Pointillisme /ˈpɔɪntᵻlɪzəm/ is 'n verftegniek waarin klein, afsonderlike spikkels kleure in patrone aangewend word om 'n beeld te vorm. Die tegniek wat sy oorsprong in Impressionisme het, is in 1886 deur Georges Seurat en Paul Signac ontwikkel. Die term "Pointillisme" is oorspronklik in die laat 1880's deur kunsresensente geskep om met die werk van hierdie kunstenaars die spot te dryf, en word vandag nog gebruik, maar sonder die vroeëre spottende konnotasie. Die beweging staan ook as Neo-Impressionisme bekend. Die Divisioniste het 'n soortgelyke patroon gebruik om beelde te vorm, maar met groter blokkie-agtige kwashale.
Die tegniek berus op die vermoë van die kyker se oë en verstand om die spikkels in 'n meer volledige kleurbeeld te omskep. Dit toon ooreenkomste met Divisionisme, 'n meer tegniese variant van hierdie metode. Waar Divisionisme egter met kleurteorie gemoeid is, konsentreer Pointillisme eerder op die spesifieke styl van kwaswerk wat gebruik word om die verf aan te wend. Die tegniek word vandag deur slegs enkele kunstenaars beoefen, en word veral in die werke van Seurat, Signac en Cross gesien. Sien egter ook Andy Warhol se vroeëre werke en Popkuns.
Pointillisme verwys ook na 'n twintigste-eeuse musiekgenre. In plaas van die lineêre opeenvolging van note, word note afsonderlik gespeel, en word 'n soorgelyke effek geskep as dié wat in Pointillisme as skilderkuns verkry word. Hierdie soort musiek staan ook bekend as punktualisme of klangfarbenmelodie.