Die twee hoofstukke is weereens konsentries opgedeel soos dit die geval was met die agt visioene en fokus dus op die belofte en bemoediging van die Here dat Hy hulle sal help om die herbouing van die tempel klaar te maak (die indeling is gebaseer op Douglas Stuart se insigte):
Wat mooi is vir my van die antwoord van die Here, is dat Hy die vraag antwoord, uitvoerig, maar nie negatief oor die vraagstellers of hulle heiligdom reageer nie. Tog is Hy ook duidelik dat Jerusalem die plek is wat Hy uitgekies het en bemoedig daarmee die Jode wat besig was om die tempel te herbou.
In die eerste deel van die antwoord van die Here fokus Hy op die feit dat vasdae sonder gehoorsaamheid aan die Here eintlik niks beteken nie. Hy wys in sy reaksie dat Hy weet dat hulle ook in die sewende maand vas – die maand wat die nuut aangestelde goewerneur Gedalja net ná die vernietiging van Jerusalem vermoor is (lees ook hierbo in 2 Kon. 24-25 asook in Jeremia 40:7-41:18 – Juda word verder lamgelê in ’n leierskapstryd). Dié vas, al is dit nou al meer as sewentig jaar dat hulle dit doen, geskied egter nie tot sy eer nie. Hulle doen dit eintlik maar net vir hulleself.
Die ballingskap het juis gebeur omdat dié eise van die Here nie nagekom is nie. Die volk was moedswillig en het hulle doof gehou vir die wil van die Here. Geen vasdag sal dié situasie omkeer as dit nie met gehoorsaamheid gepaard gaan nie. Daarom het die pragtige land ‘n verwoeste wêreld geword.
Die Here se verkiesing van Jerusalem word egter téén sy aanklag van hulle ongehoorsaamheid gehandhaaf: “Ek is hartstogtelik begaan oor Sion, Ek het woedend geword vir sy vyande, so begaan is Ek oor hom.” Die Here se liefde vir sy mense triomfeer altyd in sy oordeel. Trouens, sy oordeel geskied vanuit sy liefde om die situasie van ongehoorsaamheid te herstel.
Daarom verander die Here die lot van Jerusalem en herskep nie net die tempel op die berg van die Here nie, maar herskep ook weer ‘n veilige voorspoedige gemeenskapslewe. Al lyk dit vir die mense van die tyd onmoontlik, is niks vir die Here onmoontlik nie. God sal vir die teruggekeerdes ‘n God wees en hulle vir Hom ‘n volk, presies wat die verbondsluiting lank gelede bedoel het. Hy sal sy trou en geregtigheid aan hulle bewys, uiteraard as aanmoediging dat hulle self in trou en geregtigheid sal wandel, soos die vorige deel uitgespel het.
Die Here herhaal wat Hy van hulle verwag, soos in 7:4-14 al uitgespel is. God se bedoeling is nou anders as toe Hy die straf oor Juda gebring het. Hy belowe om goed te wees vir hulle as hulle net gehoorsaam aan Hom sal bly. Dit sluit in hoe hulle teenoor mekaar optree: “16Wat julle moet doen, is dit: Praat die waarheid met mekaar, laat die waarheid en die reg geld in julle regspraak sodat daar vrede onder julle kan wees. 17Moenie bose planne teen mekaar bedink nie, moenie vals ede bly aflê nie. Ek haat sulke dinge, sê die Here.”
Dit tref my hoe die Here die Godsvolk aan die een kant aanmoedig met sy beloftes as bemoediging om die werk wat Hy hulle gegee het, te voltooi. In hulle geval die tempel. Aan die ander kant is Hy helder in die tipe verhouding wat Hy met hulle wil hê en hoe Hy wil hê hulle met mekaar moet saamlewe.