Die biblioteek aan die einde van die wêreld deur Etienne van Heerden: 'n leeskringbespreking - LitNet
Die tyd in China lei tot allerlei gevare en ontnugterings. Thuli ontdek dat Jun 'n valse vriend is en dat dr Zhou ook nie vertrou kan word nie. Op 'n dag merk sy dat sy agtervolg word – die skurkagtige Sello en Snaar met sy kruisboog is agter haar aan ... Maar ek laat die sluier sak oor wat toe gebeur het.
Dis 'n roman oor ons tyd, maar ook oor meer as ons tyd – essensies van die menslike bestaan word geopenbaar. Die bedreiging van vryheid en die noodsaak van verset, kenmerkend van die hede, is 'n stryd wat in alle tye voorkom, telkens in 'n nuwe variasie. Die roman is 'n spieël van ons tyd, maar dis nie net 'n spieël nie – die werklikheid word omskep tot sinvolle begrip.
Die drie se interaksie betrek universele temas wat elkeen op 'n eie manier beleef: verdeeldheid, versoening en verset; oorlewing in 'n oorgangstyd en die bestryding van die onreg wat hulle ervaar.
"Elizabeth, ek gaan ondergronds. Niks gaan my red nie. Jy weet selfs die openbare beskermer het afgetree. Die fokken land ..."
'n Biblioteek is 'n simbool van die kunste, in sonderheid van die literatuur, as argief van 'n tyd en ook van die tydlose. Iets van hierdie droom word inderdaad verwesenlik in Die biblioteek aan die einde van die wêreld, wat soveel deernis en begrip in die karakterisering vertoon; dis 'n roman wat die volle werklikheid betrek – littekens en liefde, misdaad en verset.
Thuli speel 'n rol in die deurbreking van die "brandmure" tussen mense. In haar stryd teen rassisme leer sy om self ook rassegrense te oorskry.
Dit is byna asof die skrywer hier self na vore tree met 'n gevolgtrekking wat voortvloei uit die verhaal wat vertel is: Daar is rede om te treur, rede vir verset.