Oorskouend lyk dit asof die lig uiteindelik begin opgaan by onderwysbesluitnemers oor die belang van die moedertaal by die verwerwing van akademiese geletterdheid. Ons laat vir eers tersyde die grafgrawerbenadering (met apologie aan wyle John Vorster) van die Departement Hoër Onderwys en Opleiding wat betref die Sintoetale – hulle konsepbeleid wil dat tale binne ’n hoëronderwyskonteks aangewend word, tale waarin die betrokke leerders nog nie (op skool) geletterdheid verwerf het nie omdat hulle in die kritieke stadium van geletterdheidsontwikkeling na Engelse onderrig oorgeskakel het (ná graad 4). Soos ek verstaan, is dít eintlik Prah se hele punt! Ofskoon die gebruik van die Sintoetale aan universiteite sekerlik meehelp aan wat in die taalbeplanningswêreld as “taalintellektualisering” bekend staan (Kaplan, RB en RB Baldauf Jr 2003:202), behoort die huis van onder af gebou te word deur die nodige regstellings op skoolvlak te maak. En dat so ’n ingryping kritiek is, kan nie langer ontken word nie. Kyk maar net die skokkende resultate van die 2016 Progress in International Reading Literacy Study (PIRLS) vir graad 4-leerders wat op 5 Desember 2017 vrygestel is (SAPeople 2017). Suid-Afrika het laaste gekom uit die 50 lande wat deelgeneem het, en dit terwyl ons leerders reeds die sogenaamde prePIRLS afgelê het, ’n makliker assessering wat net vir Suid-Afrika, Colombia en Botswana ontwerp is (Howie, S, C Combrinck, K Roux, M Tshele, G Mokoena, en N McLeod Palane 2017:xiii, 169)!