Die eerste diakens waarmee ons in die Bybel kennis maak, is in Handelinge 6:2, toe die apostels spesifieke mense aangewys het om in die fisiese behoeftes van die gemeenskap te voorsien. Teen die einde van die antieke era (ongeveer teen die derde eeu nC) het die diakens as die kerklike biskop se oë en ore in die gemeenskap gedien. Kerklike eiendom en administratiewe verpligtinge was teen hierdie tyd ook die werk van die diakens.
Hierna was die Rooms-Katolieke kerk ’n ideale plek vir ’n diaken om professionele opgang te maak. Uit die 37 mans wat tussen 432 en 684 nC tot kerklike pous verkies is (ongeveer 1000 jaar voor die Reformasie), was 34 eers diakens gewees, nie priesters nie. Met verloop van tyd het die biskop se assistent – die aartsdiaken – ’n toenemende belangrike rol in die kerk begin speel. Hy sou hoofsaaklik vir die administrasie van die kerk en die versorging van die armes verantwoordelik wees en het daarom beheer oor die kerk se geld uitgeoefen. Teen die agste eeu nC het die aartsdiaken ook ’n opsig-rol begin vervul – baie soos die rol van die hedendaagse ouderling – en die gewone diakens het spesifieke take tydens die erediens en veral die nagmaal vervul.
Die amp van diaken het telkens in die geskiedenis, soos die meeste menslike instellings in die samelewing, geformaliseer en dan weer hervorm volgens Bybelse riglyne. Die basiese begronding vir diakens kom altyd weer terug na die versorging van weerlose mense. Wanneer mens ondersoek instel na die werksaamhede van diakens die wêreld oor is dit maklik om opgewonde te raak oor die ryk tradisie en wonderlike werk waaraan die NHKA se Diakens in hierdie wêreld deelneem – altyd in diens van die Evangelie.
Eerstens moet jy die persoon met die dwelmprobleem identifiseer. Jy hoef nie ver te gaan soek nie. Kyk met nuwe oë na die mense om jou, die mense in jou lewe. Dit kan in jou huis wees. Maak net jou oë oop.