Franse beleg van Cadiz, 5 Februarie 1810-24 Augustus 1812 - Inligting
Verdediging van Cadiz
Die Barrosa -veldtog
Die beleg van Cadiz van 5 Februarie 1810-24 Augustus 1812 was die langste en waarskynlik die belangrikste van die vele beleërings wat die Skiereilandoorlog onderstreep het. Gedurende twee en 'n half jaar het die verdediging van Cadiz verhoed dat die Franse hul verowering van Andalusië aan die begin van 1810 kon voltooi, 'n groot deel van Marshal Soult se leër van Andalusië vasgemaak (daar was selde minder as 20.000 Franse troepe in die stad) , en gee die Spaanse en hul Britse bondgenote 'n ideale basis vir amfibiese operasies langs die suidkus van Spanje.
Daar was amper geen beleg nie. In Januarie 1810, toe die Franse Andalusië vanuit die noorde binnegeval het, was Cadiz feitlik sonder garnisoen. Selfs nadat die Franse verby die Spaanse leërs in die noorde van Andalusië gedwing het, het die stad leeg gebly. Slegs die optrede van die hertog van Albuquerque en die Franse besetting met Sevilla het die stad gered. As maarskalk Soult (destyds die stafhoof van koning Joseph) 'n klein mag in die rigting van Cadiz losgemaak het toe die Franse Cadiz genader het, sou hulle ver voor die Spanjaarde aangekom het, maar geen Franse troepe is na 2 Februarie, die dag na koning, na Cadiz gestuur nie Josef het Sevilla binnegegaan. Marshal Victor, aan die hoof van sy I Corps, het die reis binne vier dae afgelê en op 5 Februarie buite die verdediging van Cadiz aangekom.
Victor was twee dae te laat. Toe die Spaanse junta in Sevilla besef het dat hulle in ernstige gevaar verkeer, het hulle elke beskikbare leër teruggeroep na Andalusië. Niemand kon moontlik betyds arriveer om Sevilla te red nie, maar een, die Army of Estremadura onder die hertog van Albuquerque, het Andalusië bereik voor die val van Sevilla. Op 24 Januarie, toe hy 'n punt twintig myl noord van Sevilla bereik het, is hy beveel om na Cordova te gaan, vyf en vyftig myl na die noordooste. Dit was duidelik 'n belaglike opdrag, want daardie oggend het die Franse Cordova ingeneem. Teen 27 Februarie het die verkenners van Albuquerque kontak gemaak met die opkomende Franse leërs, en hy het verneem dat die sentrale junta Sevilla verlaat het. Albuquerque het die vrymoedige besluit geneem om sy bevele om Sevilla te verdedig te ignoreer en eerder suidwaarts terug te trek na Cadiz.
Dit was 'n noodlottige besluit. Op 3 Februarie het Albuquerque sy 12 000 man na Cadiz gelei. Twee dae later het Victor aangekom en die stad ontbied om oor te gee. Generaal Venegas, die goewerneur van Cadiz, het die dagvaarding geweier. Dit was omtrent so naby as wat die Franse ooit die stad sou inneem. Victor het berig dat hy swaar beleggewere en tyd nodig sou hê om 'n vloot klein bote te bou. Koning Joseph het 'n kort besoek aan Cadiz gemaak en tot 'n nog somberder gevolgtrekking gekom en aan Napoleon geskryf om die gebruik van die Franse Mediterreense vloot in Toulon te vra. Napoleon het hom van die hand gewys en was nie bereid om 'n vlootnederlaag deur die Britse Middellandse See -vloot te waag nie.
In 1810 was Cadiz ideaal geleë om 'n beleg te weerstaan. Die stad was geleë aan die noordelike punt van 'n vier myl lange sanderige skiereiland, wat self die noordelike hoek van die driehoekige Isla de Leon gevorm het. Hierdie skiereiland, wat noord-tot-suid parallel met die vasteland loop, het 'n natuurlike golfbreker gevorm vir die binne- en buitehawens van Cadiz. Die Isla de Leon is van die vasteland geskei deur die Rio Santi Petri, 'n soutwaterkanaal wat van die suidoostelike hoek van die binneste hawe na die see geloop het. Hierdie waterweg is omring deur soutmoerasse, wat die Franse verhinder het om maklik die kanaal te bereik, terwyl die kanaal self deur Spaanse kanonbote gepatrolleer is. Die enigste brug, by Zuazo in die oostelike hoek van die eiland, is deur die Spanjaarde vernietig, en die enigste benadering tot dit was langs 'n smal weg. Op geen stadium tydens die beleg het die Franse probeer om die kanaal per boot oor te steek nie. Hierdie front is beskerm deur die vlootarsenaal van La Carraca aan die noordkant en die kasteel van Punta de Santri Petri aan die suidekant.
As die Franse daarin geslaag het om die Isla de Leon te bereik, sou hulle die probleem ondervind het om vier myl langs die smal skiereiland wat die eiland met Cadiz verbind, te vorder. Halfpad langs die skiereiland, op 'n punt waar dit slegs 200 meter breed was, was 'n deurlopende versterkingslyn, die Cortadura of die Barry van San Fernando genoem. Tensy die Franse op een of ander manier daarin geslaag het om die Britse vloot uit die see te vee, sou hulle die hele tyd op die skiereiland onder vlootbomaanval gewees het. As hulle daarin geslaag het om verby die Cortadura te kom, was Cadiz self beskerm deur 'n sterk versterkingslyn, op 'n voorkant van 400 meter breed en met diep water aan beide kante. Enige Franse geweerbatterye wat Cadiz in die gesig staar, sou sleg gewees het deur die Spaanse gewere van Cadiz en die Britse en Spaanse gewere van die vloot.
Die enigste moontlike swak punt in die verdediging van Cadiz is gevorm deur die skiereiland van die Trocadero. Dit skei die binne- en buitekant van die hawens en kyk na 'n wyer punt op die skiereiland wat na Cadiz lei. Beide kante van die ingang na die binneste hawe van Cadiz is deur die Spanjaarde versterk, met die forte van San José, San Luis en Matagorda op die Trocadero en Puntales -kasteel op die skiereiland. Matagorda is 3 000 meter van die suidpunt van die stad Cadiz af, maar slegs 1200 meter van Puntales af. Die swaarste Franse artillerie het toe 'n reikafstand van ongeveer 2500 meter gehad, en selfs die massiewe mortiere wat die Franse later in die beleg gebou het, kon slegs 'n enkele dop in Cadiz afvuur. Voordat die Franse aangekom het, is die drie forte op die Trocadero vernietig, maar as die Franse dit reggekry het om hulle te vang en te herbou, kon hulle Puntales bombardeer en dit moeilik maak vir skepe om gedurende die dag in en uit die binneste hawe te verbygaan.
Dit het 'n geruime tyd geneem voordat marskalk Victor besef het dat die kans dat 'n gereelde beleg min of meer sou slaag, min was. Hy het begin met 'n vergeefse poging om hom oor die kwelder te dwing om die Rio de Santi Petri te beskerm. Nadat dit misluk het, het die Franse hul hoofkamp teruggeneem na Chiclana en 'n poging aangewend om die vlootarsenaal van La Caracca te vang, sonder sukses. Victor se volgende mikpunt was die buitelandse fort van die Matagorda. Dit is oorspronklik deur die bondgenote vernietig, maar op 22 Februarie het 'n mag van Britse ingenieurs, ondersteun deur 'n onderneming van die 94th Foot, hierdie fort herbou en herbou. Victor het die vang van die Matagorda sy hoofdoel vir die volgende twee maande gemaak, in die hoop dat hy dit as basis vir 'n aanval op die Puntales kon gebruik. Twee maande se swaar bombardement het gevolg, voordat die Britse garnisoen op 22 April teruggetrek is. In twee maande het die garnisoen van 140 mense 64 doodgemaak en gewond. Die Franse beset die Matagorda, maar al wat hulle kon bereik, was 'n onderbroke artillerie -tweegeveg met die Puntales - die twee versterkings was regtig te ver van mekaar om ernstige skade aan mekaar te berokken, terwyl Britse en Spaanse skepe nog kon deurgaan en saans uit die binneste hawe.
Die stryd om die Matagorda is onderbreek deur 'n orkaan wat van 6-9 Maart gewaai het. Tydens hierdie storm het een Portugese en drie Spaanse skepe van die lyn op die Franse besette kus gewaai. Toe hulle dit sien, word 'n groep Franse gevangenes in die tronk vasgehou Castilla het hul wagte oorrompel en daarin geslaag om naby genoeg aan die kus te dryf sodat 600 gevangenes kon ontsnap. 'N Tweede poging eindig in die dood van die meeste gevangenes toe die skip op 'n modderbank binne die artilleriegebied van die Spaanse gewere dryf.
Teen Mei 1810 was die garnisoen van Cadiz 26 000 sterk. Enige kans dat Victor die stad sou inneem, was nou weg, en in plaas daarvan was hy in die posisie om die suide van Andalusië te beskerm teen die sterk Spaanse en Britse magte in die stad. Cadiz het 'n sentrum geword vir geallieerde operasies in die suide van Spanje, en 'n reeks ekspedisies is langs die kus geloods
1811 was die bekendste van al die ekspedisies wat vanaf Cadiz gelanseer is. Aan die begin van die jaar het maarskalk Soult Estremadura binnegeval en Victor ietwat geïsoleerd rondom Cadiz gelaat. Die Britte en Spaanse het besluit om hiervan voordeel te trek deur 'n leër ten suide van die Franse linies te laat land. Hierdie mag sou dan noordwaarts vorder en Victor dwing om 'n deel van sy leër uit die lyne te trek om dit in die geveg die hoof te bied. Dit sou die troepe wat in die garnisoen oorgebly het, 'n kans gee om die Franse beleëringslyne aan te val, en die Franse sou selfs gedwing het om die beleg te laat vaar. Nadat hy troepe aan Soult verloor het, was Victor in die minderheid in Cadiz. Hy het 19 000 troepe in die lyn gehad, waarvan slegs 15 000 in 'n veldleër gebruik kon word, terwyl die res ingenieurs, kanonniers of mariniers was. Die Spaanse het 20.000 troepe in Cadiz gehad, die Britte 5.000-6.000.
Hierdie ekspedisie het goed begin. 10 000 Spaanse troepe onder generaal La Peña en 5 000 Britse en Portugese troepe onder generaal Graham bereik Tarifa einde Februarie en begin met hul opmars noordwaarts. Toe die bondgenote sy linies nader, kon Victor slegs 10 000 man vir sy veldleër vind, maar het 'n plan beraam om die bondgenote teen die kus vas te trek. Die slag van Barrosa (5 Maart 1811) het twee derdes van Victor se leër deur Graham se Britse troepe verslaan terwyl La Peña staan ​​en twee kilometer agtertoe kyk. Die dag na die geveg weier Graham om onder La Peña te dien en keer terug na die Isla de Leon, die volgende dag deur La Peña. Die Franse het groot skrik opgedoen, maar die beleg het voortgegaan.
Wellington se groot oorwinning by Salamanca het die Franse beleg van Cadiz beëindig. Op 12 Augustus 1812 bereik die eerste amptelike nuus van die geveg Soult, in die vorm van 'n bevel van koning Joseph om Andalusië te laat vaar en na Toledo te marsjeer. Alhoewel hy teen hierdie bevel protesteer en Joseph probeer oortuig om saam met hom in die suide te kom, het Soult geen ander keuse gehad as om te gehoorsaam nie. Op 23-24 Augustus vernietig Soult die swaar gewere rondom Cadiz, onder die dekking van 'n verwoede artilleriebombardement, voordat hy op 24 Augustus enigiets vernietig wat nie weggedra kon word nie, en na twee en 'n half jaar het die Franse die lyne om Cadiz laat vaar.
Deur Andrew Bamford
Tussen 1810 en 1814 het die Britse leër 'n militêre teenwoordigheid in die Spaanse stad Cadiz behou. Dit was nie net 'n kwessie van politieke belang nie, as gevolg van die Britse behoefte om te verseker dat die stad nie na Frankryk val nie, maar dit het ook strategiese voordele inhou. Saam met die magte van dieselfde grootte wat op Gibraltar gehandhaaf word, kan troepe uit die Cadiz -garnisoen gebruik word vir offensiewe operasies langs die aangrensende kus, en dit was duidelik die geval tydens die Barossa -veldtog van 1811, toe die Britse kontingent van Graham en rsquos onder La Pena mannekrag benut het garnisoene. Boonop kan troepe deur Cadiz na die hoofveldleër onder Wellington gedraai word, sodat hulle gewoond kan raak aan die Iberiese klimaat voordat hulle met 'n aktiewe diens kan begin. Op soortgelyke wyse kan eenhede wat weens 'n streng diens by die veldleër in 'n swak toestand verval het, na Cadiz gestuur word om hulself te herstel, terwyl dit steeds beskikbaar is vir vinnige herroeping indien nodig.
Ten spyte van hierdie belangrikheid, is die samestelling van hierdie mag en sy interne organisasie nog nie voorheen uiteengesit nie. Deur inligting uit die operasiejoernaal te gebruik wat onder die opeenvolgende Britse bevelvoerders gehou is,  aangevul met bykomende besonderhede uit hul korrespondensie met Horse Guards,  kan die veranderende organisasie van die mag gevolg word om 'n aanvulling te bied op C.T. Atkinson & rsquos met besonderhede van die hoofleër onder Wellington.  Boonop kan maandelikse opbrengste wat in die National Archives gehou word, die sterkte van die betrokke eenhede en hul verliese opgespoor word.  Regdeur hierdie artikel is die eenhede sterkpunte slegs vir rang en lêer gegee, en word dit in die vorm gegee (effektiewe sterkte/totale sterkte).
Vanaf die begin van die Skiereilandoorlog is dit as 'n belangrike doelwit vir Brittanje beskou om te verseker dat Cadiz, wat 'n belangrike en strategies belangrike vloothawe was, nie in Franse hande val nie, en dit het uiters onderduimse en uitdagende pogings tot dwang tot gevolg gehad die Spanjaarde om 'n Britse garnisoen toe te laat om die plek binne te gaan. Sulke maatreëls is suksesvol toegepas om die Portugese te laat land op Madeira, maar met betrekking tot Cadiz, 'n natuurlike en onvermydelike vermoede van die ou vyand, wat immers tot onlangs besig was met die handhawing van 'n blokkade van die dieselfde stad, beteken dat geen magte mag land nie. Britse voorbereidings het gevorder tot die aanvang van 'n brigade uit Lissabon in Februarie 1809, bestaande uit:
Kommandant van die mag: generaal -majoor John Randoll Mackenzie
2/9 (Oos -Norfolk) (528/630)
29ste (Worcester) (605/634)
4de Kompanie, KGL Artillery (Geen data) 
Die Spaanse weier om Mackenzie toe te laat om te klim, en sy troepe keer op 11 Maart terug na Lissabon.
Tot in die herfs van 1809 was Cadiz uitsluitlik deur die Spanjaarde opgeneem, terwyl die Britse pogings toegespits was op die veldtogte van Porto en Talavera. Die situasie het egter drasties verander met die ineenstorting van die Spaanse leërs in die suide van Spanje na die onttrekking van Wellington & rsquos na Talavera en die Spanjaarde se verdoemde pogings om die mislukte offensief met een hand voort te sit. Spaanse nederlaag op Ocana op 18 November -1919e 1809 het die daaropvolgende Franse rit deur Andalusië toegelaat, en slegs 'n skraal en ongeorganiseerde mag het Cadiz agtergelaat.  Die terugkeer van die geallieerde magte op die eiland Leon, 24 Februarie 1810, kort na die aankoms van die eerste Britte, beskryf die Spaanse magte onder kaptein -generaal, die hertog van Albuquerque, soos volg:
Kavalerie: 1 710, met 1 050 perde wat ongeskik is vir diens
Eerste afdeling 2,839
Tweede afdeling 2,430
Onafhanklike bataljons 2 740
Totaal, 12 776
Daar is ook opgemerk dat daar tussen twee en drie duisend vrywillige infanterie diens doen in Cadiz & rdquo.  Daarteenoor het die Franse op 10 Januarie 1810 55.723 effektiewe ranglêers in die drie Corps d & rsquoArm & eacutee wat in Andalusië bedrywig was, waarvan die 21.882 mans van Marshal Victor & rsquos I Corps direk teen Cadiz opereer het.  Hierdie ongelykheid in getalle dwing die Spaanse om die behoefte aan hulp te aanvaar.
Ten gunste van die Spaanse verdedigers en die bondgenote wat binnekort by hulle sou aansluit, was die feit dat Cadiz 'n natuurlike vesting was, uiters moeilik om uit die land aan te val. Alhoewel hierdie artikel nie bedoel is om 'n verhaal van die gebeurtenisse van die beleg te wees nie, is 'n begrip van die geografie van die stad en sy omgewing nodig om te verstaan ​​waarom so 'n aansienlike garnisoen nodig is en om die ligging van die verskillende punte waar troepe gepos is.
Soos uit die kaart hierbo gesien kan word, was die stad Cadiz aan die punt van 'n lang sandspoeg wat uitloop van die Isla de Leon, wat self deur soutmoerasse van die vasteland geskei is. Franse belegingsoperasies was gekonsentreer rondom die twee gebiede wat op die kaart gemerk is as Franse kampe, en dit in die noorde was aanvanklik gemoeid met die vermindering van Fort Matagorda, wat aan die begin van die beleg in geallieerde hande gebly het. As gevolg van die sterkte van die posisie van Cadiz/Isla de Leon, is daar geen aktiewe pogings tot aanranding aangewend nie, en die situasie het die karakter van 'n blokkade aangeneem. Die geallieerde marine -superioriteit het egter beteken dat die Franse nooit kon hoop om die stad heeltemal van voorraad en versterkings af te sny nie. Seapower het ook teenaanvalle op die belegers vergemaklik: die handhawing van 'n militêre teenwoordigheid sou die Britte dus nie net toelaat om hul bondgenoot te versterk nie, maar ook om die Franse terug te slaan.
 & ldquoJournaal van die verrigtinge van die Britse leër wat in Cadiz dien en die I. van Leon & rdquo [hierna aangehaal as Cadiz Journal], in TNA, WO28/339-341.
 Ingesluit as bylaag II by Sir Charles Oman, Wellington& rsquos Army 1809-1814 (Londen: Edward Arnold, 1913), pp. 343-373.
 Lys van eenhede van Ron McGuigan, & ldquoThe Origins of Wellington & rsquos Peninsular Army, Junie 1808-April 1809 & rdquo, in Rory Muir et al, Binne Wellington en rsquos Skiereilandse leër 1808-1814 (Barnsley: Pen and Sword, 2006), bl. 64 sterkpunte van die terugkeer van Britse magte in Portugal, 1 Maart 1809, in TNA, WO17/2464. Die KGL -artillerie met Mackenzie word onverklaarbaar teruggestuur en bestaan ​​uit slegs vier ranglêers van die 2/9th ingesluit manne van die 1/9de wat in Portugal oor was toe die hoofliggaam van die senior bataljon saam met Moore na Spanje gegaan het. Daar kan aanvaar word dat die grootste deel van die nie-effektiewe rang en lêer in Lissabon gebly het.
Dit is die hoofstad van die provinsie Cadiz, een van die agt wat die outonome gemeenskap van Andalusië uitmaak. Cadiz, een van die oudste wat deurlopend bewoon word
comarcas provinsiale gebiede of provinsies in die provinsie Cadiz Bahia de Cadiz Baai van Cadiz Campiña de Jerez Platteland van Jerez Campo de Gibraltar
Cadiz -katedraal Spaans: Catedral de Cadiz Catedral de Santa Cruz de Cadiz is 'n Rooms -Katolieke kerk in die suide van Spanje, en die setel van die
Cadiz Club de Futbol, ​​S.A.D., eenvoudig bekend as Cadiz, is 'n professionele voetbalklub in Cadiz Andalusië, Spanje. Dit word in 1910 gestig en speel in Segunda
in Cadiz -nuus afkomstig van Lagos, Portugal in die Algarve, met inligting oor die teenwoordigheid van 'n Engelse vloot. Op daardie oomblik was daar 'n paar in die Baai van Cadiz
Universiteit van Cadiz in Spaans: Universidad de Cadiz wat algemeen bekend staan ​​as UCA, is 'n openbare universiteit in die provinsie Cadiz Andalusië
Baai van Cadiz is 'n watermassa in die provinsie Cadiz, Spanje, langs die suidwestelike kus van die Iberiese skiereiland. Die Baai van Cadiz grens aan
Die beleg van Cadiz was 'n beleg van die groot Spaanse vlootbasis van Cadiz deur 'n Franse leër van 5 Februarie 1810 tot 24 Augustus 1812 tydens die Skiereilandoorlog
Die Carnaval van Cadiz Spaans: Carnaval de Cadiz is een van die bekendste karnavalle in Spanje. Die belangrikste kenmerk daarvan is humor. Deur sarkasme, bespotting
Dit is 'n lys van die 44 munisipaliteite in die provinsie Cadiz in die outonome gemeenskap van Andalusië, Spanje. Aardrykskunde van Spanje Lys van Spaanse stede
Oviedo teen Cadiz Cadiz teen Numancia Lorca FC teen Cadiz Cadiz teen Osasuna Sevilla Atletico teen Cadiz Cadiz teen Cultural Leonesa Huesca teen Cadiz Cadiz teen Almeria Cadiz teen Osasuna
Cadiz, ook bekend as die Torings van Cadiz, is twee pyle van 158 m hoog wat 'n driefasige 132 kV driefasige wisselstroomdraad van 132 kV oor die baai van Cadiz ondersteun.
Cadiz is 'n Spaanse benaming wat Vino de la Tierra -wyne beskryf, waarvan die terroir in die outonome Andalusië geleë is. Vino de la Tierra is
Die Portugese kampioen Benfica het aangekondig dat Cadiz 'n kontrak van vyf jaar met die klub gesluit het. Op 23 Mei 2013 is Cadiz na die senior Venezuela ontbied
Die volgende is 'n tydlyn van die geskiedenis van die stad Cadiz, Spanje. Sien ook: Cadiz 1104 BCE - Gadir gestig deur Feniciërs. 530 vC - Gades beset
Die Romeinse teater van Cadiz is 'n ou struktuur in Cadiz Andalusië, in die suide van Spanje. Die oorblyfsels wat slegs gedeeltelik opgegrawe is, is in 1980 ontdek
Sierra de Cadiz Spaans: Cadizberge is 'n comarca -graafskap, maar sonder 'n administratiewe rol provinsie Cadiz Andalusië, Suid -Spanje Die meeste
Die C diz -gedenkteken
, [Latynse kant:] , Devictis a Wellington Duce Prope Salamancam Gallis Solutaque Exiude Gaudiam Obsidione, Hanc Quam Aspictus Basi Superimpositam Bombardam, Vi Praeditam Adhuc Inaudita, Ad Urbem Portumque Gaditanum Destrucudam Conflatam Et a Copiis Turbatis Relantam, Cortes Hismaio, Turmaisio, Turmazio, Turmazio, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turma, Turbo, Turma Illus. Brit. Prins. Qui, In Perpetuam Rei Memoriam, Hoc Loco Ponendam, et His Ormamentis Decorandum, Juissit.
Devictis a Wellington Duce Prope Salamancam Gallis Solutaque Exiude Gaudiam Obsidione, Hanc Quam Aspictus Basi Superimpositam Bombardam, Vi Praeditam Adhuc Inaudita, Ad Urbem Portumque Gaditanum Destrucudam Conflatam Et a Copiis Turbatis Relantam, Curtisio Veronicio, Turmaisio, Conca, Turma, Turma, Turma, Oorta, Verbeide, Sitio, Verbeide, Verbeide, Verbeide, Verbeide, Verbeide, Verbeide, Verbeide, Verbewe . Brit. Prins. Qui, In Perpetuam Rei Memoriam, Hoc Loco Ponendam, et His Ormamentis Decorandum, Juissit.
Onderwerpe. Hierdie gedenkteken word gelys in die onderwerplys: Wars, Non-US.
Ligging. 51 & deg 30.253 ′ N, 0 & deg 7.638 ′ W. Marker is in City of Westminster, England, in Greater London County. Memorial is op Horse Guards Road, 0.1 kilometer suid
van The Mall. Raak vir kaart. Marker is in hierdie poskantoorgebied: City of Westminster, Engeland SW1A 2AA, Verenigde Koninkryk. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Veldmaarskalk Earl Haig -gedenkteken (binne 'n skreeuafstand van hierdie merker) Spencer Compton (ongeveer 90 meter weg, gemeet in 'n direkte lyn) Monument vir die vroue van die Tweede Wêreldoorlog (ongeveer 120 meter weg) The Viscount Slim (ongeveer 120 meter weg) Turkish Gun (ongeveer 120 meter weg) George, hertog van Cambridge (ongeveer 120 meter weg) Alan Brooke (ongeveer 120 meter weg) Horse Guards Parade (ongeveer 120 meter weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in City of Westminster.
Meer oor hierdie gedenkteken. Die Memorial is geleë op die Horse Guards Parade Grounds, tussen Whitehall en St. James 'Park.
1. Belegging van C diz (Wikipedia). "Die beleg van Cédiz was 'n beleg van die groot Spaanse vlootbasis van Cédiz deur 'n Franse leër van 5 Februarie 1810 tot 24 Augustus 1812 tydens die Skiereilandoorlog." (Ingedien op 10 Februarie 2018.)
2. C diz Memorial (Wikipedia). "Die C diz-gedenkteken, ook bekend as die" Prins Regent's Bomb ", is 'n vroeë 19de-eeuse Franse mortier wat op 'n kopermonster gemonteer is, geleë in Horse Guards Parade in Westminster, Londen. Dit is eers" blootgestel aan die openbare oog " op 12 Augustus 1816 en word geklassifiseer as 'n graad II -gebou sedert 1 Desember 1987. Die monument was 'n kenmerk van baie satiriese verse en tekenprente in die vroeë 19de eeu, hoofsaaklik omdat
Hoe die Spaanse Ryk kon oorleef het
Karel IV, koning van Spanje, verdedig Madrid met die koninklike hof om nie deur die Franse troep as gevangene geneem te word nie.
Tydens 'n tydelike stop by Aranjiez, val 'n groep adellikes onder leiding van prins Ferdinand die paleis van Aranjuez binne om 'n staatsgreep te gee en Ferdinand die nuwe koning van Spanje te maak.
19 Maart 1808
Godoy, die premier of Spanje, word versteek onder 'n mat gevind en deur Ferdinand gevange geneem. Koning Charles word gedwing om by sy seun te abdikeer.
Tydens die muitery het Charle egter as 'n handelaar saam met die koninklike familie geklee na die hawe van Cadiz.
Weens die afwesigheid van sy vader, bekroon Ferdinand homself as koning.
25 Maart 1808
Charles bereik Cadiz en word in 'n skip geneem na La Habana, in Kuba.
Franse troepe het Madrid nou ingeneem.
Napoleon stuur 'n brief aan Ferdinand waarin hy sê: "Ons sal u as koning van Spanje herken as u na Bayonne kom."
Ferdinand word de-jure gekroon as koning van Spanje, maar later die dag word hy gedwing om die kroon af te staan ​​aan Josep, die broer van Napoleon.
Napoleon se bedoeling is om 'n lojale regime in Spanje en sy heerskappy in te stel.
12 Junie 1808
Charles arriveer in La Habana, wat hom die eerste Spaanse koning maak wat ooit op die Amerikaanse lande getrap het. Hy besluit om 'n reis deur sy heerskappye te maak, van Mexiko na Buenos Aires.
19 Julie 1808
Franse troepe onder generaal Murat word by Bailen verpletter. Generaal Dupont word self gevange geneem en na Mallorca gestuur, en later na Engeland.
Teen hierdie datum is Charles op Veracruz en trap op die Amerikaanse vasteland. Hy roep Viceroy van Nieu -Spanje na 'n vergadering in die stad.
Joseph, die broer van Napoleon, versag Madrid uit vrees dat die Spaanse leër hom teregstel. Franse generaals laat vaar alle veldtogte en ontruim noord van die Ebro -rivier.
Die onderkoning in Nieu -Spanje ontmoet Charles IV. Die onderkoning verklaar dat edeles in Mexiko en criollos as 'tweedeklas' beskou word en nie gelyk behandel word aan diegene wat in Spanje gebore is nie.
Karel IV aanvaar dat hy dieselfde regte aan Skiereiland -Spanjaarde gee en publiseer 'n besluit daaroor.
Franse troepe ontruim heeltemal van die Ebro. Napoleon besluit dat die inval in Spanje deur homself gedoen sal word en nie deur 'n generaal nie.
Charles besluit om na Lima te verhuis en tydelike hoofstad daar te plaas totdat Madrid bevry word. Hy ontvang die nuus van die Franse nederlaag en besluit om 'n leër in Amerika op te bou.
4 Desember 1808
Franse troepe onder Napoleon self betree Madrid en dwing die Spaanse "regering" op die skiereiland om na Sevilla terug te trek. Karel IV bel beamptes soos Liniers en laat Baltasar Hidalgo de Cisneros as 'n tydelike onderkoning. Seweal criollos van Peru en Rio de la Plata ontvang openlik die gelykheidsbesluit van die koning.
Baltasar Hidalgo de Cisneros verpletter 'n revolusiepoging in Charcas, Bolivia. Die nederlaag van hierdie eerste revolusiepoging in die Amerikas, gekombineer met die teenwoordigheid van die koning, veroorsaak 'n afname in revolusionêre pogings in die Amerikas.
Karel IV het op hierdie stadium 'n leër van 100.000 man gewerf en marsjeer na Buenos Aire wat die leër in Lima verlaat.
5 Februarie 1810
Franse troepe beleër Cadiz, waar die Spaanse verdedigingsjunta geplaas word. Die stad word beskerm deur die Britse vloot.
Die besoek van Charles IV aan Buenos Aires en sy ontmoetings met plaaslike criollos en militêre personeel in die stad oortuig hom dat die onderkonge hulself kan verdedig. Hy verklaar dat 'alle onderkonge' voortaan outonomie sal kry. '
Die Spaanse regering in Cadiz skep 'n grondwet met die bynaam "La Pepa". Die konstitusie is uiters liberaal en sommige punte stem ooreen met Charles IV se persoonlike idees en gedagtesveranderinge tydens sy tydperk in Amerika.
26 Augustus 1812
Die weermag wat in die Amerikas gewerf is, vaar na die skiereiland, verdeel in verskeie eskaders, om in Lissabon geland te word en na Madrid te marsjeer en die stad te verower. Koning Charles lei die eerste eskader.
Op dieselfde dag as Columbus Amerika ontdek het, land die Spaanse Amerikaanse leër in Lissabon en begin 'n opmars na Madrid. Die datum is gekies om die eenheid van twee kontinente in 'n enkele nasie te simboliseer.
Die Franse leër van Souham word in Tordesillas verpletter deur 'n verrassingsaanval deur die Spaanse Amerikaanse weermag. Franse magte word ten volle teruggetrek.
16 Januarie 1813
Spaanse troepe bestorm Noord -Spanje en dwing 'n Franse ontruiming na Frankryk self.
Charles vergader met verteenwoordigers van Cadiz en aanvaar dat hy die Constitutuon wat in Cadiz goedgekeur is, volg.
12 Augustus 1813
Bayonne word deur die Spaanse leër geneem. Prins Ferdinand word ook deur die weermag opgeneem en gestuur om sy pa in Madrid te ontmoet. Teen hierdie datum het die hof heeltemal van Madrid na Lima en Cadiz verhuis.
17 Desember 1813
Die eerste slag van Toulouse vind plaas, die Franse slaag daarin om die stad vas te hou, maar ly aan aaklige ongevalle.
As gevolg van sy poging om 'n staatsgreep te maak, ontken Charles IV op aanbeveling van Cisneros Ferdinand dat hy die troon inneem as Charles sterf, en die opvolging aan sy broer Charles oorlaat.
8 Januarie 1814
Die Tweede Slag van Toulouse vind plaas, wat hierdie keer 'n Spaanse oorwinning tot gevolg gehad het. Troepe onder Manuel Freire begin marsjeer na Parys.
Karel IV gee toestemming vir die verbranding en afdanking van Franse dorpe as wraak vir die aantogings wat die Franse in Spanje begaan het.
Die koalisiemagte neem Parys. Die Spanjaarde kom kort daarna aan en begin huise in Parys ontslaan en brand. Die koalisietroepe is hieroor geskok, maar bevelvoerders soos Von Blucher laat dit toe, met die kennis van die gebeure in Spanje.
Parys sal gedurende 'n hele week brand.
Napoleon probeer weer tydens die oorlog van die Sewende Koalisie Europa oorneem, maar dit lei tot 'n ramp en eindig die Napoleontiese oorloë eens en vir altyd.
Spanje bly 'n stabiele, liberale en parlementêre monargie onder toestemming van koning Charles IV. Ten minste, vir eers ...
Oorsprong en skepping Redigeer
In 1680 het Manuel Lobo, Portugese goewerneur van Rio de Janeiro, die Departement van Colonia en het Colónia do Sacramento gestig. Die fort was aan die kus van die huidige Uruguay geleë en ontwikkel as die hoofstad van die departement. Lobo se hoofdoel was om die Portugese uitbreiding van Brasilië te beveilig buite die 1494 -Verdrag van Tordesillas, wat gebiede van invloed in die Amerikas tussen die Iberiese nasies gedefinieer het. Van 1580 tot 1640 het Spanje Portugal en dus al sy gebiede in Amerika beheer. In 1681 val José de Garro vinnig op en neem die nuwe fort vir Spanje in beslag. Op 7 Mei 1681, ingevolge die Voorlopige Verdrag van Lissabon, is dit aan Portugal afgestaan.
Die onderkoning van Peru het vereis dat alle handel deur die hawe van Lima, aan die Stille Oseaan, moes gaan. Hierdie beleid het nie die potensiaal van Buenos Aires as 'n Atlantiese hawe ontwikkel nie, wat maande bygedra het tot die vervoer van goedere en goedere in elke rigting. Dit het daartoe gelei dat wydverspreide smokkelaktiwiteite in die oostelike streek aangemoedig is, veral in Asunción, Buenos Aires en Montevideo.
Onder hierdie voorwaardes het onderkoning Manuel de Amat y Junyent 'n bevel uitgevaardig dat die voormalige goewerneur van die Río de la Plata Pedro Antonio de Cevallos die nuwe onderkoning in Augustus 1776 sou stig. Die uitspraak is weerstaan ​​deur die elite van Lima, maar dit is toegepas . Die Cabildo van die kapteinskap -generaal van Chili het die koning versoek om uitgesluit te word van die nuwe onderkoning, wat aanvaar is.  Die Cuyo -streek, met die belangrikste stad Mendoza, is geskei van die kapteinskap -generaal van Chili. Leiers in Santiago was ontsteld oor hierdie optrede, aangesien die Cuyo -streek oorspronklik deur Spaanse koloniste uit Chili gevestig is.
Die Portugese premier, markies van Pombal, moedig die besetting van gebied aan wat reeds in die Verdrag van Parys (1763) aan die Spanjaarde toegeken is, na die Britse nederlaag van Frankryk in die sewejarige oorlog. Koning Charles III reageer vinnig op die voordelige toestande: Frankryk sou 'n bondgenoot wees as borg van die verdrag, en Groot -Brittanje het vanweë sy eie koloniale probleme met revolusie in die dertien kolonies in Noord -Amerika neutraal gehandhaaf oor die kwessies tussen Portugal en Spanje.
Pedro de Cevallos verower Colonia del Sacramento en die Santa Catarina -eilande na 'n beleg van drie dae, en behaal die eerste verdrag van San Ildefonso. Daarmee het die Portugese van die Río de la Plata afgetree en die Banda Oriental na Spanje vertrek. In ruil daarvoor het Spanje hulle die gebied Rio Grande do Sul afgestaan, wat hulle as Brasilië ontwikkel het. Cevallos ended his military actions at this point and started working with government, but he was soon replaced by Juan José Vertiz y Salcedo. The viceroyalty was tasked with promoting local production of linen and hemp as export commodity crops, to supply the Spanish cloth industries that the Bourbons sought to favor. 
(Spanish: Intendencia) of Buenos Aires: cities of Buenos Aires, Corrientes, Santa Fe, Colonia and Carmen de Patagones. (Spanish: Gobernación) of Montevideo: city of Montevideo.