Ek sien dat Greg Mankiw sy NYT gebruik het kolomom mense te vertel dat politici sprokies is wanneer hulle sê die ekonomie is opgerig. Ek sou sê dat ekonome sproke draai wanneer hulle jou sê dit is nie. (Mankiw en ek het verlede week hierdie argument op 'n paneel in Boston gehardloop.) Kom ons loop vinnig deur die hoofpunte.
Eerstens is die algehele vlak van indiensneming 'n politieke besluit. Ons sou vandag nog baie meer mense in diens hê as die tekortkominge nie die beheer van die fiskale beleid in 2011 in beslag geneem het nie en die dialoog na soberheid gedraai het. Die begunstigdes van hoër indiensneming is onproportioneel dié aan die middel- en onderkant van die inkomsteverspreiding: mense met minder onderwys en Afro-Amerikaners en Hispanics. So het die politici wat soenig was, besluit dat miljoene mense in die middel en onder nie werk sou hê nie.
Verder, in 'n swakker arbeidsmark, is dit moeiliker vir diegene in die middel en onder om betalingsverhogings te kry. Dus het die verskuiwing na soberheid ook beteken dat tiene miljoene werkers vir laer salaris moet werk. Lees alles daaroor in my boek met Jared Bernstein (gratis en die moeite werd).
Die tweede manier waarop dit gerig is, is ons handelsbeleid. Eerstens is daar die grootte van die handelsstekort. Dit is die gevolg van beleidskeuses. In plaas daarvan om ons handelsvennote te dwing om die kopieregte van Bill Gates en Pfizer se patente te respekteer, kon ons daarop aangedring het dat hulle die waarde van hul geldeenhede verhoog om te beweeg na meer gebalanseerde handel. Maar Bill Gates en Pfizer het meer mag in die stel van handelsbeleid as gewone werkers.
Ook, in teenstelling met wat Mankiw probeer om mense in sy kolom te vertel, het die handelsdekort 'n groot rol gespeel in ons verlies aan vervaardigingswerk. Soos my gunsteling grafiek vir die dag toon, was die vervaardiging van indiensneming ongeveer 17,500 miljoen van die laat 1960 tot ongeveer 2000. Gedurende hierdie tydperk was daar aansienlike groei in die vervaardiging van produktiwiteit, soos Mankiw sê. Dié groei het veroorsaak dat vervaardigingsindiensneming as deel van totale indiensneming daal, maar in absolute terme ongeveer konstant bly.
Bron: Buro vir Arbeidsstatistiek.Van 2000 tot 2006 word die indiensneming egter met meer as 3 miljoen, of naby 20 persentasie, daal. Die verandering was die ontploffing in die omvang van die handelsdekort, aangesien 'n oorwaardeerde dollar ons goedere minder mededingend gemaak het. Dié pluk in indiensneming het lewens en hele gemeenskappe verwoes. Dit was 'n duidelike beleidskeuse. Invoerders soos Walmart en uitkontrakteurs soos GE het bevoordeel, aangesien gewone werkers groot tyd verloor het.
Benewens die volume handelsverkeer, is daar ook die inhoud. Ons kan dokters, tandartse, prokureurs en ander hoogs opgeleide professionele persone invoer. Dit sou beteken dat handelsooreenkomste geskryf word wat so maklik moontlik vir slim kinders in die buiteland gemaak het om op te lei na ons standaarde in hierdie gebiede en dan vryelik in die Verenigde State te werk, net soos mense wat in New York of Kalifornië gebore is.
Dit sou die lone van die hoogs betaalde werkers verlaag het en die pryse verminder wat die res van ons vir gesondheidsorg, tandheelkundige werk en ander goedkoop professionele dienste moet betaal. Ons het nie hierdie roete gegaan nie, want hoogs betaalde professionele persone het meer krag as motor- en tekstielwerkers. (Ja, ons kan ontwikkelende lande vergoed sodat hulle 2-3-professionele mense kan oplei vir elkeen wat hier kom. Moenie jou onkunde wys nie deur die teenoorgestelde in 'n kommentaar te betwis.)
Dan het ons die finansiële sektor. Dit het baie van die rykste mense in die land wat hul geld laat vlug vir die res van ons. Dit is verkeerd om te sê dat die sektor gedereguleer word, aangesien dit voordeel trek uit allerhande regeringstopstoppies, soos ons duidelik gesien het in 2008-2009. Ons kan die sektor verminder, dit kleiner en doeltreffender maak, met 'n belasting op finansiële transaksies. So 'n belasting kan meer as $ 100 miljard per jaar (@ 0.6 persent van die BBP) vrystel vir produktiewe gebruike, terwyl die inkomste van die rykes aansienlik verminder word.
Vervolgens kom ons by patent- en kopieregbeskerming. Albei regering verleen monopolies wat sommige mense in staat stel om baie ryk te word deur die res van ons meer geld te hef. Dit is duidelik met voorskrifmiddels. 'N Dwelm soos Sovaldi dra 'n lysprys van $ 84,000 wanneer dit op 'n vrye mark sal verkoop vir net 'n paar honderd dollar per behandeling. Hierdie rigging weerspieël die politieke mag van die farmaseutiese, sagteware- en vermaaklikheidsbedryf. (Ja, daar is ander maniere om te finansier dwelm ontwikkeling en kreatiewe werk.)
Dan kry ons ons gebroke korporatiewe bestuursproses waarmee selfs mislukte uitvoerende hoofde soos Carly Fiorina wegloop met meer as $ 100 miljoen. Die probleem is dat die uitvoerende hoof betaal word, word grootliks deur hul vriende op die direksies bepaal. Dit word nie bepaal deur mense wat vra of hulle 'n uitvoerende hoof kan kry vir minder geld nie. (Hoekom probeer om geld van jou vriend te neem?)
In Europa en Japan is uitvoerende hoofde ook goed betaal, maar hulle is geneig om 'n derde of kwart te kry van wat ons uitvoerende hoofde verdien. Dit is nie net vanweë die betaling wat die uitvoerende hoofde kry nie, maar ook as gevolg van die impak daarvan op betaalstrukture regdeur die ekonomie. Dit is nou algemeen dat die topbestuurders van nie-winsgewende hospitale, universiteite of private liefdadigheid salarisse van meer as $ 1 miljoen per jaar kry. Hulle argumenteer dat hulle baie meer sal werk vir 'n korporasie van dieselfde grootte. En hierdie geld kom uit die sakke van die res van ons.