Volgens ds. J.D. Kestell, wat die trek meegemaak het, was dit 'n droewige ervaring, veral in die nag as die kindertjies so gehuil en gekla het van die koue.
Om middernag het hulle twee uur lank halt geroep om die moeë osse te laat rus. Toe hulle weer begin trek, het hulle taamlik vinnig gevorder totdat 'n wa in die modder vasgeval het.
Kestell het so vinnig as wat sy muile kon, weggejaag, maar hy het gou besef dat hy nie kon ontvlug nie, want oral op die horison was ruiters. Hy was reeds sowat 2 km van die laer, wat intussen in die Britte se hande geval het, toe 'n klompie soldate hom inhaal en beveel om stil te hou. Hy gee oor, maar weier om op die soldaat se bevel die muile uit te span.
Toe die soldate dreig om hom te skiet, het hy bes gegee en saam met sy seun Charles die muile begin uitspan. Hierna is hulle na 'n kraal in die omgewing waar die vroue en die 43 burgers wat saam met die laer gevang is, was.
Hulle besluit om die vroue te gaan help. Steyn met 'n klein lyfwag bly agter terwyl onder andere oudgenl. Piet Fourie vertrek.