'N Voorskrif vir glimlagte - Net vir die pret - 2020
Agnes was nog altyd stil en teruggetrokke en het nooit meer as 'n woord of twee op 'n slag gesê nie. Die meeste van die personeellede het net aanvaar dat sy, soos baie van ons inwoners, aan demensie gely het en eenvoudig nie een van die denkproses gehad het wat sou aanleiding gee tot volspraak nie. Maar daar was iets aan die blik in haar oë wat my laat dink het dat ons die merk mis by Agnes. Sy het nie die leë voorkoms van die meeste seniele mense gehad nie, en daar was 'n hartseer wat moeilik was om te definieer.
Ek het probeer om net met Agnes te sit en praat wanneer my verpleegpligte my 'n oomblik van vrye tyd toelaat, wat nie gereeld was nie. Maar Agnes het nooit geantwoord nie, en ek was nooit seker of sy selfs bewus was van my teenwoordigheid of my woorde kon verstaan ​​nie. Ek het 'n knaende gevoel dat daar iets anders is wat ek vir Agnes moes doen; Ek het net nie geweet wat dit was nie.
Dit is streng verbode om ons inwoners met iemand buite die personeel te bespreek, maar ek kon nie help om my bekommernisse oor Agnes met my vriendin te deel toe ons met haar hond in die park stap nie.
'Waarom bring u nie terapiediere in die fasiliteit nie?' vra sy asof dit bloot die mees logiese oplossing is.
'Wat bedoel u met terapiediere?' Het ek gevra, en geen idee gehad waarvan sy praat nie.
My vriend het aan my verduidelik dat daar mense is, meestal vrywilligers, wat hul honde en katte in fasiliteite soos die verpleeginrigting bring waar ek werk net om tyd met die inwoners deur te bring. Die troeteldiere. Sy het gesê dat hulle gewoonlik nie spesiale opleiding het nie, dit is net die soorte troeteldiere wat kontak met mense geniet, dit wil geniet om geklee te wees, en diegene met 'n besonder sagte, donsige jas word bevoordeel onder die inwoners vir hul baie aangename tasbaarheid. stimulasie.
Ek was verbaas oor die idee. Terwyl ek soveel honde en katte as die volgende persoon geniet, het ek nog nooit aan hulle gedink in terme van wat hulle vir mense kon doen nie, net wat mense vir hulle moes doen. My vriend het my verseker dat afgesien van allergieë en die seldsame persoon wat honde vrees, daar geen rede was om dit nie te probeer nie. En sy het my belowe dat Agnes sou reageer soos sy nog nooit tevore was nie. Ek het skepties gebly, maar my vriend was so seker dat ek besluit het om na die idee te kyk.
'N Vinnige soektog op die internet lei my na Therapy Dogs, Inc. wat my in kontak gebring het met sommige mense in my omgewing wat terapiehonde ervaar het. Ek het die situasie aan hulle verduidelik, en hulle het 'n vrywilliger met haar hond gestuur om Agnes die volgende dag te kom besoek. Die vrywilliger was 'n lieflike jong vrou met 'n klein collie met die mooiste sagte jas. Sy het my vertel dat "Tessa" om verskeie redes 'n gunsteling in verpleeginrigtings was. Haar klein grootte en fyn eienskappe het haar gewoonlik minder angswekkend gemaak vir diegene wat in die verlede slegte ervarings met aggressiewe honde gehad het, haar sagte jas het veral aangename tasbare reaksies opgelewer, en haar liefdevolle gedrag het die inwoners geliefd en versorg laat voel.
Ons het Tessa na die agtertuin gebring waar ek Agnes in die skadu van 'n boom in haar rolstoel laat sit het. Voordat ek 'n kans gehad het om die vrywilliger en Tessa aan Agnes voor te stel, het Tessa aan die einde van haar leiband getrek om na Agnes te kom, en Agnes klap Tessa en glimlag soos ek nog nooit gesien het in die sewe jaar wat sy in ons fasiliteit gewoon het nie . Na 'n paar minute van klap en met Tessa gesels, kyk Agnes na my met trane in haar oë en sê "dankie."
Ek sal waarskynlik nooit weet watter soort herinneringe of gevoelens Tessa in Agnes ontlok het nie, maar haar besoeke twee keer per week het meer goed gedoen vir Agnes as al die medisyne ter wêreld. Nou glimlag Agnes, maak oogkontak en sal selfs 'n kort gesprek voer. En waarskynlik die belangrikste van alles, besluit sy om, in haar woorde "van die ontblote stoel ontslae te raak," en stap elke dag in die tuin met behulp van 'n stapper of 'n personeellid.
Nou kom Tessa, Bailey ('n waansinnige swart Labrador) en Tigger ('n korthaar Tabby-kat) elke week na ons fasiliteit. Al die inwoners sien uit na hul besoeke. En as verpleegster kan ek u sê dat die bloeddruklesings laer is, die gebruik van pynmedikasie verminder het en dat glimlagte baie meer gereeld voorkom. Wat 'n geskenk het hierdie diere ons gegee.