Argeologiese terreine in Amaun
Petra (Arabies: البتراء, Al-Batrāʾ; Antieke Grieks: Πέτρα), onder die Nabateërs bekend as Raqmu, is 'n ruïnestad in suidwestelike Jordanië en was in antieke tye die hoofstad van die Nabatese ryk asook 'n belangrike kruispunt in die Midde-Ooste. Dié stad is bekend vir sy graftempels wat uit die rotse gebeitel is. Petra is in 1985 deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys en word as een van die sewe nuwe wonders van die wêreld beskou. Dié stad is Jordanië se bekendste en mees besoekte toeristebestemming. Petra word weens sy rooi rotse a rose-red city half as old as time ("'n rooi roosstad half so oud soos tyd") genoem.
Petra is halfpad tussen die Dooie See in die noorde en die Golf van Akaba in die suide, oos van die grens tot Israel op 'n plato, geleë. Sy ligging is as strategies gunstig beskou omdat hier verskeie belangrike handelsroetes ontmoet het, maar dié stad ook net deur nou nisse tussen die rotse bereik kon word. Dié stad is met water voorsien, wat uit omliggende reservoirs met akwadukte in dié stad gelei is. Petra se argitektuur toon 'n Grieks-Romeinse invloed wat met die plaaslike Nabatese stil vermeng is.
Petra is in die 5de eeu v.C. gestig en ná dié stad word onder andere deur Strabo, Plinius die ouere en Flavius Josephus verwys. Tussen die 3de eeu v.C. en die 1ste eeu n.C. het Petra sy bloeitydperk beleef. Nadat die gebied deur die Arabiere in 663 verower is, het die laaste inwoners dié stad verlaat. Petra was tot in 1812 vir die Westerse wêreld nie bekend nie, toe dit deur die Switserse ontdekkingsreisiger Johann Ludwig Burckhardt herontdek is.