Verlede jaar was soos die einde van ’n maand voor betaaldag wat vir 365 dae aangehou het. Die smart is soos kondome by ’n universiteit uitgedeel. Net wanneer mens ge-dink het dat die jaar nie nog venyniger kan raak nie, het dit gewys hoeveel teef in hom steek.
Ja, venynig. Daar is nie ’n ander woord om dit te beskryf nie. 2016 was ’n booswig van ’n jaar en een van daais wat uitspattig lag wanneer dit sleg uitgedeel het met ’n donderbui wat dramatiese byklanke verskaf.
Ek sou dink dat 2017 ’n breek sou vat halfpad deur om krag te hê vir die orige ses maande. Dit is mos hoe alles in die lewe werk. Die helfte van die dag is daar mos altyd ’n pouse en ’n lunch.
Ons is amper letterlik gemors – rommelstatus. Is dit nie genoeg vir ’n jaar nie? Moet ons op gespring word terwyl ons lê en probeer huil – ons is droog gehuil.