By die apteek.
Ek en my huismaat ry gisteraand na die 24/h apteek hier om die draai van ons. Ek moet my ritalin voorskrif gaan optel.
Ek staan mooi in die ry en wag vir die apteker om my voorskrif op die sisteem te laai.
Sy gee my 'n buzzer en sê hy sal afgaan as my voorskrif reg is.
Ek pas brille aan, bekyk die verskilende verpakkings en loer sommer vir al die ander mense.
My huismaat sê ek moet nie weer wag tot my pille al vir drie dae op is voor ek die nuwe klomp kom optel nie.
My buzzer gaan af.
Dis 'n ander tannie agter die toonbank.
Ek glimlag groot en stap nader.
Sy kyk my effens skeef aan.
"Is hierdie voorskrif vir u kind?"
"ek is 22!" sê ek toe vir haar.
"So dis dan vir u?"
Sy bars uit van die lag sodat almal in 'n 5m radius vir ons kyk.
"Ons gee gewoonlik die voorskrif vir kinders."
sy gee my verpakking en ek sê dankie.
Sy knik vir my, kyk dan na my huismaat en sê "sterkte!"
As ons te min praat.
Mense waarsku my gereeld: "jy dra jou hart op jou mou. Passop" Ek praat as ek ongelukkig is. Ek sê as iets my onstel. Ek lig jou in as ek jou lief het, en ek laat hoor wat dit is aan jou wat ek so baie waardeur. Ja, ek loop 'n risiko om verwerp te word, maar ek neem ook die kans om iemand anders gelukkig te maak.
Daar is so baie dinge wat ons voel wat ons net te bang is om daar buite te los. Waarom sal wie nou ook weet. Voel ons almal nie maar soms al die moontlike emosies nie? Hoekom is ons so skaam vir hul? Waarom is dit so ongemanierd om uitspatig hard te lag as jy gelukkig is? En hoekom kan ek nie vir iemand vertel as ek dink hulle is mooi nie? Is ons almal nie maar van aangetrokke tot ander mense nie?
Soortvan van my punt af. Die ding wat ons seker die meeste vergeet om te sê is dankie. Ons vergeet om vir mense dankie te sê dat hul ons lewens verreik. Ons neem aan mense weet net van die invloed wat hul op ons het. Die mense wat vir ons só wonderlik is, hoef dit seker nie te hoor nie, want hulle ís dan so wonderlik?
Al ooit daaraan gedink dat jy vir iemand wonderlik is? tog, is ek seker ons almal staan ook maar somige ogende op met die vraag wat ons nou regtig hier maak. Watter verskil maak ons regtig in die samelewing.
Ek het vandag weer so dag. In my agterkop weet ek seker iemand erens se lewe sal bietjie leër wees sonder my, maar vandag voel ek waardeloos. So…hoe gaan ek dit aanpak?
Na ek hierdie gepos het gaan ek my selfoon uithaal en 5 mense sms wat 'n verskil in my lewe maak. Net om dankie te sê.
Twee weke later…
Julie 10, 2011 in Sonder kategorie
Ek peins dikwels oor die gedagte dat mens se lewe binne 'n oogwink drastie kan verander. Dit gebeur waneer ek 'n ongewensde sms kry, en my gemoed bomelakiesie slaan. Waneer ek my hand met die strykyster brand en besef dat toe ek gister na my hande gekyk het, dit die laaste keer was wat ek dit sonder 'n letsel sou sien. Partykeer waneer ek vir my buddies in die begraafplaas gaan kuier en weer vir elk 'n paar minute van onthou gee.
Tog verander ons lewe ook "ondrasties" met 'n miljoen oogwinke.
Ek was twee weke laas op my blog. Deels omdat ek self wou kyk hoe lank ek sonder my rekenaar kan klaarkom, en deels oor ek die laaste week in die wildtuin was. (nee, ek het nie 'n laptop nie.)
Nou dat ek hier sit, dink ek aan al die dinge wat gebeur het vandat ek laas geskryf het. Ek herroep oomblikke waar ek in derde persoon 'n storie in my kop vertel het, en hoe my vingers gejeuk het om te skryf. In 'n paar miljoen oomblikke het my lewe nie drasties verander nie, maar ek het ongelooflike herhinderinge opgebou. Daarom los ek vanaand slegs die inhoudsopgawe vir al die dinge waaroor ek in die volgende twee weke gaan skryf:
Die drie generasie Roadtrip
die alleen journey
Almal wil 'n huisie by die see hê
More aand sal ek met my toer deur my herhinderinge begin. terug gaan na die onthou en elke oomblik deel wat ek vir iemand moet vertel.