Op 20 November 1951, by ‘n spesiale vergadering, stel prof Pauw sy saak met betrekking tot afstigting. Aangesien die nuwe Kerkraad van 1952 die verantwoordelikheid van moontlike afstigting sou moes neem, is besluit om die saak vir eers daar te laat. By die Kerkraadsvergadering vroeg in 1952, stel prof Pauw, sterk gesteun deur mnr JC de Waal, weer sy saak en word sy voorstel met 31 teen 10 stemme aanvaar. Een van die probleme was blykbaar die finansiële implikasies, want die nuwe gemeente moes grond koop en ‘n kerk bou, terwyl die Moedergemeente ‘n ruim bruidskat moes skenk om die projek aan die gang te kry. Dit word egter duidelik gestel dat finansies nie in die weg van die bediening mag staan nie.
Mnr Collins wou nie die Komitee op hul besoeke vergesel nie, maar het verkies om alleen in die kerk in Somerset-Wes te gaan sit om die kerk se atmosfeer te ervaar. Nadat die argitek volledig ingelig is oor die Kerkraad se behoeftes, het hy met nuwe planne na vore gekom. Na etlike kleiner wysigings, byvoorbeeld dat die koorgalery se plafon moes lig om vir die lang orrelpype voorsiening te maak, is die planne op 10 Mei 1954 finaal aanvaar en kon die bestekopnemers voortgaan en die tenderdokumente voorberei. Daar sou 462 sitplekke in die kerk, 64 op elke galery en 40 vir die koor beskikbaar wees. Gurney & Anderson is as bestekopnemers aangestel terwyl die firma, Stubbs, vir die struktuurstaal en beton verantwoordelik sou wees en die firma, Williams, vir die elektriese werke en beligting.
Die kansel, vervaardig, uit imbuiahout, is deur mnr Spears ontwerp en deur Brimble & Briggs, die firma vir wie hy gewerk het, gebou. Soos reeds gemeld, is die kansel geskenk deur mnr TJ Neethling en sy seun. Die kanselkleed, met “Vrede vir julle” daarop, is deur mev Anna Neethling, oom Tielman se vrou, geskenk. Sy het dit met die hand geborduur.
Mnre N Momberg, H Louw en P Louw het die leiklip plaveisel om die kerk geskenk. Van die Kerkraadslede het ywerig aangebied om dit self te lê. Na die eerste Saterdag se werk is dit slegs tussen die kerk en die slootjie aan die suidekant gelê, dus het belangstelling om self die leie te lê so gekwyn weens die omvang van die werk en die min Saterdae per week, dat besluit is om die taak aan die bouer oor te laat. Op aanbeveling van mnr Collins is seringbome om die kerk geplant. Dit was nie die beste keuse nie, aangesien hul wortelstelsel later die teerblad beskadig het.
Hoewel ds Van Velden die beroep na Stellenbosch-Wes reeds aanvaar het, maar nog nie bevestig is nie, het hy saam met die Kerkraad besluit dat die Sondagskool reeds aan die begin van die nuwe skooljaar in 1953 tot stand moes kom. Die eerste onderhoof, IH Verster, is bygestaan deur die eerste sekretaris, Jannie Malan, sodat die eerste Sondagskoolklasse reeds op 26 Januarie 1953 ‘n aanvang kon neem. Alle moontlike ruimtes in die DS Bothasaal, soos kleedkamers en kantore, is vir die klasse gebruik. Gelukkig was die Sondagskool by Vlottenburg nog aan die gang wat die druk op ruimtes vir die dorp se Sondagskool verlig het.
Na ‘n kort diens vir almal in die saal, het die kinders na hul klasse verdaag. Daarna het hulle weer in die saal vergader vir die afsluiting.
Ds van Velden se minsame geaardheid, nederigheid, sterk oortuigings en geloof, het hom by een en almal bemind gemaak. Hy was ‘n ware leier, wie se voorbeeld vir almal ‘n aansporing was tot inniger, dieper geestelike lewe. Maar hy was ook bedeeld met ‘n goeie humorsin – ‘n platjie soos min! Hy was effens hardhorend in die een oor en, by geleentheid, vra sy vrou of hy nie vir haar £5 het nie. Hy vra dat sy in sy regteroor moet praat. Sy vra toe plegtig, “Ouman het jy nie vir my £5 nie?” “Vra liewers by die ander oor wat beter hoor,” reageer hy. Sy vra toe £10 in plaas van £5. “Nee vrou, vra maar liewers by die £5 oor!”
Ds Heyns het gedurig verlang na die kansel om die Woord te verkondig, en ná vakansieverlof kon hy nie wag om die kansel te bestyg en te preek nie. Sy toewyding, erns en ywer om die Woord te bedien, is sprekend van sy lewe.
Ds Heyns beleef etlike hoogtepunte. Onder sy leiding, word die kerksaal, pastorie in Papegaaistraat en die kategeselokale gebou. Ds en mev Heyns was alombemind en deur die gemeente waardeer. Sy boodskappe vanaf die preekstoel vir die gemeente, en mev Heyns s’n vir die vrouens, het ‘n mens altyd inspireer. Ds Heyns was by uitstek ‘n student wat sy Bybel goed geken het. Hy het altyd iets nuuts na vore gebring en hoe kan ons ooit sy preek vergeet oor Tubal-Kain, die eerste ystersmid waarvan die Bybel melding maak!
Dit was vir prop Smit ‘n moeilike besluit om die beroep aan te neem aangesien hy besig was met sy doktorale studie en het nog nie praktiese bediening in ‘n gemeente oorweeg nie. Volgens hom was die leiding wat hy van die Here ontvang het baie duidelik dat hy die beroep moes aanneem en het sommer dadelik begin werk. Hy het ‘n ware kameraad in ds Heyns gevind en hul kon vir drie jaar met vreugde, vrug en toewyding saamwerk. Die Universiteit van Weskaap het egter iemand van sy kaliber benodig vir hul Teologiese Fakulteit, en toe hy beroep is, was daar min twyfel dat hy sou gaan. Op 7 Desember 1980 aanvaar hy sy demissie.