Kaders se korrupsieVoorblad van die staatskaping-verslag wat op 2 November 2016 bekend gemaak is. Ons word daagliks toegegooi deur die kaders se korrupsie wat onthul word. Die blootstellings van die Gupta-ryk se e-posse wys hoe diep die tentakels van die kanker in die staatsinstellings is. Een van die onthullings die laaste ruk is die Guptas se aandadigheid aan die term “wit monopolie-kapitaal” wat in Londen deur ŉ groot openbare skakelfirma uitgedink en gedryf is. As dit maar net ŉ politieke poetsveldtog was, was dit dalk een saak, maar dit het rasdemagoë soos die jeugleier van die ANC, Collin Maine, en Andile Mngxitama van die Black First Land First-beweging (BLF), al die ruimte gegee en bemagtig om met haatspraak en rassistiese uitsprake hul eie agendas te bevorder en daardeur self vermoedelik verryk te word. Ons neem kopskuddend kennis van elke dag se onthullings. Ons word effe ontsteld oor die bedrae wat ter sprake is. Ons weet as ons in ander wêrelddele gebly het, was die politici en sakemanne alreeds in die tronk. Suid-Afrika het egter ŉ land geword waar internasionale en Westerse norme en standaarde, kolonialisties is en daarom van geen belang vir ons is nie. Die ooglopende korrupsie wat hier toegelaat is om te gebeur en waarvan die Zuma- en Gupta-families die begunstigdes is, bring nou ook ŉ ander perspektief na vore. Die Redakteur van Beeld, Barnard Beukman, skryf in sy rubriek: “Deur die e-posse wat nou die lig sien, word die ANC se slothoofstuk geskryf. Die groot bevryding is as ’n mitologiese bedrogspul onthul.” Die groot “struggle”, die bevryding wat die ANC se fondament is, word nou onder hom uitgeruk. Dit bring ander begrippe ook weer na vore wat die sogenaamde regstelling van die verlede uiters verdag maak. Regstellende aksie, kaderontplooiing, swart ekonomiese bemagtiging en ander was klaarblyklik toe alles die voorlopers van “wit monopolie-kapitaal”, oftewel staatstroping, deur kaders. In Engels is die beskrywing van dié korrupsie dalk meer toepaslik: “cadre stashing”. Dit alles is maar die uitvloeisel van die “struggle”. Dit het nie alles vandag of gister gebeur nie. Dullah Omar, in 1997 minister van justisie, regverdig Alan Boesak wat skuldig bevind is aan bedrog deur te sê Boesak was bloot besig met “struggle bookkeeping”. Smuts Ngonyame, ANC-woordvoerder in November 2006, sê hy het nie by die “struggle” aangesluit om arm te wees nie. Só verdedig hy die sowat R160 miljoen wat hy sou maak uit ŉ SEB-transaksie. Dit alles was egter kleingeld in vergelyking met die bedrae wat nou ter sprake is. By politieke geleenthede word die lot van armes hoogheilig op die voorgrond gestel en word daar wondere verrig met begrippe en grondwetlike waardes wat dan besing word. Deur staatskaping en die aandadigheid aan staatskaping word dieselfde grondwet egter terselfdertyd vertrap en bespotlik gemaak. Die kernwoord is die gebrek aan verantwoordbaarheid. In die Suid-Afrika van 2017 is dit waarskynlik te veel gevra. Ons kan maar net hoop dat ŉ korrupsie-waarheidskommissie onder ŉ nuwe regering en ŉ nuwe president alles sal oopvlek en dat almal wat gebaat het by staatskaping dan aan die pen sal ry. Die wiel draai stadig.