Laaste dag by die Radiation Clinic
Geskryf deur Cindy Buranek
My 42-jaar-oue swaartekrag-uitgedaagde regterbors het eers na agt weke se bestralingsbehandelings in hierdie trofee-toring van vleis getemper. Saterdag in die Onkologie sentrum wag vir my daaglikse straling, ek het ongeduldig gekyk deur die September Reis-tydskrif. Op bladsy 53 in glorieryke pinks en bruine het 'n bergagtige replika van my bors regstreeks die tropiese landskap van Costa Rica bewaak. Ek het nie die amptelike naam van hierdie berg geweet nie, maar dit het bekend geword as Buranek Mountain vir my verpleegkundiges in die radiologie. Ek het die bladsy uit die tydskrif geskeur. Dit hang nou bo my lessenaar ondertiteld, "Cindy Buranek - selfportret - ouderdom 42".
As jy dink ek oordryf oor die massa vlees, het my bors geword, waarom is ek deur die verpleegkundiges gesing met "Gaan vertel dit op die berg" op my ontwrigting? Waarom het dr. Vigliotti mompel "groot, so groot" wanneer hy in my algemene omgewing was? Ek laat nooit hierdie onverwagte "ontwikkeling" my perspektief op hierdie lewensveranderende gebeurtenis raak nie. Ek het borskanker oorleef met niks meer om te wys as 'n permanente bruin, stewige hoop vleis wat maklik vir 'n pragtige 16-jarige bors kon slaag nie. Ek het opgemerk dat my man sy lojaliteit aan my regterkant oorgedra het. My wankelrige linker bors het onder my oksel gesteek met chagrin en verwaarlosing.
Wat ook al in my gebeur het op 'n sellulêre vlak om hierdie sluipmoordenaar dood te maak, wou ek nie veel weet nie. Nie dat ek nie elke boek in die biblioteek gelees het nie en elke webblad deursoek het sodra ek gediagnoseer is. Ek het, maar nou gewapen met die feite, het my credo geword: "Laat ons die klein suiers uitsteek en beweeg. Beam en boek! Die metaalgrys kankerverliesder wat die Genesis-hospitaal oor 1.5 miljoen dollar gekos het, het sy eie agenda gehad. het sporadiese onderbrekings gehad terwyl ek op die koue metaaltafel lê. Die verpleegsters het gesweer dat dit meestal plaasgevind het toe my pond vleis teruggelê het vir my permanente looiery sessie. verduideliking en afwyking by die kode. Ek weet nie iets oor programmering nie, maar dit blyk dat elke keer dat hulle uit die metaalgrot van tegnologie gekom het, hul koppe groter geword het. So, hey, hoekom nie my bors nie?
Nou, 'n jaar later, is my voorspelling so optimisties as wat iemand kan hoop. Ek het 'n 1% kans om die C-woord in die volgende vyf jaar terug te keer en slegs 'n 15% kans in die volgende tien. Ongelukkig gaan amptelike statistieke nie veel meer as tien jaar nie, maar dit verander ook namate meer en meer vroue hul koppe vroeër opspoor, na hul gut gevoelens luister en op hulle optree. As jy voel daar is iets verkeerd, vertrou jouself eerste; rede met jou dokter tweede. Vroue ken hul liggame; hulle leef elke dag saam met hulle. Ons liggame praat op 'n stil maar dringende manier as ons die tyd neem om te luister. Ek het te veel verhale gehoor van vroue wat hul innerlike stemme gestik het en hul dokter se raad gevolg het om te wag en te sien. Borskanker is nie 'n wag en sien siekte nie. Dit is 'n sluw, slinkse, slordige bastard wat jou net kan verhoed.
Ek was gelukkig: ek het 'n stadium 1, graad een, stadige groeiende borskanker gehad. Dit het nie in my familie geloop nie. Ek was in goeie fisiese vorm, maar iets op molekulêre vlak het besluit om my te kies. Terwyl ek een oggend in die badkamer staan, het my ma se stem eerder onnodig gesê om my bors te toets. Ek het altyd gedoen wat my ma vir my gesê het, selfs as sy tien jaar tevore na God gegaan het. Ek wou nie argumenteer met iemand wat die mag gehad het om so ver van my af te kom nie. Sy het reg gehad. Ek het geluister en ek leef.
Nou na 38-bestralings behandel, voel ek wonderlik. Ek het tot by my sewende week racketbal gespeel en het nooit opgehou werk nie. Jou gedagtes is 'n kragtige instrument. Laat dit vir jou werk. Ek het die dwelm weier tamoxifen want ovariale en servikale kanker loop in my familie. Ek het borskanker geslaan en my interne geestelike stem het my so goed in die verlede gelei dat ek besluit het om nie daarmee te argumenteer nie. Dit is 'n individuele besluit.
As ek iets geleer het, is dit hierdie. Vertrou jouself en luister na jou liggaam. As jy moeg is, slaap. As jy omring word deur vriende wat nie gemaklik is oor kanker nie, vind verskillende vriende. Maak die deur toe op negatiewe energie-suigende mense. Nou is die tyd vir siele met positiewe, opbouende oortuigings. Die ander sal jou oorblywende kragte dreineer en jou liggaam kan hulle nie duld nie.
Op my laaste stralingsdag het ek 'Bye Bye' geskryf met 'n permanente blou pen op my bors. (Enigiets om die eentonigheid te breek.) Die verpleegsters het toegelaat dat ek my gedraaide humor gebruik om myself te red en soms moeiliker gelag as ek. Hulle het my gered om negatief te woon en het my gedwing om op die geveg te konsentreer.
My laaste dag was soos om meisieskamp te verlaat. Ek sal hierdie soort, warm vroue mis. Ek het in agt kort weke naby hulle gegroei. Ek het hulle verlaat met iets wat ek geweet het hulle sal nooit vergeet nie. Ek het 'n pragtige sjokolade bors koek gebak, 'n replika van my enorme bruin bors. Die identiese roosterpatroon wat hulle elke week op my getrek het om die balk in lyn te bring, was nou in blou ryp in plaas van daardie vervelige ink wat elke bra wat ek besit, verwoes het. Vlieg trots van die tepiekpiek was 'n klein rooi vlag, "Buranek's Mountain, Highest Peak hierdie kant van die Mississippi".
Ek het my stralingsvriende met sjokoladekusse en trane in my oë gelos en 'n groot hoop dat ek nooit weer daardie berg moes klim nie.
Die krag van wonderwerke: Verhale van God in die alledaagse
deur Joan Wester Anderson
Cindy Buranek is 'n drie-en-veertigjarige aspirant-skrywer. Sy is twee keer in 'n kollege-tydskrif gepubliseer en het die eerste prys op haar eerste inskrywing gewen. Sy skryf tans haar eerste roman genaamd "Pretend for a Moment" oor haar 8 broers en susters en hoop om dit te voltooi voordat sy bifokale benodig. Sy kan bereik word by [EMAIL PROTECTED].