Henri IV, die eerste "media" koning in die Franse geskiedenis - Verskeie
Henri IV, die eerste "media" koning in die Franse geskiedenis
Tuis ›Studies› Henri IV, die eerste "media" koning in die geskiedenis van Frankryk
The Between Words of the Deligued Manant en die Maheustre
In sy (her) verowering van mag na die sluipmoord op Henri III op 2 Augustus 1589 onder die mes van Jacques Clément, kon Henri IV verskeie gebeure van sy brose regering begelei en betwis deur wat 'n 'veldtog' genoem kan word. media ", as ons die ietwat moderne karakter van hierdie uitdrukking sal verskoon.
Hierdie plakkaatafdruk deur Jean Le Clerc (1586-1633) is in 1594 wyd versprei toe 'n groot deel van die koninkryk nog in die hande van ultra-Katolieke Leaguers was. Die bord, rue Saint Jean de Latran, getiteld "La Salamandre", het in 1601 "La Salamandre royale" geword.
In hierdie gravure beslaan drie emblematiese karakters, elk deur 'n legende benoem, die grootste deel van die toneel:
1. « Die liga » word voorgestel in die vorm van 'n ou vrou wat 'n versterkte stad verlaat - net soos 'n meerderheid stede aan die einde van die XVIe eeu - en - ten slotte - wys sy ware gesig deur die masker van skynheiligheid te verlaat. Die slaghuis wat aan sy gordel hang, is 'n woordspeling oor die van van Jean Boucher (1548-1646), wat toe een van die felste predikers in die Liga was. Die wêreld rondom dit is 'n wêreld van dorheid en droogte.
2. « Die maheustre » (hierdie woord het 'soldaat' beteken, en is veral onder die aanhangers van 'n protestantse soldaat verstaan), het die gesig van 'n ruiter, partydig van Hendrik IV: hy is maklik herkenbaar aan sy lang wit sjaal; hy swaai nie die swaard, wyslik in sy skede geberg nie: sy hand, wat nie meer 'n ysterhandskoen het nie, maak 'n hartlike gebaar gerig op die sentrale figuur. Hy is die dapper verdediger van 'n edele saak. Die kommentaar wat die beeld vergesel, kwalifiseer hom as 'n 'vrygewige soldaat'. 'N Hemelse reën (regterkant van die gravure) bring, in oorvloed,' mooi ore ', 'n belofte van weelde en welvaart, wat kontrasteer met die steriliteit wat die linker gedeelte van die gravure omring' The League '. Vir baie tydgenote, in die besonder die inwoners van die stede, wat 'n tydperk van skaarsheid en skaarsheid geleef het, was dit toe die belangrikste saak om te sorg dat daaglikse voedsel.
3. « Le Manant ", tussen hierdie twee karakters, in die middel van die beeld, draai sy rug op die Liga en waai sy hoed in 'n vriendelike gebaar na die Maheustre wat voor hom kom: hy is 'n "gedelegeerde" boer. Hy het uiteindelik sy oë oop en het die Unieparty ('n ander naam vir die Liga) vir altyd verlaat om nader aan die trotse en vreedsame ridder te wees.
Terwyl die agtste godsdiensoorlog (1585-1598), wat baie provinsies van die koninkryk bebloed het, nog lank nie verby is nie, is hierdie propagandagravure bedoel om ten volle gerusstellend te wees oor die bedoelings van die oorwinnaars: dit sê dat geen vergelding, dat geen wraak sal geneem word op die inwoners van dorpe wat steeds lojaal is aan die Bond wat hulle aan Hendrik IV sal onderwerp nie.
Hierdie beeld is slegs een voorbeeld onder tientalle ander, wat wyd versprei word in die koninkryk deur Paryse graveurs wie se name steeds terugkom: behalwe Jean Le Clerc, moet ons ook noem Thomas de Leu en Léonard Gaultier, uitgewer en handelaar. afdrukke, gevestigde rue Saint Jacques.
Hierdie gravures getuig daarvan dat Hendrik IV geweet het hoe om 'n teenbeeld te 'fabriseer' om te reageer op die een wat hom as 'n demoon beskryf het. Inderdaad, ten tyde van sy toetrede in 1589, was die koning nog steeds protestant - hy het in 1593 tot bekering gekom - en deur die Leagaing-priesters voorgestel as die vleeswording van die duiwel. Om op kritici te reageer, kan hierdie teenbeeld slegs positief, gerusstellend, strelend wees om die openbare mening ("Le Manant") te oortuig van die korrektheid en regverdigheid van die saak van die eerste Bourbon, teenoor die kenmerkende voorbeeld van die wit pluim en die wit Maheustre-serp, 'n ware versamelpunt.
Dit was in die somer van 1589 dat die wit sjaal die 'merk van die koning' geword het, 'n teken van erkenning in die leër, terwyl die portrette van Henri de Navarre vermenigvuldig is, vergesel deur hierdie identiteit wit (pluim of sjaal). , om hom die soewerein van die 'nasie van Frankryk' te maak, vergesel deur skilderye, plakkate, geïllustreerde boeke: al die dorpe wat een vir een saam met Henri IV saamtrek, 'feeste van wit serpe' gereël het. »Om hul gevoelens van die herstelde monargie te vertaal en sodoende die mitiese figuur van 'n toeganklike koning te bou, naby sy onderdane. Deur hierdie wit identiteit te dra, het elkeen van die Franse op 'n manier 'n portret van die koning geword.
Deur die aantal en die verskeidenheid van die beelde wat die begin van sy regering omring het (wenner in die hart van die gevegte, ruiterportrette, sy gesigbeelde ...), was die eerste van die Bourbons ongetwyfeld die eerste "media" -koning in die geskiedenis. van Frankryk. Henry IV, wat die sterkte van die beeld erken, was inderdaad 'n 'meester van kommunikasie'.