Hulle val gryp die verbeelding aan. Die mense slaan hulle hande saam, skud hulle kop en spot hulle: “dit is die dag waarvoor ons gewag het.” Dit tref my baie diep. Dié week is ek gekonfronteer met baie negatiewe goed wat met mense om my gebeur het: ‘n verkragting, iemand wat 45% brandwonde opgedoen het, iemand wat op die punt staan om alles te verloor en gesekwestreer te word, ‘n huisgesin waar die dogter ‘n ernstige operasie moet ondergaan vir geskeurde ligamente wat haar sportloopbaan kan kelder en ‘n garagedeur duisende Rande se skade aan ‘n splinternuwe geleende motor aangerig het toe dit losgeskeur en op die kar geval het (hulle het dit vir iemand anders gestoor). En die vraag in my hart is, met watter geloof (en gebed) gaan ek dit tegemoet? Wat vra hierdie verhale van my in my eie situasie? Is my geloof nie ook soos die dissipels uiteindelik kleiner as ‘n mosterdsaadjie nie? En ek luister weereens na Jesus se antwoord aan die pa van die seun: