'n Lewe deur gebed (2)
In die vorige boodskap is gewys op die Here Jesus se behoefte om tot die Vader te bid en dat hierdie behoefte ook by elke gelowige moet bestaan. Die boodskap is afgesluit met die woorde: En so kan 'n mens verwag dat daar in die lewe van die gelowige altyd 'n drang tot gebed sal wees. Gebed is nog altyd die asem van die siel genoem en die biddeloosheid van ons tyd is voorwaar 'n aanklag teen ons geloofslewe.
Maar dit is nie net Jesus se behoefte aan gebed wat vir ons 'n voorbeeld van die gebedslewe is nie. Die Here Jesus het ook tyd gemaak om te bid.
Uit die evangelies is dit duidelik dat die Heiland baie besig was. Lees maar gerus Markus 1:29-39. Hy was in die sinagoge (vers 29). Daarna is Hy na Petrus se skoonma wat ernstig siek was (vers 30). Toe dit aand geword het, het die mense hulle siekes na Hom gebring (vers 32). En Markus voeg daaraan toe: "En die hele stad het by die deur saamgekom." (vers 33). "En baie wat aan allerhande siektes gely het, het Hy gesond gemaak en baie duiwels uitgedryf" (vers 34). Voorwaar 'n goeie verskoning vir Hom om die gebed maar so 'n bietjie agterweë te laat! En tog doen Hy dit nie, want ons lees verder: "En vroeg in die môre, nog diep in die nag, het Hy opgestaan en uitgegaan en na 'n eensame plek vertrek en daar gebid." (vers 35). Hy het tyd gemaak om te bid. Hoe ondubbelsinnig spreek dit van die hoë waarde wat Hy aan gebed geheg en die belangrike plek wat dit in sy lewe ingeneem het.
Daar is gelowiges wat meen dat hulle van gebed in die binnekamer verskoon moet word omdat hulle so besig is. Dis nie wat die Meester ons geleer het nie. Die bekende dr JR Miller het soos volg hieroor geskryf: Ons moet tyd vind vir die gemeenskap met God, of God sal nie tyd vind om ons te seën nie.
Hy het vroeg in die môre gegaan. Dis die allerbeste tyd vir gebed. Die spreekwoord sê: die môrestond het goud in die mond. En dan veral waar die môrestond aan gebed en aan God gewy word.