Die opmerking: “die pedagogie, waarin Opperman gestaan het, (het) per definisie met oorvereenvoudigings (ge)werk.)” het my diep laat dink. Dankietog vir digters wat Skryfskole aanbied en digters soos ‘n Loftus Marais, Carina Stander en Martina Klopper voortbring, ens. ens. Dit sou ‘n eenheidskeppende procedé kon wees, maar te veel verse word geskaad deur herhaalde verwysings na dinge soos trane, brandende kerse, spieëls, verlange en verdriet – waarvan die laaste twee (en meer) telkens by die naam genoem word, instede daarvan om die emosie slegs te suggereer. ‘n Mens wonder ook waarom die digter nie meer selfkritiek toegepas het deur die oormaat aan beskrywende woorde te skrap nie, omdat woordoortolligheid die indruk wek dat die digter nie geloof het in die krag van haar kernwoorde nie. 1 ‘n Bedevaartslied. o HERE, dink aan Dawid, aan al sy moeite; Die aand lewer Were Were Liking, ‘n vroulike digter van die karavaan, ‘n vertoning in die hotel: Sy ontvang hulle, asemrowend aangetrek in veelkleurige lappe, dramatiese juwele, honderde versierde vlegseltjies. (…) Netjies op ‘n ronde tafeltjie staan haar laptop oopgeklap, met die program vir die aand op die skerm: