Die emosionele deel van IVF - Waardes - 2021
Na twee jaar probeer om te bly swanger, plus nog 'n jaar van ligte hormonale behandeling om te beheer ovulasies, plus drie pogings tot kunsmatige bevrugting misluk, laat hulle enigiemand om te sleep. Ek het probeer om nie aan te toon dat ek voel nie bekommerd en senuweeagtig, Ek wou nie uitmekaar val nie, want ek het geweet dat ek steeds 'n vitro-bevrugting 'gehad het. Dit moes die laaste een wees!
Ek sê vir jou die emosionele avatars dat vroue gewoonlik deurgaan totdat hulle in vitro-bevrugting bereik.
Om eerlik te wees, ek het nooit gevoel nie neergeslaan, hartseer of verslaan. Dit was 'n langafstandwedloop waarin sy bereid was om die wenstreep te bereik en te slaag, dit was net 'n kwessie van tyd.
As u by die hekke van die in vitro is, het u al 'n moeilike pad gekom, dus kan ons sê dat dit die laaste ruk betree het, alhoewel dit soos enige goeie langafstandwedloop die intensste verhoog dat ek moes deurgaan; en as dit nie sou uitwerk nie, sou daar nie meer geleenthede wees nie.
Vir my is die moeilikste deel van die hele proses van verskillende vrugbaarheidsbehandelings, wat vyf jaar geduur het en uitgeloop het op die swangerskap van my twee tweelinge, dit was die eerste drie jaar.
My ma het vroeër gesê dat sy swanger geword het net deur na onderklere te kyk, en ek het gedink dit sou dieselfde wees; maar die waarheid is dat, na twee jaar van mislukte pogings, waarin elke keer dat my periode 'n nasionale drama was, my oorgegee het aan die bewyse dat ek na die ginekoloog moes gaan om aksie te neem.
Die metings het nog drie jaar geduur, waarin daar ook geen positiewe resultate in die swangerskapstoets was nie: 8 maande ovariale stimulasie, 6 maande kunsmatige inseminasie, rus en die verwagte in vitro. Maar die ergste was nie ek nie interne geveg teen die deel van my gedagtes wat ek my voorgestel het dat ek die kat vir die res van my lewe wieg, maar die deel waar ek my maat moes insluit, want dit was duidelik dat dit 'n ding van twee.
As u 'n hele maand lank hormone neem om te ovuleer, en die twee of drie dae kom wanneer u swanger kan raak, blyk dit dat hy siek word, of 'n sakereis opduik, of hy is heeltemal apaties, ongeag hoeveel u dra u klere saterdae binnenshuis. Dis toe dat hulle opstaan paartjie-gesprekke niks aangenaam nie en dit verbreek die betowering van die verhouding. Die spanning dit is tasbaar in die omgewing, wat die teenoorgestelde effek veroorsaak as wat u benodig.
Die waarheid is dat toe ons oor daardie stadium gekom het, was alles vir ons albei baie gladder en ontspanne. Dit was tyd vir kunsmatige bevrugting en ons het nog 3 kanse gehad voordat ons die in vitro. Ons het almal uitgeput, en ek het hulle een vir een gely terwyl ek na die negatiewe swangerskapstoets gekyk het. My kop het vir my gesê 'jy is kalm, die tyd sal aanbreek, moenie stres nie'; en aan die ander kant, my resultate in hormonale bloedtoetse hulle het geskree: 'jy het die streshormoon (prolaktien) hoër as Kilimanjaro en as dit nie daal nie, sal jy nie swanger word nie', so ek was meer gestres deur gestres.
Hoe ek gevoel het? Wel, op 'n achtbaan. Daar was dae wat ek onderstebo geloop het en met die lug teen my gesig, dit wil sê baie sensitief en senuweeagtig; en ander, wat bo-aan die helling was en gedink het 'vandag is my dag, laat ons gaan vir alles!'.
Die hormone het my nie baie emosioneel geraak nie. Hulle het gesê dat ek sommige sal ervaar humor verander, Maar die waarheid is dat daar nie meer veranderinge was as wat ek normaalweg gehad het nie, maar ek weet van vriende dat dit nie altyd die geval is nie.
In vitro het my nuwe hoop gegee. Die wetenskap slaag gewoonlik in hierdie gevalle waar die natuur ontspan, maar dit kon nie vergeet dat dit nie meer geleenthede gehad het om te wees nie biologiese moeder.
Die proses was kort en eenvoudig, skaars 'n baie intense maand en 'n half. Meer hormone, meer prikkels, 'n bietjie ingryping om die eiers te onttrek, 'n moeisame proses in die laboratorium en uiteindelik die oomblik van inplanting.
Daar was geen aandete by kerslig of hofdans nie, dit was op 'n draagbaar en in net 'n halfuur, maar ek het die geleentheid gehad om ultraklank, toe hulle my twee beginnende dogters met groot sorg in 'n klein hoekie binne my neersit, iets wat min kan doen.
En toe kom die wag langste wat ek nog ooit geleef het. Vyftien dae om enige verandering in my liggaam op te let, hoe minimaal ook al. Vyftien dae van onsekerheid, hoop, vrees, nie spring nie, nie senuweeagtig raak nie, lag, huil, skree, stilte ... totdat ek nie meer kon uithou nie, het ek 'n swangerskapstoets in die apteek gekoop en een oggend saam met my paartjie Ek plaas al my hoop en senuwees in daardie ewige piepie.
Positief, en tweeling! (Ek het natuurlik later van die tweeling verneem)
Dus, as dit u geval is, Ek moedig u aan met alle mag nie om wanhopig te wees nie, want as enige gedagte my gedurende die hele proses help, was dit om te glo dat ek gaan swanger raak! Wat ek nie geweet het nie, was toe ... Dit was net 'n kwessie van wees geduldig.
U kan meer artikels lees soos Die emosionele deel van IVF, in die kategorie van vrugbaarheidsprobleme ter plaatse.