JOHN GREAVES (ЖК-80) ООО "Югтехагро" maiskolvenplukkers te koop van de Oekraïne, maiskolvenplukker kopen, EV6817
nieuw JOHN GREAVES (ZhK-80) OOO "Yugtehagro" maiskolvenplukker 1/9
lengte - 3 m, breedte - 5.77 m
€ 11.863 maiskolvenplukkerjaar - nieuw Oekraïne, Berdyansk Nieuw KMS-6, KMS-8 OOO "Yugtehagro"
€ 8.240 maiskolvenplukkerjaar - nieuw Oekraïne, Berdyansk Nieuw JOHN GREAVES (ZhK-80) OOO "Yugtehagro"
€ 11.863 maiskolvenplukkerjaar - nieuw Oekraïne, Berdyansk GERINGHOFF - PCA
€ 6.393 maiskolvenplukkerjaar - 2000 Oekraïne, Nikolaev © Linemedia FZC, 2016 Over ons IBM sluit hybride cloud-deal met VMware | Computable.be
24 februari 2016 12:15 | Annemiek Sprado
Dit artikel is afkomstig van Computable.be (https://www.computable.be/artikel/5709060). © Jaarbeurs IT Media. Versindaba » NP van Wyk Louw
Posts Tagged ‘NP van Wyk Louw’
Gisela Ullyatt. Meyer van Rensburg: Foto-album en enkele gedigte.
Blog een, http://versindaba.co.za/2015/09/11/gisela-ullyatt-wat-het-van-meyer-van-rensburg-geword/ het Meyer van Rensburg, digter van die debuutbundel, Klankmanwoordboom, aan die leser herbekendgestel. Blog twee integreer foto’s uit Meyer se jeug, klankman-dae en van sy lewe in Engeland, waar hy sedert 2004 saam met sy vrou, Lorraine, woon. Enkele gedigte vergesel sommige van die foto’s.
Meyer se ouers saam met die oudste twee van sewe kinders [circa 1932].
By jou lees het ek geleer:
dikvellig teen die seer
net voor die groot vertrek,
lees jy oor looityd en die weer.
Meyer (middel) in die Noord-Kaapse koringlande saam met ma, Judith; jonger sussie Miems en ouer boetie Theunis. Voor: bure se kleinseun, Frikkie [circa 1953].
Steeds lief vir die koringlande van sy kinderdae: Meyer se skildery, ‘Wheatfield and Poppies’.
Ek het jou iewers in my jeug verloor
maar in my drie-en-dertigste jaar
keer ek terug op my kaalvoetspoor.
Ek sien by my vliegtuigvenster uit
hoe wintergras geel oor vlaktes woel
en ek klim weer in Ganspan se populiere
met ’n seun se avonturier-gevoel.
Uit die toppe laat die koringsee
met ’n walmende dorsvloerwasem
my in die koue ysdun lug
snik-snak na my stadsjapie-asem.
Skoolkind Meyer. Circa 1954.
Meyer (voor) saam met Dave Simpson in Ateljee 3A .
ELEGIE VIR DAVE SIMPSON (1983:61)
en, in mindere mate, vir Bill Evans (met apologie)
Musiek (jou hande is nie meer hier om dit te maak nie)
breek nog teen my ore, skud my
en ek voel weer stil voor jou:
’n skugter glimlag hardloop oor jou gesig
waar jy ivoor vooroor gebuig sit oor jou skaduwee
op die klavier se grynsende kunstande;
jou prooi wat bewe onder die aanraking van jou hande
en dan tot spinnerakdruppels kondenseer,
in sparse note kristalliseer.
Jy maak jou oë in meditering toe
om daardeur beter jouself te sien.
Nou ken jy die houplek van die dier
wat dwars en kruis in jou gebeente sing
tot jou vingerpunte hom ad hoc moet jag
en in die net van nootpatrone kry.
Ons ander volg, kruipstil gehore,
op die merke van sy haastige hoewe
en jou netjiese impromptu spore,
maar ons vind net die oorblywende fossiele in donker groewe
wat die naald spiespunt laat beef
en julle óór en weer uitlewer.
Aan’t skilder. Meyer saam met dogter, Jacqui, in 1975.
Digter, denkend. 1972.
Meyer (voor, derde van links) gedurende sy televisieklankman-dae. Die bekende Amerikaanse sanger, Rod McKuen, sit regs van hom [circa 1977].
“Beeld van ’n Jeug: Duif en Perd” . Olieverfskildery wat op NP van Wyk Louw se gelyknamige gedig geskoei is.
Beeld van ’n jeug: duif en perd
Ons agterplaas die flikker van die son
en bo die staldeur pronk my rooi-bont duif;
waar agter in die donker die swart hings
ruk aan sy ring, sy pote stamp en snuif […]
Meyer word verskeie kere vir ’n Artes benoem vir sy uitstaande TV-ateljeeklankwerk.
Al langs die stofpad is spikkel en wit
groen lowerplante teen die blou
waar rooigrond nuwe lewe broeikas hou.
As ek klankmankleure verf
oor ’n lensbedekte werf
word die tweetoringstad verbete gestook
dat beeldwoorde die eter inrook
Die film van die sonprojektor loop uit
as sonbesiestasies een vir een sluit
en die klap flip-flap in die rondte.
Die prentjie word uiteindelik verblindend wit;
dan word die krag gitswart afgesit.
South London Christian College: Meyer, vyfde van regs as akademiese dekaan in 2006 tydens ’n gradeplegtigheid.
Aan’t klas gee in Pole, saam met ’n tolk.
Meyer se sesde geestelike boek wat in 2014 verskyn het. Hy en sy dogter, Jessi-Nicole, ontwerp self die omslae vir sy boeke.
Meyer hou daarvan om gereeld in Westwood, wat naby hulle huis is, te gaan stap .
Meyer se vyf rose: dogters (v.l.n.r.) Kelly-Gene; Meggan; Jacqui; Kim; en Jessi-Nicole [Kersfees 2001].
Meyer, saam met Lorraine, sy vrou, en kleinseun Logan, in Londen met St. Paul’s Cathedral in die agtergrond .
“Island Refuge”. 2013.
Chinese wegneemete met die Teems in die agtergrond.
Meyer en Lorraine is lief vir die see en besoek gereeld oor naweke die strand .
Kopiereg © 2015 Meyer van Rensburg (Privaatversameling).
Lesers kan ook die volgende skakels volg:
Meyer se boeke:
Meyer se skilderkuns :
Hou Versindaba dop vir Blog drie oor die resepsie van Meyer se debuut deur kritici in 1983; enkele temas in die bundel en ‘n paar ongepubliseerde gedigte.
Brink, A.P (ed). 2008. Groot Verseboek. Kaapstad: Tafelberg, Deel 1, 165.
Van Rensburg, M. 1983. Klankmanwoordboom.
Tags: Beeld van 'n jeug: Duif en Perd, Klankmanwoordboom, Meyer van Rensburg, NP van Wyk Louw
Posted in Binneblik | Comments Off on Hannalie Taute. Maak spasie vir winter
NP van Wyk Louw – vertaling in Duits
NP van Wyk Louw– vertaal deur Robert Schall
XII. Mai-fest in Amsterdam
Der Erste Mai ist weiß und blau
und jede blüte lacht
und jedermann hat seinen hund
hier in den park gebracht
um unter dieser lauen luft
zu kacken wo er will,
doch ich sing leise vormichhin:
mein fest ist im April.
Ich feire es für die finsteren
die von der fülle zehren,
wie ehepaare die sich kühl
dem doppelbett zukehren;
die Wahrheit ist schon älter:
unser wort wogt und wird still;
mein wort war nie die wahrheit:
Ich feire es feuchter als das fest
von ‘Tristan’, ‘Lanzelot’! –
sie, die dem kitzel der hormone
getreu warn bis zum tod.
Unser bestes ist recht ordinär.
Gott hat ein kodizil:
ein narr kann noch zum klügsten werden:
Dies feire ich hier im lokal
das dunkel wird von wein
mit meinen zähnen weiß von milch
und milch ist neu und rein:
ich preise wer des samens kraft
bloß im gebet verspielt
vom Mai kehr singend ich zurück:
(XII. Mei-fees inAmsterdam. Uit: NP van Wyk Louw. Tristia, Human & Rousseau, 1975)
XXVI. Tausend töchterchen hab ich
Tausend töchterchen hab ich
mädelchen mit hellebärdchen
unter tausend nädelchen
brennen hunderttausend herdchen
rotschopf steht bei ihrem rot:
kann wie Luther auch nicht anders:
rotbuschtee für ächselchen
rotbart-rotbarett auf wacht
rot-mit-eleganz vorm tor
schwarzkopf hat was andres vor
schließt mit blaubart den akkord
könig? kaiser? kappuziner?
liaison in seidenhose
schnurr-und-schwarz-bart vor dem port.
(XXVI. Duisend dogtertjies het ek. Uit: NP van Wyk Louw. Tristia, Human & Rousseau, 1975)
XXXIX. Karoo-Dorf: Sommerabend
Der Nachmittag ist Rahm geworden
und Züge die fern rattern
und ein weiß-brauner Wächterling
hält Wacht auf seinen Gattern
und Rauch der aus der Siedlung raucht
und beim Dorfsteich Sang
und Leute in Tenniskleidern gehn
am Abendrot entlang
da … weit weg auf der Autobahn
fahrn Autos fast unhörbar, fahl;
Ohm-Appie-Schlachtkraals altes Rad
kommt, stellt sich selbst, müd, vor’s Lokal:
Die-Tante-mit-dem-Krebs kommt raus
sitzt auf dem Bänkchen vor dem Heim:
heut Abend hören wir sie noch
zum Herrgott und den Eulen schrein.
(XXXIX. Karoo-dorp: someraand. Uit: NP van Wyk Louw. Tristia, Human & Rousseau, 1975)
Auf die Kraalmauer ist plötzlich
ein schwarz gescheckter Ziegenbock gesprungen;
behende aus dem Steinkraal hochgefedert
hat er lässig seine Klauen auf den Stein gesetzt,
sich nur ein wenig umgeschaut, mit schiefem Bart
sein Kaugummi im Maul zurechtgeknetet;
dann mit rauhen Knien sich auf der Mauer hingekniet
und in den Schein der Mittagsglut gebetet.
(LXVI. Satan-Helios. Uit: NP van Wyk Louw. Tristia, Human & Rousseau, 1975)
Tags: duits, NP van Wyk Louw, Robert Schall
Posted in Vertalings | Comments Off on NP van Wyk Louw – vertaling in Duits
Louis Esterhuizen. Die kitsvreugde wat FaceBook bring …
Een van die meer amusante stukke wat ek die afgelope paar dae op die internet te lese gekry het, is Craig Santos Perez se blog op die Poetry Foundation se webblad. Met “I saw the best minds of my generation destroyed by Facebook” as opskrif het hy dit oor die vervlakkende (en verwoestende) effek wat Facebook op blog-inskrywings het. Volgens hom was blogs ‘n paar jaar gelede koning; die onderwerpe was gevarieerd en stimulerend en die kommentaar-fasiliteit by die meeste blogs het tot sinvolle debat aanleiding gegee …
Maar nou het die situasie volgens Perez drasties verander: “People stopped commenting on each other’s blogs. Threads died. Poets deleted their blogs and disappeared from public eye. Harriet shut down the comment box; later, Harriet shut down the group blogging. My Google reader grew silent. Noting this phenomenon, I wrote in 2010: “Facebook killed the blogger star.” (Terloops, Harriet is die kollektiewe blog van die Poetry Foundation …)
Nietemin, met bogenoemde as uitgangspunt gee hy dan ‘n nogal vermaaklike uiteensetting van sy Facebook-verslawing; digters wat hy bewonder het en wie hy via FB bevriend het, wat nou nie meer oor dit wat pertinent op die digkuns betrekking het, skryf nie, maar oor dit wat hy ‘food porn” noem: “I learned many new recipes. I also learned many intimate details about the former poet-bloggers I friended. And by intimate, I mean TMI, as in Too Much Intimate! And sometimes these details changed the way I perceived the poet. You know, it’s like when you first learn that Ezra Pound was a fascist, or that Wallace Stevens worked for an insurance company. Something breaks on the inside.”
Freneties het hy hom aan die adrenalien vloed van “liking” en “sharing” oorgegee; in dié mate dat sy FB-blad deurentyd op sy rekenaar oopgehou is ten einde nie ‘n nuwe plasing te mis nie. Alles buiten sy Facebook status het in belangrikheid afgeneem. “Now, I have 2649 Facebook friends. As I type this, I have a window open to my Facebook page. Between sentences, I snack on my feed. Oh look: Don Share shared a photo of a sexy stack of Poetry magazines (April 2012). Book porn. Three people like it. I just “liked” it. I’m not going to comment “Double Like” because I don’t like it that much.”
Kostelik. Die aanhaling wat egter soos ‘n goue draad deur Perez se relaas loop, is die volgende uitspraak deur William Carlos Williams: “It is difficult to get the news from poems. Yet men die miserably everyday for lack of what is found there.”
Nou ja, toe. Laat ons fokus behou en nie soos dit die geval is in NP Van Wyk Louw se treffende gedig, Renboot, greep verloor op die vlak waters van Facebook se kitsromantiek nie …
Vir jou leesgerief plaas ek die gedig hieronder.
My boot skiet rasend oor die see,
die vrees vlieg soos ‘n wit voël mee:
moet hy nie sink as hy gaan staan?
(iets donkers gryp-gryp onderaan).
My vaart is wankel ewewig
tussen swart see en hoë lig.
© NP Van Wyk Louw (Uit: Versamelde gedigte, 1981: Tafelberg / Human & Rousseau)
Tags: Facebook vs blogs, NP van Wyk Louw
Posted in Binneblik, Blogs, Louis Esterhuizen | 7 Kommentare »
René Bohnen. Herfs in Johannesbos
Kosmosse is mos kitsch. Ek het iewers gelees dat die sade van die blomme hier in Suid-Afrika beland het via die perdevoer wat vanaf Meksiko ingebring is vir die Engelse perde tydens die Anglo-Boereoorlog. Hulle is eintlik glad nie inheems nie. Maar ŉ sekere tyd van die jaar staan die paaie en veld hier in Gauteng vol in die blom. Soos nou.
Herfs is ŉ goeie seisoen vir gemengde gevoelens, ervaar ek hierdie week. Nie dat dit al heeltemal herfs is nie, maar ek het darem ‘n paar roeserige blare raakgesien die afgelope naweek. So tussen die pienk en wit en wynrooi kosmosse deur. Johannesburg is ryk, ryk aan bome.
Hoe beeldskoon is hierdie lelike stad. Lieflik is dit om by die dam in ons park te gaan stap, hoe jammer my vriendin is daar beroof met gewere teen haar kop in die middagson. Vreemd is ons fotosessies; gewapende manne pas ons op as ons reël om herfsbruide in die veld te gaan afneem.
Hoe hard en weerloos is hierdie land. Adam Small kry uiteindelik, uiteindelik die Hertzog-prys. Uiteindelik. Maar daar is konflik. Daarom het hierdie eerste geel-en-oranje dae ná die ekwinoks my nie aan Vroegherfs laat dink nie, maar wel aan:
Ek haat en ek het lief
Ek haat en ek het lief: ek weet nie hoe nie.
O my land, o my land: jy is ek.
Ek ken jou en ek haat jou soos ek my haat.
Ek het jou lief soos ek my soms lief durf hê.
Dat liefde so tot haat kon skif.
Liefde wat tóg vol goue room was.
Haat wat sulke dun wei-water is.
(N.P. Van Wyk Louw)
Maar: oppas vir die negatiewe perspektiewe, waarsku ŉ wyse vriend my. Want naderhand verdring dit alles wat mooi is. Daarom omhels ek die ambivalensie van melankoliese herfs. Daarom verheug ek my in die skildery wat Christo Van Staden (ook bekend as Johannes van Jerusalem, digter van die bundel “Eros Ontbind”) gemaak het. Christo (verder ook bekend as JC Van, hy van vele Bekgevegte) is besig om ŉ hele reeks Johannesburg-skilderye te verf en sy digterstem is so helder hoorbaar in sy troetelname vir hierdie stad: Johannesbos, Joyburg, Johannesberg….
Delta Park deur Christo van Staden
Herfs in Johannesburg laat hom onbekwaam voel, sê hy. Ja, dink ek. Want ook herfs het haar geheime. Dis net ons wat swaar dra aan die dubbelsinnigheid. Soms.
Tags: Christo van Staden, ek haat en ek het lief, Eros Ontbind, herfs, JC Van, Johannes van Jerusalem, Johannesburg, kosmos, NP van Wyk Louw
Posted in Binneblik, René Bohnen | 2 Kommentare »