Keiserlike blootstelling — Google Arts & Culture
Fotografiese portrette van Oos-Asiatiese heersers
Die Alice Roosevelt Longworth-versameling van foto's van die Taft-sending na Asië in 1905
Tydens haar besoeke aan die keiserlike howe van Asië het Alice Roosevelt Longworth 'n aantal fotografiese portrette versamel wat as amptelike diplomatieke geskenke aan haar gegee is. In haar outobiografie van 1933 vertel Alice in besonderhede van die gebeure rondom elke geskenk en gee sy waardevolle insig in die gebruik van die vorstelike portretkuns. Voorts is 'n ondersoek van die verskillende afbeeldings van elke heerser nuttig om die diplomatieke konteks van die era te verstaan.
"Die dag na die ete het die Keiserin vir my 'n baie fyn geborduurde skerm, 'n stuk gouddoek borduur met wit asters, 'n verniste boks en 'n foto van haarself gestuur. Op hierdie reise van my jeug was geskenke die reël, en ek was gretig om dit te ontvang – dit was groot pret. Ek was trouens 'n skaamtelose vark. Ek het so baie gehou van my "buit", soos dit in die familie genoem is. In Japan het ek benewens die Keiserlike geskenke ook kostuums en waaiers en allerlei aandenkings ontvang."
—Uittreksel uit Alice Roosevelt Longworth, Crowded Hours (New York and London: Charles Scribner's Sons, 1933)
Die ontvangs wat Alice in Tokio te beurt geval het, was die uitspattigste van haar reis. Japan het Rusland die vorige jaar militêr verslaan in 'n taai stryd op land en ter see, die eerste nederlaag van 'n Westerse moondheid teen 'n Asiatiese land. Die Japannese publiek was mal van trots, veral toe president Theodore Roosevelt self vredesamesprekings tussen die twee lande in Portsmouth gevoer het. Die Japannese het goeie rede gehad om te dink dat Roosevelt namens hulle optree en dat sy steun belangrik is vir 'n suksesvolle uitkoms van die vredesamesprekings.
Die Japannese wou dus graag wys dat hulle op die wêreldverhoog op gelyke voet met die groot moondhede kan verkeer. Die foto's wat aan Alice geskenk is, was dus bedoel om 'n verligte maar vasbeslote heerser uit te beeld, in volle Westerse militêre gewaad, met 'n gemalin in 'n pragtige rok wat geskik was vir Europese howe en sonder 'n teken van Japannese versiering.
In ooreenstemming met Westerse opvattings van beskaafde gedrag is die foto's as 'n paar aangebied, wat te kenne gee dat die Japannese christelike idees van monogamie aanvaar. Kortom, die president se dogter het portrette ontvang van 'n heerser wat Amerikaanse waardes deel en 'n betroubare diplomatieke bondgenoot kan wees.
"Die karakter en mag van die Keiserin was tasbaar, en hoewel sy al ouer as sewentig was toe ons haar ontmoet het, het ons haar sjarme aangevoel. Sy het glad nie so oud gelyk nie; haar klein, blink, swart ogies was wakker en deurdringend; die oë en haar effens wrede, dun mond waarvan die een hoek na bo en die ander effens na onder geneig het, het haar gesig lewendig en onvergeetlik gemaak.
"Die volgende oggend het twee hofamptenare na die Gesantskap gekom en vir my 'n swart hondjie gegee wat deur die Keiserin gestuur is, en die middag is haar foto afgelewer. Dit is 'n uitstekende foto, net soos die "ou Boeddha". Ek het so gedink toe haar gesig nog vars in my geheue was, en as ek nou daarna kyk, onthou ek daardie dag in die somerpaleis baie duidelik.
'n Troep berede soldate het na die Gesantskap gekom terwyl hulle 'n geel keiserlike draagstoel omring waarin net die foto was. Dit was in 'n gewone westerse vergulde raam, maar die boks waarin dit was, was gevoer met en gehul in keiserlike geel brokaat en die twee amptenare was van veel hoër rang as dié wat die Pekinees gebring het."
—Uittreksels uit Alice Roosevelt Longworth, Crowded Hours (New York and London: Charles Scribner's Sons, 1933)
Volgens haar outobiografie van 1933 was Alice se oudiënsie met die Keiserin-weduwee betreklik rustig. Die aanbieding van Cixi se foto die volgende dag het blykbaar 'n groter indruk gewek. Hierdie dramatiese aanbieding dui daarop dat die foto, pleks van 'n blote persoonlike aandenking, bedoel was as 'n voortsetting van Cixi se keiserlike teenwoordigheid. Die Qing-hof het probeer om sy weg te vind tussen tradisionele standaarde van keiserlike afsydigheid en nuwe verwagtinge van 'n soewerein wat vir die publiek toeganklik is en haar ten nouste met haar onderdane vereenselwig. Die aflewering van die Cixi-portret in 'n omhulde draagstoel dui daarop dat die hof nie bereid was om die keiserlike gelaat aan die starende publiek bloot te stel nie, ten spyte van die verpligting van diplomatieke geskenke. Cixi se prioriteit was om die skyn van legitimiteit tot elke prys te handhaaf – 'n unieke uitdaging vir 'n vrou wat deur baie in China en oorsee as 'n aanmatigende houvrou beskou is.
Die portret toon Cixi in 'n streng vooraansighouding, soos in tradisionele Qing-portretskilderye. Die fotograaf het haar gelaatstrekke op die negatief dramaties belig en versag, sodat sy dekades jonger as haar byna 70 jaar lyk.
Cixi se geskenk aan die dogter van die Amerikaanse president was dalk 'n poging om Roosevelt te oorreed om afstanddoening van China se skadevergoeding na die Boxer-rebellie te steun. Die VSA is beskou as een van die meer simpatieke lande teenoor China se situasie, en die waarskynlikste lid van die Agtnasieverbond om af te sien van die groot skadevergoeding wat China se ekonomie geskaad het. Interessant genoeg is verminderings van skadeloosstelling wat Roosevelt bepleit het, in 1908 deur die Kongres aangeneem, dieselfde jaar waarin Cixi oorlede is.
"Die Keiser en sy seun, wat die laaste keiser geword het, het 'n afgesonderde bestaan gevoer in hulle paleis langs ons Gesantskap. 'n Paar dae na ons aankoms het ons saam met hulle geëet daar in die Europese deel van die gebou. Ons is in 'n vertrek op die boonste verdieping ontvang, en die gesette keiser het nie sy arm vir my aangebied nie maar my arm gevat, en saam het ons haastig en slingerend met 'n stel baie smal trappe na 'n onindrukwekkende kleinerige eetkamer gegaan. Ons het Koreaanse kos gekry wat voorgesit is in Koreaanse borde en skottels wat met die keiserlike wapen versier was. Dié wat ek gebruik het, is agterna vir my gegee, en op 'n afskeidsfunksie het die Keiser en die Kroonprins elk vir my sy foto gegee. Hulle was twee taamlik patetiese, stroewe figure met baie min keiserlike bestaan wat vir hulle voorlê."
Vroeër in die toer, terwyl Alice rojaal onthaal is in Tokio, het die Minister van Oorlog, William Howard Taft, private samesprekings met Japan se Eerste Minister, Katsura, gevoer en in wese vir Japan vrye teuels gegee oor Korea in ruil vir Japan se versekering van nie-inmenging in Amerika se aktiwiteite in Hawai en die Filippyne. Binne twee maande na Alice se besoek aan Seoel het die Japannese regering die Protektoraatverdrag van 1905 uitgereik, wat in effek 'n einde gemaak het aan Korea se vermoë om sy eie diplomatieke beleid te volg. Die beweging na oorheersing het voortgeduur totdat Korea in 1910 formeel in die Japannese Ryk geannekseer is en keiser Gojong onttroon is.
Hierdie twee portrette is moontlik die laaste wanhopige poging deur die Koreaanse regering om 'n beeld van geregtigde erflike heerskappy – kompleet met 'n geskikte erfgenaam – voor te hou aan die Amerikaanse president. Hulle het hom beskou as die enigste beskermer van 'n onafhanklike Korea te midde van toenemende Japannese intimidasie en hegemonie. Ongelukkig het die Amerikaners teen dié tyd reeds Korea se lot bepaal in die konteks van sy eie ambisies in die Stille Oseaan. Alice se herinneringe van 1933 verberg nie haar eie ongeërgdheid teenoor die Keiser se pogings tot persoonlike diplomasie nie – by terugblik is dit dalk haar poging om Amerika se verloëning van sy lank-verklaarde diplomatieke verbintenisse te regverdig.