DIT was seker een van die stilste weke wat ons in baie maande beleef het. Stil in die sin van minder besoekers, hoofsaaklik omdat daar oor die naweek nie rugby was nie, maar ook in die gesprekke.
Ek moet verklaar, dis iets wat ek moeilik glo, maar mense wat so ‘n boek skryf moet seker wees van hulle saak indien hulle nie hof toe gesleep wil word nie.
Sy familie het in die ou dae, soos almal maar gedoen het, baie te perd van punt A na punt B beweeg. Sy swaer Sarel se perd het op ‘n dag op ‘n sand-adder wat in die middel van die pad gelê het, afgekom. Die perd skrik, spring sylings, en Sarel val hard. Hy trek sy rewolwer uit sy skede en lê aan op die slang. “Moet my nie doodmaak nie, asseblief,’ smeek die slang.
Hy spring van die perd af, rig die haelgeweer op die slang, die slang smeek weer om sy lewe, die slang belowe hom drie wense, en Hannes vra ‘n nuwe pak klere met ‘n bypassende hoed.
Hy kry dit. “En ‘n fris lyf soos my neef s’n?” Skielik voel hy hoe hy groei en sy klere se knope begin afspring. “Nou vir die laaste, en belangrikste een. Ek wil so goed bedeeld wees soos hierdie perd.” Hy voel hoe hy verander waar dit saakmaak. Heel tevrede groet hy die slang”
Tuis vertel hy sy familie van sy ondervinding. Hulle is weereens verstom. ‘Maar ek wil julle manne gaan wys waarop ek trots is!”. Die vyf jongmanne in die geselskap volg hom tot agter die waenhuis.