Ongetiteld | Boendoe se blog argief
Ek het eers 'n lang stuk geskryf oor hóé ek die dag verpes. Toe klink dit of ek my kinders nie kan verdra nie. Wat nie so is nie.
Ek dink aan Bruce. My rebelse kind wat niks van skool hou nie, maar vrek oor rugby. Wat seer knie en al gaan speel het vandag. Twee wedstryde ná mekaar gespeel het, en in albei 'n drie gedruk het. Wat self vroeg opgestaan het omdat hy na die buurdorp toe moes ry vir die toernooi. Hy bly 3 maande alleen in die huis en sorg vir hom en sy sussie as sy naweke huistoe kom. Hy bel skelm sy ouma as sy vir langer as 'n week weg is – omdat hy na haar verlang.
Jeannie: haar ma uitgeknip. Merrieperd, rissiepit, drama queen. En nog beter as haar ma: pligsgetrou, hardwerkend, betroubaar. Nie een van my grys hare is te wyte aan haar nie. Ek weet sy mis haar pa nóú baie, maar ek lees dit net op Facebook raak. Sy probeer altyd my las lig hou. Liefste kind.
Pieter: engelkind. Hy kam my hare met spoeg plat en teken met koki-penne op my bene. Hy soen my soggens met sy slaap-asempie en wag dat ek wakker word. Hy hou nog nie 'n potlood reg vas nie maar weet van planete en die son en die aarde en saadjies saai en water gee.
Ek soek nie angeliere en 'n Cardies-kaartjie vir Moedersdag nie. Ek wil net met nuwe oë na my kinders kyk en weer besef hoekom ek bly is hulle is MY kinders.