Sewe jaar nadat dokters voorspel het die jong Henno Smit gaan ná ’n fietsongeluk oor 95% van sy lyf heen verlam wees, staan hy en sy gesin steeds in ongeloof oor sy geweldige herstel.
Dit is juis Henno Smit (16) se innemende glimlag wat ’n mens se aandag trek met sy ma, Sirita, se onlangse inkrywing op Facebook: “Henno, seun. Vandag sewe jaar terug het jou lewe in ’n oogwink verander, maar as ek terugkyk, is ek supertrots op jou! Deur die Here se Genade het ons staande gebly en eer ons Hom vir al sy goedheid! Ons is baie lief vir jou.”
Maar steeds sal iemand wat nie sy verhaal ken nie, verward wees, want kyk ’n mens ’n tweede keer na onlangse foto’s van Henno, wil dit behalwe vir sy regterhand, wat telkens na binne gevou is, voorkom asof niks skort nie . . .
“Prys die Here,” is wat die tiener eerste oor sy herstel van die afgelope sewe jaar aan Huisgenoot vertel. Die laaste wat hy van die ongeluk onthou, was die oomblik toe hy in die ambulans vir sy pa vra: “Pa, gaan ek verlam wees? Gaan ek ooit weer rugby of krieket kan speel of swem?”
Die dag van 4 Februarie 2014, toe die aktiewe en energieke Henno, toe nog 9 jaar oud, op sy fiets van die hoë stoep by sy ouerhuis wou afry, kon hy nie voorsien hoe dit die res van sy lewe sou verander nie.
“Ek was die dag op die dorp, en my vrou en sy suster, Anri, in die huis. Niemand het die ongeluk gesien gebeur nie,” vertel sy pa oor die dag.
“Henno het net daar bly lê en na sy ma geroep. Sy het Anri gevra om te gaan kyk. Anri het teruggekom en vir my vrou gesê dit lyk of Henno baie seergekry het.”
Dit was egter net die begin van ’n lang, uitmergelende pad. Henno is dieselfde aand van die Piet Retief-hospitaal na die Unitas-hospitaal in Centurion oorgeplaas, en was benewens die minstens 10 dae in die waakeenheid van die Piet Retief-hospitaal eindelik altesaam agt maande in die hospitaal.
“Daar in Unitas het die dokter daardie volgende oggend 03:30 vir ons gesê hy is jammer: ‘Julle kind gaan waarskynlik vir die res van sy lewe in ’n rolstoel en oor 95% van sy liggaam heen verlam wees,’ ” vertel Hennie.
Hennie vertel die hele Piet Retief-gemeenskap het daardie dag saamgetrek en begin bid. Hy is eensklaps weer aangedaan oor die ervaring.
Henno het aanvanklik met ’n rolstoel terugkeer skool toe, waar die laerskool en later die hoërskool hom met ope arms aanvaar en gehelp het. Plaaslik het hy steeds fisioterapie ontvang en gereeld in die gimnasium geoefen.
“Hy het met die krukke geloop – eers een meter, later twee meter – en so het dit aangegaan soos hy sterker geword het. Ek het toe hy nog in die hospitaal was ’n droom gehad ons gaan kerk toe, en daar staan Henno op en loop na ’n tafel. Ons tel hom op en daar staan hy en praat met die gemeente.”
Henno vertel hoewel hy tot ’n groot mate die gebeurtenis aanvaar het, was die woord “opgee” nog nooit in sy woordeskat nie.
Henno en sy pa vertel daar is steeds uitdagings wat hy elke dag moet oorkom. Die funksies van sy maag en blaas is nog nie reg nie en hy kort hulp om te stort.
“Ek sukkel nog met die beweging in my vingers, al kan ek met my regterhand ’n pen vashou en skryf. Ek sal veral in my linkerhand meer beweging wil herwin om dit oop en toe te maak,” vertel Henno.
Sy pa is baie trots op wat sy seun ondanks alles vermag. Hy vertel Henno speel steeds gholf, en kan op ’n jagstoel sit en steeds ’n bok skiet as hy sy hele hand en arm gebruik om die sneller te trek.
Wanneer Henno vanjaar vir die eerste keer alleen in Piet Retief in die koshuis gaan agterbly aangesien hulle na Verkykerskop verhuis, gaan dit ’n groter aanpassing vir hom as vir Henno wees.