So ja, daar het jy dit nou: die hooggeregshof sê ons mag nou ook wettiglik trou. En trou soos in Trou – nie "civil unions" of een of ander tweedeklas-institusie nie – die hele maaltyd. Register, verwantskap en al. Ek is mal oor Suid-Afrika! Die feit dat die wet eers oor ‘n jaar volkome herskryf hoef te wees, is nie die ergste nie …
Eintlik is dit ‘n groot genade dat ek net twee hoef by te woon. (Soms werk homofobie in my guns.) My enkels sou nooit al die gerondhardloop kon hanteer nie! Vir ’n ontwerper is ‘n troue ‘n hengse klomp werk. Alles maak ‘n draai op jou lessenaar: van die eerste uitnodiging tot die dekor. En van jou as "token gay" is die estetiese verwagtinge net soveel meer!
Jissie, dink nou net hoe bedrywig dit volgende jaar gaan wees! Nou is ons nie net meer die kelners, blommerangskikkers, rokmakers en orreliste (en dominees?) nie – nou kan ons ook die egpaar wees! (Ek sal moet drafskoene kry.)
Maar dit is nie die grootste verandering op hande nie. Die belangrike dinge begin gebeur ná die seremoniemeester se babbelas bedaar het: die lewe daar buite.
En dis nie net belangrik vir dié van ons wat graag wil trou nie – dit verander die omgewing waarin elkeen van ons leef! Enkellopende paradysvoëls (my nuwe gunsteling-groepnaam vir ons LGBTIQ’s) leef nou in ‘n land waar dit makliker is om vrede te maak met jouself en jou mense. Nuwe generasies paradysvoëls kan nou grootword met meer en meer selfversekering. Om groot te word in ‘n plek waar ander mense wat soos jy aanmekaar gesit is, dieselfde hanteer word as jou maatjie se mamma en pappa ... wow! My hart wil sommer bokspring as ek dink aan die moontlikhede!
Maar wag, ek moet loop regmaak vir die troue. Hoe sal dit nou lyk as ek met rooi oë daar opdaag? En glo my, vanaand spring ek vir daai ruiker. Hopelik bring hierdie nuwe toekoms van ons ook iemand om die leë stoel aan my sy vol te sit.
Oorspronklik gepubliseer op OuLitNet: 13 Desember 2005