Dit sou nooit jy wees. Almal sou vir altyd lewe. Almal sou vir altyd saam wees. Almal sou saam oud word, almal het mos maar net 'n bad patch. Siektes kom en gaan mos. Hierdie is die onwerklikste tyd van trauma, jy kan of wil nie glo wat jy hoor, wat jy sien en wat gebeur nie. Jou lyf gaan in skok, jou gedagtes speel speletjies met jou. Jy compromise oor alles wat jy glo. Jy praat die sleg dood met mooi, om die hou te versag. Jy bedek die duisternis, en jy glo absolute leuens oor jouself en omstandighede. Jy val vir elke strooihalm van hoop wat voor jou hang.
Jy wil glo, jy wil regmaak, jy wil herstel, jy wil teruggaan in die verlede en alles anders doen, of oor. Jy is so naïef, so konserwatief. Jy glo net die beste, sien net die mooiste, verwag net die beste. Jy weier om bes te gee.
Jou hele lewe STOP in sekondes. Slaap en eet is nou laaste op jou lys, en gewoonlik sien jy nie kans vir mense om jou nie. Jy wil dit uitskree maar jou teleurstelling is nog so rou, so seer. Die vernedering, die ongeloof, al die duisende vrae en onsekerheid. Spin, spin in jou kop.
Haal asem, probeer die seer en die realiteit van wat gebeur, van buite jouself sien. Staan terug, laat jouself die emosies beleef, maar bly in beheer. Moet geen besluite nou neem, niks te vinnig sê en doen nie. Bly rustig, stil en weet Hy is God.