Dit is al weer sulke tyd: Suid-Afrika se geestelike honger massas het ’n behoefte na die volgende opkikker vir die siel – ’n massa-gebedsgeleentheid. Hierdie keer word dit vir 24 Maart by Mitchells Plain in Kaapstad beplan. Verlede maand het koerantopskrifte die geleentheid aangekondig met: God is kwaad vir Kaapstad. In ’n video word gelowiges van oor die hele land opgeroep om hierdie geleentheid by te woon en selfs aangemoedig om sommer ook hul sambrele saam te bring. Die sondes van Kaapstad moet bely word, dan sal God dit laat reën. Die droogte word dus as die oordeel van God beleef.
Wanneer die teologiese onderstrominge van oproepe soos hier ontleed word, is dit duidelik dat die voorveronderstelling van God wat volgens die reëls van die vergeldingsteologie optree, as vertrekpunt geneem word. Soos in die geval van Job se vriende word daar dan geredeneer dat daar noodwendig ’n direkte verband is tussen iets soos rampe/teëspoed en die mens se optrede hier op aarde. As die mens goed leef en aan God gehoorsaam is, kan seën verwag word, maar ongehoorsaamheid lei tot God se straf en sy oordeel wat Hy soms ook in die vorm van natuurrampe soos groot droogtes in sy grimmigheid uitgiet. Wie hierdie argument konsekwent deurvoer, moet uiteindelik erken dat God se soewereiniteit in gedrang kom, aangesien sy optrede ten diepste gesien word as ’n direkte gevolg van of reaksie op die mens se optrede.
Wanneer ons toelaat dat ons nadenke oor God deur ’n onderliggende vergeldingsteologie beheers word, het dit ook ’n invloed op hoe ons oor dinge soos verootmoediging dink. Verootmoediging was nog altyd ’n integrale deel van die Christelike erediens. Gelowiges kry weekliks geleentheid om hulle voor God te verootmoedig ná die aanhoor van sy wet. Hierop volg God se genadewoord van vryspraak waarin Hy gelowiges wat deur Jesus Christus hulle toevlug tot Hom neem, van sondevergifnis verseker. Wie egter sy geestelike lewe volgens die beginsels van die vergeldingsteologie inrig, vind nie berusting in God se vryspraak tydens die erediens nie, maar eerder in sy eie optrede. Vandaar die behoefte na meer – amper soos ’n kind wat voel hy moet ekstra klasse neem omdat hy van mening is dat die onderwyser se vermoë onvoldoende is.
Ds. Schalk baie mooi verwoord en aangehaal. Hopelik is hier vir jou stof tot nadenke. Jesus Christus het die wereld kom belig met die waarheid. So het hy byvoorbeeld die foute van die profete (mense geinspireer deur God se werke) kom regstel. Hy het Abraham, die vader van die gelowiges se besnydenis verander na die doop sodat dit vir seuns en dogters geld om gereinig te word. Jesus het ook gese dat God straf nie mense nie, hulle eie boosheid straf hulle en in God se volk se geval, hulle eie ongehoorsaamheid. Dus beteken dit dat ons deur ons eie toedoen van kwaad doen gestraf word of goed doen nie gestraf word. Mense brand mense, nie God nie. Natuurrampe maak mense dood wat hulle nie aan die natuur se waarskuwings steur nie, nie God nie. God het die skepping gemaak en God se skepping het wette wat as jy dit nie nakom nie dan straf jou ongehoorsaamheid jou. Ek hoop dit is duidellik genoeg! Volg Jesus met wie die heilige gees was, se wee, dan sal jy nie God se skeppingsopdragte en wette oortree nie. Die punt is, ons straf onsself!
Dan , die laaste boek in die Bybel, Openbaring 22:14 ” Salig is die wat Sy gebooie doen, sodat hul kan reg hê op die boom van die lewe en ingaan deur die poorte van die stad.”