Vir die een was dit ’n kuierplek, vir die ander ’n wegkruipplek, vir die skrywer ’n broeiplek en vir sy familie selfs ’n plek waar die musiek kon vloei.
Soos die vele persoonlikhede van die mense wat aan die skrywer PG du Plessis se deur kom klop het, so ook het sy spreekwoordelike sanctum sanctorum, oftewel allerheiligste, net soveel identiteite of persoonlikhede gehad. In hierdie “allerheiligste” spasie van die skrywer – sy studeerkamer – het karakters gestalte gekry en skerp sêgoed die begin van ’n nuwe storie gevorm. Vir een van Afrikaans se mees geliefde skrywers en die mense wat dikwels hulself daar kom tuismaak het, was hierdie plek soveel meer as net ’n blote studeerkamer.
“Ons het geleef in die studeerkamer,” erken sy vrolik in ’n telefoniese onderhoud met Maroela Media. “Dit was ’n geselsplek… Almal het hom [PG] in sy studeerkamer kom sien en dan het ek kos gekook. Hulle het ingekom om hom vir vyf of tien minute te sien en dan bly hulle die hele dag,” lag sy.
Anders as vir Mao, was die deur na Du Plessis se studeerkamer altyd wyd oop vir familie, skrywers, vriende en bure. Du Plessis se liefde vir stories vertel, het dikwels ’n vinnige inloer in ’n lang kuiersessie omskep. Herman Fouché en die Du Plessis-egpaar was vir nagenoeg twee dekades bure in die Rysmierbult- plaasgemeenskap buite Ventersdorp. Fouché het onlangs ook die plaas gekoop en beplan om dit nou as ’n gasteplaas onder die naam Sémoér Destination in te rig. Sy weeklikse besoeke aan Du Plessis lê hom na aan die hart.
“Ek het altyd vir hom gesê ek wil nie daar kom nie, want dan kom
ek nie weg nie,” lag dié boer. Hy het Du Plessis dikwels in sy
studeerkamer aangetref waar hy besig was om te skryf, maar dan
sou die storieverteller altyd sy rekenaar afsit en sy buurman innooi. “Hy het altyd gesê, ‘Jy het ope toegang’,” vertel Fouché nostalgies oor die man met die ongelooflike kennis wat dié boer met antwoorde oor enige onderwerp kon help. “Ek het nooit nodig gehad om na te slaan nie, want oor enige onderwerp kon hy my alles vertel.”
Vir mense soos die skrywer, aktrise en feesbestuurder van Aardklop, Alexa Strachan, was die deur tot Du Plessis se studeerkamer, ’n deur tot ’n “heiligdom”.
En dan, wanneer die dag se storievertellings, geselsies en rumoer bedaar het, was dié “heiligdom” ook die skrywer se dinkplek. Volgens Marie het Du Plessis eens ’n hele week lank elke nag opgestaan, na sy studeerkamer gegaan en gaan broei oor één woord wat hy in ’n skryfwerk wou gebruik. Die woord het hom nag ná nag ontwyk tot die een aand – in die stilte van sy studeerkamer het ook dié woord, soos die duisende ander, sy weg na dié meesterlike skrywer gevind.