Eugene Ivanov - Geskiedenis Podcasts - 2022
Eugene Ivanov is gebore in die Sowjetunie op 11 Januarie 1926. Hy was die seun van 'n Russiese weermagoffisier, wat in 1944 by die Sowjet -vloot aangesluit het. en is deur die GRU, die Sowjet -militêre intelligensiediens, spesiale intelligensie -opleiding gegee. "
Ivanov trou met Maya, die dogter van Alexander Gorkin, voorsitter van die Sowjetse Hooggeregshof. Ivanov se swaer was hoof van die GRU by die Sowjet-ambassade in Londen.
Op 27 Maart 1960 arriveer Ivanov in Engeland as assistent -seevaardiger by die Sowjet -ambassade. Volgens een waarnemer: "Hy was 'n ywerige partytjieganger, 'n kragtige sanger, gereed om na 'n wodka of twee op te tree. Hy en Maya was goeie gashere en goeie gaste, vriendelik, vriendelik en albei in staat om volgehoue, intelligente gesprekke te voer. "
Philip Knightley wys in 'N Staatsaangeleentheid (1987) dat: "Die Britse veiligheidsdienste het ook met belangstelling kennis geneem van Ivanov se aankoms. Hy het nog nie vantevore kennis geneem van die MI5 nie, maar niemand in die D-tak (teenspioenasie) of in die Londense stasie van MI6 nie
Op 21 Januarie 1961 nooi Colin Coote Stephen Ward om middagete saam met Ivanov te eet. Die twee mans het vriende geword en het by die Connaught Club brug gespeel. Ward stel Ivanov later aan Christine Keeler en Mandy Rice-Davies voor.
Keeler het beskryf hoe Ivanov Stephen Ward ontstel het toe hy onaangekondig by die Cliveden -landgoed aangekom het. "Stephen was woedend vir hom: hy lyk so uit sy plek. Met sy donker pak lyk hy soos 'n karikatuur van 'n Russiese spook, 'n Sowjet -spioen. . Ek sien toe so duidelik wie die baas is. Stephen beveel Eugene om te gaan - en hy gaan. Vinnig. "
Mandy Rice-Davies was baie beïndruk met Ivanov. In haar outobiografie, Mandy (1980) erken sy dat: "Eugene een van die mees sjarmante mense was wat ek nog ooit ontmoet het. Baie, baie aantreklik op 'n manier van James Bond, baie maklik om mee te praat, warm, humoristies, vrygewig ook ... Met Eugene , Stephen se gewoonlik wispelturige persoonlikheid het 'n ernstiger noot aangeneem, en hulle sou belangrike politieke konsepte in diepte bespreek. Die effek was aansteeklik, ek sou met entoesiasme deelneem aan hierdie intense gesprekke. "
Op 8 Junie 1961 gaan Stephen Ward en Keith Wagstaffe van MI5 uiteet voordat hulle teruggaan na die Wimpole Mews -woonstel. Christine Keeler het vir die twee mans koffie gemaak: "Stephen was op die bank en Wagstaffe het op die bankstoel gesit. Hy wou weet van Stephen se vriendskap met Eugene. Ons het geweet dat MI5 ambassade -personeel monitor, so dit was 'n normale onderhoud in die omstandighede . " Wagstaffe het Ward gevra: "Hy het u nooit gevra om hom in kontak te bring met iemand wat u ken nie, of vir inligting van enige aard." Ward het geantwoord: "Nee, hy het nie. Maar as hy dit gedoen het, sou ek natuurlik onmiddellik met u in aanraking kom. As ek iets kan doen, sal ek dit te graag doen."
MI5 beskou Ivanov as 'n moontlike ontloper en vra Ward om hom te probeer oortuig om 'n dubbelagent te word. Keith Wagstaffe het teruggegee aan MI5: "Ward het my gevra of dit reg is om vir Ivanov te bly kyk. Ek het geantwoord dat daar geen rede was waarom hy dit nie moes doen nie. Hy het toe gesê of hy kan help Ek was baie dankbaar vir sy aanbod en het hom gevra om met my in verbinding te tree as Ivanov te eniger tyd enige voorstelle aan hom sou doen ... Ward was heeltemal open oor sy verbintenis met Ivanov .. . Ek dink nie hy (Wyk) is van sekuriteitsbelang nie. "
Op 8 Julie 1961 was Ivanov by die partytjie waar Christine Keeler John Profumo, die minister van oorlog, in Cliveden ontmoet het. Profumo het kontak met Keeler gehou en uiteindelik het hulle 'n verhouding begin. Volgens Keeler wou Stephen Ward, wat vir Ivanov optree, hê dat sy inligting van Profumo moet kry: "Hulle (Ward en Hollis) plan was eenvoudig. Ek sou deur middel van kussingspraatjies by Jack Profumo uitvind wanneer kernkopkoppe na Duitsland. "
Christine Keeler beweer later dat sy op 8 Julie 1961 by Ivanov geslaap het. "Ons het gedrink en meer oor sy land gepraat. Hy het gespog oor die grootte van Rusland, hoeveel die party bereik het, hoe lojaal sy mense was. Ons het glase gedrink van wodka en hy het geïrriteerd geraak omdat ek aanhoudend tonikum in myne gesit het. Toe begin hy my soen. Hy was aanvanklik nie baie entoesiasties nie, maar dit was duidelik wat hy wou doen en hy het meegevoer geraak. Ek kon voel hoe hy meer opgewonde raak. Hy het my op die vloer neergewerp. Hy het sy tyd geneem. Hy wou goeie, outydse seks hê sonder om oproerig te wees. Hy was 'n Sowjet-vegter. Hy het gedoen wat Stephen hom beveel het. En hy was redelik goed daarmee. . Ek het pas seks gehad met 'n Sowjet -spioen, 'n man uit Moskou. "
Maar 'n goeie vriend van Stephen Ward, sê die advokaat John Zieger, Christine Keeler was openlik oor haar sekslewe en as sy by Ivanov geslaap het, sou sy dit destyds gesê het. Sy het trouens gesê dat sy nie by hom geslaap het nie. "Twee of drie naweke later skinder sy daaroor. Sy het gesê dat Ivanov dronk was en dat sy geamuseerd was omdat hy 'n Russiese getroude man was en terselfdertyd verlief was. En sy het gesê dat hy weg is. Dit was slegs 18 maande later, toe mense haar agtervolg en sy 'n storie het om te verkoop, en dit was net 'n goeie verhaal as Ivanov en Profumo 'n minnares deel, dat Christine besluit het dat sy by Ivanov geslaap het. . "
Christine Keeler het ook 'n verhouding met John Edgecombe gehad. Op 14 Desember 1962 het Edgecombe 'n geweer afgevuur na Stephen Ward se Wimpole Mews-woonstel, waar Keeler saam met Mandy Rice-Davies besoek het. Keeler en Rice-Davies is deur die polisie ondervra oor die voorval. Volgens Rice-Davies, toe hulle die polisiestasie verlaat, is Keeler deur 'n verslaggewer van die Daaglikse spieël. "Hy het vir haar gesê dat sy koerant 'die lot' ken. Hulle was geïnteresseerd in die koop van die briewe wat Profumo vir haar geskryf het. Hy het haar £ 2 000 aangebied."
Twee dae na die skietery het Christine Keeler Michael Eddowes gekontak vir regsadvies oor die Edgecombe -saak. Tydens hierdie ontmoeting het sy aan Eddowes gesê: "Stephen (Ward) het my gevra om vir Jack Profumo te vra watter datum die Duitsers sou kry om die bom te kry." Sy het egter later beweer dat sy weet dat Ward 'n grap maak toe hy dit sê. Eddowes het Ward daarna uitgevra oor hierdie aangeleentheid. Keeler onthou later: "Stephen het hom die lyn gegee wat hy saam met Roger Hollis vir so 'n gebeurtenis voorberei het: dit was Eugene (Ivanov) wat my gevra het om uit te vind oor die bom."
Michael Eddowes het Stephen Ward toe gaan sien oor wat Christine Keeler vir hom gesê het. Ward het daarop aangedring dat dit Eugene Ivanov was wat Keeler gevra het om inligting uit te vind oor die aflewering van kernkragkoppe aan Duitsland by John Profumo. Op 29 Maart 1963 bel Michael Eddowes Special Branch met hierdie inligting.
Op 21 Maart het George Wigg die minister van binnelandse sake in 'n debat oor die John Vassall -saak in die laerhuis gevra om gerugte rakende Christine Keeler en die John Edgecombe -saak te ontken. Richard Crossman het toe kommentaar gelewer Paris Match tydskrif bedoel om 'n volledige verslag van Keeler se verhouding met John Profumo, die minister van oorlog, in die regering te publiseer. Barbara Castle het ook vrae gevra of Keeler se verdwyning iets met Profumo te doen het.
Die volgende dag het Profumo 'n verklaring afgelê waarin hy die parlementslede van die Arbeid aanval omdat hy bewerings oor hom gemaak het onder die beskerming van die parlementêre voorreg, en nadat hy toegegee het dat hy Keeler ken, het hy gesê: "Ek het geen verband met haar verdwyning nie. Ek het geen idee waar sy is nie . " Hy het bygevoeg dat daar "geen onbehoorlikheid in hul verhouding is nie" en dat hy nie sal huiwer om skrywes uit te reik as daar iets anders in die koerante staan ​​nie.
As gevolg van hierdie verklaring het die koerante besluit om niks oor John Profumo en Christine Keeler te druk nie uit vrees dat hulle aangekla word vir laster. George Wigg wou egter nie die saak laat vaar nie en het op 25 Mei 1963 weer die kwessie van Keeler aan die orde gestel en gesê dat dit nie 'n aanval op Profumo se privaat lewe was nie, maar 'n kwessie van nasionale veiligheid.
Op 5 Junie bedank John Profumo as minister van oorlog. Sy verklaring lui dat hy vir die House of Commons gelieg het oor sy verhouding met Christine Keeler. Die volgende dag het die Daaglikse spieël gesê: "Wat de hel gaan aan in hierdie land? Alle mag bederf en die Tories het bykans twaalf jaar aan bewind gekom."
Keeler het Earl Felton, 'n CIA -agent, ontmoet tydens 'n nuwejaarspartytjie. Volgens Mandy Rice-Davies was Fenton 'n draaiboekskrywer wat haar aan Robert Mitchum voorgestel het. Die volgende maand het Fenton Keeler gekontak. Volgens haar verslag: "Stephen het vir hom leuens vertel, vals inligting aan hom gegee en aangedui dat ek vir die Russe spioeneer vanweë my liefde vir Eugene. Die boodskap was om die land te verlaat, niks te sê oor enigiets wat ek dalk gesien of gehoor. "
Eugene Ivanov is na Moskou teruggebring sodra die verhaal oor Christine Keeler in die koerante verskyn het. Die joernalis Brian Freemantle, wat oor intelligensie -aangeleenthede skryf, het aan Anthony Summers gesê: "Ivanov het op geen manier na die Sowjetunie teruggekeer nie. Hy het moontlik nie militêre geheime gekry uit sy gedeelde skakeling met Christine Keeler nie, maar sy ander die sukses was enorm - dit veroorsaak 'n groot verleentheid vir die Britse konserwatiewe regering en die ondergang van 'n minister van oorlog. Sy belonings sou aansienlik gewees het. Daar is aan my voorgestel dat hy weer onder 'n ander naam na Tokio gestuur word. "
Mandy Rice-Davies het in haar boek aangevoer, Mandy (1980) dat 'n CIA -agent in Israel haar in 1977 meegedeel het dat hulle Ivanov in 1963 na die Verenigde State geneem het: "Ons kon hom nie laat gaan nie. Ons het nie geweet wat hy het en wat hy nie het nie. het, en ons wou geen kanse waag nie. Kom ons sê hy was 'n onwillekeurige ontloper. "
Ivanov verskyn aan die einde van die tagtigerjare weer in Moskou. Daar word beweer dat hy die Orde van Lenin ontvang het vir sy werk by die GRU in Engeland in 1963. Die Daily Express gereël dat Ivanov Christine Keeler ontmoet. Sy het later geskryf: 'Hy het aan my erken dat hy skuldig gevoel het omdat hy by my geslaap het en sy vrou verraai het.
Eugene Ivanov is op 17 Januarie 1994 oorlede.
Sy (Christine Keeler) was sterk aangetrokke tot 'n daaglikse besoeker by Wimpole Mews en Stephen se naaste vriend op daardie tydstip, Eugene lvanov, tweede vlootattache by die Russiese ambassade. En nie verbasend nie, want Eugene was een van die mees sjarmante mense wat ek nog ooit ontmoet het. Baie, baie aantreklik op 'n James Bond -manier, baie maklik om mee te praat, warm, humoristies, ook vrygewig - sy gereelde gawes wodka en kaviaar bied altyd 'n grap oor "die luukshede wat kapitaliste waardeer."
Met Eugene neem Stephen se gewoonlik wispelturige persoonlikheid 'n ernstiger noot aan, en hulle sal belangrike politieke konsepte in diepte bespreek. Die effek was aansteeklik, ek sou met entoesiasme deelneem aan hierdie intense gesprekke. Ek het regtig belanggestel in Rusland en baie nuuskierig oor kommunisme toe ek Eugene ontmoet.
Toe was daar 'n dubbele stoeiwedstryd. Elke man het 'n meisie op sy skouers geneem en probeer om opponerende paartjies in die water te gooi. Die wenner was die meisie wat nie ongesit was nie. Nodeloos om te sê, Christine en Profumo was 'n span. Hierdie keer was daar foto's. Sommige wys Profumo, Christine, Ward en ander gaste. Sommige het 'n onderskrif deur Profumo self: "The new Cliveden set", maar hulle is later uit Ward se woonstel gesteel. Een van die oorblywende foto's toon Ward, skraal en glimlaggend, mooi agter sy sonbril, met Christine in 'n swart swembroek uit een stuk op sy skouer. 'N Brunet, Sally Norie, wat haar kop op sy bobeen laat rus, en 'n blondine langs sy voete sit, albei vroue wat later in die verhoor van Ward as vervolgingsgetuies sou optree.
Laatmiddag neem Ward Ivanov eenkant toe en vra hom om Christine terug te ry Londen toe. Hy het gesê dat hy 'n uur se werk op Bill Astor se rug moes doen, maar hy het Ivanov aangemoedig om by Ward se woonstel vir hom te wag sodat hulle later die aand kon bridge speel. Ivanov het ingestem, maar Ward het nooit die afspraak nagekom nie. Wat by die woonstel gebeur het, is onduidelik. Christine het later gesê dat Ivanov 'n bottel vodka uit die bagasiebak van sy motor gehaal het; hulle het dit gedrink en toe dit duidelik word dat Ward nie brug kom speel nie, het hulle saam gaan slaap. Maar soos ons sal sien, is Christine deur koerante aangemoedig om te sê dat sy by Ivanov geslaap het, al dan nie. Ivanov se weergawe was dat hy baie dronk geword het op wodka terwyl hy op Ward wag, en toe dit laat word, besluit hy om te vertrek. Hy het gesê dat hy so dronk was dat hy skaars huis toe kon kom.
Christine se verhaal moet met groot skeptisisme behandel word. Soos die advokaat John Zieger sê, Christine was eerlik oor haar sekslewe, en as sy by Ivanov geslaap het, sou sy dit destyds gesê het. Inteendeel, sy het destyds eintlik gesê dat sy nie by hom geslaap het nie. 'Twee of drie naweke later skinder sy daaroor,' onthou Zieger. "Sy het gesê dat Ivanov dronk was en dat sy geamuseerd was omdat hy wankelend terselfdertyd 'n Russiese getroude man was. Ek glo nie sy het dit ooit gedoen nie."
Wat nog belangriker was, was Ward se motief om Christine en Ivanov doelbewus saam te voeg. As hy Astor regtig moes behandel, wat sou Ivanov en Keeler verhinder om by die huis op hom te wag? Dan kon hulle almal saam Londen toe teruggery het. As hy die "heuningval" vir Ivanov aas, was dit 'n vreemde manier om dit te doen, aangesien Ivanov slim genoeg was om te sien wat gebeur, nadat hy opgelei was om sulke riskante situasies te herken en geleer het om nie 'n kompromie te veroorsaak nie. (Sou 'n Sowjetse GRU -offisier werklik omgang hê met 'n meisie wat in die woonstel van 'n man was wat hy weet dat hy met die Britse veiligheidsdienste in aanraking is? Enige intelligensiebeampte, Sowjet of Westers, sou in sulke omstandighede outomaties aanvaar dat hy afgeneem en afgepers.)
Wat nie bespiegel is nie, is dat Ward Maandagoggend sy saakbeampte, Woods, gebel en hom gaan sien het. Hy het hom verskeie belangrike inligting gegee: dat hy Keeler in die rigting van Ivanov gedruk het; dat Ivanov en Profumo by Cliveden ontmoet het; dat Profumo belangstelling in Christine getoon het (Profumo het Ward haar telefoonnommer gevra); en dat Ivanov hom gevra het wanneer die Verenigde State Duitsland met atoomwapens gaan bewapen. Hierdie vloed van inligting was amper te veel vir Woods om te hanteer. Die roetine -inperking was besig om ingewikkeld te raak.
Woods was nie bekommerd oor Ivanov se belangstelling in Duitsland en atoomwapens nie - dit was te wagte vir 'n dienende GRU -offisier. Maar die belangstelling van Profumo in Keeler kan die heuningval belemmer. Die doel was om 'n Rus in 'n diskresie te vang, nie 'n Britse minister nie. Woods het besluit hy is uit sy diepte. Dit was 'n saak van sy direkteur-generaal, sir Roger Hollis.
Ons het gedrink en meer oor sy land gepraat. En hy was redelik goed daarmee.
Ek het pas seks gehad met 'n Sowjet -spioen, 'n man uit Moskou. As daar van nou af iets verkeerd loop, was ek die versugtige vrou wat haar land verraai het deur 'n spioen te bedlê en geheime te verkoop. Ek was nie so bereid om 'n maat te wees nie, en hy het ook nie veel daarvan gehou nie, maar hy het sy bevele uitgevoer, selfs al het dit hom 'n bietjie skaam laat voel.
Op 22 Januarie 1963 kom die logiese uitkoms van Christine Keeler se kontak met die Sunday Pictorial, die koerant wat Keeler se kring deur haar vriendin Nina Gadd binnegedring het. Vir 'n afbetaling van £ 200 - en die belofte van £ 800 wat kom - het Keeler gesê, alles op die foto. Met die kundige hulp van 'n professionele persoon is 'n akkurate konsepverhaal saamgestel. Die waarheid is in hierdie eerste konsep beter vertel as wat dit ooit sou wees toe Fleet Street uiteindelik in druk verskyn. Oor haar betrekkinge met Profumo en Ivanov, het Keeler gesê: 'As daardie Russiese ... 'n bandopnemer of 'n kamera of albei op 'n verborge plek in my slaapkamer geplaas het, sou dit vir die minister baie skaam gewees het om te sê Dit sou hom eintlik oopgelaat het vir die ergste moontlike afpersing - die afpersing van 'n spioen ... Hierdie minister het
sodanige kennis van die militêre aangeleenthede van die Westerse wêreld dat hy een van die waardevolste manne ter wêreld sou wees wat die Russe in hul mag gehad het ... "
Die artikel verwys na die versoek dat Keeler vir Profumo sal vra oor kernwapens vir Duitsland. Ten slotte, as bewys dat daar werklik 'n verhouding was, het Keeler die joernaliste aan Profumo se brief van 9 Augustus 1961 gegee en haar as 'Darling' aangespreek. 'N Afskrif is in die kluis by die kantoor van die Pictorial geplaas. Die verhaal was dinamiet, maar soos die geval was met Sondagkoerante, het die redaksie nie in druk gedruk nie. En wat met kruiskontrole en die noodsaaklikheid dat Keeler die finale weergawe moet verifieer, het byna drie weke verbygegaan - tyd vir baie foute.
Vier dae nadat Keeler alles op die foto vertel het, het Keeler saam met Stephen Ward 'n tikkie gehad. Dit het gebeur toe Ward, sonder om te weet dat Keeler luister, 'n telefoongesprek met die huidige woonmaat van Keeler gehad het. Die Edgecombe -skietvoorval bewys 'n oorlas, en hy bars uit: "Ek is absoluut woedend vir haar ... sy verwoes my besigheid. Ek weet nooit wat sy volgende gaan doen nie, die simpel meisie ..."
Keeler was kwaad. Wat sy daarna gedoen het, was om weer die Profumo -verhaal te vertel, hierdie keer met Ward as die skurk van die stuk, die man wat al die inleidings gemaak het. Sy vertel die verhaal aan die volgende persoon wat by die deur kom, wat per ongeluk 'n beampte in die Metropolitaanse polisie was wat bel dat Keeler en Rice-Davies by John Edgecombe se verhoor sou verskyn. Die speurder het na Keeler geluister, daarna teruggekeer na die kantoor en 'n verslag ingedien. Dit bevat al die hoofelemente van die verhaal, tesame met die bewering dat "Dr Ward 'n aankoper was vir here op hoë plekke en seksueel verdraai was", en die feit dat die Pictorial reeds die verhaal gehad het. Die speurder se verslag het na sy inspekteur gegaan en, gegewe die inhoud, het hy dit deurgegee aan Special Branch, die polisie -eenheid wat met M15 skakel.
Dieselfde Saterdag het Stephen Ward geleer van 'n verslaggewer van die dreigende verhaal in die Sunday Picture. Hy was die eerste van die belangrikste manlike karakters wat van die dreigende ramp geleer het. Ward toon dadelik 'n lojaliteit aan sy vriende wat niemand van hulle ooit teenoor hom sou toon nie. 'Ek was angstig', het hy in sy memoires gesê, 'om Profumo en Astor te red van die gevolge ...'
Die volgende oggend, Maandag die 28ste, het Ward Lord Astor gebel. Die twee mans het mekaar ontmoet, Astor het ook regsadvies ingeneem en die slegte nuus persoonlik na die minister van oorlog gebring. Die tyd was 17:30.
Profumo se onmiddellike reaksie was merkwaardig - hy het dringend kontak gemaak met die direkteur -generaal van M15, sir Roger Hollis. Dit was 'n ongewone prosedure vir 'n minister van Profumo se rang om die hoof van M15 in te roep. Tog sit Hollis in net meer as 'n uur in Profumo se kantoor. Beide mans onthou natuurlik die geleentheid in 1961 toe MI5 deur die kabinetsekretaris Profumo gevra het om aan die Honeytrap -operasie deel te neem om Ivanov te laat afwyk. Nou, sover Hollis kon weet, wou Profumo hulp kry om 'n "D -kennisgewing" - 'n staatsgreep - op die Sondagbeeld te laat klap. Hollis het nie daarin geslaag nie.
Daar is later berig dat Eugene in Januarie 1963 na Rusland teruggeroep is - ek glo hy het in Desember Londen verlaat. Stephen was so verbaas soos ek. 'Hy is waarskynlik teruggestuur na Moskou,' het hy gesê om die afwesigheid van sy vriend te verduidelik, maar hy was seergemaak omdat hy nie die kans gehad het om afskeid te neem nie.
As Ivanov 'n Russiese agent was en sy meesters besluit het om hom weg te jaag voordat die Profumo -skandaal uitgebreek het, waarom sou u die optog dan nie voltooi nie en hom, in die karakter wat hy as 'n baie sjarmante ambassadeur voorgestel het, toelaat om sy vriende te bel en afskeid te neem . Waarom so 'n geheimsinnige vertrek? Dit was 'n anomalie wat my jare lank gepla het.
Drie jaar gelede het ek my antwoord gekry. Ek was besig om in Israel te verfilm. Ek het pas my verlowing aan 'n multi -miljoenêr aangekondig en 'n onderhoud met my gevoer oor die onderwerp. Toe ek meegedeel word dat twee verslaggewers met my 'n onderhoud met die tydskrif Time wil voer, lyk dit redelik. Hulle keuse van hotel, en veral hul suite, was egter nogal buitensporig vir joernaliste se uitgawes.
Die woordvoerder van die twee kom dadelik skoon. Hulle was nie verslaggewers nie, maar privaat ondersoekers uit New York, wat namens 'n welgestelde kliënt ondersoek ingestel het na een van die deurmekaar huishoudelike struwelinge wat vaderskapseise insluit, ensovoorts. Die betrokke vrou, om 'n alibi vir 'n tydperk in haar lewe te verskaf, het my op 'n spesifieke tydstip as 'n vriend in Londen genoem. Ek herken nie haar naam of haar foto's nie.
'Jammer, ek kan nie help nie,' het ek gesê. "Terloops, jy lyk nie eens soos koerantverslaggewers nie. Jy lyk meer soos die CIA".
Hulle glimlag hiervoor. 'Eerste keer,' sê die geselsige een. "Ek was vyf en twintig jaar by die CIA. Ek het baie tyd in Londen deurgebring - ek was betrokke by die George Raft -verhouding by die Colony Club."
'U sal waarskynlik die Profumo -skandaal onthou,' het ek gesê. "Wat het jy van Eugene Ivanov gemaak? Wat het ooit met hom gebeur?"
Hy het my 'n vreemde kyk gegee. "Weet jy nie? Ons het hom gevat."
"Wat bedoel jy, jy het hom gevat?"
"Ons. Die CIA. Ons kon hom nie laat gaan nie. Kom ons sê hy was 'n onwillekeurige ontloper."
'N Baie Britse skandaal: The tale of Christine Keeler
Christine Keeler was die meisie in die hart van die berugte Profumo -aangeleentheid in 1963, wat die Britse establishment ontstel het, Westminster in die kiem geslaan het en uiteindelik die volgende jaar bygedra het tot die ondergang van die beleërde Tory -regering.
Sy was die sentrale en verleidelike figuur in 'n brandende verhaal van seks, intrige en spioenasie wat gelei het tot die skande van John Profumo, wat gedwing is om sy werk as oorlogsekretaris te beëindig en die Britse parlement heeltemal te verlaat.
Dit was 'n skandaal wat erg en onheilspellend was en 'n tot dusver geheime wêreld van seks, perdespel, drinkorgies en spioenasie op hoë plekke aan die lig gebring het waarin me. Keeler haar gunste gedeel het met profumo en bevelvoerder Eugene Ivanov, 'n Russiese intelligensiebeampte en die Sowjet -assistent -vlootattache in Londen.
Die veiligheidsimplikasies en ampmdash en inderdaad die veiligheidsgevolge & ampmdash van 'n Britse oproepmeisie wat saam met die oorlogsekretaris en 'n tasbare Sowjet-spioen slaap, was asemrowend.
Verrassend genoeg was die patrisiese premier, Harold Macmillan, aanvanklik in ongeloof dat sulke dinge nie net kan gebeur nie, maar nog erger dat die vertroude, briljante en ambisieuse John Profumo daarin kon wees.
Dit was eers nadat mnr. Profumo gedwing is om toe te gee dat hy in Maart 1963 vir die Commons gelieg het toe hy
ontken enige onbehoorlikheid met me Keeler, dat Macmillan die volle omvang van die skandaal aanvaar het.
Die konserwatiewes, wat reeds versorg was, was byna 13 jaar lank in die amp, en hierdie ontploffing van slapeloosheid en skandale by die top van die samelewing was meer as genoeg om hulle aan die bewind te laat val.
Christine Margaret Keeler is gebore in 1942. Sy het op 15 -jarige ouderdom die skool verlaat en 'n paar maande later die huis in Wraysbury, Bucks, verlaat. Sy het as kantoor junior, 'n vertoonlokaalassistent en 'n kroegmeisie gewerk.
Voordat sy 16 was, werk sy as vertoonmeisie in 'n klub in Greek Street, in die hartjie van Londen en die rooi lig Soho-distrik in Amprsquos. Daar word gesê dat sy ongeveer $ 8 per week verdien. Na 1960 was daar geen duidelike werk in haar rekords nie, byna seker omdat sy geword het wat in daardie dae eufemisties 'n & amp; ampquomodel en amprsquo genoem is.
Eerste Minister, Harold Macmillan
Dit was gedurende hierdie tydperk dat sy in die onaangename wêreld van die hoë samelewing osteopaat Stephen Ward beland het, wat uiteenlopend beskryf word as 'n kunstenaar en 'n vroueverkoper, en vermoed dat sy 'n dubbelagent is.
Dit was die begin van die grootste Britse politieke seksskandaal van die 20ste eeu.
Christine Keeler was pragtig, beenagtig en rooikop en het binnekort in Mayfair en amprsquos beweeg, maar nie noodwendig die hartigste kringe nie.
Ward, wat in 'n somerhuis aan die Thames op Viscount Astor en amprsquos-beroemde landgoed in Cliveden gewoon het, het 'n onsuksesvolle skermtoets vir haar gereël met Douglas Fairbanks Jr.
Maar hy stel haar ook noodlottig aan Ivanov en Profumo voor. Keeler het ook 'n Wes -Indiese minnaar, John Edgecombe, 'n klein misdadiger en film -ekstra gehad, wie se optrede ironies genoeg die hele Profumo -skandaal veroorsaak het.
Edgecombe was betrokke by 'n skietvoorval buite 'n woonstel, Stephen Ward en amprsquos en ampmdash in & ampnbspWimpole & ampnbspMews, en ampnbspMarylebone. Daar word beweer dat hy skote op haar afgevuur het, maar vrygespreek is op aanklagte dat hy op haar geskiet het met die doel om haar te vermoor of ernstig te beseer.
Maar hy is skuldig bevind aan die besit van 'n vuurwapen met die doel om lewe in gevaar te stel. Hy is tot sewe jaar gevonnis.
Me Keeler, wat tydens sy verhoor sou getuienis lewer, het egter vermis geraak. Teen Maart 1963 wemel Westminster, en inderdaad die hele land, van gerugte oor die teenwoordigheid van Profumo & amprsquos by wilde partytjies in Cliveden en sy verbintenis met Keeler.
Vrae is in die Laerhuis gevra oor die verdagte en intrigerende omstandighede rondom die & ampldquomissing getuie en amprdquo, wat na Madrid gevlug het, waar sy eintlik deur verslaggewers opgespoor is.
Intussen is Profumo (onderaan die inlas) gedwing om in Maart daardie jaar 'n verklaring by die Commons af te lê waarin hy ontken dat hy onbehoorlik in sy verhouding met Keeler was en dreigemente met die smaad dreig oor diegene wat anders gesuggereer het.
Sy verklaring, wat nie meer as twee minute geneem het om in 'n halflee, maar verwoeste huis te lees, het gesê: & ampldquoIk verstaan ​​dat my naam verband hou met die gerugte oor die verdwyning van juffrou Keeler. & Amprdquo
Hy het inderdaad gesê dat hy en sy vrou, die ontslape aktrise Valerie en Hobson, haar ontmoet het by & ampnbsp Cliveden, en hy het
daarna haar en ampldquoon omtrent ses geleenthede by Mr Ward & amprsquos flat & amprdquo in Londen gesien.
& ampldquo Ek het juffrou Keeler laas in Desember 1961 gesien, en ek het haar sedertdien nog nie gesien nie. Enige voorstel waarmee ek op enige manier verband gehou het met of verantwoordelik was vir haar afwesigheid van die verhoor, is heeltemal en heeltemal onwaar.
Daar was geen onbehoorlikheid tussen my en juffrou Keeler nie. Ek sal nie huiwer om geskrifte vir laster en laster uit te reik as daar skandalige uitsprake buite hierdie huis gemaak word nie. & Amprdquo
Sy bewering van 'n platoniese vriendskap met Keeler, wat volgens hom in 1961 geëindig het, is ongelooflik deur die kabinet aanvaar. Downing Street beskryf die saak as afgehandel.
Maar parlementslede en koerante bly skepties. Daar was dun gesluierde voorstelle dat Keeler na haar skuilplek in Madrid weggepak is om 'n verleentheid van kruisondervraging tydens die Edgecombe-verhoor te vermy, om diegene op hoë plekke by wie sy gesorg het, te beskerm, en ook diegene wat moontlik skuldig was aan verraad.
Uiteindelik, op 4 Junie 1963, bedank Profumo nadat hy erken dat hy vir die huis gelieg het. Dit was in die tyd toe Ward gearresteer is en daarvan aangekla is dat hy uit immorele verdienste geleef het. Ward het selfmoord gepleeg nadat hy skuldig bevind is aan sommige van die aanklagte.
Maar die probleme van Keeler en amprsquos was allermins verby. In Desember 1963 is sy nege maande tronk toe gestuur
erkenning van meineed en sameswering om die weg van geregtigheid te verdraai.
Dit het ontstaan ​​uit getuienis wat sy gelewer het tydens die verhoor, die vorige Junie, van Aloysius & ampldquoLucky & amprdquo Gordon, 'n
Jamaikaanse jazz -sanger. In haar getuienis het sy valslik ontken dat twee ander swart mans teenwoordig was tydens 'n aanval op Gordon.
Jare later, in 1986, sou Keeler Cliveden en die beroemde swembad weer besoek. Sy het gesê: & ampldquo Ek was net 'n 19-jarige meisie wat lekker gekuier het. Ek het elke minuut daarvan gehou. Maar as ek dan geweet het wat gaan gebeur, het ek en amprsquod weggehardloop en nie gestop totdat ek my ma bereik het nie. & Amprdquo
Sy het gesê Profumo, wat aan haar bekendgestel is by Cliveden, het haar twee keer deur die eetkamer gejaag voordat hy uiteindelik 'n soen in die biblioteek gesteel het. Die volgende dag, by die swembad, terwyl die sjampanje vrylik vloei, het Profumo met Keeler op sy skouers rondgery. Op hierdie stadium het Ivanov in die prentjie gekom met die noodlottige gevolge wat geskiedenis geword het.
In 2001 skryf Keeler 'n boek waarin sy beweer dat Ward haar beveel het om by Ivanov en & ampnbsp Profumo te slaap in die hoop dat sy geheime sou deurgee. Sy het ook beweer dat Ward gedreig het om haar te vermoor toe hy gedink het dat sy sy deel in die spioenasienetwerk sou blootstel.
Sy het ook daarop aangedring dat Roger Hollis, die voormalige hoof van MI5, die geheimsinnige en vyfde man in die 1960's se spioenasie -ring was, wat Burgess, Maclean, Philby en Blunt insluit. En volgens haar weergawe het Lord Denning, skrywer van die & ampnbspProfumo -verslag, geweier om haar getuienis oor die betrokkenheid van Ward en Hollis te aanvaar.
& ampldquo Ek het na Lord Denning gegaan op soek na 'n uitweg uit die gemors waarin ek was, en hy het met my lewe geslinger en, soos 'n veroweraar, die waarheid laat verdwyn. & amprdquo
Sy het aansienlike bedrae uit haar memoires gemaak, maar hierdie geld is gou bestee. Alhoewel haar naam vir ewig met die Profumo-skandaal verbind sal word, het Keeler van die toneel verdwyn en jare lank óf in Westcliff-on-Sea, Essex, óf in 'n slordige woonstel in Chelsea gewoon. Sy was twee keer getroud en het twee seuns gehad.
1763: John Wilkes ' Parlementêre Ouster
In 1763 versprei 'n parlementslid met die naam John Wilkes 'n valse gerug dat koning George III slegs John Stuart, graaf van Bute, as eerste minister aangestel het omdat die ma van die koning by Bute geslaap het.
Dit is 'n heeltemal belaglike beskuldiging, maar dit was bedoel om die premier te diskrediteer, sê Anna K. Clark, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Minnesota. Die valse beskuldiging van Wilkes het hom oopgelaat vir kritiek op sy eie privaat lewe, en die volgende jaar het sy kollegas hom uit die parlement geskop oor 'n vermeende pornografiese skrywe wat hy privaat gepubliseer het.
Frederick, hertog van York, en sy minnares Mary Anne Clarke.
I can understand why Yevgeny Plyushchenko's silver medal in the 2010 Vancouver Olympics men's figure skating competition was such a huge disappointment for him and for the whole Russian team. And although I generally try to stay clear of discussing sports events, let me say this: in the controversy between &quotwithout a quad, it's not men's figure skating, now it's dancing" and &quotit's called figure skating. not . figure jumping", I tend to support the latter statement. In other words, I believe that Evan Lysacek het earned his gold.