Life | All who wander...
Published Maart 16, 2010	Jesus , Life 3 Comments
Okay so eks nie die mees emosionele mens in die wereld nie. Ek dink ekt laas in Lion king gehuil. Ek haat soppy movies. Ek lees nie Francine Rivers nie en ek deel nie my gevoelens met mense nie. Behalwe vir so 5 van my closeste vriende weet meeste mense nie wat in my hart aangaan nie. Ek dink meestal oor dit 'n scary, scary plek is met meer moods as Malema, maar ek is maar net nie een van daai mense nie. Jy moet lank saam my spandeer of my lank ken voor jy weet wat aangaan.
Dis goed op een manier want ek dink nie dis nodig vir die wereld om te weet wat aan mens se binnekant aangaan nie. Maar aan die ander kant deal ek met baie dinge nie so goed soos ander nie want ek gesels met min mense daaroor. En dan pop dit eendag uit in die vorm van road rage of 'n diep gat van depressie een aand as ek besef ek verstaan myself glad nie. Dis seker maar hoekom ek blog en verslaaf raak aan facebook. IEwers moet dit uit.
Elk geval, meeste van die tyd is ek in denial. Ek stres nie maklik nie. Ek dink nie ekt al ooit vir 'n toets gestres nie. Ek weet nie hoe dit voel om te worry oor punte nie. Meeste van die stres wat ek beleef is sosiale stres. Ek onthou pertinent toe ek my eks ou se ma moes ontmoet die dag, gelukkig het hy dit sneaky gedoen voor ek besef, maar die karrit soontoe was erg. Ek stres nie vir voor mense praat nie, ek partykeer is ek die ekstrovert-persoonlikheid maar partykeer is ek stil en het niks om te se nie. Veral rondom meisies is ek minder op my gemak. So die enigste stres wat ek ken is sosiale stres, waar om my tyd te spandeer, vir wat om nee te se sodat ek vir iets anders kan ja se, gaan my ma kwaad wees as ek haar weer nie die naweek sien nie…sulke goed. Maar oor trek, toekomsbesluite, toetse, public speaking en die dinge waar oor ander stres het ek 'n saak. Ek maak net of dit nie gaan gebeur nie en handle dit soos dit kom. Eks impulsief in meeste van my besluite of net plain besluitloos en hou aan rondspring tussen opsies.
So toe land ek nou gister in die kaap. Vir twee weke pak ek, sien menste vir die laaste keer, se bye sonder trane want dis flippen soppy, en duck my ma want sy huil heeltyd as sy my sien. Ek maak die praktiese relings van wie ry saam, hoeveel bokste kan in my kar pas en waar gaan ek bly. Ek raak hartseer vir klein, sporadic oomblikke maar meestel is ek rustig.
En toe ek gister stop toe tref dit my soos 'n baksteen. Ek het nie meer 'n huis nie. Ek het my ouers gelos, al die vriende wat ek ken, werksgeleenthede en 'n comfort zone…om 1400km te trek. Sonder 'n regte plan. Net 'n vae-idee van wat moet gebeur. Daar is mense om my, almal vra vrae, braai, skink wyn en gesels…ek wil net huil, myself in die badkamer toesluit of terugry huistoe (wie gee om of ek nounet 15 ure in die kar was?)
Ek vra my vriendin om saam te stap kar toe en huil soos 'n babatjie.
Ek besef hieride was 'n groter stap as wat ek gedink het. Ek kom agter dat my tong vol seertjies is en die binnekant van my mond stukken gekou soos ek van stres op my tanne kners. Eks al twee weke lank moody en geirriteerd (en nee dis nie pms nie.) Dis net dat ek trek.
Ek dink die is 'n vreemde tyd in mens se lewe. Jys klaar geswot. Jy moet besluite maak oor 'n toekoms, oor vriende, 'n werk, 'n lewe… Daars min stabiliteit en min dinge is soos dit was toe jy 'n student was. Daar's regte verantwoordelikhede en regte gevolge vir besluite.
My plan is om elke dag te vat soos dit kom. Eks bang vir die verkeerde besluit, bang vir commit en bang vir teruggaan want dan is dit soos stilstaan.
Maar Jesus het Sy plan en ek voel rustig in Sy hande. Eks seker dat Hy hier betrokke is, al is ek nie seker wat is Hy en wat is ek nie. Ek word gebless en voel veilig in Sy arms.
Eish…die lewe tog…
Published Maart 3, 2010	liefde , Life , nuwe jaar 2 Comments
Na 'n jaar in 'n klein dorpie en weg van almal en alles af is terugkom…interresant. Ek is al die afgelope 3 dae besig om my kamer in my ouers se huis op te pak. Ongelooflik hoe baie gemors mens in 24 jaar kan versamel.
Vreemde hoe dinge verander in 'n jaar. Een oomblik swot jy, dan is jy so in die middel en jou hele toekoms le voor jou, en die volgende oomblik is dit HIER. Al daai dinge wat jy gedink het jy nooit hoef oor te wonder nie, besluite wat jy oortuig was JY sal vryspring, skielik is dit op jou. Jy kry 'n kredietkaart, polisse, en skielik weer sars van jou! Jyt elke week pos maar niemand stuur vir jou 'n briefie nie. Dis scary.
Ek het gister saam twee van my beste vriendinne gekuier. Dit was lekker. Anders. Waar ons gewoonlik nie sou uitmis op die kans op 'n glasie wyn, hoe hakke en die dansvloer nie is dit nou fliek en koffie by die huis. In plaas van gesels oor waar om uit te gaan of die volgende vakansie te beplan praat ons oor verlowings en toekomsplanne. Waar gaan ons werk en wie gaan wanneer trou.
Oh my word. Nie gedink ek gaan ooit oor daai een hoef te dink nie.
Al hierdie nuwe dinge maak dat ek wil head for the hills. Wie het gese eks reg vir grootword?
Ek wonder oor weghardloop, bly waar ek is, oor die 9-5 in my toekoms en oor ringe. Ek het nog nooit oor ringe gewonder nie. Eish.
Ek le in die bad en wonder oor die toekoms. Hoekom ek nooit wil rustig wees nie. Hoekom ek hierdie permanente angs het vir alles wat die woord "settle" bevat. Hoe sal ek ooit op een plek kan bly, een ding kan doen? Wat gaan word van my in hierdie wereld waar daar reels, en belasting en medies is? Ek is 24 maar ek voel soos 18! Ek kannie 'n regte werk doen en betaal word daarvoor nie, eks te jong, te deurmekaar!
Ek wonder as ek vir 'n oomblik stilstaan, of ek uiteindelik gaan agterkom waarvoor ek weghardloop. En dink ek weer, se nou ek staan stil, en dit vang my? Die ding wat die heeltyd in my nek afblaas…
Ek sit in my kamer.
Ek kyk na my bankstate, my laptop, die gemors om my, waaraan klou ek vas en waarvan hardloop ek weg??