Ons drink koffie en ek kyk na die opgestopte bokkoppe teen die mure. Ek vra maar deur wie en waar is hulle gejag. Ja, sê die oom, sy een seun was so lief vir jag en die natuur, dis sy klomp trofees. Die tante staan op en verskoon haarself, sy wil glo eers haar pynstillers gaan drink. Die Oom vertel dat die seun drie jaar gelede om sewe uur die aand op n Vrydag deur n rower by n robot in Johannesburg doodgeskiet is. Hulle het hom uit die kar gegooi en met sy kar weggery. Sy Ma het vyf minute voor die voorval nog met hom op die selfoon gepraat en hy het gespot en gesê hy is binne tien minute daar, sy Ma moet die gebakte vetkoek warm hou, die botter moet sommer nog smelt as hy dit aansmeer, en hy soek appelkooskonfyt daarby, dankie Ma. Die seun was altyd vol grappies en dinge. Hulle het die naweek by die seun en sy vrou gaan kuier, dit was n paar maande na die Oom sy eerste operasie.
Die Oubaas vee so met die hand oor sy gesig. Die ander seun, sê hy, die jonger een, hy is in Februarie vanjaar deur n groot lorry vol stene op die pad na Delmas reg van voor gestamp. Hulle moes saag en breek om sy stukkende lyf uit die bakkie te kry. Daar is vyf kleinkinders, maar hulle is ver van hier.
Smooky is klaar groot, blind soos n mol maar sy ander sintuie het oorontwikkel, veral na die aanval op ons so paar maande gelede. Hy het groot geskrik en ek dink dit het sy groeihormone in sy neus en ore verskriklik gestimuleer. Dis al verdedigging wat hy het, as hy voor die tyd kan hoor of ruik hier kom moeilikheid. Hy hoor die sagte voetval van n vreemde kat drie uur in die nag buite ons huis op die grasperk. Hy kan n veldmuis teen n hoë spoed jaag deur net sy neus op die grond te hou, en hy vang hulle soms!
Nou kyk ons sokker, ek en my blinde hond. Bafana speel gelykop en ek begin drome kry oor die worldcup. Toe wen ons vir Frankryk en ek gaan koop dadelik vir my n goudgeel vuvuzela. Ek blaas en Smooky huil sulke lang note soos n wolf. Dit help niks, Bafana hou aan verloor. Ek bêre die vuzela en Saterdag haal ek hom weer uit toe die Bokke teen die All Blacks daar in Soweto speel. Ek blaas verwoed en Smooky huil kliphard saam. Dit werk en ons wen. Maar toe haal hulle vir klein Hougaard van die veld af en later ook vir Jean Smith die Vrystater. Onmiddellik is daar n insinking in ons spel en wragtig hier kom die All Blacks en wen ons.
Pietertjie, belowe nou vir oom, jy haal nooit weer n goeie speler van die veld af nie, nooit nie. Ja en ek het die vuvuzela nou maar as speelding vir Smooky gegee, hy kan daarmee maak wat hy wil. Daai ding bring net bad luck vir my spanne.
Die boom stoot sy pienk blomme eers as die nagtemperatuur nie meer vriespunt haal nie. Die ou langhaar wolf strompel uit sy grot en asem die lentelug gulsig in. Hy sien hoe die Augustuswinde oor die vlaktes waai, die rooigras se sade wuif soos hande in die wind, miskien kom die lentereën vroeg vanjaar.
Dit was n lang winter hierie, pyne en siekte het hom in sy grot gehou. Hy strek sy stywe bene een vir een en luister hoe sy verkalkte skarniere kraak soos hulle stadig weer in regte plekke val.
Die oggendson laat die bloed gou weer loop. Oor die los klippes voor sy grot struikelstap hy stadig windop in die rigting van die reuk. Sy krom lyf is maer en dun, sy hare gekoek en grou, die brandwag dassie hou hom dop en sien dat sy ou vyandf vanjaar geen gevaar sal inhou nie. Hy is en lyk gedaan.
Hy het dit wragtig weer gemaak. Verlig of teleurgesteld maak nou nie saak, hy moet daardie skaaplam kry.