True stories of Hope after storms (Latest version)
Over a year ago a young man arrived at the hospital in need of psychological help. He had been almost entirely isolated and depressed for 9 years of his life. He was plagued by olfactory delusions and hallucinations (the unshakeable belief and experience of having a body odor unbearable to himself and others). His condition affected every area of his life, and it rendered him incapable of pursuing a career or having a normal social Iife. He was immobilized by it. He discontinued his studies, stopped visiting people due to the excessive olfactory concerns, could not work, and had no motivation or desire to interact with the outside world. His world became reading newspapers, listening to the radio, and seeing a handful of close relatives and his girlfriend. He became aware that the Stellenbosch Provincial Hospital offered psychological services to the community of Stellenbosch, and eventually sought help. After 4 months of intensive psychotherapy and medication, his life has been turned around entirely. He has had a full-time job ever since, is getting married soon, wants to continue studying and has a healthy social life. This is one example of someone who has benefited from therapy at the Stellenbosch Provincial Hospital, and there are many more who come away more functional and balanced due to their encounters with helping professionals. This service is crucial in a community where people would otherwise not be able to afford the services of a psychologist.
Waar my lewe begin verkeerd gaan het, was toe ek verkrag is toe ek agtien was. Daarna was alles verkeerd. Ek was in 'n verhouding maar ek het die verkragting en dat ek swanger geraak het daarvan vir almal weggesteek omdat ek bang en skaam was. Ons is toe gou getroud en ek het probeer voorgee dat dit my man se kind was, maar hy het natuurlik sommetjies gemaak en agtergekom dis nie waar nie. Daarna het hy my nooit weer vertrou nie. Hy het my heeltyd van verhoudings beskuldig en name genoem. Ek was nie toegelaat om uit te gaan nie, met ander mans te gesels nie of om vir my mooi te maak of te grimeer nie. Hy het egter rondgeslaap en vir my aanhoudend geskel, gevloek en geslaan. Ek was vir sewentien en 'n half jaar getroud en het van hom geskel toe hy weer vir die soveelste keer 'n ander vrou gehad het. Hy het gedurig gegaan en gekom. Na die skeiding het hy nog vlr drie of vler jaar voortgegaan om my te vloek, skel en aan te rand al was hy al met 'n nuwe vrou getroud, ten spyte van 'n interdik. Uiteindelik het hy opgehou toe ek die polisie sover kon kry om die interdik in werking te stel. Al die jare het ek hierdie las gedra, maar my pak was te swaar. Ek was onregverdig behandel, hy skuld my iets wat hy nie kan teruggee nie. Uiteindelik het ek by die kliniek met die dokter gepraat wat my na die sielkundige verwys het hier by die hospitaal. Hoe gaan dit nou met my? Daar is 'n baie groot verskil. Ek voel gelukkig en dra nie meer 'n wrok nie – ek het my swaar pak heeltemal afgelaai. Nou gaan dit baie Iekker. In plaas daarvan dat ek kwaad raak, baklei ek nie meer met my dogter nie. Ek sien 'n nuwe toekoms en sal selfs nie meer baklei en skel met my eks wanneer ek hom teekom nie.
Hi Helene my naam is XXX, ek was verlede jaar by u met my dogter YYY. Ek het gedink ek wil u net laat weet dat dit goed gaan met ons, dat my man sy hart intussen vir die Here gegee het. YYY vaar baie goed op skool. Haar laaste eksamen se verslag was uitstekend, met simbole van 6 en 7 en waarvan 7 die hoogste is wat hulle moet kry. Ek was en is verskriklik dankbaar vir u hulp. Dit het vir YYY baie gehelp. Sy praat ook baie van u en hoe u haar gehelp het. Baie, baie, baie dankie, ek weet dit is u werk maar u gee soveel om!! Moenie moeg word om goed te doen nie.
Goeie Hoop Sielkundige Diens in die Eikestadnuus
Susan (SKUULNAAM) woon saam met haar ma en jonger boetie in Wellington. Haar pa het hulle 'n paar jaar gelede verlaat en dra nie by tot hulle versorging nie, inteendeel hy ontken hulle bestaan. Verlede jaar toe Susan 16 jaar oud was, het haar beste vriend, wat sy ken sedert Gr R , en sy vriend haar geroep om iets in hulle hokkie te kom kyk. Sy het gegaan aangesien sy hulle al so lank ken en gereeld saam met hulle gesit en gesels en musiek luister het. Die hokkie is op Susan se vriend se ouma se erf. Die oomblik toe sy egter binne was, het haar twee vriende haar egter oorval . Hulle het haar hande vasgemaak met 'n tou en begin om haar onderklere af te skeur. Susan het vreeslik terug baklei en daarin geslaag om los te kom. Hulle het ook die deur gesluit en sy kon dus nie uit nie. Sy het dus die deur ook begin afskop. Sy het daarin geslaag om weg te kom. Susan het 6 maande na die voorval vir die eerste keer na my toe gekom. Op daardie stadium het sy het saam met haar ma in haar ma se bed geslaap en soms die bed natgemaak in die aand. Sy het nagmerries gehad en haar punte het vreeslik verswak op skool. Aan die begin was sy onwillig om te kom, maar mettertyd het sy dit vreeslik geniet om na haar sessies toe te kom. Nadat sy omtrent 'n jaar na my toe gekom het , het sy eendag na haar vriendin toe gegaan om by haar te gaan kuier. Vriende van haar vriendin se pa het daar aangekom en onder hulle was haar biologiese pa. Sy het hom gegroet en die ander mans het aan hom gevra of dit sy dogter is , aangesien hulle nie geweet het dat hy kinders het nie. Hy het voor haar ontken dat sy sy dogter is. Susan het voor al die mense aan haar pa gese dat, hy haar bestaan mag ontken, maar dat sy wel bestaan en 'n mens is wat die reg het om liefgehe te word. Sy het verder aan hom gese dat hy haar nie meer seermaak deur sy optrede nie, en dat indien hy eendag mans genoeg is om haar en haar gesin om verskoning te vra vir sy optrede , sy hom sal vergewe. Sy het my die volgende week hiervan vertel en gese dat sy dit nooit in die verlede sou doen nie. Vlgs haar het die terapie haar geleer dat sy uniek en spesiaal is. Sy weet ook nou dat sy waarde het en dat niemand die reg het om haar te misbruik of haar seer te maak nie. Sy het ook 'n brief geskryf wat sy aan ander kinders wat seksueel misbruik is, wou gee sodat hulle kon sien dat mens wel deur dit kan kom en sterker kan wees as vantevore. Twee weke na die voorval het Susan se pa na hulle gegaan en haar om verskoning gaan vra vir sy optrede. Hy kuier nog nie by hulle nie, maar groet hulle nou as hy hulle sien.
Ek as persoon bevind my in 'n bevoorregte posisie om te kan getuig van die voordeel wat die unieke sessies by Goeie Hoop Sielkundige Diens my besorg het. Met aanvang van die sessies was ek, om dit eerlik te stel, 'n bedrukte persoon wat soms aggressiewe buie ondervind het. Van nature is ek, of beskou ek myself egter as 'n baie stil persoon wat nie baie gemeng het met ander nie – 'n persoon wat rustig wil wees. Ek het egter in 'n groef verval wat bestaan uit werk, tv kyk, en rus. Dit was 'n siklus waaruit ek nie kon ontsnap nie. Die een vir wie ek omgee en liefhet, het my egter oorreed om hulp te kry, want selfs my optrede teenoor haar was nie wat dit voorheen was nie. Op daardie tydstip het ek tot die besef gekom dat dit my net tot voordeel kan strek – en dit het, want vandag is ek definitief weer my ou self. Terug is die wil en die besef dat jy ook ander moet respekteer en hul gevoelens in ag neem. Maar die grootste was om weer te sê, "Ek is jammer," en om verskoning te vra as ek fouteer het. Om alles op te som: die sessies was net wat ek as persoon nodig gehad het om weer my wilskrag en motivering terug te kry. Dit egter moet ek eerlik byvoeg, was te danke aan die goeie en onbaatsugtige werk wat beskikbaar gestel word deur die Goeie Hoop Sielkundige Diens. Helaas is ek nou my ou self en 'n meer gemotiveerde persoon. Baie dankie vir u goeie werk en onbaatsugtige diens. Mag God u seën
A teenager's prayer after an abortion
Here Die wêreld is so anders noudat ek 'n tiener is, Dit voel vir my asof niemand meer dieselfde is nie – Dit is asof niemand my verstaan nie – soms verstaan ek myself nie eens nie! – Ek wens dat ek vir altyd klein kon bly. Tog sien ek ook uit na die grootmenswêreld wat wink. Ek is soms verward en hartseer, en net die volgende oomblik weer seker van myself en gelukkig. Ek is bang vir die nuwe, onbekende dinge en emosies wat op my afstorm. Help my tog, Here! Dankie dat ek weet: Met U by my kan ek my lewenspad met vertroue loop.
Die afgelope 28 jaar van my lewe was nie maanskyn en rose nie. Om die waarheid te sê, ek het 'n pynvolle leeftyd agter die rug. Die nagmerrie het begin toe ek ses jaar oud was. Ek is verkrag. Dit was bitter moeilik, maar ek moes dit vat soos dit kom. Daarna wou ek nie meer met seuns speel nie, want ek was bang vir seuns en mans. Tog met die bystand van my ouers en onderwysers kon ek my skoolloopbaan suksesvol voltooi. Ten spyte van die trauma van vroeër was ek lus vir die lewe en het ek aan byna al die aktiwiteite by die skool deelgeneem. Dit was 'n groot dag toe ek in 1997 gematrikuleer het. In 2000 is ek egter weer verkrag. Dié keer deur 'n groep mans wat hulle as speurders voorgedoen het en wat my 'n paar dae lank dopgehou het. Skielik het dit gevoel asof my lewe niks werd meer was nie. Ek het gedink aan selfmoord, maar het gewonder wat met my klein seuntjie sou gebeur as ek nie meer daar was nie. Tog was daar altyd iemand wat my moed ingepraat het. En vandag gebeur dit nog steeds. Daar is altyd 'n stemmetjie wat al die goeie dinge in my oor fluister. Ek is vandag bly dat ek nog leef om te kan sien hoe my twee seuns grootword. Deur die jare heen, omdat ek bang was ek praat met die verkeerde mense, het ek dinge wat my gepla het vir myself gehou en by die huis probeer wegkruip. Nooit het ek besef dat stres soos 'n dodelike monster kan wees nie totdat ek in die hospitaal beland het en simptome van Post Traumatiese Stres Sindroom by my gediagnoseer is. Vandat ek verkrag is, het ek altyd vreemde mans aangekyk asof hulle my verkragters was. Ek het in vrees geleef. Ek was altyd bang as ek motors hoor ry en as 'n vreemde motor naby my stilgehou het, het ek altyd in 'n ander rigting geloop. Ek het gereeld nagmerries gehad. By die hospitaal het die dokter voorgestel dat ek iemand by Sielkundige Dienste by die Stellenbosch Hospitaal gaan sien. Van toe af was dit asof ek 'n ander mens geword het. Ek het my hart uitgepraat en die berader daar het my gehelp om my probleme te verwerk. Ek het ook by die huis en werk bystand gekry. As ek terugdink aan alles wat gebeur het, dink ek nie dat ek die mens sou wees wat ek vandag is sonder die berader se hulp nie. Week na week het sy my gehelp hoe om op 'n ander manier na my probleme te kyk, hoe om dit te hanteer en hoe om self my probleme uit te sorteer. Ek wil mense in ons gemeenskap wat sukkel met depressie en stres aanmoedig om hulp te gaan soek vir hulle probleme. Jy hoef nie jou hele probleem te verduidelik nie. Jy moet net begin praat. Ek is so dankbaar dat my man vir my deur al my moeilikhede bygestaan het. Deur die hele verkragtingstorie en my emosionele probleme daarna het hy lojaal en getrou aan my, sy vrou, gebly Vandag, as ek die geleentheid kon kry, sou ek graag ander wou help wat verkrag is, veral kinders. Ek wil mense aanmoedig om nie hulle medemens te verstoot as hulle deur die trauma van verkragting gaan nie. Luister na mekaar se probleme, moenie mekaar oordeel nie, ondersteun mekaar en moedig mekaar aan om professionele sielkundige hulp te kry indien nodig.
I have a sexual molestation background with all the abandonment and other abuse issues that accompany this sort of situation: In the past I was forbidden by my family to go for therapy. Everything in my life intensified at the age of thirty. When I moved to the States at the age of 24, I was far from recovery, but now at age 30 I have gone into healing. Severely damaged, I have come through 17 years of help and am currently much better. I have come to a place where I am working quite well job wise (for about six years in the states I was unable to). I worked on my issues, namely insecurity, fear and rejection. I'm looking to continue treatment until I don't need it anymore, hoping to become completely rid of all my insecurities and hang-ups, which manifest in procrastination, depression, headaches, and tension. Counselling at the Stellenbosch Hospital has been an absolute lifesaver to me, since I have been in great need of help due to my dysfunctional background and since I am financially very short of support. Without this service, as a single parent of two children, I would definitely not have been able to cope at all. I am eternally grateful for this help and as I have said, would not have been able to cope without it. I sincerely pray that I can continue to make use of this valuable service. This service has been very professional and I have seen counsellors at the hospital over the past six years. PLEASE don't stop. Thanks so very much.
Raavi se ma het haar werk as huisbediende verlaat toe Raavi aan die begin van die jaar vir die eerste keer skool toe moes gaan. Sy pa, 'n ambagsman, sou voortaan moes sorg vir die kos op die tafel. Raavi is 'n 7 jarige seuntjie met helder groot ogies en 'n vriendelike glimlag. Hy is die oudste kind in sy gesin. Sy een boetie is nou 5 jaar oud en hulle ooreenstemmende gelaatstrekke is opvallend. Dan is daar ook die 2 jarige kleinboet, wat elke nou en dan soek na sy ma se bors. Elke oggend 7vm val Raavi se ma met die drie seuns in die pad, sodat hulle net voor 8vm vir Raavi by sy skooi kan afsien. Die eerste skool, waar hy graad l begin het, was nader aan die huis. Volgens sy ma het hy aanvanklik goed aangepas in die klas en skool, maar gedurende die laaste maand van die tweede kwartaal het Raavi soggens gehuil wanneer hy moes skool toe gaan. Sy ma kon sien dat hy baie ongelukkig is in die skool. Hy het probleme ondervind om by te hou met skoolwerk, aihoewel sy ma in die middae met hom vasleggingsoefeninge sou doen en help met huiswerk. Dit het my gou opgeval dat Raavi verbale kommunikasie in meeste situasies onmoontlik vind. Hy het oogkontak vermy en dit het voorgekom asof hy soms op 'n eiland is, onbewus van wat rondom hom aangaan. Soms sou hy enkele woorde agter sy ma aansê. In die speelkamer by die TC Newman Daghospitaal (Paarl) het hy eers lank na die stukkies van 'n eenvoudige legkaart gekyk. Hy het geen poging aangewend om self met die stukkies te eksploreer nie. Eers nadat ek aan hom demonstreer het hoe hy die 5 legkaart-stukkies volgens hulle groottes in die regte spasies kan terugpak, het hy my voorbeeld gevolg. Raavi het ook net na die tweede en derde legkaart gesit en kyk, ten spyte van verbale aanmoediging en verduidelikings van wat hy moes doen. Hy het elke keer eers na 'n demonstrasie belangstelling getoon in die aktiwiteit Ek het vir Raavi 'n afspraak by 'n spraakterapeut gereel. Sy was van mening dat 'n kind wat op 7 jarige ouderdom uiters beperkte taal-ontwikkeling toon, se progonose sleg lyk. Sy het ook 'n basiese gehoorstoets afgeneem, maar Raavi was nie instaat om aan te dui of hy 'n "bieb" geluid hoor of nie. Hy het in haar kantoor gesit met die oorfone op sy kop en net by die venster uitgekyk na die aktiwiteite in die straat en parkeerterrein onder die venster. Selfs haar demonstrasie en oefening dat hy sy handjie moes oplig wanneer hy die klank hoor, was onsuksesvol. Toe ek later aan hom vra om te wys waar my motor geparkeer staan, het hy beduie na die parkeerterrein. Daar was dus aanduidings dat Raavi wel oor gehoor beskik, maar moontlik beperkte begrip en kommunikasie-vaardighede ontwikkel het. Raavi se ma het vertel dat hy by die huis gelukkig op sy eie speel, en gewoonlik onder haar oog bly. Wanneer hy iets wil hê sal hy beduie of 'n woord sê wat 'n aanduiding gee van sy behoefte. Raavi se ma het die eerste keer bekommerd geraak oor sy ontwikkeling toe sy besef dat sy jonger boetie van 5 jarige ouderdom vinniger vordering toon. Dit het haar ook gepla dat Raavi so stil was, maar hy het gelukkig gelyk. Ook tydens sy besoeke aan die dokter het niemand bekommernis oor sy algemene ontwikkeling uitgespreek nie. Ek het die OBOS (Onderwys Bestuur en Ondersteuning Sentrum) se sielkundige vir Raavi se skool gekontak en vasgestel dat hulle bewus was van sy stadige vordering en ontwikkelingsagterstande, asook gebrekkige kommunikasievermoe. In samewerking met die OBOS sielkundige kon 'n afspraak en plasing by Paarl Stimulasie Sentrum vir Paavi gereel word. By die Paarl Stimulasie Sentrum word voorsiening gemaak vir Raavi se spesifieke ontwikkelings behoeftes. Die kanse is dus groter dat hy "skool" op n positiewe manier sal beleef, beter sal vorder en ontwikkeling sal plaasvind. Verskillende vorms van alternatiewe kommunikasie kan ook aan Raavi geleer word. Die Paarl Stimulasie Sentrum het ook 'n busdiens wat kinders soggens oplaai en in die middae weer terugbesorg by die huis, 'n groot bron van hulp en ondersteuning aan Raavi se ma. Raavi se inskakeling en vordering by die Paarl Stimulasie Sentrum sal deur my op 'n kwartaallikse basis gemonitor word. Sy ouers is ook bewus daarvan dat hulle ons Sielkundige Diens kan kontak indien verdere ondersteuning benodig word.
A new beginning after years of alcohol abuse and domestic violence
My naam is Louise en ek is veertig jaar oud. Ek het drie kinders en woon in Cloetesville, Stellenbosch. Ek was vir 20 jaar lank 'n alkoholis. In hierdie tyd het ek baie dinge gedoen waaroor ek vandag spyt is. Ek was nie 'n ma vir my kinders nie. Ek was lank betrokke by 'n verhouding wat my fisies en emosioneel afgetakel het. Toe ek dronk was, is ek dikwels seksueel misbruik en die slegte herinnneringe hieraan spook vandag nog by my. In September het ek in die noodeenheid van die Stellenbosch Hospitaal beland. Ek het 'n ernstige stresaanval of senuwee-ineenstorting gehad. My lewe was buite beheer. My huislike omstandighede was so sleg dat ek nie kon teruggaan huistoe nie. Ek was vir die twee weke wat ek by die hospitaal was in 'n donker gat en wou nie meer leef nie. In hierdie tyd het ek baie gelê en dink aan my kinders en gewonder wie na hulle sou omsien. My swaer het toe eendag vir my kom vra of ek nie my lewe wil verander en die Here wil aanneem nie. Nadat ons gepraat het, het ek saam met hom gebid, maar my gemoed het swaar en donker gebly. Ek is swaarmoedig terug huistoe waar ek alleen die stryd teen my eks en die pa van my jongste kind moes voortsit om eienaarskap van my huis te behou. Vir 'n jaar lank moes ek by tye in die hof verskyn oor die interdik wat ek teen hom laat uitreik het. Ek het egter intussen 'n berader by die Polisie gaan sien, na die Cloetesville Kliniek gegaan vir my depressie, by 'n kerk aangesluit en afsprake begin maak by Goeie Hoop Sielkundige Dienste. Ek het ook boeke begin lees oor ander mense wie se lewens verander het toe hulle deur God aangeraak is. Geleidelik het dinge begin beter raak. In Junie, die volgende jaar, het ek 'n werk gekry as kinderoppasser nadat ek nege maande lank werkloos was. My seun wat 'n Rasta is en op straat gebly het, het teruggekom huistoe. My huis het ook 'n toevlug geword vir vyf verwaarloosde kinders wie se ma's alkoholiste is. Ek het myself begin mooimaak en weer trots geraak op my huis en hoe dit van binne lyk. Ek het bande met ou drinkersvriende verbreek – wat eintlik net mooiweersvriende was – en nuwe vriende gemaak wat my nou elke dag ondersteun en saam met my bid. My gesindheid het ook baie verander. Voorheen het ek maklik kwaad geraak en baklei. Nou probeer ek probleme uitpraat, veral met my kinders sodat ons mekaar beter kan verstaan. My kinders is so opgewonde dat ek nie meer drink nie – veral my jongste wat nege jaar oud is. Dit het my verskriklik baie gehelp om 'n berader by Goeie Hoop Sielkundige Dienste te kon sien. Ek het my hart uitgepraat. Dit was soos 'n groot las wat van my skouers afgeval het. Na elke sessie het ek 'n bietjie beter gevoel en was ek bemoedig en meer hoopvol. In die proses het ek geleer om oor my probleme te praat met mense wie ek vertrou. As ek sukkel, bid ek en vra vir God om my te help. Voorheen het ek altyd al die slegte dinge vir myself gehou en gedrink om te vergeet van my sorge. Ek is nou presies 'n jaar lank so te sê 'n nuwe mens. In die toekoms wil ek my oë op God hou en wil ek nooit weer my toevlug tot drank neem nie. Ek wil so graag 'n goeie ma vir my kinders bly. My betrokkenheid by kinders wat my nodig het, gee vandag vir my die meeste plesier.
Dear therapist I just want to thank you for what you have done for my son. Your consultations with him did him good. Seeing the changes at home and within him made me realize that people in your profession is much needed in our society. I will be ever grateful to you for bringing him to the point where he is today. At one stage I thought that he would not be able to cope with all his anger. My son, today, is a different person in handling certain situations and I am glad that he had someone like you to talk to. It was always a pleasure to listen to him on a Thursday afternoon, discussing your consultation and what he had learnt about himself and the different ways or 'tools' there are to handle different situations. I have more confidence in him now that I know that he's able to control his anger. Your work has had a great impact on his life. Measured against what you have achieved in my son's life, I can just imagine what contribution you will be able to make in our society. So keep up the good work – you will definitely be rewarded for it. I believe that you have made some sacrifices along your path for your education and today I can truly say those sacrifices, and the way you treat your clients, have made a huge difference in someone's life. I wish you well for your future and may you be blessed in all ways possible. With lots of gratitude From a thankful mother
Ek voel vry om te gesels
Vanweë 'n tekort aan finansies was dit nog nooit moontlik vir my as kunstenaar en liedjieskrywer om volgehou sielkundige behandeling te ondergaan nie. Dit was vir my 'n groot voorreg en ook 'n uitkoms om uiteindelik hier by Goeie Hoop Sielkundige Diens gehelp te word. Dis was moeilik vir my om met 'n onbekende terapeut te begin werk, maar ook spesifiek goed vir my omdat ek geneig is om afhanklik te raak van my emosionele hulp (wat vriende was in die verlede). By GHSD het ek geleer om vir myself op te staan en om myself te help. Nogtans dankie vir almal wat dit vir my moontlik gemaak het. Ek verstaan my seun nou baie beter en het baie meer geduld met hom. Ek hou nou ook meer van myself omdat ek nie so baie op hom skel nie. Ek raai ieder en elk aan wat ly aan depressieof stres of wat persoonlike probleme het waarmee hulle nie kan 'cope' nie om sielkundige behandeling te kry. Vir my is dit baie belangrik, want sielkundige hulp help jou om na die lewe te kyk met nuwe insig en begrip. We feel so much better as there is at least somebody who listens and tries to understand our problem. As a couple we communicate better with each other, and also with our families. Ek is nou heel op my gemak. Ek geniet dit om saam met u te werk. Ek voel vry om te gesels. Terapie is soos 'n spiel – ek kyk daarin om myself regtig te leerken.
Hier voig 'n opsomming van wat terapie vir my beteken het in 'n kort tydjie en my lewe verander het sodat ek weer myself kan wees, vol lewenslus. Ek het Goeie Hoop Sieikundige Diens (GHSD) genader na 'n gesprek met 'n vriendin wat voorgestel het dat ek met iemand moet praat en 'n ander vriendin het my na GHSD verwys, aangesien sy voorheen daar was en dit vir haar ook "nuwe moed" gegee het. My simptome wat my "bekommerd" gemaak het, was dat ek moeg bly, niks my meer opgewonde maak nie, ek het nie in beheer gevoel nie, en het soos 'n swak ma en vrou gevoel. Ek het nie 'n verantwoordelikheid sin en oemf gehad nie en wou altyd als vir die dag van more gelos het. Oorspronklik het die sielkundige gesê ek ly aan ligte depressie agv iets wat in my verlede gebeur het en die stres met my studies het dit "aangewakker", maar hoe meer ek sy sessies bygewoon het, hoe meer het ons agtergekom dit is hoe ek situasies in my huidige omstandighede hanteer wat my depressief maak. Die sielkundige het my 'n paar idees en voorstelle gegee om dinge/mense en my studies anders te hanteer en dit het wondere gedoen vir my gemoed. In die begin het ek opgesien daarna om die sessies by te woon en teen die einde het ek uitgesien om die sessies by te woon. Ek sal ook nie huiwer om in die toekoms weer 'n afspraak met die sielkundige te reel indien ek dit sou nodig ag nie. Ek het verskeie sessies bygewoon en aan die einde myself opgesom as: 'n Student, 'n Eggenoot; 'n Ma; 'n Suster, 'n Dogter, 'n Sekretaresse, 'n Sportiewe mens, 'n Vriendin, 'n Grapjas; 'n Vertroueling en afgelei dat ek 'n "amazing kombinasie" is, bevoorreg en geseend. Patricia Hewitt sê dit so mooi:"Ons herstel nie die verhouding deur te sit en te praat oor vertroue en die maak van beloftes nie. Wat vertroue herstel is om dit te leef en dinge verskillend te doen – en dit is wat die verskil maak. Bale dankie
Charlie is 'n sewejarige seun van Idasvallei (Stellenbosch) wat verwys is na ons sielkundige diens deur 'n maatskaplike werker van Stellenbosch Kindersorg. Hy is verwys weens aggressiewe gedrag by die skool en huis in die afgelope jaar. Sy onderwyseres sê hy het goed gesosialiseer en angepas in die begin van verlede jaar maar sy gedrag het verswak soos wat die jaar aangegaan het. Sy sê by tree uiters aggressief op teenoor sy maats en dit is hierdie faktor tesame met die feit dat hy akademies swak vorder wat veroorsaak het dat hy graad I moes herhaal. Sy pleegmoeder rapporteer ook dat hy sy maats by die huis slaan en sy speelgoed breek uit frustrasie. Verder sê sy dat hy 'n onseker kind is wat buitengewoon huilerig en emosioneel is by tye. Charlie se onderwyseres beweer dat by belangstelling verloor het in dinge wat hy normaalweg geniet en beskryf sy emosies as wisselvalIig. Charlie se moeder het hom baie verwaarloos toe by by haar gebly het. Sy het alkohol misbruik en baie min aandag aan bom gegee. Sy ouma het hom weggeneem van haar af toe hy drie jaar oud was. Hy het haar egter nog gereeld besoek en onthou nou nog hoe hulle oor en weer gekuier het. 'n Jaar later is sy moeder in 'n motorongeluk oorlede. Charlie en sy ouer suster bet saam by hulle ouma gebly tot en met verlede jaar. Sy suster en ouma het nie goed oor die weg gekom nie en sy suster het toe besluit om by haar ander ouma te gaan woon. Charlie was baie geheg aan sy suster en sedert verlede jaar sien by haar amper glad nie. Dit was nog 'n groot verlies vir hom na sy ma se dood. Dit is vandat sy suster weg is dat sy simptome begin het. Ek het vir Charlie vir n totaal van nege sessies gesien. Ek het eers 'n volledige emosionele en skolastiese evaluering gedoen om 'n holistiese beeld van Charlie se behoefies te kry. Gebaseer daarop kon ek aanbevelings maak aan die skool en Charlie se ouma oor sy toepaslike hantering. Verder het ek spelterapie met hom gedoen vir die verwerking van sy verliese en ander emosionele probleme. Na afloop van terapie het sy ouma 'n groot verandering in hom gesien. Sy sê hy is glad nie meer aggressief nie en huil nie meer sonder rede nie. Hy het ook meer energie en belangstelling en sy selfvertroue het aansienlik toegeneem. Sy onderwyseres bevestig bogenoemde en sy sê dat sy gedrag en skoolwerk baie verbeter bet. Dit was regtig 'n plesier om vir Charlie te leerken. Die vermoe om sy beboeftes en gevoelens so duidelik uit te druk was vir my ongewoon vir 'n kind van sy ouderdom. As ek dink aan alles wat hy deurgemaak het in sy kort lewe, is dit vir my verbasend om te sien hoe veerkragtig hy is. Dit help my om te glo in die aktualiserings potensiaal binne kinders wat net wag vir 'n kans om te ontkiem.
Almost 2 years ago a woman desperately unhappy in her marriage sought therapy at the Stellenbosch Provincial Hospital. She had suffered a tremendous amount of emotional abuse and had subsequently lost all hope that she would ever be able to free herself from her circumstances. As is the case with many women in unhappy and destructive marriages, the support she received from family members was limited, as they did not want the shame of a divorce in the family. This emotionally broken woman learned through therapy, that she could pick up the pieces, and start a new life with her children and have the comfort that she had done the right thing. Now, almost a year and a half later, she is divorced, is working hard to regain her confidence (and succeeding), her sense of self worth, her dignity and her special role in life. She has a job, her freedom, and much happier children who mean the world to her. This would probably never have happened if it were not for the services offered by the hospital. This is just another example of how we are making a difference in the community of Stellebosch.
Ek kan glad nie sielkundige dienste privaat bekostig nie. Ek is broodwinner en verdien nie genoeg om vir 'n privaat sielkundige diens te betaal nie. Ek is verskriklik dankbaar vir die diens wat aan my en my kind gelewer is. Ek smeek almal om hierdie diens finansieel te ondersteun want sonder hierdie diens is ons verlore. Moenie ons weghou van die geleentheid nie. Ons het dit bitter nodig in vandag se lewe. Ek dank God vir die werk wat my terapeut doen. Sy is so toegewyd aan haar kliente. Sy offer so baie op en doen ekstra moeite. My terapeut het my kind se lewensverwagtinge die lig laat sien. My kind sien met elke besoek uit om u te sien. Hy vra ook soms wanneer hy kan gaan. Dankie liewe terapeut. Wys vir mense hierdie brief sodat hulle julle diens kan ondersteun. Ek moes toekyk hoe my kind koelbloedig doodgesteek word Geagte leser met hierdie briefie wil ek u net inlig watter trauma ek beleef het. Ek moes toekyk hoe my buurman se seun my kind koelbloedig doodsteek. Hy het hom eers uitgenooi vir 'n Fair Fight en toe my seun reageer op sy uitdaging, het hy skielik die mes uit sy sak gepluk en hom een hou in die nek gesteek, waarna my kind beswyk het. As kind van God sukkel ek en het ek baie vrae waarvoor ek weet net God die antwoord het. Ek het pyne in my nek en my arms ervaar. My kop het gedurig gepyn en ek was baie meer emosioneel. Ek het kliniek toe gegaan waarna hulle my na die sielkundige verwys het waarvoor ek baie dankbaar is. Toe ek my sessies begin het, was ek nog baie tranerig, daar was baie woede. Ek wil vandag met alle eerlikheid sê daar het verandering gekom. Die feit dat iemand na jou luister, begrip het waardeur jy gaan, nie net luister nie, maar ook notas maak van wat die klient sê. Die ontspanningsessie wat jou leer om jou aandag bietjie weg te neem van jou huidige situasie was tot groot hulp vir my. Die feit dat daar in jou hele familie belanggestel word, is regtig 'n mooi gebaar. Daar is nog baie wat ek kan sê, maar ek wil sê: Hou aan met die goeie werk. God seën en baie, baie dankie. Ek wil byvoeg by my eerste brief. Toe ek verwys word na die sielkundige was ek 'n bietjie huiwerig om te kom, want ek het gedog mense gaan my nou as 'mal' beskou. Maar met 'n bietjie aanmoediging van vriende is ek bly ek het gekom. Toe ek my eerste sessie bywoon, was ek baie verbitterd. Ek was kwaad en daar was baie verwyte. Ek het myself verwyt en ek het my man blameer. As ek na jongmense gekyk het, en hoe hulle hulself geniet, het ek baie hartseer gevoel. Dit wat God toegelaat het, was nie reg nie. Maar vandag, na 4 of 5 sessies, kan ek sê ek hanteer my omstandighede baie beter. Die omstandighede het nie verander nie, maar ek het geleer God kan nie vir alles blameer word nie. Ek het geleer om weer die lewe met al sy uitdagings in die oë te kyk. Ek het geleer om weer te kan lag en om visie te hê, en te weet dat ek 'n trotse vrou is wat tot alles in staat is deur Christus wat my die krag gee. Ek is nie meer verbitterd nie. Daar is nie meer woede nie, en ek verwyt myself en my man nie meer nie. Ek probeer om elke dag te geniet.