Marc Hyden - Inligting
Tweede Slag van Cirta
Die Tweede Slag van Cirta, deel van die Jugurthine-oorlog, is in 106 vC geveg tussen 'n Numidiaans-Mauretaanse koalisie en 'n Romeinse leër naby die Numidiaanse hoofstad Cirta. Die Numidiërs is gelei deur koning Jugurtha, die Mauritaniërs is gelei deur koning Bocchus terwyl die Romeine onder die algemene bevel van Gaius Marius was, wat deur sy kwestor Lucius Cornelius Sulla ondersteun is as kavalleriebevelvoerder. Die Romeine het die oorwinning behaal om hul teenstanders te verower en Cirta te verower. 
Volgens antieke bronne, omstreeks 120–115 vC, het die Germaanse stam van die Cimbri hul geboorteland rondom die Noordsee verlaat weens klimaatsveranderinge. Hulle het vermoedelik na die suidooste gereis en gou is hul bure, die Teutones, by hulle aangesluit. Op pad suid verslaan hulle verskeie ander Germaanse stamme, maar ook Keltiese en Duits-Keltiese stamme. 'N Aantal van hierdie verslane stamme het by hul migrasie aangesluit. In 113 vC verslaan die Cimbri-Teutones-konfederasie, onder leiding van Boiorix die Cimbriese koning en Teutobod van die Teutones, die Scordisci. Die indringers verhuis daarna na die Donau en arriveer in Noricum, die tuiste van die Romeins-geallieerde Taurisci-mense. Die Taurisci kon nie hierdie nuwe, kragtige indringers alleen terughou nie en het 'n beroep op Rome gedoen om hulp. 
Die senaat het Gnaeus Papirius Carbo, een van die konsuls, opdrag gegee om 'n aansienlike Romeinse leër na Noricum te lei om die barbare uit te dwing. 'N Verloofing, later die slag van Noreia genoem, het plaasgevind waarin die indringers tot almal se verbasing die Legioene heeltemal oorweldig en Carbo en sy manne 'n verwoestende verlies aangerig het. 
Na die oorwinning van Noreia het die Cimbri en Teutones weswaarts na Gallië beweeg. 'N Paar jaar later, in 109 vC, trek hulle langs die Rhodanusrivier (nou die Rhône genoem) na die Romeinse provinsie in Transalpine Gallië. 'N Ander konsul, Marcus Junius Silanus, is gestuur om te sorg vir die hernieude Germaanse bedreiging. Silanus het sy leër noordwaarts langs die Rhodanusrivier opgeruk om die migrerende Germaanse stamme te konfronteer. Hy het die Cimbri ongeveer 100 kilometer noord van Arausio ontmoet, 'n geveg is uitgevoer en die Romeine het nog 'n vernederende nederlaag gely. Die Germaanse stamme verhuis daarna na die lande noord en oos van Tolosa in die suidwestelike Gallië. 
Vir die Romeine het die aanwesigheid van die Germaanse stamme in Gallië 'n ernstige bedreiging vir die stabiliteit in die gebied en hul aansien ingehou. Lucius Cassius Longinus, een van die konsuls van 107, is aan die hoof van 'n ander groot leër na Gallië gestuur. Hy het eers teen die Cimbri en hul Galliese bondgenote, die Volcae Tectosages, net buite Tolosa geveg, en ten spyte van die groot aantal stamme het die Romeine hulle verlaat. Ongelukkig vir die Romeine het hulle 'n paar dae later 'n hinderlaag geloop terwyl hulle op Burdigala opgeruk het. Die slag van Burdigala het die Romeine se hoop om die Cimbri af te handel vernietig en die Germaanse bedreiging het steeds bestaan. 
In 106 stuur die Romeine hul grootste leër nog, maar die senior konsul van 106, Quintus Servilius Caepio, is gemagtig om agt legioene te gebruik om die Germaanse bedreiging eens en vir altyd te beëindig. Terwyl die Romeine besig was om hul leër bymekaar te kry, het die Volcae Tectosages met hul Germaanse gaste gestry en hulle gevra om die gebied te verlaat. Toe Caepio aankom, vind hy slegs die plaaslike stamme en hulle besluit verstandig om nie teen die nuut aangekomde legioene te veg nie. Die bevel van Caepio is in 105 voorgeskryf en 'n verdere ses legioene is in Rome opgewek deur Gnaeus Mallius Maximus, een van die konsuls van 105, hy het hulle gelei om Caepio wat naby Arausio was, te versterk.  Ongelukkig vir die Romeine het Caepio wat 'n patrisiër was en Mallius Maximus wat 'n 'nuwe man' was, nie oor die weg gekom nie. Caepio het geweier om bevele te neem van Mallius Maximus, wat hom as konsul oortref het. Dit alles het gelei tot 'n verdeelde Romeinse mag met die twee leërs so ver uitmekaar dat hulle mekaar nie kon ondersteun toe die geveg begin nie. Intussen het die Germaanse stamme hul magte saamgevoeg. Die Cimbri, tydens die Slag van Arausio, het Caepio se legioene oorweldig en oorweldig met massiewe oorweldigende getalle. Caepio se afgeslote mans het op Mallius se troepe vasgery, wat daartoe gelei het dat albei leërs teen die rivier die Rhône vasgemaak is en deur die numeries dominante Cimbriese krygers vernietig is.   Die stryd word beskou as die grootste Romeinse nederlaag sedert die slagting tydens die Slag van Cannae tydens die Puniese Oorloë. 
In 104 vC lyk dit asof die Cimbri en die Teutones op pad was na Italië. Die Romeine stuur die senior konsul van 104, Gaius Marius, 'n bewese en bekwame generaal, wat pas in die oorwinning uit die Jugurthine -oorlog teruggekeer het, aan die hoof van 'n ander groot leër. Die Germaanse stamme het nooit gerealiseer nie, nadat hulle weswaarts na Hispania gemarsjeer het, , sodat Marius die Volcae Tectosages onderwerp het om hul koning Copillus te vang.  Marius het die taak gehad om die Galliese legioene effektief van nuuts af op te bou.  Deur sy leër te baseer op 'n kern van opgeleide legioenen van die afgelope jaar, het Marius weer vrystelling van die eiendomsvereistes verkry en met sy nuutgemaakte reputasie vir glorieryke en winsgewende oorwinning 'n leër van ongeveer dertigduisend Romeine en veertigduisend Italiaanse bondgenote en hulpe.  Hy het 'n basis rondom die stad Aquae Sextiae gevestig en sy manne opgelei. 
In 103 het Sulla, een van Marius se luitenante, daarin geslaag om die Germaanse Marsi -stam te oorreed om vriende en bondgenote van Rome te word; hulle het hulle losgemaak van die Germaanse konfederasie en is terug na Germania.  In 102 vC trek die Teutones en Ambrones na Gallia Transalpina (die Romeinse provinsie in die suide van Gallië) terwyl die Cimbri na Italië verhuis het. Marius, as senior konsul (konsul vooraf), beveel sy junior vennoot Quintus Lutatius Catulus (die agterste konsul) om die Cimbri uit Italië te hou, wat Marius vermoedelik nie meer as garnisoenplig was nie  - terwyl hy teen die Teutones en Ambrones marsjeer. 
'N Kwartmiljoen Germaanse en Galliese stamme, onder leiding van koning Teutobod van die Teutones, het die Durance -rivier oorgesteek, oos van waar dit die Rhône binnegekom het. Hulle het myle versprei: daar was ongeveer 130 000 krygers, sowel as waens, beeste, perde en hul vroue en kinders. By die Teutones, wat die grootste deel van die indringers uitgemaak het, was die Ambrones, wat ongeveer 30 000 krygers gehad het, wat hulle die tweede grootste stam in die koalisie onder Teutobod maak. Gaius Marius en sy leër het 'n geruime tyd vroeër aangekom, Marius het sy tyd verstandig gebruik; hy het 'n swaar versterkte kamp op 'n heuwel naby die rivier gebou en dit voorsien van genoeg voorraad om 'n lang beleg te weerstaan. Die stamgenote het probeer om die Romeine uit hul fort te laat kom en teen hulle te veg op 'n egalige grond, wat hulle beledigings en uitdagings geskree het, wat Marius geïgnoreer het. Hy was nie bereid om 'n sterk verdedigde posisie prys te gee vir 'n geveg met 'n onsekere uitkoms nie. Marius het dwarsdeur sy kamp laat weet dat hy van plan was om teen die barbare te veg, maar op sy voorwaardes, nie hulle s'n nie. Die katoproepe en uitdagings het voortgegaan.  
'N Teuton -kryger het selfs 'n uitdaging direk aan Marius gerig. Die barbaar genooi die generaal om saam met hom te veg in 'n enkele geveg. Marius het hom bespot deur hom te adviseer dat as die kryger die dood begeer, hy 'n tou moet vind, 'n strop moet maak en homself moet ophang. Die Teuton het nie tou opgegooi nie, en Marius het 'n veteraan -gladiator opgestel en aan die barbaar verduidelik dat as hy nog steeds na bloed begeer, hy die opgeleide vegter kon vermoor, onder die stasie van Marius as 'n konsul om homself tot 'n gewone bakleier te verminder. 
Nadat hulle nie die Romeine kon lok nie, het hulle probeer om hulle uit te wag, maar Marius het dit verwag en sy vesting was goed gevul. Gefrustreerd het die stamlede die fort drie dae lank aangeval. Aanval na aanranding is by die Romeinse verdedigingswerke geloods, maar die vestings het gehou en hieruit het die Romeine 'n stortvloed rakette vrygelaat, wat baie barbare doodgemaak en die res afgeweer het. Tog het die Romeine nie uitgekom nie en die stamkoalisie het besluit om suidwaarts na Massilia te gaan, wat hulle wou plunder. Dit het 'n hele paar dae geduur voordat hulle hele wa se trein die gebied skoongemaak het, maar toe hulle buite sig was, het Gaius Marius hom agterna gehang en gewag op 'n geskikte oomblik.  
Marius het nou die stamkoalisie begin sleep en langs hulle kamp opgeslaan, toe hy elke dag se optog beëindig het, beveel hy sy manne om 'n versterkte kamp met indrukwekkende verdedigingswerke te bou. Na al die verliese wat hulle geneem het om Marius se vesting op die Rhone te neem, het die Teutones en Ambrones nooit weer probeer om die kamp van Marius te bestorm nie. Marius wag op die tyd dat die barbare 'n fout maak. Gelukkig vir Marius het hy 'n kans gekry om 'n deel van die stamhorde aan te neem toe hulle die gebied van Aquae Sextiae binnekom.  
'N Paar dae nadat hy die Rhône oorgesteek het, het Marius se leër naby die Ambrones kamp opgeslaan, wat om een ​​of ander rede besluit het om afsonderlik van hul Teutoniese bondgenote te kamp, ​​toe 'n paar weermagknegte wat water uit die rivier haal, 'n onbekende aantal Ambrones raakloop wat in bad die rivier. Die badende Ambrones, wat verbaas was, het 'n beroep gedoen op hul mede -stamgenote wat in hul kamp aan die kant van die rivier geëet en gedrink het. Die Romeine, besig met hul kamp, ​​het die rumoer gehoor en vinnig die situasie begryp. Marius se Liguriese hulpverleners het, sonder bevele van Marius, hul gereedskap laat val, hul wapens opgeneem en hul dienaars te hulp gesnel. Die Ambrones vorm nou 'n geveglyn en wag op die Liguriërs. Baie stamlede is deur voedsel verswelg, halfnaak van bad of bedwelm.  
Nadat hulle hul strydlyne gevorm het, het die Ambrones hul swaarde en spiese teen hul skilde begin slaan en hul slagkreet gesing: 'Ambrones!'. Die Liguriërs wat hulle tegemoetgegaan het, was ook al eens Ambrones genoem en het ook 'Ambrones' begin skree.  Nadat hulle die Ambrones bereik het, het die Liguriërs ook gevegslyne gevorm. Hulle het 'n rukkie hul skreeuwedstryd voortgesit en toe het die geveg uiteindelik gevolg. Terwyl hierdie gebeure plaasgevind het, het Marius sy legioene gevorm en opgeruk om sy Liguriese hulpverleners te versterk. Toe die legioenen by die geveg aankom, gooi hulle hul pila (die Romeinse gooi spies) in die Ambrones, vermoor verskeie krygers of maak hul skilde nutteloos, maak hul gladius (die Romeinse kort swaard) onbedek en waad in. Na die aankoms van die legioene, die geveg het vinnig verander in 'n roete. Marius se swaar gewapende, kundig opgeleide soldate het die Ambrones maklik oorrompel en na die rivier gestoot. Die Ambrones het vreeslike verliese gely terwyl verliese aan die Romeinse kant baie laag was.     
Marius het nie 'n oorwinningsviering toegelaat nie, want hy het geweet dat die Teutones nog in die veld was en was bang vir 'n teenaanval. Teen die tyd dat die geveg eindig, was dit te laat in die dag om hul versterkte kamp te voltooi, wat die Romeine kwesbaar gelaat het. Marius het 'n groep troepe die bosse ingestuur om 'n groot geraas te veroorsaak om die barbare te desoriënteer en te laat slaap. Dit sou ook veroorsaak dat sy vyande traag was weens gebrek aan slaap die volgende dag.  Die nag en die daaropvolgende dae het egter sonder voorval verloop, tot groot verligting van Marius. 
Terwyl hy wag, stuur Marius een van sy legate, Claudius Marcellus, met 3 000 troepe ver en beveel hom om ongemerk te bly tot 'n vasgestelde tyd wanneer hy aan die agterkant van die vyand sou verskyn. 
Aangesien die Teutones op die vlakte naby Aquae Sextiae op hom gewag het, het Marius die geleentheid gekry om die gebied te herken en 'n geskikte plek vir die komende geveg te kies. Vier dae nadat hy die Ambrones geslag het, het Marius sy leër op die vlakte opgeruk en hom op die hoë grond ingeneem. Hy het sy legioene opdrag gegee om op die heuwel te staan, spiese te lanseer, hul swaarde te trek, hulself te beskerm met hul skilde en die vyand terug te stoot. Hy het sy manne verseker dat hulle voetstappe onseker sou wees en dat hulle kwesbaar sou wees, aangesien die barbare bergopwaarts sou laai.  
Marius beveel sy kampbediendes en alle ander nie-vegters om saam met die weermag te marsjeer. Hy het ook beveel dat sy lasdiere as kavalerieperde gevorm moet word. Dit alles was om die illusie te skep dat sy magte groter was as wat hulle werklik was. Hy wou hê dat die barbare meer van hul krygers in die reservaat moes weerhou, sodat sy werklike magte nie oorweldig sou word deur die getal stamme nie. 
Die oorlewende Ambrones en die Teutones, wat op wraak neig, wag gretig op die komende konfrontasie en, toe die Romeine uiteindelik op die Aquae Sextiae -vlakte verskyn, bergopwaarts gelaai. Die Romeine het 'n sperveltjie spiese losgemaak, wat baie stamme doodgemaak of vermink het, staan ​​toe in 'n goeie volgorde, trek hul swaarde en wag op die vyand bo -op die heuwel. Romeinse strategie, dissipline en opleiding het homself laat geld en die stamlede kon die legioene nie uit hul voortreflike posisie verdryf nie. Die stryd het die grootste deel van die oggend voortgeduur, en geen van die twee kon die oorhand kry nie. Die goed gekondisioneerde en gedissiplineerde legioenen het die stamhorde egter stadig en stelselmatig teen die heuwel afgedwing totdat beide die Romeine en die barbare op 'n gelyk grond was.
Dit was toe Claudius Marcellus en sy 3 000 man die vyand agterlangs hard en wreed aangeval het.  Die Ambrones en Teutones word nou op twee fronte aangeval en daar kom verwarring. Hulle breek geledere en begin vlug, maar die meeste kon nie ontsnap nie. Moderne navorsing dui daarop dat ''n belangrike verklaring vir die eensydigheid van die slagting die blote saamtrek van die omsingelde troepe was, wat hulle 'n maklike doelwit maak en hulle verhinder om effektief te veg'.  Diegene wat wel ontsnap het, is meedoënloos agtervolg. Teen die einde van die middag was die meeste barbaarse krygers dood of gevange geneem. Die ramings wissel van 100 000 tot 200 000 wat gedood of gevang word. Teutobod, die Teutoniese koning, en 3 000 krygers het die geveg vrygespring net om deur die Sequani gevang te word, wat hulle aan Marius oorgegee het.    
Marius het Manius Aquillius met 'n verslag na Rome gestuur. Daar word gesê dat 37 000 uiters opgeleide Romeine daarin geslaag het om meer as 100,000 Duitsers in twee opdragte te verslaan. 
Daar was ongeveer 17 000 oorlewende krygers en duisende vroue en kinders wat as slawerny verkoop sou word. Romeinse historici het opgeteken dat 300 van die gevange vroue massamoord gepleeg het, wat oorgegaan het in Romeinse legendes van Germaanse heroïsme: 
Volgens die voorwaardes van oorgawe sou driehonderd van hul getroude vroue aan die Romeine oorhandig word. Toe die Teuton -matrone van hierdie voorwaarde hoor, het hulle eers die konsul gesmeek dat hulle afgesonder sou word om in die tempels van Ceres en Venus te bedien, en toe hulle nie hul versoek kon kry nie en deur die liktors verwyder is, het hulle hul kinders vermoor en Die volgende oggend is almal dood in mekaar se arms aangetref nadat hulle hulself in die nag gewurg het. 
Die opbrengs uit die verkoop van slawe het gewoonlik aan die bevelvoerende generaal gegaan, maar in hierdie geval het Marius besluit om die wins uit die verkoop aan sy soldate en offisiere te skenk. Dit het hom natuurlik nog meer gewild gemaak as wat hy reeds by sy manne was. 
Toe hy die nuus hoor, het Rome verlig geword. Uiteindelik het een van hul generaals die Duitsers verslaan. Gaius Marius is as 'n daad van dankbaarheid weer tot konsul verkies by absentia, met sy legaat Manius Aquillius as sy kollega. Die senaat het ook gestem vir 'n dankdag van drie dae, die mense het hom nog twee dae gestem. 
Die jaar daarna, in Julie 101 vC,  verslaan Marius en die prokonsul Quintus Lutatius Catulus die Cimbri in die slag van Vercellae, wat die Duitse bedreiging beëindig. 
Die inwoners van Massalia, ongeveer 23 myl, 30 kilometer ver, het die bene van die gevalle stamlede gebruik om heinings op te rig om hul gewasse te beskerm. Die verrottende lyke het die grond verryk gelaat, en die streek het jare lank buitengewone oeste beleef, grootliks danksy duisende verrottende liggame wat die landerye bemes het.  ​​
Die arrestasie van Georgië se proefprobleem
Marc Hyden is die direkteur van staatsregeringsake by die R Street Institute, en hy is 'n jarelange inwoner van Georgia. U kan hom op Twitter volg by @marc_hyden.
Nie lank gelede nie, is Georgië algemeen beskou as die land se leier in hervorming van strafreg. Gedurende die ampstermyn van Nathan Deal as goewerneur, het die staat talle wetsontwerpe aangeneem wat daarop gemik was om die gevangenisbevolking op 'n verantwoordelike manier te verminder, terwyl dit terselfdertyd die herhalingskoerse verminder om die publiek te beskerm.
Dit alles was ook broodnodig, aangesien die perske -staat 'n histories slegte strafregstelsel gehad het. In 2007 was 'n skokkende een uit 13 Georgiërs onder die een of ander vorm van korrektiewe toesig. Die perskesstaat het die vierde grootste gevangenisstraf vir volwassenes en dit kos belastingbetalers 'n fortuin.
Wees op die hoogte van die oomblik dat nuus plaasvind
Teken in op Daily en Brekende nuuswaarskuwings
Beleidsmakers, gekonfronteer met hierdie realiteite, het opgetree, maar ten spyte van groot vordering word die wetgewer se taak slegs gedeeltelik gedoen. Dit is omdat Georgië steeds gebuk gaan onder 'n gebrekkige strafregstelsel wat nie altyd belastingbetalers of diegene onder toesig goed bedien nie. Dit kan egter binnekort begin verander. Terwyl die hervorming van strafregstelsel die afgelope tyd 'n agterkant het op ander kritieke kwessies - verstaanbaar, insluitend die reaksie op pandemie - blyk dit dat die Algemene Vergadering die geleentheid het om voort te gaan met die verbetering van die regstelsel.
Vroeër hierdie wetgewende sitting, het senator Brian Strickland (R-17) SB 105 voorgestel om die staat se proefstelsel te hervorm. As dit uitgevaardig word, sal dit ''n verenigde proses met duidelike kriteria vir die vroeë beëindiging van strafregtelike proeftydperk skep wat die vorige hervormings sal laat werk, en sal mense die geleentheid bied om vroeë beëindiging na drie jaar deur goeie gedrag te verdien', volgens die Georgia Justice Projek.
Die uitbreiding van toegang tot vroeë beëindiging van die proeftydperk-wat deur die gemeenskap onder toesig van die hof is-is noodsaaklik, gegewe die aard van Georgië se proefstelsel. Soos dit tans lyk, is ongeveer een uit elke 19 volwassenes in Georgië op een of ander manier van proef. Dit is verreweg die hoogste koers in die land, en die gemiddelde proeftydperk vir misdaad is meer as ses jaar - wat die nasionale gemiddelde baie oortref.
Proeftydperk is dikwels 'n beter alternatief as gevangenisstraf, aangesien dit toegelaat word dat diegene wat aan misdade skuldig bevind word, 'n werk in hul gemeenskap kan behou, by hul gesinne kan bly en baie van die gevare en nadele van verlengde gevangenisstraf kan vermy. Dit sluit in gevolge vir die geestelike en fisiese gesondheid en die hoë aantal oortredings. Gemeenskaps toesig moet egter behoorlik aangewend word sodat dit voordelig kan wees. Beide onnodig lang proeftydperk en Georgië se oorvertroue op proeftydperk het nadelige gevolge.
Eerstens strek 'n opgeblase proeftydperk die hulpbronne van Georgië uit. Trouens, die proefpersoonverhoudings vir sogenaamde lae-risiko-oortreders is in sommige gevalle vyf keer die aanbevelings, 'n 2016 WSBTV ondersoek gevind. Gekonfronteer met die groeiende proeftydperk van Georgië, word die proefbeamptes eenvoudig oorweldig en kan hulle hul pligte nie voldoende uitvoer nie, wat 'n slegte diens vir alle partye is.
Verder het onlangse studies getoon dat verlengde proeftydperke nie lei tot verminderde herhaling nie. Dit is egter meer geneig tot meer tegniese oortredings, wat dikwels geringe nakomingsoortredings is. Dit sluit in dat hulle laat is vir 'n geskeduleerde proefvergadering en dat proefpersone in ernstige moeilikheid kan beland. Ongeveer 21 persent van die gevangene in Georgië sit in die tronk weens sulke oortredings. Dit dien net meer as 'n meulsteen om die nek van pligsgetroue belastingbetalers, aangesien dit ons reeds groot gevangenisbevolking opswel en die ooreenstemmende koste wat die Georgia Department of Corrections in die boekjaar 2020 gehad het, beloop ongeveer $ 1,2 miljard.
Boonop kan lang proeftydperke verwoesting in die professionele lewe van individue veroorsaak. Dit kan moeilik wees om die streng vereistes van die proeftydperk te balanseer, insluitend gereelde inskrywings, dwelmtoetse, ens., Terwyl u ook 'n konsekwente werkskedule handhaaf. Trouens, baie werkgewers sal waarskynlik frons wanneer hulle iemand aanstel om 'n proeftydperk om hierdie redes, maar proefpersoneel benodig werk. Baie moet immers hul eie proeftydperk finansier - alhoewel verbeterings aangebring is om geldelike verligting te bied aan sommige wat nie die koste van die proeftydperk in Georgië kan bekostig nie.
As u dit alles in ag neem, moet wetgewers minder individue op proef hê, en een van die mees verantwoordelike metodes om dit te bereik is om goeie gedrag en rehabilitasie aan te moedig, en dit is presies wat die wetsontwerp van sen. Strickland doen. So 'n stelsel moedig verbeterde gedrag aan en beloon dit selfs met die vroeë beëindiging van die proeftydperk. Dit sal 'n premie op rehabilitasie plaas, meer Georgiërs in staat stel om die normale lewe te hervat, hulle te beywer vir die herstel van hul regte en vryhede en om onnodige gevangenisstraf te beperk - om belastingbetalers geld te bespaar. Dit klink na 'n wen-wen-situasie.
Die koste van doodstraf
Die aand van 11 Maart 2014 is Glenn Ford vrygelaat uit Louisiana & rsquos se doodstraf na 30 jaar gevangenskap weens 'n moord wat hy nie gepleeg het nie. Die vervolging het getuienis teruggehou wat Ford sou vrygespreek het en op foutiewe forensiese ontledings staatgemaak het. Ongelukkig is die Ford & rsquos -verhaal nie uniek nie. Dit is een van die vele gevalle wat die probleme met die doodstrafstelsel van vandag illustreer.
Baie state worstel met die sistemiese disfunksie wat die huidige regime van doodstraf teister, maar hulle vind dit moeilik, indien nie onmoontlik nie, om so 'n program in stand te hou terwyl dit sy morele, pragmatiese en filosofiese mislukkings versoen. Die staat behoort nie onskuldige burgers dood te maak nie, maar die doodstraf hou 'n inherente en onmiskenbare risiko in om presies dit te doen. Of dit nou deur foute of magsmisbruik is, onskuldige mense word gereeld doodstraf toe gestuur.
Sommige, soos Ford, kom uiteindelik uit: Tot dusver is 10 individue in Louisiana en 144 nasionaal uit die doodstraf vrygelaat omdat hulle verkeerdelik skuldig bevind is. Baie ander is tereggestel ondanks wesenlike twyfel oor die uitspraak.
Die fiskale koste van die doodstraf word ligter in vergelyking met die menslike koste, maar plaaslike, staats- en federale regerings moet alle uitgawes regverdig omdat hulle sukkel met voortdurende begrotingstekorte. John DeRosier, Louisiana-distriksprokureur vir Calcasieu Parish, beraam dat 'n kapitaalsaak in Louisiana minstens drie keer duurder is as 'n nie-sterftesaak. Studies in Noord -Carolina, Maryland, Kalifornië en vele ander toon dat doodstraf baie keer duurder is as die lewe sonder parool, en daar is 'n lang geskiedenis van die doodstraf wat munisipale begrotings op die rand van bankrotskap plaas en selfs tot belastingverhogings lei.
Die fiskale impak van die doodstraf gaan nie op staatsregerings verlore nie. Maar hulle lyk in die algemeen meer oor die fiskale impak as oor die doodsdeel. Louisiana oorweeg tans Huis Bill 71, wat soortgelyk is aan Florida & rsquos & ldquoTimely Justice Act, en rdquo wat die appèlproses beperk. As hierdie wetgewing vroeër aanvaar is, sou dit waarskynlik tot talle onregmatige teregstellings gelei het omdat dit die aantal appèlle wat beskikbaar is vir gevangenes in die doodstraf verkort. Uiteindelik kan die beslagleggingsproses tot beskeie kostebesparings lei, maar die duurste stap in die doodstrafproses en verhooraktiwiteite en die werklike verhore word deur hierdie wetgewing nie geraak nie. En dit is presies die stadiums wat onregmatige oortuigings veroorsaak. Bewyse wat hulle as onregmatig bewys, kom dikwels meer as 'n dekade na die aanvanklike verhoor na vore, dus is die nominale besparing nie die morele koste werd om 'n onskuldige persoon tereg te stel nie.
Die uitgawes wat aan die belastingbetalers oorgedra word en die risiko om onskuldige mense dood te maak, word dikwels geregverdig deur bewerings dat die doodstraf lewens red en mdashit vermoedelik moord afskrik en die geregtigheid bied wat moordslagoffers en gesinne verdien. Verskeie wetenskaplike studies het getoon dat die doodstraf moord nie kan afskrik nie. Baie moordslagoffers en familielede verwerp hierdie program ten sterkste omdat dit hulle deur 'n dekade lange proses van verhore, beroepe en konstante media-aandag retraumatiseer.
Daar is geen groter gesag as die mag om lewe te neem nie, en ons regering behou tans die gesag voor om die burgers wat hy wil dien, dood te maak. Dit is dieselfde feilbare regering wat verantwoordelik is vir die Tuskegee -eksperiment, oorreiking, insluitend NSA -spioenasie, en mislukkings soos die Bay of Pigs. Natuurlik is die dodetal van die oorlog wat die regering begin het of versterk het, verbysterend. Dit is onwys om die bevoegdheid om Amerikaanse burgers aan die staat dood te maak, in ag geneem deur hierdie geskiedenis van foute en wangedrag.
En state voldoen nie eers aan die standaarde wat die doodstraf na bewering weerhou van die standaard en die ongewone straf nie.
Baie state kan nie meer die voorheen gebruikte en goedgekeurde doodstrafmiddels bekom nie. So het hulle begin eksperimenteer met gevangenes met nuwe kombinasies van medisyne wat uit geheime bronne verkry is. Dit het gelei tot mislukte, martelende teregstellings. In Ohio het Dennis McGwire 25 minute lank hoorbaar gesukkel voordat hy gesterf het, en die teregstelling van Clayton Lockett & rsquos in Oklahoma is uitgestel nadat hy na 10 minute nie gesterf het nie. Lockett het inderdaad eers sy dood ondervind weens 'n hartaanval, 30 minute na die mislukte teregstelling. Wreed en ongewoon?
Glenn Ford kon maklik aan dieselfde ervarings onderwerp gewees het. Louisiana, soos baie ander state, hou die bron van dwelms vir doodstraf geheim. Hierdie geheimhouding laat die wettigheid en geldigheid van die vervaardigers van dwelms in twyfel trek. Ons is ver van die vlak van regeringsdeursigtigheid wat nodig is om die misbruik, misbruik en mag van die regering te beperk.
Gaius Marius: Die opkoms en ondergang van die Verlosser van Rome
Gaius Marius was een van die merkwaardigste en belangrikste figure van die laat Romeinse Republiek. In 'n tyd toe die mag beperk was tot 'n kliek van invloedryke gesinne, het hy opgestaan ​​uit 'n relatief nederige afkoms om die hoogste amp van die konsul te bereik. Hy het selfs die pos sewe keer ongekend beklee. Sy politieke loopbaan het floreer, maar was hoofsaaklik gebou op militêre sukses. Hy het eers in die Numantynse Oorlog in Spanje diens gedoen, maar later het hy tot hoë bevel gekom en 'n langdurige oorlog in Noord-Afrika tot 'n suksesvolle einde gebring, wat die Numidiaanse koning Jurgurtha terug in kettings gebring het. Sy terugkeer was betyds, aangesien noordelike barbaarse stamme Italië bedreig het en voorheen verskeie Romeinse leërs verslaan het. Marius hervorm en heropgelei die magte van die Republiek en verslaan beslis die indringers wat sy voorgangers maklik oorwin het.
Marius se daaropvolgende loopbaan was hoofsaaklik die van 'n ouer staatsman, maar dit is oorheers deur sy wedywering met sy voormalige ondergeskikte, Sulla, wat uiteindelik tot laasgenoemde se bloedige staatsgreep gelei het. Marius, wat eens die redder van Rome was, het uiteindelik 'n desperate vlugteling geword en letterlik vir sy lewe gevlug vir sy agtervolgers. Maar na 'n paar kwaai stryery met die dood, het Marius die geleentheid aangegryp om na Rome terug te keer en geregtigheid aan sy vyande te laat geskied, wat sy eens benydenswaardige reputasie aangetas het.
'Die beste weergawe van Gaius Marius se hoofrol in die geskiedenis van die laat -Romeinse Republiek. Dit is 'n vereiste om dit te lees vir diegene wat belangstel in die tydperk en word sterk aanbeveel vir die algemene leser. " -HistoryNet
Gaius Marius - Die opkoms en ondergang van Rome & rsquos Verlosser, Marc Hyden
Gaius Marius was een van die belangrikste figure in die laat Romeinse Republiek. As militêre leier het hy die Republiek van 'n grootskaalse barbaarse inval gered, maar as politikus was hy minder vaardig, en op ambisieuse ouderdom het hy hom uiters onderhandse metodes gebruik om 'n militêre bevel van sy jonger mededinger Sulla af te neem, wat die eerste in die ernstige burgeroorloë veroorsaak het wat die Republiek uiteindelik vernietig het.
Hyden het 'n biografie van Marius vervaardig wat eerder op die algemene leser as op die spesialis in die Romeinse geskiedenis gerig is. Die fokus is daarop om dinge leesbaar te hou, eerder as om 'n paar van die probleme met die bronne te probeer verduidelik, wat dikwels ten minste gedeeltelik verdraai word omdat die teenstanders van Marius en rsquos hom oorleef het en in sommige gevalle memoires geskryf het wat latere historici beïnvloed het. Selfs sommige van die bekendste tydperke van sy lewe is redelik swak gedokumenteer. Hierdie benadering werk hier goed - Marius het 'n lang loopbaan gehad en was militêr aktief in Noord -Afrika, teen die barbare, tydens die Sosiale Oorlog en kortliks gedurende die Sulla & rsquos -burgeroorloë, asook 'n redelik lang politieke loopbaan. Hy word ook toegeskryf aan die invoering van 'n reeks hervormings in die Romeinse leër, en daar is 'n nuttige gedeelte wat kyk na hoeveel daarvan hy werklik die eer kan neem.
Hyden het 'n indrukwekkende taak verrig om oopkop oor sy onderwerp te bly, 'n seldsame prestasie in biografieë van figure uit hierdie tydperk. Sy gevolgtrekking maak dit duidelik dat hy Marius as 'n gebrekkige figuur beskou, wat in 'n gebrekkige stelsel werk, maar ook ongelukkig omdat hy net lank genoeg oorleef het om sy eie reputasie te beskadig met die brutaliteit van die laaste tydperk van sy lewe.
7 - Konsul
9 - Triomf
13 - Paks
15 - Sosiale
19 - Prokonsul
23 - Prinsipaal
24 - Nalatenskap
Skrywer: Marc Hyden
Uitgewer: Pen & amp Sword Military
Ekonomiese selfmoord in Rome met Lawrence Reed en Marc Hyden
Antieke Rome het van 'n florerende beskawing na 'n distopie gegaan voor die uiteindelike ineenstorting daarvan. My gaste verduidelik vandag hoe dit gebeur het. Lawrence Reed en Marc Hyden was mede-outeur van The Slow-Motion Financial Suicide of the Roman Empire. " Lawrence is die president van die Foundation for Economic Education, en Marc is 'n politieke aktivis en amateur-Romeinse historikus.
Baie verslae oor die val van Rome fokus op militêre probleme en die barbaarse invalle. Die Ryk was egter besig om agteruit te gaan lank voordat die barbare opgedaag het om dit af te handel. Die barbare het die Romeinse Ryk nie doodgemaak nie, die Romeinse Ryk het selfmoord gepleeg. Daar was ses belangrike faktore in die daling van die Ryk:
1. Politieke geweld het genormaliseer geraak.
Die populistiese hervormer Tiberius Gracchus het openbare landbougrond aan Romeinse burgers herverdeel. Sy hervormings het die Senaat woedend gemaak, en sy politieke vyande het hom in 133 vC doodgesteek. This was the first open political assassination in Rome in nearly four centuries, but it wouldn't be the last. Suddenly, it became acceptable for powerful Romans to kill their political enemies, and this would spell doom for Rome's republican government.
The latter historians think that the Cimbri followed the river Adige after having crossed the Brenner Pass, instead of "unreasonably" turning west to the modern Vercelli this way, the location of the battle would be in the modern Polesine instead, possibly near the modern Rovigo. At Borgo Vercelli, near the river Sesia, 5 km from Vercelli, items have been found that supposedly strengthen the tradition. [ aanhaling nodig ]
The Romans took a position first and remained stationary, the sun reflected off their bronze helmets.  Since the Romans held their position, the Cimbri had to come to them, forcing them to expend additional energy.  Meanwhile, the sun kept reflecting off the Romans helmets giving the Cimbri the impression the sky was on fire, unnerving them. Sensing their anxiety, the Romans attacked.  Marius led his wing against the Cimbri right. He marched into a huge dust cloud created by thousands of men on the move across dry fields. When he emerged, he did not find the enemy, the battle was taking place somewhere else.  The Cimbri had launched themselves in a huge wedge towards Catulus's centre, their cavalry to the front. The Cimbri cavalry then suddenly turned right hoping to draw the Romans out of their ordered ranks or trying to outflank them.  Some of the legionaries fell for the ruse and pursued the Cimbri cavalry. While these legionaries were in pursuit, another segment of the Cimbri advanced and attacked the vulnerable and disorderly Romans.  Unfortunately for the Cimbri, their horsemen were taken completely by surprise by the superior Roman cavalry under the command of Sulla. The Cimbri horse were forced back into the main body of their infantry, causing chaos. Seeing an opportunity, Catulus ordered his legions to advance and attack. When they reached the Cimbri they threw their pila into their disorganized ranks, the legionaries drew their swords and were soon in hand-to-hand combat. The other wings of the Roman army moved in on the Cimbri flanks, hemming them in. The Roman forces were smaller but more highly trained and disciplined. Furthermore, Roman legionaries excelled at close-quarters combat and, being so tightly packed, were in their element. The summer heat also worked against the barbarians who were not accustomed to fighting in these temperatures, unlike the Romans. The battle became a rout, stopped by the wagons drawn up (as was customary among Germanic and Celtic peoples) at the rear of the battlefield. At this point, the rout became a massacre that stopped only when the Cimbri began to surrender in hul massas. Boiorix and his noblemen made a last stand in which they were all killed. The Romans had won a complete and stunning victory.