Wat sal rekeningkunde en taal in gemeen hê?
Ek bevind my toe mos ‘n paar weke gelede in die vreemde posisie om ‘n rekeningkunde-eksamen te skryf. Tot my vriende se skok en verbasing (myne ook) het ek die onverantwoordelike besluit geneem om vanjaar iets soos ‘n middelbestuursprogram te pleeg – en dit het onder andere rekeningkunde behels. In standerd 6 (nou graad 8) moes ek tussen Duits en rekeningkunde kies. Dit was ‘n no-brainer, soos die Ingelspersoon sal sê. Ek het Duits gekies. En Duits is nog steeds ‘n bate in my lewensboek.
Ek was regtig angsbevange voor die kursus, want wat weet ek hoegenaamd oor rekeningkunde? Ek het nie eers standerd 6-rek gehad om op terug te val nie. Vra maar my kollegas en vriende – ek was dikwels na aan trane oor die kursus. Totdat ek die taal van rekeningkunde begin verstaan het. Die state vertel ‘n verhaal, weliswaar in kolomme en tabelle en met syfers, maar soos met taal is daar ‘n grammatika (reëls, die sintaksis van syfers) en woordeskat (semantiek van syfers en posisies). So het ek geleer dat daar nie ‘n linkerkantse of regterkantse kolom is nie – nee, dit is ‘n debiet en ‘n krediet. Ek het geleer dat inskrywings hulle plekke het, en dat dit soos die werkwoord nie sommer maar net op enige plek kan staan nie. Dit was ‘n aha-oomblik. Die vrees was weg.
My slotsom oor die rekeningkunde van taal: ‘n taal is ‘n bate wat nie aan waardevermindering onderhewig is nie.
Nota 1: Ek gee graag krediet aan al my taalrekenmeesters. Ek is diep in die skuld by julle.