Da Vinci-skildery is nuut herontdek om in die National Gallery te vertoon - Artikels - 2022
Die Nasionale Galery in Engeland het die eerste openbare vertoon van 'n verlore Leonardo da Vinci-werk, Salvator Mundi, wat in die laat 15de of vroeë 16de eeu geskep is. Dit sal tydens die Leonardo da Vinci: skilder aan die hof van Milaan uitstalling, van 9 November 2011 tot 5 Februarie 2012.
Die Salvator Mundi (Verlosser van die wêreld) beeld 'n halflange figuur van Christus wat frontaal in die gesig staar, met 'n kristalbol in sy linkerhand, terwyl hy sy regter in seën oplig. Een van die 15 oorlewende Leonardo-olieverfskilderye, dit is die eerste keer dat een van sy skilderye ontdek is sedert 1909, toe die Benois Madonna, nou in die Hermitage in Sint Petersburg, aan die lig gekom het.
Dit was lank bekend dat Leonardo se skildery van die Salvator Mundi bestaan ​​het, maar vermoedelik vernietig is. Die komposisie is gedokumenteer in twee voorbereidende tekeninge deur Leonardo en meer as 20 geskilderde eksemplare deur studente en volgelinge van die kunstenaar, asook 'n noukeurige ets uit 1650 wat gemaak is na die oorspronklike skildery deur die Boheemse kunstenaar Wenceslaus Hollar.
Die skildery wat onlangs herontdek is, is die eerste keer in die kunsversameling van koning Charles I van Engeland in 1649 opgeteken. Dit is na sy dood verkoop, met die toetrede van Charles II na die kroon teruggekeer en later oorgedra aan die versameling van die hertog van Buckingham, wie se seun dit in 1763 op die veiling gebring het na die verkoop van Buckingham House (nou Palace) aan die King. Alle spore van die werk het toe verlore gegaan tot 1900, toe die prent deur Sir Frederick Cook verkry is, maar die skildery is toe beskadig, ontsier deur oorverf en die outeurskap daarvan deur Leonardo vergete.
Die res van die 20ste eeu was die skildery deel van 'n Amerikaanse versameling totdat dit verkoop is na die dood van 'n familielid. In 2005 is die skildery na Robert Simon, 'n kunshistorikus en private kunshandelaar in New York gebring vir studie en navorsing.
Die skildery was duidelik 'n werk van aansienlike gehalte en belangstelling, en hoewel daar destyds geen ernstige oortuiging bestaan ​​dat dit deur Leonardo self sou wees nie, is daar besluit om die werk met die hoogste standaarde van professionele sorg te behandel. 'N Omvattende program vir die ondersoek, behandeling en bestudering van die Salvator Mundi is binnekort begin. Dianne Dwyer Modestini, senior navorsingsgenoot en skilderkonservator vir die Samuel H. Kress-program by die Conservation Centre van die Institute of Fine Arts, New York University, het toesig gehou oor die algehele behoud van die skildery en het die skoonmaak en restourasie van die verfoppervlak onderneem. Terselfdertyd het Robert Simon begin ondersoek instel na die herkoms van die skildery, die verhouding daarvan met ander weergawes van die komposisie en die verband met Leonardo se geskilderde en getekende werke, veral die voorbereidende tekeninge in Windsor.
Na byna sewe jaar van gefokusde studiebeurs, bewaring, tegniese ontledings en konsultasies onder wetenskaplikes, het hierdie uitgebreide proses 'n lang verduisterde, maar buitengewone kunswerk van onmiskenbare belang en skoonheid herstel.
Die belangrikste rede dat die skildery so lank onherkenbaar was, was die growwe oorverf wat tot onlangs 'n groot deel van die oppervlak verduister het. Die houtpaneel waarop Leonardo geverf het, het op 'n stadium gesplit en gebuig. Vorige herstelpogings het groot gebiede met pleistervulling behels; uitdunning, platmaak en plak van die paneel aan 'n ander rugkant; en poog om die herstelwerk te verdoesel met breë areas van ru verf.
Die onlangse bewaringsbehandeling het hierdie onderliggende probleme reggestel en herstel, maar die resultate van honderde jare se mishandeling is steeds duidelik. Daar kan nog steeds opgemerk word dat die hoofpaneelverdeel rondom en links Christus se kop gebuig is; die ryk donker agtergrond het in onreëlmatige gedeeltes oorleef, en plaaslike gebiede van verfverlies en skuur is verspreid oor die skildery, soos tipies is vir baie werke uit die tydperk. Die onlangse restourasie van die skildery het gepoog om die visuele impak van hierdie skade te minimaliseer met 'n minimale hoeveelheid herstel na die gebiede waar verliese plaasgevind het.
Na 'n uitgebreide bewaringsbehandeling is die skildery deur 'n reeks internasionale geleerdes ondersoek. Hulle konsensus is dat die Salvator Mundi deur Leonardo da Vinci geskilder is, en dat dit die enkele oorspronklike skildery is waarvan die vele eksemplare en weergawes afhang. Individuele menings verskil effens in die kwessie van afsprake. Die meeste plaas die skildery aan die einde van Leonardo se Milanese periode in die laat 1490's, kontemporêr met die voltooiing van die Laaste Avondmaal. Ander meen dat dit effens later is, geskilder in Florence (waar Leonardo in 1500 verhuis het), eietyds met die Mona Lisa.
Die redes waarom hierdie geleerdes oortuig is dat die skildery deur Leonardo is, is verskeie. Van die belangrikste is die nakoming van die skildery in styl met Leonardo se bekende skilderye; die buitengewone gehalte van die uitvoering daarvan; die verhouding van die skildery tot die twee handtekeningtekeninge in Windsor; die korrespondensie daarvan met die samestelling van die "Salvator Mundi" wat in Wenceslaus Hollar se ets van 1650 gedokumenteer is; en sy duidelike voortreflikheid bo die meer as 20 geskilderde weergawes van die komposisie.
Verdere belangrike bewyse vir die outeurskap van Leonardo is gelewer deur die ontdekking van pentimenti - voorlopige komposisie-idees, wat daarna deur die kunstenaar in die voltooide skildery verander is, maar nie weerspieël word in die ets of ander kopieë nie. Die belangrikste hiervan - 'n eerste posisie vir die duim in die seënende hand, meer vertikaal as in die voltooide prentjie - is tydens die bewaringsproses ontbloot en afgeneem. Ander pentimenti is waargeneem deur middel van infrarooi-beelding. Tegniese ondersoeke en ontledings het getoon dat die pigmente, media en tegnieke wat in die Salvator Mundi ontdek is, ooreenstem met die wat Leonardo gebruik het.
Die Italiaanse kunskenner Pietro Marani het aan Daily Mail gesê: 'Ons het 'n dag gekry om dit te ondersoek, en dit was al die tyd wat ons nodig gehad het - ons kon dadelik sien dat dit 'n werk van Da Vinci was en die dokumentasie en ontleding het bewys dat dit ongetwyfeld was . Dit is baie belangrik en baie opwindend.
"Dit was eers nadat die skildery herstel is, dat die ware geskiedenis daarvan ontstaan ​​het, en dat die hare en wenkbroue wat bygevoeg is, verwyder is, en dit was baie duidelik. Daar is baie eksemplare van hierdie skildery en dit was gewild vir Da Vinci se studente om te skilder, maar dit is ongetwyfeld deur sy eie hand - die kleure is wonderlik. Die blou en die rooi in die skildery stem baie ooreen met dié van Da Vinci se laaste maaltyd en die pigment lyk ook baie soos sy Virgin on the Rocks-skildery. "
Die laaste keer dat hierdie skildery in 1958 verkoop is, word dit beskryf as 'n werk deur Leonardo se student Boltraffio en is dit vir 45 pond op 'n veiling verkoop. Alhoewel die huidige eienaars nie bereid is om die werk te verkoop nie, word die waarde daarvan geskat op meer as $ 200 miljoen.
Yale University Press publiseer 'n wetenskaplike monografie oor die skildery met die titel Die verlore Christus van Leonardo da Vinci, later hierdie jaar.