Waarskuwingsligte ná Europese skokLeinster het die Bulls met 31 – 3 geklop. Foto: Twitter. Daar is geen verskoning nie, net waarskuwingsligte, ná Suid-Afrika se voorste drie spanne in hul Europese buiging deur hul teenstanders afgeslag is. Ja, soos in 1992 met Suid-Afrika se terugkeer tot toetsrugby ná ses seisoene sonder internasionale teenstand, het die All Blacks, Australië, Engeland en Frankryk duidelik gewys dat ons gewaande Curriebeker-krag oorskat is. Die enkele oorwinning in vyf toetse (teen Frankryk voor ŉ neerlaag die volgende week) het die storie van afsondering vertel. Geld, nogmaals geld – en ook te veel onderlinge rugby Daar is ŉ aantal redes vir die gesukkel in die nuwe Verenigde Rugbykampioenskap (VRK). Die vernaamste is seker, soos hierbo uitgelig, die feit dat ons spelers en spanne niks behalwe hul plaaslike eweknieë gehad het om aan gemeet te word nie. En wat dít betref was daar moontlik te veel rugby toe die hele 2020-seisoen se inperking en sport-beletsels in Oktober hervat is. Al vier die voorste franchise-spanne het in minder as 11 maande elk meer as 30 eersterangse wedstryde gespeel, met van die Bulls se spelers wat ook in klubrugby uitgedraf het. Die Bulls het 35 wedstryde in net meer as 11 maande gespeel. Selfs met hulle groot aantal spelers weens hul finansiële posisie en die uitstekende kontraktering en gevolglike vermoë om spelers te laat rus, is dit ŉ kwaai las op die spelers. Die ander drie franchises het ŉ paar minder wedstryde gespeel, maar hul minder spelers het moontlik ook minder ruskans gehad. Jake White. Foto: GB Jordaan. Jake White, Bulls-afrigter, het ná Saterdag se wedstryd daarop gewys dat die tuisspan se spelers net ná die Sesnasies-reeks wegwedstryde in die Europese Kampioenskapsreeks teen Toulon en Toulouse moes speel. Daarna het ŉ uitklopwedstryd teen Saracens gevolg. Dít is die soort druk waaraan ŉ span soos Leinster gewoond is en waaronder hulle moet presteer. Dit is ook waarheen die Bulls mik. Bydraend tot die swaarkry in verlede naweek se eerste verskyning in die Verenigde Rugbykampioenskap (VRK) is daar die werklikheid dat meer as 400 Suid-Afrikaanse spelers, die meeste van hulle uiteraard van ons heel bestes, oorsee speel. Van dié 400 speel meer as 140 in die drie vernaamste Europese ligas (die nuwe VRK, Engeland se Premierskap-kompetisie en Frankryk se Top 14). Die ander speel in laer Europese ligas, in Japan, Georgië, die VSA, Rusland, en dies meer. Die Rand se swak prestasie weens wisselkoerse maak dat Suid-Afrika se 140 spelers in dié drie vernaamste Europese ligas loshande die meeste is. Nieu-Seeland se 105 en Australië se 75 spelers vul die tweede en derde plekke van die meeste spelers in voorste oorsese kompetisies. Suid-Afrika se unies en franchises word beperk tot R60 miljoen vir “speler-aankope”. Dit sluit natuurlik hul betaling in. Kyk ŉ bietjie wat die Franse Top 14-klubs op hul spelers mag uitgee: (ŉ Mens glo dat die Suid-Afrikaanse franchises by die veel vinniger pas en interpretasies van die VRK-reeks sal aanpas en dat dit beter sal gaan.) Met bogenoemde in gedagte is dit geen verrassing dat Springbokke soos onder meer Duane Vermeulen, Nizaam Carr en Marcel van der Merwe nou weg is by die Bulls op soek na groener weivelde nie. Saam met ŉ hele aantal oorsese spelers is hulle Pretoria toe gelok, maar het hulle voor latere oorsese aanbiedinge geswig. Hulle sou plaaslike rugby versterk het Courtnall Skosan. Foto: GB Jordaan. Hierdie is allermins ŉ “merietelys” van oorsese Suid-Afrikaanse spelers, en nie almal van hulle het noodwendig net oor geld oorsee gaan speel nie. Tog is die volgende, relatiewe lukraak lys uit die sowat 400 oorsese Suid-Afrikaanse spelers wat nie tans deel van die Springbokgroep is nie, ŉ goeie aanduiding van hoe ons plaaslike spanne en rugbykrag deur hulle versterk sou kon word: Heelagters: Tyrone Green, Andries Viljoen Vleuels: Dillyn Leyds, Raymond Rhule, Courtnall Skosan, Gerhard van den Heever Senters: Jan Serfontein, Francois Venter, André Esterhuizen, Rohan Janse van Rensburg Losskakels: Lionel Cronjé, Rob du Preez Skrumskakels: Francois Hougaard, Ivan van Zyl Stutte: Francois van Wyk, Luan de Bruin, Coenie Oosthuizen, Juan Schoeman Hakers: Akker van der Merwe, Mike Willemse Slotte: Reniel Hugo, RG Snyman, Jason Jenkins, JD Schickerling Losvoorspelers: Wiaan Liebenberg, Hanro Liebenberg, Jaco Coetzee, Ruan Ackermann, Juarno Augustus, Nizaam Carr Is dit nie tyd vir ŉ SA Rugby-aandeelhouer nie? SA Rugby kry finansieel swaar. Die pandemie en gebrek aan toeskouers by wedstryde, veral die Leeutoer se wedstryde, het sake vererger. Seer soos dit vir die ware rugbyliefhebber behoort te maak, moet daar waarskynlik na ŉ aandeelhouer in ons rugby gekyk word. Six Nations Rugby het byvoorbeeld 14,3% van hul aandele vir $790 miljoen (amper R12 miljard) aan Capital CVC verkoop. Daar is ongetwyfeld alternatiewe en soortgelyke opsies wat die finansiële las op SA Rugby sal verlig. Blitsbokke: ŉ stukkie goeie nuus Daar is darem die ligpuntjie van die Blitsbokke se goeie vertoning in Kanada die afgelope naweek waaraan ŉ mens kan herkou. Suid-Afrika se seëvierende sewesrugbyspan. Foto: Twitter. Pragtig gedaan aan afrigter Neil Powell, sy bestuurspan en die klompie relatief onervare manne wat albei vanjaar se Wêreldrugby-sewestoernooie, en daarmee die jaar se reeks in Kanada, gewen het. Ja, daar was net dié twee toernooie, en ja, die meeste van die grotes soos Fidji, Nieu-Seeland, Engeland en Australië het nie gespeel nie. Maar Powell, wat tussen die 2000/21- en 2011/12-seisoene in 31 toernooie onder Paul Treu vir die Blitsbokke gespeel en geleer het, het dié baanbreker in Suid-Afrika se sewes-sukses se lesse geleer, daarop voortgebou en aangepas, en die afgelope twee naweke met onbekende, jong en ligte spelers die seweswêreld regop laat sit.