Die vrystelling van slawe, uit die argief: My naam is Februarie | LitNet
4 Diana Ferrus (foto: Naomi Bruwer)
X-straalfoto van 'n katrolwielblok (foto voorsien deur die Iziko Museums van Suid-Afrika)
Albie Sachs, in 2013 deur Chrizane van Zyl afgeneem by 'n digtersgeleentheid.
My naam is Februarie (in progress) My naam is Februarie. Ek is verkoop – my borste, privaatdele, my oë, my brein is nog nie myne – soos die São José loop ek opgekap, word ek telkens gesink deur ’n ander storm –
My naam is Februarie Ek soek nog die stang van die stuur want onderwater lê die familie, die kind aan ma se rokspant, die ma aan pa se hand,
My naam is Februarie – opgeveil, verkoop, die hoogste bieder het ontslae geraak van my regte naam, geen vergoeding betaal vir dit my naam, gesteel, gesink – onderwater lê dit nog – saam met die familie – wrakstukke van die São José – ten gronde geloop deur ’n wind, briesende branders wat die buit se hele toekoms besluit, die profyt teen die wal uitsmyt. My naam is Februarie, die Masbieker op die São José – so was ek genoem toe my hierse moedertaal gestalte kry – toe tonge met mekaar begin te knoop en letters ’n vrye gang begin te loop in ’n desperate poging in hoop dat magte ook nie hierdie identiteit moet stroop
word ek die Masbieker, net ’n naam – onder ’n ander lug gekraam en diep gevul met skaam. My naam is Februarie, I reshaped this landscape. My hands wove the patterns of the vineyards.
Two hundred years after the São José I was given the vote,
Nolene Strydom 2016-12-01 at 23:06 ’n Goeie een vir ons hoërskool kinders om ten bate van die kultuur curriculum bygevoeg te word.
Reply Cornelia Fick 2016-12-02 at 07:04 Dankie hiervoor. Ek voel altyd onse slawe-verlede was begrawe want dit het mense ongemaklik gemaak. En omdat dit begrawe was, kon niemand sien dat baie van die apartheid laws daaruit gespruit het nie.
Reply antoinetta du preez 2016-12-03 at 13:19 Hoe kan mens ooit die diepte van 'n verkoopte mens se pyn voel ... en dan nog vir baie jare die kettings van verdrukking om die enkels dra ... met geen onthou van waar. Hierdie gedig is diep en juis en nou voel ek saam.
Reply engemi ferreira 2016-12-04 at 20:30 Dankie, dankie Diana Ferrus; dat jy ten minste nooit vergeet nie, en aan ons amal stem gee.