Oorsig van Van Nazareth se werk op Hazendal te sien | Netwerk24
Oorsig van Van Nazareth se werk op Hazendal te sien
Deur Melvyn Minnaar 27 November 2020 08:00
'n Landskap van Herman van Nazareth wat op die wynlandgoed Hazendal te sien is.
Verskeie van die deftiger wynplase besef dat 'n kultuurmengsel bydra tot toeriste-aantreklikheid. Hazendal in die Bottelary-vallei is een wat uitblink, en tans is daar 'n tentoonstelling in die wynlandgoed se mooi uitstalruimte wat vir kunsaanhangers die rit die moeite werd sal maak.
Herman van Nazareth is nie maklik nie en ook nie maklik om in te perk nie. Dit definieer hom sekerlik in sy eie kunsnis. Daarom is sy werk ook vol prikkelende belofte vir die toegewyde kyker. En, omstrede soos hy soms kan wees, is daar talle aanhangers, asook diegene meer sinies. Nietemin verg sy kuns aandag en dié uitstalling is 'n uitstekende mini-oorsig van sy lang loopbaan.
Die kleurvolle Vlaam-Suid-Afrikaner het pas vandeesmaand 84 geword. En alle lof aan Ina Volosin en haar span op Hazendal wat 'n vernuftige klein oorsig van sy kuns netjies en presies uitstal. Daarbenewens is die landgoed se werf met sy poele en tuin uitstekend vir die bonkige beeldhouwerke wat die kunstenaar so graag op ongewone natuurlike plekke staan maak.
Een van Herman van Nazareth se kenmerkende kopbeelde wat in die uitstalruimte op die wynlandgoed Hazendal te sien is.
Die ruimtes van die uitstallokaal in 'n gerestoureerde buitegebou is subtiel neutrale agtergrond vir stelle skilderye wat Van Nazareth se temas oor die dekades uitbeeld.
Die woord "dekades" is van belang omdat dit juis so kenmerkend van sy kuns is dat daar 'n tydloosheid in die konsep, media en uitvoering ingebou is. So energiek uitgesproke soos immer, is sy beste werk dinamies eietyds – toe en nou. Skilderye van dekades gelede en beelde van destyds staan lewend en intrigant tydloos voor jou.
Net hier en daar is in hierdie tentoonstelling is tekens van 'n spesifieke era. ('n Ligte verwysing na pop, byvoorbeeld, of 'n meer jeugdige verf-aanslag.) Andersins wys die werke 'n deurlopende eksistensiële betrokkenheid met die aard van kuns self.
So bekend soos Van Nazareth se lummelbeelde van figure wat iewers tussen die menslike en die dierlike in 'n soort groteske-paradys bestaan, so is die barre eksistensiële portrette van sy voortgaande reeks vooraangesig-"koppe" dramaties in hul primordiale waarheid.
En dan is daar die landskappe. Hier is 'n heerlike muur of meer vol om daardie poëtiese sy van 'n minimalistiese blik te demonstreer. Met hierdie getuienis sou 'n mens kon argumenteer dat sy landskappe van sy beste kuns is.
'n Beeld deur Herman van Nazareth op die wynlandgoed Hazendal.
Sy beste kuns is geanker in 'n lewenslange omgang met die essensiële, amper primitiewe aard van die mens as wese, en dié se eksistensiële teenwoordigheid: sy omgewing, sy landskap en samesyn. Hy het 'n romantiese geloof in die uitdrukkingspotensiaal van die medium en manier, en van vorm, hetsy skilder of beeldhou. 'n Kunstenaar se kunstenaar is hy, al sou hulle nie altyd mekaar in die oë kyk nie.
Hier op Hazendal, waar 'n mens, sy bedryf en die natuur saamtrek, kan ons dié kunstenaar goed en met plesier in die oë kyk.