Nuwe navorsing toon dat meer en meer van ons publieke gesprek ontvou binne 'n dorende coterie van webwerwe wat beheer word deur 'n klein paar, grootliks ongereguleerde en hoofsaaklik gerig op wins eerder as openbare belang. Unsplash
Skaars 'n week gaan voort sonder nuus van 'n ander data-oortreding by 'n groot korporasie wat miljoene raak, mees onlangse Facebook.
In 2016 het die probleem politiek geword met bewyse van Russiese inmenging in die Amerikaanse verkiesing en die spook van buitelandse beheer oor die openbare mening.
Amerikaanse wetgewers het Facebook se hoof uitvoerende beampte op die rekening geroep in hoëprofiel kongres verhore, maar die bespreking het hoofsaaklik gefokus op privaatheid en persoonlike data.
Ons moet nogtans met die verbysterende mate van beheer in gedagte hou dat die groot platforms oefen oor politieke toespraak en wat dit vir demokrasie beteken.
'N nuwe boek oor die ekonomie van aandag aanlyn dring daarop aan om dit te doen. Dit blyk dat meer en meer van ons openbare gesprek ontvou binne 'n dalend coterie van webwerwe wat deur 'n klein paar beheer word, hoofsaaklik ongereguleer en hoofsaaklik gerig op wins eerder as openbare belang.
Vals vroeëre aannames oor die net
In die onlangs gepubliseerde Die Internet Trap: Hoe die digitale ekonomie monopolies bou en die demokrasie ondermyn skrywer en professor Matthew Hindman dui daarop dat wanneer ons die derde dekade binnekom, die markkragte die oorgrote meerderheid verkeer en wins na 'n buitengewoon klein groepie terreine dryf, sonder enige verandering op die horison.
Hindman se bevindinge ontwrig 'n vroeëre foto van die web as 'n instrument vir groter burgerlike betrokkenheid en 'n gesonder demokrasie - 'n oogpunt wat prominent verband hou met Harvard se Yochai Benkler.
In sy 2006 boek Die rykdom van netwerkeBenkler het opgemerk dat in die industriële era net 'n wyer gehoor kon bereik deur "groter beleggings in fisieke kapitaal" te maak - byvoorbeeld in telegraaf-, pers-, radio- en TV-senders - om 'n korporatiewe monopolie oor openbare spraak te verseker.
Maar met digitale netwerke wat mense in staat stel om miljoene mense vir feitlik niks te bereik nie, is die openbare sfeer sekerlik toeganklik, divers en robuust. Ander was ewe bullish.
In die 2008 boek Hier kom almalClay Shirky het die nuwe terrein gesien as 'n massa-amateurisasie van kulturele en politieke betrokkenheid, terwyl die Amerikaanse joernalistiek professor Jay Rosen 'n hoë gehalte produksie in nuus voorgestel het.
Werklikheid was minder rooskleurig
Tog, soos Hindman in 2008 geskryf het Die Mite van Digitale Demokrasie, het die blogosfeer nie 'n groot verspreiding van aandag of 'n groot toename in gehoordiversiteit tot gevolg gehad nie. Teen die einde van die dekade bly die nuus en politieke organisasies aanlyn hoogs gekonsentreer.
James Webster het hierdie siening in 2014's bevestig Die Aandagplek, toon dat groter diversiteit en polarisasie op die web "oorbeklemtoon" is. Die lang aanlynstert strek ver, het hy opgemerk, maar min is geneig om lank in die "heiligdomme" op sy uiterste te woon.
In Die Internet Trap, Hindman strek die ondersoek uit en vind dat terwyl die netto die basiese koste van massakommunikasie verlaag, die koste van die bou en behoud van 'n groot gehoor hoog bly.
Hindman, wat die opkoms van webwerwe soos Google en Amazon bestudeer, het bevind dat die netste gewildste webwerwe hul gehore gebou en onderhou het deur 'n verskeidenheid skaalvoordele te gebruik wat verder as netwerkeffekte uitsteek.
Gewilde webwerwe het die personeel en hulpbronne om te verseker dat hul webwerwe "vinniger laai," "mooier en meer bruikbaar is" en "meer inhoud meer gereeld opgedateer het." Hul gebruikers word meer gereeld geadverteer om hul webwerwe te navigeer. hul soekranglys en advertensie-inkomste.
Wat dit beteken vir nuus en politieke toespraak
Ons aanvaar dikwels klein koerante "het 'n inkomste probleem, nie 'n lesersprobleem nie." Hindman wys dat hulle albei het. As gevolg van sommige 250,000-gebruikers in die "100 grootste plaaslike media markte" in die Verenigde State, het hy bevind dat plaaslike nuuswebwerwe ongeveer een sesde van die nuusverkeer oorskry, en "net die helfte van een persent van die verkeer in die algemeen."
Die kleiner spelers aanlyn word dus steeds meer marginaal aan die groter politieke gesprek. Hindman raai hulle aan om kleiner plekke te bou - minder rommel, vinniger om te laai, vars.
Maar sy bevindinge dui daarop dat dit nie so eenvoudig kan wees nie.
Hindman se werk dui op 'n toekoms waar 'n paar webwerwe 'n buitengewone invloed uitoefen op openbare debat, wat 'n hele klomp besorgdhede opbou.
Russiese inmenging in 'n ander groot verkiesing deur 'n uiters gewilde platform soos Facebook te hack, is natuurlik een van hulle.
Meer belangrik, as Britse historikus Merk Mazower notas, die nabye monopolie oor die aandag aanlyn deur Facebook en ander groot webwerwe dreig om demokrasie deur 'n gesprek te beperk in terme van "wins nie politiek nie."
Die groot portals moedig "onmiddellike bevrediging aan, wanneer demokrasie 'n vermoë vir frustrasie en geduld veronderstel." As Mazower skryf: "Populisme is die natuurlike toestand van die demokratiese politiek in die ouderdom van Twitter."
As ons foto van die web as 'n instrument vir burgermagtiging meestal 'n mirage is, is dit tyd dat ons die dominante terreine reguleer om die openbare belang te dien.