Pastelpienk en pantser | Huilblog
Pastelpienk en pantser
November 1, 2017 September 28, 2019 / cherenester
As jy single in jou dertigs is, ontwikkel jy 'n soort buffer teen menings en verwagtinge, ander s'n en jou eie. Dié pantserpakkie is nie aan my lyf oor ek sinies is nie, dis meer soos 'n K-Way-onderbaadjie. 'n Laag donsvere hou my borskas veilig teen die wind en die weer, maar my polse is oop vir 'n briesie en die moontlikheid van liefde.
Victoriastraat se boomtoppe mik om hande te vat; somer is op ons. Daar was sprake van 'n braai. 'n Bymekaarkom tussen vriende en die potensiële ontmoeting van iemand ouliks. Wel, hy moet oulik wees met sulke vriende, besluit ek soos wat ek die trappe na 'n klerewinkel in Rhyneveldstraaat klim. Ek tel 'n pienk top van die sale-tafel op en hou dit onder my ken. "Kan dit werk?" vra ek die eienaar. Sy en 'n vriendin staan en kuier om die toonbank, albei pare oë nou stip op my. Ek vertel hoekom ek wil mooi lyk; van die braai, dat ek in die algemeen weer vrou wil voel, hulle moet help.
Die eienaar begin 'n kompliment oor die pastelpienk top uitpak, maar haar vriendin spring haar voor. "Vat dit van my, as 'n man ligpienk, eintlik enige pastelkleur sien, dink hy een ding, en dis bed toe. Jammer Marie, ek wil jou nie ontneem van jou verkope nie."
Wat sy sê ruk my tot stilstand. Die soekenjin in my kop snel terug na die honderde kere toe dinge skeefgeloop het en ek moontlik pastel aangehad het. Kan my teleurstellings alles toegeskryf word aan die kleur van katoen? Ek vervloek die dag toe ek daai vrouetydskrif opgetel het; die een wat aangedring het dat avokadogroen, babablou, giggelgeel, wattewit en lekkertjiepers dié kleure is om te dra op 'n eerste afspraak. "In a harsh world, it makes you more approachable. Men want kindness" was die simpel raadgewer se woorde, asof pastelkleure plaasvervangers vir opregte sagtheid is. Ek dink aan my kwaaiste, gemeenste juffrouens op laerskool, hoe hulle almal deur die bank ligte kleure gedra het.
Christa is op 'n roll. "Ek het jare in corporate gewerk. 'n Donkerder kleur, nie noodwendig swart nie, sê, kyk, ek is jou gelyke." Sy knik sag, ingenome met haar eie wysheid. Agter die toonbank glimlag Marie en skud haar kop.
"My naam is Christa en ek is maar net 'n orige ouvrou," sê die vriendin. Ek lag, bedank haar vir haar eerlikheid. Ek kyk rond in die winkel en voel oorweldig en moeg. "Nou wys vir my wat ek moet dra, Christa. Wys vir my die weg."
In die uur wat volg pas ek rokke, tops, jeans, hoedens en hangertjies aan. Ons lag oor ou mans wat soos seerowers lyk, dating sites en die onbekende toekoms. "My dogter se kêrel is twintig jaar ouer as sy," vertel Marie. "Hy dra haar op die hande. Op die hande! My seun sê, ma, dis nie reg nie, hy's te oud. Ek sê, wie se dogter is sy, myne of joune?"
"Hoe maak meisies deesdae?" wil albei vrouens weet, besorg oor die huidige stand van sake. Dit word stil en ek gaan sit op die rusbank in die middel van die winkel. Ek begin vertel van die hengse vurk in my pad; 'n keuse tussen Kaapstad, Johannesburg en Bloem, en hoe ek alle rigtings getrek word en wakkerlê. Hoe ek wens ek hoef nie alles so op my eie te doen nie. Hoe ek eintlik net wil boeke skryf. Maar kies ek loopbaan of nader aan familie wees? "Die pad is vol stof en ek kan nie sien watter kant toe nie," sê ek terwyl ek 'n lemmetjie-gegeurde sandaal aan my voet probeer kry (dit ruik presies soos 'n suurlemoen, vat my woord).
Christa is 'n eindelose put van antwoorde. "Gaan Bloem toe. My seun is dolgelukkig daar. Johannesburg is 'n gejaag en almal kompeteer met almal. Soek vir Nissan, waar my seun werk, en sê vir die klomp jy's nuut in die dorp, jy wil mense ontmoet." Ek wil vra of ek ligpienk of swart vir die geleentheid moet aantrek, maar ek hou my in. Die oggend is om en ek stap uit met net 'n nuwe paar goue sneakers en 'n ligte gemoed uit; genoeg pantserstof vir my arsenaal.
Sondag kom en ek skud 'n Matt Damon-eweknie se hand. Ek lag terwyl my oë skrefies teen die son trek; hy het 'n sagte, somerpienk T-hemp aan.