Deur pyn in die gesig te staar, na dit te luister en dit in die kamer te gee, was dit in elk geval 'n bietjie om my pyn te ontspan. Ek het nogal so baie geknou, ek het opgehou om nee te sê, nee, nee, en ek het begin aanvaar.
Ek het geleer dat die voortdurend sê nee vir pyn die dinge in plek stel. Ontspan in aanvaarding kan die liggaam regenereer.
Ek moes leer om ophou om so hard op myself te wees. Ek laat los dat ek die perfekte pasiënt moet wees. Ek het opgehou om te probeer om iemand se rooster vir genesing en herstel van gesondheid, insluitende my eie, te laat leef.
Die geskenke wat pyn bring
Nadat ek al soveel jare in pyn gewees het, is ek daarvan oortuig dat pyn baie onvoorsiene en ongekende gawes daarmee meebring.
Die meeste van hierdie geskenke was destyds onwelkom, maar kyk terug, ek kan sien wat ek geleer het van die ervaring om met pyn te leef.
Ek het bevind dat daar werklik geen positiewe manier was om met pyn te leef sonder om my lewenstyl, my houdings en my persepsies drasties te verander nie. Hierdie lewenstyl veranderinge en realisasies is deur my pyn gedwing; Ek sou nooit hierdie pad gekies het nie, en pyn is 'n baie onvergeeflike mentor. Ek is tog dankbaar vir alles wat ek geleer het.
Ek sou graag wou hê dat hierdie begrip anders is, maar dit was eenvoudig nie die manier waarop dit gebeur het nie. Miskien het die lewe my al 'n lang tyd probeer besef om hierdie besef op ander maniere voor ek beseer is, en ek was te koppig om die nodige veranderinge te maak om dit te ontvang.
Ek het dalk nie anders op hierdie manier verander nie, maar nou dat ek nodig gehad het om pyn te hanteer, besef ek dat hulle almal waardevolle lesse en benaderings tot die lewe is wat positief en genesing op verskeie vlakke is.
Stadige pad af
Een van die geskenke wat pyn vir my gebring het, was dat ek stadig en verby moes gaan en net beweeg teen die spoed wat vir my liggaam gewerk het, nie teen die spoed wat vir my vorige lewenstyl gewerk het nie. Ek moes word wat ek dink as baie Zen.
Pyn het my gedwing om in 'n heeltemal ander ritme te werk as wat ek gewoond was. Die lewe het eenvoudig, minimalisties, stil en stadig geword. Dit was 'n pas wat ek normaalweg vervelig en onproduktief gevind het, maar het my geleer hoe om my liggaam en sy natuurlike ritmes te stem.
Dit het my ook geleer om te waardeer wat reg is voor my, om te geniet wat vir my beskikbaar is, in plaas van om agterna iets anders te hê (meestal omdat ek nie kon nie).
Ek het gevind dat die lewe rijker is as jy vertraag en elke ding neem soos dit kom.
Die huidige pad vereer
Nog 'n gawe van pyn was om in die hede veel meer te leef. Of ons soos wat in die huidige oomblik gebeur of nie, pyn dwing ons om daar te wees terwyl ons dit voel. Op hierdie manier is dit 'n baie moeilike onderwyser.
Ons word reggebring in die middel van nou wanneer pyn sy hardste skree. Daar is geen uitlaat, geen plek om te hardloop en weg te steek waar jy dit nie kan voel nie. Dit is soos geestelike opleiding op spoed.
Pyn leer ons om ons liggame te onthou, om tyd te stem (omdat dit so stadig beweeg), en om te wees bewus nou en nou. Dit is voordelig omdat ons inpas by die lewe waarin ons leef.
Ons gaan eintlik nooit in die toekoms woon nie. Ons is altyd maar net om te leef, nou, so stem in, word aanwesig, en aandag gee eintlik 'n rykdom aan ons lewenservaring wat ongekende is.
In die eerste plek, met pyn as mentor, is dit nie alles wat aangenaam is om met die hede te stem nie, maar ons leer om die aangename en gelukkige dinge wat nou beskikbaar is, te vind, selfs as daar ook pyn is.
Ons kan leer om te fokus op die dinge wat ons wil ervaar, eerder as op die negatiewe.
Op hierdie manier, ten spyte van ons heftige betogings tot die teendeel, vind ons daardie pyn uit is die pad. Wat gebeur nou in die pyn is ons genesingspad.
So eenvoudig en so moeilik soos dit.
Pyn het my ook geleer hoe om los te gaan. Dit het my gedwing om uiteindelik die geveg te gee. Dit het net geweier om uit te breek totdat ek 'n innerlike beweging in houding gemaak het van iemand wat dring daarop aan om dinge te laat gebeur, aan iemand wat die behoefte gee om alles te beheer.
In hierdie boek bespreek ek die vind en maak sekere besluite om gevoelens van viktimisasie en magteloosheid vry te laat. Dit is so belangrik vir diegene van ons wat gevoel het asof buitestelsels meer gesag en invloed oor ons lewens het as wat ons doen.
Terselfdertyd moet ons die stryd vir absolute en volledige beheer oor hoe ons liggame genees en in watter tydsraamwerk as ons self verantwoordelikheid neem. Dis 'n balans.
Ons wil die plekke waaroor ons daagliks praat, erken: watter dokters ons sien, watter soort genesingsmodaliteite ons kies om saam te werk, hoe ons ons persoonlike sorg gaan organiseer, hoe ons ons verhoudings hanteer, die keuses wat ons maak oor werk en gesin eise, en die maniere wat ons vind om onsself emosioneel te versorg.
Ons moet ook erken dat ons saam met 'n maat werk wat ons net leer ken. Pyn het sy eie genesingsagenda wat ons kan beveg of leer om te eer en werk binne.
Ek het die harde manier geleer dat genesing vinniger kom as ek loslaat om elke aspek van hoe my reis deur pyn te ontvou, uit te voer. Ek moes leer om die bestuurdersitplek in dié verband te deel.
Ek het ook geleer hoe om nee te sê. Ek het gereeld nee aan vriende gesê en aan die dinge waarvan ek graag wou deelneem, maar kon nie.
Ek het geleer om nee te smeek vir versoeke vir my tyd en energie wat my beperkings nie werklik eerbiedig het nie, dit sou my slegter laat voel het, selfs as die persoon wat gevra het, teleurgesteld was in my.
Ek moes leer om my liggaam se behoeftes te stel voordat iemand anders se behoefte het om my daar te wees. Soms was dit moeilik, maar dit het my baie geleer oor hoe om gesonde grense vir myself te skep.
Praat vir Myself
Ek moes leer om anders vir myself te praat. Ek het geleer om hulp te vra. Dit is nie iets wat die meeste van ons wil hê om te leer nie.
Ons wil ten volle onafhanklik en soewerein wees in ons lewens. Dit is eienskappe wat ons prys, veral in hierdie kultuur. Tog, wanneer ons siek is, moet ons leer dat ons dit nie alles op ons eie kan doen nie.
En die waarheid is, ons doen dit nooit alleen nie. Almal vertrou altyd op almal. Ons is net geneig om dit te vergeet.
Geld is ons tussenkoms, maar die werklikheid is dat 'n ander persoon vir ons werk gee, 'n ander persoon is agter die toonbank by die bank, 'n ander persoon pak en stuur ons kos, 'n ander persoon leer ons kinders en 'n ander persoon is maak seker dat die strate snags veilig is.
Toe ek geleer het om openlik vir hulp van ander te vra, het ek ook geleer om die bestaan ​​van alle ander mense te erken wat my lewe alreeds beïnvloed en daaraan bydra, selfs as ek hulle nie ken nie.
Ek het ook verstaan ​​dat elkeen van ons 'n stem het, en soms voel dit dat ons nie een het nie, en daarmee 'n rukkie sukkel om die moed en innerlike krag te vind om dit uiteindelik te vind en te praat . Om vir jouself te praat, of om hulp te vra of om op ander maniere te kommunikeer, is die eerste stap in die herontdek van 'n stem in die groter wêreld. Dit is die eerste stap tot self-bemagtiging en uiteindelik tot volle genesing.
Om sagter te wees vir myself en ander
As jy goed is en dinge op 'n redelike normale manier beweeg, is dit soms moeilik om geduld te hê met jouself of ander. Ons verwag al soveel van onsself, en ons plaas ook hierdie onmoontlike standaarde op ander, insluitend ons maats, broers en susters en kinders.
As ek pyn gehad het, moes ek leer om myself anders te versorg, om meer sagmoedig teenoor myself te hê en wat ek deurgegaan het. Ek het ook begin verstaan ​​wat ander deurgaan wanneer hulle siekte, besering, verlies of ander swaarkry hanteer.
Almal, insluitende my, doen altyd en net die beste wat ons almal kan doen met wat voor ons en wat binne-in ons is. Ons kan nooit weet wat iemand anders dra nie, hetsy in terme van fisiese pyn of emosionele stres.
Om te leef met minder van alles - minder krag, minder energie, minder breinkrag - het my geleer om vir myself en kinders vir ander te wees. Lewe met pyn het my geleer hoe om myself en ander meer van 'n breek te gee.
Waardeer die klein dingetjies
Ek onthou dat ek in my huis sit, my lyf brand en pyn en merk 'n bal stof in die hoek van die kamer. Ek het besef dat ek in die verlede dit sou gekry het en skoongemaak het. Regs dan was daardie aksie meer as wat my liggaam kon hanteer. Ek het in die kamer gekyk en al die dinge gesien wat ek nie skoonmaak of kon hou nie.
Ek het begin om te waardeer hoeveel ek in die verlede vanselfsprekend aanvaar het. Borsel my tande, tel 'n bord kos op, of ry meer as tien minute wat niks lyk nie, maar dit was nou pynlik en moeisaam.
Ek het besef hoe wonderlik die lewe regtig is en hoeveel ek uitsien het om enige kapasiteit te kry om hierdie dinge met minder pyn en meer mobiliteit te doen. Ek het onthou hoe ek in die verlede gekla het om iets minderjarig te doen wat nou lyk soos 'n voorreg om te doen. Dit was baie vernederend.
Om pyn te hê, terwyl ek sou verkies om dit nie te hoef te gehad het nie, het my tog baie geleer om te vertraag, meer teenwoordig te wees met die lewe soos dit nou is, om te probeer om heeltemal te beheer hoe my genesing sou ontvou , hoe om nee te sê wanneer ek regtig nodig het, hoe om my stem te vind om vir myself te praat en om hulp te vra wanneer dit toepaslik is, hoe om sagter en meer vergewensgesind te wees teenoor myself en ander, en hoe om waardeer te word van die kleinste dinge in lewe, wat soms die kosbaarste is.