Hy het geweet om nie vir Daisy baie tyd te gee om te broei oor die trekkery Holland toe nie. Solank sy oorweldig is deur die details en logistiek, bly sy haar energieke, skertsende self. Aan die ander kant het hy geweet dat die uitnodiging aan Ousus en Jacobus om saam te gaan Holland toe vir die eerste ruk, ‘n heerlike vakansie-atmosfeer gee. Daar is nie regtig te veel om te trek nie. Hoogstens ‘n tas met persoonlike goed – die huis (wanneer hulle ‘n geskikte een kry) sal Daisy en Ousus vinnig genoeg inrig.
“Jy sal hulle gou opvoed oor al die aantreklikhede van Nederland as hulle regtig kom kuier,” lag Daisy. “Daar is ook maar bitter baie wanpersepsies oor Suid-Afrika in Europa ... Kom ons gaan kry ons mak leeu en renostertjie om die kos te bedien!”
“Jy prokrastineer, Daisy. Dis onaangenaam, nou wil jy dit nie doen nie,” betig Ousus. “Ek sal saamgaan. Ten minste moet jy vir Tannie Patel en Marinda van die katte gaan groet en die Griekse boeties van die winkel en die mense van Mountain Inn en daai antie van die kwekery en die boer waar jy altyd jou lietjies op Levubu gekoop het...” Ousus begin huil.
“Nou toe – as jy so ernstig is daaroor dat ek al hierdie mense moet gaan groet, moet jy dan maar saamkom.” Ousus praat nie teë nie.
“Maar dit sal nie dieselfde wees nie, Daise. Volgende keer as jy kom, het jy dalk ‘n baba en dan is jy klaar in jou hart ‘n bietjie van ‘n Hollander. Jy sal ‘n besoeker wees, nie meer ‘n inwoner nie. Jou huis en jou vriende en jou lewe gaan radikaal verander...” Ousus kyk by die karvenster uit sodat Daisy nie die trane kan sien nie.
Baie dankie vir die lesers van die Zoutpansberger wat die dae en dinge van Daisy gevolg het. Wie weet – miskien maak sy weer eendag ‘n draai. Ek gaan haar mis. - Die skrywer.