Watter rol kan die kunste speel in reaksie op klimaatsverandering en verwante ekonomiese en ekologiese krisisse?
In die 1997-film "Titanic" draai Wallace Hartley, die violis en leier van die groep op die slegte skip, na sy bondgenote toe die water om hom opkom en sê: "Here, dit was 'n voorreg om met jou te speel. Vanavond. "Is die enigste bydrae wat musikante en ander kunstenaars op die oomblik in die geskiedenis kan maak om dapper met die skip te gaan en die geeste van mede-passasiers op te lig? Op sy eie terme is dit 'n eerbare bydrae, maar sekerlik kan ons meer doen.
Daar word dikwels gesê dat 'n roman, 'n skildery, 'n liedjie of 'n rolprent die wêreld verander het. Wat dit regtig beteken, het verander hoe baie mense oor die wêreld gedink of gevoel het.
Antropoloë en historici argumenteer tereg dat die belangrikste transformasies van die samelewing nie uit die kunste gekom het nie, maar van ons verhouding tot ons omgewing - byvoorbeeld ons verskuiwing van jag en byeenkoms na die landbou, of die gebruik van brandhout as ons hoof energiebron om fossielbrandstowwe te gebruik.
Kunstenaars se pogings help om die terme te formuleer waarvolgens die samelewing aan sulke transformasies en die gevolge daarvan voldoen. Die pogings van kunstenaars help egter om die terme te formuleer waarmee die samelewing aan sulke transformasies en die gevolge daarvan pas. En dit kan 'n groot probleem wees. Dink aan hoe Beethoven die begin van die moderne demokrasie, die Romantiese Beweging in die digkuns en filosofie, en die ontluikende Industriële Revolusie gemerk het met musiek wat die aristokratiese formalisme van vorige generasies verbreek het. Of hoe Hollywood skrywers en regisseurs tydens die vroeë 1940s massiewe ondersteuning vir die Amerikaanse oorlogsbeheersing gegalvaniseer het.
Dink nou vooruit.
Ons het begin met 'n eeu waarin die maatskaplike stelsels wat sedert die begin van die Industriële Revolusie gebou is - ons voedselstelsel, ons vervoerstelsels, ons energiestelsel, ons beboude omgewing, ons finansiële stelsel en moontlik ook ons ​​politieke en bestuurstelsels - sal onvolhoubaar wees. Almal is ontwerp tydens 'n era waarin fossielbrandstowwe brandstof die grootste deel van ons vinnig groeiende vraag na energie ontmoet. Goedkoop, volop en maklik om te stoor en te vervoer, het hierdie brandstof vergemaklik langafstandvervoer, en dus gesentraliseerde, globale produksiestelsels en verspreiding. Ekonomiese groei sou waarskynlik nooit die organiserende beginsel van politiek en samelewing geword het as ons nooit steenkool, olie en aardgas aangesteek het nie.
Maar fossielbrandstowwe brandstof is uitputtende hulpbronne en hul uitputting sal steeds meer desperate metodes van onttrekking dryf, steeds meer omgewingsrisiko skep en meer kapitaal vereis - selfs as alternatiewe energiebronne ook baie meer belegging verg. Die ekonomiese en politieke implikasies is skaars bevredigend.
Alles sal wees vir onderhandeling, herontwerp en verandering. Verder verbrand brandende fossielbrandstowwe ons planeet se klimaat. Dus, terselfdertyd moet ons ekonomie herontwerp word om op heeltemal verskillende energiebronne te hardloop, die natuurlike wêreld sal op ongekende maniere verskuif, met meer gereelde katastrofiese storms, vloede en droogtes. Seevlak sal styg. Stede sal gedwing word om na hoër grond te beweeg. Hele bevolkings sal migreer na die pole en binneland.
Alles sal wees vir onderhandeling, herontwerp en verandering.
En kunstenaars sal die geleentheid en plig hê om die gevolglike onstuimige menslike ervaring in woorde, beelde en musiek te vertaal wat mense help om nie hierdie gebeure geestelik te verstaan ​​nie, maar ook om hulle visceraal in die hande te kry.
Die ekonomiese en omgewingsveranderinge wat hierbo beskryf word, word tans in meerderheid spesifiek beskryf in honderde verslae wat jaarliks ​​deur klimaats- en energie-deskundiges vrygestel word - hoewel die gemiddelde persoon sukkel. Wat in hul versigtig bewoordde tydskrifartikels ontbreek, is die menslike dimensies van verbeelding, vreugde of hartseer, inspirasie en passie. Geen wonder nie, so baie van ons ontken eenvoudig hul boodskap of stel dit uit.
Kuns kan ons help om die implikasies van ons kollektiewe uitdagings te hanteer. Kuns kan ons help om die implikasies van ons kollektiewe uitdagings te hanteer. Dit kan help om die samelewing voor te berei vir 'n moontlike traumatiese toekoms. Dit kan stem aan lyding en verlies gee, om mense te help om die onvermydelike stres van die lewe te hanteer. En dit kan ook skoonheid bied, wat in moeilike tye veral belangrik kan wees.
Natuurlik, om goed te wees, moet kuns slaag in terme van struktuur, vaardigheid, insig en oorspronklikheid. Slegte kuns met 'n geldige sosiale boodskap is nog steeds slegte kuns, en dit sal veel meer neem as net 'n toename in die aantal klimaatverandering-tema TV-reeks, flieks, operas, dystopiese romans, land-westelike liedjies, kunsinstallasies, hip- hop verse, en uitvoerings stukke om ons die pad te wys. Kunstenaars sal dieper moet grawe, meer waarneem en hul gehore help om abstrakte verklarings en voorspellings met konkrete ervarings te verbind.
Aangesien ons nader aan wat sekerlik ongekende ekologiese, ekonomiese en sosiale ontwrigting sal wees, kan betekenisvolle kuns die onrus wat ons ervaar, uitdruk en kan help om ons intellektueel en emosioneel te verwerk.
In hierdie sin is ons behoefte aan werklik groot kunstenaars nog nooit skerper nie.
Richard Heinberg is senior mede by die Post Carbon Institute en die outeur van 13-boeke. 'N sterk voorstander van 'n verskuiwing van fossielbrandstowwe afhanklikheid, het hy opstelle in dekades van afsetpunte, insluitend Aard, The Wall Street Journal, CityLab en Stille Oseaan Standaard.