My kleinboet. Vandag moet ek van jou sê… – Bali Drome
ñ Maandag middag 4 uur.
Ek staan langs jou bed, gestroop van myself. Nou is dit net jy. Jou grote kleinboet lyf vol pype, die monitors wat ritmies tik.
Soos ñ drenkeling klou ek jou hand vas, en soek ek na die Dood wat tasbaar oor jou waghou.
Help my net, my God. Hy kan nie nou gaan nie.
Ek gryp in my geheue na iets, iets om aan jou gees te gee. ‘Ek moet sing’, weet ek. En ek sing. In die ICU, terwyl jy met jou koma-asem hortende geluide maak, sing ek vir jou.
‘Jesus min my, salig lot, ek weet dit uit die Woord van God. Al is ek ook swak en blind, nogtans noem Hy my Sy kind. Ja, Jesus min my. Ja, Jesus min my. Ja, Jesus min my, ek weet dit uit Gods Woord.’
Die susters kom versigtig nader, vra of ek ñ stoel nodig het. Nee, nee dankie, ek moet staan. Ek moet vir my boet sing.
‘Laat ons skyn vir Jesus met ñ helder glans. Skitter soos die stêrre, aan die hemel trans. In die donker wêreld, skyn dan skyn. Jy in jou klein hoekie, en ek in myn.’ Ons kleintyd liedjies.
Tussen-in het ek saggies met jou kleinboet gees gepraat. ‘Gees van Benno, draai jou gesig na die lig. God se lig’. En dan weer sing. Oor en oor, asof herhaling die doodsgreep kan losmaak.
Ek het die uur gehad, net die een.
Ses-uur se kant is jy weg.
Die Dinsdag oggend bring ñ jong vriendin van ons oudste dogter vir my ñ papiertjie. ‘Una, ek het hierdie vir Benno gekry’. Ek kyk, maar ek kyk ook nie. Druk dit met Prestic teen die nota bord agter my toonbank vas.
Ek gaan maak myself in ñ agterkamer toe.
‘God, nou is dit net ek en Jy. Jy het hom laat gaan, Jy het ook opgegee. Waar is hy. Want ek sal nie na die mense se stemme luister nie. Hulle probeer troos, maar ek wil nie. Net Jy, net vir Jou sal ek glo. Het Satan hom gekry? Die gif wat hy bo Jou gekies het… waar is hy heen!’
In daardie vertrek, daardie uur, was selfverwyt nog nie by nie. Eers later.
En God het geweet, Ek gaan haar moet wys, moet sê. ‘Jy weet reeds, my kind. Ek het dit vir jou neergeskryf’.
Die briefie, die jong vrou se boodskap.
En daar, teen die nota bord, antwoord God my.
‘Una, ek is so jammer oor julle verlies. God het gesê ek moet vir jou hierdie boodskap bring.’ Jesaja 9:2. The people who walked in darkness HAVE seen the light; Those who dwelt in the land of the shadow of death, Upon them a light HAS shined.
Ons het my kleinboet ñ paar dae later begrawe, almal in wit gekleë.
Ten spyte van sy besluite, ten spyte van sy lewenswyse, ten spyte van die feit dat ek jare reeds opgegee het om hom na Jesus te lei. Ten spyte van al dit, het ons twee se Pa hom self kom haal.
Benno hét die lig gesien, in sy doodsuur, en Sy God erken.
Author travel460Posted on November 21, 2016 Oktober 20, 2017
34 thoughts on “My kleinboet. Vandag moet ek van jou sê…”
November 21, 2016 om 1:25 nm
O, ek het nie woorde nie. Baie liefde.
November 21, 2016 om 1:29 nm
Dankie Anne-marie. Nie geweet vandag gaan ek hierdie een moet ‘face’ nie.
November 21, 2016 om 7:07 nm
November 21, 2016 om 1:30 nm
Jesaja 9:2. The people who walked in darkness HAVE seen the light; Those who dwelt in the land of the shadow of death, Upon them a light HAS shined.
In ‘n enkele vers het jy jou antwoord. Wow!!
November 21, 2016 om 1:36 nm
Jip. Nena se skrywe het my aangemoedig om oor hom te skryf. Maar die selfverwyt, dis die een wat my steeds kan pootjie.
November 21, 2016 om 1:39 nm
Ek kan jou nie eers antwoord hierop nie. Ek voel jammer vir jou, maar ek dink almal van ons doen wat ons doen op ‘n gegewe tyd en besef nie dat dit dalk later tot selfverwyt gaan uitloop nie, omdat dit op daai oomblik al was wat ons kon doen. Moenie te hard wees op jouself nie.
November 21, 2016 om 2:12 nm
Het jy geweet mense wat in die skaduwee lewe het almal een ding in gemeen? Ongeag watter geloof (of gebrek daaraan) wéét elkeen van hulle dat wat hierna kom gaan beter wees. Die besluit om aktief daardie verlossing te gaan soek word ook baie selde impulsief geneem. Skrale troos vir die wat agterbly, maar wees in elke geval tog maar sag op jouself.
November 21, 2016 om 2:24 nm
Dankie Kahuna, jou woorde help my altyd, want jy kom van ñ hoek af van insig.
November 21, 2016 om 3:40 nm
Aaaah my liewe Traveller…sekere wonde kan nie pleisters op kry nie, nie woorde pleisters nie, nie liefde pleisters nie…hulle moet net oopgelaat word om self stadig te heel! Lewe en dood behoort aan God…niks wat jy kon doen of nie doen kon hierdie stop nie! Ek sit stil by jou en laat jou toe om te pyn! Net God het trooskomberse! Skiestog Suster, skiestog vir jou pyn! Hys fine, baie fine…dis die agterbly ding wat so bitter is!
November 21, 2016 om 3:59 nm
Jy skryf flippen mooi. Dankie vir jou komsit by my, Annali.
November 21, 2016 om 4:02 nm
Dankie vir die voorreg en die mooi se…! ek is die enigste oor van 5 kinders, die Lewe het my nie gespaar nie! Ek weet…!
November 21, 2016 om 4:52 nm
Goeiste Anneli!!! Kan ek jou verhaal by een van jou posts gaan lees?
November 21, 2016 om 4:55 nm
Ag ou Traveller…ek weet nie eers of dit al geskryf is nie…maar ek het al wilde danse gedans! Ex nie so goed met my eie dermtrek nie…hou daarvan om dit eers te verteer en dan vir ander op te dis as iets wat kan byvoeg…nie skrikmaak nie! Maar dankie vir jou…!
November 21, 2016 om 4:07 nm
Ek pyn saam met jou.
Ek het ook langs so ‘n bed gestaan. Gestaan en kyk hoe my broer daar lê en veg vir sy lewe, onherkenbaar opgeswel, met sy lyf wat ruk en ruk en ruk.
Ek glo jou as jy sê hy is op die regte plek.
Maar baie baie sterkte.
November 21, 2016 om 6:03 nm
Ai Toortsie. Ek weet jy is ook al deur diep dale. Hierdie boetie- ding vat aan mens.
Carien Steenkamp sê:
November 21, 2016 om 4:51 nm
Ben-Boon lees vannaand saam aan hierdie wat jy geskryf het en hy vee groot trane weg. Jy weet waar hy is en hy is veilig. Ek dink baie aan jou en kan nie eens dink hoe baie jy hom mis nie. Weet net, hy weet dit.
Love you stukkend,xxx
November 21, 2016 om 4:54 nm
Ok, so nou tjank ek van voor af. Dankie vir jou woorde, my sus.
November 21, 2016 om 4:56 nm
Trane was mens se siel skoon. Ek ek jy kuier sommer een van die dae en dan huil ons sommer weer saam,xx
November 21, 2016 om 5:57 nm
Traveller…ek sal die eulogy post wat ek vir my ouboet geskryf het…net vir jou!
November 21, 2016 om 6:00 nm
Dankie Anneli. Hierdie hele storie vandag het nou ou wonde oopgekrap. Ek tjank steeds, want my boetie se vrou het vir my geskryf op reaksie van my post. Mooi geskryf. Dit was nodig. Ek wag vir jou post.
November 22, 2016 om 3:42 vm
Dis ‘n skrale troos dat die dood nie die einde is nie en ons almal vir ewig sal lewe. Dit help nie vir die gemis en pyn en verlange nie, ek weet. Sorry.
November 22, 2016 om 8:27 vm
My vriendin…ek kan ne sê AMEN…..
November 22, 2016 om 9:36 vm
Sjoe ek kry saam met jou swaar vandag. Daar is ook maar dae wat ons moet erken, ek het gedoen wat ek kon, dit is tog al wat mens kan doen. Ja ek het gewens ek kon meer maar ek is toe ook maar net ‘n mens, ek word hartseer, kwaad, ongeduldig, opgewonde, kry af-dae en al daai dinge maar dan is dit ook wat my maak wie ek is. Een ou dingetjie wat ek wel met myself uitgeklaar het dat geen enkele keer wat ek myself uitgekryt, verwyt het, sleg gese het of gemeen was met myself het een blou duit se verbetering of selfs verandering in my lewe gebring nie.
Mag jou hart en siel rus en vrede vind. Wees goed vir en genadig met jouself.
November 22, 2016 om 12:46 nm
November 22, 2016 om 1:56 nm
Daar waar ons vra: ” Dood waar is jou angel? ” Ons sal seker altyd oor baie dinge worstel, wonder en vra, maar in sekere gevalle kom troos die Gees ons want net Hy ken die waarheid. Dankie dat jy jou hart oopmaak.
November 22, 2016 om 2:12 nm
Dankie vir jou inloer Karen.
November 24, 2016 om 7:29 vm
Voel so saam met jou! Het ook al daardie pad geloop! Sterkte!
November 24, 2016 om 7:32 vm
Het die pad ooit ñ regte einde? Of vat dit maar net lank?
November 24, 2016 om 8:02 vm
Nee, dit het nie regtig ‘n einde nie, dit word net makliker om dit te verwerk!
November 24, 2016 om 4:47 nm
So ry ons in die kar oppad na n fliek-verjaardag viering van my kleine Lisa toe ek jou post lees en daar rol die trane…
Ek onthou die tyd so goed! My maatjie ek weet die eina van ons geliefdes se weg wees gaan nooit weg nie, maar selfs in dit is daar n stuk vrede van weet….
Daardie vrede kan net Abba gee. Ek weet jy het dit al gekry.
Tog, bly die eina maar altyd daar
April 25, 2017 om 12:10 nm
‘n Bejaarde Italiaanse liewe vriend sê altyd vir my die hartseermooiste goed wat my telkens laat huil waarvoor ek dan omverskoning vra. ‘Cara mia’, sê hy dan – ‘don’t ever apologize for crying, for crying is the leaking of the soul’. Ek kom vandag eers af op hierdie hartroerende storie van jou Una. Dankie vir die deel. x
April 25, 2017 om 12:15 nm
April 25, 2017 om 12:30 nm
My kleinboet. Ai Kitti. xx
April 27, 2017 om 10:39 vm
My kommentare wys nie op jou laaste skrywe nie???
Vorige Previous post: Volg net die paadjie…
Volgende Next post: Lagmedisyne.
As mens vyf is, en boonop ñ seuntjie...