Die term Oos-Berlyn is in Westerse lande gebruik om na die Sowjetsektor van Berlyn te verwys wat in 1945 ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog geskep is en die oostelike stadsdistrikte behels het. Die drie Westerse (Amerikaanse, Britse en Franse) sektore het as Wes-Berlyn bekend gestaan.
Ná die stigting van die Bondsrepubliek Duitsland was daar vir die Sowjetunie geen ander opsie meer as die oprigting van 'n Duitse deelstaat in sy besettingsone. Die Grondwet van die Duitse Demokratiese Republiek (DDR), wat oorspronklik vir die hele Duitsland saamgestel is, is derhalwe op 7 Oktober 1949 deur die voorlopige parlement, die Volkskammer, vir die deelstate Sakse, Sakse-Anhalt, Thüringen, Brandenburg en Mecklenburg-Voorpommere in werking gestel en sodoende die Oos-Duitse Duitse Demokratiese Republiek gestig. Hierdie grondwet het in artikel 2 bepaal dat Berlyn die hoofstad van die republiek sou wees – 'n verwysing na die stigting van 'n gemeenskaplike Duitse staat wat oorspronklik verwag is.
Nogtans is daar reeds van die begin af nou bande tussen Oos-Berlyn en die DDR gehandhaaf, veral aangesien die DDR-regering in Oos-Berlyn gesetel was en die hele stad as hoofstad van die DDR geproklameer het. Die DDR-regering het net soos die Militêre Sowjetadministrasie formeel steeds die besondere status van Berlyn erken om sodoende aanspraak op die gesag oor die hele Berlyn te kan maak. Die Sowjetunie het immers vanaf 1948 die hele Berlyn as 'n integrale bestanddeel van sy besettingsone in Duitsland beskou, ongeag die Londense Protokol en alhoewel die land doe Viermoondhedestatus van Berlyn steeds erken het. Daarbenewens het die Sowjette besef dat die Berlyn-kwessie 'n belangrike punt by die beoogde hereniging van Duitsland sou kon wees.
In Januarie 1957 het die Oos-Duitse owerhede 'n belangrike besluit ten opsigte van die integrasie van Oos-Berlyn geneem – die Magistraat van Oos-Berlyn is onder beheer van die Ministerraad van die DDR geplaas, terwyl die nasionale Volkskammer-parlement die toesig oor die Oos-Berlynse stadsparlement gehou het wat nou tot "stadsraad" (Stadtverordnetenversammlung) hernoem is. Tegelykertyd het die status van Berlyn 'n brandende kwessie geword. Die Sowjetunie het die voortdurende geldigheid van die Londense Protokol bevraagteken en het in die najaar van 1958 met die sogenaamde Chrusjtsjef-ultimatum die omskepping van Wes-Berlyn tot 'n vrye stad en "besondere staatkundige eenheid" geëis. Die westelike geallieerdes het hierdie eis van die hand gewys.
Ná langdurige onderhandelinge is in September 1971 die sogenaamde Viermoondhede-ooreenkoms oor Berlyn onderteken wat onder meer die toegang van Wes-Berlyn tot die Bondsrepubliek Duitsland gereël het. Die konflik oor Berlyn is as gevolg van hierdie ooreenkoms grootliks bygelê. Nogtans was die algemene bepalings van die ooreenkoms allesbehalwe noukeurig bewoord en was sodoende oop vir teenstrydige interpretasies. Volgens die westelike geallieerdes het die ooreenkoms die besondere status van die hele Berlyn bevestig, terwyl die Sowjetunie en die DDR die bepalings net op Wes-Berlyn wou toepas. Hulle het hul aanspraak op die hele stadsgebied laat vaar en Oos-Berlyn as 'n aparte stad beskou.
Tegelykertyd is visums vir buitelanders, wat 'n dagbesoek aan Oos-Berlyn wou aflê, verpligtend gemaak en kontrolposte langs die paaie na die gebied van die DDR afgeskaf. Met die Volkskammer-verkiesings van 1981 is die Oos-Berlynse afgevaardigdes vir die eerste keer regstreeks verkies. Oos-Berlyn was nou de facto volledig in die DDR geïntegreer, behalwe vir 'n aantal geallieerde voorregte. Af en toe het die westelike geallieerdes nog protesnota's oorhandig wanneer die gedemilitariseerde status van Berlyn deur militêre parades van die DDR se Nasionale Volksleër geskend of Volkskammer-verkiesings ook in Oos-Berlyn gehou is.
Indien daar in ander opsigte uitdruklik na Oos-Berlyn verwys moes word, is dit of deur die konteks bepaal of deur toevoegsels verduidelik. In Wes-Berlyn en in die Bondsrepubliek Duitsland was Berlin (Ost) as amptelike naamkonvensie gebruiklik. 'n Kommissie van die Wes-Berlynse Senaat het in 1960 aanbeveel dat Oos-Berlyn 'n geskikte term vir nie-amptelike gebruik sou wees.
Later is hierdie term ook deur gesaghebbende woordeboeke soos die Wes-Duitse Duden oorgeneem, en tans word dit daarnaas ook in die meeste wetenskaplike publikasies gebruik. In bibliografiese literatuurlyste word dikwels na Berlin (DDR) verwys, terwyl die Wes-Duitse omgangstaal die voorkeur aan terme soos Sowjetsektor, Ostsektor en Ostberlin gegee het.
Die Stalinistiese boustyl van die Sowjetunie het tydens die heropbou van Oos-Berlyn ná die Tweede Wêreldoorlog die voorbeeld vir 'n nuwe boustyl, die "Sosialistiese klassisisme", gelewer. Een van sy bekendste leuses was om "paleise vir die volk" op te rig. Volgens die beginsels van Sosialistiese stadsbeplanning is ruim woonbuurte en parke ook in die stadsentrum aangelê.
Die Karl-Marx-Allee (vroeër: Stalinallee), 'n voortreflike voorbeeld van die Sosialistiese realisme, die oorheersende boustyl in die 1950's
Hierdie boustyl het 'n skerp kontras met 'n ander grootskaalse bouprojek gevorm wat tegelykertyd in Wes-Berlyn aangepak is: Die heropbou van die Hansabuurt (Duits: Hansaviertel) wat eweneens tydens die oorlog verwoes is. Ter geleentheid van 'n internasionale boutentoonstelling het befaamde argitekte hier 'n woonbuurt met moderne woonstelblokke in 'n boomryke parklandskap geskep. Die twee projekte in Oos- en Wes-Berlyn was derhalwe nie slegs 'n wedstryd tussen verskillende argitektoniese konsepte van stadsbeplanning nie, maar ook 'n wedstryd tussen twee politieke stelsels.
Die Stalinallee word in die weste deur die plein Strausberger Platz begrens – die woonstelblokke met dertien verdiepings, wat hier volgens ontwerpe van Henselmann ontstaan het, lyk soos 'n stadspoort en toon ooreenkomste met die Amerikaanse Art Déco-boustyl van die 1930's. Die Frankfurter Tor ("Frankfurtse Poort") met sy twee torings, wat eweneens deur Henselmann ontwerp is, vorm die oostelike grenspunt van die laan. Die torings se koepels is volgens die voorbeeld van Gontard se torings by die Duitse en Franse Katedraal in Berlyn ontwerp.
In die 1960's is met die herontwikkeling van die Alexanderplatz ("Alexanderplein") in die stadsentrum begin wat tot 'n ruim sentrale plein uitgebou is. Danksy 'n nuwe straattonnel het die padverkeer hier verdwyn, alhoewel 'n aantal historiese geboue soos die Minolhuis uit die 1920's en bouvalle soos dié van die Georgenkirche en die refektorium van die Grys Klooster hiervoor afgebreek moes word.
Suidwes van die Alexanderplein het in 1965 die boubedrywighede vir die nuwe Berlynse televisietoring begin nadat die oorblyfsels van die historiese stadsentrum rondom die kerkgebou Marienkirche gesloop is. Aan die noordwestelike kant van die plein is tot in 1969 die Centrum-afdelingswinkel en die wolkekrabber van die Hotel Stadt Berlin met 'n hoogte van 120 meter opgerig. Nuwe geboue aan die noordelike kant het die Haus der Elektroindustrie ("Huis van die Elektroniese Nywerheidsbedryf") met 17 verdiepings en (in 1971) die Haus des Reisens met tien verdiepings ingesluit.
Die beplanning en konsep was aan die Rooi Plein in Moskou ontleen, en net soos hierdie plein in die Russiese hoofstad sou ook Alexanderplein as 'n sentrale vergaderplek dien. Die Karl-Marx-Allee met 'n wydte van 125 meter was uiters geskik vir die jaarlikse opmarse van die Oos-Duitse weermag wat ter herdenking van die DDR se stigting op 7 Oktober plaasgevind het, terwyl die televisietoring, wat ook op 'n ver afstand maklik raakgesien kan word, die nuwe baken en simbool van Oos-Berlyn geword het. Oos-Berlyn was die eerste Europese stad wat oor hierdie soort indrukwekkende landmerk in sy binnestad beskik het.