Duitse politikus stel voor om perde aan die armes te voer - Skemerkelkresepte, spiritualieë en plaaslike kroeë - 2022
Voorstelle ontmoet weerstand van sopkombuise, arm mense
Terwyl die perdebesmette beesvleisskandaal in Europa op en af ​​loop en nuwe bewyse dat 'n potensieel skadelike perdemiddel in die voedselvoorraad beland het, het die kwessie steeds momentum gekry en die hoeveelheid vleis wat herroep word, groei steeds. Van die vleis is vir biobrandstof gebruik, maar een Duitse politikus het gedink hy het 'n ander idee: laat ons dit net vir die armes voed.
In 'n groot verrassing vir niemand behalwe Hartwig Fischer van die Christen -Demokratiese Unie nie, het hierdie idee nie aan universele goedkeuring voldoen nie.
'So 'n voorstel kan net tot kopskudding lei', het 'n woordvoerder van die Duitse Katolieke Biskoppe gesê, vermoedelik terwyl hy sy kop skud.
Volgens The Local het Fischer gesê dit is jammer om die vleis wat reeds gemaak is in lasagne en ander voorbereide kosse te vernietig. "Dit is produkte van hoë gehalte wat in Duitsland voorkom, nie voedsel wat gesondheid in gevaar stel nie."
Die kwessie is nog steeds onder bespreking, maar die federale vereniging van sopkombuise was huiwerig om die perdevleis te hermerk en te versprei en gesê dat daar geen aanvraag daarvoor is nie. Sommige politici het gesê die idee beledig die armes.
'' N Mens moet nie verwag dat mense in nood kos moet eet wat uit die verkoop verwyder is nie, 'het Christian Bakemeier, bestuurder van die sopkombuis, gesê.
Die idee om perdevleis aan behoeftiges te versprei, hang af van die veronderstelling dat dit veilig is vir menslike gebruik, en dit word in twyfel getrek sedert die Franse ministerie van landbou aangekondig het dat die perdrug Phenylbutazone, of bute, waarskynlik reeds in die menslike voedsel gekom het. ketting. Die anti-inflammatoriese middel is potensieel skadelik vir mense en is nie wettig vir gebruik in voedsel nie. Volgens die Global Post is die gesondheidsrisiko na berig word gering, maar die ekwivalent van drie perde met vlekvleis is waarskynlik reeds geëet voor die herroeping.
Douglas Haig, 1ste graaf Haig
Veldmaarskalk Douglas Haig, 1ste graaf Haig, KT, GCB, OM, GCVO, KCIE ( / h eɪ ɡ / 19 Junie 1861 - 29 Januarie 1928) was 'n senior offisier van die Britse leër. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was hy bevelvoerder van die British Expeditionary Force (BEF) aan die Westelike Front van laat 1915 tot die einde van die oorlog. Hy was bevelvoerder tydens die Slag van die Somme, die Slag van Arras, die Derde Slag van Ieper (Passchendaele), die Duitse lente -offensief en die laaste honderddae -offensief.   
Alhoewel hy gedurende die onmiddellike naoorlogse jare 'n gunstige reputasie gekry het, met sy begrafnis 'n dag van nasionale rou, het Haig sedert die 1960's 'n kritiekpunt geword vir sy leierskap tydens die Eerste Wêreldoorlog.    Die Kanadese Oorlogsmuseum sê: "Sy epiese, maar duur aanvalle by die Somme (1916) en Passchendaele (1917) het byna sinoniem geword met die bloedbad en nutteloosheid van gevegte in die Eerste Wêreldoorlog."  Aan die ander kant beskou sommige historici die honderddae -offensief van 1918 - die gesamentlike geallieerde poging onder leiding van Foch wat die oorlog beëindig het - en meer bepaald die Britse bydrae daartoe, as een van die grootste oorwinnings wat ooit in Britse militêre geskiedenis.   
Generaal-majoor Sir John Davidson, een van die biografies van Haig, het die leiding van Haig geprys, en sedert die tagtigerjare het baie historici aangevoer dat die openbare haat waarin die naam van Haig gehou is, nie heeltemal verdien is nie. Die afvalliges van die bevelvoerder het nie die aanvaarding van nuwe taktiek en tegnologie erken deur magte onder sy bevel nie, die belangrike rol wat die Britse magte gespeel het in die geallieerde oorwinning van 1918, en dat groot ongevalle 'n gevolg was van die taktiese en strategiese realiteite van die tyd.      
'N Synagoge -opknapping in Berlyn, en die Palestyn wat dit laat gebeur
'N Duitse saak, nie net 'n liefdesverhaal in Palestina nie
Die Duitse parlement aanvaar mosie waarin BDS as antisemities veroordeel word
Die jong betogers het nog nie hul eie leiers of 'n werklike agenda nie. Die belangrikste rede waarom hulle op straat gaan, is dat hulle vir die eerste keer in 'n lang tyd vrees vir hul toekoms.
Dit was 'n generasie wat tot 'n paar maande gelede oral deure oopgemaak het, sê Roby Nathanson, direkteur van die Macro-sentrum vir politieke ekonomie in Tel Aviv. & ldquo Hulle het hul keuse van werk en opvoedkundige geleenthede gehad, en hulle was vry om oor die hele wêreld te reis. Toe die pandemie toeslaan, blaas dit alles in hul gesigte op, en hulle verstaan ​​dat hulle 'n duur prys sal moet betaal vir wat daar aangaan. & Rdquo
Sawsan Chebli, regs, saam met haar ma en jonger suster, as kind in die Moabit -woonbuurt in Berlyn. 'Politiek het die hele gang van my lewe gevorm.'
Anders as vorige geslagte Israeliese werkers, wat geneig was om vakbonde te vind, is hierdie jong Israeli's meestal selfstandig en vryskutwerkers met min, indien enige, veiligheidsnet. & ldquo Baie van hulle kom nie eers in aanmerking vir werkloosheidsvergoeding nie, & rdquo sê Nathanson, wat talle studies oor jong Israeli's gedoen het.
Baie het ook die strate ingevaar, soos die tekens wat hulle aanskou, getuig om te protesteer teen wat hulle beskou as die groeiende & ldquodisconnect & rdquo van die regering van die mense. Die ontkoppeling, sê hulle, blyk duidelik uit die besluit om 'n opgeblase regering saam met tientalle ministers en adjunkministers op die been te bring, baie met min inhoud in hul portefeuljes, in 'n tyd waarin werkloosheid hoogty vier en baie Israeli's skaars kan betaal hul huur of kruideniersware koop.
Die ontkoppeling, sê hulle, blyk ook uit die buitensporige hoeveelheid tyd en energie wat die regering bestee aan die kwessie van anneksasie van die Wesbank, terwyl dit die dringende behoefte aan 'n strategie wat die tweede golf van die pandemie moontlik kon voorkom, verontagsaam het.
Amit Ribak (17) behoort aan 'n klein minderheid jong Israeli's wie se hoofmotivering om die strate te tref 'n hewige opposisie teen enige vorm van anneksasie is. (1 Julie was die teikendatum van Netanyahu en rsquos om vorentoe te gaan met planne om soewereiniteit na die Wesbank uit te brei, maar die datum het gekom en gegaan sonder dat enige aksie aangekondig is.)
Ek het verstaan ​​dat dit 'n groot impak op my kan hê, as iemand wat op die punt staan ​​om in die weermag sowel as op die hele toekoms van die land in te skakel, en ek het gevoel dat dit my verantwoordelikheid was om te doen wat ek kon om dit te blokkeer, & rdquo sê Ribak, wat in Haifa woon. Hy het onlangs aktief geword in Darkenu, 'n voetsoolvlakbeweging wat homself beskryf as die verteenwoordigende meerderheid in Israel en die stigting van 'n onafhanklike Palestynse staat saam met Israel ondersteun.
Ribak, wat verlede week sy hoërskooleksamen afgelê het, het onlangs 'n groot demonstrasie bygewoon op die Rabin Square in Tel Aviv om die anneksasieplan sowel as die regering en die hantering van die koronaviruskrisis te protesteer. In teenstelling met die vorige protes wat ek bygewoon het, het dit gelyk asof hierdie een baie meer jongmense het, en hy berig.
As deel van sy groeiende politieke aktivisme, sluit Ribak ook gereeld aan by die protesoptogte teen die regering en swart vlag en rdquo wat elke Saterdagaand op snelwegbruggies regoor die land gehou word.
Ek moet sê dat ek verbaas en opgewonde was dat baie van my vriende die afgelope dae ook aktief geword het, en hy sê. & ldquo Hulle het plasings op Instagram gepubliseer waarin die regering aangeval word, en ek praat oor kinders wat tot 'n paar weke gelede minder omgee vir sulke dinge. Ek glo regtig dat die jong geslag begin wakker word, en dit is omdat hulle voel dat hulle die vermoë het om verandering teweeg te bring. Andersins sou hulle nie hul tyd mors nie. & Rdquo
Saam met ideoloë soos Ribak, is daar ook jong Israeli's in die strate, want daar is deesdae weinig anders om te doen. Die kafee en die klubs en die klubs is gesluit, maar daar is baie aksie in die strate, en soos Haskel sê.
Die tydsberekening vir sulke protesoptredes was ook ideaal, sê Tamar Hermann, direkteur van die Guttman-sentrum vir openbare mening en beleidsnavorsing by die Israel Democracy Institute in Jerusalem.
Dit is somer, mense het vrye tyd, hulle is buite en die weer is goed, en sy sê. & ldquo Laat ons nie vergeet dat die groot sosiale protes in 2011 presies hierdie tyd van die jaar was nie. Dit was ook protes wat deur jongmense oorheers is. & Rdquo
Die sosiale protes van 2011, wat byna 'n halfmiljoen deelnemers op hul hoogtepunt getrek het, het uitgebars oor die stygende lewenskoste. Soos die geval is met die huidige protesoptogte, merk Hermann op, is die meeste van diegene wat nege jaar gelede aan die beweging deelgeneem het, meer gemotiveer deur kommer oor hul bankrekeninge as deur hoë ideologiese beginsels.
Sawsan Chebli het verlede jaar in Berlyn Stolpersteine ​​-gedenktekens vir Joodse slagoffers van die Holocaust skoongemaak. Michele Tantussi / Getty Images
Ek wil nie veroordelend klink nie, maar die meeste jongmense wat die afgelope weke protesteer, is diegene wat hul werk as kelners verloor het of hul klein besighede verloor het, en sy sê. & ldquo Tog het die meeste van die protesbewegings ter wêreld wat daarin geslaag het, so begin. & rdquo
Die voormalige wetgewer van die Arbeidersparty, Stav Shaffir, een van die leiers van die sosiale protes nege jaar gelede, is nie verbaas dat jong Israeli's weer van krag word nie. & ldquo Die meeste revolusies regoor die wêreld het met jongmense begin, & rdquo sê sy. Miskien is die rede waarom dit so lank geneem het om hulle weer uit die weg te ruim, die feit dat die meeste jongmense in Israel vandag nie 'n ander leier behalwe Netanyahu ken nie. Hulle is gebore na of kort voor die sluipmoord op Yitzhak Rabin [in 1995] en weet eintlik niks anders nie. Wat hulle na die strate bring, is dat hulle skielik voel dat hulle gewurg word en hul vryheid verloor, en dat daar geen alternatiewe is as hulle wil terugveg nie. & Rdquo
Dean Salzberger (25) onthou dat hy as tiener saam met sy ouers die sosiale protes in 2011 bygewoon het. Ek het sedertdien al baie protesoptredes gehad, maar dit was baie stiller, en hy sê. Verlede Dinsdag was hy onder die duisende wat die betoging buite die premier -koshuis bygewoon het. Skielik het die energie, die woede en die hoop wat ek in die oë van mense gesien het, my herinner aan die protesoptredes van 2011, en hy vertel.
Nadat hy die grootste deel van hul lewens net een premier geken het, sê hy dat baie van sy eweknieë sinies geraak het oor politiek. & ldquo Pleks daarvan om uit te gaan en te protesteer, het hulle hul ideale in opvoedkundige werk gekanaliseer, & rdquo sê Salzberger, wat in die herfs regte gaan studeer. Hulle het jeugbewegingsleiers geword, hulle het 'n jaar gemeenskapsdiens gedoen voordat hulle by die weermag aangesluit het, en hulle het gemeenskapsdiens gedoen terwyl hulle in die weermag was. Maar wat ek die afgelope weke opgemerk het, is dat baie van my vriende die krag van die strate begin herontdek. & Rdquo
Angs oor hul ekonomiese toekoms was 'n belangrike sneller, sê hy, maar ook woede oor die politieke leierskap.
Hier in Israel neem ons op 'n relatief jong ouderdom leiersrolle aan, hetsy in die jeugbeweging of in die weermag, en ons het voortdurend gesê dat leierskap gaan oor die gee van 'n persoonlike voorbeeld, & rdquo Salzberger. As ons na Netanyahu kyk, word daar nie net 'n persoonlike voorbeeld gestel nie, maar hy probeer eintlik al ons demokratiese instellings vernietig. & rdquo
Anders as baie van die jong Israeli's wat die afgelope week skouer aan skouer buite die premier se huis gestaan ​​het, neem Tamar Schneck (30) gereeld deel aan betogings en was hy aktief in linkse sake sedert sy vyf jaar gelede uit Maryland na Israel verhuis het. Dit was baie lekker om al hoe meer jongmense uit te kom, want dit is gewoonlik 'n baie ouer skare, sê Schneck, wat verlede week harsingskudding opgedoen het en rsquos protesteer toe sy op die grond geslinger is nadat sy 'n direkte kanon getref het.
Schneck, 'n derdejaar regstudent, sê haar vrees dat & ldquoNetanyahu voordeel trek uit die noodgeval van die coronavirus om meer krag te kry en verhoor te vermy, en haar het haar die afgelope weke op straat gelaat.
Yaya Fink, uitvoerende hoof van Darkenu, sê daar is 'n groeiende gevoel onder jong Israeli's dat die basiese kontrak tussen die staat en sy burgers verbreek is. Dit is jongmense wat voel dat die land waarvoor hulle lief is, die land waarvoor hulle so graag gegee het, nie sy kant van die kontrak nakom nie en hulle geen rede tot hoop gee nie, en hy sê. Ek dink dit is waaroor hierdie protes gaan. & rdquo
& lsquoIets in die lug & rsquo
Verlede Dinsdag was die eerste keer dat Natan Ginzburg (29) ooit 'n protes teen Netanyahu bygewoon het. Ek het gevoel dat ek nie meer kon gaan nie, en hy verduidelik.
Vir Ginzburg, wat jazz studeer aan die Jerusalem Academy of Music and Dance, sou dit ondenkbaar gewees het om by betogers buite die huis van Netanyahu en rsquos aan te sluit: hy het grootgeword in 'n godsdienstige huis in 'n nedersetting op die Wesbank. & ldquo Maar ek is bly dat ek gegaan het, en hy sê. Daar was iets besonders in die lug, en ek sal beslis terugkom. Ek, vir een, glo dat hierdie beweging sal groei. & Rdquo
In die afgelope weke het betogers elke Vrydagmiddag buite die huis van die premier byeengekom vir 'n sogenaamde & ldquoShabbat-verwelkomingsgeleentheid. Verlede week is 'n student genaamd Itay na die podium geroep om opmerkings te lewer namens die toenemende aantal teenwoordige jong betogers.
Tot 'n paar weke gelede, het Itay aan die skare gesê, kon hy nie verstaan ​​waarom Israeliete hul tyd sou bestee om te protesteer nie. Maar toe sien hy toevallig beeldmateriaal van die betogings wat buite die hof van Jerusalem plaasvind waarheen Haskel geneem is na sy arrestasie. Skielik het ek verstaan ​​dat ons die stadium van politieke aanhouding in Israel bereik het, en hy het gesê. Politieke aanhouding is nie 'n rooi lig nie, en sedertdien het hy elke protes bygewoon.
Sawsan Chebli saam met haar ouers.
Die uiteindelike doel van baie van die betogers is om Netanyahu te vernietig. Nathanson is nie seker of hulle daarin slaag nie.
& ldquo As dinge in die land erger word, sal hierdie beweging waarskynlik meer stoom kry, en sê hy. Maar as Netanyahu besluit om links en regs geld te begin uitdeel, sal dit waarskynlik alles stilmaak. En laat ons nie vergeet dat daar tans geen werklike politieke alternatief is nie. & Rdquo
Hermann stem saam. & ldquo Dit is regtig moeilik om op hierdie stadium te voorspel waar dit alles sal lei, en sy sê: & ldquobut, ek sien nie dat dit tot 'n revolusie kan lei nie. Netanyahu kan maklik alles op sy spoor stop as hy wil deur geld na die betogers te gooi. As dit gebeur en as werksgeleenthede weer begin oopmaak, pak baie van hierdie betogers op en gaan huis toe. & Rdquo
Waarom voer ons wilde diere?
Wit hare, met 'n flou aristokratiese glans, het mev. Leslie-Smith alleen gewoon in 'n houtbungalow vol boeke en glansende kamerplante 'n paar deure van my kinderhuis af. Een warm herfsaand meer as 30 jaar gelede het sy my en my genooi om na haar nagritueel te kyk. Sy het gebreekte koekies buite haar tuindeure gestrooi, waar dit stowwerig skitter onder die lig van 'n buitelig. Ons sit in die donker kamer en wag. 'N Gestreepte swart-en-wit gesig verskyn aan die rand van die verligte grasperk. Toe, uit die nag, loop twee dassen oor die gras om die koekies op te knars, so naby ons dat ons hul ivoortande en die vel met 'n patroon op hul neuse kan sien. Hulle was nie mak nie - as ons die lig aangeskakel het, sou hulle vasgebout het - maar ek wou my hande teen die glas druk om nader aan hulle te kom, om hulle op een of ander manier te laat verstaan ​​dat ek daar was. Die ruimte tussen ons in die huis en hierdie wilde wesens in die tuin was gevul met onverwagte magie.
Ons het nie in ons kinderhuis huisies gegee nie, maar ons het die voëls in ons tuin gevoer. So doen 'n vyfde tot 'n derde van alle huishoudings in Australië, Europa en die Verenigde State. Amerikaners bestee jaarliks ​​meer as $ 3 miljard aan voedsel vir wilde voëls, wat wissel van grondboontjies tot gespesialiseerde saadmengsels, soetkoeke, kolibrie-nektar en gevriesdroogde meelwurms. Ons verstaan ​​nog nie duidelik hoe byvoeding die voëlpopulasies beïnvloed nie, maar daar is bewyse dat die enorme toename in gewildheid die afgelope eeu die gedrag en omvang van sommige spesies verander het. Baie Duitse kappies, byvoorbeeld 'n soort trekkers, vlieg nou noordwes om die winter in voedselryke, toenemend gematigde Britse tuine deur te bring eerder as om suidwes na die Middellandse See te vlieg, en voeding is moontlik agter die noordelike verspreiding van noordelike kardinale en Amerikaanse goudvinkies.
Om voëls in jou agterplaas kos uit te sit, kan roofdiere lok, en virulente siektes soos trichonomose of voëlpokke kan deur besmette voerders versprei word. Maar selfs al is die impak daarvan nie altyd positief vir die natuur nie, is dit ook vir ons. Ons gee kos aan wilde wesens uit 'n begeerte om hulle te help, versprei gesnyde appels op sneeu grasperke vir swartvoëls, en voer voerders vir kuikens op. Die Britse natuurskrywer Mark Cocker is van mening dat die '' eenvoudige, fransiskaanse daad om aan voëls te gee, ons goed laat voel oor die lewe en ons op 'n fundamentele manier verlos. '' Hierdie gevoel van persoonlike verlossing hang nou saam met die geskiedenis van -voeding. Die praktyk het ontstaan ​​uit die humanitêre beweging in die 19de eeu, wat deernis teenoor behoeftiges as 'n teken van die verligte individu beskou het.
In 1895 het die gewilde Skotse natuurkundige en skrywer Eliza Brightwen instruksies gegee oor hoe om wilde rooi eekhorings te voed en te tem om '' vrye wil '' huisdiere te word. ' eeu van die Dicky Bird Society, 'n kinderorganisasie wat vereis het dat lede 'n eed beloof om vriendelik te wees met alle lewende dinge en om die voëls in die winter te voed.Die samelewing was baie invloedryk en het selfs briewe ontvang van werkhuiskinders wat verduidelik dat hulle krummels uit hul eie maaltye gered het om vir die voëls buite te voer.
In die Verenigde State was die Pruisiese aristokraat baron Hans von Berlepsch een van die belangrikste figure in die nuwe beweging. In 'n boek wat sy vernuftige voëlvoedingsmetodes, '' Hoe om wilde voëls te lok en te beskerm, '' beskryf, word beskryf hoe u gesmelte vet, gemeng met sade, miereiers, gedroogde vleis en brood oor naaldbome kan gooi waaruit voëls kan voed winter. '' Goedhartige mense '', het dit verduidelik, '' was nog altyd jammer vir ons gevederde wintergaste. '' Gedurende die Eerste Wêreldoorlog word die voed van Amerikaanse voëls as 'n patriotiese plig beskou, wat hulle gehelp het om die winter te oorleef sodat hulle kon gaan eet insekte wat die landbouproduksie bedreig het. Teen 1919 moes die tuinvoëls van die land volgens die ornitoloog Frank Chapman 'nie net ons welkome gaste nie, maar ook ons ​​persoonlike vriende' oorweeg.
Die teenoorgestelde is toenemend waar: ons word aangemoedig om die gebied van die mens en die natuur as afsonderlik te beskou, en die korrekte verhouding met diere as 'n voorbehoude en verre waarneming eerder as noue en intieme kontak. Ons laat slegs 'n paar soorte diere toe om ons huise binne te kom, aangesien interaksies met wilde diere beperk is tot kundiges soos bioloë of parkwagters. Maar tuine en agterplase is spesiale handelsgebiede wat die denkbeeldige grense tussen natuur en kultuur, huishoudelike en openbare ruimte oorskry. Hulle is 'n gedeelde gebied, plekke wat deur mense sowel as in die natuur beskou word.
Tog, as ons diere voer, wil ons hê dat dit volgens ons voorwaardes moet wees, nie hulle s'n nie; ons verwag dat hulle hul plek in 'n onuitgesproke sosiale orde sal respekteer. As 'n versigtige eekhoring of voël jou voldoende vertrou om kos uit jou hand te neem, is dit verblydend en besonders, 'n reikwydte oor die grens tussen ons en hulle, wild en mak. Maar as 'n eekhoring ongehinderd teen u arm hardloop en kos eis of 'n seemeeu 'n toebroodjie uit u hande ruk, kan dit 'n emosie veroorsaak wat naby aan verontwaardiging is. In die vroeë dae moes die voorstanders van voëlvoeding, volgens die boek oor von Berlepsch, veg teen die oortuiging dat diere deur kunsmatige voeding '' bederf 'sou word en' nie meer hul werk in die natuur se huishouding sou doen nie. '' Selfs vandag is dit moeilik om artikels te lees wat advies gee oor die voer van wild sonder om te vermoed dat dit oor iets anders gaan. Ons word aangesê om jakkalse 'sporadies' te voer om nie 'afhanklikheid' te veroorsaak nie, en ons word gewaarsku dat diere hul '' natuurlike respek '' vir ons verloor.
Daar is aanvaarbare diere en onaanvaarbare diere, soos daar verdienstelike en onverdiende armes was, en die grense van eerbaarheid word op bekende maniere getrek deur vrese en dreigemente van inval, vreemdheid, geweld en siektes. Ons sien onsself in die diere om ons, en hulle weerspieël ons eie aannames oor die wêreld. '' Vosvoeding is een van die dinge waaroor u nie met mense praat nie, '' het 'n blogger aanlyn erken, bekommerd dat haar bure haar geheim sou uitvind. Om doelbewus die verkeerde diere te voed-mossies, duiwe, rotte, wasbeer, jakkalse-is 'n daad van sosiale oortreding en dit sal u moontlik deur amptenare van fluitjieblasers wat gemoeid is met gemors of gesondheid of geraas, by die amptenare laat hoor. Met genoeg sosiale kapitaal kan u daarmee wegkom: die Britse aktrise Joanna Lumley, wat in die vertoning '' Absolutely Fabulous 'gespeel het, voer jakkalse in haar tuin en laat hulle toe in haar huis, koerantfoto's wys hoe 'n mens vas slaap op die kussings van haar sitkamerbank.
As kontak met ander deur sosiale of persoonlike omstandighede bemoeilik word, kan die voeding van diere groot troos bring. Mense wat gereeld stedelike duiwe voer, is geneig om geïsoleer en sosiaal gemarginaliseer te word: ouer mense, eensame mense, haweloses. Die sosioloog Colin Jerolmack het sulke ontmoetings met duiwe onvergeetlik beskryf as 'n kortstondige oplossing van mense se eensaamheid. Sommige van die hartseerste natuurverhale in die nuus handel oor individue wat 'n boete of tronkstraf opgelê is omdat hulle geweier het om op te hou om voëls in hul tuine te voer. '' Dit is my hele lewe, want al my familielede is weg '', verduidelik Cecil Pitts, 'n 65-jarige wat in 2008 'n boete van $ 500 opgelê is omdat hy in 2008 by sy huis in Ozone Park, Queens, herhaaldelik groot troppe duiwe gevoer het. Hy is een van die vele mense wat hulself vereenselwig met die ongeliefde inwoners van hul woonbuurte, wesens wat geïgnoreer of geminag word, wat agter die sigbare werking van die moderne stad leef.
Deur groot te word met voëltafels buite my venster, het ek baie geleer oor dieregedrag - die betekenis van die aggressiewe flikkering van 'n eekhoring se stert, die presiese postuur van 'n hofdier - maar dit het my ook geleer hoe om empatie te hê met wesens met hul eie gedagtes, bedoelings en begeertes. Diere is nie mense nie, maar hulle is genoeg om ons 'n vreemde en sterk verwantskap te gee. Die dasse van mev. Leslie-Smith het vir haar die geselskap van baie gaste gebring wat graag hierdie seldsame wesens van naby wou sien, maar ook die geselskap van wilde diere wat verkies om tyd by haar huis deur te bring. Vanoggend, toe ek die voerders in my tuin volgemaak het, het 'n trop klein gangetjies in die heinings rondgespring terwyl drie baaie met verwagting op die dakrand bo -op gestaan ​​het. Een kyk af na my, skud sy sagte grys vere en gaap, en ek gaap ook in 'n oomblik van aansteeklike gemeenskap. Die voëls wat kies om na my tuin te kom, maak my huis 'n minder eensame plek. En dit is die rede waarom baie van ons diere voer - nie net omdat dit bevredigend is om te voel dat ons hulle gehelp het nie, maar omdat dit ons omring met wesens wat ons ken, in staat is om bande met ons te sluit, ons beskou het as deel van hul wêreld.
Die Nuwe Duitse antisemitisme
Vir die geskatte 200 000 Jode van die land wek nuwe vorme van ou haat vrees op.
Solomon Michalski tuis in Berlyn. Krediet. Joakim Eskildsen/Instituut, vir The New York Times
O Een van Wenzel Michalski se vroeë herinneringe aan sy grootwordjare in die sewentigerjare in Suid -Duitsland was van sy pa, Franz, wat hom raad gegee het: "Moenie vir iemand vertel dat jy 'n Jood is nie." Franz en sy ma en sy boetie het die Holocaust oorleef deur oor dele van Oos- en Sentraal-Europa te reis om vir die Gestapo weg te kruip, en na die oorlog suggereer sy ervarings terug in Duitsland dat, hoewel die Nazi's verslaan is, die anti- Semitisme wat eie was aan hul ideologie, het dit nie gedoen nie. Dit het Franz duidelik geword toe sy leermeesters in Berlyn 'n kwaai blik op hom gooi toe Joodse karakters - soos Shylock in "The Merchant of Venice" - in die literatuur verskyn. 'Eh, Michalski, dit het presies op u betrekking,' onthou hy, 'n onderwyser wat hom deur 'n gebalde glimlag vertel. Baie jare later, toe hy as veevoerhandelaar in Hamburg gewerk het, het hy nie vir vriende vertel dat hy 'n Jood was nie en het hy sy tong gehou toe hy hoor hoe hulle antisemitiese opmerkings maak. En so het Franz vir sy seun Wenzel gesê dat dit vir hom makliker sou gaan as hy stilbly oor Joods wees. 'Op die oomblik dat u dit sê, sal dinge baie ongemaklik raak.'
As tiener het Wenzel die advies van sy vader verontagsaam en 'n goeie vriend daarvan vertel. Dié vriend vertel vinnig vir sy ma, en die volgende keer dat Wenzel haar sien, reageer sy taamlik sterk, omhels hom en soen sy gesig: 'Wenzel! Ag, my Wenzel! " Wenzel, nou 'n stewige, bebaarde 56-jarige, onthou die oomblik vir my op 'n onlangse Saterdagmiddag. Hy verhef sy stem terwyl hy haar naboots: "Julle mense! Jy is die slimste! Die sensitiefste! Julle is die beste pianiste ter wêreld! En die beste digters! " Weer in sy normale stem voeg hy by: 'Toe verstaan ​​ek wat my pa bedoel.'
Wenzel Michalski is nou die direkteur van Human Rights Watch vir Duitsland. Hy en sy vrou, Gemma, 'n uittredende Britse expat, woon in 'n grot woonstelgebou in die weste van Berlyn. In hul kombuis het Gemma vir my gesê dat sy, nadat sy in 1989 in Duitsland aangekom het, dikwels 'n vreemde verdedigingsreaksie gekry het toe sy vir mense gesê het dat sy 'n Jood was, dat sy vir haar sou sê dat hulle nie verantwoordelik was vir die Holocaust nie, of dat hulle hul grootouers sou verdedig dat hulle nie dit gepleeg het. En om gesprekke soos hierdie te vermy, het sy ook stilgebly oor Joodse wees.
Onlangs het die jongste seun van die Michalskis die derde generasie van die gesin geword wat geleer het dat dit probleme kan veroorsaak om vir mense te vertel dat hy 'n Jood is. Die seun - wie se ouers gevra het dat hy met een van sy middelname, Salomo, genoem word om sy privaatheid te beskerm - het 'n Joodse laerskool in Berlyn bygewoon. Maar hy wou nie vir altyd in so 'n homogene skool bly nie, so net voor hy 14 geword het, het hy oorgegaan na 'n openbare skool wat verteenwoordigend was van Duitsland se nuwe diversiteit - 'n plek, soos Gemma dit beskryf het, waar hy 'kon vriende met name soos Hassan en Ahmed. "
Dit lyk asof die eerste paar dae goed gaan. Solomon, 'n vriendelike kind met 'n maklike glimlag, het 'n band met 'n klasmaat gehad oor hul algemene liefde vir rapmusiek. Daardie klasmaat het hom voorgestel aan 'n Duits-Turkse rapper wat sou rapper oor "Allah en dinge", het Solomon vir my gesê. In ruil daarvoor stel hy die klasmaat bekend aan Amerikaanse en Britse rap. Salomo het die gevoel gehad dat hulle uiteindelik beste vriende sou word. Op die vierde dag, toe Salomo in die etiese klas was, het die onderwysers die studente gevra by watter aanbiddingshuise hulle was. Een student het 'n moskee genoem. 'N Ander het 'n kerk genoem. Salomo steek sy hand op en sê dat hy in 'n sinagoge was. Daar was 'n vreemde stilte, onthou Salomo later. Een onderwyser het gevra hoe hy 'n sinagoge teëgekom het.
'Almal was geskok, veral die onderwysers,' het Solomon my later van hierdie oomblik vertel. Na die klas het 'n onderwyser vir Salomo gesê dat hy 'baie dapper' is. Salomo was verbouereerd. Soos Gemma verduidelik: "Hy het nie geweet dat jy dit nie vir iemand wil vertel nie."
Die volgende dag bring Salomo brownies skool toe vir sy verjaardag. Hy het hulle tydens die middagete uitgedeel toe die seuntjie wat hy gehoop het sy beste vriend sou wees, hom meedeel dat daar baie Moslem -studente by die skool was wat die woord "Jood" as 'n belediging gebruik het. Salomo het gewonder of sy vriend homself in hierdie kategorie ingesluit het, en daarom het hy na skool gevra om verduideliking. Die seuntjie het sy arm om Salomo se skouers gesit en dit vir hom gesê, alhoewel hy 'n 'regte' is baba" - Koerdiese sleng vir" baas " - hulle kon nie vriende wees nie, want Jode en Moslems kon nie vriende wees nie. Die klasmaat het daarna 'n reeks antisemitiese opmerkings afgemaak, volgens Solomon: dat Jode moordenaars is, wat net in geld belangstel.
Gedurende die volgende paar maande is Salomo op 'n toenemend aggressiewe manier geboelie. Op 'n dag het hy teruggekeer huis toe met 'n groot kneusplek van 'n vuis op die rug. By 'n ander geleentheid loop Solomon huis toe en stop by 'n bakkery. Toe hy na vore kom, vind hy een van sy pynigers wat hom soos 'n handwapen na hom wys. Salomo se hart jaag. Die seuntjie trek die sneller. Klik. Die geweer blyk 'n vals te wees. Maar dit het Salomo die skrik van sy lewe gegee.
Toe Salomo sy ouers die eerste keer van die afknouery vertel, besluit hulle om dit in 'n onderrigmoment te verander. Hulle het gereël dat Wenzel se pa die skool besoek om sy verhaal oor die ontsnapping uit die Gestapo te vertel. Maar die afknouery het vererger, het Gemma vir my gesê, en hulle het gevoel dat die skool nie naastenby genoeg gedoen het om die probleem die hoof te bied nie. Die Michalskis het hul verhaal in 2017 openbaar gemaak en dit met media gedeel om dit wat hulle as 'n broodnodige bespreking oor antisemitisme in Duitse skole beskou het, aan te wakker. Sedertdien het tientalle gevalle van antisemitiese afknouery in skole aan die lig gekom, waaronder een geval verlede jaar by die Duits-Amerikaanse skool waar my eie seun die eerste graad bywoon, waarin studente volgens plaaslike nuusberigte 'n negende gepynig het gradering, vir maande, sing hy dinge soos "Op pad na Auschwitz in 'n goederetrein." Onder kritiek vir die hantering van die saak, het die administrasie 'n verklaring uitgereik waarin gesê word dat hulle die skool se aanvanklike reaksie betreur, maar dat hy optree en 'intensiewe gesprekke' met die onderwyspersoneel voer.
Die skoolhoof van Solomon se skool het in 'n onderhoud met die Duitse koerant Die Welt ook gesê dat sy skool 'n gesamentlike poging aangewend het om die probleem op te los. Toe die verslaggewer hom vra of die afknouery die 'onreflektiewe gedrag van jeugdiges' of 'gewortelde antisemitisme' illustreer, het die skoolhoof stilgehou en gesê dat dit 'n 'baie gevaarlike' vraag is, maar dan geantwoord: 'Dit is heel moontlik dat antisemitisme is die motief. Maar ons kan nie in die koppe van hierdie studente kyk nie. " (Op 'n kommentaar gevra, het 'n verteenwoordiger van die departement van onderwys van die jeug en gesinne van die Berlynse senaat, wat toesig hou oor die openbare skole in Berlyn, gesê dat dit maatreëls teen diskriminasie ingestel het, soos opleidingskursusse en werkswinkels vir studente en fakulteite.)
Vir die Michalskis was dit 'n bewys dat die Duitse samelewing ná die oorlog nooit werklik met antisemitisme gereken het nie. Duitsland het sinagoges herstel en gedenktekens gebou vir die slagoffers van die Holocaust, het Wenzel gesê: 'Vir baie gewone mense in die middelklas beteken dit:' Ons het dit gedoen. Ons het met antisemitisme te doen gekry. 'Maar niemand het dit regtig binne die gesinne hanteer nie. Die groot, harde, pynlike vrae is nooit gevra nie. " Volgens Wenzel het die Moslemstudente wat sy kind geteister het, opgetree in 'n omgewing wat reeds vol inheemse antisemitisme was. 'Baie konserwatiewe politici sê nou:' O, die Moslems voer hul antisemitisme in na ons wonderlike, antisemitiese kultuur ',' het hy gesê. 'Dit is 'n bul. Hulle probeer dit politiseer. "
Joodse lewe in Duitsland was nooit heeltemal geblus nie. Na die Nazi -volksmoord op ses miljoen Jode, het ongeveer 20.000 Joodse ontheemdes uit Oos -Europa hulle permanent in Wes -Duitsland gevestig en by 'n onbekende aantal van die ongeveer 15.000 oorlewende Duitse Jode aangesluit wat ná die oorlog nog in die land gebly het. Die nuwe Duitse politieke klas verwerp, in toesprake en in die wet, die hondsdol antisemitisme wat vir Nazisme gegrond was-maatreëls wat nie net moreel noodsaaklik is nie, maar ook noodsaaklik is om Duitse legitimiteit op die internasionale verhoog te herstel. Hierdie verandering weerspieël egter nie noodwendig 'n onmiddellike omskakeling in jarelange antisemitiese houdings ter plaatse nie. In die daaropvolgende dekades het 'n begeerte onder baie Duitsers om die skuld vir die Holocaust af te lei of te onderdruk, gelei tot 'n nuwe vorm van antipatie teenoor Jode-'n verskynsel wat bekend staan ​​as 'sekondêre antisemitisme', waarin Duitsers Jode ontferm vir hulle aan hul skuld te herinner, die slagoffer- en oortreder se rolle om te keer. 'Dit lyk asof die Duitsers ons Auschwitz nooit sal vergewe nie', het Hilde Walter, 'n Duits-Joodse joernalis, in 1968 gesê.
Holocaust -herdenking in Wes -Duitsland het toenemend 'n aangeleentheid van die staat en burgerlike groepe geword, wat aanleiding gegee het tot 'n heersende erinnerungskultur, of 'kultuur van herinnering', wat vandag die prominentste geïllustreer word deur die Memorial for the Vermord Jode van Europa, 'n begraafplaas van 4,7 hektaar naby die Brandenburgerpoort in Berlyn, wat in 2005 ingehuldig is. As 'n internasionale model om die gruwels van die verlede die hoof te bied, is dit nie tuis universeel ondersteun nie. Volgens 'n opname van die Anti-Defamation League in 2015 glo 51 persent van die Duitsers dat dit "waarskynlik waar is" dat "Jode nog te veel praat oor wat met hulle gebeur het tydens die Holocaust". 30 persent stem saam met die stelling "Mense haat Jode as gevolg van die manier waarop Jode optree. "
Die reaksionêre, verregse alternatief vir Duitsland, oftewel AfD, het in 2017 vir die eerste keer die Duitse parlement binnegegaan-die derde grootste party geword-met 'n anti-immigrasie-, anti-Islam-platform, terwyl politici in die party ook gekant is Duitsland se herinneringskultuur. A.f.D. politici het Nazi -misdade gereeld gerelativeer om dit wat sommige van hulle 'n nasionale 'skuldskuld' noem, teen te werk. In 'n toespraak verlede Junie het een van die party se leiers, Alexander Gauland, na die Nazi -tydperk verwys as 'slegs 'n voëlkak in meer as 1 000 jaar suksesvolle Duitse geskiedenis'.
Sowat 200 000 Jode woon in Duitsland, 'n nasie van 82 miljoen mense, en baie is toenemend bang. In 'n 2018-opname van die Europese Unie onder Europese Jode, beskryf 85 persent van die respondente in Duitsland antisemitisme as 'n 'baie groot' of 'redelik groot' probleem. 89 persent het gesê dat die probleem die afgelope vyf jaar erger geword het. Algehele gerapporteerde antisemitiese misdade in Duitsland het verlede jaar met byna 20 persent toegeneem tot 1 799, terwyl gewelddadige antisemitiese misdade met ongeveer 86 persent gestyg het, tot 69. Polisiestatistieke skryf 89 persent van alle antisemitiese misdade toe aan regse ekstremiste, maar Joodse gemeenskapsleiers betwis die statistiek, en baie Duitse Jode beskou die aard van die bedreiging baie meer uiteenlopend. Bietjie meer as die helfte van Duitsland se Joodse respondente aan die E.U. Die opname het gesê dat hulle die afgelope vyf jaar regstreeks antisemitiese teistering ondervind het, en dat 41 % die oortreder van die ernstigste voorval as 'iemand met 'n Moslem-ekstremistiese siening' beskou het.
Vrees binne die Joodse gemeenskap vir wat sommige noem "ingevoerde antisemitisme" of "Moslem-antisemitisme" wat immigrante uit die Midde-Ooste na die land gebring het en dikwels verstrik geraak het met die konflik tussen Israel en die Palestyne, het na 2000 ontstaan, toe tydens die Palestynse opstand, bekend as die Tweede Intifada, was 'n golf van anti-Joodse aanvalle wat oor dele van Europa woed. Die grootskaalse toestroming van vlugtelinge na Duitsland soos lande soos Sirië en Irak in Duitsland wat in 2015 begin het, het kommer verder aangewakker. Te midde van die vroeë golf van trots het baie Duitsers gevoel oor die verwelkoming van vlugtelinge, het Josef Schuster, die hoof van die Sentrale Raad vir Jode in Duitsland, die land se grootste Joodse organisasie, versigtig aangespoor. 'Baie van die vlugtelinge vlug uit die terreur van die Islamitiese Staat en wil in vrede en vryheid lewe, maar hulle kom terselfdertyd uit kulture waarin haat teenoor Jode en onverdraagsaamheid 'n integrale deel is,' het hy aan 'n verslaggewer gesê. Die Welt.
Jeug (1844–1868) Redigeer
Gebore op 15 Oktober 1844, het Nietzsche grootgeword in die stad Röcken (nou deel van Lützen), naby Leipzig, in die Pruisiese provinsie Sakse.Hy is vernoem na koning Friedrich Wilhelm IV van Pruise, wat 49 geword het op die dag van Nietzsche se geboorte (Nietzsche het later sy middelnaam Wilhelm laat val).  Nietzsche se ouers, Carl Ludwig Nietzsche (1813–1849), 'n Lutherse predikant en voormalige leraar en Franziska Nietzsche (née Oehler) (1826–1897), getroud in 1843, die jaar voor hul seun se geboorte. Hulle het twee ander kinders gehad: 'n dogter, Elisabeth Förster-Nietzsche, gebore in 1846 en 'n tweede seun, Ludwig Joseph, gebore in 1848. Nietzsche se pa sterf aan 'n breinkwaal in 1849 Ludwig Joseph sterf ses maande later op tweejarige ouderdom.  Die gesin verhuis daarna na Naumburg, waar hulle by Nietzsche se ouma aan moederskant en sy pa se twee ongetroude susters woon. Na die dood van Nietzsche se ouma in 1856, verhuis die gesin na hul eie huis, nou Nietzsche-Haus, 'n museum en Nietzsche-studiesentrum.
Nietzsche het 'n seunskool en daarna 'n privaatskool bygewoon, waar hy bevriend geraak het met Gustav Krug en Wilhelm Pinder, wat almal uit hoogs gerespekteerde gesinne kom. Volgens akademiese rekords van een van die skole wat Nietzsche bygewoon het, het hy uitgeblink in die Christelike teologie.  [ beter bron nodig ]
In 1854 begin hy die Domgymnasium in Naumburg bywoon. Omdat sy vader vir die staat gewerk het (as predikant), het die nou-vaderlose Nietzsche 'n beurs aangebied om aan die internasionaal erkende Schulpforta te studeer (die bewering dat Nietzsche toegelaat is op grond van sy akademiese bevoegdheid, is ontken: sy grade was nie naby die top van die klas nie).  Hy studeer daar van 1858 tot 1864 en raak bevriend met Paul Deussen en Carl von Gersdorff. Hy het ook tyd gekry om aan gedigte en musikale komposisies te werk. Nietzsche het "Germania", 'n musiek- en letterkundeklub, gedurende sy somers in Naumburg gelei.  Op Schulpforta het Nietzsche 'n belangrike grondslag in tale gekry - Grieks, Latyn, Hebreeus en Frans - sodat hy belangrike primêre bronne kon lees  wat hy ook vir die eerste keer ondervind het van sy gesinslewe in 'n konserwatiewe omgewing in 'n klein stad. Sy eindeksamen-eksamens in Maart 1864 toon 'n 1 in Godsdiens en Duits 'n 2a in Grieks en Latyn 'n 2b in Frans, Geskiedenis en Fisika en 'n "gebrekkige" 3 in Hebreeus en Wiskunde. 
Terwyl hy op Schulpforta was, het Nietzsche onderwerpe gevolg wat as onbetaamlik beskou is. Hy maak kennis met die werk van die destyds byna onbekende digter Friedrich Hölderlin, noem hom "my gunsteling digter" en skryf 'n opstel waarin hy sê dat die gekke digter sy bewussyn verhoog tot "die mees verhewe idealiteit".  Die onderwyser wat die opstel reggestel het, het 'n goeie punt gegee, maar het opgemerk dat Nietzsche hom in die toekoms met gesonder, duideliker en meer 'Duitse' skrywers moet bemoei. Boonop maak hy kennis met Ernst Ortlepp, 'n eksentrieke, godslasterlike en dikwels dronk digter wat weke later in 'n sloot dood aangetref is nadat hy die jong Nietzsche ontmoet het, maar wat Nietzsche moontlik aan die musiek en skryf van Richard Wagner voorgestel het.  Miskien onder die invloed van Ortlepp, keer hy en 'n student genaamd Richter dronk terug na die skool en kry 'n onderwyser, wat lei tot Nietzsche se degradering van die eerste in sy klas en die einde van sy status as prefek. 
Na sy afstudering in September 1864, , het Nietzsche teologie en klassieke filologie aan die Universiteit van Bonn begin studeer in die hoop om predikant te word. Vir 'n kort tydjie word hy en Deussen lid van die Burschenschaft Frankonia. Na een semester (en tot woede van sy ma) het hy sy teologiese studie gestaak en sy geloof verloor.  Reeds in sy opstel "Fate and History" uit 1862, het Nietzsche aangevoer dat historiese navorsing die sentrale leerstellings van die Christendom in diskrediet bring, , maar David Strauss se Die lewe van Jesus dit blyk ook 'n diepgaande uitwerking op die jong man te hê.  Boonop Ludwig Feuerbach's Die essensie van die Christendom het die jong Nietzsche beïnvloed met sy argument dat mense God geskep het, en nie andersom nie.  In Junie 1865, op 20 -jarige ouderdom, skryf Nietzsche 'n brief aan sy suster Elisabeth, wat baie godsdienstig was, oor sy geloofsverlies. Hierdie brief bevat die volgende stelling:
Daarom skei die maniere: as u wil strewe na gemoedsrus en plesier, glo dan as u 'n liefhebber van die waarheid wil wees, vra dit dan. 
Nietzsche konsentreer daarna op die bestudering van filologie onder professor Friedrich Wilhelm Ritschl, wat hy in 1865 na die Universiteit van Leipzig volg.  Daar raak hy goeie vriende met sy medestudent Erwin Rohde. Nietzsche se eerste filologiese publikasies verskyn kort daarna.
In 1865 bestudeer Nietzsche die werke van Arthur Schopenhauer deeglik. Hy het die ontwaking van sy filosofiese belang te danke aan die lees van Schopenhauer Die wêreld as wil en voorstelling en het later erken dat Schopenhauer een van die min denkers was wat hy respekteer, en het die opstel "Schopenhauer as opvoeder" in die Ontydige meditasies aan hom.
In 1866 lees hy Friedrich Albert Lange s'n Geskiedenis van materialisme. Lange se beskrywings van Kant se anti-materialistiese filosofie, die opkoms van die Europese materialisme, die toenemende besorgdheid van Europa oor die wetenskap, Charles Darwin se evolusieteorie en die algemene rebellie teen tradisie en gesag het Nietzsche baie geboei. Nietzsche sou uiteindelik argumenteer oor die onmoontlikheid van 'n evolusionêre verduideliking van die menslike estetiese sin. 
In 1867 teken Nietzsche aan vir 'n jaar van vrywillige diens by die Pruisiese artilleriedivisie in Naumburg. Hy word beskou as een van die beste ruiters onder sy mede -rekrute, en sy offisiere het voorspel dat hy binnekort die rang van kaptein sou bereik. Maar in Maart 1868, terwyl hy in die saal van sy perd spring, slaan Nietzsche sy bors teen die houer en skeur twee spiere aan sy linkerkant, wat hom uitgeput laat en maande lank nie kan loop nie.   Gevolglik het hy weer sy aandag op sy studies gevestig en dit in 1868 voltooi. Nietzsche ontmoet ook Richard Wagner vir die eerste keer later daardie jaar. 
Professor te Basel (1869–1878) Redigeer
In 1869, met die steun van Ritschl, ontvang Nietzsche 'n aanbod om professor in klassieke filologie aan die Universiteit van Basel in Switserland te word. Hy was slegs 24 jaar oud en het nie sy doktorsgraad voltooi nie en ook nie 'n onderwyssertifikaat ("habilitasie") ontvang nie. Hy het in Maart 1869, met die steun van Ritschl, 'n eredoktorsgraad aan die Universiteit van Leipzig toegeken. 
Ondanks sy aanbod wat gekom het op 'n tydstip toe hy dit oorweeg om filologie vir die wetenskap op te gee, het hy aanvaar.  Tot op hede is Nietzsche nog steeds een van die jongste van die vaste professore in die klassieke klas. 
Nietzsche se geprojekteerde doktorale proefskrif, "Bydrae tot die studie en die kritiek op die bronne van Diogenes Laertius" ("Beiträge zur Quellenkunde und Kritik des Laertius Diogenes"), ondersoek die oorsprong van die idees van Diogenes Laërtius.  Alhoewel dit nooit ingedien is nie, is dit later gepubliseer as 'n gratulationsschrift ('gelukwensende publikasie') in Basel.  [ii]
Voordat Nietzsche na Basel verhuis, het hy afstand gedoen van sy Pruisiese burgerskap: vir die res van sy lewe het hy amptelik staatloos gebly.  
Nietemin dien Nietzsche in die Pruisiese magte tydens die Frans-Pruisiese Oorlog (1870–1871) as 'n mediese ordelike. In sy kort tyd in die weermag het hy baie beleef en was hy getuie van die traumatiese gevolge van die geveg. Hy het ook difterie en dysenterie opgedoen.  Walter Kaufmann bespiegel dat hy moontlik ook syfilis by 'n bordeel opgedoen het saam met sy ander infeksies.   By sy terugkeer na Basel in 1870 het Nietzsche die vestiging van die Duitse Ryk en die daaropvolgende beleid van Otto von Bismarck waargeneem as 'n buitestaander en met 'n mate van skeptisisme rakende hul egtheid. Sy inhuldigingslesing aan die universiteit was "Homer en Klassieke Filologie". Nietzsche ontmoet ook Franz Overbeck, 'n professor in teologie wat sy hele lewe lank sy vriend gebly het. Afrikan Spir, 'n min bekende Russiese filosoof wat verantwoordelik was vir die 1873 Gedagte en werklikheid en die kollega van Nietzsche, die beroemde historikus Jacob Burckhardt, wie se lesings Nietzsche gereeld bygewoon het, het 'n beduidende invloed op hom begin uitoefen. 
Nietzsche het Richard Wagner reeds in 1868 in Leipzig ontmoet en later Wagner se vrou, Cosima. Nietzsche het baie bewonder en tydens sy tyd in Basel gereeld Wagner se huis in Tribschen in Luzern besoek. Die Wagners het Nietzsche in hul mees intieme kring gebring - waaronder Franz Liszt, van wie Nietzsche in die volksmond beskryf het: "Liszt of die kuns om vroue te volg!"  Nietzsche geniet die aandag wat hy aan die begin van die Bayreuth -fees gegee het. In 1870 gee hy Cosima Wagner die manuskrip van "The Genesis of the Tragic Idea" as 'n verjaardaggeskenk. In 1872 publiseer Nietzsche sy eerste boek, Die geboorte van tragedie. Sy kollegas in sy vakgebied, insluitend Ritschl, het egter min entoesiasme uitgespreek oor die werk waarin Nietzsche die klassieke filologiese metode vermy het ten gunste van 'n meer spekulatiewe benadering. In sy polemiek Filologie van die toekoms, Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff demp die ontvangs van die boek en verhoog die bekendheid daarvan. In reaksie hierop het Rohde (toe 'n professor in Kiel) en Wagner tot Nietzsche se verdediging gekom. Nietzsche het vrylik opgemerk oor die isolasie wat hy in die filologiese gemeenskap gevoel het en het sonder sukses probeer om na 'n pos in die filosofie in Basel oor te gaan.
In 1873 begin Nietzsche notas ophoop wat postuum gepubliseer sou word as Filosofie in die tragiese tydperk van die Grieke. Tussen 1873 en 1876 publiseer hy vier afsonderlike lang essays: "David Strauss: die belyder en die skrywer", "Oor die gebruik en misbruik van geskiedenis vir die lewe", "Schopenhauer as opvoeder" en "Richard Wagner in Bayreuth". Hierdie vier verskyn later in 'n versamelde uitgawe onder die titel Ontydige meditasies. Die essays deel die oriëntasie van 'n kultuurkritiek, wat die ontwikkelende Duitse kultuur wat deur Schopenhauer en Wagner voorgestel is, uitdaag. Gedurende hierdie tyd in die kring van die Wagners ontmoet hy Malwida von Meysenbug en Hans von Bülow. Hy het ook 'n vriendskap begin met Paul Rée, wat hom in 1876 beïnvloed het om die pessimisme in sy vroeë geskrifte af te maak. Hy was egter diep teleurgesteld oor die Bayreuth -fees van 1876, waar die banaliteit van die vertonings en basiness van die publiek hom afgeweer het. Hy is ook vervreem deur Wagner se verdediging van die "Duitse kultuur", wat Nietzsche 'n teenstrydigheid in terme sowel as Wagner se viering van sy roem onder die Duitse publiek gevoel het. Dit alles het bygedra tot sy daaropvolgende besluit om hom van Wagner te distansieer.
Met die publikasie in 1878 van Menslik, te menslik ('n boek met aforismes wat wissel van metafisika tot moraliteit tot godsdiens), het 'n nuwe styl van Nietzsche se werk duidelik geword, sterk beïnvloed deur Afrikan Spir Gedagte en werklikheid  en reageer teen die pessimistiese filosofie van Wagner en Schopenhauer. Nietzsche se vriendskap met Deussen en Rohde het ook afgekoel. In 1879, na 'n beduidende agteruitgang in die gesondheid, moes Nietzsche bedank by Basel. Sedert sy kinderjare het verskeie ontwrigtende siektes hom geteister, waaronder oomblikke van kortsigtigheid wat hom byna blind gelaat het, migraine -hoofpyn en gewelddadige spysvertering. Die ryongeluk en siektes van 1868 in 1870 het moontlik hierdie aanhoudende toestande vererger, wat hom gedurende sy jare in Basel steeds geraak het, wat hom gedwing het om langer en langer vakansie te neem totdat gereelde werk onprakties geword het.
Onafhanklike filosoof (1879–1888) Redigeer
Nietzsche het van sy pensioen van Basel en hulp van vriende gereis en gereeld gereis om 'n klimaat te vind wat sy gesondheid bevorderlik was en het tot 1889 as onafhanklike skrywer in verskillende stede gewoon. Hy was baie somers in Sils Maria naby St. Moritz in Switserland. Hy het sy winters deurgebring in die Italiaanse stede Genua, Rapallo en Turyn en die Franse stad Nice. In 1881, toe Frankryk Tunisië beset, was hy van plan om na Tunis te reis om Europa van buite af te sien, maar laat vaar later die idee, waarskynlik om gesondheidsredes.  Nietzsche keer af en toe terug na Naumburg om sy gesin te besoek, en veral gedurende hierdie tyd het hy en sy suster herhaaldelike periodes van konflik en versoening beleef.
Terwyl hy in Genua was, het Nietzsche se gebrekkige sig hom daartoe gelei om die gebruik van tikmasjiene te ondersoek om aan te hou skryf. Dit is bekend dat hy die Hansen Writing Ball, 'n kontemporêre tikmasjien, probeer het. Uiteindelik het 'n oud -student van hom, Heinrich Köselitz of Peter Gast, 'n privaat sekretaris van Nietzsche geword. In 1876 het Gast die gekrapte, byna onleesbare handskrif van Nietzsche se eerste keer saam met Richard Wagner in Bayreuth getranskribeer.  Daarna transkribeer en proeflees hy die galeie vir byna al die werk van Nietzsche. By ten minste een geleentheid, op 23 Februarie 1880, het die gewoonlik arme Gast 200 punte van hul gemeenskaplike vriend, Paul Rée, ontvang.  Gast was een van die min vriende wat Nietzsche toegelaat het om hom te kritiseer. In die mees entoesiasties reageer op Ook Sprach Zarathustra ('So het Zarathustra gepraat'), Het Gast dit wel nodig gevind om daarop te wys dat dit wat beskryf word as "oorbodige" mense in werklikheid baie nodig is. Hy het verder die aantal mense gelys waarop Epicurus byvoorbeeld moes staatmaak vir sy eenvoudige dieet van bokkaas. 
Tot aan die einde van sy lewe het Gast en Overbeck deurgaans getroue vriende gebly. Malwida von Meysenbug het selfs buite die Wagner -kring soos 'n moederlike beskermheer gebly. Gou het Nietzsche kontak gemaak met die musiek-kritikus Carl Fuchs. Nietzsche het aan die begin van sy produktiefste tydperk gestaan. Begin met Menslik, te menslik in 1878 publiseer Nietzsche elke jaar een boek of hoofafdeling van 'n boek tot 1888, sy laaste skryfjaar daardie jaar, voltooi hy vyf.
In 1882 publiseer Nietzsche die eerste deel van Die gay wetenskap. Daardie jaar ontmoet hy ook Lou Andreas-Salomé,  deur Malwida von Meysenbug en Paul Rée.
Salomé se ma het haar na Rome geneem toe Salomé 21 was. By 'n literêre salon in die stad het Salomé kennis gemaak met Paul Rée. Rée het met haar 'n huwelik voorgestel, maar sy het in plaas daarvan voorgestel dat hulle saam as 'broer en suster' moet woon en studeer, saam met 'n ander man vir 'n geselskap, waar hulle 'n akademiese gemeente sal stig.  Rée aanvaar die idee en stel voor dat sy vriend Nietzsche by hom aansluit. Die twee ontmoet Nietzsche in Rome in April 1882, en daar word vermoed dat Nietzsche onmiddellik verlief geraak het op Salomé, soos Rée gedoen het. Nietzsche het Rée gevra om 'n huwelik met Salomé voor te stel, wat sy verwerp het. Sy was geïnteresseerd in Nietzsche as 'n vriend, maar nie as 'n man nie.  Nietzsche was nietemin tevrede om saam met Rée en Salomé saam te toer deur Switserland en Italië om hul gemeente te beplan. Die drie het saam met Salomé se ma deur Italië gereis en oorweeg waar hulle hul 'Winterplan' -gemeente gaan oprig. Hulle was van plan om hul gemeente in 'n verlate klooster op te rig, maar daar is geen geskikte plek gevind nie. Op 13 Mei, in Luzern, toe Nietzsche alleen saam met Salomé was, het hy weer ernstig met haar voorgestel, wat sy verwerp het. Hy was nietemin bly om voort te gaan met die planne vir 'n akademiese gemeente.  Nadat sy die situasie ontdek het, het Nietzsche se suster Elisabeth vasbeslote geraak om Nietzsche van die 'immorele vrou' weg te kry.  Nietzsche en Salomé was die somer saam in Tautenburg in Thüringen, dikwels met Nietzsche se suster Elisabeth as begeleier. Salomé berig dat hy haar by drie afsonderlike geleenthede gevra het om met hom te trou en dat sy geweier het, hoewel die betroubaarheid van haar verslae van gebeure twyfelagtig is.  By aankoms in Leipzig, (Duitsland) in Oktober, het Salomé en Rée van Nietzsche geskei na 'n uitval tussen Nietzsche en Salomé, waarin Salomé geglo het dat Nietzsche desperaat verlief was op haar.
Terwyl die drie in Oktober 1882 'n aantal weke saam in Leipzig deurgebring het, het Rée en Salomé die daaropvolgende maand Nietzsche laat vaar en na Stibbe (vandag Zdbowo in Pole) vertrek  sonder dat hulle van plan was om weer te ontmoet. Nietzsche verval gou in 'n tydperk van geestelike angs, hoewel hy aan Rée aanhou skryf en sê: "Ons sal mekaar af en toe sien, nie waar nie?"  By latere beskuldigings sou Nietzsche by afsonderlike geleenthede die mislukking in sy pogings om Salomé op Salomé, Rée, en die intriges van sy suster (wat briewe aan die families van Salomé en Rée geskryf het om die planne vir die gemeente). Nietzsche het oor die saak in 1883 geskryf dat hy nou 'egte haat vir my suster' voel. 
Te midde van hernieude siektetoestande, wat in byna isolasie geleef het nadat hy met sy ma en suster oor Salomé geraak het, vlug Nietzsche na Rapallo, waar hy die eerste deel van Ook Sprach Zarathustra in net tien dae.
Teen 1882 neem Nietzsche groot hoeveelhede opium, maar hy sukkel nog steeds om te slaap.  In 1883, terwyl hy in Nice bly, skryf hy sy eie voorskrifte vir die kalmeermiddel chloorhidraat, en onderteken dit "Dr. Nietzsche". 
Hy het van die invloed van Schopenhauer afgewyk, en nadat hy sy sosiale bande met Wagner verbreek het, het Nietzsche min vriende oor. Nou, met die nuwe styl van Zarathustra, het sy werk nog meer vervreemdend geword, en die mark het dit slegs ontvang in die mate wat beleefdheid vereis. Nietzsche herken dit en handhaaf sy eensaamheid, hoewel hy gereeld kla. Sy boeke bly grootliks onverkoop. In 1885 het hy slegs 40 eksemplare van die vierde deel van Zarathustra en het 'n fraksie daarvan onder goeie vriende versprei, waaronder Helene von Druskowitz.
In 1883 het hy probeer om 'n dosentpos aan die Universiteit van Leipzig te bekom. Volgens 'n brief wat hy aan Peter Gast geskryf het, was dit te wyte aan sy 'houding teenoor die Christendom en die konsep van God'. 
In 1886 breek Nietzsche met sy uitgewer Ernst Schmeitzner, walglik oor sy antisemitiese opinies. Nietzsche beskou sy eie geskrifte as "heeltemal begrawe en in hierdie antisemitiese storting" van Schmeitzner-om die uitgewer te assosieer met 'n beweging wat deur elke verstandige verstand "heeltemal met koue minagting verwerp moet word".  Daarna druk hy Verby goed en kwaad op eie koste.Hy verwerf ook die publikasieregte vir sy vroeëre werke en gee die volgende jaar tweede uitgawes van Die geboorte van tragedie, Menslik, te menslik, Dagbreek, en van Die gay wetenskap met nuwe voorwoorde wat die liggaam van sy werk in 'n meer samehangende perspektief plaas. Daarna het hy sy werk vir 'n tyd lank as voltooi gesien en gehoop dat daar binnekort 'n leserspubliek sou ontstaan. Trouens, die belangstelling in Nietzsche se denke het op hierdie tydstip toegeneem, al was dit vir hom taamlik stadig en skaars waarneembaar. Gedurende hierdie jare ontmoet Nietzsche Meta von Salis, Carl Spitteler en Gottfried Keller.
In 1886 trou sy suster Elisabeth met die antisemietiese Bernhard Förster en reis na Paraguay om Nueva Germania, 'n "Germaanse" kolonie te stig   Deur middel van korrespondensie het Nietzsche se verhouding met Elisabeth voortgegaan deur siklusse van konflik en versoening, maar hulle ontmoet mekaar weer eers na sy ineenstorting. Hy het gereeld pynlike aanvalle van die siekte ondergaan, wat langdurige werk onmoontlik gemaak het.
In 1887 skryf Nietzsche die polemiek Oor die genealogie van moraliteit. Gedurende dieselfde jaar het hy die werk van Fjodor Dostojevski teëgekom, aan wie hy onmiddellik verwant was.  Hy het ook briewe gewissel met Hippolyte Taine en Georg Brandes. Brandes, wat in die 1870's die filosofie van Søren Kierkegaard begin leer het, het aan Nietzsche geskryf om hom te vra om Kierkegaard te lees, waarop Nietzsche geantwoord het dat hy na Kopenhagen sou kom en saam met hom Kierkegaard sou lees. Maar voordat Nietzsche hierdie belofte nakom, het hy te ver in die siekte beland. Aan die begin van 1888 het Brandes een van die eerste lesings oor Nietzsche se filosofie in Kopenhagen gelewer.
Alhoewel Nietzsche vroeër aan die einde van Oor die genealogie van moraliteit 'n nuwe werk met die titel Die wil tot mag: poging tot 'n herwaardering van alle waardesDit lyk asof hy hierdie idee laat vaar het en eerder 'n paar van die konsepgedeeltes gebruik het om op te stel Skemering van die afgode en Die Antichris in 1888. 
Sy gesondheid het verbeter en hy het die somer in 'n goeie toestand deurgebring. In die herfs van 1888 het sy geskrifte en briewe 'n hoër skatting van sy eie status en 'lot' begin toon. Hy het die toenemende reaksie op sy geskrifte egter oorskat, veral op die onlangse polemiek, Die saak van Wagner. Op sy 44ste verjaardag, nadat hy klaar was Skemering van die afgode en Die Antichris, besluit hy om die outobiografie te skryf Ecce Homo. In sy voorwoord - wat daarop dui dat Nietzsche deeglik bewus was van die interpretatiewe probleme wat sy werk sou meebring - verklaar hy: "Luister na my, want ek is so 'n en so 'n mens. Vergeet my bo alles nie as iemand anders nie."  In Desember begin Nietzsche 'n korrespondensie met August Strindberg en dink dat hy, kort van 'n internasionale deurbraak, sou probeer om sy ouer geskrifte by die uitgewer terug te koop en in ander Europese tale te laat vertaal. Boonop beplan hy die publikasie van die versameling Nietzsche contra Wagner en van die gedigte wat uit sy bundel bestaan Dionisiër-Dithyrambs.
Geestesongesteldheid en dood (1889–1900) Redigeer
Op 3 Januarie 1889 het Nietzsche 'n geestelike ineenstorting opgedoen.  Twee polisiemanne het hom genader nadat hy 'n openbare onrus in die strate van Turyn veroorsaak het. Wat gebeur het, is nog onbekend, maar 'n verhaal wat gereeld herhaal word, kort na sy dood, sê dat Nietzsche die slag van 'n perd aan die ander kant van die Piazza Carlo Alberto gesien het, na die perd gehardloop, sy arms om sy nek gegooi om dit te beskerm, stort toe op die grond neer.  
In die volgende paar dae het Nietzsche kort geskrifte gestuur - bekend as die Wahnzettel (letterlik "Delusion notes") - aan 'n aantal vriende, waaronder Cosima Wagner en Jacob Burckhardt. Die meeste van hulle was onderteken met 'Dionysus', hoewel sommige ook onderteken was 'der Gekreuzigte' wat 'die gekruisigde' beteken. Aan sy voormalige kollega Burckhardt het Nietzsche geskryf: 
Ek het Kajafas laat boei. Verlede jaar is ek ook op 'n baie uitgerekte manier deur die Duitse dokters gekruisig. Wilhelm, Bismarck en alle antisemiete afgeskaf.
Boonop beveel hy die Duitse keiser om na Rome te gaan om geskiet te word, en roep die Europese moondhede op om militêre stappe teen Duitsland te neem,  dat die pous in die gevangenis moet sit en dat hy, Nietzsche, die wêreld geskep het en in die proses om alle antisemiete dood te skiet. 
Op 6 Januarie 1889 toon Burckhardt die brief wat hy van Nietzsche aan Overbeck ontvang het, aan. Die volgende dag ontvang Overbeck 'n soortgelyke brief en besluit dat Nietzsche se vriende hom na Basel moet terugbring. Overbeck het na Turyn gereis en Nietzsche na 'n psigiatriese kliniek in Basel gebring. Teen daardie tyd verskyn Nietzsche ten volle in die greep van 'n ernstige geestesongesteldheid,  en sy ma Franziska besluit om hom onder die leiding van Otto Binswanger na 'n kliniek in Jena oor te plaas.  In Januarie 1889 gaan hulle voort met die beplande vrystelling van Skemering van die afgode, teen daardie tyd reeds gedruk en gebind. Van November 1889 tot Februarie 1890 het die kunshistorikus Julius Langbehn gepoog om Nietzsche te genees en beweer dat die metodes van die dokters ondoeltreffend was in die behandeling van Nietzsche se toestand.  Langbehn neem geleidelik groter beheer oor Nietzsche aan totdat sy geheimsinnigheid hom in diskrediet bring. In Maart 1890 het Franziska Nietzsche uit die kliniek verwyder en hom in Mei 1890 na haar huis in Naumburg gebring.  Gedurende hierdie proses het Overbeck en Gast oorweeg wat om te doen met Nietzsche se ongepubliseerde werke. In Februarie bestel hulle 'n private uitgawe van vyftig eksemplare van Nietzsche contra Wagner, maar die uitgewer C. G. Naumann het in die geheim honderd gedruk. Overbeck en Gast besluit om publikasie te weerhou Die Antichris en Ecce Homo vanweë hul meer radikale inhoud.  Nietzsche se ontvangs en erkenning geniet hul eerste oplewing. 
In 1893 het Nietzsche se suster Elisabeth teruggekeer van Nueva Germania in Paraguay na die selfmoord van haar man. Sy bestudeer Nietzsche se werke en neem stuk vir stuk beheer oor die publikasie daarvan. Overbeck is ontslaan en Gast werk uiteindelik saam. Na die dood van Franziska in 1897 woon Nietzsche in Weimar, waar Elisabeth vir hom sorg en besoekers toelaat, waaronder Rudolf Steiner (wat in 1895 geskryf het Friedrich Nietzsche: 'n vegter teen sy tyd, een van die eerste boeke waarin Nietzsche geprys word),  om haar nie -kommunikatiewe broer te ontmoet. Elisabeth het Steiner as tutor aangestel om haar te help om die filosofie van haar broer te verstaan. Steiner het die poging na slegs 'n paar maande laat vaar en verklaar dat dit onmoontlik was om haar iets van filosofie te leer. 
Nietzsche se geestesongesteldheid is oorspronklik gediagnoseer as tersiêre sifilis, in ooreenstemming met 'n heersende mediese paradigma van die tyd. Alhoewel die meeste kommentators [ who? ] beskou sy ineenstorting as nie verwant aan sy filosofie nie, Georges Bataille laat donker wenke ("'Mens incarnate' moet ook mal word")  en René Girard se nadoodse psigoanalise bied 'n aanbiddende wedywering met Richard Wagner.  Nietzsche het voorheen geskryf: 'Alle superieure manne wat onweerstaanbaar aangetrokke was om die juk van enige moraliteit af te gooi en nuwe wette op te stel, het, as hulle nie eintlik mal was nie, geen alternatief gehad as om hulself te maak of te maak asof hulle mal. " (Dagbreek, 14) Die diagnose van sifilis is sedertdien uitgedaag en 'n diagnose van "manies-depressiewe siekte met periodieke psigose gevolg deur vaskulêre demensie" is deur Cybulska voor Schain se studie gestel.   Leonard Sax het die stadige groei van 'n regsydige retro-orbitale meningioom voorgestel as 'n verklaring van Nietzsche se demensie  Orth and Trimble gepostuleerde frontotemporale demensie  terwyl ander navorsers 'n oorerflike beroerteversteuring genaamd CADASIL voorgestel het .  Vergiftiging deur kwik, 'n behandeling vir sifilis ten tyde van Nietzsche se dood,  is ook voorgestel. 
In 1898 en 1899 het Nietzsche minstens twee beroertes opgedoen. Hulle het hom gedeeltelik verlam, sodat hy nie kon praat of loop nie. Hy het waarskynlik in 1899 aan kliniese hemiparese/hemiplegie aan die linkerkant van sy liggaam gely. Nadat hy middel Augustus 1900 longontsteking opgedoen het, het hy gedurende die nag van 24-25 Augustus weer 'n beroerte gehad en is hy op 25 Augustus omstreeks middag dood.  Elisabeth laat hom begrawe langs sy vader by die kerk in Röcken Lützen. Sy vriend en sekretaris Gast het sy begrafnisrede gelewer en uitgeroep: "Heilig is u naam aan alle toekomstige geslagte!" 
Elisabeth Förster-Nietzsche saamgestel Die wil tot mag uit Nietzsche se ongepubliseerde notaboeke en dit postuum gepubliseer. Omdat sy suster die boek gereël het op grond van haar eie kombinasie van verskeie van die vroeë buitelyne van Nietzsche en vryhede met die materiaal geneem het, was die wetenskaplike konsensus dat dit nie die bedoeling van Nietzsche weerspieël nie. (Elisabeth het byvoorbeeld aforisme 35 van Die Antichris, waar Nietzsche 'n gedeelte van die Bybel herskryf het.) Inderdaad, Mazzino Montinari, die redakteur van Nietzsche se Nachlass, dit 'n vervalsing genoem.  Tog probeer die poging om Nietzsche se reputasie te red deur diskrediet Die wil tot mag lei dikwels tot skeptisisme oor die waarde van sy laat note, selfs van die geheel Nachlass. Mense vergeet dikwels die eenvoudige feit dat die Nachlass en Die wil tot mag is twee verskillende dinge. 
Burgerskap, nasionaliteit en etnisiteit Redigeer
Algemene kommentators en Nietzsche -geleerdes, of dit nou sy kulturele agtergrond of sy taal beklemtoon, noem Nietzsche oorweldigend as 'n 'Duitse filosoof'.     Ander gee hom nie 'n nasionale kategorie nie.    Duitsland was nog nie verenig tot 'n volkstaat nie, maar Nietzsche is gebore as 'n burger van Pruise, wat toe deel was van die Duitse Konfederasie.  Sy geboorteplek, Röcken, is in die moderne Duitse deelstaat Saksen-Anhalt. Toe hy sy pos in Basel aanvaar, het Nietzsche aansoek gedoen om sy Pruisiese burgerskap te vernietig.  Die amptelike herroeping van sy burgerskap kom in 'n dokument van 17 April 1869,  en vir die res van sy lewe het hy amptelik staatloos gebly.
Ten minste aan die einde van sy lewe het Nietzsche geglo dat sy voorouers Pools was.  Hy het 'n seëlring gedra met die Radwan -wapen, herlei na die Poolse adel van die Middeleeue  en die van "Nicki" van die Poolse adellike (szlachta) familie wat die wapen dra.   Gotard Nietzsche, 'n lid van die Nicki -familie, het Pole na Pruise verlaat. Sy afstammelinge vestig hulle later in die kieserskorps van Sakse omstreeks 1700.  Nietzsche skryf in 1888: "My voorouers was Poolse edelmanne (Nietzky), die tipe blyk goed bewaar te bly ondanks drie geslagte Duitse moeders."  Op 'n stadium word Nietzsche nog meer vasbeslote oor sy Poolse identiteit. "Ek is 'n suiwerbloedige Poolse edelman, sonder 'n enkele druppel sleg bloed, beslis nie Duitse bloed nie."  By 'n ander geleentheid het Nietzsche gesê: "Duitsland is 'n groot nasie net omdat sy mense soveel Pools bloed in hul are het. Ek is trots op my Poolse afkoms."  Nietzsche het geglo dat sy naam moontlik germaniseer is, in een brief waarin hy beweer: 'Ek is geleer om die oorsprong van my bloed en naam toe te skryf aan Poolse edeles wat Niëtzky genoem is en uiteindelik hul huis en edelheid verlaat het, uiteindelik honderd jaar gelede toegee aan ondraaglike onderdrukking: hulle was protestante. " 
Die meeste geleerdes betwis Nietzsche se weergawe van die oorsprong van sy familie. Hans von Müller ontken die genealogie wat deur Nietzsche se suster voorgehou is ten gunste van die Poolse edele erfenis.  Max Oehler, Nietzsche se neef en kurator van die Nietzsche -argief in Weimar, het aangevoer dat al Nietzsche se voorvaders Duitse name gedra het, insluitend die vroue se families.  Oehler beweer dat Nietzsche uit 'n lang reeks Duitse Lutherse geestelikes aan beide kante van sy familie kom, en moderne geleerdes beskou die aanspraak van Nietzsche se Poolse afkoms as 'suiwer uitvinding'.  Colli en Montinari, die redakteurs van die saamgestelde briewe van Nietzsche, verbeeld Nietzsche se bewerings as 'n "verkeerde oortuiging" en "sonder grondslag".   Die naam Nietzsche self is nie 'n Poolse naam nie, maar 'n buitengewoon algemene naam in Sentraal -Duitsland, in hierdie en verwante vorme (soos Nitsche en Nitzke). Die naam kom van die voornaam Nikolaus, afgekort tot Nick geassimileer met die Slawies Nitz dit het eers geword Nitsche en dan Nietzsche. 
Dit is nie bekend waarom daar as Nietzsche as 'n Poolse adel beskou moes word nie. Volgens biograaf R. J. Hollingdale, was Nietzsche se verspreiding van die Poolse afkomsmite moontlik deel van sy 'veldtog teen Duitsland'. 
Verhoudings en seksualiteit Redigeer
Nietzsche het nooit getrou nie. Hy het Lou Salomé drie keer voorgestel en elke keer is hy verwerp.  Een teorie blameer Salomé se siening oor seksualiteit as een van die redes vir haar vervreemding van Nietzsche. Soos verwoord in haar roman van 1898 Fenitschka, Salomé beskou die idee van seksuele omgang as verbode en die huwelik as 'n oortreding, terwyl sommige daarop dui dat dit seksuele onderdrukking en neurose aandui.  Gedink oor onbeantwoorde liefde, het Nietzsche van mening dat "onontbeerlik. Vir die minnaar sy onbeantwoorde liefde is, wat hy ten koste van prys sou laat vaar vir 'n toestand van onverskilligheid." [iii]
Deussen noem die episode van die bordeel van Keulen in Februarie 1865 as 'n instrument om die filosoof se denkwyse, meestal oor vroue, te verstaan. Nietzsche is op geheimsinnige wyse vergesel na 'n 'oproephuis' waaruit hy lomp ontsnap het toe hy ''n halfdosyn verskynings geklee in paillette en sluiers' gesien het. Volgens Deussen het Nietzsche "nooit sy hele lewe lank besluit om ongetroud te bly nie. Vir hom moes vroue hulself opoffer vir die sorg en voordeel van mans."  Die Nietzsche -geleerde Joachim Köhler [de] het gepoog om Nietzsche se lewensgeskiedenis en filosofie te verduidelik deur te beweer dat hy homoseksueel was. Köhler voer aan dat Nietzsche se sifilis, wat "gewoonlik beskou word as die produk van sy ontmoeting met 'n prostituut in 'n bordeel in Keulen of Leipzig, ewe waarskynlik is. Sommige beweer dat Nietzsche dit in 'n manlike bordeel in Genua opgedoen het."  Die verkryging van die infeksie deur 'n homoseksuele bordeel is bevestig deur Sigmund Freud, wat Otto Binswanger as sy bron genoem het.  Köhler stel ook voor dat Nietzsche 'n romantiese verhouding sowel as 'n vriendskap met Paul Rée gehad het.  Daar is die bewering dat Nietzsche se homoseksualiteit algemeen bekend was in die Vienna Psychoanalytic Society, terwyl Nietzsche se vriend Paul Deussen beweer dat "hy 'n man was wat nog nooit 'n vrou aangeraak het nie."  
Köhler se sienings het nie 'n wye aanvaarding gevind by Nietzsche -geleerdes en kommentators nie. Allan Megill voer aan dat, hoewel Köhler se bewering dat Nietzsche in stryd was oor sy homoseksuele begeerte, nie bloot afgemaak kan word nie, "die getuienis baie swak is", en dat Köhler moontlik twintigste-eeuse verstaan ​​van seksualiteit op die negentiende-eeuse opvattings oor vriendskap projekteer.  Dit is ook bekend dat Nietzsche gereeld heteroseksuele bordele besoek het.  Nigel Rodgers en Mel Thompson het aangevoer dat aanhoudende siekte en hoofpyn Nietzsche verhinder het om baie met vroue te skakel. Tog bied hulle ander voorbeelde waarin Nietzsche sy liefde vir vroue uitgespreek het, insluitend Wagner se vrou, Cosima Wagner. 
Ander geleerdes het aangevoer dat Köhler se op seksualiteit gebaseerde interpretasie nie nuttig is om Nietzsche se filosofie te verstaan ​​nie.   Daar is egter ook diegene wat beklemtoon dat, as Nietzsche mans verkies-met hierdie voorkeur wat sy psigo-seksuele samestelling was-maar nie sy begeertes aan homself kon erken nie, dit beteken dat hy in stryd met sy filosofie. 
Nietzsche het verskeie werke vir stem, klavier en viool gekomponeer, begin in 1858 op die Schulpforta in Naumburg toe hy aan musikale komposisies begin werk het. Richard Wagner was afkeurend vir Nietzsche se musiek en het na bewering 'n verjaardaggeskenk van 'n klavierkomposisie gespot wat Nietzsche in 1871 aan sy vrou Cosima gestuur het. Die Duitse dirigent en pianis Hans von Bülow beskryf ook 'n ander van Nietzsche se stukke as "die mees onverbiddelike en mees antimusikale konsep op musiekpapier waarmee ek in 'n lang tyd te doen gekry het." 
In 'n brief van 1887 beweer Nietzsche: 'Daar was nog nooit 'n filosoof wat in wese 'n musikant was soos ek nie,' hoewel hy ook toegegee het dat hy ''n musikant was wat heeltemal onsuksesvol was'. 
As gevolg van Nietzsche se aanloklike styl en uitlokkende idees, genereer sy filosofie hartstogtelike reaksies. Sy werke bly omstrede weens verskillende interpretasies en verkeerde interpretasies. In die Westerse filosofie is Nietzsche se geskrifte beskryf as 'n geval van vrye revolusionêre denke, dit wil sê revolusionêr in sy struktuur en probleme, hoewel dit nie gekoppel is aan enige revolusionêre projek nie.  Sy geskrifte is ook beskryf as 'n revolusionêre projek waarin sy filosofie die basis vorm van 'n Europese kulturele wedergeboorte.  
Die Apollonies en Dionisiërs is 'n tweeledige filosofiese konsep, gebaseer op kenmerke van die antieke Griekse mitologie: Apollo en Dionysus. Alhoewel die konsep beroemd verband hou met Die geboorte van tragedie, die digter Hölderlin het al daarvan gepraat, en Winckelmann het van Bacchus gepraat.
Nietzsche het in die klassieke Atheense tragedie 'n kunsvorm gevind wat die pessimisme in die sogenaamde wysheid van Silenus te bowe gegaan het. Die Griekse toeskouers, deur die afgrond van menslike lyding wat deur karakters op die verhoog uitgebeeld word, te kyk, het die lewe hartstogtelik en vreugdevol bevestig en dit die moeite werd gevind. Die hooftema in Die geboorte van tragedie is die samesmelting van Dionisiër en Apollonië Kunsttriebe ("artistieke impulse") vorm dramatiese kunste of tragedies. Hy het aangevoer dat hierdie samesmelting nie bereik is sedert die ou Griekse tragedies nie. Apollo verteenwoordig harmonie, vooruitgang, duidelikheid, logika en die beginsel van individuasie, terwyl Dionysus wanorde, dronkenskap, emosie, ekstase en eenheid verteenwoordig (vandaar die weglating van die beginsel van individuasie).Nietzsche het hierdie twee kragte gebruik omdat, vir hom, die wêreld van gees en orde aan die een kant, en passie en chaos aan die ander kant, beginsels gevorm het wat fundamenteel was vir die Griekse kultuur:   die Apolloniese 'n droomstaat, vol illusies en Dionisiërs 'n toestand van dronkenskap, wat die bevryding van instink en ontbinding van grense verteenwoordig. In hierdie vorm verskyn 'n man as die satir. Hy is die verskrikking van die vernietiging van die beginsel van individualiteit en terselfdertyd iemand wat behae het in die vernietiging daarvan.  Albei hierdie beginsels is bedoel om kognitiewe toestande voor te stel wat deur kuns as die krag van die natuur in die mens voorkom. 
Apolloniese en Dionisiese samestellings verskyn in die wisselwerking van die tragedie: die tragiese held van die drama, die hoofrolspeler, sukkel om (Apolloniese) orde te maak van sy onregverdige en chaotiese (Dionysiese) lot, al sterf hy onvervuld. Nietzsche voer uit oor die opvatting van Hamlet as 'n intellektueel wat nie kan besluit nie en 'n lewende antitese is vir die man van aksie, en beweer dat 'n Dionisiese figuur die kennis besit dat sy dade nie die ewige balans van dinge kan verander nie, en dat dit walg hom genoeg om glad nie op te tree nie. Hamlet val onder hierdie kategorie - hy het 'n blik op die bonatuurlike werklikheid gevind deur die Spook, hy het ware kennis opgedoen en weet dat geen enkele aksie van hom die mag het om dit te verander nie.   Vir die gehoor van sulke drama laat hierdie tragedie hulle toe om te besef wat Nietzsche die Oorspronklike eenheid, wat die Dionisiese natuur laat herleef. Hy beskryf oer -eenheid as die toename in sterkte, die ervaring van volheid en volheid wat deur waansin verleen word. Frenzy dien as dronkenskap en is van kardinale belang vir die fisiologiese toestand wat die skepping van enige kuns moontlik maak.  Deur hierdie toestand gestimuleer, word die artistieke wil van 'n persoon verbeter:
In hierdie toestand verryk 'n mens alles uit sy eie volheid: alles wat 'n mens sien, wat ook al die wil sien, word opgeswel, styf, sterk, oorlaai met krag. 'N Man in hierdie toestand verander dinge totdat dit sy krag weerspieël - totdat dit 'n weerspieëling van sy volmaaktheid is. Dit om in volmaaktheid te verander, is — kuns.
Nietzsche is vasbeslote dat die werke van Aeschylos en Sofokles die toppunt van artistieke skepping verteenwoordig, die ware besef van die tragedie met Euripides, dat die tragedie begin Ondergang (letterlik 'ondergaan' of 'afwaarts' beteken agteruitgang, agteruitgang, ondergang, dood, ens.). Nietzsche maak beswaar teen Euripides se gebruik van Sokratiese rasionalisme en moraliteit in sy tragedies en beweer dat die infusie van etiek en rede die tragedie van die grondslag daarvan beroof, naamlik die brose balans van die Dionisiër en Apollonië. Sokrates het die rede in so 'n mate beklemtoon dat hy die waarde van mite en lyding na menslike kennis versprei. Plato het in hierdie dialoë op hierdie pad voortgegaan, en die moderne wêreld het uiteindelik die rede geërf ten koste van artistieke impulse wat in die Apolloniese en Dionisiese tweespalt gevind is. Dit lei tot sy gevolgtrekking dat die Europese kultuur, uit die tyd van Sokrates, nog altyd slegs Apollonies was, dus dekadent en ongesond.  Hy merk op dat sonder die Apolloniër die Dionisiër die vorm en struktuur ontbreek om 'n samehangende kunswerk te maak, en sonder die Dionisiër, ontbreek die Apolloniër die nodige vitaliteit en passie. Slegs die vrugbare samespel van hierdie twee kragte wat as 'n kuns saamgevoeg is, verteenwoordig die beste van die Griekse tragedie. 
'N Voorbeeld van die impak van hierdie idee kan in die boek gesien word Kultuurpatrone, waar die antropoloog Ruth Benedictus erken dat Nietzschean -teenoorgesteldes van "Apollonian" en "Dionysian" die stimulus is vir haar gedagtes oor inheemse Amerikaanse kulture.  Carl Jung het uitgebrei geskryf oor die tweespalt in Sielkundige tipes.  Michel Foucault het gesê dat sy eie boek Waansin en beskawing moet gelees word "onder die son van die groot Nietzschean -ondersoek". Hier verwys Foucault na Nietzsche se beskrywing van die geboorte en dood van die tragedie en sy verduideliking dat die daaropvolgende tragedie van die Westerse wêreld die weiering van die tragiese en daarmee die weiering van die heilige was.  Die skilder Mark Rothko is beïnvloed deur Nietzsche se siening van die tragedie Die geboorte van tragedie.
Nietzsche beweer dat die dood van God uiteindelik sal lei tot die verlies van enige universele perspektief op dinge en 'n samehangende gevoel van objektiewe waarheid.    Nietzsche het die idee van objektiewe werklikheid verwerp en aangevoer dat kennis voorwaardelik en voorwaardelik is, relatief tot verskillende vloeiende perspektiewe of belange.  ​​Dit lei tot konstante herbeoordeling van reëls (dit wil sê dié van filosofie, die wetenskaplike metode, ens.) Volgens die omstandighede van individuele perspektiewe.  Hierdie siening het die naam gekry perspektiwisme.
In Ook Sprach Zarathustra, Nietzsche het verklaar dat 'n waardetabel bo elke groot mens hang. Hy het daarop gewys dat wat algemeen is onder verskillende mense die daad van agting is, om waardes te skep, selfs al is die waardes van persoon tot persoon anders. Nietzsche beweer dat wat mense groot gemaak het, nie die inhoud van hul oortuigings was nie, maar die waardering. Die waardes wat 'n gemeenskap streef om te verwoord, is dus nie so belangrik as die gesamentlike wil om te sien dat hierdie waardes kom nie. Die gewilligheid is noodsaakliker as die verdienste van die doel self, volgens Nietzsche. "Daar was tot dusver duisend doelwitte", sê Zarathustra, "want daar is duisend mense. Net die juk vir die duisend nekke ontbreek nog: die een doel ontbreek. Die mensdom het nog steeds geen doel nie." Vandaar die titel van die aforisme, "On the Thousand And One Goal". Die idee dat die een waardestelsel nie meer waardig is as die volgende nie, hoewel dit nie direk aan Nietzsche toegeskryf kan word nie, het 'n algemene uitgangspunt geword in die moderne sosiale wetenskap. Max Weber en Martin Heidegger het dit opgeneem en dit hul eie gemaak. Dit het hul filosofiese en kulturele pogings, sowel as hul politieke begrip, gevorm. Weber het byvoorbeeld op Nietzsche se perspektiwisme staatgemaak deur te beweer dat objektiwiteit steeds moontlik is - maar eers nadat 'n bepaalde perspektief, waarde of doel vasgestel is.  
Onder sy kritiek op die tradisionele filosofie van Kant, Descartes en Plato in Verby goed en kwaad, Nietzsche het die ding op sigself en cogito ergo som ("Ek dink, daarom is ek") as ondenkbare oortuigings gebaseer op die naïewe aanvaarding van vorige idees en dwalinge.  Filosoof Alasdair MacIntyre het Nietzsche op 'n hoë plek in die geskiedenis van die filosofie geplaas. Terwyl hy nihilisme en Nietzsche saam gekritiseer het as 'n teken van algemene verval,  het hy hom steeds geprys vir die erkenning van sielkundige motiewe agter Kant en Hume se morele filosofie: 
Want dit was Nietzsche se historiese prestasie om duideliker te verstaan ​​as enige ander filosoof. nie net dit wat 'n beroep op objektiwiteit was nie, was eintlik uitdrukkings van subjektiewe wil, maar ook die aard van die probleme wat dit vir die filosofie veroorsaak het. 
Slawe -opstand in sedes Redigeer
In Verby goed en kwaad en Oor die genealogie van moraliteit, Nietzsche se genealogiese weergawe van die ontwikkeling van moderne morele sisteme neem 'n sentrale plek in. Vir Nietzsche het tydens die menslike geskiedenis 'n fundamentele verskuiwing plaasgevind van denke in terme van 'goed en sleg' na 'goed en kwaad'.
Die aanvanklike vorm van moraliteit is bepaal deur 'n krygsaristokrasie en ander heersende kaste van antieke beskawings. Aristokratiese waardes van goed en sleg het saamgeval met en weerspieël hul verhouding tot laer kaste soos slawe. Nietzsche het hierdie 'meester -moraliteit' voorgestel as die oorspronklike moraliteitstelsel - miskien die beste geassosieer met Homeriese Griekeland.  Om 'goed' te wees, was om gelukkig te wees en om dinge te hê wat met geluk verband hou: rykdom, sterkte, gesondheid, krag, ens. Om 'sleg' te wees, was om soos die slawe te wees oor wie die aristokrasie geheers het: arm, swak, siek, pateties - voorwerpe van medelye of afsku eerder as haat. 
'Slavemoraliteit' ontwikkel as 'n reaksie op die bemeestering van moraliteit. Waarde kom uit die kontras tussen goed en kwaad: goed word geassosieer met ander-wêreldsheid, liefdadigheid, vroomheid, selfbeheersing, sagmoedigheid en onderdanigheid, terwyl die bose wêrelds, wreed, selfsugtig, ryk en aggressief is. Nietzsche het slawemoraliteit as pessimisties en angstig beskou, en die waardes daarvan het na vore gekom om die selfpersepsie van slawe te verbeter. Hy het slawemoraal geassosieer met die Joodse en Christelike tradisies, aangesien dit gebore is uit die noodsaaklikheid van slawe. Nietzsche het aangevoer dat die idee van gelykheid slawe in staat stel om hul eie toestande te oorkom sonder om hulself te verag. Deur die inherente ongelykheid van mense - in sukses, sterkte, skoonheid en intelligensie - te ontken, het slawe 'n ontsnappingsmetode verkry, naamlik deur nuwe waardes te genereer op grond van die verwerping van meestermoraliteit, wat hulle gefrustreer het. Dit is gebruik om die slaaf se gevoel van minderwaardigheid te oorkom voor hul (beter af) meesters. Dit word gedoen deur byvoorbeeld slawenswakheid uit te maak as 'n keuse, deur dit weer as 'sagmoedigheid' te noem. Die 'goeie mens' van meester -sedelikheid is juis die 'bose mens' van slawemoraal, terwyl die 'slegte mens' herskep word as die 'goeie mens'. 
Nietzsche het slawemoraliteit gesien as 'n bron van die nihilisme wat Europa ingehaal het. Die moderne Europa en die Christendom bestaan ​​in 'n skynheilige toestand as gevolg van 'n spanning tussen meester- en slawemoraal, wat albei teenstrydige waardes in verskillende mate die waardes van die meeste Europeërs (wat 'bont' is) bepaal. Nietzsche het 'n beroep op buitengewone mense gedoen om nie skaam te wees in die lig van 'n vermeende moraliteit-vir-almal nie, wat volgens hom skadelik is vir die opbloei van uitsonderlike mense. Hy het egter gewaarsku dat moraliteit op sigself nie sleg is nie; dit is goed vir die massas en moet aan hulle oorgelaat word. Uitsonderlike mense, aan die ander kant, moet hul eie "innerlike wet" volg.  'n Gunsteling leuse van Nietzsche, geneem uit Pindar, lui: "Word wat u is." 
'N Jarelange aanname oor Nietzsche is dat hy meester bo slawemoraal verkies het. Die vooraanstaande Nietzsche -geleerde Walter Kaufmann het hierdie interpretasie egter verwerp en geskryf dat Nietzsche se ontledings van hierdie twee tipes moraliteit slegs in 'n beskrywende en historiese sin gebruik word, dat dit nie bedoel was vir enige aanvaarding of verheerliking nie.  Aan die ander kant noem Nietzsche meester -moraliteit "'n hoër orde van waardes, die edele, die wat Ja sê vir die lewe, die wat die toekoms waarborg."  Net soos "daar 'n rangorde tussen mens en mens is", is daar ook 'n rangorde tussen moraliteit en moraliteit.  Nietzsche het 'n filosofiese oorlog gevoer teen die slawemoraliteit van die Christendom in sy 'herwaardering van alle waardes' om die oorwinning te bewerkstellig van 'n nuwe meestermoraliteit wat hy die 'filosofie van die toekoms' noem (Verby goed en kwaad is ondertiteld Voorspel tot 'n filosofie van die toekoms). 
In Dagbreek, Nietzsche het sy 'veldtog teen moraliteit' begin.   Hy noem homself 'n 'immoralis' en kritiseer die prominente morele filosofieë van sy tyd hard: Christendom, Kantianisme en utilitarisme. Nietzsche se konsep "God is dood" is van toepassing op die leerstellings van die Christendom, maar nie vir alle ander gelowe nie: hy beweer dat Boeddhisme 'n suksesvolle godsdiens is wat hy gekomplimenteer het vir die bevordering van kritiese denke.  Tog beskou Nietzsche sy filosofie as 'n teenbeweging tot nihilisme deur waardering van kuns:
Kuns is die enigste teenoormag teen alle wil tot ontkenning van die lewe, kuns as die anti-Christelike, anti-Boeddhistiese, anti-Nihilist by uitstek. 
Nietzsche beweer dat die Christelike geloof soos dit praktiseer nie 'n behoorlike voorstelling van Jesus se leerstellings was nie, aangesien dit mense gedwing het om net in die manier van Jesus te glo, maar nie om op te tree soos Jesus in die besonder gedoen het nie, sy voorbeeld van weiering om mense te oordeel, iets wat Christene het dit gedurig gedoen.  Hy veroordeel die geïnstitusionaliseerde Christendom omdat hy die moraliteit van medelye beklemtoon het (Mitleid), wat 'n inherente siekte in die samelewing aanneem: 
Die Christendom word die godsdiens van jammer. Jammer staan ​​in teenstelling met die toniese emosies wat ons lewenskragtigheid verhoog: dit het 'n neerdrukkende effek. Ons word van krag ontneem as ons jammer voel. Die verlies aan krag waarin lyding as sodanig die lewe toedien, word nog verder toegeneem en vermenigvuldig met jammerte. Jammer maak lyding aansteeklik. 
In Ecce Homo Nietzsche noem die totstandkoming van morele stelsels gebaseer op 'n tweespalt van goed en kwaad 'n 'rampspoedige fout'  en wou 'n her-evaluering van die waardes van die Christelike wêreld begin.  Hy het sy begeerte aangedui om 'n nuwe, meer naturalistiese bron van waarde in die lewensimpulse van die lewe self te bewerkstellig.
Terwyl Nietzsche die beginsels van Judaïsme aangeval het, was hy nie antisemities nie: in sy werk Oor die genealogie van moraliteit, hy veroordeel uitdruklik antisemitisme en wys daarop dat sy aanval op Judaïsme nie 'n aanval op hedendaagse Joodse mense was nie, maar spesifiek 'n aanval op die antieke Joodse priesterskap waarop hy beweer het dat antisemitiese Christene hul sienings paradoksaal baseer.  'n Israeliese historikus wat 'n statistiese analise uitgevoer het van alles wat Nietzsche oor Jode geskryf het, beweer dat kruisverwysings en konteks duidelik maak dat 85% van die negatiewe opmerkings aanvalle op die Christelike leer is, of, sarkasties, op Richard Wagner. 
Nietzsche was van mening dat moderne antisemitisme 'veragtelik' is en in stryd is met Europese ideale.  Die oorsaak daarvan was volgens hom die toename in Europese nasionalisme en die endemiese "jaloesie en haat" van Joodse sukses.  Hy het geskryf dat Jode bedank moet word omdat hulle gehelp het om respek vir die filosofieë van antieke Griekeland te handhaaf,  en dat hulle aanleiding gegee het tot "die edelste mens (Christus), die suiwerste filosoof (Baruch Spinoza), die magtigste boek , en die mees effektiewe morele kode ter wêreld. " 
Dood van God en nihilisme Redigeer
Die stelling "God is dood", wat voorkom in verskeie van Nietzsche se werke (veral in Die gay wetenskap), het een van sy bekendste opmerkings geword. Op grond daarvan beskou baie kommentators  Nietzsche as 'n ateïs, ander (soos Kaufmann) stel voor dat hierdie stelling 'n meer subtiele begrip van goddelikheid weerspieël. Wetenskaplike ontwikkelinge en die toenemende sekularisering van Europa het die Abrahamitiese God effektief 'gedood', wat meer as duisend jaar lank die basis vir betekenis en waarde in die Weste gedien het. Die dood van God kan lei tot 'n nihilisme, die oortuiging dat niks 'n inherente belang het nie en dat die lewe geen doel het nie. Nietzsche het geglo dat die Christelike morele leerstelling aan mense 'n intrinsieke waarde, geloof in God (wat die kwaad in die wêreld regverdig) en 'n basis vir objektiewe kennis bied. In die konstruksie van 'n wêreld waar objektiewe kennis moontlik is, is die Christendom 'n teenmiddel vir 'n oervorm van nihilisme - die wanhoop van betekenisloosheid. Soos Heidegger die probleem stel: "As God as die bo -sintuiglike grondslag en doel van die hele werklikheid dood is as die bo -sintuiglike wêreld van die idees die verpligte en bo dit sy vitaliserende en opbouende krag verloor het, bly daar niks meer oor nie waaraan die mens kan vasklou en waarmee hy hom kan oriënteer. " 
Een so 'n reaksie op die verlies van betekenis is wat Nietzsche genoem het passiewe nihilisme, wat hy herken het in die pessimistiese filosofie van Schopenhauer. Schopenhauer se leerstelling - waarna Nietzsche ook verwys as die Westerse Boeddhisme - bepleit die skeiding van jouself van wil en begeertes om lyding te verminder. Nietzsche beskryf hierdie asketiese houding as 'n "wil tot niks". Die lewe draai van homself weg, want daar is niks van waarde in die wêreld nie. Hierdie wegbeweeg van alle waarde in die wêreld is kenmerkend van die nihilis, alhoewel die nihilis hierin inkonsekwent blyk te wees, is hierdie 'wil tot niet' steeds 'n (ontkenning) vorm van gewilligheid. 
'N Nihilis is 'n man wat oordeel dat die werklike wêreld dit behoort te wees nie te wees en dat die wêreld soos dit behoort te bestaan ​​nie. Volgens hierdie siening het ons bestaan ​​(aksie, lyding, gewilligheid, gevoel) geen betekenis nie: dit is 'tevergeefs' die patos van die nihiliste - 'n inkonsekwentheid van die nihiliste.
Nietzsche het die probleem van nihilisme as 'n diep persoonlike benadering aangeneem en verklaar dat hierdie probleem van die moderne wêreld by hom 'bewus' geword het.  Verder beklemtoon hy die gevaar van nihilisme en die moontlikhede wat dit bied, soos gesien in sy verklaring dat "ek prys, ek smaad nie, [nihilisme] se aankoms nie. Ek glo dat dit een van die grootste krisisse is, 'n oomblik van die diepste selfrefleksie van die mensdom. Of die mens daarvan herstel, of hy 'n meester van hierdie krisis word, is 'n kwessie van sy krag! "  Volgens Nietzsche is dit slegs wanneer nihilisme is oorkom dat 'n kultuur 'n ware grondslag kan hê waarop hulle kan floreer. Hy wou die koms daarvan net bespoedig, sodat hy ook die uiteindelike vertrek daarvan kon bespoedig. Heidegger interpreteer die dood van God met wat hy verduidelik as die dood van metafisika. Hy het tot die gevolgtrekking gekom dat die metafisika sy potensiaal bereik het en dat die uiteindelike lot en ondergang van die metafisika verkondig is met die stelling "God is dood." 
Wil aan krag Edit
'N Basiese element in Nietzsche se filosofiese uitkyk is die "wil tot mag" (der Wille zur Macht), wat volgens hom 'n basis is om menslike gedrag te verstaan ​​- meer as mededingende verduidelikings, soos die wat gebaseer is op druk om aan te pas of te oorleef.   Volgens Nietzsche blyk die strewe na bewaring slegs in uitsonderings die belangrikste dryfveer vir menslike of dierlike gedrag, aangesien die algemene lewensomstandigheid nie 'n 'bestaanstryd' is nie.  Selfbehoud is meer dikwels as nie 'n gevolg van die wil van 'n skepsel om sy krag op die buitewêreld uit te oefen.
By die aanbieding van sy teorie van menslike gedrag het Nietzsche ook konsepte aangespreek en aangeval uit filosofieë wat toe in die volksmond omhels is, soos Schopenhauer se idee van 'n doellose wil of van utilitarisme. Utilitarians beweer dat wat mense beweeg, die begeerte is om gelukkig te wees en plesier in hul lewens te versamel. Maar so 'n opvatting van geluk het Nietzsche verwerp as iets wat beperk is tot en kenmerkend is van die burgerlike lewenswyse van die Engelse samelewing  en het eerder die idee voorgehou dat geluk nie 'n doel is nie op sigself. Dit is 'n gevolg van die oorkom van hindernisse vir u optrede en die vervulling van die wil. 
Sy spekulasie, wat hy nie finaal geag het nie  met betrekking tot die werklikheid van die fisiese wêreld, met inbegrip van anorganiese materie, hou verband met sy teorie oor die wil tot mag en dat die materiële wêreld, net soos die gevoelens en impulse van die mens, ook bepaal word deur die dinamika van 'n vorm van die wil tot mag. Die kern van sy teorie is die verwerping van atomisme - die idee dat materie bestaan ​​uit stabiele, ondeelbare eenhede (atome). In plaas daarvan het dit gelyk asof hy die gevolgtrekkings van Ruđer Bošković aanvaar het, wat die eienskappe van materie verduidelik het as gevolg van 'n wisselwerking tussen kragte. [iv]  Een studie van Nietzsche definieer sy volledig ontwikkelde konsep van die wil tot mag as "die element waaruit sowel die kwantitatiewe verskil van verwante kragte as die kwaliteit wat in elke krag in hierdie verband oorgaan, afkomstig is", wat die wil openbaar aan krag as "die beginsel van die sintese van kragte."  Van sulke kragte het Nietzsche gesê dat hulle miskien as 'n primitiewe vorm van die wil beskou kan word. Net so het hy die standpunt verwerp dat die beweging van liggame deur onverbiddelike natuurwette beheer word, maar eerder dat beweging deur die magsverhoudinge tussen liggame en kragte beheer word.  Ander geleerdes stem nie saam dat Nietzsche die materiële wêreld as 'n vorm van mag tot wil beskou nie: Nietzsche het die metafisika deeglik gekritiseer, en deur die wil tot mag in die materiële wêreld op te neem, sou hy bloot 'n nuwe metafisika oprig. Behalwe aforisme 36 in Verby goed en kwaad, waar hy 'n vraag stel oor wil tot mag as in die materiële wêreld, beweer hulle, dit was slegs in sy aantekeninge (ongepubliseer deur homself), waar hy geskryf het oor 'n metafisiese wil tot mag. En hulle beweer ook dat Nietzsche sy verhuurder opdrag gegee het om die note in 1888 te verbrand toe hy Sils Maria verlaat het.  Volgens hierdie geleerdes ondersteun die 'brandende' verhaal hul stelling dat Nietzsche aan die einde van sy helder lewe sy projek oor die wil tot mag verwerp het. 'N Onlangse studie (Huang 2019) toon egter aan dat hoewel dit waar is dat Nietzsche in 1888 sommige van sy aantekeninge verbrand wou hê, die' brandende 'verhaal min dui op sy projek oor die wil tot mag, nie net omdat slegs 11' aforismes ' van die vlamme gered is uiteindelik opgeneem in Die wil tot mag (hierdie boek bevat 1067 'aforismes'), maar ook omdat hierdie verlate aantekeninge hoofsaaklik fokus op onderwerpe soos die kritiek op moraliteit, terwyl dit slegs een keer die 'gevoel van mag' raak. 
Ewige opgawe Redigeer
'Ewige terugkeer' (ook bekend as 'ewige herhaling') is 'n hipotetiese konsep wat veronderstel dat die heelal herhaaldelik, en sal bly herhaal, vir 'n oneindige aantal kere oor oneindige tyd of ruimte. Dit is 'n suiwer fisiese konsep, wat geen bonatuurlike reïnkarnasie behels nie, maar die terugkeer van wesens in dieselfde liggame. Nietzsche stel eers die idee van ewige terugkeer voor in 'n gelykenis in artikel 341 van Die gay wetenskap, en ook in die hoofstuk "Van die visioen en die raaisel" in So het Zarathustra gepraat, onder andere.  Nietzsche beskou dit as potensieel 'gruwelik en verlammend' en sê dat die las die 'swaarste gewig' is wat denkbaar is (' das schwerste Gewicht").  Die wens vir die ewige terugkeer van alle gebeurtenisse sou die uiteindelike bevestiging van lewe wees, 'n reaksie op die lof van Schopenhauer om die wil tot lewe te ontken. Om die ewige herhaling te begryp, en nie net tot vrede te kom met dit maar om dit te omhels, vereis amor fati, "liefde vir die noodlot".  Soos Heidegger in sy lesings oor Nietzsche uitgewys het, stel Nietzsche se eerste vermelding van ewige herhaling hierdie konsep voor as 'n hipotetiese vraag eerder as om dit as 'n feit te stel. Volgens Heidegger is dit die las wat die vraag van ewige herhaling - of dit moontlik waar is - wat so belangrik is in die moderne denke: "Die manier waarop Nietzsche hier die eerste kommunikasie van die gedagte van die 'grootste las' [van ewige herhaling] vorm, maak dit duidelik dat hierdie 'gedagte van gedagtes 'is terselfdertyd' die swaarste gedagte '. "
Nietzsche stel voor dat die heelal oor oneindige tyd en ruimte terugkeer en dat verskillende weergawes van gebeure wat in die verlede plaasgevind het, moontlik weer kan plaasvind, daarom moet "alle konfigurasies wat voorheen op hierdie aarde bestaan ​​het, nog ontmoet".  By elke herhaling van gebeure is die hoop dat 'n mate van kennis of bewustheid verkry word om die individu te verbeter, daarom "En so sal dit eendag gebeur dat 'n man wedergebore word, net soos ek en 'n vrou, net soos Maria — net dat daar gehoop word dat die hoof van hierdie man 'n bietjie minder dwaasheid kan bevat. "
Alexander Nehamas skryf in Nietzsche: Lewe as letterkunde van drie maniere om die ewige herhaling te sien:
'My lewe sal presies op dieselfde manier herhaal:' dit gee 'n totaal fatalistiese benadering tot die idee
'My lewe kan op presies dieselfde wyse herhaal word:' Hierdie tweede siening maak kosmologie voorwaardelik van toepassing, maar slaag nie daarin waarna Nietzsche verwys nie Die gay wetenskap, bl. 341 en laastens,
'As my lewe herhaal word, kan dit net op dieselfde manier herhaal word.' Nehamas toon aan dat hierdie interpretasie totaal onafhanklik van die fisika bestaan ​​en nie die waarheid van kosmologie veronderstel nie.
Nehamas het tot die gevolgtrekking gekom dat as individue hulself konstitueer deur hul optrede, hulle hulself slegs in hul huidige toestand kan behou deur in die herhaling van vorige optrede te leef (Nehamas, 153). Nietzsche se gedagte is die ontkenning van die idee van 'n heilsgeskiedenis. 
'N Ander konsep wat belangrik is om Nietzsche te verstaan, is die Übermensch (Overman).     Skryf oor nihilisme in Ook Sprach Zarathustra, Het Nietzsche 'n waardeskeppende Übermensch bekendgestel, nie as 'n projek nie, maar as 'n anti-projek, die afwesigheid van enige projek.  Volgens Laurence Lampert, 'moet die dood van God gevolg word deur 'n lang skemer van vroomheid en nihilisme (II. 19 III. 8). Oorman is die oplossing. "  Zarathustra stel die oorman voor as die skepper van nuwe waardes, en hy verskyn as 'n oplossing vir die probleem van die dood van God en nihilisme. Die oorman volg nie die sedelikheid van gewone mense nie, aangesien dit middelmatigheid bevoordeel, maar uitstyg bo die idee van goed en kwaad en bo die 'kudde'.  Op hierdie manier verkondig Zarathustra sy uiteindelike doel as die reis na die toestand van oormans. Hy wil 'n soort geestelike evolusie van selfbewustheid en die oorwinning van die tradisionele opvattings oor moraliteit en geregtigheid hê, wat voortspruit uit die bygelowige oortuigings wat nog steeds diep gewortel is of verband hou met die idee van God en die Christendom. 
Van So het Zarathustra gepraat (Proloog, §§ 3-4): 
Ek leer jou die oorman. Die mens is iets wat oorkom sal word. Wat het jy gedoen om hom te oorwin? . Alle wesens het tot dusver iets buite hulself geskep en wil u die eb van hierdie groot vloed wees, en selfs teruggaan na die diere eerder as om die mens te oorwin? Wat is die aap vir die mens? 'N Skaterlag of pynlike verleentheid. En die mens sal die oorman wees: 'n bespotting of pynlike verleentheid. U het van wurm tot mens gekom, en baie in u is nog wurm. Eens was julle ape, en selfs nou nog, is die mens meer aap as enige aap. Die oorman is die betekenis van die aarde. Laat u sê: die oorman sal die betekenis van die aarde wees. Die mens is 'n tou, vasgemaak tussen dier en oormans - 'n tou oor 'n afgrond. wat in die mens groot is, is dat hy 'n brug is en nie 'n einde nie.
Zarathustra kontrasteer die oorman met die laaste man van egalitêre moderniteit (die voor die hand liggendste voorbeeld is demokrasie), 'n alternatiewe doel wat die mensdom vir homself kan stel. Die laaste mens is slegs moontlik deurdat die mensdom 'n apatiese wese geteel het wat geen groot passie of toewyding het nie, wat nie kan droom nie, wat bloot sy brood verdien en warm bly. Hierdie konsep verskyn slegs in So het Zarathustra gepraat, en word aangebied as 'n voorwaarde wat die skepping van die oormans onmoontlik sou maak. 
Sommige  het gesuggereer dat die ewige terugkeer verband hou met die oormens, aangesien gewillige ewige terugkeer daarvan 'n noodsaaklike stap is as die oorman nuwe waardes wil skep wat nie deur die gees van swaartekrag of asketisme besmet is nie. Waardes behels 'n rangorde van dinge, en dit is dus onafskeidbaar van goedkeuring en afkeuring, maar tog was dit ontevredenheid wat mans aangespoor het om hul toevlug te soek by anderwêreldsheid en anderwereldse waardes te omhels. Dit kan lyk asof die oorman, hoegenaamd toegewyd aan enige waardes, noodwendig sou slaag om waardes te skep wat nie 'n bietjie asketisme deel nie. Die bereidwilligheid tot die ewige herhaling word voorgehou as die aanvaarding van die bestaan ​​van die laagte, terwyl dit steeds as die laagte erken word, en dus as die oorwinning van die gees van swaartekrag of asketisme. 'N Mens moet die krag van die oorman hê om die ewige herhaling te beoefen. Slegs die oorman sal die krag hê om sy hele vorige lewe, insluitend sy mislukkings en wandade, ten volle te aanvaar en hul ewige wederkoms werklik te bekom. Hierdie aksie maak byvoorbeeld Zarathustra dood, en die meeste mense kan nie 'n ander wêreldlikheid vermy nie, omdat hulle werklik siek is, nie as gevolg van enige keuse wat hulle gemaak het nie.
Die Nazi's het probeer om die konsep in hul ideologie op te neem. Na sy dood word Elisabeth Förster-Nietzsche die kurator en redakteur van haar broer se manuskripte. Sy het die ongepubliseerde geskrifte van Nietzsche verwerk om by haar eie Duitse nasionalistiese ideologie te pas, terwyl sy dikwels die teenstrydige opinies van Nietzsche weerspreek, wat uitdruklik gekant was teen antisemitisme en nasionalisme. Deur haar gepubliseerde uitgawes het Nietzsche se werk geassosieer met fascisme en Nazisme  20ste-eeuse geleerdes het hierdie interpretasie van sy werk betwis en gekorrigeerde uitgawes van sy geskrifte is spoedig beskikbaar gestel.
Alhoewel Nietzsche beroemd as 'n voorganger van Nazisme verkeerd voorgestel is, het hy antisemitisme, pan-Germanisme en, in mindere mate, nasionalisme gekritiseer.  Dus breek hy met sy redakteur in 1886 vanweë sy teenkanting teen die redakteur se antisemitiese standpunte en sy breuk met Richard Wagner, uitgedruk in Die saak van Wagner en Nietzsche contra Wagner, albei wat hy in 1888 geskryf het, het baie te doen gehad met Wagner se onderskrywing van pan-Germanisme en antisemitisme-en ook van sy byeenkoms tot die Christendom. In 'n brief van 29 Maart 1887 aan Theodor Fritsch bespot Nietzsche antisemiete, Fritsch, Eugen Dühring, Wagner, Ebrard, Wahrmund en die voorste voorstander van pan-Germanisme, Paul de Lagarde, wat saam met Wagner en Houston Chamberlain sou word , die belangrikste amptelike invloede van Nazisme.  Hierdie brief van 1887 aan Fritsch eindig met: "En ten slotte, hoe dink jy voel ek as die naam Zarathustra deur antisemiete gepraat word?" 
Kritiek op massakultuur Redigeer
Friedrich Nietzsche het 'n pessimistiese siening van die moderne samelewing en kultuur. Hy was van mening dat die pers en massakultuur tot konformiteit gelei het, middelmatigheid tot stand gebring het, en die gebrek aan intellektuele vooruitgang lei tot die agteruitgang van die menslike spesie. Na sy mening sou sommige mense deur die gebruik van wilskrag meerderwaardige individue kon word. Deur uit te styg bo massakultuur, sou daardie persone hoër, helderder en gesonder mense produseer. 
Nietzsche, 'n opgeleide filoloog, het 'n grondige kennis van die Griekse filosofie. Hy lees Kant, Plato, Mill, Schopenhauer en Spir,  wat die belangrikste teenstanders in sy filosofie geword het, en later, veral deur die werk van Kuno Fischer, die gedagte aan Baruch Spinoza, wat hy as syne beskou het " voorganger "in baie opsigte   maar as 'n verpersoonliking van die" asketiese ideaal "in ander. Nietzsche verwys egter na Kant as 'n 'morele fanatikus', Plato as 'saai', Mill as 'n 'kop' en vir Spinoza, en hy vra: 'Hoeveel persoonlike skaamte en kwesbaarheid verraai hierdie maskerade van 'n sieklike kluisenaar? "  Hy het eweneens minagting teenoor die Britse skrywer George Eliot uitgespreek. 
Nietzsche se filosofie, hoewel vernuwend en revolusionêr, was aan baie voorgangers skuldig. Terwyl hy in Basel was, het Nietzsche etlike jare oor pre-platoniese filosowe gedoseer, en die teks van hierdie lesingsreeks word gekenmerk as 'n 'verlore skakel' in die ontwikkeling van sy denke. 'Daarin ontvang konsepte soos die wil tot mag, die ewige terugkeer daarvan, die oorman, gay-wetenskap, selfoorwinning ensovoorts growwe, naamlose formulerings en word gekoppel aan spesifieke pre-Platoniese, veral Heraclitus, wat na vore kom as 'n pre-platoniese Nietzsche. "  Die pre-Sokratiese denker Heraclitus was bekend daarvoor dat hy die konsep van wees as 'n konstante en ewige beginsel van die heelal verwerp en 'vloed' en onophoudelike verandering omhels. Sy simboliek van die wêreld as 'kinderspeletjie' gekenmerk deur amorele spontaniteit en gebrek aan definitiewe reëls, word deur Nietzsche waardeer.  Vanweë sy Heraklitese simpatie was Nietzsche ook 'n skerp kritikus van Parmenides, wat, in teenstelling met Heraclitus, die wêreld as 'n enkele, onveranderlike wese beskou het. 
In sy Egotisme in die Duitse filosofie, Het Santayana beweer dat Nietzsche se hele filosofie 'n reaksie op Schopenhauer was. Santayana het geskryf dat Nietzsche se werk ''n uitbeelding van die van Schopenhauer was. en smaak uiteindelik in die plek van medelye en asketisme (Schopenhauer se twee morele beginsels). Nietzsche het die plig om die wil ten alle koste te bevestig en wreed maar pragtig sterk te wees. Hierdie verskilpunte van Schopenhauer dek die hele filosofie van Nietzsche. " 
Nietzsche het bewondering uitgespreek vir die Franse moraliste uit die 17de eeu, soos La Rochefoucauld, La Bruyère en Vauvenargues,  sowel as vir Stendhal.  Die organisme van Paul Bourget het Nietzsche beïnvloed,  net soos dié van Rudolf Virchow en Alfred Espinas.  In 1867 skryf Nietzsche in 'n brief dat hy probeer om sy Duitse skryfstyl te verbeter met behulp van Lessing, Lichtenberg en Schopenhauer. Dit was waarskynlik Lichtenberg (saam met Paul Rée) wie se aforistiese skryfstyl bygedra het tot Nietzsche se eie gebruik van aforisme.  Nietzsche het vroeg van Darwinisme geleer deur Friedrich Albert Lange.  Die essays van Ralph Waldo Emerson het 'n diepgaande invloed gehad op Nietzsche, wat "van Emerson van eerste tot laaste gehou het",  het geskryf: "Nooit het ek so tuis gevoel in 'n boek nie" en hom "[die ] skrywer wat tot dusver in hierdie eeu die rykste aan idees was ".  Hippolyte Taine het Nietzsche se siening oor Rousseau en Napoleon beïnvloed.  Hy lees veral ook 'n paar van die postume werke van Charles Baudelaire,  van Tolstoy My godsdiens, Ernest Renan's Die lewe van Jesus, en Fjodor Dostojevski Demone.   Nietzsche noem Dostojevski "die enigste sielkundige van wie ek iets te leer het."  Hoewel Nietzsche nooit Max Stirner noem nie, het die ooreenkomste in hul idees 'n minderheid tolke aangespoor om 'n verhouding tussen die twee aan te dui.       
In 1861 skryf Nietzsche 'n entoesiastiese opstel oor sy 'gunsteling digter', Friedrich Hölderlin, wat destyds meestal vergete was.  Hy het ook diepe waardering uitgespreek vir Stifter's Indiese somer,  Byron's Manfred en Twain's Tom Sawyer. 
Nietzsche se werke het tydens sy aktiewe skryfloopbaan nie 'n wye leserspubliek bereik nie. In 1888 wek die invloedryke Deense kritikus Georg Brandes egter groot opwinding oor Nietzsche deur 'n reeks lesings wat hy aan die Universiteit van Kopenhagen gehou het. In die jare na Nietzsche se dood in 1900 het sy werke meer bekend geword, en lesers het op komplekse en soms omstrede maniere daarop gereageer.  Baie Duitsers het uiteindelik sy beroep op groter individualisme en persoonlikheidsontwikkeling in ontdek So het Zarathustra gepraat, maar reageer uiteenlopend daarop. Hy het 'n paar volgelinge onder linkse Duitsers in die 1890's in 1894-1895 gehad. Duitse konserwatiewes wou sy werk as ondermynend verbied. Gedurende die laat 19de eeu word Nietzsche se idees algemeen met anargistiese bewegings verbind en blykbaar 'n invloed daarin gehad, veral in Frankryk en die Verenigde State.    H.L. Mencken het die eerste boek oor Nietzsche in Engels in 1907 vervaardig, Die filosofie van Friedrich Nietzsche, en in 1910 'n boek met vertaalde paragrawe van Nietzsche, wat die kennis van sy filosofie in die Verenigde State vergroot.  Nietzsche staan ​​vandag bekend as 'n voorloper van eksistensialisme, post-strukturalisme en postmodernisme. 
W. B. Yeats en Arthur Symons beskryf Nietzsche as die intellektuele erfgenaam van William Blake.  Symons het die idees van die twee denkers in mekaar vergelyk Die simbolistiese beweging in letterkunde, terwyl Yeats probeer het om bewus te maak van Nietzsche in Ierland.    'n Soortgelyke opvatting was aangeneem deur W. H. Auden wat oor Nietzsche in sy Nuwejaar brief (vrygestel in 1941 in Die Dubbelman): "O meesterlike debunker van ons liberale dwalinge. U het u hele lewe lank gestorm, soos u Engelse voorloper Blake."    Nietzsche het gedurende die 1890's 'n impak op komponiste gemaak. Skrywer Donald Mitchell het opgemerk dat Gustav Mahler "aangetrokke was tot die poëtiese vuur van Zarathustra, maar afgeweer is deur die intellektuele kern van sy geskrifte." Hy het Mahler ook self aangehaal en voeg by dat hy beïnvloed is deur Nietzsche se opvatting en regstellende benadering tot die natuur, wat Mahler in sy derde simfonie aangebied het met behulp van Zarathustra se omloop. Frederick Delius het 'n stuk koormusiek vervaardig, 'N Massa van die lewe, gebaseer op 'n teks van So het Zarathustra gepraat, terwyl Richard Strauss (wat ook sy Ook sprach Zarathustra op dieselfde boek), was slegs geïnteresseerd in die afronding van 'nog 'n hoofstuk van simfoniese outobiografie'.  Bekende skrywers en digters wat deur Nietzsche beïnvloed is, sluit in André Gide, August Strindberg, Robinson Jeffers, Pío Baroja, D.H. Lawrence, Edith Södergran en Yukio Mishima. [ aanhaling nodig ]
Nietzsche was 'n vroeë invloed op die poësie van Rainer Maria Rilke. [ aanhaling nodig ] Knut Hamsun het Nietzsche, saam met Strindberg en Dostojevski, as sy primêre invloede beskou.  Skrywer Jack London het geskryf dat hy meer geprikkel is deur Nietzsche as deur enige ander skrywer.  Kritici het voorgestel dat die karakter van David Grief in 'N Seun van die son was gebaseer op Nietzsche.  Die invloed van Nietzsche op Muhammad Iqbal word die meeste bewys Asrar-i-Khudi (Die geheime van die self).  Wallace Stevens  was 'n ander leser van Nietzsche, en elemente van Nietzsche se filosofie is gevind in Stevens se digbundel Harmonium.   Olaf Stapledon is beïnvloed deur die idee van die Übermensch en dit is 'n sentrale tema in sy boeke Vreemd John en Sirius.  In Rusland het Nietzsche die Russiese simboliek beïnvloed  en figure soos Dmitry Merezhkovsky,  Andrei Bely,  Vyacheslav Ivanov en Alexander Scriabin het dele van Nietzsche -filosofie in hul werke opgeneem of bespreek. Thomas Mann se roman Dood in Venesië  toon 'n gebruik van Apollonies en Dionisiërs, en in Dokter Faustus Nietzsche was 'n sentrale bron vir die karakter van Adrian Leverkühn.   Hermann Hesse, soortgelyk, in syne Narcissus en Goldmund bied twee hoofkarakters aan as teenoorgestelde, maar verweefde Apolloniese en Dionisiese geeste. Skilder Giovanni Segantini was gefassineer deur So het Zarathustra gepraat, en hy het 'n illustrasie geteken vir die eerste Italiaanse vertaling van die boek. Die Russiese skilder Lena Hades het die siklus van olieverf geskep Ook Sprach Zarathustra opgedra aan die boek So het Zarathustra gepraat. 
Teen die Eerste Wêreldoorlog het Nietzsche 'n reputasie gekry as 'n inspirasie vir regse Duitse militarisme en linkse politiek. Duitse soldate het afskrifte van So het Zarathustra gepraat as geskenke tydens die Eerste Wêreldoorlog.   Die Dreyfus -aangeleentheid bied 'n kontrasterende voorbeeld van sy ontvangs: die Franse antisemitiese regter het die Joodse en linkse intellektuele wat Alfred Dreyfus verdedig, as 'Nietzscheans' bestempel.  Nietzsche het 'n duidelike aantrekkingskrag gehad vir baie Sionistiese denkers rondom die begin van die 20ste eeu, veral Ahad Ha'am,  Hillel Zeitlin,  Micha Josef Berdyczewski, AD Gordon  en Martin Buber, wat so ver gegaan het om Nietzsche as 'skepper' en 'gestuurde van die lewe' te prys.  Chaim Weizmann was 'n groot bewonderaar van Nietzsche, toe die eerste president van Israel die boeke van Nietzsche aan sy vrou gestuur het, en 'n opmerking bygevoeg in 'n brief: "Dit was die beste en beste ding wat ek aan u kan stuur."  Israel Eldad, die ideologiese hoof van die Stern Gang wat in die veertigerjare teen die Britte in Palestina geveg het, het in sy ondergrondse koerant oor Nietzsche geskryf en later die meeste van Nietzsche se boeke in Hebreeus vertaal.  Eugene O'Neill het dit opgemerk Zarathustra het hom meer beïnvloed as enige ander boek wat hy ooit gelees het. Hy het ook Nietzsche se siening van tragedie gedeel.  Die toneelstukke Die Groot God Bruin en Lazarus lag is voorbeelde van Nietzsche se invloed op hom.    Nietzsche se invloed op die werke van die Frankfurtse skoolfilosowe Max Horkheimer en Theodor W. Adorno  kan gesien word in die Dialektiek van Verligting. Adorno het die filosofie van Nietzsche opgesom as die uitdrukking van die "menslike in 'n wêreld waarin die mensdom 'n skyn geword het." 
Nietzsche se toenemende bekendheid het 'n ernstige terugslag beleef toe sy werke nou verband hou met Adolf Hitler en Nazi -Duitsland. Baie politieke leiers van die twintigste eeu was ten minste oppervlakkig vertroud met die idees van Nietzsche, hoewel dit nie altyd moontlik is om te bepaal of hulle werklik sy werk gelees het nie. Onder geleerdes word daaroor gedebatteer of Hitler Nietzsche gelees het, maar as hy dit wel gedoen het, was dit moontlik nie breedvoerig nie. [v] [vi]   Hy was 'n gereelde besoeker aan die Nietzsche -museum in Weimar en gebruik uitdrukkings van Nietzsche's, soos 'heren van die aarde' in Mein Kampf.  Die Nazi's het Nietzsche se filosofie selektief gebruik. Mussolini,   Charles de Gaulle  en Huey P. Newton  lees Nietzsche. Richard Nixon lees Nietzsche met 'nuuskierige belangstelling' en sy boek Verby vrede het moontlik sy titel uit Nietzsche se boek geneem Verby goed en kwaad wat Nixon vooraf gelees het.  Bertrand Russell het geskryf dat Nietzsche groot invloed uitgeoefen het op filosowe en mense van die literêre en artistieke kultuur, maar waarsku dat die poging om Nietzsche se filosofie van aristokrasie in die praktyk te bring slegs deur 'n organisasie soortgelyk aan die Fascist of die Nazi gedoen kan word partytjie. 
Dokters kry 'Pimped '
" Noem die vyf brachial plexus wortels, en#x201D wat 'n senior dokter beveel het.
Ek het daardie week ure lank spandeer om die anatomie van die arm en skouer te memoriseer. Maar nou, voor 'n klein groepie pasiënte, verpleegsters en mediese studente, het ek net vier gehuil.
"Watter stamme gee hulle aanleiding? " het hy voortgegaan.
Ag seuntjie. Dit gaan nie ophou nie. Wat ook al die senuwees en die#x2019 -konfigurasie was, die belangrikste funksie was tans om my te help om my sweterige handpalms saam te knie. Genadiglik het hy na 'n ander student oorgegaan om te vra watter afdelings die stamme verdeel het.
My onderwyser was "impim " 'n kernaspek van onderrig op die hospitaalvloere. Dit word gesê dat die term afkomstig is van die Duitse muntstuk pompfrage, vir ȁPomp-vraag, " verwys na die stel van 'n vinnige reeks vrae aan studente, van nadenkend en relevant tot esoteries en onbeantwoord. Dit gaan voort totdat onderwysers nie meer vrae het nie, of dokters wat opleiding ontvang, se antwoorde opraak. Ek sal u laat raai wat gewoonlik eerste kom.
As mediese student was ek 'n gereelde pimperontvanger. Nou, as 'n tweedejaar inwoner, iemand wat toesig hou en steeds onder toesig is, is my verhouding daarmee ingewikkelder: ek gee myself uit en ontwyk vrae. (As ek "pimp " ander doen, probeer ek saggeaard wees.)
Pimping het baie kreatiewe verdedigingsmeganismes tot stand gebring, wat wissel van vermyding van oogkontak tot voorgee om te verstik. Sommige studente gebruik die ȁPolitician 's benadering ": beantwoord die vraag wat u wil hê, nie die vraag wat u gevra het nie. My gunsteling strategie is die "muffin tegniek, " waardeur jy 'n muffin naby jou mond hou sodat die vraesteller dink jy is op die punt om 'n hap te neem. As u in elk geval pimpel, maak dan asof u verstik.
Maar die mediese opleiding beklemtoon dat dit baie problematies is om aan te toon hoeveel feite ons gewoonlik ken, voor kollegas, verpleegsters, pasiënte en gesinne. Dit moedig ons aan om te leer om te wys, nie om te groei nie en onsekerheid te verwesenlik.
In haar navorsing oor opvoedkundige ontwikkeling skets die sielkundige Carol Dweck twee modelle vir intellektuele groei. Studente wat intelligensie as 'n vaste entiteit beskou, wil hulself bewys en vermy om onintelligent te lyk. Omdat hulle intelligensie as 'n stabiele eienskap beskou, vermy hulle moeilike take en beskou mislukking as 'n bedreiging. Daarenteen beskou studente met 'n groeiende ingesteldheid intelligensie as buigbaar. Hulle is meer bekommerd oor proses as uitkoms en beskou mislukking as 'n geleentheid. Dit is belangrik dat hierdie ingesteldhede nie onveranderlik is nie. Opvoeders kan die benadering wat studente volg, aansienlik beïnvloed.
Beskou die volgende voorbeeld. Laat ons sê dat ek die mediese skool verlaat en my koshuisdink begin: Ek is effens swakker in rumatologie as ander spesialiteite. Ek kan nie onthou watter teenliggaampies die siekte voorspel nie. Op rondes praat ek nie of stel verhelderende vrae nie. By die opname van nuwe pasiënte in my kliniek skram ek weg van diegene met siektes soos rumatoïede artritis en lupus. Aan die einde van die opleiding dink ek: Ek is net nie so goed in rumatiek nie.
Oorweeg 'n alternatiewe scenario. Ek is ondertussen besig om sentrale lyne in te steek en 'n kateter in 'n groot nekaar te ryg. Op my eerste paar pogings misluk ek. My toesighouer neem oor en gaan maklik deur die kateter. Maar ek is nie bevrees om onbevoeg te lyk nie, of aanvaar my gebrek aan vaardigheid as 'n aangebore tekort. Ek studeer anatomie. Ek kyk na video's. Ek vra toesighouers om my te blaai voordat ek lyne plaas. As ER -dokters vra of hulle een moet plaas voordat hulle 'n pasiënt oorplaas, sê ek dat ek dit sal doen. Aan die einde van die opleiding vra kollegas my help om moeilike sentrale lyne in te voeg.
Die belangrikste mediese leer kom nie uit memorisering en voordrag nie, maar deur jouself in situasies net buite jou gemaksone te plaas. Hierdie beheerde rek maak ons ​​beter, maar is anathema in 'n prestasie-ingesteldheid. Leerlinge in 'n groeiende ingesteldheid trek egter aan na die uitdaging van kliniese ervarings.
Navorsing dui daarop dat senior dokters en onderrigstyle beïnvloed of leerlinge groei of prestasie-ingesteldhede omhels. Inwoners met ondersteunende toesighouers is meer geneig om terugvoer te soek en op te neem. En ons opleidingsomgewing beïnvloed hoe ons gedurende ons loopbane oefen.
Ons benadering tot mediese kennis en leer het belangrike gevolge vir die opvoeding van nuwe dokters en groot implikasies vir pasiëntsorg. Ons dra feitelike kennis as 'n eerbewys. Ons vermom en vermy onsekerheid. Maar as ons onsekerheid met ons eweknieë kan omhels, kan ons dit dan met ons pasiënte doen?
Om onseker te wees oor die diagnose van 'n pasiënt en hoe die siekte kan vorder, is vir dokters inherent ongemaklik. Studies het bevind dat pasiënte minder tevrede is as dokters onsekerheid meedeel, maar ook dat die manier waarop dokters onsekerheid kommunikeer, belangrik is en dat ons in die algemeen nie baie goed daarmee is nie.
Maar onsekerheid bly 'n integrale deel van medisyne. Selfs die strengste toetse beantwoord selde die belangrikste vrae aan dokters en pasiënte: hoe om risiko's en voordele te weeg, hoe 'n pasiënt op behandeling sal reageer, hoe lank hy of sy nog moet leef.
Navorsing oor onsekerheid is uiters algemeen, maar dit dui daarop dat ons ten minste moet erken dat dit bestaan, die bronne daarvan moet verduidelik en die uitdagings vir pasiënte en gesinne moet erken. Navorsing dui ook daarop dat jonger dokters minder gemaklik is om onsekerheid aan pasiënte bekend te maak, maar dat ons houding mettertyd kan verander.
Ons word opgelei in 'n model wat sekerheid, vertroue en reg vereis. Maar ons werk in 'n professie wat vol onsekerheid is. Uiteindelik kan die opleiding van dokters om te groei in plaas van om te wys, lei tot meer nuuskierige dokters en meer eerlike pasiëntinteraksies.
As u honderd mense nie kan voed nie, voer dan net een. " Moeder Teresa
'Ek beskou nooit die massa as my verantwoordelikheid nie. Ek kyk na die individu. Ek kan net een persoon op 'n slag liefhê. Ek kan net een persoon op 'n slag voed. Net een, een, een. " Moeder Teresa
Daar is genoeg op hierdie planeet vir almal se behoeftes, maar nie vir almal se hebsug nie. " Mohandas Gandhi
'Honger is nie 'n probleem nie. Dit is 'n onwelvoeglikheid. Hoe wonderlik is dit dat niemand 'n enkele oomblik hoef te wag voordat hy die wêreld kan verbeter nie. " Anne Frank
" Naby aan 'n miljard mense – een-agtste van die wêreld se bevolking leef nog steeds van honger. Elke jaar sterf 2 miljoen kinders as gevolg van ondervoeding. Dit gebeur in 'n tyd waarin dokters in Brittanje waarsku oor die verspreiding van vetsug. Ons eet te veel terwyl ander honger ly. " Jonathan Sacks
"Ons weet dat 'n vreedsame wêreld nie lank kan bestaan ​​nie, 'n derde ryk en twee derdes honger. " Jimmy Carter
Onlangse navorsing toon dat baie kinders wat nie genoeg het om te eet nie, 'n verminderde vermoë het om te verstaan ​​en te leer. Kinders hoef nie honger te ly om dit te kan gebeur nie. Selfs ligte ondervoeding – die soort wat die algemeenste onder arm mense in Amerika is, kan dit doen. " Carl Sagan
Een uit vier kinders in die VSA staar honger in die gesig. " Jeff Bridges
󈬓 miljoen mense in die VSA is honger of weet nie waar hul volgende maaltyd vandaan kom nie, en 13 miljoen van hulle is kinders. As 'n ander land dit aan ons kinders sou doen, sou ons oorlog voer. " Jeff Bridges
Een van die grootste gevoelens ter wêreld is om te weet dat ons as individue 'n verskil kan maak. Om honger in Amerika te beëindig, is 'n doelwit wat letterlik binne ons bereik is. " Jeff Bridges
In hierdie land wat meer voedsel verbou as enige ander nasie op hierdie aarde, is dit ondenkbaar dat enige kind honger moet ly. " Sela Ward
Ek het baie nagte as kind honger gaan slaap. Dit was 'n droom wat my aangetrek het toe ek vies was, en dit was 'n droom wat my gevul het toe ek honger was. Nou is dit my droom om te sien dat geen kind in hierdie wêreld ooit honger ly nie, beslis nie hier in Amerika nie, die rykste land ter wêreld. Ons kan beter doen, ons moet! Dolly Parton
As jy honger wil uitskakel, moet almal betrokke wees. " Bono
Daar is werklik voldoende hulpbronne ter wêreld om te verseker dat niemand nêrens, op enige tyd honger kan ly nie. " Ed Asner
Daar is geen fyner belegging vir enige gemeenskap as om melk in babas te sit nie. " Sir Winston Churchill
Die oorlog teen honger is werklik die mensdom se vryheidsoorlog. " John F. Kennedy
Toe mense honger was, het Jesus nie gesê: "Nou is dit polities of sosiaal? " Hy het gesê, "Ek voed jou. " Omdat die goeie nuus vir 'n honger persoon brood is. & #8221 Desmond Tutu
As u u laaste broodkors met 'n bedelaar deel, hoef u nie op te tree asof u 'n been vir 'n hond gooi nie. U moet nederig gee en hom bedank dat u deel kon hê aan sy honger. " Giovanni Guareschi
Ek vra nou nie meer as om te eet nie. " Pablo Neruda, Chileense digter, Nobelpryswenner
Honger is eintlik die ergste wapen van massavernietiging. Dit eis elke jaar miljoene slagoffers. " Luiz Inacio Lula da Silva, president van Brasilië
"Honger maak 'n dief van enige man. " Pearl S. Buck
'' N Honger man is nie 'n vry man nie. " Adlai E. Stevenson
Die meeste van ons burgers meen dat honger net mense wat lui is of mense wat net 'n uitdeelstuk soek, honger raak, mense wat nie wil werk nie, maar ongelukkig is dit nie waar nie. Meer as 'n derde van ons honger mense is onskuldige kinders wat lede is van huishoudings wat eenvoudig nie genoeg kos of behoorlike voeding kan verskaf nie. En om te dink aan bejaardes wat aan ondervoeding ly, is vir die meeste van ons net te moeilik. Anders as die nasies van die Derde Wêreld, is die probleem in ons land nie te min nie - dit gaan daaroor om nie genoeg om te gee nie! Skryf u verkose verteenwoordigers en bevorder ondersteuning vir die honger. " Erin Brokovich
My leuse in die lewe is ' As u dit dink, kan u dit doen en as ons almal die gedagte toepas, kan ons die honger oor die hele wêreld beëindig. " Dionne Warwick
Ek hoop ek sal eendag kan verklaar dat ons honger in die Verenigde State verdryf het, en dat ons die hele wêreld in staat was om voeding en gesondheid te bring. " George McGovern
Let op die hongeriges, in hierdie land en oor die hele wêreld. Gee aandag aan die armes. Gee aandag aan ons verantwoordelikhede vir wêreldvrede. Ons is ons broer se bewaarder en George McGovern
Om saam met my kinders by die Food Bank te werk, maak 'n oog oop. Die gesig van honger is nie die boemelaar op straat wat Sterno drink nie, en die werkende armes. Hulle lyk nie anders nie; hulle gedra hulle nie anders nie; hulle is nie regtig minder geleerd nie. Hulle is ongelooflik minder bevoorreg, en dit is dit. " Mario Batali
Ek het die vrymoedigheid om te glo dat mense oral drie maaltye per dag vir hul liggame kan eet, opvoeding en kultuur vir die gees en waardigheid, gelykheid en vryheid vir hul geeste. " Martin Luther King, Jr.
"Ontdek hoeveel God jou gegee het en neem daaruit wat jy nodig het, die res is deur ander nodig." Sint Augustinus
Die oorgang van Duitsland van steenkool na hernubare energie bied lesse vir die res van die wêreld
Foto met vergunning van Björn S … Skrywer Emma Bryce
Ons deel graag Ensia-artikels gratis onder die voorwaardes van Creative Commons 'Attribution-NoDerivs 3.0 Unported-lisensie. Skryf die skrywer en Ensia aan die begin van u plasing as die oorspronklike bron en 'n skakel na die Ensia -artikel.
U moet die onderstaande 'Kry artikel' -skakel gebruik en die gekopieerde teks gebruik vir u herpostering. Verhale mag nie sonder toestemming van Ensia gewysig word nie. Stuur 'n e -pos aan [email protected] met 'n skakel na die gepubliseerde verhaal op u webwerf nadat dit geplaas is.
Beelde en ander beeldmateriaal is nie by hierdie lisensie ingesluit nie. Kontak Todd Reubold vir spesifieke vrae rakende beeldmateriaal. Vir ander navrae, stuur 'n e -pos aan [email protected]
Die plasing is nou in u knipbord. U kan dit direk in die WYSIWYG -redakteur van u webwerf plak.
1 Augustus 2017 & mdash Die sewe-en-sewentigjarige Heinz Spahn-wie se blou oë blink en strak is-herinner hom lewendig aan sy jong dae. Die Zollverein -steenkoolmyn, waar hy in die omgewing van Essen, Duitsland, gewerk het, was so verstop van steenkoolstof, onthou hy, dat mense 'n swart wolk sou opwek wanneer hulle beweeg. 'Dit was geen ponieboerdery nie,' sê hy - en gebruik die sardoniese Duitse frase om die moeilike omstandighede te beskryf: Die gedreun van masjiene was konstant 110 desibel, en die manne het die bynaam gekry wasbar, of " wasbeer, " vir die swart vlekke wat hul gesigte permanent versier het.
Vandag is die toneel by Zollverein heel anders. Binne die steenkoolwasser waar Spahn eens gewerk het-die grootste gebou in die mynboukompleks van Zollverein-is die lug skoon, en sy tot 8 000 mynwerkers is jaarliks ​​vervang deur anderhalf miljoen toeriste. Die hele kompleks is nou 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied: Spahn, wat hier as 'n smeltlasser gewerk het totdat die myn op 23 Desember 1986 gesluit is, word as 'n gids gebruik om toeriste oor die geskiedenis daarvan te leer. 'Ek ken hierdie gebou in en uit. Ek ken elke skroef, "sê hy liefdevol.
Die voormalige steenkoolmynwerker van Zollverein, Heinz Spahn, lei nou toere na die fasiliteit, wat as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied aangewys is. Foto met vergunning van Emma Bryce
Zollverein is 'n simbool van Duitsland se oorgang van fossielbrandstowwe na hernubare energie - 'n program genaamd die Energiewende wat daarop gemik is om teen 2050 80 persent van die land se energie uit hernubare energie te genereer. Hierdie program het Duitsland omskep in 'n wêreldwye plakkaatkind vir groen energie. Maar wat beteken die oorgang vir inwoners van Essen en die res van die Ruhr -streek - die voormalige industriële steenkoolgordel - wie se lewens en lewensbestaan ​​dramaties verander is deur die verminderde vraag na steenkool? Die antwoord hierop kan 'n paar nuttige lesse bevat vir diegene wat elders soortgelyke oorgange ondergaan.
Die Ruhrvallei beslaan ongeveer 2.700 kilometer en lê in die deelstaat Noordryn-Wesfale, bestaande uit 53 stede wat afhanklik was van steenkoolmynbou toe dit in die 1800's op industriële skaal gekom het. Op die hoogtepunt in die 1950's het die myne ongeveer 600 000 werkers in diens gehad, wat die identiteit van die streek met steenkool verweef het.
'Steenkool loop deur my hele lewe', sê Spahn, wie se oupa, pa en twee seuns ook mynwerkers was. Maar in die sewentigerjare, toe goedkoper steenkoolinvoer uit ander lande die Duitse produksie begin uitstoot en die prys van binnelandse steenkool verlaag het, het dit vir die regering onhoudbaar geword om die myne te subsidieer. Terselfdertyd het 'n aptyt vir groen energie in die sewentigerjare begin, gedryf deur 'n golf anti-kernsentiment in Duitsland wat krag vergader het ná die kernramp in Tsjernobil in 1986. En so het die uitfasering van steenkool begin.
Vandag bly daar slegs twee steenkoolmyne oor, en in 2018 word albei gesluit. Duitsland gaan voort om harde steenkool uit ander lande in te voer vir 'n aansienlike deel van sy energieproduksie - nog 'n gewoonte wat hy probeer aanpak, in ooreenstemming met sy doelwit vir hernubare energie in 2050. Die land onttrek ook steeds sagte bruin steenkool genaamd bruinkool uit honderde oopgroefmyne regoor die land. Met die federale verkiesing wat in September plaasvind, is die uitfasering van bruinkool op die politieke agenda. So 'n stap sou nog 'n paar duisend werksgeleenthede in die Ruhr alleen kos - wat die regering dwing om te oorweeg hoe om 'n billike en finale uitfasering te bereik, en die rol van hernubare energie daarin.
Die wegbeweeg van steenkool het 'n nalatenskap in sommige stede gelaat, waar werkloosheid 10 persent kan oorskry. Tog was dit in die algemeen 'regtig 'n sagte en regverdige oorgang', sê Stefanie Groll, hoof van omgewingsbeleid en volhoubaarheid by die Heinrich Boll -stigting in Berlyn. "In die Ruhr -omgewing het vakbondverteenwoordigers en plaaslike politici 'n plan uitgewerk om mense wat in die steenkoolbedryf gewerk het, te vergoed en te herstel," sê sy. Vir gesinne soos dié van Spahn was dit 'n sukses: onder druk van die vakbonde het die myne waar sy seuns gewerk het, in 1994 'n proaktiewe veldtog geloods om werknemers vir verskillende loopbane op te lei. "My een seun is nou 'n professionele sekuriteitswag en die ander een is 'n landskapster," sê hy.
By Zollverein bied die uitkykplatform 'n 360-gradering van die fisiese verandering wat die transformasie teweeggebring het. Die lae geboude stede van die Ruhr meng met weelderige woude en parke. Te midde van rookstalle staan ​​die torings van windturbines. Zollverein se kronkelende toring van 55 meter (180 voet), bo die ondergrondse mynskag, lewer self 'n opvallende bydrae tot die landskap: Sedert die herlewing van die myn is dit 'die Eiffeltoring van die Ruhr' genoem, en beklemtoon 'n belangrike neiging: die kulturele hermerk van die industriële geskiedenis van die Ruhr.
Mense 30 jaar gelede sou die spot gedink het om hier te vakansie hou, sê Frank Switala, 'n plaaslike toergids wat by Zollverein werk. 'Nou het die aantal hotelle toegeneem,' sê hy. 'Daar is nuwe museums. Ons het vyf filharmoniese orkeste in die Ruhr -omgewing en soveel teaters. "
Eens 'n fabriek vir die sortering van steenkool, is Kohlenwäsche nou die tuiste van 'n museum wat feestelike geleenthede bied. Foto met vergunning van Zeitfixierer
Die myne self het selfs 'n kulturele verhoog geword. 'N Museum en galery by Zollverein lok meer as 250 000 besoekers per jaar, en verskeie ander myne bied musiekkonserte, kos en kulturele feeste aan. In die nabygeleë stad Bochum is 'n ou nywerheidsaanleg - nou die plek van die Duitse mynmuseum - omring met statige huise omring deur welige tuine. Die verandering het nie onopgemerk verbygegaan nie, omdat die Ruhr in 2010 amptelik as die kulturele hoofstad van Europa aangewys is.
Die Ruhr het ook aantreklik geword vir besighede om te belê, sê Switala. Zollverein is, soos baie voormalige myne, nou ook die tuiste van verskeie besighede. Kunstenaars, juweliersontwerpers, choreograwe, ontwerpfirmas en toerismeondernemings is slegs 'n voorbeeld van diegene wat die nuwerwetse industriële ruimte hul tuiste gemaak het.
Uit besoedeling onttrek
In 1961 het die Duitse politikus Willy Brandt gevra om die lug oor die Ruhr weer blou te maak. Dit was 'n vooruitsig wat mense in die Ruhr destyds ongelooflik gevind het, so gewoond was hulle aan die grys getinte, steenkoolbesoedelde lug. Maar Brandt se eis is sedertdien verwesenlik: die lug oor die Ruhr is nou helder.
Switala skryf inderdaad die oorgang van steenkool toe deur die gebied uit 'n lang erfenis van besoedeling te verwyder. "My ouma het elke aand die wind getoets en toe besluit of sy die wasgoed moet weglaat," onthou Switala: As dit in 'n spesifieke rigting waai, dra dit besoedeling van die myngebiede af, en haar klere sal swart wees. die oggend. Omdat sy oupa, wat sy hele lewe lank aan die myne gewerk het, die gesondheidsrisiko's ken, het hy sy vyf kinders hardnekkig uit die weg geruim, sê Switala. 'Dit was baie algemeen in daardie generasie: u wou hê dat u kinders 'n beter lewe moes hê as wat u gedoen het.
Roland Sauskat deel 'n soortgelyke familieverhaal. Hy is 'n maatskaplike werker by 'n plaaslike sokkerklub genaamd Rot-Weiss Essen, wat help om dwelmmisbruik en misdaad by jong voetballiefhebbers te bekamp. In die Ruhr se sokker-gekke kultuur het selfs die klubs self bande met mynbou: Steenkoolmyners is histories as spelers gewerf, en stadions is gereeld langs die myne gebou. Hierdie industriële kultuur word vandag gevier as deel van die identiteit van spelers en ondersteuners, verduidelik Sauskat.
In die omgewing van Gelsenkirchen-Horst waar hy grootgeword het, loop hy rond op die terrein van Nordstern, die voormalige myn-nou museum, geleenthede en sakepark-waar sy pa en oupa hul werkslewe deurgebring het. Sy oupa het begin myn terwyl hy net 14 was, in 'n tyd toe hulle nog perde ondergronds gebruik het om steenkool te vervoer. Hy is dood aan die schwartze longe - swart long - 'n siekte wat veroorsaak word deur die ophoping van klein rotsdeeltjies wat ingeasem word tydens ontginning, wat uiteindelik weefsel dood in die long veroorsaak. Sauskat se pa is op sy beurt dood aan longkanker. Ten spyte hiervan onthou Sauskat nie dat sy gesin bitterheid oor die werk uitgespreek het nie: "Dit was 'n werk," sê hy reguit. Ironies genoeg is Sauskat self hierdie lot gespaar weens asma in die kinderjare wat hom ongeskik vir die myne gemaak het, 'n probleem wat volgens hom gereeld onder die jeug in die streek voorkom.
Ses kilometer suid, naby Essen - een van die grootste en vooruitstrewendste stede in die streek, met 'n groep myne in die sentrum - wys Sauskat tekens van omgewingsveranderinge wat die oorgang tot gevolg gehad het. In die distrik Altendorf, 'n voormalige steenkool en staalproduksieterrein is nou 'n meer, waar mense vandag met hul honde loop en piekniek hou, sê hy. Dit is deel van die groter Emscher Park-inisiatief, 'n projek van miljarde euro om groen ruimtes te herstel, te skep en aan te sluit langs 'n oppervlakte van byna 800 vierkante kilometer van die Ruhr wat vroeër deur mynbou verwoes is.
Tog is die nalatenskap van steenkool nie heeltemal verdwyn nie. "Die aarde onder hierdie streek is soos Switserse kaas," sê Switala. Die geografie is deurdrenk met tonnels van eeue se mynbou, en het so broos geword dat die streek gereeld met sinkgate sukkel. Grondwater wat die ou tonnels oorstroom, moet nou moeisaam uitgepomp word.
Beweeg na hernubare
In Gelsenkirchen ondervind die plaaslike bevolking van die hoogste werkloosheidsyfers, wat ongeveer 15 persent is. Die stil strate van die stad verraai tekens van ekonomiese stryd, met baie ondernemings. Maar sedert die negentigerjare probeer hy sy voormalige industriële welvaart weer besoek met die Science Park, 'n spilpunt vir streeksondernemings, op die terrein van 'n voormalige steenkoolaangedrewe staalfabriek. Die glasfasade van die gebou kyk uit oor 'n mensgemaakte meer omring deur golwende grasperke, en sy dak is toegerus met 900 sonpanele wat ongeveer 'n derde van die elektrisiteit van die gebou opwek.
Gelsenkirchen Science Park, gebou op die terrein van 'n voormalige steenkoolaangedrewe staalfabriek, huisves 51 ondernemings en 900 sonpanele. Foto met vergunning van GFDL
'Gelsenkirchen is die stad van duisend brande genoem. Dit het die stad van duisend sonne geword, '-'n knik vir die son se dak en groen energietegnologieë wat in die park ontwikkel word, sê Hildegard Boisserée-Frühbuss, projekbestuurder van die park EnergyLab, 'n eksperimentele laboratorium wat plaaslike studente opvoed oor hernubare energie energieë. Die gebou huisves nou 51 besighede - meestal gefokus op wetenskap, tegnologie en ontwikkeling van hernubare energie. Boisserée-Frühbuss spandeer haar tyd om met plaaslike kolleges en skole saam te werk om die jeug blootstelling aan hierdie velde te gee, in die hoop dat hulle geïnspireer sal word om daar werk te kry. 'Dit was eens 'n staalgietery. Nou is die Science Park 'n denkfabriek, "sê sy.
Met die beweging na hernubare energie, het die primêre fokus geword van hoeveel die Ruhr daarby baat - nadat hy soveel opgeoffer het vir hierdie doel van skoon energie. Ongeveer 330 000 mense werk in die hernubare sektor in Duitsland. 45 000 daarvan is in Noordryn-Wesfale-en dit sal groei, voorspel Jan Dobertin van die National Association of Renewable Energies in Noordryn-Westfale, bekend as LEE NRW. "Die Ruhr -streek is nou een van die grootste verskaffers van produkte en dienste vir groen ekonomie, soos doeltreffendheidstegnologieë, herwinning of hernubare energie," sê Dobertin. LEE NRW werk saam met plaaslike energiemaatskappye om beter politieke raamwerke vir die integrasie van hernubare energie in die Ruhr te bou. 'Ons argument is dat die sektor vir hernubare energie baie meer intensief is vir werknemers as [fossielbrandstowwe],' sê hy. 'N Onlangse peiling onder inwoners van Ruhr wat deur LEE NRW uitgevoer is, dui daarop dat hulle die publiek aan hul kant het: 64 persent van die ondervraagdes wil hê dat hernubare energie 'n prioriteit moet wees vir die staatsregering van Noord-Ryn-Westfalen.
Innoveerders stel voor om die Prosper-Haniel-steenkoolmyn te omskep in 'n hidro-elektriese bergingsfasiliteit nadat dit in 2018 gesluit is. Foto met vergunning van Frank Vincentz
In ooreenstemming met hierdie tendens, het 'n fabriek genaamd Prosper-Haniel, een van die twee laaste steenkoolmyne in Duitsland, net buite die klein stad Bottrop die voorpunt van 'n hernubare eksperiment geword. Voor die sluiting daarvan in 2018, ondersoek 'n konsortium van plaaslike universiteite, konsultante en mynbou -operateurs die kans om die diep mynskag van die aanleg in 'n hidro -elektriese opbergingsfasiliteit te verander. Die plan is in 'n voorlopige, ondersoekende stadium, waarsku André Niemann van die Universiteit van Essen-Duisburg, wat die navorsingspan koördineer. Maar as dit werk, kan dit meer as 400 000 plaaslike huise berg en verskaf. Hy is gemotiveer deur die kans om die industriële landskap waarin hy grootgeword het, te laat herleef. "Die vraag sal wees: wat het ons gedoen om die streek aan die mense terug te gee?" hy sê.
Wat die projek nie kan verander nie, is die lot van die 2 600 werknemers by Prosper-Haniel wat volgende jaar hul werk sal verloor: as die hidro-elektriese projek deurloop, sal dit nie 'n groot werkgewer wees nie, sê Niemann. Hierdie bekommernisse strek tot bruinkoolmynbou, waarvan die baie gedebatteerde eindpunt-wat wissel van 2030 tot 2050-die era van Duitse steenkoolproduksie amptelik tot 'n einde sou bring.
"Daar is geen amptelik goedgekeurde 'regverdige oorgangsplan' vir die drie oorblywende bruinkoolstreke in Duitsland nie," waarsku Groll.
Sommige beskou die staking van bruinkoolmynbou as 'n geleentheid om 'n paar foute reg te stel wat tydens die oorgang van steenkool gepleeg is. Terwyl aspekte van die dekades lange uitstorting van steenkool goed bestuur is, het Dobertin in die verlede die "politieke huiwering" om vinnig 'n gestruktureerde herstelplan vir die Ruhr uit te voer, vandag bygedra tot 'n erfenis van werkloosheid in sommige stede, en stedelike gebiede wat nog steeds opgesaal is met swak, verouderde infrastruktuur.
'Ons wil nie sy foute herhaal nie,' sê Dobertin. 'In plaas daarvan benodig ons 'n goed gestruktureerde vervaagingsplan vir bruinkool met duidelike ekonomiese en sosiale maatreëls. Hy is vasbeslote oor die potensiaal van hernubare energie om die lot van die Ruhr te verbeter - hoewel hy verstaan ​​dat dit die identiteit daarvan bedreig, veral vir die ouer generasie. En hy dink wel na oor hoe sy oupa-die laaste mynwerker in sy gesin-sou voel oor sy standpunt teen steenkool. 'Ek dink uiteindelik sou my oupa daaroor bly gewees het, want ons moet iets aan klimaatsverandering doen, en hernubare energie is 'n groot oplossing vir hierdie uitdaging.'
As hy oor hierdie toekoms nadink, deel Heinz Spahn - net 'n paar meter van die masjien waar hy 26 jaar lank geswoeg het - sy eie sienings. 'Uiteindelik sal die [steenkool] nalatenskap uitsterf, en dit maak my hartseer. Maar ek het vrede daarmee gemaak, "sê hy. 'Ek is baie bly dat die Ruhr -streek so groen en gesond geword het. Ek is bly dat die jeug vandag 'n beter kinderjare sal hê as ek. "
Redakteur se nota: Redaksioneel onafhanklike verslagdoening vir hierdie verhaal is in opdrag van die Stanley Foundation en gepubliseer in Koerier met die opskrif: "Life Beyond Coal."
Ensia deel gratis oplossingsgerigte verhale deur middel van ons aanlyn tydskrif en vennootmedia. Dit beteken dat gehore regoor die wêreld gereed toegang het tot stories wat hulle kan help en 'n beter toekoms kan vorm. As u ons werk waardeer, toon asseblief u ondersteuning vandag.
Voer bene of rou kos vir hondjies
Bene is gewoonlik die probleem wat in die kruip steek van baie mense wat daaraan dink om hul honde te voed volgens die dieetplan BARF, 'n humoristiese akroniem vir "bene en rou kos, " of soms, " biologies gepas rou voedsel. "
Ons is almal meegedeel dat bene gevaarlik is, dat honde daaraan kan verstik, dat dit tande kan laat breek, dat dit die derm kan belemmer of perforeer met moontlik dodelike gevolge.
Tog is honde-eienaars wat die dieet voorstaan, baie bly oor hul honde en pragtige jasse, tandvrye tande en goeie gesondheid. Nie verrassend nie, het die onderwerp emosionele klanke aangeneem, met mense wat sterk (en gewoonlik onbuigsaam) standpunte inneem ten opsigte van die insluiting of uitsluiting van bene in 'n hond se dieet. So wat is dit? Maak bene dood? Of red hulle honde se lewens? Die waarheid oorbrug die twee posisies. 'N Klein aantal honde kan wel probleme ondervind, en soms ook noodlottig weens hul onvermoë om bene behoorlik te verteer. Daar is geen studies wat hierdie tragedies kwantifiseer nie, alhoewel die gebruik van bene nie so gewild sou wees as as die persentasie sterftes of selfs ernstige beserings baie hoog was nie.
Die anekdotiese getuienis van veeartse wat honde wat beseer is bygewoon het, bevestig egter dat daar 'n risiko bestaan ​​of die beserings wat hulle sien as gevolg van onbehoorlik gevoede bene is of nie, weet ons nie.
Daar is ook geen studies wat die bewering bevestig dat die meeste honde 'n verbeterde gesondheid geniet deur 'n dieet te eet wat bestaan ​​uit of uitsluitlik bestaan ​​uit bene en rou kos nie. Maar die anekdotiese bewyse van ervare "raw feeders " dui daarop dat die meeste honde floreer op hul boney dieet.
Soos altyd by die neem van belangrike besluite wat hul geliefde hondegenote beïnvloed, moet verantwoordelike honde -eienaars soveel as moontlik leer oor die veiligste maniere om bene te voed en hul honde se grootte, ouderdom, gesondheid, temperament en lewenstyl in ag te neem. Dan moet hulle self besluit en met die resultate saamleef.
Voordele van bene
In die eerste plek is been 'n uitstekende bron van kalsium en fosfor, twee minerale wat in gepaste persentasies vir gesonde honde voorkom, en wat belangrik is vir die gesondheid van 'n hond. Honde wat 'n dieet eet wat rou vleis bevat, moet been-, beenmeel- of kalsiumaanvulling ontvang. Vleis bevat baie fosfor, en 'n dieet wat meestal vleis bevat, sal 'n hond met 'n ernstige kalsiumtekort tot gevolg hê. As bene gereeld deel uitmaak van 'n hond se vleisdieet, is die verhouding kalsium/fosfor selde 'n probleem. Beenvaste voeders kan 'n kalsiumaanvulling of beenmeel gebruik om hul honde se dieet te balanseer, maar moet 'n veearts vir voeding raadpleeg.
Sommige kenners beweer dat been ook 'n verskeidenheid ander voedingstowwe aan die hond verskaf, wat op subtiele maar belangrike maniere bydra tot die gesondheid van die hond. Die Australiese veearts Ian Billinghurst is een van die vroegste moderne voorstanders van die BARF-dieet en skrywer van die topverkoperboeke Give Your Dog a Bone and Grow Your Pup With Bones. Volgens dr. Billinghurst is bene lewende weefsel wat bestaan ​​uit lewende selle. Omdat bene lewende weefsel is, net soos enige ander deel van die liggaam, is dit 'n komplekse bron van 'n wye verskeidenheid voedingstowwe. , en natuurlike antioksidante.
Ander spekuleer dat dit nie die been self is nie, maar wat gewoonlik daarmee gepaard gaan, wat verantwoordelik is vir die verbetering van 'n hond wat met been gevoer word. Volgens T. J. Dunn Jr., DVM, direkteur van veeartsenykundige dienste vir PetFoodDirect.com en ThePetCenter.com, is die spier, vet, bindweefsel en kraakbeen die regte geskenk van die bene. As die hond 'n graanvoeding of 'n ander gebrek aan dieet kry, sal die toevoeging van 'bene' 'n buitengewone voordelige verskil maak, nie net in die manier waarop die hond lyk nie, maar ook in hoe hy voel en optree. Dieselfde getuigskrifte word deur eienaars van troeteldiere gelewer wat van swak dieet oorskakel na mense met vleis as 'n primêre bestanddeel en wat nie eers sou dink om 'n been te voed nie.
Die sagte weefsels wat die been vergesel, sê dr Dunn, is hoogs verteerbaar en bevat 'n wye spektrum voedingstowwe. Dit is my oortuiging wat gebaseer is op gevestigde en verifieerbare wetenskaplike gegewens, sowel as op 37 jaar se waarneming van troeteldiere daagliks, dat die verskillende weefsels wat aan die been geheg is, nie die kaal been self nie, al die groot voordele bied word gereeld gesien as 'bene ' gevoer word. "
As jy aan bene kou, werk dit ook baie goed om tandsteen van 'n hond se tande af te skrap, sodat die hond se glimlag wit en skoon en sy asem vars bly. Dit is veel meer as net 'n kosmetiese probleem. Tandsteenvorming nooi ontsteking van die tandvleis uit ("gingivitis "), deur bakterieë 'n manier te gee om die tandvleis te infiltreer en te vermeerder. Die gevolglike infeksies kan verwoesting veroorsaak met die gesondheid van die hond, wat bydra tot probleme met die gewrigte, longe, niere en lewer. Chroniese infeksies kan ook lei tot 'n afname in die digtheid van die been waarin die hond se tande geanker is, en tandverlies veroorsaak dikwels.
Karen Zokovitch van Miami, Florida, besit en kweek al meer as 20 jaar Cavalier King Charles Spaniels. Op 'n dieet van natuurlike droë kos het haar honde baie goed gevaar, behalwe op die gebied van tandheelkundige gesondheid. Ek het al drie jaar lank tande verloor en altyd tandsteen bekamp, ​​sê sy. Dus, die aantrekkingskrag van die BARF -dieet, wat sy ongeveer vier jaar gelede begin voed het. Deur twee tot drie keer per week 'n rou dieet van hoendervlerkies en dye of beesmurgbene te voed, het dit die probleem aansienlik verbeter en die behoefte aan veeartsenykundige tandheelkundige skrape feitlik uitgeskakel, sê Zokovitch.
Verhoogde fisiese en geestelike gesondheid in die algemeen
Dr Billinghurst stel 'n derde, indien minder gerealiseerde voordeel voor: honde wat moet werk om vleis uit die bene te skeur, pluk die vrugte van al die oefeninge. 'N Hond met 'n vleis, rou been, plant dikwels sy voorpote op die been en trek die vleis en ander sagte weefsels in dele en stukkies weg deur sy bene, skouers, nek en rug te oefen. Billinghurst sê dat hierdie oefening aansienlike spiertonus by selfs jong hondjies bou, en beweer dat kleintjies wat rou gevoer is, herkenbaar is aan hul uitstekende spiertonus en goeie postuur.
Slim afrigters beveel gereeld aan dat Kong -speelgoed gevul met roomkaas of grondboontjiebotter gebruik word om 'n besige hond te beset wat te veel ongewenste dinge in die huis kan doen. Rou, vleisagtige bene kan hierdie soort hond ook 'n paar uur se vermaak verskaf, solank jy naby is om die aktiwiteit te monitor.
Teler Janet Sampson van Live Oak, Florida, wat 10 Labrador Retrievers besit, sê haar honde was baie gesonder op die BARF -dieet. Hulle was twee jaar lank nie by die veearts vir siektes of vel- of oorinfeksies nie, sê sy.
Die verhaal van Sampson word deur baie ander weergegee, waaronder Kathy Kozakiewicz van Phoenix, Arizona, wat sê dat haar veeartsrekeninge aansienlik verminder is sedert sy rou vleis en bene begin voer het. Die honde is gesonder en benodig baie minder tande skoonmaak by die veearts, sê Kozakiewicz.
Gevare van bene eet
Baie van die gevare vir honde wat deur bene veroorsaak word, word eintlik veroorsaak deur koue van onvanpaste bene. Die gevaarlikste bene, dit is almal saamstem, is gekookte bene, veral gekookte pluimveebene, wat geneig is om te splinter. Dit is ook onveilig om 'n hond wat geneig is om vinnig te eet of aggressief te kou, toe te laat om sy bene te eet sonder toesig. BARF -advokate sal u sweer dat die volgende gevare nie van toepassing is op honde wat op 'n gepaste manier die bene gevoer word nie. Ons praat oor die veiligste bene om in 'n oomblik te voed. Laat ons intussen ondersoek instel waarvoor ons almal bang is:
Gebarste of gebreekte tande
Alhoewel honde se tande nie soos ons eie is nie, veroorsaak gebroke of gebarste tande die hond nog steeds baie pyn en ongemak. Dit kan ten minste 'n hond onwillig maak om te kou of te eet. As hierdie toestand onontdekte en onbehandeld bly, kan bakterieë die skeur infiltreer en die tandpulp besmet. Daar kan talle probleme ontstaan, insluitend die onnodige verlies van die tand, gelokaliseerde inflammasie en absesse.
Honde wie se tande reeds in 'n swak, swak toestand is, en honde wat superharde voorwerpe kou, soos klippe, gedroogde koei hoewe, of kommersieel voorbereide gedroogde of gesteriliseerde bene, is geneig om hul tande te beskadig of 'n molêre te kraak. Gebreekte tande kom nie gereeld voor as u vars bene kou nie, selfs nie die relatief harde gewrig of bene van knokkels of murgbene van beeste nie.
Oor die algemeen loop die honde wat die grootste risiko loop om hul tande te kraak, diegene wat hul bene veral aggressief kou, die bene tussen hul kiestande kners en dit oopbreek om die murg binne te eet. Honde wat nuut is in die beenverbruik, kan ook hul tande beskadig as gevolg van entoesiasme oor hul nuwe gunsteling kos. Die meeste honde, veral diegene wat gereeld toegang tot been het, kou baie meer spekulatief.
Minder ernstig is die moontlikheid dat honde beenfragmente pynlik tussen die tande of op die dak van hul bekke kan kry. Solank dit vinnig opgespoor word en die fragment verwyder word, veroorsaak dit gewoonlik nie permanente skade nie.
Verstikking, verstoppings of perforasies
As honde bene eet, kou hulle dit op of sluk hulle heel in en die bene gaan in stukke van verskillende grootte. In die beste geval kners die hond die been deeglik of breek klein stukkies af, in die geval van groot bene. Die been word versag of opgelos deur die kragtige maagsure van die hond en gaan dan deur die dermkanaal, waar dit uiteindelik uitgeskakel word, dikwels in 'n wit, kalkagtige stoelgang.
Soms loop iets egter skeef. Susan Wynn, DVM, van The Wynn Clinic for Therapeutic Alternatives in Marietta, Georgia, sê sy het gehoor van honde met bene wat in die slukderm vasgesteek is, waar hulle moontlik nie sigbaar is nie, maar steeds verstikking kan veroorsaak. Daar kan ook bene in die spysverteringskanaal kom, wat obstruksies veroorsaak. En skerp beenfragmente kan die derm tydens die vertering deurdring.
Al hierdie gevare kan 'n hond se lewe bedreig, maar dit is baie makliker om 'n obstruksie chirurgies reg te stel as om 'n geperforeerde ingewande te hanteer. As die bakterieë in die spysverteringskanaal deur 'n perforasie in die buik ontsnap, kan die hond vinnig septies word en 'n uiters gevaarlike, gewoonlik dodelike toestand.
Dr Dunn waardeer die voordele daarvan om bene te voed, maar keur nie dat honde hulle knars en dit eet nie. Dunn het gesê dat hy talle honde behandel het wat ernstig hardlywig was as gevolg van beenaanvalle, ingewande gehad het wat 'n operasie nodig gehad het of wat naby die dood was as gevolg van komplikasies van beenperforasie of obstruksie. Ek het beenfragmente uit die mondholte, die slukderm, die maag, ingewande en rektum verwyder. "
Ek het 'n Chesapeake Bay Retriever gehad wat drie dae lank aanhoudende brakingpogings en sonder eetlus gehad het. X-strale onthul 'n dermblokkade as gevolg van 'n beenfragment. Die eienaar was stomgeslaan omdat hy gesê het dat hy jare lank bene aan hierdie hond gevoer het. Hy het my geglo toe hy die x-straal sien en toe ek hom die beenfragment wys wat tydens 'n operasie opgespoor is. Hierdie hond het goed herstel, maar was regtig naby die dood as gevolg van 'n geperforeerde ingewande, maar gelukkig het die eienaar hom net betyds ingebring. Ek het gesien hoe honde sterf weens beenaanvalle ten spyte van pogings tot chirurgie, maar elke geval is anders, en#8221 sê dr Dunn.
Die balansering van die risiko's en voordele van die voer van bene
Selfs in die holistiese veeartsenykundige gemeenskap verskil die menings oor die veiligheid van bene.
Larry A. Bernstein, VMD, van Natural Holistic Pet Care in Noord -Miami Beach, Florida, gee bene aan sy pak Cavalier King Charles Spaniels en beveel die BARF -dieet aan vir sy kliënte. Ek sien nie die voer van rou bene as 'n gevaar nie, sê dr Bernstein. " Ek dink dat die gevaar gepaard gaan met die voer van gekookte bene. Die hond wat die gaar hoender uit die vullis haal, is in 'n meer potensieel desperate toestand as die hond wat 'n voël buite kry. Ongekookte bene is redelik sag, en diere is gewoond daaraan om dit te eet en te verteer. Dit kook dat die matriks so stol dat die bene versplinter en skerp word. "
Dr Susan Wynn is egter van mening dat selfs die bene wat algemeen beskryf word as "safe " 'n vatbare individu kan beseer, en dat daar geen manier is om te voorspel of u hond 'n probleem met bene sal hê nie. 'N Paar honde gaan probleme ondervind met bene, moontlik dodelike probleme, en ek kan nie weet wie hulle is nie, en sy sê.
Dr Wynn voel ook dat beide soorte bene wat gereeld aan honde gevoer word, groot murgbene en rou pluimveebene, soos hoendervlerkies, dye, nekke en rug, afsonderlike probleme bied, en daarom beveel sy nie aan om te voed nie. enige bene. Sommige honde hanteer bene baie goed. Maar sommige groot honde breek tande aan die groot beesvleisbeentjies, die murgbene wat ons voorheen aanbeveel het omdat dit veilig is tot splintering. Die groot murgbene versplinter oor die algemeen nie en veroorsaak probleme in die ingewande. Aan die ander kant is hoender- en kalkoenbene sagter en gaan af sonder om tande te breek, maar dit is die bene wat die derm kan perforeer. "
Dr Wynn het die wondere gesien dat koue bene kan bydra tot die gesondheid van die hond, maar hy voel nie dat hierdie voordeel die risiko werd is nie. "Daar is niks soos die BARF -dieet vir tande nie, sê dr Wynn, maar dit is die enigste voordeel wat die bene bo en behalwe ander rou dieet bied wat bene nie insluit nie. & #8221 As u skoon tande balanseer met die moontlike dood as gevolg van 'n geperforeerde derm, moet sy beter maniere vind om na die tande te sorg.
Dr Dunn merk op dat kou van Nylabones, Kong -speelgoed of rouhuide ook tande sal skoonmaak, maar elke item waaraan honde kou, het sy eie probleme. Alles wat deur 'n hond gekou kan word, kan obstruksies veroorsaak as dit ingesluk word. Dr Bernstein het byna 20 jaar lank konvensionele veeartsenykunde beoefen en onthou baie gevalle van honde wat in vullis beland het en gekookte hoenderbene of ander bene geëet het. Daarvan het hy gesê dat 10 moontlik 'n operasie nodig gehad het om obstruksies te verwyder. Die kans dat 'n rou been die ingewande sal perforeer, is skaars, sê hy.
Maar dit is die probleem wat dr Wynn met die BARF -dieet sien: obstruksies of peritonitis is skaars, maar die toestande is onmoontlik om te voorspel.
As u kies om bene te voer
Nie een van ons wil iets doen om ons honde seer te maak nie. En niemand wil hom voorstel hoe dit sou wees om die dienste van 'n noodveearts te benodig nie, omdat 'n been doelbewus aan die hond gevoer is, veral 'n veearts wat dink dat die praktyk mal is. Hierdie vrese en die gevare wat hierbo gelys word, maak die eerste stap om te besluit om bene vir u hond te voer. In afwagting van die publikasie van hierdie artikel, het een vrou die WDJ -kantoor gebel om te erken dat sy gebid het vir goddelike hulp die eerste keer dat sy 'n been aan haar Brittany Spaniel gevoer het, maar dat die hond 'n jaar later nog nooit 'n probleem met die beenverbruik!
Ons kan nie vir gebede spreek nie, maar daar is 'n aantal dinge wat u kan doen om die gebruik van bene so veilig as moontlik vir u hond te maak.
1. Maal die bene
Dr Dunn is 'n fan daarvan om vleisagtige bene in 'n hond se dieet op te neem, solank die bene nie heeltemal aan die hond gevoer word nie. Fyn gemaalde been, soos dié wat in sommige vervaardigde rou troeteldiervoedsel voorkom, hou absoluut geen gevaar in verband met moontlike obstruksie of perforasie nie, " sê hy. " En die fyn gemaalde deeltjies van skeletweefsel – been – bied 'n groter oppervlak vir verteringsure om die minerale uit die beendeeltjies uit te lek. "
Sommige honde -eienaars vermy bekommernisse oor bene deur kommersiële rou dieet te voer, soos dié wat deur Dr. Dunn beskryf word. Ander honde -eienaars gebruik grinders om bene tot meer hanteerbare stukke te verminder.
2. Kies toepaslike bene
Die keuse van bene hang af van die ervaring van elke eienaar sowel as die grootte van hul honde. Dee Dee Andersson, 'n Mastiff -teler van Wes -Virginia, voer haar honde varknek en hoenderboud- en dybene tydens etes, en bied aan die honde beesvleisbene om te kou. Ek dink kalkoenbene is te hard, maar ander stem nie saam nie, en sy sê. Dit lyk asof hoendernekke, rug en vlerke die beste bene is, gevolg deur bees- en lamsribbetjies.
Die meeste mense is dit eens dat sommige bene onveilig is vir honde om te kou, veral lang, harde beenbene van beeste. Dr. Bernstein sê: "Wees versigtig met die groot lang beesbene, aangesien hulle 'n laer voedingswaarde kan hê en dat die hond moeiliker kan eet. Plus, as 'n dier ouer word, wie weet wat dit in sy bene en lood of ander gifstowwe bêre. Ek verkies bene van jonger diere, soos lam, hoender en kleiner beesvleisbene. Hoender is waarskynlik die beste solank dit rou is
Sommige mense gee honde varknekbene, maar dr Bernstein verkies om dit te vermy deur te sê dat hulle geneig is om te veel te verkrummel.
Labrador -teler Janet Sampson stel ook voor dat hy meestal hoendernekke en -rug gebruik, en vermy groot of lang bene. Ek verkies meer kraakbeen. Die meeste verblyfprobleme kom voor by been- of dybene, sê sy.
Teler Ruth Beetow van Springville, New York, voer al drie jaar rou bene aan haar Norwich en West Highland White Terriers, sonder gebreekte tande. Sy merk op dat die vraag of 'n been veilig is, gedeeltelik afhang van die grootte van die hond wat dit eet. My klein terriërs kan nie vark- of beesbeenbene hanteer nie, maar 'n groter ras soos 'n Saint Bernard of Shepherd kan dit verteer. "
Almal is dit eens dat gekookte of gedroogde bene gevaarlik is. Williams is versigtig om geen opgedroogde bene te gee nie, insluitend opgedroogde knokkelbene.
3. Hou altyd toesig oor beenkou
Honde moet onder u toesig wees terwyl hulle hul bene eet, nie net om verstikkings te voorkom nie, maar ook om gevegte te vermy. Dit is nog 'n beter idee om verskeie honde afsonderlik te voer.
Ek sal nooit bene in 'n omheinde gebied aan meer as een hond gee nie, sê Andersson. U sal 'n geveg uitnooi, anders kan die hond te vinnig bene gooi om te keer dat 'n ander hond dit kry. Dit nooi verstikking. Elkeen van my honde kry hul vleisbene presies soos hulle voorheen bedien is: in 'n krat, 'n aparte kamer of 'n plek in my kombuis waar ek is terwyl hulle eet. Op hierdie manier voel hulle veilig en haas hulle nie om te sluk nie, sodat 'n ander hond nie by sy porsie kan kom nie. "
Moet nooit huiwer om u hond na die veearts te neem as u 'n obstruksie of perforasie vermoed nie. Tekens van probleme sluit in uiterste lusteloosheid, braking en diarree.
4. Neem jou tyd
Laastens, en die belangrikste, begin stadig as u besluit om bene te gee. Die Corgi -teler Judy Williams, van Hayden, Idaho, beveel aan om met hoendernekke te begin sodat honde daaraan gewoond kan raak. Baie ervare BARF -voeders stel voor dat die tyd wat 'n hond eers aan die bene mag knaag, beperk word. Sommige honde is so wild oor hul nuwe lekkernye dat hulle probeer om die bene heel te sluk, maar sommige honde leer nooit die truuk om die aangename kouervaring uit te haal nie. Alles wat u kan doen om die hond aan te moedig om tyd te neem en te kou, sal sy tande help.
Maak ook seker dat u 'n geruime tyd ingebou het om u hond te help om van vervaardigde kos na 'n dieet met been te verander. Dit sal hul spysverteringstelsel toelaat om meer en sterker maagsure te produseer om die bene te verteer.
Sommige ervare rouvoerders vind dat dit die eerste paar weke help om 'n hond wat nuut is in die bene, 'n paar verteringsensieme (soos Prozyme of Florazyme) te gee namate sy stelsel aanpas.
Ander honde kan diarree kry as gevolg van hul eerste paar bene. Soms gaan 'n los stoelgang gepaard met 'n oorvloed dik, duidelike slym. Solank hierdie toestande langer as 'n paar dae voortduur en die hond 'n normale eetlus en baie energie toon, is alles in orde.
Soos dr Bernstein sê, daar is iets om te sê vir matigheid. Sommige mense begin met rou voete met albei voete vorentoe. Hulle is aanvanklik geneig om dinge te oordoen. Dit is sinvol om dit met leiding te doen, en dit is sinvol om dit geleidelik te doen. U hoef nie binne 'n uur 100 persent te gaan nie. "
Honde met ernstige periodontale siektes kan pynlik wees om aan bene te kou. Dr Bernstein stel voor dat die hond se tande in goeie toestand is voordat hy met die BARF -dieet begin. 'N Minderheid honde kan tandheelkundige probleme ondervind wat ernstig genoeg is om hierdie soort dieet heeltemal te voorkom. Ek het 'n paar honde gesien wie se tande so vrot was en hoofsaaklik speelgoedrasse waar die been in die kakebeen verval het dat die druk om bene te eet 'n probleem kan veroorsaak, sê dr Bernstein. Ek sou baie versigtig wees met wat ek aan 'n veel ouer hond met ernstige periodontale siekte gegee het. Ek kan die bene maal of kap of sagte goed soos hoendervlerkies voer. "
5. Ondersoek die eindproduk
'N Stoelgang van 'n hond kan hard en wit wees nadat hy baie bene geëet het. Dit is nie ongewoon nie, maar kan daarop dui dat die dieet te veel been bevat. Hardlywigheid kan ook 'n probleem aandui. Beenskyfies kan saam in die dikderm saamsmelt om rotsagtige massas te vorm. As u pyn ly tydens ontlasting, of as u nie langer as 'n dag of twee 'n stoelgang produseer nie, is 'n veeartsenykundige ondersoek nodig.
Die Do 's en Don 'ts van Beenvoeding
Elke keer as u te doen het met rou vleis of bene, is die regte hantering belangrik. Vries of verkoel rou bene totdat jy dit voed. Maak die oppervlaktes in u kombuis wat die bene geraak het, soos toonbanke of snyplate, skoon en was u hande nadat u dit hanteer het. Dit is veral belangrik as u pluimvee hanteer, wat dikwels salmonellabakterieë dra. Hierdie bakterie is oor die algemeen nie skadelik vir honde nie, maar kan u gesin baie makliker besmet.
Hoe die hond die been hanteer nadat dit gegee is, is natuurlik nie noodwendig kiemvry nie. Baie honde begrawe bene en grawe dit om later te peusel. Dit is nie regtig 'n probleem nie, sê dr Bernstein. Die bene ontbind 'n bietjie uit die natuurlike ensieme daarin, maar dit dra waarskynlik net by tot die aroma en die genot van die hond. Billinghurst wys daarop dat as u hond bene begrawe, u hom waarskynlik te veel voed, sê dr Bernstein, maar ek het een kliënt met 'n Rottweiler wat eers gister se bene sal eet. Hy begrawe hulle, grawe dié van die vorige dag op en eet dit op. Ek dink hy hou van die verouderingsproses. Dit is iets wat hy al jare gedoen het. "
Wat u ook al doen, MOENIE die gedroogde, gebakte, gebraaide, " of " gesteriliseerde " bene koop wat in die winkels en deur katalogusse beskikbaar is nie. Hierdie onmoontlik harde produkte is nie bedoel vir verbruik nie, en hou 'n groot risiko in om die hond se tande te beskadig.
Die sprong van geloof
Om inentings te verminder en rou bene te voed as deel van 'n rou dieet, vereis die twee grootste sprong van geloof vir mense wat nie-konvensionele sorg vir hul honde ondersoek. Hierdie dade kan baie lonend wees, en 'n blink, energieke, maar gesentreerde hond wat nie net siektevry is nie, maar ook lewendig gesond is, is die vrug.
Maar 'n persoon moet die besluit neem om hierdie stappe te neem, verantwoordelikheid te neem vir die resultate, positief, negatief en alles tussenin. Om halfhartig in so iets te gaan, is 'n fout. Ons stel eerder voor dat u stadig gaan, die been slyp so lank as wat dit u nodig het om regtig seker te wees dat u hond goed sal gaan, selfs al is dit vir ewig en laat u hond goed gloei gesondheid oortuig u dat u die regte ding gedoen het.