Gideon du Plessis: Groot vakbondman en kranige versamelaar - Solidariteit WêreldSolidariteit Wêreld
Tuis › Nuuskantoor › Gideon du Plessis: Groot vakbondman en kranige versamelaar
Gideon du Plessis: Groot vakbondman en kranige versamelaar
Donderdag | 04 Julie | 2019
Ek val sommer met die deur in die huis. Hy het in 1994 sy “eendag as ek groot is”-droomkar vir ʼn skamele R5 000 en een kilogram biltong gekoop, hy versamel drie spesifieke, maar uiteenlopende items van regoor die wêreld en sy vrou se naam is Wouda wat by Vodacom werksaam is.
Binne sekondes is ek totaal en al in ʼn onderhoud vasgevang wat ek aanvanklik gedink het grootliks gaan bestaan uit hoë arbeidsverhoudingeterme, politieke beleid en name van mense waarvan ek nog nooit gehoor het nie. Ek kon nie meer verkeerd gewees het nie.
Ek sit oorkant Solidariteit se hoofsekretaris, Gideon du Plessis in ʼn kleurvolle, gesellige vertrek in die Du Plessis’s se huis in Randburg. Ek ken hom eintlik net in sy amptelike hoedanigheid en het as onafhanklike joernalis al van die hartseerste tonele in my loopbaan saam met hom gesien. Du Plessis is ʼn spreekwoordelike reus in die politieke en arbeidsverhoudingewêreld hoewel hy ʼn minderheidsgroep verteenwoordig. Hy skuur skouers met Suid-Afrika se hoof- politieke leiers en hy maak seker dat elke oomblik tel. “Eenvoudig gestel, ek maak dit my doel om Solidariteit se groot hart met enige vreemdeling wat op my pad kom, te deel,” sê hy en hou sy warm koppie koffie met beide hande vas. Sy glimlag verwelkom my in sy binnekring.
Dit gebeur min dat mens voor ʼn prominente figuur sit en besef dat hy of sy nie die grootsheid van sy of haar rol besef nie of dit as ʼn sogenaamde magskaart misbruik nie. Dit is regtig verfrissend.
As een van Suid-Afrika se voorste vakbondmanne en meesterlike arbeidsverhoudingonderhandelaar (al rol hy skertsend sy oë as ek hom dit noem), sien kollegas hom nou en dan dalk vir vier sekondes in die gebou se gange en gewoonlik is dit ʼn baie vinnige groet voordat hy na afsprake met hoëprofielpolitici of belangrike onderhandelinge vertrek.
“Jy sien, my passie is om verhouding met mense en ander organisasies in Suid-Afrika te bou. Ek was destyds as jong man, toe ek by die parlement begin werk het, deur rolspelers se vermoë om te onderhandel geïnspireer en ek het net daar geweet dat ek ʼn arbeidsverhoudingedeskundige wil word. Ek maak gebruik van elke liewe geleentheid in my dag om netwerke te bou, al is ek die grootste introvert waaraan jy kan dink,” vertel Du Plessis laggend.
Uit die kombuis hoor ek ʼn stem: “Ja, ons pa is vir seker ʼn introvert.” Dit is een van sy twee dogters se stem wat sommer dadelik my nuusneus laat jeuk. Sy vertel my later van die vreemde goed wat sy en haar sussie al op die strand saam met hul pa moes ronddra, maar wag, dié storie volg later.
Jy sien, Du Plessis se rol in Suid-Afrika is duidelik as mens net na sy LinkedIn-profiel kyk. “Ek poog om ʼn positiewe verandering in die lewens van Solidariteit-lede en ander werkers te bring, ongeag hul kultuur-, ras- of beroepsvlak. Ek is ook daartoe verbind om goeie verhoudings tussen werknemers en werkgewers én met ander vakbonde en federasies te bevorder,” het hy in sy eie woorde op LinkedIn geskryf.
Hy sit skielik terug en dink lank oor my volgende vraag. “As ek terugdink oor die jare en die hoogtepunte een vir een in my gedagtes verskyn, staan ʼn nege jaar lange regstryd uit wat ek as die hoogtepunt in my loopbaan beskou. Dié dag toe ons verlede jaar die eerste salaristerugbetalingtjek in ʼn voormalige Aurora-werknemer se hand kon plaas is ʼn wonderlike oomblik wat ek nie regtig vir iemand kan beskryf nie,” sê hy kalm, maar die opwinding in sy oë vertel ʼn storie soortgelyk aan ʼn seun wat vir die eerste keer vir sy skool se eerste rugbyspan op die veld draf. Trots.
Ons gesels oor Suid-Afrika se politieke klimaat, die land se ekonomie en lys die een na die ander rede waarom Suid-Afrika steeds ʼn land van hoop is waar ons en ons gesinne kan bly en bou. Die lys is lank en ek besef skielik dat as daar iemand is wie se ‘hooplys’ ek kan vertrou, is dit hierdie man met ware binnekennis van wat werklik in ons politieke ruimte gebeur. “Suid-Afrika is die plek waar ons nog vir baie, baie jare gaan bou,” sê hy gerusstellend met verwysing na Solidariteit se drome en planne vir ʼn vry, veilige en voorspoedige Suid-Afrika.
Du Plessis word binnekort 50 en die vlae vir sy Formule 1-partytjie lê gereed op die sitkamervloer. Alles begin sin maak terwyl ons na sy motorhuis stap en ek haar daar sien staan. Sy geliefde, bloedrooi Fiat 850 Sport Spider wat hy al sedert 1994 besit. “Daar was baie mense wat hierdie diamant wou gehad het, maar die verkoper het vinnig agtergekom dat ek haar die meeste wil hê, al het ek glad nie die geld gehad nie. Ek het vir vier agtereenvolgende dae met my gesig teen die winkel se venster gestaan en maar net gewens. Ek is dankbaar dat my broer vir my die R5 000 kon leen; hierdie kar het my hart gesteel,” sê hy en op daardie oomblik maak ek kennis met Gideon du Plessis, die versamelaar.
Behalwe vir die bestuursgenot, was hierdie voertuig die begin van ʼn oorweldigende obsessie met modelle van dieselfde fabrikaat. “My gesin kan steeds nie my kinderlike opgewondenheid verstaan as ek iewers in die wêreld só ʼn model opspoor en hom na Suid-Afrika invoer nie. As ek weet die karretjie het in Suid-Afrika aangekom, spring ek in die kar en gaan wag met die grootse plesier by die poskantoor en my tone krul van opwinding oor die nuwe toevoeging tot my versameling,” vertel hy.
Du Plessis is ook ʼn groot aanhanger en versamelaar van Kriek-bier. “Dit is ʼn kersiebier,” stel hy my vinnig gerus toe hy sien dat ek glad nie verstaan waarom mense bier sal drink wat van krieke gemaak word nie. “Oral waar ek reis, maar veral in Europa, maak ek dit my persoonlike missie om die dorp se Kriek-bier uit te snuffel en een botteltjie te koop. Die verpakking is so mooi en gelukkig proe dit ook lekker,” skerts hy.
Dit is egter Du Plessis se derde versameling wat my die meeste verbaas. Ons stap in hulle tuin en algaande my oë aan die helder son gewoond raak, sien ek dit. Daar is een in byna elke hoekie van die tuin; ʼn vreemde voorwerp wat iewers op ʼn gegewe tydstip op ʼn strand uitgespoel het terwyl die Du Plessis’s in die omtrek was. “Dit is vir my ongelooflik interessant om te sien wat op strande uitspoel en gelukkig het my vrou my toestemming gegee om ons tuin met hierdie skatte te versier,” skerts hy, maar sy dogters se gesigsuitdrukkings wys vir my hoe swaar hulle al moes dra. “Gelukkig is ons baie lief vir hom,” sê hulle.
Die son trek water en Du Plessis moet nog aan sy studie gaan werk. Net voor ons groet, gee hy my ʼn paar laaste wenke. “Suid-Afrika het brugbouers nodig. Emosionele intelligensie en skeppendheid is baie belangrike kwaliteite vir brugbouers. Jy moet die vermoë hê om mense se aandag binne 60 sekondes vas te vang, goeie taalvaardighede hê, en jy moet veral ʼn goeie humorsin hê.” Hy sluit af met die frase wat daagliks vir hom deure in Suid-Afrika oopmaak. “Moet nooit die wonder van netwerk onderskat nie. Dit is die beginpunt van brugbou.”