Touch ondersteun ons sosiale wêreld en bewys dat dit moontlik kan help verminder angs en bied pynverligting. Maar kan aanraking vorm die werklike organisasie van ons brein? Navorsing wys nou dat ervarings met aanraking - veral in kinderskoene - inderdaad die ontwikkeling van die brein vorm.
Dit was onlangs gedemonstreer deur 'n span navorsers, onder leiding van Nathalie Maitre, by die Nationwide Children's Hospital in Columbus, Ohio. Die navorsers het 125-babas se koppe met elektrodes toegerus en hul breinaktiwiteit aangeteken terwyl hul vel liggies aangeraak is.
Eerstens het hulle die tipiese breinreaksie aangeteken om in voltydse babas te raak (babas wat op of na 37 weke van swangerskap gebore is). Hulle het dan die breinaktiwiteit van babas wat vroegtydig gebore is (voor 37 weke) aangeteken. Premature en voltydse babas is ooreenstem met ouderdom.
In vergelyking met voltydse babas het premature babas sterk verminderde breinaktiwiteit getoon toe hulle aangeraak is. Die navorsers het ook 'n verskil in die verspreiding van elektriese aktiwiteit oor die kopvel aangetref - dit wil sê, verskillende dele van die brein het op verskillende tye aktief geword toe hulle aangeraak is.
Die navorsers het ook vir die eerste keer getoon dat die voorkoms van babas se brein vir die voortydige babas die kwaliteit van kontak terwyl hulle in die hospitaal na geboorte (gewoonlik ongeveer een maand) geraak het. Toe hulle die vroeggebore babas getoets het, net voordat hulle uit die hospitaal ontslaan is, het hulle gevind dat hoe meer hulle 'n aangename, koesterende aanraking ervaar (soos borsvoeding of velkontak), hoe groter is die breinreaksie om aan te raak. Omgekeerd was onaangename aanraking, soos vlekpunte en buisinvoegings, geassosieer met verminderde breinaktiwiteit.
Dit bewys dat ons sintuiglike ervarings in die vroeë lewe belangrike gevolge vir die breinfunksie het. Maitre se bevindinge voeg by die groeiende begrip dat die werking van die brein nie afsonderlik oorweeg kan word as dié van die liggaam nie.
Die sensoriese stelsel wat aanraak en liggaamlike sensasies ondersteun, is die vroegste om in mense te ontwikkel en kan 'n basis vorm vir baie prosesse wat later kom, soos die ontwikkeling van ander sintuie, en sosiale en kognitiewe ontwikkeling. Dit kan hoekom abnormale sensoriese verwerking 'n sterk voorspeller van gesondheidsprobleme en leerprobleme in die latere lewe.
Die skakel met outisme
Nog 'n studie wat beklemtoon hoe vroeë ervarings met aanraking die brein kan vorm en gedrag in die latere lewe was wat verlede jaar in Cell gepubliseer is. Hierdie werk, deur navorsers aan die Harvard-universiteit, het 'n verband gevind tussen hipersensitiewe aanraking by muishuise en sielkundige probleme wat op aspekte van outisme lyk.
Die navorsers het mutasies van gene veroorsaak wat verband hou met outisme in die vel van muise, wat hipersensitiwiteit en 'n verandering in tekstuurpersepsie veroorsaak. (Hipersensitiwiteit vir aanraking en sekere teksture is toenemend erken as 'n simptoom van outisme - saam met tradisionele sosiale en kommunikasieprobleme.) Alhoewel net die vel, en nie die brein van die muise verander het nie, het hulle minder gesellig geword en meer angstig. Hierdie sielkundige effekte is eers gesien wanneer aanraking verander is in jongmense, maar nie volwasse nie.
Oorweldigende taktiele sensasies tydens 'n kind se verkenning van die wêreld kan hulle laat onttrek, wat lei tot vertragings in taalontwikkeling en sosiale vaardighede. Net so kan blindes of dowes 'n kind se gedrag en breinontwikkeling beïnvloed deur middel van 'n vorm van sensoriese opgelegde sosiale ontbering.
Maitre bied insig in hoe ervarings ons gedagtes vorm, maar haar studie het ook duidelike relevansie vir die versorging van pasgebore babas. Liggaamskontak kan nuttig wees om gesondheid te bevorder, veral in premature babas, wat die wêreld die ekstra verskoning gee - asof dit nodig is - om oulike babas te knuffel.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Waarom Touch In Infancy is belangrik vir gesonde breinontwikkeling