Soekers van die sewe goue stede (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Soekers van die sewe stede van goud - Geskiedenis
Soms is dit nodig om 'n blik te neem om 'n onderwerp te lig
deur die portale van tyd.
Hierdie diskoers handel oor die Antieke Lemuriese bloedlyne van die Aramu Muru.
'N Legendariese bloedlyn wat baie eeue teruggaan na aardse mense, bekend as die Aser, die ouderlingras.
Hierdie ouer ras het saam met die basterkinders van die Anunnaki, wat al meer as 400 000 jaar hier op die aarde was, op die planeet gewoon (regs: beelde van voor-Anasazi-ras wat in die grot in Utah gevind is)
Lemuria is eintlik die naam vir die laaste deel van lande wat eens bekend was as die Moederland van Mu.
Die vernietiging van die lande van Mu en die onderdompeling daarvan was nie 'n enkele voorval nie, maar 'n reeks rampe wat ongeveer 35 000 jaar vC begin het. Nadat die aanvanklike verwoesting sy gang gekry het, het baie van die landmassas wat uit MU bestaan, verlore gegaan.
Maar baie van die lande het oorgebly en sou wedergebore word Le-mu-ria.
Vandag is dele van die westelike kuslyn van die Verenigde State en Kanada. Vanaf berg Shasta tot en met BC, sou Kanada die lande wees wat deel uitmaak van die oorspronklike moederland van MU.
Dit sou die noordelikste bergtoppe van Lemurië gewees het.
Daar is grond op die eilande, byvoorbeeld Turtle Mountain op Orcas Island, wat elke tipe toetsing wat die ouderdom bepaal het, weerstaan. Ek het die wetenskaplikes al jare lank sien kom en gaan.
Daar is tonnels in die San Juan -eilande wat by die binnekoms in Hopi Land, Arizona, kan beland. Die eilande in en om die San Juan -eilande aan die kus van Washington, al langs die kuslyne van Vancouver Island, toon duidelike tekens dat die land ongeveer 5000 jaar gelede eenvoudig uit die seebodem gelig is.
Na aanvanklik drie periodes van vernietiging, is dit wat oorgebly het van Mu wedergebore as Lemuria. Daar was egter 'n paar probleme wat ontwikkel het.
Gedurende die periodes van vernietiging het dit vir baie van die Lemuriërs en hul hemelse mense nodig geword familielede om vir lang tye ondergronds te bly bloot om veiligheidsaangeleenthede, aangesien die aardveranderinge anders was as wat 'n hu-man-spesie voorheen geken het.
Dit is deel van die groot ontwikkeling van die legendariese ondergrondse tonnelstelsels wat werklik bestaan.
By die terugkeer na die oppervlaktewêreld is hulp gesoek by die faktore wat in Atlantis gevestig was om die groot reptieldiere wat die land oorskry het, te hanteer. (regs: Pre-Anasazi ruines Arizona)
Die Atlantiërs was 'n baie wetenskaplike en intellektuele volk, met min agting vir die natuurlike wette van oorsaak en gevolg. Die Atlantiërs was 'n patriargale samelewing, en die Lemuriërs was 'n matriargale samelewing, hul filosofieë sowel as hul opvattings was konstant in stryd.
Die Atlantaens was ook behep met die verkryging van steeds toenemende vlakke van mag en beheer oor die natuur, en indien moontlik die aarde self. Dit gaan oor na 'n blatante roekeloosheid rakende hul eksperimente.
Hulle pogings om die aardse energie te benut, het op 'n stadium 'n volledige skeur in die membraan van die aardse atmosfeer veroorsaak.
Hierdie tering in die kwesbare lewende membraanvoorkoms was baie soos die osoonlaag hom vandag gedra, die membraan versprei uit sy eie en veroorsaak skeuring in die tydruimtekontinuum.
Dit het as gevolg van dun kolle of gate in die membraan toegelaat. As dit eers te laat besef is wat gebeur, was daar geen manier om die proses te vertraag nie, aangesien hulle min kennis van die soort wetenskap gehad het.
Uiteindelik was daar lekkasies uit die lae wat die dimensies geskei het, sodat lewensvorme uit baie verskillende dimensionele uitdrukkings nie net die aardvlak kon binnedring nie, maar ook allerhande uitdrukkings van lewensvorme daarop, insluitend mense en diere wat by haar woon.
Die finale uiteensetting van die lande Lemurië, het plaasgevind in en omstreeks dieselfde tyd as die uiteensetting van die Rooi Lande van Atlantis.
Die Atlantiërs het voortgegaan om te eksperimenteer met tegnologieë om die verskillende gebruike van beide laser- en kernenergie te ondersoek. ongeag die wette van oorsaak en gevolg. Dit het die natuurlike orde en balans van dinge verder vererger
Die gevolge van hul ongemerkte eksperimente, ons weet almal goed. (regs: Maya -glyf van Maya K'cotal -priester wat Atlantean Rocket bywoon)
Ongeveer 10 000 tot 12 000 jaar gelede vC het die Atlantiërs begin eksperimenteer met die kern van die aarde self, binne die binneste stelsels van tonnels wat verskillende dele van die planeet verbind het. Tunnels wat ons vroeër gesê het, het miljoene jare gelede deur die ouer ras gebou.
Hierdie eksperimente, wat diep in die kern van die aarde plaasgevind het, het uiteindelik rampspoedige gevolge.
Hulle onbeperkte gebruik van lasertegnologie in die boonste atmosfeer het ook sy eie gevolge begin hê.
Op 'n stadium het die fisiese atmosfeer begin gebeur, en die aarde het 'n totale ekologiese ineenstorting ondervind. Dit het daartoe gelei dat die wolke letterlik uit die hemel geval het en wat in die heilige tekste gepraat word as die groot vloed ingelui het.
Die atmosfeer, die wolkbedekking, wat ons eeue lank in 'n beskermende en vrugbare kweekhuisomgewing gehou het, kon skielik nie homself onderhou nie en lewensvorme het dienooreenkomstig verander.
Die wolke het ineengestort, en die aard van die klimaat en die planeet is nou vir ewig verander. Die wolke sou dan deel word van die oseane van ons waterwêreld, en hul grootte sou dramaties toeneem.
Hierdie skielike invloei van water uit die lug het veroorsaak dat die ondenkbare groot dele van die landmassa onder water gekom het. Hierdie tipe rampspoedige aktiwiteit het ook enorme spanning op die tektoniese plate veroorsaak, wat daartoe gelei het dat hulle uitmekaar breek.
Dit sou ten minste gedeeltelik lei tot die skielike verdwyning van baie landmassas en die verskuiwing van hele kontinente van die een breedte- en lengtegraad van die aardbol na die ander, soos ons kan sien in die skeiding van Afrika van Noord -Amerika.
'N Groot gesig van 'n bebaarde man wat aan die bergkant in Peru gevind word - die ouderdom is onbepaalbaar.
Op 'n stadium wanneer die Elder Races besef dat sekere gebeurtenisse onvermydelik gaan wees en die vernietiging nie voorkom kan word nie, sal dit noodsaaklik wees om drastiese maatreëls te tref om iets te red, of alles te verloor.
Daar was ongetwyfeld baie vergaderings tussen die wysheidsrade wat dit destyds bestaan ​​het die Elder Races oor wat om te doen, of as daar enigiets gedoen kan word.
Alles wat geskep is, met die heerlikheid van miljoene jare se evolusie, sou op die punt staan ​​om uit die tydskrifte van die tyd te verdwyn. Hulle het ook vooraf gesien dat hierdie probleem in ons sonnestelsel, miskien selfs die heelal, kan versprei.
As dit gebeur, kan die herinneringe aan ongekende miljoene wesens in die hele sterrestelsel heeltemal van die aarde verwyder word Akashic Records.
The Saga of the Lords van MU
Volgens die legende het Sanat Kumara, oupa van die Solar Brotherhood, net voor die finale vernietiging van Lemurië, sy erfgenaam Aramu Muru en 12 ander "Serpentine Lords" toevertrou om die rekords en kragvoorwerpe van die Amaru na verskillende dele van die wêreld te neem vir bewaring.
Hierdie wesens was die baster kinders van die Annunaki en die Elder Earth ras van die Aser.
Aramu Muru Kings, en hul bediendes van die sterre, uitgebeeld op die rotswand in die Amerikaanse Rockies.
Let op dat hulle swaarde, krone en wapens gehad het (nie baie inheemse Amerikaners nie), en ook nie die meetkunde nie
Hierdie groepe of 'Ringe' soos hulle genoem is, sou later in ons geskiedenis bekend geword het as die stigting van genetiese lyne of stamme, met die oorsprong van die 'Rootras' of die Ouderlingras, 'n oorspronklike Earth Race.
Hierdie ringe is in elke kultuur geplaas.
Antieke samelewings van die Seven Rays Solar Brotherhood:
Nagas (Serpents in Sanscrit) van Indus (Indië).
Die vroegste Maya's en hul eerste slangkonings, Caramaya en Naga Maya
Later skep die Serpentine Kings Kukulcan en Quetzalcoatal die Itza Maya -kultuur van Suid -Amerika.
The Lung Dragons of China, en 'n interessante feit is dat 'n ou Chinese term vir draak Naga was.
Amarus en Con Ticci Viracocha van Peru.
Daar word gesê dat die Zohar oorgegaan het van Adam na Noag en daarna na Abraham, wat na Egipte immigreer het. Die Zohar of die Boeke van Prag Was die oorspronklike tekste van die Kabbalah. 'N Vroeëre priester -kultus in Egipte is spesifiek gestig om te sorg vir die koninklikes wat onder die titel' Messah & quot 'of Krokodilherre gegaan het, wat ook aanspraak maak op die Adam of Amen (Sun King) as hul Kamara. Die vroeë Egiptenare wat die piramides gebou het, is die Naga genoem, wat moontlik te wyte is aan die invloed van.
Die Olmec keer terug na Noord -Afrika uit die Maya -lande.
Die Azteca wat die kulture en godsdienste van Meso-Amerika geabsorbeer het, het die godin Coatlcue wat sy 'n rok slange gedra het; sy word dikwels uitgebeeld met twee draakkoppe.
In die mitologie van Sumerië sou die godin Tiamat in haar woede almal vernietig wat haar uitgedaag het. Dit is alles behalwe die Babiloniese songod, Marduk. In 'n hemelse geveg wat in die hemel plaasgevind het, het Marduk Tiamat doodgemaak. Toe, uit Tiamuat se geskeurde liggaam, vorm hy die hemel en die aarde. Uit haar draak se bloed het Marduk die mens geskep.
Daar word gesê dat Nidhogg die draakvader is van 'n ondergrondse wêreld wat deur die Noorse bekend staan ​​as Niflheim.
Die ander 'Ringe, 'is onbekend, (hoewel nie heeltemal nie) en het verlore gegaan vir Myth and Legend. Moontlik is hulle in die Noord -lande
(Ek sal voorspel dat die bewyse van so 'n beskawing gevind sal word deur die eerste generasie wat in die 21ste eeu gebore is, sowel as die herontdekking van lande rondom die Noord- en Suidpool wat nie net in ons bewuste bewussyn sal terugkom nie, maar ook fisies herontdek sal word. )
Ander waarhede ingebed in die labirint van Mythical Legends, soos:
Methusala wat as 'n jeugdige in die orde van draakpriesters gebring is, wat verantwoordelik was vir sy uiters lang lewe. Die volgorde van Melchisedec, is gerugte dat dit baie draakherre het.
Die mitiese Merlyn van Arthuriese legende het in sy twintigerjare 'n draak -towenaar geword en waarskynlik 'n draakheer geword. Sy kragtigste towerkuns het uit die aarde se eie lewenskrag gekom deur die simbiotiese verhouding met die jakkalse van die onderwêreld. Onthou dat dit dieselfde Merlyn was wat die omhelsing van die Nuwe Christendom, by die Druid amptenaar met die huwelik van Arthur na Quenivere.
In die inheemse Amerikaanse mitologie was daar 'n raad van draakpriesters wat in die Black Hills -omgewing byeengekom het die Dakotas 'n duisend jaar voor die terugkeer van die jonger broers en die veroweringstydperk. Hulle raad het onderwysers versprei oor die hele inheemse nasies om sekere ou seremonies te aktiveer.
Hulle missie aan die stamme was om 'n wyse en omsigtige verhouding tot stand te bring wat 'n volhoubare ekologie bevorder, tesame met 'n stabiele sosiale en intertribale geestelike struktuur wat die ekosfeer respekteer, en sewe generasies oorweeg met elke aksie wat hulle in hul lewens onderneem. Die gedrag van die gewone optrede van die stamme word gereeld gemonitor deur Donderwesens, 'N kragtige Drakoniese mag wat in wisselwerking met die Aardbewoners deur die twee horings en een horingpriesters wat uit die hemel gekom het vlieënde ligbolle.
Europese Koninkryk blyk ook hul deel van Geheime draakverenigings, 'een is die Dragon Sovereignty, bekend as die Rex Deus se broederskap. Die Rex Deus is formeel geskep deur die Heilige Romeinse keiser Sigmund, wat sy oorsprong het met die Tempeliers gedurende die 12de eeu. Dit is die verhaal van die Tempeliers, en 'n samelewing agter die skerms genaamd die Prieure de Sion, en sy betrokkenheid by die herinstelling van afstammelinge van die Merovingiese bloedlyn in politieke mag
Hulle maak aanspraak op die bloedlyne van Yeshua ben Yoseph, andersins bekend as die Bloedlyn van die Heilige Graal. Later in Skotland het die Royal House of Stewart het ook so aanspraak gemaak op die bloedlyn van die Heilige Graal. Daar is rekords wat die feit bevestig dat die bloedlyn Britton -trog binnegekom het Yoseph van Arimathea, en James, broer aan Jesus (Yesus)
Terug na die Saga van The Aramu Muru
Aramu Muru in die laaste dae van Lemurië die ringe van elk van die kinders van die son gevestig.
Met elke individuele ring is daar toe 'n kring aangestel wat bestaan ​​uit 13 priesters en 13 priesteresse, een hooffiguur word die verkose simboliese geestelike leier of Aramu.
Aramu Muru vir die mans en Aramu Mayu vir die vroue en so begin die Legends of the Ring Lords.
Elke ring wat gekies is, het toe die opdrag gekry om hul rekords van antieke wysheid na hul onderskeie streke te neem en die items op spesifieke plekke, diep in die kamers van antieke berge, weg te steek totdat dit die tyd van Ontwaking was!
Hierdie individue was getrou in hul geloof, en wys in hul begrip van die oorspronklike leerstellings.
Elkeen was naby die groot en wyse Sanat Kumara, die Kumara, die vader. (Nie soos in Vader God nie, maar die oudste familielid wat onthou word. Die eerste Kumara die Aten-Adama.)
Later word opgeteken dat 'n soortgelyke gebeurtenis op Atlantis plaasgevind het met sekere afstammelinge van hierdie oorspronklike slangheersers,die Seuns van EenWat gekies is om die Atlantiese rekords en leerstellings na die gedelegeerde pan-Atlantiese gebiede te neem.
Hulle het verskeie kolonies gestig, onder hierdie plekke was,
die School of Pythagoras
die tempel van Delphi
School of Amen, Egipte, waar die bekende Emerald Tablets onder die ou rekords was wat daar gebring is en onder die Sfinx begrawe is
Daar word gesê dat die Emerald Tablets later, na die agteruitgang van die samelewing in Egipte, deur 'n ander as Nefertiti, koningin, uit hul rusplek geneem is Akhenaten wat 'n Kumara was en in die Broederskap van die sewe strale, na die Halls of Records in die Yucatan.
Daar wag hulle tot vandag toe in veilige bewaring!
Akhenaten, koningin Nefertiti en hul dogters,
sit voor die groot sonskyf van die Broederskap van die sewe strale,
die Seuns van Een op Atlantis.
In opstand gekom teen die hele priesterskap van Amon,
waarin gesê word dat daar een opperste God is, Aten-Adama
Akhenaten ontvang sy leringe in die Broederskap van die sewe strale, in 'n geheime skool wat bekend is in die Andesberge. (daarom is daar soveel argeologiese artefakte hier in die Amerikas wat 'n direkte verband met Egipte toon)
Daar is diegene wat die oortuiging hou dat hierdie skool die ou universiteit van Machu Picchu was, ander beweer dat dit Tiahuanaku was, die beroemde stad van die son. Geen mondelinge of ander rekords het oorleef nie, wat aandui watter ligging dit werklik kon wees.
Miskien moet die rekords nog onthul word.
Hierdie rekords sou in gekleurde eensaamheid bly, totdat daar 'n teken in die hemele te sien was, 'n teken wat onmiskenbaar sou wees en uit Bron self gebore is, wat diegene vertel wat getrou gebly het aan die oorspronklike verbonde en leringe dat die broederskap sou begin die proses van ontwaking.
Dit teken is in werklikheid besef en wetenskaplik gedokumenteer, hoewel onbewustelik, deur die SOHO-LASCO satelliet in April 2001.
Die lang sluimer van die inheemse meesters en die proses van die ontwaking van die mens uit hul slaap van vergeetagtigheid was eindelik verby, en die proses van 'Ontwaking' het begin.
Die Groot Sonkruis - Soos dit in die hemele verskyn het
SOHO- LASCO foto geneem in April 2001 (NASA)
Die afstammelinge hiervan oorspronklike Solar Brotherhood gestig deur Sanat Kumara het bekend geword deur opgetekende legende en mite as die Kumara. In die Europese mitologie is dit so die Groot Wit Broederskap.
Daar word gesê die Sanat Kumara homself is die direkte afstammeling van die oorspronklike Kumaras wat saam met die Hathors van Venus na die aarde gekom het.
Die Adepts, bekend as die Kumara, was en bly 'n hoogs mistieke orde van die Groot Sonbroederskap. Die term wat Kumara in ons hedendaagse verstaan ​​het, beteken "androgiene serpentynwesens". Alhoewel dit meer akkuraat vertaal word naVader, 'dié van die Elder Race.
U kan verwysings vind na die Kumara, die skitterende, in die Hindoe Puranas waar hulle beskryf word as die eerste leraars van Tantra -joga op aarde, en die afstammelinge van Ti en Tiye. Daar is ook talle verwysings na 'die blinkes' (Elohim) in die Bybel en die Koran.
Die teosofe het hul oorsprong en leerstellings van mense soos Helena Blavatsky, Alice Bailey en Krishnamurti, wat na die Kumara verwys as hul geliefde stigters. Die teosofe beweer dit ook Sanat Kumara homself as duisendjarige jare op aarde gebly het as 'n opgestane meester.
In die lande van die Naga Maya het hierdie serpentynpriesters van die Kumara bekend gestaan ​​as die Quetzlcoatls of Kukulcans, later sou die Azteca hul keisers die Montezuma's noem (regs beeld is Maya).
Dan het ons die Djedhi (die & quot; Stabiele slange & quot;) van Egipte met hul afstammelinge van die essMessah of vorste van die krokodilkonings, die Druid Adders van Brittanje en die Dactyloi van Griekeland.
Dit is interessant om op te let dat oral waar hierdie Kumara Priest Kings, Priesters of the Dragon Lords, gebore uit Lemuriese en Atlantiese kulture, tempels gebou het wat in lyn was met ons susterplaneet Venus, die helder en môrester en die planeet self in verband gebring is met verlossers en onsterflikes.
& quotI Jesus het my engel gestuur om hierdie dinge in die gemeentes vir julle te getuig. Ek is die wortel en die nageslag van Dawid, en die helder en môrester & quot
Openbaring, hoofstuk 22, vers 16
Die Bleek Profeet, Quetzalcoatl, het aan diegene wat sy leerstellings gevolg het, gesê dat hy daarna sou terugkeer,
Die Morning Star is natuurlik Venus, wat 'n baie groot rol speel in die Amerindiese spiritualiteit van die Amerikas.
Die Venus -kalender is die belangrikste faktorvergelyking waarop alle Inka- en Maya- en Hopi -profesieë bereken word.
(Hedendaagse Christene moet die magdom weergawes van die Nuwe Testament lees, wat beweer dat dit die 'Ware' leringe van die Christus. Hulle moet poog om die 'wortel' of die 'oorspronklike' betekenis van terminologieë uit die oorspronklike tekste te vind.
Hou in gedagte dat die eerste tekste self interpretasies was van die oorspronklike Aramees, in Grieks getranskribeer. Die Romeine het die tekste dan geneem en dit na 'Common Latin' oorgeskryf. en die redigering het tot vandag toe voortgegaan. Elke generasie verloor die een of ander essensie.
Daar is 'n manier om dit met rigting te bereik. Lees die KJV (King James's Version) en volg die transkripsies daarvan in 'Webster's Dictionary-Unabridged'.
Goeie ou koning James het besef dat die Hounds of Rome op hom was en het sodoende 'n manier geskep dat die oorspronklike tekste en die betekenis daarvan nie vir toekomstige geslagte verlore sou gaan nie. Nou ken jy 'n deel van die geheim! U hoef nie na iemand anders se vertaling te luister nie.)
Die profeet Daniël het sy visioen van Sanat Kumara opgeteken, wat hy genoem het "die Oue van Dae."
Boek Daniël: Hoofstuk 7
Ek het gesien totdat die trone op hul plek was en die Oue van dae sit, wie se kleed wit was soos sneeu, en die hare van sy kop soos suiwer wol. Sy troon was soos die vurige vlam en sy wiele soos brandende vuur. (Sy chakras.)
'n Vurige stroom het uitgegaan en voor hom uit gekom. Duisende duisende het hom bedien, en tienduisend maal tienduisend het voor hom gestaan.
& quotEk het in die naggesigte gesien, en kyk, een soos die Seun van die mens kom met die wolke van die hemel en kom na die Oue van dae, en hulle (lede van die Broederskap) bring hom (Jesus) voor hom.
En aan hom is heerskappy en heerlikheid gegee en 'n koninkryk dat alle mense, nasies en tale hom sou dien. Sy heerskappy is 'n ewige heerskappy wat nie sal vergaan nie, en sy koninkryk wat nie vernietig sal word nie. & Quot
En so voorsien Daniel nie net Sanat Kumara, die Oue van Dae nie, maar sien hy ook die seun van die mens (Jesus) voor hom manifesteer, terwyl Hy (Jesus) omhels word in die Broederskap van die Sewe Strale.
Die Heilige tekste vertel ons dat Aramu Muru self die eerste sonpriester -koning van die Inkas geword het en daarna onder sy aangenome mense bekend gestaan ​​het as Manco Kapac. Ka-pac.
Dit beteken 'geestelik volop' of 'bewaarder van die slangewysheid'.
Interessant is dat daar in die uiteinde van hierdie serpentynpriester-konings en hul koninklike afstande blykbaar die verband met hul slangagtige wyshede aangedui is deur die K-klank in hul name op te neem, soos Kumara, Christus (uitgespreek Krist), Krishna, Kukulcan, Amarushka, K Cotal)
Na sy kroning seremonies in Peru, Manco Kapac neem een ​​van die kragvoorwerpe wat binne die tempel van die sewe strale gestoor is, die groot Sonskyf, en dit opgehang in die hooftempel van die Inkas, die Intiwasi, wat in Cuzco, Peru, gebou is.
Hierdie sonskyf het voorheen in 'n tempel van die Broederskap op Lemuria en was 'n belangrike simbool van die hervestiging van die organisasie. Deur dit in die Intiwasi te hang, het Manco amptelik die verbinding van die Kumara tot die Solar Brotherhood van Peru gevestig.
Later, nadat die Spaanse Peru binnegeval het, is die sonskyf teruggestuur na die tempel van die sewe strale vir bewaring, waar dit gebly het totdat die Harmoniese konvergensie in 1987.
Alhoewel dit nie deur die New York Times gedek is nie, was dit 'n groot wêreldgebeurtenis, wat letterlik honderdduisende mense wêreldwyd deelgeneem het.
Daar word gesê dat daar in 1987 'n seremonie plaasgevind het op die ou tempel, op die aardse troon van die Kumara, verteenwoordig deur die Groot Sondeskyf van Aramu.
'N Jong inheemse vrou kry die antieke septer van die Aramu, wat dui op die verskuiwing van energie na die sitplek van die godin, Gaia, die Heilige Moeder, Pacha Mama, die Aramu Mayo, die koningin van die engele.
Dit was ook simbolies van die verskuiwing van die planeet deur chaos van wedergeboorte, terug in balans van die Alpha en Omega. Die slangagtige energie van Pacha-Mama en haar dogters sou weer hul ereplek en gesag in die matriks van sosiale bewustheid herwin.
Die bewussyn van HU-manlikheid sou dan weer oop kon wees vir die bewustheid van die Moeder van ons almal, en die moeder in ons almal.
Ons sien vandag baie aandag in die laaste dae deur die Groot Blinde Patriargie.
Alle maatreëls word getref om dit nie te bespreek of toe te laat nie opkoms van die vroulike straal, en die terugkeer van die Moedergodin na politieke mag sowel as Geestelike krag.
Behalwe die onthulling van die groter prentjie in Jesus-Sananda se lewe en van sy wese hier in Amerika, wat saam met die ware begrip van die Solar Brotherhood kom, kan die saak van die Heilige Moeder die tweede belangrikste kwessie wees wat bedreig die onthulling van wat op soveel plekke hier in die Amerikas gevind word.
Hierdie oorlog teen die Godin, die Heilige Moeder, duur al amper 2,500 jaar voort.
Tans wag baie op die EEN wat dit na vore bring en die hergestalte Broederskap en Sisterskap roep om ontwaak en verenig vir die groot opkoms van die vyfde sonsiklus!
Die Inka's wag op die terugkeer van die Aramu, terwyl die Maya's wag op die terugkeer van Quetzalcoatl, terwyl baie gelowige Christene wag op die wederkoms van die Christus, Yeshua Ha Mashiakh - (Jesus die Messias).
Is dit nie snaaks dat hulle almal op dieselfde ding wag nie en dink dat elkeen van hulle 'n geheim het wat die ander nie weet nie.
Die geestelik ryk en baie ou Inka -erfenis, afstammelinge van die gode, diegene wat uit die sterre gekom het, kinders van die Kamara, Aramu Muru, kinders van die Christos, kinders van die son. Dit is ook nie toevallig dat die profesieë van beide die Maya's en die Inka's gebaseer is op die Venus -kalender nie!
Die bekendheid as Aramu Muru, word toegeskryf aan die vestiging van baie heilige plekke wat vandag herontdek is in die hele Inka -ryk, Manco Kapac en die Kapac Cuna, lede van die Solar Brotherhood uit Lemurië, het megalitiese tempelkomplekse in Peru gebou, soos,
Hierdie terreine en 'n paar van die ou biblioteke wat hulle besit, word tot in die noorde van die Rocky Mountains en tot in Kanada herontdek.
Hierdie plekke volgens die Incan en Maya's was eens 'n tempo van interaksie tussen die kinders van die aarde en besoekende verhoudings van die sterre, sowel as lede van 'n Galactic Brotherhood wat met ons voorvaders hier op aarde omgegaan het, soos 'n mens duidelik kan bewys dat die groot landingstroke van die NAZCA LINES in Peru.
Ons weet vandag dat die wysheid van hierdie sonbroederskap ten minste gedeeltelik deur die koninklike afstammelinge van die Inca -priesterkonings van Peru oorgedra is na ander kulture hier in die Amerikas wat met die ou hoëpriesters en priesteresse van die Aramu en hul afstammelinge omgegaan het.
'N Besondere tak van hierdie Kumara het bekend gestaan ​​as die Viracocha, wat die basterkinders van die Aramu was. Daar word gesê dat hulle baie lank is, miskien twee keer die grootte van 'n mens uit die 21ste eeu met rooierige hare en blou of groen oë. (Dit word gedokumenteer in die tydskrifte van die Conquistadores).
Gedurende hul geskiedenis was die keisers van die Viracocha altyd geassosieer met die slang en die kennis van die Dragon Lords.
Sommige van hierdie Priesterkonings het die Quechuan -naam vir die slang, Amaru (Aramu), binne hul koninklike titels ingesluit, soos die geval was met die laaste Inca -keiser Sayri Tupac Amaru, Sayri Tupac se vader Manco Capac, wat gekant was teen onderwerping aan die Spaanse Verowering is vermoor deur Spaanse soldate, wat in opstand gekom het teen Pizarro.
Die jong Sayri Tupac, wat maar 5 jaar oud was, was getuie van hierdie daad en is weggeneem om in 'n klooster geplaas te word.
Tupac was nie van die legendariese hoogte van sy voorouers nie, maar hy was lank vir 'n Inka en langer as die meeste Spanjaarde. Sayri Tupac, is deur die kerk grootgemaak en gevorm tot 'n volmaakte voorbeeld van 'n Goeie Inca
In 1561, volgens Spaanse tydskrifte, wat een oggend deur een van die generaals van Pizarro gehou is Sayri Tupac Amaru is vergiftig gevind in sy tempel, terwyl hy op sy troon sit.
Daar was geen erfgename nie, daarom was Sayri Tupac ongelukkig die laaste in sy ry.
Na sy dood vermoor die Spanjaarde wat van sy familie oorgebly het, en het toegang tot historiese rekords verlore gegaan.
Daar word tans baie nuwe ontdekkings gemaak oor die antieke verslae van die Inca, sowel as die Mayaen die wat voor hulle uit gekom het.
Tot so onlangs as aan die einde van die twintigste eeu het niemand 'n idee gehad wat dit was nie.
Daar was geen rigting nie, geen verwysings nie, en die meeste wat gevind is, is deur skattejagters en diegene wat die inligting wou weghou, weggesteek vir die publiek.
Met God se genade sal die inligting en ongetwyfeld onskatbare kennis binnekort met die wêreld gedeel kan word, sodat die waarheid ons kan bevry.
Die plaaslike museum bied toere deur hierdie legendariese omgewing. Bly op hoogte van waar u is as u in een van die stede afkom.
Santa Clara Museum vir Natuurgeskiedenis
Wenke vir besoekers en nuus oor Land of Cibola - Sewe goue stede
Wat die Asteke die Cueveria genoem het, of die sewe stede van goud (of grotte van goud? - of goudmyne? - of krake in die rotse vol goud?.) Is in New Mexico, en is net 'n paar kilometer oos van Silwer Stad. Eerlik! Die gids sê so. U weet dat hy die waarheid praat, want hulle het selfs 'n webwerf, twee bakkies waarop dit aan die kante geverf is, en is 'trotse lede van die Silver City Chamber of Commerce' wat 'klein ondernemings ondersteun'.
W-e-l-l-l-l, hulle het nog nie die goud ingegrawe nie, en daarom moet hulle almal toegang vra. Maar jy weet dat hulle jou die waarheid vertel, want hulle lyk almal eg Spaans, trek outyds in sepia-kleure en het baie Spaanse aksente en ken allerhande ou Spaanse goed. Dit was 'n toeter! Dit was die prys werd om die rotstekeninge te sien en die geskiedenis van wat hulle bedoel het te leer.
Volgens die museum se webwerf: "rotstekeninge is historiese padkaarte wat die Spaanse ontdekkingsreisigers agtergelaat het, wat 'n verhaal vertel van minerale rykdom wat hulle in die streek gevind het."
Die spel begin met die speler wat deur die Spaanse kroon 'n ondersoekvloot gekry het, bestaande uit vier skepe, honderd man en 'n paar handelsgoedere. Die spel verskyn met 'n stad in Spanje, 'n redelik vereenvoudigde 2D-syrol van die stad, bestaande uit die speler se huis, 'n paleis, 'n kroeg en 'n uitrusting. Die speler kan met die joystick in die stad rondloop en die geboue binnegaan om via die spyskaarte met hulle te kommunikeer. As u byvoorbeeld by die uitrusters instap, verskyn 'n spyskaart waarmee die gebruiker voorrade, mans en handelsware kan koop. Interaksie in Spanje is redelik beperk. Die speler verhuis binnekort na die skepe, aan die een kant van die stadskaart, om die hawe te verlaat.
Die grootste deel van die spel word op 'n spelskerm gespeel met 'n klein blaai-bo-na-onder-kaart in die middel en 'n aantal statusskerms daar rondom. Nadat hy die hawe verlaat het, skakel die skerm oor na hierdie kaart, en die speler lei die skip na die nuwe wêreld. Die speler kan te eniger tyd 'n spyskaart met die inhoud op die huidige speler se ligging oopmaak. As die spyskaart byvoorbeeld op die skip verskyn, kan u met die items op die kaart kyk of 'dinge afgee', met die latere keuse om verkenningspartye te skep deur mans en voorrade van die skepe af te laai. As die speler op die land is as deel van 'n verkenningspartytjie, skep dieselfde menu -item 'n fort wanneer mans daarin afgelaai word.
By die aankoms in die nuwe wêreld kan die speler die kuslyn verken, sendelinge en forte oprig en interaksie hê met die inheemse mense. Deur die dorpe te nader, word die kaart ingezoom om die dorp, wat deur vier geboue voorgestel word, te wys en die inboorlinge rond te beweeg. In die middel is die owerste van die dorp, wat hom nader en deur die spyskaart oop te maak, handel in goud en kos. Die speler het die opsie om vreedsaam met die inboorlinge handel te dryf of te verower, en kan (met die regte keuses en geluk) dit soms omskep, wat die dorp in 'n missie verander.
Die inboorlinge kan eenvoudig aangeval word deur daarop te beweeg. 'N Paar toevallige moorde is aanvaarbaar vir die dorp, en soms onvermydelik, maar te veel en die inboorlinge sal vyandig raak en die party aanval. In baie gevalle kan die Spanjaarde die inboorlinge oorweldig, wat uiteindelik sal opgee om te veg en die Spaanse toelaat om die stad te plunder. Hinderlae is ook algemeen tussen die dorpe.
Baie van Sewe goue stede is beïnvloed deur historiese verslae van die era. Interaksies met die inboorlinge kan vreedsaam of vyandig wees, of vyandig raak as gevolg van die taalgrens. Alhoewel daar aanvaar kan word dat die doel van die spel is om met rykdom uit die nuwe wêreld terug te keer, is daar regtig geen doelwitte nie. Die spel het geen puntestelsel nie en gee die speler terugvoer van die koning, maar geen inmenging as hulle die inboorlinge vermoor nie. Volgens Bunten, uit 'n onderhoud in Antiek:
Die vreedsame benadering werk regtig die beste. Ek het nie 'n totaal verdorwe benadering gebruik nie en gewen. Jy moet iewers 'n paar vriende hê. As iets verkeerd loop, het u 'n vriendelike missie nodig waarheen u kan teruggaan en u nie hoef te bekommer oor 'n opstand of iets nie. 'N Plek waarheen jy kan terugkeer en weet dat daar byvoorbeeld kos sal wees. U benodig 'n reeks van hierdie relatief veilige plekke, selfs al gaan u op 'n veroweringsmissie. As u die inboorlinge voortdurend misbruik, sal u uiteindelik 'n boodskap van die koning sien wat sê: 'Moenie die inboorlinge so sleg behandel nie. Maar laat die goud kom. ' Hierdie dubbele standaard is reguit uit die geskiedenis. "
Die grootte van die Nuwe Wêreld was een van die konsepte wat in die ontwerp geïntegreer is, en die grond moes gedetailleerd en uiteenlopend wees. As gevolg hiervan het data -berging en -opsporing 'n groot probleem geword, veral omdat die ontwikkelaars nie wou hê dat lang laaityd die spel belemmer nie. Soos beskryf deur Bunten, "Ons enigste uitweg was om tegnologie te gebruik wat ons nie gehad het totdat ons gedwing was om dit uit te vind."  Die spel het 'n stroomstelsel gebruik om die kaart in te laai sonder om die spel te onderbreek. Die spel bevat slegs 'n 'wêreld' wat op die regte model gebaseer is, insluitend besonderhede so klein soos die Florida Keys en die bekendste riviere. Die spel bevat ook 'n wêreldwye enjin wat die gebruiker in staat stel om 'n nuwe wêreld te bou en dit op 'n skyf wat deur die gebruiker verskaf word, te stoor.
Spelkaarte bevat een of meer "verlore stede" wat deur 'n bergikoon versteek is op plekke wat tipies ver van ander landmassas is. Ontdekkers wat in een van hierdie verborge stede struikel, word begroet met die boodskap "Meneer, ons het 'n verlore stad ontdek." Inwoners van hierdie tipe dorp is gemaklik en word van die speler af gehardloop en as die hoof van die dorp genader word, sal die spel die speler inlig dat "Ons kan neem wat ons wil hê as 'n huldeblyk!" en die gebruiker sal 'n aansienlike hoeveelheid goud kan bekom sonder om handel te dryf.
Bunten beskou die Atari 8-bis familie weergawe van Sewe stede van goud die enigste "volledige" weergawe, terwyl die ander hawens was waarvan Bunten gesê het "ons het die beste gedoen met wat ons het".  Versies vir die Commodore 64 en Apple II is kort daarna in dieselfde jaar vrygestel, gevolg deur die Macintosh en Amiga in 1985 en IBM PC -versoenbare in 1987.
In 1984, REKENAAR! se James V. Trunzo gebel Sewe stede "'n opwindende nuwe avontuurlike spel. 'n grafies verbeterde strategiese spel wat uitdagings en opvoeding sowel as vermaak bied", en merk op sy vermoë om nuwe kaarte te genereer.  In 1985 Bereken! 'S Gazette 's Gregg Keizer het geskryf dat' hierdie uitsonderlike spel 'hom in staat stel om sy kinderjare -fantasie om die Amasone te verken, te vervul:' Fantasies en wêrelde om te verken. Wat meer wil u hê? ' 
Sewe goue stede teen die tyd dat dit die toekenning "Strategiespel van die Jaar" gewen het, meer as 100,000 eksemplare verkoop het Computer Gaming World 's leserspeiling van 1985.  In 1996 het Rekenaarspelwêreld ingedeel Sewe goue stede as die 61ste beste wedstryd van alle tye, met die verklaring "Ozark Softscape se fantastiese spel van die ontdekking van die nuwe wêreld het sommige beledig met die akkurate behandeling van outogtone stamme." 
In 1993 is 'n nuwe weergawe vir MS-DOS vrygestel. Dit is meer 'n herbegrip van die spel as 'n eenvoudige kosmetiese make -up. Die spel is opgestel as 'n reeks doelwitte wat bereik moet word. Byvoorbeeld, die eerste doelwit is om een ​​sending, een kolonie en drie forte binne tien reise te vestig. Rekenaarspelwêreld in 1993 verklaar dat die veranderinge in die VGA -remake van die spel verbeterings was. Die tydskrif het tot die gevolgtrekking gekom dat "Sewe goue stede is nog steeds die vars, eenvoudige, speelbare speletjie wat in die vroeë dae van rekenaarspeletjies begin breek het. "
Sewe stede van goud, gedenkuitgawe wen die 1993 Origins -toekenning vir Beste militêre of strategiese rekenaarspeletjie. 
Wat het die broeder gesien?
Geleerdes het al vyf eeue lank gedebatteer oor wat de Niza gesien het toe hy beweer het dat hy Cibola gevind het - of dat hy bloot aan Spaanse amptenare gesê het wat hulle wil hoor.
Die groot rykdom wat die Spanjaarde ingeneem het toe hulle die Asteke van Sentraal -Amerika en die Inka's van Suid -Amerika verower het, het net oortuigings veroorsaak dat daar nog meer rykdom êrens in die binneland van die huidige Verenigde State lê. Toe Friar de Niza sê dat hy Cibola gesien het, was Spaanse amptenare gretig om hom te glo.
"Ons weet nie wat hy gesien het of waarom hy gesê het wat hy gedoen het nie," het Denise Shultz, 'n parkwagter by Coronado National Memorial in Hereford, Arizona, gesê. 'N Ruim interpretasie van de Niza se visie is dat hy die pueblo teen dagbreek of skemer gesien het en dat hy op daardie tydstip van die dag mislei is deur die vleiende sonlig, wat die stad in 'n gloed laat bad het wat hom laat dink het dat die geboue van goud gemaak is, sê sy .
Flint is minder liefdadig oor de Niza se verklaring. 'Hy het [die stad] waarskynlik nie gesien nie,' sê Flint. Volgens hom het die priester waarskynlik net 'n verhaal oorgedra wat hy van Indiërs gehoor het.
Coronado se mans was woedend toe hulle die dorpie Zuni sien.'Toe die weermag dit aanskou, het die weermag losgebrand met ongeregtighede op Friar Marcos de Niza,' het een van Coronado se mans gesê. "God gee dat hy nie een van hulle mag voel nie."
In plaas daarvan om na Mexico -stad terug te keer, het Coronado aangegaan. Sy ekspedisie het maande lank 'n Indiese gids honderde kilometers verder na die huidige Kansas gevolg, voordat hy die soektog na Cibola opgegee het.
'Dit is baie moeilik om te sê dat 'n ander persoon iets anders sou gedoen het,' sê Flint. 'Maar mense het baie geld verloor, so hulle was nie gelukkig nie.
"Volgens Spaanse standaarde het hulle 'n sondebok nodig gehad," sê Shultz. 'Hy was die kaptein, en daarom het hy die skuld gekry. Dit is my interpretasie. Hy het jammerlik misluk. "
Die Muisca het die hooglande van die departemente Cundinamarca en Boyacá van Colombia beset in twee migrasies uit afgeleë laaglandgebiede, waarvan een begin het. 1270 BCE, en 'n tweede tussen 800 BCE en 500 BCE. Op daardie tydstip floreer ook ander meer antieke beskawings in die hooglande. Die Muisca -konfederasie was so gevorderd soos die Aztec-, Maya- en Inca -beskawings. 
In die mitologie van die Muisca verteenwoordig Mnya die Goue of goue kleur die energie in die drie -eenheid van Chiminigagua, wat die skeppende krag vorm van alles wat bestaan.  Chiminigagua is verwant aan Bachué, Cuza, Chibchacum, Bochica en Nencatacoa.
Die stamseremonie Redigeer
Die oorspronklike vertelling kan gevind word in die kronkelende kroniek El Carnero van Juan Rodriguez Freyle. Volgens Freyle het die zipa van die Muisca, in 'n ritueel by die Guatavita-meer naby die huidige Bogotá, word gesê dat dit met goudstof bedek was, wat hy daarna in die meer afgespoel het terwyl sy dienaars voorwerpe van goud, smaragde en edelgesteentes in die meer gooi - soos tunjos.
In 1638 skryf Freyle hierdie verslag van die seremonie, gerig aan die cacique of goewerneur van Guatavita: [Nota 1] 
Die seremonie het plaasgevind met die aanstelling van 'n nuwe heerser. Voordat hy sy amp beklee, het hy 'n tydjie afgesonder in 'n grot gebly, sonder vroue, verbied om sout te eet of om gedurende die dag te gaan. Die eerste reis wat hy moes onderneem, was om na die groot strandmeer van Guatavita te gaan, om offers te bring en offers te bring aan die demoon wat hulle aanbid as hul god en heer. Tydens die seremonie wat by die strandmeer plaasgevind het, het hulle 'n stormloop gemaak en dit versier en versier met die mooiste dinge wat hulle gehad het. Hulle het vier aangesteekte braziers daarop aangebring waarin hulle baie moke verbrand het, wat die wierook van hierdie inboorlinge is, asook hars en baie ander parfuums. Die strandmeer was groot en diep, sodat 'n skip met hoë kante daarop kon vaar, alles gelaai met 'n oneindigheid van mans en vroue geklee in fyn pluime, goue plate en krone. . Sodra diegene op die vlot reukwerk begin brand het, het hulle ook braziers aan die oewer aangesteek, sodat die rook die daglig weggesteek het.
Op hierdie tydstip het hulle die erfgenaam aan sy vel gestroop en hom met 'n klewerige aarde gesalf waarop hulle goudstof geplaas het sodat hy heeltemal bedek was met hierdie metaal. Hulle het hom op die vlot neergesit. en aan sy voete het hulle 'n groot hoop goud en smaragde neergesit wat hy aan sy god kon bied. Op die vlot saam met hom het vier hoofhoofhoofde gegaan, versier met pluime, krone, armbande, hangertjies en oorringe, almal van goud. Ook hulle was naak, en elkeen het sy offer gedra. toe die vlot die middel van die strandmeer bereik, het hulle 'n banier opgehef as 'n teken van stilte.
Die vergulde Indiër toe. [gooi] al die goudstapel in die middel van die meer, en die kapteins wat hom vergesel het, het dieselfde uit eie rekening gedoen. . Daarna het hulle die vlag laat sak, wat gedurende die hele offer gebly het, en toe die vlot na die strand beweeg, begin die geskreeu weer met pype, fluite en groot spanne sangers en dansers. Met hierdie seremonie is die nuwe heerser ontvang en word dit erken as heer en koning.
Dit is die seremonie wat die beroemde El Dorado geword het, wat soveel lewens en lotgevalle geëis het.
Daar is ook 'n rekening met die titel Die soeke na El Dorado, deur digter-priester en historikus van die verowering Juan de Castellanos, wat onder Jiménez de Quesada gedien het in sy veldtog teen die Muisca, geskryf in die middel van die 16de eeu, maar eers gepubliseer in 1850: 
'N Uitheemse Indiër wat van ver af kom,
Wie in die stad Quito het wel gebly.
En die buurman beweer dat hy van Bogata is,
Daar gekom, weet ek nie op watter manier nie,
Het met hom gepraat en plegtig aangekondig
'N Land ryk aan smaragde en goud.
Ook onder die dinge waarmee hulle besig was,
'N Sekere koning het hy vertel van wie, ontsteld,
Op 'n meer was dit gewoonlik aan boord van 'n vlot,
Om offers te bring, soos hy self gesien het,
Sy koninklike vorm is vol geurige olie
Waarop 'n laag goudpoeier gelê is
Van voetsool tot sy hoogste voorkop,
Pragtig soos die strale van die son.
Aankomste sonder einde, het hy verder gesê,
Was daar om 'n ryk stemoffer te maak
Van goue snuisterye en smaragde skaars
En ander duikers van hul ornamente
En hierdie dinge het hy waardig erken
Die soldate, hartlik en tevrede,
Toe noem hy hom El Dorado, en die naam
Deur talle maniere is oor die hele wêreld versprei.
In sy Algemene geskiedenis en natuurlike de las Indias (1535, uitgebrei in 1851 van sy voorheen ongepubliseerde referate), merk Gonzalo Fernández de Oviedo y Valdés op: 
Hy het alles met poeiergoud bedek, so terloops asof dit soutpoeier was. Want dit het vir hom gelyk asof dit minder mooi was om enige ander sieraad aan te trek, en om ornamente of wapens van goud aan te trek wat deur hamer, stamp of op ander maniere aangetrek is, 'n vulgêre en algemene saak was. [ aanhaling nodig ]
In die Muisca -gebiede was daar 'n aantal natuurlike plekke wat as heilig beskou is, waaronder mere, riviere, woude en groot rotse. Mense het hier byeengekom om rituele en opofferings meestal met goud en smaragde uit te voer. Belangrike mere was Lake Guatavita, Lake Iguaque, Lake Fúquene, Lake Tota, Siecha, Lake Teusacá en Lake Ubaque. 
El Dorado word toegepas op 'n legendariese verhaal waarin edelgesteentes in wonderlike oorvloed saam met goue muntstukke gevind is. Die konsep van El Dorado het verskeie transformasies ondergaan, en uiteindelik is verslae van die vorige mite ook gekombineer met dié van 'n legendariese verlore stad. Die gevolglike El Dorado -mite het Europese ontdekkingsreisigers twee eeue lank verlei. Onder die vroegste verhale was die een wat op sy sterfbed vertel is deur Juan Martinez, 'n kaptein van ammunisie vir die Spaanse avonturier Diego de Ordaz, wat beweer het dat hy die stad Manoa besoek het. Martinez het toegelaat dat 'n kruitopslag aan die brand slaan en is ter dood veroordeel, maar sy vriende het hom in 'n kano langs die rivier laat ontsnap. Daarna ontmoet Martinez 'n paar plaaslike mense wat hom na die stad geneem het:
Die kanoa [sic] is in die stroom afgedraai, en sommige van die Guianiërs het dit dieselfde aand tegemoet gegaan, en nadat hulle nog nooit 'n Christen of 'n man van daardie kleur gesien het nie, het hulle Martinez na die land geneem om na te wonder, en so van stad tot stad, totdat hy by die groot stad Manoa gekom het, die setel en woonplek van die keiser Inga. Die keiser, nadat hy hom aanskou het, het geweet dat hy 'n Christen was en het hom in sy paleis laat bly en goed vermaak. Hy is heeltemal gebind, onder leiding van die Indiane, tot by die ingang van Manoa self, en was veertien of vyftien dae in die gang. Hy het by sy dood gesê dat hy die stad die middag binnegegaan het, en toe ontbloot hulle sy gesig en dat hy die hele dag tot nag deur die stad gereis het, en die volgende dag van sonop tot sononder, voordat hy by die paleis van Inga. Nadat Martinez sewe maande in Manoa gewoon het en die taal van die land begin verstaan ​​het, het Inga hom gevra of hy na sy eie land wou terugkeer of gewillig by hom sou bly. Maar Martinez, wat nie wou bly nie, het die guns van Inga gekry om te vertrek. 
Die fabel van Juan Martinez is gegrond op die avonture van Juan Martin de Albujar, goed bekend by die Spaanse historici van die verowering en wat tydens die ekspedisie van Pedro de Silva (1570) in die hande van die Caribs van die Neder -Orinoco geval het . 
Gedurende die 16de en 17de eeu het Europeërs, nog steeds gefassineer deur die Nuwe Wêreld, geglo dat daar 'n verborge stad met groot rykdom bestaan. Talle ekspedisies is opgestel om na hierdie skat te soek, wat almal in mislukking beland het. Die illustrasie van die ligging van El Dorado op kaarte het sake net vererger, aangesien sommige mense gedink het dat die stad El Dorado se bestaan ​​bevestig is. Die mitiese stad El Dorado op Lake Parime is op talle kaarte gemerk totdat die bestaan ​​daarvan deur Alexander von Humboldt tydens sy ekspedisie in Latyns -Amerika (1799–1804) weerlê is. [ twyfelagtig - bespreek ]
Intussen het die naam van El Dorado het metafories gebruik geword van enige plek waar rykdom vinnig verkry kon word. Dit is gegee aan El Dorado County, Kalifornië, en aan dorpe en stede in verskillende state. Dit is ook verengels tot die enkele woord Eldorado, en word soms in produktitels gebruik om groot rykdom en fortuin voor te stel, soos die reeks luukse motors van Cadillac Eldorado.
El Dorado word soms ook as 'n metafoor gebruik om 'n uiteindelike prys of 'Heilige Graal' voor te stel waarna u u lewe kan soek. Dit kan ware liefde, hemel, geluk of sukses voorstel. Dit word soms as spraak gebruik om iets voor te stel wat baie gesog is, wat moontlik nie eers bestaan ​​nie, of ten minste nooit gevind kan word nie. Sulke gebruik blyk duidelik uit Edgar Allan Poe se gedig "El Dorado." In hierdie konteks het El Dorado ooreenkoms met ander mites soos die fontein van die jeug en Shangri-la. Die ander kant van die ideale soeke -metafoor kan voorgestel word deur Helldorado, 'n satiriese bynaam wat in die 1880's aan Tombstone, Arizona (Verenigde State) gegee is deur 'n ontevrede mynwerker wat gekla het dat baie van sy beroep ver gereis het om El Dorado te vind, net om skottelgoed in restaurante te was. [ aanhaling nodig ] Die Suid-Afrikaanse stad Johannesburg word algemeen geïnterpreteer as 'n hedendaagse El Dorado, vanweë die uiters groot goudneerslag langs die Witwatersrand waarop dit geleë is.
Spaanse conquistadores het die fyn artefakte van goud en silwer van die inheemse mense opgemerk lank voordat enige legende van "goue mans" of "verlore stede" verskyn het. Die voorkoms van sulke waardevolle artefakte en die skynbare onkunde van die inboorlinge oor die waarde daarvan, het spekulasie oor 'n oorvloedige bron vir hulle geïnspireer. [ aanhaling nodig ]
Voor die tyd van die Spaanse verowering van die Muisca en die ontdekking van die Guatavita -meer, het 'n handjievol ekspedisies die laaglande ten ooste van die Andes verken op soek na goud, kaneel, edelgesteentes en enigiets anders van waarde. Gedurende die Klein-Venedig-tydperk in Venezuela (1528–1546) het agente van die Duitse Welser-bankfamilie (wat 'n toegewing van Karel I van Spanje ontvang het) herhaaldelike ekspedisies na die binneland van die land geloods, begin met Ambrosius Ehinger se eerste ekspedisie in Julie 1529. [ aanhaling nodig ]
Die Spaanse ontdekkingsreisiger Diego de Ordaz, destyds goewerneur van die oostelike deel van Venezuela, bekend as Paria (vernoem na Paria -skiereiland), was die eerste Europeër wat die Orinoco -rivier in 1531–32 op soek was na goud. Ordaz, 'n veteraan van Hernán Cortés se veldtog in Mexiko, het die Orinoco agter die monding van die Meta -rivier gevolg, maar is deur die stroomversnellings by Atures geblokkeer. Na sy terugkeer sterf hy, moontlik vergiftig, op 'n reis terug na Spanje.  Na die dood van Ordaz terwyl hy van sy ekspedisie teruggekeer het, het die Kroon 'n nuwe goewerneur van Paria, Jerónimo de Ortal, aangestel, wat die binneland langs die Meta -rivier ywerig ondersoek het tussen 1532 en 1537. In 1535 beveel hy kaptein Alonso de Herrera om die binneland in te trek deur die waters van die Uyapari -rivier (vandag die stad Barrancas del Orinoco). Herrera, wat Ordaz drie jaar tevore vergesel het, het die Meta -rivier verken, maar is deur die inheemse Achagua naby sy oewers vermoor, terwyl hy die winterreëns in Casanare afgewag het. [ aanhaling nodig ]
Selfs voor die verowering van die Asteke- en Inka -ryke en die Muisca -konfederasie het die Spaanse vae hoorsê oor hierdie politiek en hul rykdom versamel.  Nadat die Inca -ryk in Peru deur Francisco Pizarro verower is en die rykdom daarvan werklik geblyk het, het nuwe gerugte van rykdom die Spaanse bereik. 
Die vroegste verwysing na 'n El Dorado-agtige koninkryk het plaasgevind in 1531 tydens Ordaz se ekspedisie toe hy vertel is van 'n koninkryk met die naam Meta, wat na bewering buite 'n berg op die linkeroewer van die Orinocorivier bestaan ​​het. Meta was vermoedelik volop in goud en word beheer deur 'n kaptein wat slegs een ongeskonde oog gehad het. 
Tussen 1531 en 1538 het die Duitse veroweraars Nikolaus Federmann en Georg von Speyer die Venezolaanse laaglande, Colombiaanse plato's, Orinoco Basin en Llanos Orientales gesoek na El Dorado.  Daarna het Philipp von Hutten Von Speyer vergesel op 'n reis (1536–38) waarin hulle die seewater van die Rio Japura, naby die ewenaar, bereik het. In 1541 het Hutten 'n verkenningsgeselskap van ongeveer 150 man, meestal ruiters, van Coro aan die kus van Venezuela gelei op soek na die Goue Stad. Na 'n paar jaar se ronddwaal, geteister deur die inboorlinge en verswak van honger en koors, steek hy die Rio Bermejo oor en gaan saam met 'n klein groepie van ongeveer 40 man te perd na Los Llanos, waar hulle in 'n geveg met 'n groot aantal Omaguas en Hutten is ernstig gewond. Hy lei die van sy volgelinge wat in 1546 oorleef het, terug na Coro.  By die terugkeer van Hutten het hy en 'n reisgenoot, Bartholomeus VI. Welser, is in El Tocuyo tereggestel deur die Spaanse owerhede.
In 1535 ondervra Sebastian de Benalcazar, 'n luitenant van Francisco Pizarro, 'n Indiër wat in Quito gevange geneem is. Luis Daza het aangeteken dat die Indiër 'n kryger was, terwyl Antonio de Herrera y Tordesillas geskryf het dat die Indiër 'n ambassadeur was wat militêre hulp van die Inca kom vra het, onbewus daarvan dat hulle reeds verower is. Die Indiër het aan Benalcazar gesê dat hy afkomstig was van 'n ryk rykdom wat bekend staan ​​as Cundinamarca, ver in die noorde, waar 'n zipa, of hoof, homself bedek het met goudstof tydens seremonies.  Benalcazar is op soek na die opperhoof, volgens berigte "Laat ons die goue Indiër gaan soek!" (Spaans: Vámos a buscar a este indio dorado!),  uiteindelik het die hoofman by die Spanjaarde bekend geword as El Dorado.  Benalcazar het egter nie daarin geslaag om El Dorado te vind nie en het uiteindelik met Federmann en Gonzalo Jimenez de Quesada saamgespan en na Spanje teruggekeer.  Daar word bespiegel dat die rykdom waaroor die Indiër praat, Arma was, 'n koninkryk waarvan die inwoners goue ornamente gedra het, wat uiteindelik deur Pedro Cieza de Leon verower is. 
In 1536 het Gonzalo Díaz de Pineda 'n ekspedisie na die laaglande oos van Quito gelei en kaneelbome gevind, maar geen ryk ryk nie.
Ekspedisies van Quesada -broers Redigeer
In 1536 trek verhale oor El Dorado die Spaanse veroweraar Gonzalo Jimenez de Quesada en sy leër van 800 man weg van hul missie om 'n landroete na Peru te vind en vir die eerste keer na die Andes -tuisland van die Muisca. Die suidelike nedersettings van Muisca en hul skatte het vinnig in 1537 en 1538 aan die veroweraars geval. Op die Bogotá -savanne het Quesada verslae ontvang van gevange inboorlinge oor 'n koninkryk genaamd Metza, wie se inwoners 'n tempel vir die son gebou het en ''n oneindige hoeveelheid daarin het van goud en juwele, en woon in kliphuise, gaan geklee en gestart en veg met lansies en muskiete ". Quesada het geglo dat dit moontlik El Dorado was en besluit om sy terugkeer na Santa Marta uit te stel en sy ekspedisie nog 'n jaar voort te sit.  Nadat sy broer Gonzalo in Mei 1539 na Spanje vertrek het, het die Spaanse veroweraar Hernán Pérez de Quesada in September 1540 'n nuwe ekspedisie onderneem en met 270 Spaanse soldate en ontelbare inheemse portiere vertrek om die Llanos Orientales te verken. Een van sy hoofkapteins op hierdie reis was Baltasar Maldonado. Hulle ekspedisie was onsuksesvol en nadat hulle Quito bereik het, keer die troepe terug na Santafe de Bogotá. 
Pizarro en Orellana se ontdekking van die Amazon Edit
In 1540 word Gonzalo Pizarro, die jonger halfbroer van Francisco Pizarro, die Spaanse veroweraar wat die Inca-ryk in Peru omvergewerp het, die goewerneur van die provinsie Quito in die noorde van Ecuador. Kort nadat hy leiding geneem het in Quito, het Gonzalo geleer van baie van die inboorlinge van 'n vallei ver in die ooste, ryk aan kaneel en goud. Hy het in 1541 340 soldate en ongeveer 4000 inboorlinge saamgesnoer en hulle ooswaarts na die Rio Coca en Rio Napo gelei. Francisco de Orellana vergesel Pizarro op die ekspedisie as sy luitenant. Gonzalo het opgehou nadat baie van die soldate en inboorlinge gesterf het weens honger, siektes en periodieke aanvalle deur vyandige inboorlinge. Hy het Orellana beveel om stroomaf voort te gaan, waar hy uiteindelik die Atlantiese Oseaan bereik het. Die ekspedisie het nie kaneel of goud gevind nie, maar Orellana word erken dat hy die Amasonerivier ontdek het (so genoem as gevolg van 'n stam vroulike krygers wat die manne van Orellana aangeval het terwyl hulle op reis was).
Ekspedisies van Pedro de Ursúa en Lope de Aguirre Edit
In 1560, Baskies veroweraars Pedro de Ursúa en Lope de Aguirre het langs die Marañón- en Amazonrivier afgetrek, op soek na El Dorado, met 300 Spanjaarde en honderde inboorlinge , die eintlike doel van Ursúa was om ledige veterane uit die Spaanse verowering van die Inka -ryk weg te stuur , om hulle te weerhou van probleme, deur die El Dorado-mite as 'n lokmiddel te gebruik. 'N Jaar later het Aguirre deelgeneem aan die omverwerping en moord op Ursúa en sy opvolger, Fernando de Guzmán, wat hy uiteindelik geslaag het.   Hy en sy manne bereik die Atlantiese Oseaan (waarskynlik langs die Orinoco -rivier) en vernietig die inheemse dorpe op die eiland Margarita en die werklike Venezuela.  In 1561 eindig die ekspedisie van Aguirre met sy dood in Barquisimeto, en in die jare sedertdien is hy deur historici behandel as 'n simbool van wreedheid en verraad in die vroeë geskiedenis van die koloniale Spaanse Amerika.
Lake Guatavita goud Wysig
Alhoewel die bestaan ​​van 'n heilige meer in die oostelike rye van die Andes, wat verband hou met Indiese rituele wat goud behels, moontlik reeds in 1531 aan die Spanjaarde bekend was, is die ligging eers in 1537 deur die veroweraar Gonzalo Jiménez de Quesada tydens 'n ekspedisie ontdek na die hooglande van die oostelike rande van die Andes op soek na goud. 
Conquistadores Lázaro Fonte en Hernán Perez de Quesada het (tevergeefs) probeer om die meer in 1545 te dreineer met behulp van 'n "emmerketting" van arbeiders. Na 3 maande is die watervlak met 3 meter verlaag, en slegs 'n klein hoeveelheid goud is teruggevind, met 'n waarde van 3000–4000 pesos (ongeveer US $ 100,000 vandag, 'n peso of stuk van agt uit die 15de eeu weeg 0,88) oz van 93% suiwer silwer). [ aanhaling nodig ]
In 1580 is 'n latere poging aangewend deur die sakeman van Antonio de Sepúlveda van Bogotá. 'N Kerf is diep in die rand van die meer gesny, wat die watervlak met 20 meter kon verminder, voordat baie van die arbeiders in duie gestort en doodgemaak het. 'N Gedeelte van die bevindings - bestaande uit verskillende goue ornamente, juweliersware en wapens - is aan koning Filips II van Spanje gestuur. Die ontdekking van Sepúlveda het ongeveer 12 000 pesos bereik. Hy sterf as 'n arm man, en word begrawe in die kerk in die klein dorpie Guatavita.
In 1801 het Alexander von Humboldt 'n besoek aan Guatavita gebring, en by sy terugkeer na Parys, bereken op grond van die bevindings van Sepúlveda se pogings dat Guatavita tot $ 300 miljoen goud kan bied. 
In 1898 is die Company for the Exploitation of the Lagoon of Guatavita gestig en oorgeneem deur Contractors Ltd. van Londen, in 'n transaksie wat deur die Britse expatriate Hartley Knowles bemiddel is. Die meer is afgetap deur 'n tonnel wat in die middel van die meer verskyn het. Die water is afgevoer tot 'n diepte van ongeveer 4 voet modder en slyk. [ aanhaling nodig ] Dit het dit onmoontlik gemaak om dit te ondersoek, en toe die modder in die son droog was, het dit soos beton gesak. Artefakte ter waarde van slegs ongeveer £ 500 is gevind en opgeveil by Sotheby's of London. Sommige hiervan is aan die British Museum geskenk.  Die maatskappy het in 1929 om bankrotskap aansoek gedoen en sy aktiwiteite gestaak.
In 1965 het die Colombiaanse regering die meer as 'n beskermde gebied aangewys. Privaat bergingsoperasies, insluitend pogings om die meer te dreineer, is nou onwettig. [ aanhaling nodig ]
Antonio de Berrio se ekspedisies Redigeer
Die Spaanse goewerneur van Trinidad, Antonio de Berrio (neef van Gonzalo Jiménez de Quesada), het drie mislukte ekspedisies gemaak om El Dorado te soek. Tussen 1583 en 1589 het hy sy eerste twee ekspedisies uitgevoer deur die wilde streke van die Colombiaanse vlaktes en die Bo -Orinoco. In 1590 begin hy met sy derde ekspedisie, op die Orinoco om die Caroní -rivier te bereik met sy eie ekspedisies en nog 470 man onder bevel van Domingo de Vera.  In Maart 1591, terwyl hy op voorraad op die eiland Margarita gewag het, is sy hele mag gevange geneem deur Walter Raleigh, wat die Orinoco op soek was na El Dorado, met Berrio as gids. Berrio het hulle na die gebiede geneem wat hy jare tevore deur homself verken het. Na 'n paar maande het Raleigh se ekspedisie na Trinidad teruggekeer, en hy het Berrio einde Junie 1595 aan die kus van Cumaná vrygelaat in ruil vir 'n paar Engelse gevangenes.  Sy seun Fernando de Berrío y Oruña (1577–1622) het ook talle ekspedisies gemaak op soek na El Dorado.
Walter Raleigh Edit
Walter Raleigh se reis van 1595 saam met Antonio de Berrio was daarop gemik om Lake Parime in die hoogland van Guyana te bereik (die destydse vermeende ligging van El Dorado). Hy is aangemoedig deur die verslag van Juan Martinez, vermoedelik Juan Martin de Albujar, wat aan die ekspedisie van Pedro de Silva in 1570 deelgeneem het, net om in die hande van die Caribs van die Neder -Orinoco te val. Martinez beweer dat hy geblinddoek na die goue stad geneem is, deur die inboorlinge vermaak is en daarna die stad verlaat en nie kon onthou hoe hy moes terugkeer nie.  Raleigh het baie doelwitte vir sy ekspedisie gestel en het geglo dat hy 'n werklike kans het om die sogenaamde goudstad te vind. Eerstens wou hy die mitiese stad El Dorado vind, wat vermoedelik 'n werklike Indiese stad met die naam Manõa was. Tweedens het hy gehoop om 'n Engelse teenwoordigheid in die Suidelike Halfrond te vestig wat kan meeding met die van die Spaanse. Sy derde doel was om 'n Engelse nedersetting in die land met die naam Guyana te stig, en om die handel tussen die inboorlinge en Spanjaarde te probeer verminder.
In 1596 stuur Raleigh sy luitenant, Lawrence Kemys, terug na Guyana in die omgewing van die Orinoco -rivier, om meer inligting oor die meer en die goue stad te versamel.  Tydens sy verkenning van die kus tussen die Amasone en die Orinoco het Kemys die ligging van Amerindiese stamme in kaart gebring en geografiese, geologiese en botaniese verslae van die land opgestel. Kemys beskryf die kus van Guyana breedvoerig in syne Verhouding van die tweede reis na Guyana (1596)  en het geskryf dat inheemse mense in Guyana met kano en landpaadjies die binneland in gereis het na 'n groot watermassa aan die oewer waarvan hy veronderstel was om Manoa, Golden City of El Dorado, te bevind.
Alhoewel Raleigh El Dorado nooit gevind het nie, was hy oortuig dat daar 'n fantastiese stad was waarvan die rykdom ontdek kon word. Deur goud op die oewer en in dorpe te vind, versterk hy net sy vasberadenheid.  In 1617 keer hy terug na die New World op 'n tweede ekspedisie, hierdie keer saam met Kemys en sy seun, Watt Raleigh, om sy soektog na El Dorado voort te sit. Raleigh, nou 'n ou man, het egter in 'n kamp op die eiland Trinidad agtergebly. Watt Raleigh is dood in 'n geveg met Spanjaarde en Kemys het daarna selfmoord gepleeg.  By die terugkeer van Raleigh na Engeland, beveel King James hom om onthoof te word omdat hy nie bevele gehoorsaam het om konflik met die Spanjaarde te vermy nie.  Hy is in 1618 tereggestel.
Post-Elizabethaanse ekspedisies Edit
Op 23 Maart 1609 vaar Robert Harcourt, vergesel van sy broer Michael en 'n groep avonturiers, na Guyana. Op 11 Mei het hy by die Oyapockrivier aangekom. Plaaslike mense het aan boord gekom en was teleurgesteld oor die afwesigheid van sir Walter Raleigh nadat hy beroemd besoek het tydens sy verkenning van die gebied in 1595. Harcourt het vir hulle aqua vitae gegee. Hy het in die naam van die koning 'n stuk grond in besit geneem wat tussen die Amazon -rivier en die Essequibo -rivier gelê het, het sy broer en die grootste deel van sy geselskap verlaat om dit te koloniseer en vier dae later na Engeland vertrek. 
Vroeg in 1611 het sir Thomas Roe, op 'n sending na die Wes-Indiese Eilande vir Henry Frederick, prins van Wallis, sy 200 ton-skip, die Leeuklou, ongeveer 320 kilometer teen die Amasone, , het 'n groep kano's langs die Waipoco (waarskynlik die Oyapockrivier) geneem op soek na die Parime-meer, onderhandel oor twee en dertig stroomversnellings en ongeveer 160 km (100 myl) voordat hulle kos opraak en moes terugdraai.    
In 1627 kry North en Harcourt 'n patent onder die groot seël van Charles I, wat hulle magtig om 'n maatskappy te stig vir "The Plantation of Guyana", en North word benoem as adjunk -goewerneur van die nedersetting. Hierdie ekspedisie was gebrek aan fondse, 'n plantasie wat in 1627 gestig is, en handel begin deur North se pogings. 
In 1637-38 het twee monnike, Acana en Fritz, verskeie reise onderneem na die lande van die Manoas, inheemse mense wat in die weste van Guyana woon en wat nou Roraima in die noordooste van Brasilië is. Alhoewel hulle geen bewyse van El Dorado gevind het nie, was hul gepubliseerde verslae bedoel om verdere ondersoek te inspireer. 
In November 1739 reis Nicholas Horstman, 'n Duitse chirurg in opdrag van die Nederlandse goewerneur van Guyana, langs die Essequibo -rivier, vergesel van twee Nederlandse soldate en vier Indiese gidse. In April 1741 keer een van die Indiese gidse terug en berig dat Horstman in 1740 na die Rio Branco oorgegaan het en tot sy samevloeiing met die Rio Negro afgekom het. Horstman het die Amucu -meer in die Noordelike Rupununi ontdek, maar het geen goud of bewyse van 'n stad gevind nie. 
In 1740 het Don Manuel Centurion, goewerneur van Santo Tomé de Guayana de Angostura del Orinoco in Venezuela, 'n berig gehoor van 'n Indiër oor die Parimameer, op 'n reis langs die Caurarivier en die Paragua -rivier, wat honderde mense tot die dood gelei het . Sy opname van die plaaslike aardrykskunde het egter die grondslag gelê vir ander ekspedisies vanaf 1775. 
Van 1775 tot 1780 het Nicholas Rodriguez en Antonio Santos, twee entrepreneurs in diens van die Spaanse goewerneurs, te voet en Santos, aan die Caroní -rivier, die Paragua -rivier en die Pacaraimaberge, die Uraricoera -rivier en Rio Branco bereik, maar niks gevind nie. 
Tussen 1799 en 1804 het Alexander von Humboldt 'n uitgebreide en wetenskaplike ondersoek gedoen na die stroombane en mere van Guyana, tot die gevolgtrekking gekom dat 'n seisoenale oorstroming van riviere die idee kan wees van 'n mitiese Parime-meer en van die vermeende goue stad op aan die oewer, is niks gevind nie.  Verdere verkenning deur Charles Waterton (1812)  en Robert Schomburgk (1840)  bevestig Humboldt se bevindings.
Teen die middel van die 1570's het die Spaanse silwerstaking in Potosí in Bo-Peru (moderne Bolivia) 'n ongekende ware rykdom opgelewer. [ aanhaling nodig ]
In 1603 sterf koningin Elizabeth I van Engeland, wat die era van Elizabethaanse avontuur tot 'n einde bring. 'N Rukkie later, in 1618, is sir Walter Raleigh, die groot inspirator, onthoofd vir insubordinasie en verraad. [ aanhaling nodig ]
In 1695, bandeirantes in die suide het goud geslaan langs 'n sytak van die São Francisco -rivier in die hooglande van die staat Minas Gerais, Brasilië. Die vooruitsig op egte goud oorskadu die illusoriese belofte van "goue manne" en "verlore stede" in die uitgestrekte binneland van die noorde. [ aanhaling nodig ]
Die goudmyn in El Callao (Venezuela), wat in 1871 begin is, 'n paar kilometer suid van die Orinocorivier, was 'n tyd een van die rykstes ter wêreld, en die goudvelde as 'n geheel het meer as 'n miljoen onse uitgevoer tussen 1860 en 1883. [ aanhaling nodig ] Die immigrante wat na die goudmyne van Venezuela geëmigreer het, was meestal van die Britse Eilande en die Britse Wes -Indiese Eilande. [ aanhaling nodig ]
Die Orinoco Mining Arc (OMA), , wat amptelik op 24 Februarie 2016 gestig is as die Arco Mining Orinoco National Strategic Development Zone, is 'n gebied ryk aan minerale hulpbronne wat die Republiek van Venezuela sedert 2017 bedryf het  [45 ] beslaan meestal die noorde van die Bolivar -staat en in mindere mate die noordooste van die Amazonas -staat en 'n deel van die Delta Amacuro -staat. Dit het 7 000 ton reserwes goud, koper, diamant, coltan, yster, bauxiet en ander minerale. [ aanhaling nodig ]
Dit blyk vandag dat die Muisca hul goud in die handel verkry het, en hoewel hulle mettertyd groot hoeveelhede daarvan besit het, is daar nooit 'n groot voorraad metaal opgehoop nie. [ aanhaling nodig ]
In 1987–1988 kon 'n ekspedisie onder leiding van John Hemming van die Royal Geographical Society geen bewyse van die ou stad Manoa op die eiland Maracá in die noord-sentrale Roraima ontbloot nie. Lede van die ekspedisie word daarvan beskuldig dat hulle historiese artefakte  geplunder het, maar 'n amptelike verslag van die ekspedisie beskryf dit as '' 'n ekologiese opname ''. 
Bewyse vir die bestaan ​​van Lake Parime Edit
Alhoewel dit in die 19de eeu as 'n mite afgemaak is, is 'n paar bewyse vir die bestaan ​​van 'n meer in die noorde van Brasilië ontbloot. In 1977 het die Brasiliaanse geoloë Gert Woeltje en Frederico Guimarães Cruz saam met Roland Stevenson bevind  dat op al die omliggende heuwels 'n horisontale lyn op 'n eenvormige vlak ongeveer 120 meter (390 voet) bo seespieël verskyn.  Hierdie lyn registreer die watervlak van 'n uitgestorwe meer wat tot relatief onlangse tye bestaan ​​het. Navorsers wat dit bestudeer het, het bevind dat die vorige deursnee van die meer 400 kilometer (250 myl) gemeet het en dat die oppervlakte ongeveer 80 000 vierkante kilometer (31 000 vierkante kilometer) was. Ongeveer 700 jaar gelede het hierdie reuse meer begin afloop as gevolg van tektoniese beweging. In Junie 1690 het 'n massiewe aardbewing 'n grondfout oopgemaak en 'n skeuring of 'n graaf gevorm wat die water in die Rio Branco kon laat vloei.  Teen die vroeë 19de eeu het dit heeltemal opgedroog. 
Roraima se bekende Pedra Pintada is die tuiste van talle piktogramme wat dateer uit die pre-Columbiaanse era. Ontwerpe op die buitekant van die rots is waarskynlik geskilder deur mense wat in kano's op die oppervlak van die nou verdwynde meer staan.  Goud, wat na berig word aan die oewer van die meer gespoel het, is heel waarskynlik deur strome en riviere uit die berge gedra waar dit vandag gevind kan word. 
Onlangse bewyse wysig
'N Foto wat op die ISS (Internasionale Ruimtestasie) geneem is, toon goue gebiede naby die Amasonerivier. Dit was vasbeslote om uitgebreide onwettige mynbedrywighede.  
Eldoradodeur Neil Young (1989)
"El Dorado" deur Ravi (2020)
El Dorado, deur The Jayhawks (2018)
El Dorado, album deur Shakira (2017)
, konserttoer deur Shakira (2018)
Monster Hunter: Wêreld (2018)
Beskawing VI (2017)
Ongekaart: Drake's Fortune (2007) 
Slaggat: Die verlore ekspedisie (2004)
Sid Meier se kolonisasie (1994)
Mobiele speletjies Redigeer
Aguirre, die toorn van God (1972)
Die masker van Zorro (1998)
Die pad na El Dorado (2000)
Tempel van die Son (2010)
Die verlore stad van Z (2016)
K.G.F: Hoofstuk 1 (2018)
Dora en die verlore stad van goud (2019)
Die geheimsinnige stede van goud (1982-1983, 2012-2016)
James Bond Jr. (1991, Earth Cracker episode)
The Gilded Man (strokiesprente) (1952Donald Duck se verhaal deur Carl Barks gebaseer op die legende)
Anderkant die winderige eilande, album van Corto Maltese se avonture deur Hugo Pratt (1970–1971)
Keltiese verhale, album van Corto Maltese se avonture deur Hugo Pratt (1971–1972)
Die Laaste Heer van Eldorado (Donald Duck se verhaal van 1998 deur Don Rosa)
Voltaire se satire uit 1759 Candide beskryf 'n plek met die naam El Dorado, 'n geografies geïsoleerde utopie waar die strate bedek is met edelgesteentes, daar geen priesters bestaan ​​nie, en al die grappe van die koning snaaks is.
Die Archon -oorlog het in die verlede 'n onbepaalde tyd begin en ongeveer 2000 jaar gelede geëindig. Gedurende hierdie tydperk het baie gode en arkeons in die land rondgedwaal, vasgevang in 'n bitter stryd om oppergesag. Dit blyk dat die gevegte wat verband hou met die Archon -oorlog 'n menigte plaaslike stryd is wat deur die menslike geskiedenis saamgevoeg is. Barbatos het byvoorbeeld die eerste Anemo Archon onder die sewe geword na die dood van Decarabian 2 600 jaar gelede, terwyl Morax impliseer dat hy reeds Geo Archon geword het teen die tyd dat die laaste van die oorspronklike Sewe hul titel geëis het en sodoende 'n einde gemaak het aan die Oorlog. Α ]
Die oorspronklike Seven blyk relatief naby te wees en het 'n gemeenskaplike plig om die mensdom te lei en gereeld in Liyue bymekaar te kom vir drankies. Met verloop van tyd is vyf van die sewe egter oorlede, en sommige van die nuwer archons het nie meer die plig gehou om die mensdom te lei nie. Α ]
Murata, die huidige Pyro Archon, het 'n tydjie aan bewind gekom voordat Barbatos vir die eerste keer in die slaap geraak het. Toe hy 1000 jaar gelede wakker word in reaksie op die onderdrukking van die aristokrasie van Mondstadt, vertel hy Vennessa oor Murata en praat hy vertroud oor haar.
Op 'n sekere tyd het die vorige Hydro Archon gesterf en is dit vervang deur die God van geregtigheid. Die Oceanids wat haar bedien het, het nie oor die weg gekom met die nuwe archon nie en het op self ballingskap gegaan van Fontaine, en versprei oor die hele vasteland en die wêreld self. Γ ]
500 jaar gelede het die alchemis Gold die vernietiging van Khaenri'ah veroorsaak en menigte monsters geskep wat die wêreld van Teyvat verwoes het. Δ ] Onder diegene wat in die daaropvolgende oorloë gedood is, was die God van die Bos, wat daarna deur die God van Wysheid vervang is. Die Tsaritsa is ook erg geraak deur die rampspoed, wat 'n drastiese verandering in haar persoonlikheid tot gevolg gehad het.
Gedurende hierdie tyd het die reisiger en hul broers en susters op Teyvat neergedaal en, terwyl hulle die chaos gesien het, probeer om hierdie wêreld te verlaat, net om die Onbekende God te bestry. Terwyl die tweeling die sewe gedurende hierdie tyd nie ontmoet het nie, is die sewe daarvan bewus en wag hulle op die koms van die reisiger. Ε ]
Verken Amerikaanse suidweste
Verhale oor goud en rykdom in die noorde van Mexiko het in die 1530's begin versprei. Explorer Álvar N ú ༞z Cabeza de Vaca het die verhaal vertel van sewe goue stede van C ໛ola in 1536. 'n Spaanse sendeling, Marcos de Niza, het ook gepraat van die sien van goue stede toe hy in 1539 in de Vaca & aposs gevolg het. Die volgende jaar is V ázquez de Coronado deur die onderkoning gekies om 'n missie te lei om hierdie bewerings verder te ondersoek.
V ázquez de Coronado vertrek met ongeveer 300 Spaanse soldate en ongeveer 1000 inheemse Amerikaners. In Julie het die ekspedisie 'n groep Zuni -inheemse Amerikaners teëgekom in die huidige New Mexico. V ázquez de Coronado en sy manne het spoedig met die Zuni's bots en die dorpie Zuni oorgeneem. Teleurgesteld oor die ekspedisie en omdat hy nie 'n goue stad kon vind nie, besluit hy om sy manne in verskillende rigtings uit te stuur om verder te ondersoek. Een groep onder leiding van Pedro de Tovar het na die Colorado -plato gereis, terwyl Garcia L ópez de C árdenas en sy manne die eerste Europeërs geword het om die Grand Canyon te sien.
V ázquez de Coronado het die winter deurgebring in Tiguex, 'n gemeenskap wat bestaan ​​uit verskeie dorpe in die Pueblo -inheemse Amerika. Kort voor lank het hy en sy ekspedisie met die plaaslike mense ondervra oor voorraad. V ázquez de Coronado beweeg toe verder in die lente, ooswaarts oor die Pecosrivier. Hulle het hul soektog voortgesit deur die huidige Texas, Oklahoma en Kansas, voordat hulle hul soektog laat vaar het.
Doeane [wysig | wysig bron]
Die tradisionele manier om 'n teenstander uit te daag, was om op die vloer voor hom te spoeg. Toe Hairlock dit so uitlok, het Tayschrenn aan die towenaar van Seven Cities gesê dat sy primitiewe stamgebare vreemd bly, as dit ietwat onsmaaklik was. ⎞ ]
Toe Toc die jonger verby die linkeroor van sy perd spoeg, het kaptein Paran gebewe toe hy gedink het dat hierdie gebaar in die ou tyd die begin van 'n stamoorlog tussen die sewe stede sou aangekondig het. Hy het ook gedink dat die gebaar die simbool geword het van die 2de leër van Malas. ⎟ ]
Seven Cities bygeloof was van mening dat die verlies van 'n oog ook die geboorte van innerlike sig was. ⎠ ]
Die langmes was die gewapende wapen onder die krygers van Seven Cities. ⎡ ]
Volgens Duiker het die gesegde "Elke maaltyd jou laaste is" 'n hele filosofie van die sewe stede. ⎢ ]
Dit was algemeen dat Seven Cities se markstrate bedek was met seile wat tussen geboue geslinger is. Dit het 'n tonnel -effek veroorsaak en waarskynlik die hitte van die son verminder. ⎣ ]
Kinders het deelgeneem aan 'die naamryke', waar die familie vir hulle gepraat het en hulle hul name gegee het. Om hierdie rede het weeskinders dikwels geen name gehad nie. ⎤ ]
As 'n geliefde ver van die huis af sou sterf, kan die lyk onder 'n swaar klip vasgesteek word om die ontdekking daarvan deur dwalende geeste te voorkom. Die grond sou dan geheilig word deur in agt rigtings te spoeg, druppels bloed op die klip uit die linkerhand te mors en seëninge uit te spreek in die naam van die Apokaliptiese. ⎥ ]
Die aardewerk van Seven Cities was meer elegant as die Malazaanse ekwivalent. Sy vorms is verleng met room of wit glas op nekke en velde en rooi vervaag op die lyf. Dit is versier met volkleurige en realistiese beelde. ⎦ ]
Ander verkenningsgeleenthede: naturelle [wysig]
Die vrou onder ons
Terwyl ons ons voorraad in $ PROVINCENAME $ aangevul het, het 'n jong, swanger vrou en haar man, 'n bekende trapper, aansoek gedoen om die pos van tolk en gids in ons ekspedisie. Die vrou praat verskeie tale terwyl haar man 'n goeie jagter is met groot kennis van hierdie kontinent.
Slegs beskikbaar met die El Dorado DLC aangeskakel.
is nie oop vir kolonisasie.
Kontinent is The New World, Suid- of Noord -Amerika
Tegnologie groep is óf:
Noord -Amerikaanse Meso -Amerikaanse Suid -Amerikaanse Andes
Conquistador betree 'n provinsie in besit van inboorlinge met "Jag vir die sewe stede van goud" missie
Verlore dukate gelyk aan 0.25 jaar se inkomste
Verloor 50 administratiewe mag
Kry landwysiger "Sacagawea" vir 20 jaar, met die volgende effekte:
+5 Moraal van leërs +0.05% Versterk spoed
Gered deur 'n prinses
Ons kan ons nie die verskrikking voorstel wat ons conquistador moes gevoel het toe hy sy kop op 'n groot klip neergelê het terwyl hy mans gereed sien staan ​​met stokke bo sy kop nie. Gelukkig vir hom het die dierbaarste dogter van die opperhoof na vore gekom en haar kop op syne gelê om hom van die dood te red.
Wes -Afrikaanse Noord -Amerikaanse Meso -Amerikaanse Suid -Amerikaanse Andes
Kontinent is The New World
Kontinent is Suid -Amerika
Kontinent is Noord -Amerika
Kontinent is Afrika
Kontinent is Asië
Kontinent is Oseanië
Verlore dukate gelyk aan 0.1 jaar se inkomste
Win 50 diplomatieke mag
Die eienaar van die provinsie wat tans oorweeg word, kry 'n meningsveranderer "Gerespekteerde stam" na ons toe, ter waarde van:
50 mening met 'n jaarlikse verval van 1 .
Die eienaar van die provinsie wat tans oorweeg word, kry 'n meningsveranderer "Beledigde stam" na ons toe, ter waarde van:
-50 mening met 'n jaarlikse verval van 1 .
Aangeval deur naturelle
Tragiese nuus: ons conquistador is dood! Die ekspedisie het per kano stroomop gery toe hulle inboorlinge teëkom. Die oorlogsugtige stam het geëis dat hulle aan wal kom en van die mans het gehoor gegee. Hulle is ontwapen en naak gestroop, iets waarteen ons conquistador beswaar gemaak het. Hy het die bevele geweier en gesterf vol koeëls. Die ekspedisielede het gesien hoe sy lyk aan wal gebring en stukkend gekap is. Net een het oorleef, wat aangesê is om te vertrek en te hardloop. Die inboorlinge het hom agternagesit en hy het vir sy lewe gehardloop. Naak, uitgeput en bloeiend het die oorlewende slegs een aanvaller hom na 'n paar kilometer agtervolg. Hy het daarin geslaag om die alleenman te oorkom en skuiling gevind in $ PROVINCENAME $.
Beëindig die "Jag vir die sewe stede van goud"
As 'n landwysiger het "Die soektog na El Dorado"
Verwyder landwysiger "Die soektog na El Dorado"
Verwyder landwysiger "Die soeke na die fontein van die jeug"
Verwyder landwysiger "Die soektog na Cibola"
Verwyder landwysiger "Die soeke na die stad van die keisers"
Verwyder landwysiger "Die soektog na Sierra de la Plata"
Verwyder landwysiger "Die soektog na Norumbega"
Verwyder landwysiger "Die soeke na die koninkryk van Saguenay"
Verlore in verstand en ruimte
Ons moes besef het dat ons conquistador glad nie 'n gevoel van oriëntasie gehad het die eerste twee keer dat hy verdwaal het nie. Die eerste keer het hy twee van ons pakperde gaan haal en vir sestien dae verdwaal. As dit nie vir druiwe en hase was nie, sou hy honger gely het. Hy het ons later vertel dat hy gedink het hy was agter die ekspedisie en het vinnig opgedaag om dit in te haal. Die ekspedisie het hul beste jagter gestuur om hom te vind en is uiteindelik met hom herenig. Die tweede keer het hy een van die drie vurke van 'n rivier verken en vir drie dae verdwyn. Weer het die ekspedisie die ervare jagter gestuur om hom te vind, en hy het 'n verhaal vertel van die vurke probeer terugtrek en ons roetes volg. Dit het die bemanning laat besluit dat die conquistador nie alleen gelaat sou word om meer dele van $ PROVINCENAME $ te ontdek nie, maar dit het steeds nie gehelp nie. Slegs enkele minute later was hy weer weg.
Verkry permanente wysiger van die provinsie "Verlore in die bos" vir 1 jaar, met die volgende effekte:
−50% Plaaslike vyandige bewegingsnelheid
Verkry permanente wysiger van die provinsie "Verlore in die bos" vir 90 dae, met die volgende effekte: