’n Aantal jaar gelede het ’n mediastorm om dié Kammanassiekind se kop losgebars. Dit was ’n donker tyd in haar lewe, maar sy is terug op die enigste manier wat sy kén: swart-op-wit loop sy haar spore van vyf-en-vyftig jaar na en deel met die leser dinge wat sy nie verstaan nie, wat haar bang maak en wat haar bly maak. Sy doen dit vir haar kinders en hulle kinders se kinders. “Want niemand op aarde wil spoorloos die langleer klim nie,” sê sy.
Moeiteloos glip sy tussen kontrasterende stories: jongliefde, oumensliefde, tye toe die liefde ontbreek het. Soms lag sy uit haar agterkeel oor Basjan-kat wat sy gebied op haar skoot gemerk het, ander kere sak sy gebroke op haar knieë neer oor Jabu se rooi baadjie …
“Ek sukkel met die lewe,” sê sy, “niks kom ooit vir my maklik nie. Maar ek hou nooit op om te probeer nie. Die jimmele weet …”
Hierdie instellings is egter besig om te verval. Jaar na jaar vermeld internasionale peilings dat die standaard van onderwys in Suid-Afrika die laagste in die wêreld is. Die Suid-Afrikaanse samelewing word geteister met ŉ vlaag van geweld wat vergelykbaar is met ŉ millitêre gevegsone. Die Reserwebank se beleid veroorsaak dat die rand oor die afgelope meer as 50 jaar al hoe minder koopkrag het. Beurtkrag het Suid-Afrikaners laat besef dat betroubare elektrisiteit nie meer sonder meer aanvaar kan word nie.
Tuisonderwys is byvoorbeeld die vorm van onderwys wat die vinnigste groei. Gesinne neem verantwoordelikheid vir die onderwys, maar word ondersteun deur ŉ netwerk van ondersteuningsgroepe, forums, kurrikulumverskaffers, konsultante en ŉ burgerregte organisasie soos die Pestalozzi Trust.
In hierdie land het ons respek nodig vir mekaar en vir die wette van die land onmoontlik op huidige situasie