Die eerste is die regerende party en die bedreiging is hoofsaaklik gevestig in sy vormingsideologie. Die politieke ideologie van die regerende party word ondersteun deur die teorie van die Nasionale Demokratiese Revolusie. Dié teorie spruit op sy beurt uit Lenin se teorie van imperialisme dat die welvaart van koloniale magte slegs ontstaan het deur die uitbuiting van die gekoloniseerdes en dit is dus inherent onverdiende. In Suid-Afrika het die ANC die teorie aangepas vir wat hy kolonialisme van ’n spesiale aard noem – die spesiale aard synde dat, anders as in baie ander dele van die wêreld, die koloniseerder ’n permanente deel van die samelewing geword het en nooit sal weggaan nie.
Die doel van die Nasionale Demokratiese Revolusie is om die koloniseerder van sy welvaart en alles wat daaruit voortvloei – sy onderwys, lewenstandaard, tuiste, eiendom en geleenthede vir vooruitgang – te onteien. Totdat dit gebeur het hou die teorie stand, kan die revolusie nooit volkome wees nie.
Die ANC het homself by verskeie geleenthede na 1994 tot die Nasionale Demokratiese Revolusie herverbind. In Julie verlede jaar het mnr Ramaphosa byvoorbeeld vir die Kommunistiese Party gesê:
“Een van die sleuteltake van ons Kongres moet die erkenning van die behoefte wees om die…bevrydingsbeweging saam te snoer in ’n hegte alliansie… teenoor die Nasionale Demokratiese Revolusie en sy doelstellings.”
Dell van die briljantheid van die NDR teorie lê daarin dat waar enige beswaar teen die negatiewe gevolge van hierdie regulatoriese beleide geopper word, die persoon wat die besware maak daarvan beskuldig sal word dat hy of sy die onverdiende status quo, wat tydens die koloniale era gevestig is, wil verdedig, wat verder beteken dat die kritiek rassisties moet wees en sy of haar beskouing dan ook inherent ongeoorloof is. Om die beleid hoegenaamd te bevraagteken is op sigself bewys van die misdryf en dus word die nadelige gevolge van die beleid nooit genoegsaam ondersoek nie.
Die teorie van Nasionale Demokratiese Revolusie sal vir die volgende dekade die vormingsideologie van die regerende party bly en die oorkoming van die gevolge daarvan moet u belangrikste strategiese doelwit bly.
Indien daar enige twyfel bestaan het oor waarheen die party oor beleid op pad is behoort die onlangse twis oor die idee van wit bevoorregting selfs die skeptici te oortuig.
In ’n toespraak verlede maand het Mnr Maimane gesê dat die DA wit bevoorregting sou beveg. Daar is gesuggereer dat hy dalk nie volledig verstaan het waartoe hy sy party verbind nie, maar ek twyfel nie daaraan dat sy adviseurs presies weet wat die term in die Suid-Afrikaanse konteks beteken nie.
Die punt is dat as die DA verby die teurgkomspunt is ten opsigte van die aanvaarding van wat in wese die vormingsideologie van die ANC is, moet u verwag dat hy ook – waar hy regeer of invloed oor beleid het – sal hy pogings aanwend om groter mag aan die staat te gee om by u besighede in te gryp.
Weens die greep wat dogmatiese, sosialistiese denke op die land word wat u doen nie besonder hoog waardeer in die konteks van openbare mening nie.
Dit is ’n vreemde wêreld wanneer diegene wat so hard werk om die ekonomie te bou en geleenthede vir die armes en die werkloses te skep as skurke voorgehou word terwyl die politici en aktiviste, wat in die pad daarvan kom en dit so moeilik maak om te slaag en te belê, as helde in die stryd teen armoede en werkloosheid beskou word.
Laastens kom ons by die regering self. In plaas daarvan om ’n aktiewe omgewing vir belegging te skep het baie beleide van die regering die teenoorgestelde uitwerking. Ek sal u aanraai om te verwag dat die regering in die onmiddellik toekoms die volgende sal doen:
Dit is ’n werklik beswarende lys struikelblokke wat u die hoof moet bied. Daar is baie ontleders wat ons sal vertel dat dinge nou sal verbeter, maar ek het egter sedert Desember genoeg gesien om te sê dat ek nie dink dat dit in die onmiddellike tydperk voor ons sal gebeur nie en indien u verbind is tot Suid-Afrika en wil help om ’n sukses daarvan te maak, sal ek u aanraai om die volgende strategiese opsies te oorweeg.
Die eerste is om versigtig te wees vir besigheid met die regering. Dit mag vir ’n tydjie lonend wees, maar indien ’n wending teen u kom kan u heeltemal uitgeskakel word.
Die vierde en verwante punt is om versigtig te wees om ’n alleenstaande Suid-Afrikaanse besigheid te wees. Probeer om u kliëntebasis buite ons land se grense te diversifiseer om u risiko te beperk indien die plaaslike sakeomgewing in die tydperk voor ons skielik negatief raak.
Die ideale posisie om dan in te wees sou waarskynlik wees om ’n klein of middelgrootte firma met beperkte transaksies met die staat of georganiseerde besigheid te he wat meer op intellektuele as op vaste kapitaal staatmaak en wat dienste verskaf aan ’n kliëntebasis binne sowel as buite Suid-Afrika.
Die tweede is om aktief betrokke te wees in die beleidsomgewing. Sluit aan by dié organisasies wat vir die regte goed baklei. Sluit by hulle almal aan. U belegging in groepe soos Afrisake of n ‘n vriend te word van die IRV is ’n kritieke deel van die toekoms wat u hier het (debietorders maak dit alles moontlik). As u dit nie doen nie is daar niemand anders wat vir u sal opstaan nie.