Verandering van planne gebeur nie altyd op die mees gerieflike tye nie. In werklikheid kan veranderinge sterk spanning veroorsaak, afhangende van die omstandighede. My reaksie het gesê dat Barry vereis dat die operasie was - "Wat het hulle gedink om so vinnig 'n skalpel op te tel ..." Dit is nie asof ons 'n afspraak vir kankerdiagnose en die gevreesde gevolge daarvan gediaariseer het nie - hoewel wie weet wat die lot in gedagte gehad het!
Byna in ongeloof is ons gekonfronteer met Barry se diagnose van keel- en skildklierkanker, wat binne weke tot baie mediese konsultasies, patologie toetse, ultraklank en chirurgie lei. In onbekende gebiede het ons gesukkel om massas mediese terminologie te begryp en die omvang van wat nodig sou wees om hierdie beproewing te oorleef.
As sy maat en dan versorger was die uitdaging om hom deur die reis te ondersteun, skrikwekkend. Lewende 800 kilometer van mekaar was op sigself 'n probleem om aan te pak, ondanks die feit dat hulle daagliks in kontak was. My dogter het net huis toe geskuif en my kleinseun was besig om skole te verander, so daar was reeds baie omwenteling en aanpassing ... ook my huis het noodsaaklike herstelwerk ondergaan. En natuurlik was daar die gewone daaglikse verpligtinge. Barry het egter ondersteuning benodig, so ondanks die onrust, het ek hom by hom aangesluit.
Die konstante swaarkry van medies-georiënteerde afsprake was meedoënlose. Alles was gesentreer rondom Barry en sy kankerkwessies. Gees, liggaam en gees word op baie vlakke gekonfronteer. Ondersoek na sy toestand, besluit oor die beste benadering, wie om te konsulteer, en wat om te glo. Met inagneming van nie net die kanker plekke nie, maar aanvullende fisiese toestande soos velbrand, tandheelkundige werk, dieet en moegheid. Sluit ook in balanseringsfaktore ... geloof en meditasie. Om alles saam te voeg, is dit op holistiese wyse vir die beste uitkoms die fokus vir ons albei.
Ondersteuning van Barry deur sy rodelbaan van emosionele reaksies op verskeie scenario's was soms uiters veeleisend. Wat sal hy nodig hê om hom op te hef? Watter kos om hom te versoek met die feit dat hy niks kon duld as gevolg van radioterapie newe-effekte nie - persoonlike voorkeur of die dieetkundige se aanbeveling? Toe hy deur angs aangegryp is, hoe om hom daarvan uit die beste te maak, of om alternatiewe maniere te bied om te doen met wat die oorsaak was.
Daar was geleenthede toe ek skaars geslaap het, toe ek op die hoogte was van die volgende uitdagende episode. Om my behoeftes te balanseer teen die prioriteit van Barry en sy vereistes was soms taamlik moeilik. Sy omstandighede was so oorweldigend kompleks, dat my behoeftes onbeduidend in vergelyking was. Ek was na al die versorger, en bedoel om sterk te wees, te gee en oënskynlik niks te hê nie. Ek moes alles eenvoudig en ongekompliseerd maak. My innerlike gesprek was oor die oorblywende kalmte en vind 'n manier om dit so te laat gebeur.
My persoonlike sensitiwiteit kan veroorsaak word deur Barry se beproewing, en om maniere te vind om my eie prikkelbare reaksies te hanteer, was 'n sterk aansporing om nie sake vir hom te vererger nie. Normale persoonlikheidsverskille het gebly, en is op een of ander manier verhef binne die beperkte omgewing van ons omstandighede. Spannings het ontwikkel, ten spyte van ons beste bedoelings, met soms baie klein dinge wat ons uitdok.
Daar was tye toe lig en lag geskyn met belofte van beter tye. Dit is waardeer en aangemoedig om 'n positiewe perspektief te handhaaf.
Soms het ek die behoefte gehad om op my eie af te dwing vir ernstige sielonderzoek. Daar was spesiale gevalle om net beskikbaar te wees vir onverwagte oomblikke van wonder, om die gawe van die oomblik te sien en daarvolgens te reageer. Daar was die besef dat ons 'normale' leefwyse in die proses van verandering was - kanker het ons die motivering gegee om verskillende houdings en maniere te ontwikkel, om meer bewus te wees en verantwoordelikheid te aanvaar vir die keuses wat ons maak.
Die rol van versorger kan baie isolerend voel wanneer al die aandag op die kanker lyer is - ek voel baie eensaam so ver weg van my familie en huis omgewing, al is dit tydelik. My fokus moes op Barry en sy behoeftes wees.
So wat van my? Ek moes ook 'n manier vind om dit vir my te laat werk.
Ek was daar om hom te ondersteun, maar dit was noodsaaklik dat ek vir myself sorg. Dit was tog sy reis met kanker, soveel as wat ek die las van hom sou wou ophef.
Om eerlik te wees met myself en om my eie waardes en motivering te verstaan, was deel van my reis. Ek het 'n gevoel van balans gevind wanneer buite in die natuur gekoester word. Stilte vir innerlike refleksie en hoër konneksie was noodsaaklik.
En ten spyte van al die onverwagte veranderinge, het angs en stres, omgee en omgee met mekaar, die penne wat ons saam gehou het. Die welwillendheid, liefde en ondersteuning wat ons van soveel ander ontvang en gedeel het, was die grondslag van oorlewing. Barry en ek voel albei nou die genesende voordele.
© 2017 deur Anne Morjanoff. Alle regte voorbehou.
Artikel deur die mede-outeur van:
Die vreugde van lewe: uitstel van die lewe
deur Barry Eaton en Anne Morjanoff.
Die vreugde van lewe gee ons hartverwarming, fassinerende en diep insigte op die harde pad vanaf diagnose tot behandeling en uiteindelike oorlewing van keelkanker. Barry se storie handel oor die gebruikelijke vrese rondom kanker. Hy word deur insigte van sy maat Anne en seun Matthew ontvou, aangesien hulle hom ondersteun deur sy emosionele toergaan.
Anne Morjanoff het 'n 15-jaarloopbaan in Sydney se sentrale bank gehad, wat begin met kommunikasie en na die departement van menslike hulpbronne verskuif. Anne het 'n passie vir getalsimboliek ontwikkel en dit gebruik om baie mense van hul lewensomstandighede te verseker en werkswinkels oor die mag van getalle in die alledaagse lewe te doen. Sy werk nou in die onderwysarea in 'n toevallige administratiewe rol.