Biografie van sielkundige John B. Watson
John B. Watson was 'n baanbrekersielkundige wat 'n belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van gedrag . Watson het geglo dat sielkunde primêr wetenskaplike waarneembare gedrag moet wees. Hy word onthou vir sy navorsing oor die kondisioneringsproses , sowel as die Little Albert-eksperiment, waarin hy getoon het dat 'n kind gekondisioneer kan word om 'n voorheen neutrale stimulus te vrees.
Sy navorsing het ook aan die lig gebring dat hierdie vrees veralgemeen kan word met ander soortgelyke voorwerpe.
John B. Watson is gebore op 9 Januarie 1878 en het in Suid-Carolina grootgeword. Terwyl hy homself later as 'n arm student beskryf het, het hy op 16-jarige ouderdom by die Furman-universiteit aangesluit. Ná vyf jaar later met 'n meestersgraad het hy begin met die studie van sielkunde aan die Universiteit van Chicago, wat sy Ph.D. in sielkunde in 1903.
Watson het in 1908 sielkunde aan die Johns Hopkins-universiteit begin. In 1913 het hy 'n seminale lesing aan die Columbia-universiteit getiteld "Sielkunde as Gedragsverteenwoordiger Dit," wat die gedragsposisie in wese uiteengesit het.
Volgens Watson behoort sielkunde die wetenskap van waarneembare gedrag te wees.
"Sielkunde as die gedragsperspektief beskou dit as 'n suiwer objektiewe eksperimentele tak van natuurwetenskap. Die teoretiese doelwit is die voorspelling en beheer van gedrag. Inleiding is nie noodsaaklik vir sy metodes nie, en die wetenskaplike waarde van sy data is ook nie afhanklik van die gereedheid met wat hulle leen vir interpretasie in terme van bewussyn. "- John B. Watson," Psychology as the Behaviorist Views It, "1913
Die "Klein Albert" Eksperiment
In sy bekendste en kontroversiële eksperiment , bekend as die "Little Albert" -experiment , het John Watson en 'n gegradueerde assistent, Rosalie Rayner, 'n klein kindjie gekonfronteer om 'n wit rot te vrees. Hulle het dit bereik deur die wit rat herhaaldelik te koppel met 'n harde, skrikwekkende klankgeruis.
Hulle kon ook demonstreer dat hierdie vrees veralgemeen kan word met ander wit, harige voorwerpe. Die etiek van die eksperiment word vandag dikwels gekritiseer, veral omdat die kind se vrees nooit veroordeel is nie.
In 2009 kon navorsers Little Albert as 'n seuntjie genaamd Douglas Merritte identifiseer. Om te vra wat met die kind gebeur het, het al dekades lank baie besig gehou. Ongelukkig het die navorsers bevind dat die kind op die ouderdom van ses van hidrocefalose gesterf het, 'n mediese toestand waarin vloeistof binne-in die skedel opbou.
In 2012 het navorsers bewyse gelewer dat Merritte in die tyd van die Little Albert-eksperiment aan neurologiese gestremdhede gely het en dat Watson die seun as 'n "gesonde" en "normale" baba bewustelik verkeerd voorgestel het.
Watson het tot 1920 by die Johns Hopkins Universiteit gebly. Hy het 'n verhouding met Rayner gehad, sy eerste vrou geskei en is toe deur die universiteit gevra om sy posisie te bedank. Watson het later met Rayner getroud en die twee het tot 1935 bymekaar gebly. Na sy akademiese posisie het Watson begin werk vir 'n reklamebureau waar hy gebly het totdat hy in 1945 afgetree het.
Gedurende die laaste deel van sy lewe het Watson se swak verhoudings met sy kinders geleidelik erger geword.
Hy het sy laaste jare 'n eksklusiewe lewe op 'n plaas in Connecticut gebring. Kort voor sy dood op 25 September 1958 het hy baie van sy ongepubliseerde persoonlike koerante en briewe verbrand.
Watson het die verhoog vir behaviorisme, wat gou opgestaan ​​het om sielkunde te oorheers. Terwyl behaviorisme na 1950 sy begin verloor het, word baie van die konsepte en beginsels vandag nog wyd gebruik. Voorwaarde vir kondisionering en gedrag word steeds wyd gebruik in terapie en gedragsopleiding om kliënte te help om problematiese gedrag te verander en nuwe vaardighede te ontwikkel.
Watson se leeftydprestasies en toekennings sluit in:
1915-Aangedien as die president van die American Psychological Association (APA)
1919-Gepubliseer "Sielkunde vanuit die Gedragsverteenwoordiger"
1928-Gepubliseerde "Sielkundige Sorg van Baba en Kind"
1957-Ontvang die APA se toekenning vir bydraes tot sielkunde
Hier is 'n paar van Watson se werke vir verdere leeswerk:
Watson JB. Sielkunde as die Gedragsarts. In: Groen CD, ed. Klassieke in die Geskiedenisgeskiedenis. Sielkundige Oorsig . 1913; 20: 158-177.
Watson JB, Rayner R. Toestande Emosionele Reaksies. In: Groen CD, ed. Klassieke in die Geskiedenisgeskiedenis. Tydskrif van eksperimentele sielkunde. 1920; 3 (1): 1-14.
Gee my 'n dosyn gesonde babas, goed gevorm en my eie gespesifiseerde wêreld om hulle in te bring en ek sal waarborg om enigiemand willekeurig te neem en hom op te lei om enige soort spesialis te word wat ek mag kies-dokter, prokureur, kunstenaar , handelaar-hoof, en ja, selfs bedelaar-man en dief, ongeag sy talente, penchants, tendense, vermoëns, roeping en ras van sy voorouers. Ek gaan verder as my feite en ek erken dit, maar so het die voorstanders van die teendeel en hulle het dit al vir baie duisende jare gedoen. " -Johhn B. Watson, "Gedragsvermoë," 1925
> Watson JB. Behavior. New York: People's Institute Publishing Company; 1925.
> Watson JB. Sielkunde as die Gedragsarts. In: Groen CD, ed. Klassieke in die Geskiedenisgeskiedenis. Sielkundige Oorsig . 1913; 20: 158-177.