twee kinders later | 'n Doodgewone ma se kaalvoetstories | Bladsy 2
As kind het ek in ‘n redelike konserwatiewe, “beskermde” gemeenskap grootgeword. Ons het nie enige Moslems of Hindoes in ons skool gehad nie. Daar was net ‘n paar kleurlinge en slegs een of twee swart kinders in my graadgroep. Al ons vriende het uit sogenaamde “normale” gesinne gekom … met ‘n ma, pa, broer en/of suster. Ons was bewus van “gays” en dit was ‘n area wat vir ons vreemd was. Om ‘n sielkundige te sien was taboe en om ‘n tattoo te kry was sonde. Almal het vleis geëet en dit was onbeskof as iemand met vegatariese wors by ‘n braai opdaag.
Vandag lewe ons in ‘n wêreld waar ons openlik kan praat oor gender en oor die hele spektrum van seksualiteit waar jy jouself kan bevind. Ons gesinne is uitgebrei en gemeng. Ons leer nie net uit boeke van verskillende gelowe nie, maar ons het vriende en kollegas wat anders as jy glo en dink. Ons mag dalk moet Google vir ‘n oulike gepaste gereg as jou vegan/lactose intolerant/gluten-allergic/IBS vriend kom kuier, maar ons snoepie het deesdae selfs vegan-hotdogs. Ons lewe in ‘n ongelooflike tyd waar ons mense wat heeltemal anders as ons is, nie verdra nie, maar heelhartig aanvaar.
Gister terwyl ons huis toe ry, vra Lisa vir my hoekom haar maatjie, Yusrah , nie varkvleis mag eet nie. Die vraag het my vir een of ander rede omkant gevang. Ek het altyd gedink sy gaan hierdie vrae eers vra as sy bietjie ouer is. Dit het die wonderlike geleentheid oopgemaak om verskillende gelowe aan haar op ‘n kinderlike manier te verduidelik. Toe sy sê dat sy bly is dat sy nie ‘n Moslem is nie, want sy hou nogal van varke het ek maar net geglimlag en besluit dat ons maar weer hieroor sal moet praat op ‘n latere stadium.
So ‘n tydjie terug het Lisa vir die man agter Mr Price se toonbank “Dankie Oom” gesê. Ek was trots op die feit dat sy uit haar eie uit vir die vreemde man dankie sê. Die “oom” het dadelik kliphard gelag en gesê: “Bokkie, hierdie moffie is nie ‘n oom nie, maar liewer ‘n tannie!” Dit het dadelik ‘n gesprek oopgemaak toe ons uit die winkel stap en ek moes veel vroeër as wat ek verwag het verduidelik hoe die oom-tannie ding werk.
Dié vakansie moes ek verduidelik hoekom Janet in ‘n shack saam 6 ander mense bly toe ek ons wonderlike huishulp in die reën by die huis gaan aflaai het. Dit was ongelooflik om te kan verduidelik hoekom ons meer bevoorreg is as gevolg van ons verlede. En hoekom ons ‘n plig het om ander te help en om elke dag dankbaar te wees vir alles wat ons het.
Ek is so dankbaar vir ‘n dogtertjie wat vrae vra. Vrae wat soms vir my moeilik is om te beantwoord, want sommige van ons wêreld se wonders is selfs te moeilik vir my grootmensbrein om heeltemal te snap. Dis ook nogal moeilik om dinge op ‘n vyfjarige se vlak te verduidelik.Maar dit is vir my ongelooflik om haar van vroeg af te kan leer om hierdie dinge sonder vooroordeel te kan leer ken en haar vrae te vra. Ek is ook dankbaar vir haar aktiewe brein wat hierdie dinge raaksien en optel en dat sy WIL weet hoe dinge werk.
Ek hoop en glo vandag in ‘n nuwe generasie wat grootgemaak word deur mense wat met nuwe oë na die wêreld kyk. Ek bid dat elkeen van ons kinders vrae sal vra wat ons dalk soms ongemaklik maak en ek bid bo alles vir wysheid om dit op die korrekte manier te antwoord en te hanteer.
Ek weet hierdie wonderlike wêreld bestaan nie orals nie en dat die meerderheid van ons nog sukkel met baie van hierdie eens taboe-konsepte. Maar vandag sê ek dankie. Dankie vir verandering. Dankie vir ‘n blink toekoms. Dankie vir verskille. Dankie dat ons vooroordeel kan leer en ontleer. Dankie vir ‘n tweede kans op menslikheid. Net DANKIE!
Ons woon in Suid-Afrika. Die land met ‘n skrikwekkende misdaadsyfer. Waar plaasmoorde ‘n realiteit is, verkragting ‘n allerdaagse vrees is; waar bendegeweld seevier en waar elke liewe mens wat ek ken al direk deur misdaad geraak is.
Ek is so ongelooflik lief vir ons land en het ‘n onblusbare brand in my hart vir die land se mense. Ek loop met sakke vol hoop vir ons toekoms en raak kinderlik opgewonde wanneer ek sien wat die jeug alles in ons land bereik. Ons land het baie wilde diere, maar wolwe nogal nie. Dit beteken egter nie dat die bad guys nie hier is nie.
Nou die dag was ons gou vinnig winkel toe om vir my man draftekkies te gaan koop. Toe ons 20 minute voor die deure oopmaak daar opdaag, stap ons rustig met albei kinders Mc Donalds toe. Dit is net oor die pad van die skoenwinkel en by die ingang van ‘n groot inkopiesentrum. Ons is rustig, die son skyn, die kinders is gelukkig en ons voel ontspanne.
Nes ons voor die toonbank by Mc Donalds intree, hol ‘n sekuriteitswag gespanne met sy radio by ons verby. Die volgende oomblik begin hy in een van ons vele kleurvolle tale oor die radio skree en Pa-Pa-Pa hoor ons die geweerskote, letterlik meters van ons weg. Dadelik moet jy iets doen. Jy het twee kinders by jou en jou instink skop in. Jy moet iets tussen jou en die skote te kry, want jy wil nie ‘n wegholkoël in een van jou kinders hê nie.
Nes ons teen die muur staan, hol ‘n klomp gillende mense by die trappe voor ons op direk in ons rigting by die hoofdeur uit. Ons druk albei ons kinders stywer teen ons vas en my man trek ons by die naaste winkel in (Queenspark nogal) en ons soek skuiling totdat dinge bedaar het. Om ons maak die winkels almal hulle deure toe en ‘n paar nuuskieriges loer uit om te sien wat aangaan. Lisa sê sy’s honger en vra of sy nou nie meer ‘n sappie gaan kry nie. Ek sien tussendeur alles ‘n mooi baadjie en na ‘n paar minute sê iemand die iStore is beroof. Niemand is beseer nie en almal gaan weer soos gewoonlik aan.
Lisa vra wat aangaan en ons verduidelik vir haar dat daar bad guys is wat iets kom steel het. Ek is nie seker of sy lekker verstaan nie, maar toe ons uiteindelik by die skoenwinkel instap, leopardcrawl sy die hele winkel deur, want sy kruip vir die bad guys weg . Ons lag vir haar en alhoewel die adrenalien nog bietjie vloei koop ons skoene en gaan aan met ons dag. Ons praat weer in die kar oor die bad guys, want Lisa is erg op die Hoekom-fase en sy het baie vrae. Later praat ek en my man weer deur die situasie en dink aan wat ons anders sou doen en al die wat as-se.
Ons is nie beseer nie en niemand is vermoor nie. Maar ons kon wees. ‘n Onskuldige kind word so gereeld doodgeskiet. ‘n Bystaander word gewond. Iemand word so gereeld net deel van ‘n statistiek in ons land. Ek het heeldag geGoogle wanneer die artikel van ‘n gewapende roof op die internet gaan verskyn, maar vandag, 2 weke later, wag ek steeds. Want hierdie goed in ons land maak nie hoofnuus nie. Dit haal nie eers die plaaslike koerantjie nie. Nie eers ‘n vinnige artikel op die net nie. Niks. Dis amper asof dit net nie gebeur het nie.
Die gevoel van onveiligheid is daagliks om ons, maar ons beweeg gewoonlik in sirkels waar ons veilig voel. Wanneer daardie sirkels skielik onveilig word, is daar onmiddellik onsekerheid en vrae. Ek is dankbaar dat ons net so ‘n klein deeltjie ervaar het en nog nie die volle hartseer van misdaad in SA beleef het nie. Ek voel onrustig dat daar soveel mense se seer is wat nie die nuus haal nie. Mense wat geliefdes verloor en erge trauma ervaar. Ek is kwaad vir Eva wat die appel by die simpel slang moes vat en ek is hartseer dat ek my kinders moet grootmaak in ‘n wêreld waar die bad guys nie net in storieboeke en flieks is nie.
Nee, ons gaan nie ons tassies pak en na groener weivelde soek nie. Ek glo dat elke mens met ‘n doel geplaas is waar hulle is. Dat ons ‘n rol het om te speel. Ek glo ook dat elke mens ‘n keuse het en dié wat gaan, maak net ‘n ander keuse as ons en ek neem niemand daarvoor kwalik nie.
Ek, aan die ander kant, wil nog hier wees. Ek wil nog bou aan Suid-Afrika. Ek het nog hoop vir ons land. Ek sien nog meer goed as sleg. Ek het nog iets om hier te doen. Ek kan wel nie soos ‘n ninja voor ‘n geweer inspring nie, maar ek KAN my kinders leer van reg en verkeerd. Ek KAN my kinders grootmaak deur daagliks te baklei teen die verlede se foute en hulle bewus maak van ons ongelooflike voorregte en die verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. Ek KAN my gesin so veel moontlik beskerm. Ek KAN my kinders leer van die honderde good guys daar buite, want in elke storie wat ek vir hulle lees, wen die wolwe nie.
Soms is ek verskriklik dankbaar dat ek nie kameras in my huis het nie. Verlede week was rof. Ek het ‘n belangrike vakvergadering gehad, ek het my gr. 12’s op ‘n fliekuitstappie geneem, ek het ‘n demonstrasie gehad vir ‘n nuwe Afrikaanse aanlyn-studiegids, ek het ‘n baie groot deadline in my persoonlike lewe gehad waarvan ek julle nog later sal vertel, ek het ‘n familie se foto’s geneem en ons punte moes in wees.
Ek het onsagtelik baie werk gehad en my man was die aand diens. Ek het nog 2 pakke opstelle gehad om daardie aand te merk, want die volgende middag was netbalproewe. Maar Dian wou net nie sonder my slaap nie. Ek probeer hom van my bors afkry, en hy drink glad nie meer enige borsmelk deur die dag nie, maar saans is hy nog baie moeilik daarsonder.
Ek het vir 45 minute met hom op my skouer rondgestap en hy was so uit soos ‘n kers. Dit als terwyl ek vir Lisa ‘n broodjie maak, want sy is skielik vreeslik honger. En terwyl ek die honde voer en terwyl ek my eie pajama broek met een hand aantrek. Nadat ons vir Lisa ‘n storie gelees het (ja met slapende Dian op my skouer) en sy in die bed was, het ek hom in sy kot neergelê. Nes ek my rooi pen optel, hoor ek hoe hy weer begin huil. UGH…regtig!?
So is ek op en af vir omtrent 2 ure. Merk een opstel, en dan is hy weer wakker. Uiteindelik gee ek op en besluit om maar met hom in ons bed te gaan lê. Na hy weer rustig is, staan ek op en sluip na die leefvertrek om verder te merk. En sowaar…een opstel later en hy huil alweer.
Ek is toe maar met opstelle en al kamer toe. Met ‘n koplig op my kop en ‘n kind wat aan my nipple hang, sit-lê ek toe maar en merk. Teen 2:00 skrik ek wakker van Lisa wat huil. Ek moes iewers aan die slaap geraak het. Ek, koplig steeds aan en boob steeds uit, spring op om haar te gaan haal.
Terug in die bed met Lisa ook tussen ons, lees ek maar weer die opstel van die kind wat my aan die slaap gemaak het. Ek kon net een pak so stuk-stuk en chaoties gemerk kry. Heeltyd bid ek dat God net moet intree, dat hy net vir my 2 ekstra ure in my dag moet gee sodat ek die ander pak gemerk kan kry.
Die volgende oggend na 3 koppies koffie en ‘n ekstra laag make-up onder die oë, begin die wolke toetrek. Teen 14:00 sak die eerste reëntjie uit. My hart het vinniger begin klop, want as dit teen 15:00 nog reën word netbalproewe gekanselleer. En sowaar, dit reën net harder en harder en daar kry ek my 2 ekstra ure en my punte is betyds in.
Sommige sê dis dalk net geluk, dalk net toevallig, maar wat as dit dalk, net dalk ‘n ongelooflike genadiglike God is wat gebede beantwoord. En dalk beantwoord hy eintlik net die reëngebede van die miljoene mense wat vir reën bid omdat dit droog is. Maar op hierdie spesifieke tyd en plek, het hy my gebed verhoor.
Twee weke gelede het ek my kar geskraap. Ek het die taxi sien draai en ek moes binne ‘n sekonde ‘n besluit maak. Ek het LEWE gekies en met dié moes ek uitswaai om die taxi teen my deur te mis. Ek skraap toe my kar se hele linkerkant teen ‘n ou verkrokte Corsatjie wat salig by die stopstraat staan en wag het vir dinge om te gebeur.
Na saaknommers en versekering uitsorteer is, is ek vanoggend Auto Magic toe om my kar se Extreme make over (body edition) te begin. Dit is 25 minute van my huis af, maar gelukkig het hulle ‘n drywer wat my sal aflaai. Ek was 8:00 daar en hulle sê toe dat ek net ‘n oomblik moet wag, want daar is nog ‘n vrou wat van ons kant af kom. Dan laai hulle ons sommer so saam af.
Ek kyk rustig deur ‘n Country Living tydskrif en droom van ‘n stresvrye lewe op die groot stoep van ‘n Karoo-plaashuis toe die vrou by die deur instap. Ek herken haar dadelik. Sy is die Goth (vol tattoo’s, piercings in haar gesig, swart klere en lang swart hare) wat elke aand met haar honde verby my huis stap. Ek ken ook haar naam (Nerine) want sy is baie aktief in gesprekke op ons area se watsapp groepie. Ek hou van haar, sonder dat ek haar ken, want haar woorde en manier wat sy kommunikeer pas vir my glad nie by haar uiterlike voorkoms nie. Daar is ‘n sagtheid en ‘n ongelooflike mooi hart wat skuil agter die donker gegrimeerde oë.
Toe sy opkyk sien ek sy is histeries. Sy huil onbeheers en kom sit op die bank langs my. Die mamma in my wil onmiddellik iets doen of sê en toe ek haar vra of sy ok is, skiet haar trane letterlik tot oor my skouer. Ek het my hand op haar arm gesit en maar net getroos.
Uiteindelik kom sy soort van tot bedaring. Haar kat wat 2 dae gelede spoorloos verdwyn het, is opgespoor. Maar ongelukkig nie waar sy dit verwag het nie. Terwyl hulle om haar kar loop om die vorms in te vul, sien die man iets onder die bakwerk uithang. Toe hulle nader kyk, is dit die stert van haar kat…nie meer lewend nie, wat seker daar ingekruip het en nie weer kon uit nie.
My hart breek vir haar en ek het soveel simpatie in my hart, maar hoe nou? Ek vra of ek kan help en of sy wil hê ek moet die kat gaan kry. Weereens ruk sy soos sy huil en ek maak ‘n kopknik tussen die huilende bewegings uit. Ek kyk rond vir iemand om te help, maar die hoogswanger ontvangsdame en 4 ander mense staan in uiterste hoeke van die vertrek en kyk met pieringoë na hierdie chaotiese situasie. Ek gaan toe tot by die kar, waar die twee mans my help om die kat in ‘n swart sak te laai. Ek kry toe maar ‘n boksie en nou staan ek met die onbekende-bekende vrou se dooie kat in ‘n boks sonder ‘n plan.
Die drywer laai ons uiteindelik op en ons twee (ek kleurvol in pers geklee en met ‘n huppel in my stap) en sy (pikswart, donker en depressief) klim met die dooie kat in die boks agter in die kar. Ek prober troos, maar my woorde raak na so 10 minute op en skielik kan ek myself nie help nie en bars ek uit van die lag. Hier sit ons…twee vreemdelinge wat eintlik net ‘n straat uitmekaar woon in die agterste sitplek van ‘n vreemde man, met ‘n dooie kat op my skoot en probeer sin maak van die lewe.
Terwyl sy na my kyk, begin sy ook giggel en die arme man saam met wie ons ry weet nie lekker wat kom of gaan nie, en hy fokus maar op die pad alhoewel sy oë elke paar sekondes in die spieëltjie kyk wat aangaan. En daar, sonder dat ons ooit seker sou ontmoet en sonder dat ons enigsins iets in gemeen het, maak ek ‘n vriendin. ‘n Donker vriendin met ‘n swaar hart omdat haar geliefde katjie van 16 jaar in ‘n boks op ‘n vreemde gegiggelende vrou se skoot lê terwyl die reën aanhoudend teen die venster slaan.
Ek voel al vir so 2 weke bietjie oorweldig. Oorweldig deur werk, deur die misdaad en stand van sake in ons land, deur die hartseer en pyn wat soveel kinders in my klas mee loop, deur familie en deur al die “wees” wat van ons verwag word: ma wees, eggenoot wees, onderwyser wees, vrou wees, vriend wees en Christen wees. Dit voel asof die hele wêreld ‘n bietjie donker en swaar is asof ek per ongeluk in die diepkant van die swembad geval het toe ek eintlik net my tone wou natmaak.
My vriende tel op dat ek nie lekker is nie, my man voel hoe ek kortaf en hard is, my ma sê ek is stil en my kollegas sien die frons op my voorkop raak. Vir iemand wat met hulle hele hart en nog ‘n dagboek vol emosies op my mou rondloop, is dit ook moeilik om weg te steek as alles in my hart nie honkiedorie is nie.
Ek het vir dae lank probeer dink wat presies my so depressief maak, want dit voel werklik asof ek net een oggend moeg en depressief opgestaan het. En ek gebruik die woord depressief baie versigtig hier, want ek het hartsmense in my lewe wat werklik depressie het en ek wil glad nie voorgee dat die klein dip wat ek nou vat enigsins dieselfde is as die daaglikse stryd waardeur hulle gaan nie.
Vir ons almal is die lewe mos maar ‘n rollercoaster ride: ‘n bietjie op, ‘n bietjie af en ‘n bietjie vervelig in die middel. Vir my is die lewe oor die algemeen ‘n bietjie op en baie vervelig en maar bittermin af. So ek weet nie altyd lekker hoe om te wees as ek skielik af voel nie. Ek weet net ek lag nie so baie nie, ek staan moeiliker soggens op, ek het minder geduld en my filter wanneer ek praat verdwyn skielik.
Gisteraand het ek besluit die dip moet nou end kry, want ek kan mos nie so funksioneer nie. Iewers moet ek tog net weer swem en opkom vir asem. En vanoggend lees ek 2 goed (albei terwyl ek net vinnig ‘n ruskansie vat tussen pakke merkwerk)
‘n Brief van ‘n ma van ‘n mooi dogtertjie 2 jaar na haar man selfmoord gepleeg het. Dit gaan uit na mense wat voel hulle kan nie meer nie en dat die lewe beter is sonder hulle.
Dit vang my, want die bietjie donker in my is net ‘n druppeltjie teen wat iemand moet voel voordat hulle selfmoord pleeg. Dit ruk my, want mense sien so maklik die negatiewe goed raak en mis die honderde posititiewe wat verbygaan. Dit maak my hartseer, want daar is nog soveel stigma wanneer dit kom by sielkundige toestande en dat soveel mense nooit hulp kry nie en dan dieper en dieper gaan.
‘n Koerantberig oor “Sunrise”, ‘n pasgebore babatjie wat gister in ‘n blou plastieksak net-net lewendig gevind is by Sunrise Beach in Muizenberg.
Dit vang my meer, want wat het hierdie outjie verdien om weggegooi te word en om nie eens ‘n kans gegun te word nie. Dit ruk my meer, want hoeveel erger moes die lewe van sy ma wees om tot op daardie donker plek te kom. Dit maak my meer hartseer, want hier sit ek met ‘n werk, met ‘n familie, met ‘n man, met vriende en met ‘n ongelooflike genadiglike en liefdevolle God en kry myself jammer.
En net so, 2 stukkies leesstof en ‘n pak vol perspektief later, en ek haal weer asem. Ek swem lengtes tot by die trappies van die swembad en ek klim uit met ‘n heel hart. ‘n Warm, dankbare, ligte hart.
Toe my beste vriendin se derde kind gebore is en ek haar vra hoe dit voel om DRIE kinders te hê, was haar antwoord: “Dis nie veel anders as 1 kind nie, behalwe vir die feit dat jou tyd minder is.” Ek onthou hoe ek nie presies verstaan het wat sy bedoel nie, maar dat ek ge”ja” en “agh” het om te lyk asof ek weet waarvan sy praat.
Na hierdie vakansie verstaan ek HEELTEMAL wat sy bedoel het. Met een kind, kon ek nog iets doen terwyl sy haar middagslapie vat. Ek kon nog maklik na ‘n speelplekkie gaan en terwyl sy speel, kon ek in vrede ‘n stuk koek of ‘n bederfdingetjie eet. Ek kon haar by ‘n maatjie gaan aflaai vir ‘n uur se stilte waarin ek gou die huis kon regkry of my hare kon laat sny.
Met twee is dit ‘n hele ander ballgame. Wanneer die een slaap, is die ander een wakker. Wanneer die een speel, wil die ander een drink. Wanneer die een wil eet, wil die ander een slaap. En om TWEE kinders by ‘n maatjie te gaan aflaai is bietjie te veel gevra veral as die een nog nie eers 1 jaar oud is nie.
Om na ‘n restaurant te gaan is ook wild. Nes jy dink jy en AL jou sakke is gemaklik in Spur se semi-sirkel bankie, wil die ouer een gaan piepie. Voor die hele Drosdebakel kon sy gou self gaan, want almal by die local Spur ken jou al, maar nou moet mamma liefs oral saamgaan. Maar jy kan mos ook nie jou baba en sakke net so los nie en jy kyk rond na ‘n ander simpatieke ma (mens ken hulle uit aan die donkerkringe onder die oë en ‘n gevlekte wit t-shirt) wat gou ‘n ogie oor jou sakke sal hou terwyl jy en baba en kleuter gou hol om die toilet betyds te maak. Terwyl jy by die toilet is, hou jy jou asem op dat die simpatieke ma asb. net nie ‘n front is vir ‘n sindikaat wat eintlik jou handsak steel en weghol met jou karsleutel nie. Terug by die tafel en jou sak is nog daar, kan jy weer asem haal en jou vertroue in die mensdom is herstel. Die waiter (wat obviously nog nie kinders het nie) hang soos ‘n lui vlieg om ‘n afvalpot rond en wag dat jy jou kroos net onder beheer kan kry en jou bestelling kan plaas. Dan…nes jou stuk koek en koffie kom, huil jou ouer kind omdat die seuntjie in die speelplekkie haar ballon gevat het en terwyl jy dit probeer uitsorteer, is jou baba besig om ‘n stuk koek wat hy uit jou bord gegryp het in sy mond te druk en keer jy sy hand net betyds voordat dit die koffie ook bykom. Vinnig besef jy dat tuisbly dalk net makliker gaan wees in die vakansie, want daar is een van jou en 2 van hulle (vader alleen weet hoe doen mens dit met 3, 4, 5 of selfs 6).
Die volgende dag probeer jy die “huis”-ding. Teen 8:00 is jy al reg vir ‘n middagslapie, want almal is al van 5:30 af op en wakker. Teen 10:00 het jy al puzzles gebou, ingekleur, tummy time met die baba gedoen, parkie toe gestap, Paw Patrol 3 keer gekyk, trampoline gespring, modderkoekies gebak, ontbyt gemaak en 2 stelle klere aangetrek. As jy om jou kyk lyk dit asof daar ‘n wilde Amerikaanse orkaan of dalk ‘n Spaanse bul deur jou huis is, want orals lê speelgoed, komberse, halfgekoude Marie beskuitjies, ‘n pap stuk mango en ‘n nappie wat iewers uit jou hande moes val op pad drom toe. Weereens wonder jy hoe ander ma’s gerus kry tydens ‘n vakansie waarvoor jy regtig hard gewerk het.
Wanneer manlief by die huis kom en kommentaar lewer oor hoe “lekker” jy vakansie hou en hoe “gelukkig” onderwysers darem is om so baie vakansie te kry wonder jy of jy jou kinders saam tronk toe sal moet vat as jy jou man se tee vergiftig.
Maar dan, net voordat jy dink jy gaan nooit rus nie en dat jou emmertjie nooit gaan volraak vir ‘n bitter besige 4de kwartaal nie, klim jou dogtertjie onder jou arm in en sê: “Ek is lief vir jou, Mamma” of jou seuntjie glimlag met sy 4 en ‘n halwe tandjies vir jou en lag sommer net omdat die lewe lekker is. En dan…op daardie oomblik hou die wêreld op met draai. Net lank genoeg om jou hart weer vol te maak. En jy besef dat elke dag saam met jou kinders eintlik gevier moet word en dat elke sekonde se malheid nie vir altyd gaan hou nie. En dan…vir ‘n oomblik…’n ongelooflike mooi oomblik…staan die tyd stil.
besige vakansies, lewe met twee kinders, lisalief, te min tyd, tyd, tyd staan stil	4 Kommentaar
Blog at WordPress.com. Ontwerp: Adelle.