In die Midde-Ooste en Europa was sowel teraardebestellings asook lykverbrandings die mees gebruiklikste maniere om met die sterflike oorskot van 'n mens om te gaan. Elke beskawing het gewoonlik sy eie voorkeure en afkeure ontwikkel.
Middeleeue en moderne tydperkWysig
Die moderne verbrandingsprosesWysig
Verbrandingsoond van die krematorium op Frankfurt am Main se hoofbegraafplaas
Die agterkant van die verbrandingsoond
Houers vir die verbrandingsprosesWysig
Verbranding en asversamelingWysig
Ná die verassing word die beenfragmente uit die oond gevee en in 'n sogenaamde kremulator fyngemaal. Hulle lyk - afhanklik van die maalproses - uiteindelik baie na sandkorrels, alhoewel daar nog herkenbare klein beenfragmente in die as oorbly. Die kremulator bevat gewoonlik 'n soort roterende of maalmeganisme (soos swaar metaalkoeëls in ouer modelle) om die bene te verpoeier. In Japan en die Republiek China (Taiwan) word bene net op versoek verpoeier en gewoonlik deur naasbestaandes versamel.
↑ Carlson, Lisa: Caring for the Dead. Hinesburg (VT): Upper Access 1997, bl. 78. ISBN 0-942679-21-0
↑ Davies, Douglas J. en Lewis H. Mates: Cremulation. In: Encyclopedia of Cremation. Ashgate Publishing 2005: bl. 152. ISBN 0-7546-3773-5
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Verassing&oldid=1887683"