgens Trump Republikeine Hillary Clinton aangeval het, wat hulle as nie net 'n politieke teenstander beskou nie, maar ook 'n misdadiger. En nie net 'n kleintjie nie; In Trump se frase is sy skuldig aan "verskriklike, vreeslike misdade" wat deur 'n korrupte FBI onder die mat geslinger is.
'Lock her up' was 'n entoesiastiese liedjie, wat tydens Trump se toespraak verskyn het, maar het ontstaan ​​uit die goewerneur Chris Christie van New Jersey vir die werk van prokureur-generaal in 'n Trump-administrasie waarin hy opgevoer 'n spotprentvertoning van Clinton vir vermeende misdade wat wissel van korrupsie tot 'n slegte oordeel, wat die kante van verraad skort.
As ander het opgemerkeise vir die gevangenis van teenstanders vorm nie 'n normale deel van die politiek in 'n gesonde demokratiese samelewing nie, en met goeie rede. Dat hulle nou die voorraad-in-handel van 'n groot party se genomineerde is, spreek tot 'n ernstige erosie van die Amerikaanse liberale demokratiese norme.
Kenners is onseker oor presies wat by 'n konvensie moet gebeur om die genomineerde te bevoordeel, maar dit was 'n besonder unedifying week, met genoeg onaangename verrassings en ongemagtigde verleentheid om enige professionele politieke verhoogbestuurder 'n siekte te gee.
En Trump, wat verplig was om nader aan 'n vaste skrif te hou as in sy vry-assosiatiewe primêre nag rantsoene, was by tye gespanne en stop in sy aflewering. Maar ons sal nie weet hoe dit deur die publiek ontvang is nie, totdat die eerste na-konvensie meningspeilings inkom.
Wat hulle ook al sê, die belangrikste punt is baie duidelik: Trump is 'n vreesaanjaende kandidaat.
Hy is vaardig in die donker kuns van vrees, agitasie en onveiligheid; Hy bemark homself as 'n wette van die wet en orde om te voldoen aan die vraag wat hy aangesteek het. Sy kiesafdeling is skokkend groot. Maar 'n Trump-presidensie sal 'n groter gevaar vir Amerikaanse veiligheid wees as enige bedreiging wat hy voornemens is om aan te spreek - dalk selfs 'n eksistensiële bedreiging vir die Amerikaanse demokrasie self.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Trump beloof Amerika se wet en orde, maar is hy die bedreiging?