Van die stappers in hul groep het vertel dat baie van hulle al die Camino staproete gestap het, maar dat hulle nog nooit iets beleef het soos die “Eden to Addo Corridor Walk” op enige ander plek in die wêreld nie.
Friena was die enigste in die groep wat ’n voltydse beroep beoefen. Al die ander stap elke dag van hul lewens en was verstom dat sy die roete klaargemaak het.
Sy sê sy kan nie in woorde haar ervaring reg beskryf nie. “Jy doen fisies boendoe bashing, want daar is nie ’n paadjie vir jou uitgelê nie.”
Die gids het die laaste aand vir hulle gesê dat daar geen manier is hoe jy hierdie ervaring in woorde aan iemand kan oorvertel nie. “Jy moet dit beleef om dit te verstaan. Dit was ’n ongelooflike belewenis vir elke persoon in die groep.”
Die derde dag was hulle in ’n rivierbed en het sy bekommerd na die krans geloer waarteen hulle moes uit.
“In daardie rivier het ek vir die gids gesê: ‘hoe kom ek hieruit?’ Sy het vir my gesê: ‘jy stap hieruit.’ Daar het ek geleer jy stap daaruit, tree vir tree, een voet voor die ander, teen jou eie tempo. Van toe af het ek gewéét, ek kán dit doen.”
Sy beskryf die groep wat saam met haar en haar suster gestap het, as “fantasties. Hulle is daar vir motivering, lag vir mekaar en wag vir mekaar. Dit wat ons in hierdie groep gedeel het, sal jy nooit weer deel met iemand anders nie. Jy is dan vir drie weke elke dag die hele tyd in mekaar se geselskap.”
Dit was juis in hierdie Langkloofgebied wat hulle van die mooiste vrugtebome op boere se plase gesien het. By die rivier is hulle egter gemaan om nie van die rivierwater te drink nie, want die boere gebruik gif vir hul uitvoervrugte.
By Geelhoutbos het hulle oorgeslaap en was daar ’n huis tot hul beskikking waar hulle vir die eerste keer ’n warm stort kon gaan neem.
Vanaf Geelhoutbos het hulle die pad gevat Rooihoek toe. Sy sê dat ’n foto nie eers hierdie besondere prentjie, van hoe rooi die berg is en die weerkaatsing daarvan in die water, sal kan vasvang nie.
Vanaf Bergplaas het sy besef dat sy nie meer agterbly nie en dat sy gemaklik begin saamstap. “’n Mens word fiks op die pad.”
Dit is vanaf Bergplaas wat hulle oor die laaste Baviaansberge geklim het. “Ons het op die berg se kruin gestap, ’n klim van 1 200 meter tot daar.”
Oor klippe en takke, “waar jy mooi moet kyk waar jy jou voet neersit, of jy slaan neer,” het hulle uiteindelik 16:00 by die kamp aangekom vir “middagete”.
Met net ’n paar kilometer oor, het die gids vir Friena gesê dat sy en Rosslin Els (van Thabazimbi) voor moet kom.
Friena onthou nog hoe sy vir “Ross” vertel het dat sy die volgende dag vir ’n rolstoel gaan vra vliegtuig toe, want sy glo nie sy gaan dit maak nie.
Hulle het opgekyk en ’n bakkie in die verte sien staan en aangeneem dit is een van die spanne wat vir hulle wag met iets te ete.
Dit was egter nie die eindbestemming vir die stapgroep nie. Willie en Dappie het gery en vir hulle in Kirkwood gaan wag. Die groep moes nóg agt kilometer aflê tot by die kamp.
Elke tree tot by hul laaste kampplek was die moeite werd, want by die eindpunt het ’n feesmaal, baie beter as wat jy nog ooit op Survivor gesien het, vir hulle gewag.
• Eers op die 20ste dag het hulle vir die eerste keer reën gekry. Op hul laaste oggend het hulle tot 10:30 in misreën gestap.
– Natuurlik moes Friena, as taalonder-wyseres, ’n paar spelreëls aan hulle verduidelik. “Ons het ongelooflik baie sports gehad!”
– Colin Wylie was in beheer van die uitstappie. “Hy moes verantwoordelikheid neem vir die groep. Hy moet ’n ongelooflike mensekennis hê. Op die derde dag het hy vir my gesê: ‘jou kop is reg, jy sal dit maak.’ Dit terwyl ek nog nie eers behoorlik met hom gepraat het nie.”
– Fran (Friena kan nie haar van onthou nie) is die gids wat vir hulle loopplek moes soek, as daar eenvoudig nie ’n roete was nie. “Hulle noem haar die path finder. Sy soek ’n pad in die veld as daar nie een is nie. Sy is fenominaal.”
• Met die hulp van die gidse is daar baie voëls gesien en geïdentifiseer, baie wild gesien en selfs luiperdspore gekry. “Hier-die mense het ’n passie vir die natuur en bos.”