Hoe die kleintjies van die seeperdjie gebore word - Nuuskierige nuus - Nuut
Het u geweet dat mnr. Seahorse eintlik 'n baie lieflike ma is?
Die seeperdjie, hierdie heerlike klein vissie (naam scrintifico Hippókampos, van híppos «perd "e kampe «kromming »), het eintlik gewoontes wat nie almal ken nie. Trouens, die hondjies van hierdie spesie word van die vader gebore en nie van die moeder nie. Hoe? Ek sal dit aan u verduidelik.
Die wyfie produseer die eiers (en tot dusver verloop alles volgens die natuur). 'N Paar dae voor hulle rypwording (gereed om bevrug te word), laat die wyfie haar woeker deur die mannetjie wat haar meedoënloos agtervolg totdat hy haar aan die stert kan gryp. Hierdie gebaar verteenwoordig die huwelik. Op hierdie punt vind paring in die teenoorgestelde rigting plaas: die wyfie lê haar eiers in 'n ventrale sak van die mannetjie en eers dan bevrug die mannetjie dit. Hierdie soort sakkie word dan 'n 'plasenta' waar suurstof sirkuleer om die eiers lewendig te hou.
Mevrou Cavalluccio, wat haar taak afgehandel het, hervat dus haar daaglikse take, en besoek steeds haar lewensmaat daagliks om seker te maak dat alles goed gaan en dat haar man 'n goeie moeder is en nie te veel werk nie.
Na 3-4 weke begin die pyne, dit wil sê regte spierspasmas om die kleintjies, wat nou perfek ontwikkel is, toe te laat om uit die sak te kom wat hulle huisves en sodoende hul onafhanklike lewe te begin.
Maar die natuur ... is dit of is dit nie wonderlik nie?
KOLIBRI. - Familie van voëls (Trochilidae) wat tot die orde van die Pico-Passeriformes behoort en meer algemeen bekend is onder die naam Fly-Birds. In werklikheid het verskillende soorte die grootte van 'n horing, maar sommige bereik die van die swaai. Sommige outeurs, soos Brehm, het hulle 'n spesifieke opdrag gegee om hulle Schwirrvögel "gonsers" te noem, as gevolg van die neurie, soortgelyk aan dié van sommige insekte, wat hulle tydens hul baie vinnige vlug voortbring. Die vlieëvoëls voed op klein insekte, veral kewers en diptera, wat gereeld blomme soek, dus soek hulle hoofsaaklik hul voedsel in die blomme, en aangesien die buisvormige kroonblomme die meeste nektar-soekende insekte verwelkom, blyk dit dat die kolibries veral hierdie soort blomme besoek. Om die doel te bereik, is 'n spesiale vorming van die snawel en die tong egter nodig: die eerste is dun en skerp, nou reguit, nou effens geboë, soms so lank as die kop, soms langer, solank die liggaam en by sommige soorte selfs langer. Die tong, met 'n skelet wat lyk soos die van die houtkappers, met die lang horings van die hyoïed gebuig oor die oksel tot by die voorkop, is skeef en eindig met 'n membraanuitbreiding wat aan die sykante met klein hakies aangebring is. Die lengte en vorm van die snawel is, met die van die tong, in verhouding tot die lengte en vorm van die korollas wat elke spesie besoek. Op hierdie manier word 'n dubbele simbiotiese verhouding gevestig tussen die soorte insekte wat sekere vorme van blomme en die kolibries besoek, wat hul voedings hierin soek, wat die blom vergoed deur die kruisbemesting daarvan te bevoordeel. Kolibries is dus stuifmeeldiere wat hul koppe met stuifmeel smeer en dit aan 'n ander blom oplewer in die handeling waarin hulle voor hulle sweef, in die gedaante van skoenlappers van die Sphinx-familie. Hierdie soort aktiwiteit plaas kolibries by uitstek die vlieënde voëls en kan die grootste deel van hul lewe in die lug spandeer. Hulle vlerke is lank, oor die algemeen smal en valkeer duidelik soos dié van die swifts, waarna hulle ook lyk vir die vorm van die voete, met 'n baie kort tarsus en heeltemal ongeskik vir beweging: die naels is skerp en dikwels lank genoeg om hierdie voëltjies op die stamme en takkies van hoë bome en struike te laat rus. Kolibries is een van die sierlikste juwele van die lewende natuur, sprankelend soos saffiere, smaragde, robyne, topase of ametiste: die lewendigste rooi, die kleur van goud, indigo en violet, meng saam en kontrasteer met swart ebbehout en fluweel of ivoorwit klein plukkies versier hulle op die kop of aan die kante van die keel, moffies poeier op die bene.
Die kolibries behoort uitsluitlik tot Amerika en moet inderdaad beskou word as een van die mees kenmerkende groepe van die neotropiese fauna, dit wil sê van Suid-Amerika. Hul weerstand teen koue wissel met die variëteit van die spesies as die meerderheid hiervan tipies is vir die tropiese en ekwatoriale gebiede in verhouding tot die groter ontwikkeling van 'n plantegroeiende plantegroei, is daar spesies wat tot by die Labrador-skiereiland op die Atlantic en Vancouver Island aan die Stille Oseaan en ander wat na Tierra del Fuego gaan. As baie kolibries lief is vir die woude van Brasilië en die Amasone, styg ander in die Andes op tot by die grens van ewige sneeu, tussen 4 en 5000 m. hoog. Geen kolibriespesies is in die streng sin stil nie; hulle is trekvoëls of deurgangsvogels of ten minste wisselvallig, en hul migrasies, in 'n oënskynlike verhouding met die seisoene, hou eintlik verband met die opeenvolging van blom van die gunsteling plante onder verskillende breedtegrade. Hulle het geen bedrieglike instinkte nie, maar is eerder strydig en onbevredigend met mekaar.
Die bekervormige nes is gewoonlik gebou tussen vertikale stamme en takkies, met stowwe wat 'n mate van detailverskil tussen spesies en spesies bied, maar waarin 'n plantwol soortgelyk aan watte oorheers, afwisselend met meer bestand stamme, korstmos, sporangia van varings. Die eiers is twee, baie wit en langwerpig, relatief groot in verhouding. Die inkubasie duur ongeveer tien dae. Babas word blind en naak gebore, maar vinnig agter. Daar is baie pogings aangewend om kolibries in slawerny te hou, maar hulle het oor die algemeen misluk vanweë die moeilikheid om lewende insekte in voldoende hoeveelhede te voorsien.
Een van die grootste kolibries is die Patagona gigas (Vieill.), Wat die grootte van ons snelle het, twee keer so lank as die kop en woon aan die westelike kus van Suid-Amerika. Die swaardbek, Docimastes ensiferus (Boiss.), Woon in die Andes van Ecuador, het 'n bek so lank as die liggaam en is versier met baie helder metaalkleure. Die arendsbek (Eutoxeres aquila) het 'n robuuste en sekelvormige snawel: dit het nie baie helder kleure nie en is tipies vir Colombia. Die kolibries van die berg (Oreotrochilus Gould) het die ragiede van die primêre oorblyfsels uitgebrei. Campiloptera het groot geboë vlerke en primêre oorblyfsels, met uitgebreide ragiede aan die basis. Die Topaz (Topaza pella Linn.) Die naam is te danke aan 'n groot vlek onder die keel wat onder sekere gevalle van lig topaasgeel lyk: die stuurmanne van die tweede paar is meer as twee keer so lank as die ander, sekelvormige en elkeen buig na die binnekant om X oor te steek, dit woon in Guyana. Die mannetjies van die Lophornis Less. hulle het 'n pragtige kraag van baie ontwikkelde vere, smal en met baie elegante ontwerpe. In die geslag Ocreatus Gould, van Brasilië, het die mannetjies die stert soos 'n racket gemaak, omdat die uiterlike stierman baie lank is, met dele wat korter en korter word totdat hulle ongeveer 'n vyfde van die ledemaat verdwyn. spesie raket. In die geslag Lesbia Less. Aan die ander kant word die laterale stuurman gegradueer en die twee uiterstes vyf keer die mediaan lank: Lesbia sparganura (Shaw) van Bolivia het 'n skarlakenrooi bolyf en 'n oranje-rooi stert. I Rhamphomicrum Bp. en die Oxipogon Gould het baie ontwikkelde vere in die vorm van 'n kluit op die kop en in die keel. (Sien kleurplate).
250 "GELUKKIGE GELEENTHEDE" IN DIE SEELEWE, DIE CAVALLUCCI MARINI IS GEBORE
Hieronder is 'n artikel geneem uit Gioco & Giochi wat praat oor die geboorte van seeperdjies in die tenks van Gardaland Sea Life.
Die wonderwerk van die lewe word opgevoer in die Gardaland Sea Life Aquarium waar 250 jong seeperdjies van die Hyppocampus Erectus-spesie enkele dae gelede gebore is.
Babaperdjies meet van enkele millimeter tot 1,5 sentimeter, minder as 'n muntstuk van 1 euro een van die grootste weeg slegs 'n kwart gram.
Die 250 babaperdjies is reeds heeltemal outonoom en kan op soek na kos swem, 'n aktiwiteit wat die grootste deel van die lewe van hierdie wesens in beslag neem. Die besondere struktuur van die mond sonder tande en sy eienaardige inwendige anatomiese eienskappe maak voeding besonder moeilik. In werklikheid voed hulle hoofsaaklik op nauplii, larwes van klein skaaldiere van die artemia salina spesies, veral geskik vir die klein grootte van hul mond.
Gedurende die swemfase hou die seeperdjies die liggaam in 'n vertikale posisie en is hulle toegerus met 'n rugvin en swak ontwikkelde borsvinne. Hulle gebruik die ring van die voorhendel om hulself aan die ondergrond van die seebodem te veranker. Hulle is nie bekwame swemmers nie en om hulself te verdedig, moes hulle mettertyd al hoe meer gesofistikeerde mimiektegnieke ontwikkel. Hier word hulle dan met wonderlike en kleurvolle aflewerings voorgehou wat bruin is met kolle, strepe en veluitsteeksels wat hulle toelaat om in die tropiese omgewing van koraalriwwe te meng te midde van onderwater seegrasweide.
Om hierdie buitengewone wesens nog meer besonder te maak, dra die klein ogies wat onafhanklik van mekaar beweeg kan word, ook by.
Benewens die Hyppocampus Erectus, is daar by Gardaland Sea Life Aquarium nog twee ander soorte perde: Hippocampus Reidi en Hippocampus Comes.
Die blaasvis en die maan - 'n reis vir oud en jonk
Die hoofrolspeler van hierdie kort en intense verhaal is 'n onrustige en frenetiese puffer wat in homself voel, op 'n sekere punt in sy bestaan, die behoefte aan elders, sodat hy met moed 'n reis na die onbekende in die gesig staar, gereed om alles te verlaat. sy stem, sy naam, sy identiteit. Sonder 'n presiese doel, sal die pad gekenmerk word deur ontmoetings met verskillende karakters, wat elkeen aan die klein puffervis sal oorlaat en dit onwetend in sy rigting sal lei. 'N Persoonlike, maar nooit eensame reis, om almal daaraan te herinner dat vergelyking dikwels die wen-sleutel tot 'n mens se ware wese is nie. Omgekeerd onderneem Serafina, 'n rustelose vissie, haar reis na die onbekende. 'N Lig word die doelwit vir Puffer Fish, maar hoe kan jy dit bereik en uiteindelik jouself vind en rus?
'N Reis wat geen emosies ontsien nie en hulle almal op die veld plaas en dit kruis, selfs vrees, die enigste manier om voluit te leef. En in die ontmoeting lê die sleutel tot herontdekking.
'N Storie wat 'n metafoor is van die lewe en die soeke na jouself, in 'n ironiese en ligte sleutel. Sugameli se skryfwerk is strelend en onmiddellik, in staat om almal te verwelkom en iets in almal agter te laat, sowel as die soet en afgeronde beelde wat die verhaal vergesel.
'N Verhaal wat leer en onthou hoe almal die krag en moed moet hê om die duisternis en die dieptes van hul oseaan in die gesig te staar om die lig te vind wat kan verlig, sonder om te vergeet hoeveel elke lewende wese, hoe uniek ook al, altyd in 'n onderling verbonde woon netwerk, waar dit noodsaaklik is om 'n mens se eensaamheid te deel en met ander te ontmoet.
En dit is deur onsself te gee dat ons onsself bevind, en dit is belangrik om dit te onthou in 'n tydperk soos hierdie, waar interkonneksie elkeen tot sy eie verantwoordelikheid as mense wat saamwoon, tot voordeel van almal wek. 'N Leeswerk om saam met die kleintjies te staan ​​te kom, om te onthou hoe belangrik dit is om weer bymekaar te kom.
Aangesien verkleurmannetjies geen binne- en middelore het nie, kan dit doof voorkom, maar nie. In werklikheid het hulle die vermoë om klankfrekwensies binne 200-600 Hz op te spoor.
Die verkleurmannetjies hulle hou van eensaamheid, en dit word getoon deur die weiergedrag wat die wyfie aangeneem het wanneer die mans probeer nader.
Die wyfie moet die nodige toestemming gee om die mannetjie te laat nader en dan te paar. Kameleons wat deur helderder kleure voorgestel word, het 'n voordeel bo dié met 'n fyner kleur. Baie van hulle is gewoonlik in eensaamheid en wag op die koms van die dektyd.
Benewens eensaamheid, hierdie fassinerende reptiele hulle hou van slaap hang onderstebo en hulle hou daarvan om baie maklik bome te klim met behulp van hul hande en stert om van die een tak na die ander te beweeg.
DIE GROOTSTE KIKKER IN DIE W WRELD
Die Goliatkikker is die grootste padda ter wêreld en die tweede grootste amfibie na die salamander. Dit meet 34 sentimeter groot en weeg tot 3,3 kilogram.
Alhoewel hierdie spesifieke amfibie nog bestudeer word, kon die navorsers die voortplantingsgedrag van die padda analiseer. Die nuuskierigheid het betrekking op die vermoë om die nes vir hul eiers te bou. Navorsers het 'n vreemde gesig langs 'n stuk van 400 meter van die Mpoula-rivier in Wes-Kameroen ontdek: nuuskierige poele wat heeltemal van gruis, blare en ander afval verwyder is. Sommige was leeg, ander met baie kikkertjies. Altesaam 22 potensiële neste is gevind, waarvan 14 selfs tot 3000 eiers elk bevat. Hierdie groot padda word gekenmerk deur 'n hoë en ongewone ouerversorging. Trouens, tydens 'n nagopname met 'n infrarooi-kamera is gevind dat 'n ouer die kleintjies tot dagbreek dophou en hulle teen potensiële roofdiere beskerm. Dit is die grootste mannetjie wat sorg vir die grawe van hierdie putte van een meter breed. Hulle beweeg swaar puin, tot twee derdes van hul eie liggaam, en gebruik opgegrawe materiaal om die mure van die kunsmatige damme te bou.
Navorsers voer aan dat moontlik die bouvermoë van nes en ongewone versorging van ouers die oorsake is van die groot grootte van die Goliatkikker: hoe groter die padda, hoe vinniger word die nesgebou en die beskerming snags aan paddavissies.
Die video, wat as 'n 'mini-dokumentêr' dien, pas baie goed by die teks. Baie geluk met die artikel, Mattia!
Fassinerende artikel, ek het geen idee gehad dat so 'n groot padda kan bestaan ​​nie!
Ongelooflike artikel, hoeveel dinge ontdek jy!
Hierdie nuwe blog het baie nuuskierigheid by my gewek.
Hoe meer ek u artikels lees, hoe meer verbaas ek my. Hoeveel dinge ontsnap mens ..
Ek besef dat baie aspekte glad nie bekend is nie en dat daar dikwels min aandag geskenk word aan 'n werklike verrassing. Daar
die natuur is vol verborgenhede, deur okkulte magte binnegedring, en dit is dus dikwels nie moontlik om selfs met die verbeelding daarheen te kom nie, en sulke ondersoeke dien as 'n manier om dit te leer!
Ons moet ons altyd aan onsself meet en nuwe horisonne ontdek en sodoende ons standpunte en dus ons kennis verryk.
Die aarde word nie net deur mense beset nie, maar ook deur baie spesies. Ek was nie bewus van sulke groot paddas nie. Wie weet of ek een of ander tyd live sal kan sien! Ek was beïndruk!
die natuur is vol geheimenisse, deur okkulte kragte binnegedring, en dit is dus dikwels nie moontlik om selfs met die verbeelding daarheen te kom nie, en navorsing soos hierdie dien as 'n manier om daaroor te leer!
Ek het nie gedink daar kan 'n padda van hierdie grootte wees nie, sjoe.
7 nuuskierige nuus wat vals lyk, maar eintlik werklik is
Alhoewel ons gewoonlik gewoond is daaraan om die valse nuus probleem, dit is nuus wat as waar verklaar word, wat dan absoluut vals blyk te wees. Vandag wil ons neerspeel deur aan te toon dat soms - meer selde - die omgekeerde is ook waar. As ons u sou vertel dat 'n enkele cornflakes-graan vir meer as duisend dollar verkoop word, sou u dit glo? Waarskynlik nie, tog is dit presies die waarheid! Ons het hieronder 'n klein galery van blykbaar vals nuus wat eintlik werklik is.
NB: u sal skakels vind vir meer inligting aan die einde van die artikel.
1. Paddas gebruik hul groot oë om te sluk.
Het u al opgemerk dat paddas hul oë toemaak as hulle kos insluk? Dit is omdat die spiere in die ooglede en diegene rondom die oë saamtrek om voedsel in die keel af te druk.
2. Een koringvlokkies is vir $ 1.350 verkoop.
Melissa en Emily McIntire, twee susters van Virginia, het 'n graankos gekry wat perfek soos Illinois gevorm het en dit op Ebay vir $ 1.350 verkoop.
3. Spanje is een van die min lande wat 'n volkslied sonder woorde het.
Saam met die volkslied van San Marino, Kosovo en Bosnië Herzegovina, het die Spaanse Marcha Real nie 'n teks nie.
4. Die karakters op die graankosse kyk altyd af om die oë van die kinders te onderskep.
Het u al opgemerk dat gelukbringers op graan dikwels na onder kyk? Dit gebeur omdat, volgens baie ondersoeke (skakel aan die einde van die bladsy), die doel is om die oë van die kleintjies wat in die baan verbygaan, te onderskep.
5. 'n Vrou het deelgeneem aan 'n ekspedisie om te vind. haarself.
In 2012 reis 'n Asiatiese vrou na Ysland toe sy by 'n groep aansluit wat na 'n vermiste vrou soek. Vir 'n paar uur het die soektog voortgeduur totdat die vrou besef dat sy ooreenstem met die beskrywing wat die toergidse uitgereik het.
6. Daar is plantluise wat reeds swanger gebore is.
Wyfies van sommige plantluissoorte kan ander wyfies baar sonder dat hulle ooit 'n mannetjie ontmoet het.
7. Daar is 'n ruspe wat homself "vermom" as voëlmis om roofdiere te vermy.
Die ruspe van die reusagtige swaelstertvlinder het die vermomming na 'n ander vlak geneem: sy voorkoms laat dit lyk soos voëlmis, wat dit vir roofdiere feitlik onaantasbaar maak.