Noiret, wat in Toulouse opgegroei het, was die seun van 'n klein tekstielhandelaar met 'n passie vir literatuur en poësie.
Die eerste stappe in die rigting van onafhanklikheid was baie moeilik vir hom. Hy het drie keer nie die Franse baccalauréat-eksamen (matriek) geslaag nie. In 1949 het hy sy eerste rol in die verfilming van Colette se kortroman Gigi vertolk. Een jaar later het hy sy toneelopleiding by Roger Blin by die Centre Dramatique de l'Ouest in Parys begin.
Noiret het in 1968 bekendheid verwerf met sy hoofrol in die rolprent Alexandre le bienheureux ("Alexandre. die lewenskunstenaar"), wat die oorgrote rol van persoonlike en ekonomiese prestasies in die destydse maatskappy bevraagteken het.
Noiret het sy indrukwekkendste rolle in Louis Malle se Zazie (1960), La grande bouffe (1973) en Cinéma Paradiso (1988) vertolk. Sy grootste prestasie as 'n akteur was sy veelsydigheid. Hy het dikwels die rolle van boosdoeners - en hier veral persone met baie skakerings - vertolk. Die karakterrolle, wat hy gevul het, was dikwels deur 'n ironiese ondertoon gekenmerk.
Vanweë sy eerder gemiddelde aansienlikheid is hy aanvanklik nie genooi om romantiese rolle te vertolk nie, maar het dikwels as 'n goedmoedige karakter opgetree. Eers ná sy rol in die farce La grande bouffe is hy genader om komplekse karakters te vertolk.
Philippe Noiret word oorleef deur sy vrou, Monique Chaumette, wat soms saam met hom opgetree het, en sy dogter Frédérique. Hy is op 23 November 2006 ná 'n lang en verbete stryd teen kanker in sy huis in Parys oorlede.