Fotograaf se verhouding en model
Hy het gesê dat ek net sy mos was. Ek was gevlei dat Max altyd herhaal hoe lief ek was.
Op daardie dag het ek soos gewoonlik die gewone gang geloop toe ek skielik van 'n vrolike huil afstorm: "Smile!" - Stop nou met my skiet! Ek het dreigend geskreeu na 'n vreemdeling wat my nog met 'n kamera omring het. Uiteindelik het hy opgehou om te breek, hom van die kamera af geskeur en gesê:
"Hulle neem prostitute uit die distrik." En ek sal foto's van jou neem. - Ek kon nie verbygaan nie. Jy het 'n pragtige fotogeniese gesig. En die figuur ... En dan, as ek jou gewaarsku het, sou natuurlikheid en onmiddeligheid verdwyn. En so sal die prente interessant wees. Komplimente het die siel aangenaam gekiel. Skoonheid, ongelooflik fotogeniese, interessante ... Nee, ek het geglo, het selfs daarin geglo, maar om een ​​of ander rede het sulke vuurwerke van pragtige woorde in die alledaagse lewe my nie bederf nie.
- Maximilian, - het die meester van artistieke angs bekendgestel. 'Jy kan my net Max noem.' En wat is jou naam, my bang, pragtige vreemdeling? Nimf? Najade? Meermin?
- O nee! Net Albina. Jy kan my net Alya noem, "het ek geantwoord en gevra:" So, wanneer sal jy die vrugte van jou titaniese fotografiese pogings kan optel? " Of dalk het jy net geskerts, en ek sal geen foto's sien nie en sal nie verstaan ​​hoe fotogeen, mooi, ens., Ek is nie.
'Môre en vat dit,' antwoord Max. "Waar is dit gerieflik vir jou?" Ek sal kom na enige plek wat jy spesifiseer.
Ek het koorsig gedink . By my huis? Maar ek sien dit vir die eerste keer in my lewe! By hom? Nee, regtig! Enige onvoorspelbare situasie is moontlik. In die aand? Te druk vir diegene wat hul kennis wil verleng. En ek het skielik besef dat ek my kennismaking met hierdie vreemde man wil verleng.
"Op dieselfde plek," het ek versigtig geantwoord. "Dis drie uur." Is dit goed?
'Ek sal,' het Max my verseker en 'n afskeid soen gestuur. "Jy is perfeksie!" Jy is my mos ... Die volgende dag by presies drie het ek langs die parkweg geloop. Bevrore reën. Die sambreel was nie daar nie, so ek het gister geen spore van my skoonheid gehad nie. Nat hoender! Max het op 'n gevalle kastaiingboom gesit. Toe ek nader, het hy opgespring, my met sy baadjie bedek, en ek moes hom knuffel. Ons het langs mekaar gestaan ​​en ek het net gebid dat dit nie die verslae van my bang en dors hart sal hoor nie:
'Max, ek is jammer, ek is laat.' En hierdie reën ... Jy was nie grap nie? Ek kan die foto's regtig sien?
'Inderdaad,' lag hy. "Slegs hier is nie die beste plek om my hoogs artistieke foto's te sien nie." Miskien, kom na my toe?
Ek was gereed vir enigiets. Soos dit blyk, bly Max twee stappe van die park af, en met 'n sinkende hart het ek geknik. So, ons gaan na jou toe. Ons het gehardloop, bedek met 'n geel storm, en Max het iets soet, onvermoeid gefluister:
"Jy is goddelik mooi, Alya." Jy is my inspirasie, my vars wind ... Ek het jou foto's gister geneem en kon my nie van hulle afskeur nie. Dit was buite my krag. Ek sal jou al die foto's, selfs die film, gee as jy aandring, maar ek sal een foto vir myself verlaat. Sy sal op my tafel staan, en wanneer die wêreld aanhoudend is, lyk dit as 'n afskuwelike storting, ek sal kyk na jou pragtige oë.
Ek het skielik na hom gekyk , asof ek probeer om vas te stel of hierdie man nie kwaad was nie, en terselfdertyd probeer om ten minste 'n mate van bewegings te hou om sy idee van my te pas. Maar, dankie, ons het uiteindelik by die huis van Max gekom. Ek het my mond verras. Een keer daar was blykbaar 'n drie- of selfs 'n vierkamer woonstel, maar die nuwe eienaar het van al die inwendige afskortings tussen die kamers ontslae geraak, met net die toilet, badkamer en 'n groot kombuis. Die res het gelyk soos 'n stadionruimte, waarin 'n ronde bed onder die deursigtige afdak, 'n paar stoele by die kaggel, 'n massiewe eikebord, Afsonderlike lewe het 'n groot skuilplek van 'n ijsbeer geleef, versprei aan die voordeur en op die mure - foto's.
Voordat die foto geneem is , het dit nie dadelik gekom nie. Eerstens het Max my amper in 'n ruim ligte badkamer gedwing, en toe in 'n onvoorwaardelike toon bestel:
"Trek jou nat klere uit, Alyochka, ek sal hulle droog en terwyl jy in hierdie warm badjas is!" Ek wil nie hê my muse moet verkoue kry nie! Ek het in die badkamer gestaan ​​en gevoel dat ek iewers 'n gewelddadige stroom dra. Toe sy uitklim, het sy in die leunstoel geklim, onder haar bene gekruip en gewag vir Max om dieselfde prosedure met klere te vervang. Hy het naak verskyn, net die heupe is vasgemaak met beige, soos gesmelte melk, met 'n handdoek. "Nou kom hy by my, en ek kan niks doen nie ... Maar ek wil nie weerstaan ​​nie. Hierdie ou ... Ek ken hom net vir 'n dag, maar ek wag ... Ek wag vir hom!
En ek wil ... Ek wil net hom! "- klop in my kop. Hy het by my voete gaan sit. Toe, asof hy onthou het, opgespring, het hy op die vloer 'n groot, rooi plaid van bont kunsmatige bont uitgestort, 'n bloedrooi wyn in twee deursigtige glase gegooi en my met sy hand gekyk:
"Kom hier, my pragtige!" Voor dit het ek een man gehad. Slegs een. 'N Jaar later het ons met hom geskei, en ek het selfs oorgedra na 'n ander fakulteit.
En sedertdien het ek besluit: eers die Mendelssohn-mars, en dan die bed. En so ... Maks. Hy het gesê: "Kom hier", en ek het bedank. Hy het voor my op my knieë geval en my voete begin soen ...
Dit was nie net 'n intimiteit nie , maar 'n wonderlike, romantiese musiek. Maar toe ek op 'n bloedrooi plaid was, ontspanne en verbaas was, het ek in my hart 'n raaiselagtige vraag geword: wat volgende? Om te ly en te vra hoef nie. Max het gaan sit, sy bene onder hom gesit, sy hand na my uitgesteek en my wang gestroop, asof ek die voorkoms van my gesig bestudeer. Hy kyk in my oë en praat so opreg, passievol en sag:
"Ek sal nooit met jou deel nie, my mos." Jy inspireer my. Jy ... Laat in die aand het ek begin regmaak om huis toe te gaan. Ek wou nie 'n enkele stap van hom terugstap nie, en Max van my - ook:
"Ek sal nie tot môre lewe nie!" Sonder jou ... Môre sal ek jou by die instituut optel. Hoeveel kan ek van julle almal steel? Dink aan iets, vra vir dit. So in my lewe was daar 'n man vir wie ek gereed was vir enige opofferings. Ek het weggehardloop van die lesing, seminare oorgehad ... Ek kon nie sonder hom nie, en hy het my met sy liefdes, geskenke, ongewone verrassings met my gestroop. Hy kon vir my 'n straatmusikant bestel, en ons het gestaan ​​deur musiek te luister en soen. Maar waar ons ookal ontmoet, en wat ons ook al doen, het ons altyd in een rigting gesoek - na Max se huis. Eerstens was daar 'n bloedrooi plaid, waarvan ons nooit na 'n ronde bed gery het nie, en tweedens - foto's. Ek kon hulle ure lank kyk. Max was regtig 'n goeie fotograaf. Sy foto's het geleef en gesterf, hulle het gehuil en gelag, hulle was bly, bang, gemeng, gedwing om in stil respek te vries. 'N Week het geslaag na ons kennis, toe Max eers begin aandring het:
"Ek moet foto's van jou neem ... Jy het 'n buitengewone gesig, Albina." Jy is so grasieus en sag. Mense moet jou skoonheid sien, jou perfeksie ...
- Skiet? - Ek het gelag, onthou die leringe van Max tydens ons eerste ontmoeting. "Hulle neem prostitute uit die distrik, en ek kan gefotografeer word .. Ek gee nie om nie." Kom ons probeer. Ek belowe jou, ek sal 'n gehoorsame student wees, my meester!
So het ons liefde ontmoetings begin omskep in 'n fotosessie. Ek het regtig graag gedink. Ek het buitensporige uitrustings uitgevind wat Max verheug het. Hy het lankal in die spieël gekyk en gewonder wat 'n make-up moet wees om die beeld logies aan te vul. Soms het ons na die skilderagtige hoeke van die stad gegaan, en Max het foto's geneem, foto's geneem, foto's geneem ... Ek het honderde foto's nagegaan, en hy het gewag. Ek het gevoel - hy het my entoesiastiese woorde nodig. En ek het opreg bewonder. Nee, nie sy pragtige gesig of figuur nie, maar sy werk. 'N Maand later het ons 'n klein herdenking van ons kennismaking gevier, en my fotograaf het weer voorgestel iets wat ek voorheen geweier het:
"Muza, ek wil jou naak fotografeer." Jou liggaam is gevoelens ...
Teen hierdie tyd was ek self reeds gereed vir sulke eksperimente. Ek het net 'n druk nodig gehad.
Deur my foto's te ondersoek , het ek my dikwels gevang en gedink: "Nou as in dieselfde pos, maar sonder klere ..." draai ek weg van Max en begin stadig uit. En hy ... Nee, hy het nie gehaas om die kamera lens oop te maak nie. Hy het uitgetrek en my op 'n bloedrooi plaid gegooi, en toe passie luidruchtig was, maar nog steeds warm, nie een graad nie, het ek nog besig om te verdrink. Ek het nie eens gedink dat hy kon ophou om my lief te hê nie. So, iets het gebeur. Ek het na hom gevlieg, asof dit op vlerke was, maar was 'n onverwagse struikelblok vir werk ...
In rooi pels staan ​​hy oor my, naak, en kliek die sluiter van die kamera. Dit was baie opwindend. Ek het my hande getrek, gebid om te stop, ek het hom gebel, hom aangetrek, hom verlei, maar hy kon nie ophou nie. Sedertdien het sulke sessies 'n integrale deel van ons vergaderings geword. Waar is die beskeidenheid weg? Nee, ek was nie skaam nie. Ek het hom verlei en myself in die lig van die soffies blootgestel, hom gesien, bewe en voel 'n onbegryplike en onverklaarbare krag oor sy geliefde man. Die sprokie het op een dag geëindig. Nog steeds vandag - alles, soos altyd, maar môre Max het nie gekom nie. Om die gedagte te erken dat hy gedink het, het opgehou om lief te hê of my vergeet, dit was onmoontlik. En ek het na sy laer gehardloop en gefluister: "As ek net lewendig was ...", omdat ek net van een ding gedink het: daar was 'n paar vreeslike probleme. Maar ... hy was lewendig en goed. Hy het, soos altyd, aangenaam en smettend ontmoet, aangename komplimente en het dadelik aktief en ononderbroke ontruim: - Alya, ek sal jou bel. Ek het nou 'n belangrike fotosessie, en jy sal afleidend wees. Ek sal alles vir jou verduidelik ...
Maar die volgende dag het hy nie gebel nie . Ook in 'n dag. Ek het besluit om trots te wees en net te wag. "Crawl! Na alles, ek is sy mos! Sonder my kan Max nie net skep en werk nie! En ek sonder dit ... ek kan nie lewe nie "- ek was kwaad en huil.
Nadat ek Max in die gesig van sjampanje gespring het, het hy skielik weer sy mos in my gesien. Maar dit is te laat! Ek glo hom nie. Laat hom nou sy elmboë knaag, want ek sal nooit terugkom nie.
Ek het baie gely, maar toe sy stilte tien dae geduur het, het ek op my trots gespoeg en op die deur geslaan.
- Alya? Hy was verbaas. 'Jy is nie betyds nie, my meisie.' Baie werk ...
Ek het verby hom verby gegaan, binne in die pragtige den. Die bloedrooi plaid, soos altyd, is in die middel van Max se kamer versprei, en die slanke en heeltemal naakte meisie het onbeheersend op die eienaar se terugkeer gewag.
"Baie mooi," sê ek dom en huil.
Hy het in die gang uitgegaan , die deur van die woonstel versigtig toegemaak en my vir sy bewingskoue begin skud:
- Die kunstenaar kan nie beperk word nie. Hoe kan jy dit nie verstaan ​​nie! Wat wil jy van my hê? U het opgehou om my te inspireer, 'n las geword en jou trane - 'n verdere bevestiging hiervan. Ek het 'n vlug, vlerke, 'n droom nodig! Kom vir altyd uit hier en volg my nie weer nie!
"Ek wil hê jy moet al my foto's gee," het ek deur die trane gevra, die meester van artistieke verleiding.
'Nie nou nie,' antwoord hy irriteerbaar. "Ek sal hulle insamel en dan sal ek jou terug bel." Vertrek nou! Ek vra jou! Hy het nie die foto's teruggekeer nie, en uit die verskriklike depressie het ek lankal en hard geloop. Aanvanklik het ek gedink om 'n slaappille te sluk, maar dank God, my wyse ma, voel iets is verkeerd, het my nie verlaat nie, nie 'n enkele stap nie. Toe het 'n kop geslaan: en ek sal myself êrens van hierdie plek, van hierdie park, van hierdie stad en hierdie man afwend! Ek sal eerlik werk, baie geld verdien, terugkom en ek sal hierdie freak-fotograaf besoek. Hy sal sterf as hy my sien in al die glorie van skoonheid en rykdom. Maar hierdie gek gedagte het vinnig verdwyn. Eendag, met my vriende, het ons deur die stad geloop, en by 'n salon het ek 'n plakkaat gesien. Op dit - 'n foto van Max. Die plakkaat is genooi om die uitstalling van 'n fotograaf te besoek. Ek het die meisies getrek, maar toe ons geskei het, het my bene my daar gebring. Ek het geweet dat ek sou sien. En ek het nie verkeerd gegaan nie. 'N Skare besoekers het deur die salon gewandel, maar een foto het baie mense gehad. Ek het op die punt gegaan en probeer om na die prentjie deur my kop te kyk. Ek was in die foto ...
Na ons nabyheid . Sy hande het iewers voor hom gesit en gebel. Van agter was daar 'n pynlike vertroude lag. Max is omring deur 'n onverskillige gehoor, en langs hulle - 'n kelner met 'n skinkbord sjampanje.
- En alles by jou is dit pragtig! - Ek het kwaadwillig gesê, tot by die verwarde Max. Ek het 'n glas sjampanje in elke hand geneem en dit in 'n mooi gesig gespat.
- Neem af! Ek kan die encore herhaal! - Ek het geskreeu na die fotojoernaliste, wat hier verveeld was in afwagting van die sensasie, maar die vinnige ouens kon alles van die eerste keer regmaak. Werk by hulle so. Ek het weer 'n glas sjampanje gevat, dit in 'n sluk gedrink en met Max gewuif Max na die uitgang. Wel, my liewe vriend, in woede, jy het my nog nooit regtig gesien nie! Opgewonde? Wees geduldig! Van nou af is ek nie vir jou nie! Hy het die volgende dag gebel en asof hy 'n diktafoonrekord aangeskakel het. Woorde, soos voorheen, oor my volmaaktheid:
"Jy is my inspirasie!" Wat 'n dwaas is ek! Kom terug na my toe. Ek het besef dat jy net my mos kan wees. Sonder jou kan ek nie my meesterwerke skep nie. Wees jammer vir my, Alya! Jy is goddelik.
"Natuurlik is dit goddelik." Ek het niemand om te spyt nie! Ek is nie vir jou beskikbaar nie, clown!