December 2014 - Hennie Van Deventer
Dec 31, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
My ouers was Johannes Cornelius (Seun) van Deventer van Babanango en Maria Petronella (Baby) Visser van Paardenberg (foto bo). Twee mooi mense gewees!
Maar die kleine Hennie het fluks geleer en het, ondanks die borsie, 'n gesonde man van 74 geword, al 48 jaar gelukkig getroud met Tokkie, en al 18 jaar afgetree hier op Melkbos. Hoe dankbaar moet 'n mens nie wees nie!
Tot siens 2014. Glimlagjaar elke leser toegewens.
LEKKER OM 100 TE WEES!
Dec 22, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Volkbladmense by Heemstede. Van links is Tobie Wiese, Gert Coetzee, Henriette Loubser, Hennie van Deventer, Johan van Wyk en Chris Moolman . Wiets Beukes, Willie Kühn en Andreij Horn was ongelukkig te laat vir die foto.
Ouma Marietjie is ter ruste skuins voor 99 en Bianca Lucas, buurdogter, het vanjaar matriek geskryf. Ek onthou hoe Bianca as 5-jarige in 'n vlinderagtige partytjierok vroeg opgedaag het vir Ouma se 90ste verjaardag. "Dit is my eerste 90ste verjaardag," het sy vrolik verklaar.
Donderdag was ek een van die eerstes by Heemstede op Stellenbosch vir die stylvolle herdenking van die Pers en die Burger se stigting 100 jaar gelede. Die okkasie het vir my dieselfde fassinering ingehou as Ouma se gevorderde verjaardag vir die vyfjarige Bianca, skat ek.
Opgewondenheid om na 18 jaar se aftrede weer soveel ou gesigte te sien, het plek gemaak vir oorstelptenis. Soos kollegas aankom, het 'n loopbaan van 35 jaar in taferele verbygeflits. Dit was ek, 'n jonger Hennie van Deventer, daar in die voorste ry van die fliek terwyl half-vergete tonele hulle afspeel.
Wiets Beukes, latere redakteur van Die Burger, was die eerste Volksblad-gesig wat ek gesien het toe ek einde 1958 met my koffertjie in Bloemfontein aangeryloop kom vir vakansiewerk. Hy het my die aand die redaksiekantoor gaan wys … en die teleksmasjiene – die kloppende hart van die koerant soos berigte vanoor die wêreld instroom. Sjoe.
Ek was in 'n buitekamer in Sewende Laan waar Wiets ook tuisgegaan het. Een van my vroegste herinneringe is die kennismaking op sy draaitafel met die Largo-gedeelte van Antonin Dvorak se Nuwe Wêreldsimfonie in 1958. Die simboliek het my eers na jare getref. Met daardie eerste wankelende tree in die werklike joernalistiek is inderdaad vir my 'n gans nuwe wêreld ontsluit .
En wat 'n wêreld. Watter voorreg was dit nie om daardie wêreld stuk vir stuk te ontdek, om intens daarin te leef en my ten volle daarin uit te leef nie — al het dit soms met stampe en stote en met skades en skandes gepaard gegaan.
Toe ek permanent inval in 1963, het ek en Willie Kühn, slim Nataller en latere redakteur van Beeld en Huisgenoot, gou woonstelmaats geword. In Giel Conradiehof het Tokkie saans kom kuier en kosmaak. Ek onthou huisbesoeke deur ou-dominee McDonald van die Klipkerk wat nie kon kleinkry waar pas die mooi, jong vroumensie in nie. Dan bid hy sommer vir "die twee broers en hul vriendinnetjie!"
Een aand in die kombuis konfronteer die "vriendinnetjie" Willie met die vraag: "Wat is 'n ballas?"
Sy herhaal die woord, en verduidelik die rede vir haar navraag. 'n Seuntjie in haar klas het kom kla 'n maatjie sê sy ballas. Omdat sy – o soete onskuld! – nie geweet het watse ding dit is nie, het sy van die aangeleentheid korte mette gemaak met 'n besliste: "Ag nee, man, gaan sit."
Beeldmense by Heemstede. Salie de Swardt is links.
By Beeld, van 1974 af, was ek en Salie de Swardt gou vriende wat saamgery het kantoor toe. Ons het hard gewerk maar darem nie dag en nag nie – hoewel dit soms so gevoel het. Die moeder van alle partytjies van Beeld se eerste jare het begin as 'n taamlik stigtelike prysoorhandiging vir 'n rugbyraai-kompetisie. Alles was redelik vroeg agter die rug toe Ton Vosloo sy sekretaresse aansê om so twintig plekke te bespreek by Norman's Grill, 'n eetplek suid van die spoorlyn bekend om sy voortreflike kreef.
Feitlik die hele hoofredaksie – Ton, ek, Salie de Swardt en ander wat reeds dood is – 'n paar rugbyspelers (onder wie die Springbokstut Daan du Plessis) en die twee sekretaresses, Gerda Pienaar en wyle Ina le Roux, het gaan aansit.
Daarna het ons gaan "koffie" drink by Ina se woonstel in Bedfordview, waar dit laat begin word het. Van die manne het toe al gesukkel om hul motors in die donker op te spoor, maar nog was het einde niet. Ons het na Salie se huis in Fairlands vertak. Die kopseer was ná 'n dag of so vergete, maar die ramifikasies tuis het nog lank geduur …
Die immergroen Danie Krynauw was hoof van Naspers se tydskrifte toe ek in 1992 by die Nasperssentrum instap as hoof van koerante. Ons was bure in 'n kantoor-suite. Ons het een buitedeur na die gang gedeel en het ons onderskeie domeine betree deur die gemeenskaplike kwartiere van ons twee P.A.'s, Willa (Danie) en Lizette (HvD).
Op die eerste dag, 1 April 1992 (Gekkedag!), was hy my gasheer op my eerste besoek aan die kafeteria Van Alle Kante met die prentjiemooi uitsig na alle kante. Danie het vir die groentjie 'n broodnodige blitskursus in hoofkantoor-kultuur gegee. Hy het my nogal verras met openhartige uitsprake oor sekere persoonlikhede. Ja, hy kon nogal brutaal eerlik wees, dié saggeaarde Danie. Mettertyd het ek agtergekom hy was selde verkeerd in sy oordeel oor mense.
Ek het sy talent beny om selfs in die uitdagendste omstandighede koel en kalm te bly. Na die uwe se eerste paar direksievergaderings het ek aan hom gebieg hoe ek sidder dat 'n bepaalde direkteur my (wat geen M.B.A. was nie!) oor geldsake sou vasvra. Sy advies was pront: moet nooit dat hulle agterkom dat jy nie weet nie; 'n ingeligte raaiskoot is altyd beter as 'n erkenning van onkunde.
Ek het sy raad een keer op die proef gestel. Later het ek ontdek my raaiskoot was ver van die kol. Dit verklaar seker die verwarde uitdrukkling op die betrokke direkteur, Boetie van Zyl, se gesig. Ook die skrander man wat met syfers kon toor en deur kafpraatjies kon sien, was Donderdag daar.
Voorreg vir my gewees, pionierskollegas, om elkeen van julle – en soveel ander – weer te sien. Grys of krom, in weersiens vergeet jy mos die ouderdom. Lekker om 100 te wees. Klink 'n glasie!
SELDSAAM SOOS 'N DRIEPONDNOOT
Dec 20, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Die twee gryses klink 'n heildronk op 'n lang vriendskap langs die Sabie in Sabiepark.
My woonstelmaat, kollega, vriend en vertroueling met baie geheimpies, Ben van Rensburg (83), is vanoggend om 06:30 in die Mediclinic Vergelegen, Somerset-Wes, oorlede. Sy vrou, Rina, met wie hy in Maart 2011 getroud is, was aan sy sy. Het Maandagaand nog saam met Ben 'n wyntjie of twee geniet op Beeld se 40ste verjaardag op die jaarlikse Beeld-geselligheid by Salie en Lisa de Swardt, buite Stellenbosch.
Sou ook nog gister saam met Ben en Rina gekuier het. HUlle sou Melkbos toe kom om saam met 'n spannetjie Volksbklad-kollegas Piet en Petro Theron van Bloemfontein se Goue Bruilof te vier. Gisteroggend het Rina laat weet: 'n Klomp toetse moet op Ben gedoen word. Hulle sal dit nie maak nie. Dat dit so naby aan die einde was, het niemand besef nie.
As huldeblyk herpubliseer ek graag hier 'n hoofstuk oor Ben by sy 80ste in 2011 in my boek Lewensgroot en GROTER. 'n Geweldige tekortkoming van daardie hoofstuk is dat Ben se studentebynaam , Bennie Driepond, nie daarin vermeld is nie. Die wellewende, sjarmante Ben was inderdaad so seldsaam soos 'n driepondnoot.
WIELETJIE-MAN VAN (S)TAAL
DIE bekroonde motorskrywer Ben van Rensburg, 'n gewese woonstelmaat in Bloemfontein, word 'n op-en-wakker 80. By sy geskenkie skryf ek 'n stukkie wat ek versigtig herlees. As jy Ben se toorn wil uitlok, moet jy met die taal mors.
Van my skitterende subspan toe ek in die middel 60's hoofsub was, was Ben die beneukste lid. Verslaggewers se broeke het gebewe as hy hul naam bulder. Van ons ander het met die jare minder rigied geword oor die voorskrifte van die taalghoeroes L.W. Hiemstra en J.J.J. Scholtz, wat by ons ingedril is. Nie Ben nie. Hy bly onversetlik 'n taalpuris.
Koerante en die SAUK jaag gereeld sy bloeddruk op met hul slordige taal; ook met onverskilligheid oor feite – iets wat deesdae algemeen voorkom.
Ben het vele passies. Die bynaam "Ben Wieletjies" verklap ook 'n passie vir motors. Dat hy 'n gerekende motorredakteur geword het, het nie uit die lug geval nie. Hy besit ook 'n versameling speelmotortjies wat 'n klein fortuin werd moet wees.
Een van sy kenmerke as motor-verknogte is sy aandrang op die nakoming van padreëls en -regulasies. Van dag een af het het jy nie saam met Ben gery sonder dat jy vasgegordel is nie. Hy sluit ook van toeka af sy motor se deure, al ry hy net 'n kort entjie. La-a-a-ng ente skrik hom nie af nie. Doerie tyd het hy maklik op 'n Vrydag in Bloemfontein met sy "Kewer" weggespring om in die Kaap te kom kuier. Sondag was hy weer op pad terug.
Ben het 'n passie vir die beroemde/berugte manskoshuis Wilgenhof op Stellenbosch (hy was van 1953 tot 1955 en toe weer in 1959 'n inwoner), vir Suidwes (nou Namibië), vir enigiets van moontlike historiese belang, vir tegnologie, vir goeie wyn, vir sy vriende … Die man se passies hou eenvoudig nie op nie.
Die lojaliteit van oud-Wilgenhoffers is legendaries (dit moet hierdie Kollegeman van Tukkies maar erken). Ek wonder hoeveel het hul lojaliteit al in dieselfde mate in praktiese dade omgesit as Ben. Hy het hom in 'n stadium half morsdood gewerk om 'n register van "Wilgenhoffers" saam te stel.
Praat hy van Namibië, kom 'n glinstering in sy oog. Hy is lief vir daardie ruwe land waar hy in die 50's vier jaar lank gewerk het, en wil net gedurig "sy plek" vir leef en beef gaan wys.
Sy historiese ingesteldheid sien jy in sy gedugte versameling boeke, foto's, plate, CD's, dokumente en wat nog. Ben en sy lewensmaat, Rina Koen, (met wie hy in 2011 getroud is) het begin April uit Langebaan na 'n aftree-eenheid in "Villa Cortona", Durbanville, getrek. Dit is 'n maand later en hulle trek nog altyd, want om hul onderskeie besittings te akkommodeer, bied nogal 'n uitdaging. Skrynwerkers is in en uit soos hulle links en regs ekstra kaste en rakke moet insit. Maar die mure kan ook nie net vol kaste en rakke nie, want al die foto's en skilderye moet hang! ('n Latere trek was na Stellenboch.)
As jy iets wil weet oor die modernste GPS-, rekenaar-, selfoon-, kamera- en elke ander tegnologie, gaan vra maar vir Ben. Hierdie 80-jarige is gedurig aan't opgradeer. En hy weet hoe elke nuwerwetse vurk in elke nuwerwetse hef steek.
In "La Gratitude" in Bloemfontein – waar ons 1965 rond woonstelmaats was – het Ben my leer port drink wat hy in karba's van "Stukvat" in die Paarl bestel het. Van al die dinge waaroor ek aan Ben dank verskuldig is, is daardie bekendstelling aan die "Kaapse kultuur" bepaald vermeldenswaardig. Deesdae geniet ek my wittetjie en hy sy rooietjie steeds terdeë.
Soos sy uitgebreide kring vriende uit sy studentedae, Suidwesdae, SAUK-dae, koerantdae, Toyota-dae en Langebaan-dae sal ek Sondag by Ben se 80-ste 'n glasie op 'n eersteklas-kollega en –kameraad klink. By sy geskenkie het ek geskryf dit is my hoop dat hy die volgende skof met dieselfde warmte vir sy vriende, entoesiasme vir die dinge wat vir hom saak maak en toewyding aan standaarde sal voortsit. Ek wonder net of ek "standaarde" nie liewer met "maatstawwe" moes vervang het nie. Dis dalk beter Afrikaans!
Naskrif: Ben ry ook 'n Honda CR-V. Ek voel nogal in my noppies dat ek op eie houtjie dieselfde motor as so 'n kieskeurige kenner gekies het. Trouens, ek het voor Ben 'n Honda gery.
6 Mei 2011 (hvd)
My WeRELD, OU HENNIE!
Dec 15, 2014 | Hennie van Deventer se Blog
Rolene Strauss, HvD en Gina Marie Tolleson en die gewraakte opskrif oor Anneline Kriel.
'n Vaderlike gevoel (wel, eerder grootvaderlik, om eerlik te wees) wel by my op by die kroning van die skone Rolene Strauss, mediese student by Kovsies, as Mej. Wêreld.
Met die pragtige meisiekind het die Van Deventers via haar oupa Johann en ouma Elsie Strauss 'n jarelange buurmanskaplike band.
Johann (let op die dubbel-n – hy is baie gesteld daarop) en Elsie was ons bure oorkant die straat in die dekade 80 in Dan Pienaar, Bloemfontein. Kan getuig haar stamboom is piekfyn.
Oupa Johann was professor in sosiologie aan Kovsies – 'n kritiese koerantleser met wie ek meermale in debat was, veral oor die politiek van die dag. Hy had destyds die gewoonte om by elke besoek sy besoekersboek onder jou neus te druk. My en Tokkie se name moet dikwels daarin pryk – veral Tokkie s'n. Sy en die liewe Elsie, 'n nooi Avis uit Suidwes (nou Namibie), het nogal heelwat oor en weer gekuier.
Johan is later na die Technikon OVS (nou die Sentrale Universiteit van Tegnologie). HY en Elsie woon al jare in die aftree-oord Noorderbloem in Bloemfontein. Met sy gesondheid gaan dit nie so klopdisselboom nie.
Rolene se pa, Hennie, het as' t ware voor ons grootgeword. Oulike seun gewees, hoofseun van Sentraal en glibberige eerstespan-senter. Hennie is dokter op Volksrust, waar hy begin praktiseer het nadat hy by Kovsies klaar geswot het.
'n Jonger broer, Retief, is ook 'n dokter – narkotiseur, om die waarheid te se. Retief is aktief op een van daardie uitreikskepe wat om die wêreld vaar en 'n helpende hand uitsteek na mense in nood.
Suster, Anize (self 'n mooie meisiekind) is getroud met Bertie Koetsier, 'n senior bestuurder in die verpakkingsbedryf. Sy was my kinders se portuur.
Wonder of buurman Johann nog sal onthou hoe my vrou een oggend in sy arms wakker geword het. Darem nadat sy in die kombuis flou geval het. Buurman se hulp is ontbied omdat die uwe, soos amper altyd, op kantoor was besig om koerant uit te gee.
Pen maar hierdie herinneringe hier neer – my geheue is ook nie meer altyd wat dit moet wees nie. Maar ek onthou darem twee Mej. Wêreld-ervarings uit my jonger dae heel goed.
In 1978 het ek haar daarna uitgevra in 'n uitvoerige onderhoud vir die rubriek Onder Vier Oë in Beeld (wat deur die uwe begin is). Sy was toe 22 – 'n veel ryper en wyser skoonheid. In die onderhoud het sy verkeerde vriende die skuld vir onplesierighede soos daardie gewraakte foto gegee. Sy het die kabaretster Richard Loring by die naam genoem en prontuit verklaar hy het haar misbruik om sy eie loopbaan te bevorder.
Die opskrif by die rubriek was: Verkeerde vriende het Anneline verlei. Die vet was in die vuur. Loring wou al stomende hof toe. Maar daarvan het niks gekom nie. My simpatie, tot vandag toe, is by Anneline – nie net omdat sy so waaragtig mooi was/is nie.
In 1991 het my pad weer met 'n Mej. Wereld s'n gekruis. Gina Marie Tolleson van South Carolina wat die kroon in 1990 gedra het, het saam met Julia Morley (gisteraand ook weer 'n sleutelfiguur) Bloemfontein besoek. Rolprentbaas Boet Troskie het vir hulle 'n dinee in sy herewoning Eden in Millie Krauselaan aangebied. Die uwe was seremoniemeester, aitsa.
In my album van daardie jare het ek 'n foto van haar wat oor my troon. Benewens haar fiere gestalte val die lae hals van haar swart rok op. Het ook 'n reklamefoto van haar met haar kroon op. Daarop het sy geskryf: To the master of ceremonies, Gina.