Kamplig - bosromanse by die hekke van die Grand Canyon 2 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Kamplig - bosromanse by die hekke van die Grand Canyon 2
Terwyl ons stadig oor 'n stowwerige grondpad dreun, verdik die woud voor ons. Ons moet so 400 meter van die volgende straat af wees om vrylik in die wildernis te kan staan ​​met ons Chevrolet Suburban. Na 'n paar meter, wat voel asof ons vasgevang is in 'n vibrerende masjien, lei 'n smal paadjie nog dieper die woud aan die regterkant in. Ons draai om, dreun 'n entjie verder en staan ​​skielik in 'n oopte. Ons dink dit sal lekker wees om hier te parkeer. En blykbaar het ander dit ook voor ons gedink, want ons ontdek verskeie vuurringe gemaak van gestapelde klippe, waarin 'n vuur klaarblyklik net 'n paar dae tevore gebrand het. Ver genoeg van die hoofpad af is ons redelik veilig en daarom besluit ons om te bly. Hier net voor die Grand Canyon, iewers in die middel van nêrens – in die middel van die Amerikaanse Staatswoud.
Ons tent het vinnig opgeslaan. Dit is ook nie 'n kuns nie: ons het nie een nie. Net ons gehuurde Chevy. Met die agterste sitplekke neergevou, 'n 29.- Dollar lugmatras van Walmart en ons slaapsakke verander die SUV in 'n nie so ongemaklike bed in 'n japtrap nie. Groot uitsig ingesluit. En ons "sitkamer " kan ook vinnig ingerig word. Twee kampstoele in grys en pienk, plus 'n koelboks wat benewens verkoeling as tafel dien. Gereed. Ons het nie meer hier buite nodig nie.
Wel, 'n vuur sal lekker wees, maar dit sal moet wag. As die eerste amptelike optrede in ons nuwe ryk, laat ons ons eers in ons stoele val en roosterbrood met 'n koel blikkie Bud Light. Op ons, op die lewe en op die briljante idee om 'n SUV in 'n Camper Light te omskep. Sodra die blikkies leeg is, is die vuur uiteindelik aan. Hoog tyd, want die maag grom stadig. Ons het 'n paar steaks in die supermark gekry. En selfs 'n klein skinkbord as 'n rooster. Maar nie vuurmaakhout nie. Ons het geweet ons gaan die bos in. Ons merk egter vinnig op dat dit 'n redelik dom idee was. Hier is nie soveel hout om te brand nie. En ons het beslis nie die gereedskap om 'n paar takke af te saag nie. Gelukkig het ons voorgangers 'n paar mooi takke agtergelaat. Vermeng met dennebolle kom ons by 'n baie eerbare vuur. En met heerlike geroosterde steak en 'n paar geroosterde tamaties.
Ná ete val skemer vinnig en ten spyte van die vuur word dit redelik vars. Ons laat die vuur afbrand, borsel ons tande in die gloed van die gloeiende kole, gaan piepie terug agter 'n boom en kruip in ons slaapsakke. Ek vind dit 'n bietjie skrikwekkend hier, heeltemal alleen in die bos. En ek dink seker aan elke gruwelfliek wat ek nog ooit gesien het. Nietemin raak ek baie vinnig aan die slaap en al word dit snags nogal koel in my slaapsak, slaap ek lekker tot die volgende oggend.
Die nuwe dag begroet ons om 06:30 met miswolke tussen die bome en sonstrale wat reeds desperaat probeer om deur die mis te breek. Pragtig! Jy kry nie so 'n uitsig van enige hotel in die wêreld nie. 'n Rooibruin eekhoring sit op die boom oorkant en kyk my nuuskierig aan. As ek die kattebak se deksel oopmaak, sus dit weg. Koel lug kom die kar binne en laat my sidder. Ons trek vinnig aan, borsel ons tande en drink 'n koppie lemoensap vir ontbyt. Minder as 10 minute later is ons kampstoele en die koelboks terug in die kar gestoor, die rommel is opgetel en ons is reg om te gaan. Volgende stop: Grand Canyon.
Bye bye idilliese woud
Gedreun ry ons terug op die nou bekende grondpad. Die bos raak skoon en gou sien ons weer die hoofpad. 'n Oorgroot luukse motorhuis jaag verby ons. Hallo beskawing. Dis jammer ons is al terug. Ek het pas gewoond geraak aan die stilte in die bos.